# data[].attributes.body
Zwiastun jednego z najlepszych filmów o obalaniu stereotypów

# data[].attributes.attachment_link.title
Green Book - zwiastun - nr 1 (polski) - Filmweb

# data[].attributes.attachment_link.description
zwiastun nr 1 (polski)- Green Book - Tony, drobny cwaniaczek z Bronxu, z nadzieją na zgarnięcie konkretnej sumki, zatrudnia się jako szofer wybitnego, ekstrawaganckiego muzyka Dona Shirleya. Razem...

# data[].attributes.body
Człowiek orkiestra- 10 najlepszych ról!  https://film.interia.pl/galerie/zdjecie,iId,1894576,iAId,168577

# data[].attributes.headline
Penelope Cruz i Javier Bardem po raz kolejny razem na ekranie. "Wszyscy wiedzą"- już w kinach.

# data[].attributes.subject
Penelope Cruz i Javier Bardem po raz kolejny razem na ekranie. "Wszyscy wiedzą"- już w kinach.

# data[].attributes.attachment_link.title
Wszyscy wiedzą (2018) zwiastun PL, w kinach od 15 marca

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Autor: AFP/EAST NEWS/VALERIE MACON

Oscary 2019 to 91. ceremonia wręczenia najważniejszych statuetek filmowych. Pełna lista zwycięzców przed wami! Wszystkie informacje dotyczące rozdania Oscarów 2019 w jednym miejscu!

Oscary 2019 odbyły się z 24 na 25 lutego 2019 roku. Tym razem gala rozdania Oscarów 2019 potrwała jedynie 3 godziny. Organizatorzy zdecydowali się skrócić uroczystość o godzinę, aby nie nużyć widzów zgromadzonych przed telewizorami. Przypomnijmy, że poprzednie rozdanie Oscarów miało najniższą oglądalność w historii gali.Czy Zimna wojna Pawła Pawlikowskiego zdobyła statuetkę w kategorii "Najlepszy film nieanglojęzyczny" i pokonała Romę - zdecydowanego faworyta ekspertów? W trakcie gali wspominano filmowców, którzy odeszli w trakcie minionego roku. Wśród nich pojawił się polski autor zdjęć Witold Sobociński, odpowiedzialny za zdjęcia do takich filmów jak: Wesele, Ziemia obiecana czy Wrota Europy.
Oscary: polskie filmy i twórcy ze statuetką na koncie. Jest ich więcej, niż myślisz!
Oscary 2019: nominacje i wyniki

22 stycznia poznaliśmy pełną listę filmów nominowanych do Oscara 2019. W kategorii "Najlepszy film nieanglojęzyczny" o statuetkę walczyła Zimna wojna Pawła Pawlikowskiego! Wyniki Oscarów 2019 poznaliśmy w nocy z niedzieli na poniedziałek (24/25 lutego).

Oscary 2019: WYNIKI - pełna lista filmów

OSCARY 2019 - NAJLEPSZY FILM

OSCARY 2019 - REŻYSER

OSCARY 2019 - AKTORKA

OSCARY 2019 - AKTOR

OSCARY 2019 - AKTOR DRUGOPLANOWY

Mahershala Ali - Green Book - ZWYCIĘZCA

Adam Driver - BlackkKlansman

Sam Elliott - A Star is Born

Richard E. Grant - Can You Ever Forgive Me?

Sam Rockwell - Vice

OSCARY 2019 - AKTORKA DRUGOPLANOWA

OSCARY 2019 - SCENARIUSZ ORYGINALNY

OSCARY 2019 - SCENARIUSZ ADAPTOWANY

OSCARY 2019 - ZDJĘCIA

OSCARY 2019 - NAJLEPSZY UTWÓR

I'll Fight - Diane Warren

All The Stars - Kendric Lamar, SZA, Anthony Tiffith

The Place Where Lost Things - Marc Shaiman, Scott Wittman

When A Cowboy Trades His Suprs For Wings - Gillran Welch, David Rawlings

Shallow - Lady Gaga, Mark Ronson, Bradley Cooper - ZWYCIĘZCY

OSCARY 2019 - PEŁNOMETRAŻOWY FILM ANIMOWANY

Spierman Uniwersum - ZWYCIĘZCA

Ralph Breaks the Internet

Iniemamocni 2

Isle of Dogs

Mirai

OSCARY 2019 - FILM NIEANGLOJĘZYCZNY

OSCARY 2019 - NAJLEPSZY SCENARIUSZ ADAPTOWANY

OSCARY 2019 - KOSTIUMY

Mary Zophres - The Ballad Of Buster Scruggs

Ruth Carter - Black Panther - ZWYCIĘZCA

Sandy Powell - The Favourite

Sandy Powell - Mary Poppins Returns

Alexandra Byrne - Mary Queen Of Scots

OSCARY 2019 - MUZYKA

OSCARY 2019 - FILM KRÓTKOMETRAŻOWY

OSCARY 2019 - EFEKTY SPECJALNE

OSCARY 2019 - KRÓTKOMETRAŻOWY FILM ANIMOWANY

OSCARY 2019 - NAJLEPSZY PEŁNOMETRAŻOWY FILM DOKUMENTALNY

Free Solo - ZWYCIĘZCA

Hale County this Morning, this evening

Minding the Gap

Of Fathers and Sons

OSCARY 2019 - NAJLEPSZY MONTAŻ

OSCARY 2019 - NAJLEPSZY KRÓTKOMETRAŻOWY FILM DOKUMENTALNY

OSCARY 2019 - NAJLEPSZA SCENOGRAFIA

Roma

Czarna Pantera - ZWYCIĘZCA

Faworyta

First Man

Mary Poppins powraca

OSCARY 2019 - NAJLEPSZY MONTAŻ DŹWIĘKU

OSCARY 2019 - NAJLEPSZY DŹWIĘK

OSCARY 2019 - NAJLEPSZA CHARAKTERYZACJA

OSCARY 2019 - ile nagród zdobyli faworyci?

OSCARY 2019 - na żywo z Dolby Theatre w Hollywood!

91 gala rozdania Oscarów po raz kolejny odbyła się w Dolby Theatre w Hollywood. Na czerwonym dywanie jako pierwsza pojawiła się Marie Kondo.

Królem czerwonego dywanu został prezenter Billy Porter, który pojawił się w smokingu i... czarnej sukni.

Borys Szyc zamieścił w sieci zdjęcie, jak jedzie do Dolby Theatre. Przypomnijmy, że aktor zagrał w filmie Zimna Wojna postać Lecha Kaczmarka. Produkcja, której reżyserem jest Paweł Pawlikowski nominowana została w trzech kategoriach: Najlepszy film nieanglojęzyczny, Zdjęcia oraz Reżyseria.

Joanna Kulig, która razem z Tomaszem Kotem i Pawłem Pawlikowskim promowali film Zimna Wojna w USA, pochwaliła się przygotowaniami do gali Oscarów na swoim profilu w serwisie Instagramie.

Paweł Pawlikowski w rozmowie z TVP tuż przed wyjazdem do Dolby Theatre, powiedział że nie ma co liczyć na jakiegokolwiek Oscara dla Zimnej Wojny.

Gdybym miał obstawiać, to wszystkie pieniądze postawiłbym na Romę w naszym kategoriach - mówi Pawlikowski dla TVP.

Galę rozdania Oscarów rozpoczął występ zespołu Queen wraz z Adamem Lambertem. W trakcie gali prowadzący żartowali o meksykańskim murze, oraz o tym, że Akademia nie będzie wręczać nagród w trakcie przerw reklamowych, za to wszyscy którzy otrzymają statuetkę, proszeni są o podziękowania dla producentów majonezu. Wielkim przegranym tegorocznego rozdania Oscarów został film Faworyta. Na 91. gali rozdania Oscarów wystąpiła również Jeniffer Hudson. W Dolby Theatre na statuetki czekali twórcy i aktorzy filmu Zimna Wojna:

Na gali rozdania Oscarów 2019 pojawił się również Tomasz Kot.

Wielki żal - tak żartują krytycy po tym, jak Zimna Wojna podwójne przegrała z filmem Roma. Co ciekawe, Łukasz Żal, który odpowiedzialny jest za zdjęcia do produkcji Pawła Pawlikowskiego otrzymał propozycję wzięcia udziału w nagrodzonym Oscarami filmie Roma, ale odmówił Alfonso Cuarónowi.

# data[].attributes.attachment_link.title
Oscary 2019 - wyniki. Pełna lista zwycięzców! Kto tym razem zgarnął statuetkę?

# data[].attributes.attachment_link.description
Oscary 2019 to 91. ceremonia wręczenia najważniejszych statuetek filmowych. Pełna lista zwycięzców przed wami! Wszystkie informacje dotyczące rozdania Oscarów 2019 w jednym miejscu! Oscary 2019 odbyły się z 24 na 25 lutego 2019 roku. Tym razem gala rozdania Oscarów 2019 potrwała jedynie 3 godziny.

# data[].attributes.headline
Vivien Leigh
Jakie tajemnice skrywała najpiękniejsza aktorka XX wieku?

# data[].attributes.subject
Vivien Leigh
Jakie tajemnice skrywała najpiękniejsza aktorka XX wieku?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Vivien Leigh, a właściwie Vivien Mary Hartley, przyszła na świat w Dardżyling 5 listopada 1913 roku. Zmarła w Londynie 8 lipca 1967. Była brytyjską aktorką teatralną i filmową, dwukrotnie zdobyła Oscara.

Biografia i życiorys Vivien Leigh

Koniec edukacji Vivien Leigh zbiegł się w czasie z niewielkimi rolami w czterech ekranizacjach mających miejsce w 1935 roku. Dało jej to przepustkę do zagrania postaci żeńskiej w filmie z 1937, którym był ten zatytułowany „Wyspa w płomieniach". Była aktorką docenianą przede wszystkim za niezwykłą urodę, lecz ona sama miała pretensje, iż jej zdolności aktorskie same w sobie nie są dostatecznie doceniane. Sława i popularność filmowa szybko stała się jej udziałem, natomiast pozostała głównie aktorką teatralną.

Jej 30-letnia kariera obfitowała w różnorodne i liczne role, począwszy od bohaterek komediowych w filmie Noela Cowarda czy też George'a Bernarda Shawa, do ról klasycznych, heroin zwanych szekspirowskimi, takich jak Lady Makbet, Julia oraz Ofelia i Kleopatra. Tym nie mniej kluczowa okazała się dla niej jeśli idzie o kino w ogóle kreacja Scarlett O'Hary w filmie zatytułowanym „Przeminęło z wiatrem" oraz film „Tramwaj zwany pożądaniem" z roku 1951, w którym zagrała Blanche DuBois. Była również aktorką londyńskiego West Endu.

Leigh często podejmowała współprace ze swoim drugim mężem, którym był Laurence Olivier, będąc jego żoną na przestrzeni lat 1940-1960, razem występowali w sztukach jego reżyserii. Do istotnych należy fakt, iż Vivien Leigh cierpiała na cyklofrenię, przez co współpraca z aktorką bywała trudna, więc zdarzały się w jej aktorskiej karierze okresy zastoju. Cierpiała oprócz tego na przewlekłą gruźlicę, co niestety spowodowało przedwczesne odejście aktorki w wieku zaledwie 53 lat.

Ciekawostki o Vivien Leigh

Przyszła na świat w Indiach Brytyjskich.

Młoda Vivian zadebiutowała jako aktorka już w wieku trzech lat. Wyrecytowała wówczas rymowankę zatytułowana „Little Bo Peep" w amatorskim kole teatralnym.

Otrzymała nagrodę Tony w uznaniu za udział w utworze boadwayowskim pt. „Towarzysz".

W 1999 została uznana za szesnastą w kolejności najlepszych aktorek amerykańskich w historii kinematografii USA.
Cierpiała na cyklofrenię.

Była żoną popularnego reżysera Laurence'a Olivier'a.

Dała się poznać widzom szczególnie w swej kreacji w filmie „Przeminęło z wiatrem".

Cytaty Vivien Leight

„Nie ma brzydkich kobiet, są tylko kobiety, które nie wiedzą, że są piękne."

„Piękni ludzie tworzą swoje własne prawa."

„Kiedy wchodzę do teatru, zyskuję poczucie bezpieczeństwa. Uwielbiam publiczność. Kocham ludzi i działam, bo lubię próbować sprawiać przyjemność ludziom."
„Nie jestem gwiazdą filmową, jestem aktorką. Bycie gwiazdą filmową jest tak fałszywym życiem, żyjącym dla fałszywych wartości i dla reklamy."

„Klasyczne sztuki wymagają więcej wyobraźni i bardziej ogólnego treningu, aby móc to zrobić. Dlatego lubię grać w Szekspira lepiej niż cokolwiek innego."

„Anglicy nie mają dobrej dykcji. We Francji trzeba wymawiać bardzo wyraźnie i wyraźnie, a nauka francuskiego w młodym wieku pomogła mi ogromnie."

https://pl.wikipedia.org/wiki/Vivien_Leigh

https://www.brainyquote.com/authors/vivien_leigh

https://www.biography.com/people/vivien-leigh-9378241

# data[].attributes.attachment_link.title
Vivien Leigh - biografia, życiorys, ciekawostki, cytaty

# data[].attributes.attachment_link.description
Vivien Leigh, a właściwie Vivien Mary Hartley, przyszła na świat w Dardżyling 5 listopada 1913 roku. Zmarła w Londynie 8 lipca 1967. Była brytyjską aktorką teatralną i filmową, dwukrotnie zdobyła Oscara. Koniec edukacji Vivien Leigh zbiegł się w czasie z niewielkimi rolami w czterech ekranizacjach mających miejsce w 1935 roku.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Zeszły rok upłynął w Polsce pod znakiem „Grawitacji", „Życia Adeli" i... „Idy" - skromnego czarno-białego filmu, który nieoczekiwanie zgarnął nagrody na międzynarodowych festiwalach od Toronto po Londyn i pomimo tego, że jego reżyser większą część życia spędził w Wielkiej Brytanii, okazał się największym sukcesem polskiego kina od lat. A może właśnie dlatego?

Paweł Pawlikowski

Jestem amatorem

Zeszły rok upłynął w Polsce pod znakiem „Grawitacji", „Życia Adeli" i... „Idy" - skromnego czarno-białego filmu, który nieoczekiwanie zgarnął nagrody na międzynarodowych festiwalach od Toronto po Londyn i pomimo tego, że jego reżyser większą część życia spędził w Wielkiej Brytanii, okazał się największym sukcesem polskiego kina od lat. A może właśnie dlatego?

„Lubię w filmach wielowarstwowość" - mówi Paweł Pawlikowski i trudno temu zaprzeczyć - urodzony w Warszawie filmowiec przez całą swoją karierę wymyka się klasyfikacjom. Próba pośpiesznego scharakteryzowania jego twórczości mija się z celem - oprócz „Idy" na swoim koncie ma dokumenty, które puryści odrzucali jako fabularyzowane, filmy fabularne uchodzące za „dokumentalizujące", zmysłową opowieść o erotycznej fascynacji dwóch dziewcząt i thriller psychologiczny z Joanną Kulig deklamującą Norwida.

Pawlikowski słynie z niechęci do wywiadów, ale gdy spotykamy się w Laponii na Midnight Sun Film Festival okazuje się zabawnym, zdystansowanym do siebie rozmówcą. Podczas naszej rozmowy nerwowość okaże tylko raz - gdy do stolika podejdzie Aki Kaurismäki i spróbuje zmusić go do zagrania z nim w piłkę nożną.

Z Pawłem Pawlikowskim o jego wczesnych dokumentach, które nie były dokumentami, fenomenie „Idy" i ponownym wynalezieniu koła rozmawia Marta Bałaga.

Marta Bałaga: Gdy kilka lat temu na festiwalu Camerimage zorganizowano z Tobą spotkanie przyszły na nie tylko cztery osoby, w tym ja. Byłeś wtedy w Polsce właściwie nieznany, po „Idzie" uległo to jednak zmianie. Czy spodziewałeś się, że wszyscy zakochają się w tym filmie?

Paweł Pawlikowski: Po raz pierwszy zaiskrzyło chyba po „Lecie miłości", ten film został w Polsce bardzo dobrze przyjęty. Prawda jest taka, że jeśli często nie robisz filmów, to przepadasz w mediach. W przypadku „Idy" najbardziej zaskoczyło mnie to, że na film poszły takie masy! No w Polsce może były to średnie masy, ale we Francji film obejrzało ponad pół miliona widzów. W Stanach też nieźle sobie radzi.

MB: „Ida" poradziła sobie za granicą lepiej niż nominowane do Oscara dzieła Agnieszki Holland czy Andrzeja Wajdy.

PP: Jeśli chodzi o Francję to jest to chyba największy sukces polskiego kina w historii, może oprócz „Ostatniego etapu" Wandy Jakubowskiej (śmiech). „Ida" mi się podoba, miałem więc nadzieję, że spodoba się też innym, ale spodziewałem się jednocześnie, że swoją formą odstręczy dużą część widzów. Pierwsze reakcje okazały się jednak pozytywne. Ludzie bardzo ten film przeżywają. Pomimo tego, że wydaje się taki formalny i europejski, na festiwalu w Telluride wychodzili z kina strasznie wstrząśnięci, a mowa tu o Amerykanach. Chyba wtedy po raz pierwszy zauważyłem, że „Ida" ma w sobie siłę. Wbrew obowiązującej dziś gramatyce filmu udowadnia, że emocje można przekazać także za pośrednictwem szerokich kadrów i nieruchomej kamery, a nie tylko w zbliżeniu lub „z ręki". Nie chodziło mi o to, żeby film był ładny, ładne kadry od razu trafiły do kosza. Chodziło o to, żeby poruszył w widzach jakieś struny.

MB: Chyba się udało.

PP: Zawsze znajdą się jacyś krytycy. Najgorsi są tacy półinteligenci, którzy zamiast przeżyć film od razu coś sobie wymyślają. Sam kiedyś taki byłem, jako student pisałem recenzje i gdyby ktoś chciał mnie torturować, to by mi je teraz przeczytał. Byłem wtedy mądrzejszy od samych braci Taviani (śmiech). Większość krytyków taka po prostu jest, recenzja o wiele więcej mówi o samym krytyku niż o filmie. Czasem też w dobrym tego słowa znaczeniu - ostatnio ktoś wysłał mi fajną recenzję Davida Thompsona. Nie chodzi nawet o to, że była pozytywna, ale zaskoczyła mnie i nagle znalazłem się twarzą w twarz z ciekawym facetem, który zobaczył w filmie coś, czego nie zauważyłem nawet ja sam. Takie spotkanie z krytykiem, który nie jest belfrem, inkwizytorem czy zakompleksionym mądralą może być fajne.

MB: Zapytam brzydko: Po co Ci był ten powrót do Polski? Zdecydowałeś się na to po tylu latach.

PP: Nie mam na to jakiejś logicznej odpowiedzi. Zawsze robię filmy o tym, co chodzi mi po głowie, tak samo było z „Idą". Nagle nadszedł taki moment w moim życiu, że zacząłem spoglądać za siebie. Strasznie długo odkładałem powrót do Polski, teraz jedną nogą jestem jeszcze w Anglii, ale mieszkam już na Mokotowie. Ten świat wczesnych lat 60-tych od dawna chodził mi po głowie, te piosenki, te klimaty, ten jazz. „Ida" jest listem miłosnym do pewnego rodzaju Polski, chociaż oskarżono mnie przecież o antypolskość.

MB: Przynajmniej nie musiałeś się chować jak Pasikowski po „Pokłosiu".

PP: Może jeszcze będę się chował, zobaczymy jak to się dalej potoczy. W Polsce nie wiedzieli za bardzo co o tym filmie myśleć, ale wygraliśmy Orły, a to w końcu nagroda środowiskowa. Cała ta debata wokół „Idy" jest dla mnie niezrozumiała i cieszy mnie to, że wiele ludzi mówi, że jest to film o historii, ale bez nadęcia i bez dydaktyki.

MB: Właśnie ta lekkość wszystkich zaskoczyła najbardziej. Nie jest to kolejny „Wałęsa".

PP: Sam nie wierzyłem, że mi się to uda. A „Wałęsa" akurat mnie wzruszył (śmiech). Zawsze unikałem historii, bo wydawało mi się, że jak już poruszę ten temat to przegram. Zwłaszcza pod względem artystycznym, bo trzeba wtedy strasznie dużo tłumaczyć. Philip Kaufman zrobił kiedyś adaptację „Nieznośnej lekkości bytu" i wyszedł z tego słaby film, między innymi dlatego, że musiał tłumaczyć w nim nawet to, kim są komuniści. Filmy historyczne robi się zazwyczaj z jakąś teorią na temat historii i potem się tą teorię albo ilustruje, albo przełamuje. „Ida" była trochę takim moim „Don Kichotem", bo próbowałem w niej zbadać, czy można opowiedzieć o historii nie robiąc jednocześnie historycznego filmu. Chodziło mi o to, żeby zrobić film, który jest medytacją, a nie „opowiadactwem". Pewne rzeczy trzeba sobie samemu dopowiedzieć.

MB: W Twojej karierze można wprawdzie znaleźć wątki, które się powtarzają, ale każdy kolejny film bardzo różni się od poprzednich.

PP: Nie robię filmów często i nie jestem jakimś artystą rzemieślnikiem, który ma swoje pole i sobie na nim drąży. Zawsze byłem kulturowo nie do końca zdefiniowany. Emocjonalnie czułem się zawsze związany z Polską, ale potem pojawiały się rożne fascynacje - uwielbiałem niemiecką poezję, francuskie powieści Stendhala, potem długo mieszkałem w Anglii. Dla mnie życie było tak samo ważne jak robienie filmów. Źle to zabrzmi, ale byłem amatorem, który musi trochę pożyć żeby potem robić filmy (śmiech). Nie jestem Kenem Loachem, który ma swoje socjalistyczne teorie i potem je ilustruje za pomocą filmów, ja jestem amatorem - nie mówię, że tak jest lepiej, ale tak mi się jakoś życie ułożyło. Nigdy nie miałem konkretnego pomysłu na karierę, w latach 80. byłem zafascynowany rzeczami, które były mi bliskie, ale nie do końca zrozumiałe i zacząłem robić o nich dokumenty.

MB: I robiłeś je po swojemu. „Z Moskwy do Pietuszek z Wieniediktem Jerofiejewem", „Serbian Epics", „Dostoevsky's Travels", „Tripping with Zirinovsky" - gdy ogląda się je po raz pierwszy, czasem nie wiadomo, co się właściwie dzieje.

PP: No tak, momenty były (śmiech). Te moje pierwsze filmy były strasznie nierówne, ale ja je lubię, bo było w nich coś oryginalnego. Nigdy nie chodziłem do szkoły filmowej i zacząłem kręcić nie bardzo wiedząc, jak to się robi. Trochę na wariata. Jedynym kryterium było dla mnie to, że musiało mnie coś strasznie zafascynować, musiałem wyczuć w tym jakąś emocję i wielowymiarowość. To było najważniejsze, drugą rzeczą było to, że wiedziałem czego nie lubię i czego wolę unikać. Jak robiłem Z „Moskwy do Pietuszek z Wieniediktem Jerofiejewem" to nie wiedziałem nawet, co to cinéma-vérité.

MB: Dowiedziałeś się wtedy, gdy wszyscy obejrzeli film i zaczęli się bulwersować.

PP: Nikt nie wiedział, czy ten film to dokument, czy może raczej jakiś esej. Ma swoją własną formę, wprawdzie nierówną, bo nie jest to jakiś wielki film, ale on mi się jakoś tak wykluł i robiłem go ucząc się na własnych przygodach i błędach. Tak samo było, gdy robiłem „Serbian Epics". To był taki film, że albo mógł być o niczym, albo o wszystkim. Nie chciałem opierać się na wywiadach, więc wymyślałem ten dokument od początku tak, jakbym próbował od nowa wynaleźć koło. Potem podobnie było z moją pierwszą fabułą, która też była dość dziwna.

MB: „Twockers" o drobnych złodziejaszkach. Prawie brytyjski realizm społeczny, którego podobno nie lubisz.

PP: W „Twockers" nie było takiego weryzmu, jak w typowych brytyjskich filmach o klasie robotniczej. Owszem, w filmie grali wynalezieni przez nas amatorzy mówiący w swoim własnym slangu, ale ja w tym co oni mówią przez cały czas szukałem jakiejś literackości. Film był też kompletnie nieangielski jeśli chodzi o kadrowanie, w „Twockers" trzeba się było wczuć i wszystkiego samodzielnie dopatrzeć. Anglicy i krytycy często funkcjonują na autopilocie i jak w filmie pojawia się klasa robotnicza to od razu myślą, że stanowi on komentarz społeczny. W ogóle nie zauważyli, że w „Twockers" chodziło o coś bardziej egzystencjalnego.

# data[].attributes.attachment_link.title
Esensja: ‹Jestem amatorem› - Paweł Pawlikowski

# data[].attributes.attachment_link.description
Zeszły rok upłynął w Polsce pod znakiem „Grawitacji", „Życia Adeli" i... „Idy" - skromnego czarno-białego filmu, który nieoczekiwanie zgarnął nagrody na międzynarodowych festiwalach od Toronto po Londyn i pomimo tego, że jego reżyser większą część życia spędził w Wielkiej Brytanii, okazał się największym sukcesem polskiego kina od lat. A może właśnie dlatego?

# data[].attributes.body
Świetne kino niezależne: https://www.cda.pl/video/668666e

# data[].attributes.headline
Sceny filmowe o których nie da się zapomnieć!

# data[].attributes.subject
Sceny filmowe o których nie da się zapomnieć!