# data[].attributes.headline
Μουσική,  ρυθμός & βήματα

# data[].attributes.subject
Μουσική,  ρυθμός & βήματα

# data[].attributes.headline
 Ο ρόλος του χορού στο Χωρίο μας (ΠΑΡΑΝΕΣΤΙ) (γιορτές, κοινωνική συνοχή).

# data[].attributes.subject
 Ο ρόλος του χορού στο Χωρίο μας (ΠΑΡΑΝΕΣΤΙ) (γιορτές, κοινωνική συνοχή).

# data[].attributes.headline
«Τι γνωρίζω για τους ποντιακούς χορούς;»

# data[].attributes.subject
«Τι γνωρίζω για τους ποντιακούς χορούς;»

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ποντιακοί χοροί ονομάζονται οι παραδοσιακοί χοροί των Ποντίων. Κάποιοι από αυτούς χορεύονται και από Πόντιους της σημερινής Τουρκίας (όπου ονομάζονται horon, χορόν).

Στους ποντιακούς χορούς, οι άνδρες και οι γυναίκες σχηματίζουν συνήθως κύκλο και πιάνονται από τους καρπούς. Χορεύουν με στητό το σώμα, τα πόδια ελαφρά ανοιχτά και τα χέρια άλλοτε υψωμένα και άλλοτε με λυγισμένους τους αγκώνες. Το σώμα ακολουθεί, με πιστά ρυθμικές και συγχρονισμένες κινήσεις (ιδίως των γλουτών), τα μικρά βήματα των ποδιών. Οι ποντιακοί χοροί εκτελούνται με συνοδεία μουσικής από που παίζει ο κεμεντζετζής (λυράρης), ο οποίος συχνά στέκεται στο κέντρο του κύκλου. Κατά τις υπαίθριες γιορτές, η μουσική προέρχεται από τουλούμ (ασκί, γκάιντα) και ταούλ (νταούλι, ζουρνά) ή κεμεντζέ και ντέφι.

Αρχικά, καθένας από αυτούς τους χορούς είχε συγκεκριμένη γεωγραφική κατανομή στην περιοχή του Πόντου. Ο μεγάλος αριθμός και η ποικιλία των χορών οφείλονταν στη γεωμορφολογία του ποντιακού χώρου. Αυτή η γεωμορφολογία, με την ύπαρξη της μεγάλης οροσειράς των Ποντικών Άλπεων (αρχ. Παρυάρδης, τουρκ. Doğu Karadeniz Dağları], η οποία χωρίζει τον Πόντο σε ορεινό και παράλιο, και την πληθώρα ποταμών και πηγών, έκανε δύσκολη και περιορισμένη την επικοινωνία μεταξύ των περιοχών.

Έτσι, στους χορούς του Πόντου υπάρχουν δύο βασικές γεωγραφικές διακρίσεις. Η μία διαχωρίζει το δυτικό Πόντο (π.χ. Σινώπη, Νεοκαισάρεια, Σαμψούντα) από τον ανατολικό (π.χ. Τραπεζούντα, Αργυρούπολη, Κερασούντα, Ορντού, Ματσούκα, Χερίαινα, Καρς κα). Η άλλη διάκριση είναι μεταξύ ορεινού Πόντου (π.χ. ορεινές περιοχές Αργυρούπολης και Ματσούκας) από τον πεδινό (π.χ. πεδινές περιοχές Τραπεζούντας και Σουρμένων). Τέλος, καθοριστικό ρόλο στη συγκρότηση της ποντιακής μουσικοχορευτικής ταυτότητας, έπαιξε η επίδραση αρχαιοελληνικών, βυζαντινών, λαζικών, νοτιορωσικών και τουρκικών στοιχείων.

Μετά τη μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, η αίσθηση της προσφυγικής αλληλεγγύης μεταξύ των Ποντίων της Ελλάδας οδήγησε στη συγκρότηση μιας συλλογικής και κοινής πολιτισμικής ταυτότητας, με κοινά χαρακτηριστικά, και ενός κοινού χορευτικού ρεπερτορίου.

Πιο γνωστοί ποντιακοί χοροί είναι ο πολεμικός χορός σέρα, τον οποίο πολλοί ταυτίζουν με τον αρχαίο πυρρίχιο και ο χορός πιτσάκ ή χορός των μαχαιριών. Ακολουθεί κατάλογος των χαρακτηριστικότερων ποντιακών χορών:

Ανεφορίτσα

Από παν και κα

Αρχουλαμάς. Είναι ποντιακός χορός από την περιοχή της Πάφρας. Τα όργανα που χρησιμοποιούνται ο ζουρνάς και το νταούλι ή λύρα και κεμανές. Χορεύεται σε κλειστό κύκλο από άντρες και γυναίκες. Ο ρυθμός είναι 9/8.

Γέμουρα, περιοχών Αργυρούπολης και Ίμερας

Γιουβαρλαντούμ, από την περιοχή Ακ Νταγ Ματέν

Καλόν κορίτς. Προέρχεται από την περιοχή της Ματσούκας, κοντά στην Τραπεζούντα. Πήρε την ονομασία του από το στίχο του τραγουδιού: Καλόν κορίτς, καλόν κορίτς καλόν κ ευλογημένον σην χόραν φαίνεται άχκεμον, σε μέν εν φωταγμένον (Καλό κορίτσι κι ευλογημένο, στους ξένους φαίνεται άσχημη, σε μένα πανέμορφη). Είναι μια μορφή διπλού τικ.

Καρά πουνάρ (Μαύρον πεγάδ'), περιοχής Πάφρας

Κελκίτ, Περιοχής Αργυρουπόλεως

Κόνιαλι, χορός βασισμένος στο ομώνυμο καραμανλίδικο τραγούδι

Μηλίτσα, γυναικείος χορός

Ντολμέ, περιοχών Τραπεζούντας, Τόνγιας, Όφεως

Ομάλ, σημαίνει ομαλός, επίπεδος και υπάρχει στις εξής παραλλαγές:

Κουνιχτόν (κουνιστός, από το έντονο τρέμουλο του σώματος) ή Γαράσαρης, περιοχής Νικόπολης

Αργυρούπολης

από την περιοχή του Καρς

Κερασούντας

Τραπεζούντας

Κιζλάρ καϊτεσί, περιοχής Πάφρας

Κούσερα, περιοχής Ματσούκας

Κωνσταντίν Σάββας (Οσμάν Αγάς), περιοχής Πάφρας

Μόντσονος ή Μόντζονος, περιοχής Καρς

Ούτσαϊ, περιοχής Νικόπολης

Πατούλα, περιοχών Τραπεζούντας, Τόνγιας, Όφεως

Πιτσάκ ή Χορός των μαχαιριών

Σαμσόν, περιοχών Τραπεζούντας, Τόνγιας, Όφεως

Σαρί κουζ (ξανθό κορίτσι), περιοχών Αργυρούπολης και Ίμερας

Σαρί κουζ ατλαμασί, περιοχής Πάφρας

Σερανίτσα ή Ψευτοσέρα

Τας, περιοχής Καρς

Tάμσαρα ή Τάμψαρα, μορφή χορού διπάτ

Τεκ καϊτέ, αντάρτικος χορός περιοχής Πάφρας

Τικ τρομαχτόν, περιοχής Καρς

Τίταρα, περιοχής Αργυρούπολης

Τριπάτ, περιοχής Ματσούκας

Τυρφών ή Τρύφων, περιοχής Πάφρας

Τσουρτούγουζους, περιοχής Κιουμούς Ματέν

Φόνα, περιοχών Αργυρούπολης και Ίμερας

Χάλα χάλα. Είναι χορός της περιφέρειας Κακάτσης (Αργυρούπολης). Παιζόταν συνήθως με λύρα (κεμεντζέ) και συνοδευόταν από τραγούδι. Χορεύεται σε κλειστό κύκλο. Ο ρυθμός είναι εννεάσημος 9/8.

Χαλάι, περιοχής Ακ Νταγ Ματέν

Χυτόν, περιοχών Αργυρούπολης και Ίμερας

# data[].attributes.attachment_link.title
Ποντιακοί χοροί - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Ποντιακοί χοροί ονομάζονται οι παραδοσιακοί χοροί των Ποντίων. Κάποιοι από αυτούς χορεύονται και από Πόντιους της σημερινής Τουρκίας (όπου ονομάζονται horon, χορόν). Στους ποντιακούς χορούς, οι άνδρες και οι γυναίκες σχηματίζουν συνήθως κύκλο και πιάνονται από τους καρπούς. Χορεύουν με στητό το σώμα, τα πόδια ελαφρά ανοιχτά και τα χέρια άλλοτε υψωμένα και άλλοτε με λυγισμένους τους αγκώνες.