# data[].attributes.headline
ประวัติศาสตร์สมัยรัตนโกสินทร์

# data[].attributes.subject
ประวัติศาสตร์สมัยรัตนโกสินทร์

# data[].attributes.body
ลักษณะสังคม

# data[].attributes.body
การเมือง

# data[].attributes.body
เศรษฐกิจ

# data[].attributes.headline
สมัยรัตนโกสินทร์ตอนกลาง

# data[].attributes.subject
สมัยรัตนโกสินทร์ตอนกลาง

# data[].attributes.body
ในสมัยรัชกาลที่ 4 ทรงแก้ไขเปลี่ยนแปลงประเพณีบางอย่างเพื่อให้ราษฎรมีโอกาสใกล้ชิดกับพระมหากษัตริย์ คือ เปิดโอกาสให้ราษฎรเข้าเฝ้าได้โดยสะดวก ให้ราษฎรเข้าเฝ้าถวายฎีการ้องทุกข์ได้ ในขณะที่ทรงเสด็จพระราชดำเนิน ในสมัยรัชกาลที่ 5 โปรดให้ยกเลิกการปกครองแบบจตุสดมภ์ และจัดแบ่งหน่วยราชการเป็นกรมต่างๆ 12 กระทรวง มีเสนาบดีเป็นเจ้ากระทรวง การปกครองส่วนภูมิภาค ทรงยกเลิกการจัดหัวเมืองที่แบ่งเป็นเมืองชั้นเอก โท ตรี และจัตวา แบ่งการปกครองส่วนภูมิภาคเป็นจังหวัด อำเภอ ตำบล และหมู่บ้าน และการปกครองส่วนท้องถิ่นเริ่มจัดการทดลองแบบ “สุขาภิบาล” ขึ้นเป็นครั้งแรก

# data[].attributes.headline
สมัยรัตนโกสินทร์ตอนกลาง

# data[].attributes.subject
สมัยรัตนโกสินทร์ตอนกลาง

# data[].attributes.body
ภายหลังการทำสนธิสัญญาเบาว์ริงแล้ว การค้าของไทยเจริญก้าวหน้าขึ้นมาก ทำให้มีการปรับปรุงด้านเศรษฐกิจ เช่น ในรัชกาลที่ 4 ทรงเปลี่ยนการใช้เงินพดด้วงมาเป็นเงินเหรียญ มีการขุดคลอง ตัดถนนเพิ่มขึ้นหลายสาย ในสมัยรัชกาลที่ 5 ได้เปลี่ยนมาตราเงินไทยมาใช้ระบบทศนิยม ใช้ทองคำเป็นมาตรฐานเงินตราแทนเงิน ให้ใช้เหรียญบาท เหรียญสลึง และเหรียญสตางค์แทนเงินแบบเดิม มีการจัดตั้งธนาคารของเอกชนขึ้นเป็นครั้งแรก คือ “แบงก์สยามกัมมาจล” ปัจจุบันคือ “ธนาคารไทยพาณิชย์” ในสมัยรัชกาลที่ 6 โปรดให้ตั้ง “คลังออมสิน” ขึ้น ปัจจุบันคือ “ธนาคารออมสิน”

# data[].attributes.headline
สมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น

# data[].attributes.subject
สมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น

# data[].attributes.body
รัชกาลที่ 1 - 3 พ.ศ. 2325 - 2394มีลักษณะเช่นเดียวกันสังคมไทยสมัยอยุธยา และสมัยธนบุรี เป็นสังคมศักดินา มีการแบ่งชนชั้น

# data[].attributes.headline
สมัยรัชกาลที่5เป็นต้นไป

# data[].attributes.subject
สมัยรัชกาลที่5เป็นต้นไป

# data[].attributes.body
สมัยรัชกาลที่ 5 การปกครองส่วนกลาง ส่วนภูมิภาค และส่วนท้องถิ่น

สมัยรัชกาลท่ี 6 ให้เรียกชื่อ "จังหวัด" แทนคำว่า "เมือง"

สมัยรัชกาลที่ 7 เปลี่ยนแปลงการปกครองเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน

พ.ศ. 2475 และได้พระราชทานรัฐธรรมนูญฉบับแรกเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม

พ.ศ. 2475 เป็นอันสิ้นสุดของระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ เข้าสู่ระบอบ
การปกครองแบบประชาธปิไตย

# data[].attributes.headline
สมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น

# data[].attributes.subject
สมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น

# data[].attributes.body
สมัยรัชกาลที่ 4 ก่อนเกิดสัญญาเบาว์ริง สภาพเศรษฐกิจของไทยมีลักษณะเป็น "เศรษฐกิจแบบยังชีพ" เป็นการผลิตเพื่อการบริโภค ภายในครัวเรือนและนาไปแลกเปลี่ยนกับ สินค้าอื่นๆ ภายในท้องถิ่น ในส่วนรายได้ของหลวงได้มาจากภาษีประเภทต่าง ๆ เป็นหลัก (จังกอบ อากร ฤชา ส่วย)

# data[].attributes.headline
สมัยรัตนโกสินทร์ยุคปรับปรุงประเทศตามแบบตะวันตก

# data[].attributes.subject
สมัยรัตนโกสินทร์ยุคปรับปรุงประเทศตามแบบตะวันตก

# data[].attributes.body
สมัยรัชกาลที่ 4 ไทยทำสนธิสัญญาเบาว์ริงกับอังกฤษ ทำให้การค้ากับต่างประเทศมี ความคล่องตัว และมีเสรีทางการค้ามากขึ้น

สมัยรัชกาลที่ 5 ปรับปรุงวิธีจัดเก็บภาษีและการ บริหารด้านภาษีอากรให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้นจากระบบเจ้าภาษีนายอากร มาเป็นทางราชการเป็นผู้จัดเก็บเอง ทำสนธิสัญญา เพราะราชไมตรีว่าด้วยการค้าขาย และพิกัดอัตราภาษีกับประเทศต่างๆเพิ่ม

สมัยรัชกาลที่ 6  มีการพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศให้เจริญก้าวหน้า การจัดการด้านการชลประทาน การขยายเส้นทาง รถไฟ จัดต้ังกรมอากาศยาน สนามบินดอนเมือง จัดตั้งธนาคารออมสิน

สมัยรัชกาลที่ 7 เพิ่มอัตราภาษีศุลกากร และเก็บเงินค่าธรรมเนียมคนเข้า

เศรษฐกิจไทยยุคทุนนิยมโดยรัฐ สมัยจอมพล ป.พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี ระหว่าง พ.ศ. 2481 -2487 มีนโยบายพัฒนาประเทศ ได้แก่ นโยบายส่งเสริมลัทธิชาตินิยมทางเศรษฐกิจ ภายใต้คำขวัญ "ไทย
ทำ ไทยใช้ ไทยเจริญ” ด้านพาณิชยกรรม รัฐบาลต้องการสนับสนุนให้คนไทยประกอบอาชีพค้าขาย ด้านอุตสาหกรรม รัฐบาลจะลงทุนดาเนินการผลิตในอุตสาหกรรมที่เอกชนไม่มีทุน หรือขาดความชำนาญ

ในปัจจุบันเศรษฐกิจไทยโดยรวมขยายตัวชะลอลง ตามรายรับภาคการท่องเที่ยวและมูลค่าการส่งออกไม่รวมทองคำที่ชะลอลงจากอุปสงค์โลกที่ฟื้นตัวช้า และส่วนหนึ่งจากปัจจัยเชิงโครงสร้างที่ฉุดรั้งการฟื้นตัวของภาคการส่งออก การผลิตภาคอุตสาหกรรม และภาคการท่องเที่ยว อาทิ การที่เศรษฐกิจจีนพึ่งพาตนเองมากขึ้น ส่งผลให้เครื่องชี้การผลิตภาคอุตสาหกรรม และการลงทุนภาคเอกชนอยู่ในทิศทางชะลอลงด้วย ด้านการใช้จ่ายภาครัฐหดตัวจากรายจ่ายลงทุนของทั้งรัฐบาลกลางและรัฐวิสาหกิจ อย่างไรก็ดี เครื่องชี้การบริโภคภาคเอกชนและภาคบริการยังขยายตัวต่อเนื่องและเป็นแรงขับเคลื่อนที่สำคัญของเศรษฐกิจไทย

# data[].attributes.headline
ยุคทุนนิยมโดยรัฐบาล

# data[].attributes.subject
ยุคทุนนิยมโดยรัฐบาล

# data[].attributes.body
จอมพล ป.พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี ระหว่าง พ.ศ. ๒๔๘๑ - ๒๔๘๗ มีนโยบายพัฒนาประเทศ ได้แก่ นโยบาย ส่งเสริมลัทธิชาตินิยมทางเศรษฐกิจ ภายใต้คาขวัญ "ไทยทำ ไทยใช้ ไทยเจริญ” ด้านพาณิชยกรรม รัฐบาล ต้องการสนับสนุนให้คนไทยประกอบอาชีพค้าขาย ด้าน อุตสาหกรรม รัฐบาลจะลงทุนดาเนินการผลิตใน อุตสาหกรรมที่เอกชนไมม่ีทุนหรือขาดความชานาญ

# data[].attributes.headline
สมัยรัตนโกสินทร์ยุคปรับปรุงประเทศ

# data[].attributes.subject
สมัยรัตนโกสินทร์ยุคปรับปรุงประเทศ

# data[].attributes.body
สมัยรัชกาลที่4 อังกฤษได้ส่งทูต มาเจรจาทำสัญญากับไทยคือ “เซอร์ จอห์น เบาว์ริ่ง” เรียกว่าสนธิสัญญาเบาว์ริ่ง จึงมีผลให้ไทยต้องปรับตัวเปลี่ยนแปลง ขนบธรรมเนียมประเพณีชีวิตความเป็นอยู่ให้ สอดคล้อง

สมัยรัชกาลที่ 5 ทรงปฏิรูปสังคมให้ ทันสมัยหลายด้าน การยกเลิกระบบไพร่ ออก กฎหมายเกณฑ์ทหารแทน การเลิกทาส ตรา กฎหมายเลิกทาสทั่วพระราชอาณาจักร (พระราชบัญญัติทาส ร.ศ. 124) เมื่อ พ.ศ. 2448 ห้ามมิให้มีการซื้อขายทาสอีกต่อไป การปฏิรูป การศึกษา จัดตั้งโรงเรียนและระบบการศึกษา แผนใหม่ตามแบบสังคมตะวันตก เพื่อเตรียมคน เข้าสู่ระบบราชการสมัยใหม่และเป็นกาลังพัฒนา ความเจริญก้าวหน้าของประเทศ

สมัยรัชกาลที่ 6 ทรงปฏิรูปการศึกษา การประกาศพระราชบัญญัติประถมศึกษาปี พ.ศ.2464 บังคับให้เด็กทุกคนได้รับการศึกษา (รัชกาลท่ี 6 ทรงตรากฎหมาย การศึกษาภาคบังคับอย่างเป็นทางการเป็นครั้งแรก)

รัชกาลที่7 ลักษณะชนชั้นทางสังคมหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง สภาพของบุคคลได้เปลี่ยนไปอันเนื่องมาจากระบบการปกครอง โดยมีสภาพพอสรุปได้ดังนี้ พระมหากษัตริย์ ทรงอยู่ในตำแหน่งประมุขของประเทศ ไม่สามารถใช้อำนาจสิทธิ์ขาดอย่างระบอบสมบูรณาญาสิทธิราช เพราะต้องบริหารราชการภายใต้รัฐธรรมนูญ โดยใช้อำนาจบริหารทางรัฐบาล ใช้อำนาจนิติบัญญัติทางรัฐสภา ใช้อำนาจตุลาการทางศาล พระบรมวงศานุวงศ์ บรรดาพระบรมวงศานุวงศ์ ถูกห้ามยุ่งเกี่ยวทางการเมือง อำนาจที่เคยได้รับในสมัยสมบูรณาญาสิทธิราชย์ถูกยกเลิกโดยสิ้นเชิง และให้ปฏิบัติตนตามกฎหมายเหมือนประชาชนโดยทั่วไปขุนนาง ข้าราชการยังคงมีบทบาททางการปกครองบ้านเมือง แต่เป็นบุคคลรุ่นใหม่ที่ได้รับการศึกษามาจากประเทศทางตะวันตก ในระยะแรก ฐานันดรและราชทินนามของขุนนางยังคงมีอยู่ แต่ขุนนางทุกคนต้องปฏิบัติตนให้ถูกต้องภายใต้กฎหมายรัฐธรรมนูญ
ราษฎร มีสิทธิ เสรีภาพ ความเสมอภาค ภายใต้กฎหมายรัฐธรรมนูญสามารถประกอบอาชีพ ตามความต้องการ ตามความรู้ความสามารถของแต่ละบุคคล

รัชกาลที่8 ด้านสังคมวัฒนธรรมในการแต่งกาย โดยให้ชายไทยเลิกนุ่งกางเกงแพรออกนอกบ้าน สนับสนุนให้ผู้ชายสวมชุดสากล ให้ผู้หญิงเลิกนุ่งโจงกระเบน โดยเปลี่ยนมานุ่งผ้าถุง กระโปรง สวมหมวก สวมรองเท้าออกนอกบ้าน ประกาศใช้ระเบียบการแต่งกายไว้ทุกข์ในงานศพ โดยให้ผู้ชายสวมเสื้อขาว กางเกงขายาว ผูกผ้าผูกคอสีดำ สวมปลอกแขนสีดำที่แขนเสื้อข้างซ้าย สวมรองเท้าถุงเท้าสีดำ ส่วนผู้หญิงแต่งชุดสีดำล้วน
วัฒนธรรมเกี่ยวกับครอบครัว การจัดงานพิธีสมรส การแต่งกายของคู่บ่าวสาว การปฏิบัติตัวของสามี ภริยา มีการสนับสนุนให้ใช้เลขอารบิกแทนเลขไทย เพื่อให้เป็นแบบสากล การปรับปรุงตัวการเขียนภาษาไทยแบบนี้ได้มีการยกเลิกไปในสมัย ฯพณฯ ควง อภัยวงศ์นอกจากนี้ยังได้วางระเบียบการใช้คำต่าง ๆ เช่น คำเรียกแทนชื่อ การตั้งชื่อให้เหมาะสมกับเพศ คำกล่าว ต้อนรับ คำทักทายว่า สวัสดี
-แผนการศึกษาชาติ พ.ศ. 2479
จัดการศึกษาทั้ง 3 ส่วน เหมือนแผนการศึกษาชาติ พ.ศ. 2475 กล่าวคือ ยังคงให้ความสำคัญของจริยศึกษา พุทธิศึกษาและพลศึกษา มีข้อแตกต่างจากแผนการศึกษาฉบับแรกคือ มีการจัดสายอาชีวศึกษาไว้ ให้นักเรียนที่เรียนจบชั้นประถม ( ป. 1 – ป. 4 ) มัธยมต้น ( ม. 1 – ม. 3 ) และมัธยมปลาย ( ม. 4 – ม. 6 ) จัดตั้งโรงเรียนอาชีวศึกษาทั้งในส่วนกลางและส่วนภูมิภาค ผู้ที่ประสงค์จะเรียนต่อในระดับอุดมศึกษา ( มหาวิทยาลัย ) จะต้องเรียนในระดับเตรียมอุดมศึกษาก่อนอีก 2 ปี ( มัธยมปีที่ 7 – 8 ) ในขณะนั้นประเทศไทยมีสถาบันในระดับอุดมศึกษาดังนี้
จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย พ.ศ. 2459
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และการเมือง พ.ศ. 2477
มหาวิทยาลัยแพทย์ศาสตร์ พ.ศ. 2485
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ พ.ศ. 2486
มหาวิทยาลัยศิลปากร พ.ศ. 2486

รัชกาลที่9 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงพัฒนาชนบทในรูปโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ ซึ่งมีจำนวนมากกว่า 4,000 โครงการทั่วประเทศ เพื่อให้ราษฎรในชนบทได้มีความเป็นอยู่ตลอดจนสามารถประกอบอาชีพเลี้ยงครอบครัวให้ดีขึ้น สามารถพึ่งตนเองได้ ทรงส่งเสริมให้ชาวชนบทมีความรู้ในการประกอบอาชีพตามแต่ละท้องถิ่น นอกจากนี้ยังทรงหาทางนำเอาวิทยาการสมัยใหม่มาประยุกต์กับภูมิปัญญาชาวบ้าน

ตัวอย่างโครงการในพระราชดำริที่สำคัญๆ ได้แก่
• โครงการฝนหลวง ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2512 เพื่อแก้ปัญหาเดือดร้อนทุกข์ยากของราษฎรและเกษตรกรที่ขาดแคลนน้ำอุปโภคบริโภคและการเกษตร
• โครงการแก้มลิง ก่อตั้งขึ้นเมื่อ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538 เพื่อแก้ปัญหาอุทกภัย หลังเกิดอุทกภัยในประเทศไทย พ.ศ. 2538
• มูลนิธิโครงการหลวง ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2512 เพื่อส่งเสริมการปลูกพืชเมืองหนาวแก่ชาวเขา เพื่อเป็นการหารายได้ทดแทนการปลูกฝิ่น
• โครงการส่วนพระองค์สวนจิตรลดา ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2504 มีวัตถุประสงค์ในการดำเนินงาน เพื่อศึกษา ทดลองและวิจัยหาวิธีแก้ไขปัญหาเกี่ยวกับด้านการเกษตรต่างๆ เช่น การปลูกข้าว การเลี้ยงโคนม และการเพาะพันธุ์ปลานิล
• กังหันชัยพัฒนา สร้างต้นแบบได้ครั้งแรกในปีพ.ศ. 2532 เป็นกังหันน้ำเพื่อบำบัดน้ำเสียด้วยวิธีการเติมอากาศ

รัชกาลที่10 สังคมเมืองอยู่กระจุกบริเวณกรุงเทพมหานคร และสังคมชนบทมีกระจายอยู่ทั่ว สภาพความเป็นอยู่ของสังคมชนบทมีคล้ายๆกัน

# data[].attributes.headline
สนธิสัญญาเบาร่ิง นามาสู่การเปลี่ยนแปลงทางด้านสังคม

# data[].attributes.subject
สนธิสัญญาเบาร่ิง นามาสู่การเปลี่ยนแปลงทางด้านสังคม

# data[].attributes.body
เนื่องจากระบบการค้าเสรีส่งผลกระทบต่อวิถีชีวิตของผู้คน ในสังคมระบบไพร่ - ทาส ท่ีไม่ได้เอื้อต่อระบบเศรษฐกิจ สมัยใหม่ (ต่อมาจึงนาไปสู่กระบวนการยกเลิกทาสและ ไพร่)ระบบความสัมพันธข์องผู้คนในสังคมเปลี่ยนแปลงไป
- ชาวนามุ่งท่ีจะผลิตข้าว โดยละทิ้งกิจกรรมอื่นๆ เช่น หัตถกรรมพื้นบ้าน การทอผ้า เพราะสามารถนาเงินท่ีได้ จากการขายข้าวไปซื้อสินค้าอื่นๆ ได้ตามความพอใจ
- ค่านิยมในสังคมไทยท่ีให้ความสำคัญกับเงินทอง ทรัพย์สินยิ่งขึ้นแรงงานและที่ดินกลายเป็นสิ่งที่มีมูลค่า

# data[].attributes.body
1.นายวิชชานุ ทองเอี่ยม เลขที่1
2.นายกวินท์ นันตาบุตร เลขที่2
3.นายจิรายุ รูมะปาน เลขที่6
4.นายทิวากร เทียมเกิด เลขที่7
5.นายศุภกร บุญคงรัตน์ เลขที่11
6.นายภูวเดช ไม่ยาก เลขที่13
7.นางสาวสุภาพร ชูควร เลขที่22
8.นางสาวภาวิดา อ่อนจ้าย เลขที่28
9.นางสาวรัตติกาล ชำนาญ เลขที่30
10.นางสาวพรไพลิน เริงทรัพย์ เลขที่38

# data[].attributes.headline
หลังรัชกาลที่4

# data[].attributes.subject
หลังรัชกาลที่4

# data[].attributes.body
- การปกครองในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้นมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุขสูงสุด
- การปกครองส่วนกลาง มีลักษณะดังนี้ คือ มีอัครมหาเสนาบดี 2 ตำแหน่ง และมีจตุสดมภ์ทั้ง 4 ฝ่าย ภายใต้การดูแลของสมุหนายก
- การปกครองส่วนภูมิภาค ได้มีการแบ่งหัวเมืองเป็น 3 ประเภท คือหัวเมืองชั้นใน หัวเมืองชั้นนอก หัวเมืองประเทศราช
- ในสมัยรัชกาลที่ 1 มีการชำระและรวบรวมกฎหมายเก่าขึ้นเป็นประมวลกฎหมายเรียกว่า “กฎหมายตราสามดวง” ตราทั้งสามคือ ตราราชสีห์ ตราคชสีห์ และตราบัวแก้ว
- การศึกษามีศูนย์กลางอยู่ที่ วัด วัง และตำหนักเจ้านาย
- รัชกาลที่ 3 โปรดให้จารึกตำราการแพทย์แผนโบราณ ไว้ที่วัดพระเชตุพน (วัดโพธิ์) ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นวัดมหาวิทยาลัยแห่งแรกของไทย
- ด้านศาสนา มีการทำนุบำรุงศาสนา มีการออกกฎหมายสำหรับพระสงฆ์ และมีการสร้างวัดสำคัญๆ
- ในสมัยรัชกาลที่ 2 มีการสร้าง และปฏิสังขรณ์วัดเป็นจำนวนมาก
- ความสัมพันธ์กับประเทศตะวันตกได้ขยายตัวมาก ชาติตะวันตกเข้ามาติดต่อกับไทยในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้นมากขึ้นกว่าครั้งอดีต