# data[].attributes.body
Er zijn zoveel parallelle domeinen van kennen en kunnen. Ook al ben je expert in één van die domeinen blijft er alle reden tot bescheidenheid en nederigheid. Hoe gemakkelijk is het om onder de indruk te raken en te blijven van experts in de domeinen waarin je dat zelf niet bent. Dat is mooi en prettig.

# data[].attributes.body
Er blijkt een 'hang' naar het niet-cognitieve domein. Een verlangen, het gevoel van gemis. Naast het hoofd, ook het hart (en de handen). Hoe zit dit domein eigenlijk precies in elkaar. Ook daar zullen lagen en nuances zijn: ik voel me thuis bij het fysieke van sport, de non-verbale aspecten van interpersoonlijk gedrag; dit is echter te onderscheiden van muziek, ritme, expressie, etc. Hoe steekt het domein van 'het hart' eigenlijk precies in elkaar en vervolgens hoe kun je je daar verder in ontwikkelen?

# data[].attributes.body
Ik ontdekte dat twee ervaringen gevoelsmatig heel verschillend zijn: aan de ene kant het zingend en klappend afstemmen op een community, waardoor je je gedragen voelt en waarvan je de kracht ervaart; en aan de andere kant het oog in oog met een ander uitvoeren van capoeira, reagerend, afstemmend, en inspelend op elkaar.

# data[].attributes.body
Charisma kan bestaan zonder een vorm van macht.

# data[].attributes.body
Waartoe creëer je zonder de uitkomst te weten?

# data[].attributes.headline
Gigantische kloof lichamelijke en cognitieve ontwikkeling

# data[].attributes.subject
Gigantische kloof lichamelijke en cognitieve ontwikkeling

# data[].attributes.body
In 'ons' Nederlandse onderwijssysteem (of onze manier van ontwikkelen/socialiseren/professionaliseren in het algemeen) is een enorme kloof ontstaan tussen cognitieve ontwikkeling en lichamelijke ontwikkeling. Volgens mij hangen hier diverse maatschappelijke kwesties mee samen (zoals burn-out, obesitas, eenzijdige focus op cijfers en economie etc.)

# data[].attributes.body
Onderwijs kan (in analogie met de capoeira ervaring) benaderd worden als een creatief proces waarin individualiteit en collectiviteit samen opgaan en waarbij niet zozeer uitkomstkaders maar wel proceskaders bestaan, waarbij het er bij die proceskaders om gaat dat ze werken in de zin dat ze groeps- en persoonlijk proces faciliteren.

# data[].attributes.body
(Hoe) is er een balans te vinden tussen 'moeten leren' en creatief onderwijsproces gekenmerkt door emergentie, persoonlijk engagement en transformatie

# data[].attributes.body
Achteraf verwonderde en verheugde ik mij over de grote openheid en bereidheid van de hele groep, om zonder reserves mee te gaan in het experiment van die avond! Dat zal aan de innemende stijl van Daryo en Bas gelegen hebben, maar het had naar mijn gevoel ook iets te maken met de groep als geheel. Wat dat ook moge zijn, het was heel mooi!

# data[].attributes.body
Zoek dat op waar jouw kracht, jouw betekenis voor deze wereld ligt, en verzamel mensen om je heen die jou daarin sterken en met wie je iets van de grond krijgt.

# data[].attributes.body
Waar en hoe te beginnen, hoe vind ik de juiste vorm?

# data[].attributes.body
Er ontstond  bij mij een zekere mate van ongemak in de intimiteit van het bewegen in tweetallen. Als krab onder een paard door kruipen bijvoorbeeld, dat vond ik niet prettig. Maar ook in de kring, het besef: ik geef iets lichamelijks bloot. En doe ik die bewegingen wel goed? Het is iets wat ik meeneem naar mijn lessen persoonsvorming: wees je nog meer bewust dat leerlingen misschien grotere of andere drempels over moeten dan je op het eerste gezicht kunt zien.

# data[].attributes.body
Wat kan ik als leraar doen om leerlingen te laten vechten en dansen tegelijk?

# data[].attributes.body
Noodzaak om het ook een plek te geven, te verwoorden, onder woorden te brengen. Rationeel.

# data[].attributes.body
Vraag dringt zich op?

# data[].attributes.body
Mijn inzicht betreft de manier waarop ik mijzelf heb gepositioneerd in mijn huidige werk. Ik ervaar daar een verstikkende regelgeving, waarbij mensen worden gezien als inzetbare nummers. Ik heb het gevoel dat mijn energie en inzichten niet op waarde worden geschat, dat ik niet als mens word gezien en dat het koord van de controle steeds strakker wordt aangetrokken rond mijn hals. Tijdens de derde bijeenkomst deden we een oefening waarbij we ons voortbewogen als een krab en als een paard. Tijdens het bewegen als een krab onder een paard door, en als een paard over een krab heen, een fysieke nogal intieme oefening met mensen die ik eigenlijk helemaal niet zo goed ken, voelde ik mij helemaal vrolijk worden.
Toen we vervolgens zijn gaan 'capoeira spelen', heb ik ervaren dat ik vrij ben om te bewegen, omdat ik kán bewegen. Daarbij ben ik niet afhankelijk van anderen, in de zin van of zij mij zien en waarderen.
Mijn inzichten zijn:
- Laat los wat niet past;
- Blijf niet trouw aan wat niet trouw terug is;
- Stuur energie naar waar het leven mogelijk is.

# data[].attributes.body
Welke energie/inhoud kan ik op dit moment vormgeven; niet vanuit mijn hoofd, maar vanuit innerlijke beweging.

# data[].attributes.body
Het gaat uiteindelijk over samen iets creëren wat niet kan bestaan zonder de actieve betrokkenheid van meerdere mensen, maar waarbij de potentie van het individu eigenlijk juist mogelijk wordt gemaakt.

# data[].attributes.body
Wat is de juiste uitnodiging/aanleiding om mensen bij elkaar te brengen?
Hoe kan dit een tegengif vormen tegen het overgestructureerde voorgeprogrammeerde en resultaatgerichte onderwijs, waar controle, cijfermatigheid en ratio bepalend zijn. Hoe scheppen we ruimte voor spel, ontmoeting, creatie, dialoog?