# data[].attributes.headline
ประวัติส่วนตัว

# data[].attributes.subject
ประวัติส่วนตัว

# data[].attributes.body
นายสุชาติ หาลากรณ์ ชื่อเล่นโก้
รหัสประจำตัวนักศึกษา630112801115
นักศึกษาชั้นปีที่3 หมู่ที่3
สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์
คณะมนุษยศาสต์และสังคมศาสตร์
มหาวิทยาลัยราชภัฎบุรีรัมย์
facebook สุชาติ หาลากรณ์
โทร 0986372429

# data[].attributes.headline
ช่อง youtube สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ Public Bru

# data[].attributes.subject
ช่อง youtube สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ Public Bru

# data[].attributes.headline
คดีเด็ด7บรรทัด

# data[].attributes.subject
คดีเด็ด7บรรทัด

# data[].attributes.attachment_link.title
คดีเด็ด7บรรทัด

# data[].attributes.headline
ปฏิบัติราชการทางการป

# data[].attributes.body
ปฏิบัติราชการทางการปกครอง

พระราชบัญญัติปฎิบัติราชการทางการปกครอง พ.ศ.2539 (2539, พฤศจิกายน 14).
ราชกิจจานุเบกษา, 113(60ก), 1-24.

พระราชบัญญัติปฎิบัติราชการทางการปกครอง (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2557 (25, ธันวาคม57 30).
ราชกิจจานุเบกษา, 131(89ก), 1-7.

พระราชบัญญัติปฎิบัติราชการทางการปกครอง (ฉบับ 3) พ.ศ.2562 (2562, พฤษภาคม 27).
ราชกิจจานุเบกษา, 136(69ก), 1-11.

พระราชบัญญัติปฎิบัติราชการทางการปกครอง (ฉบับปัจจุบัน) พ.ศ.2539 (2539, กันยายน 27).
ราชกิจจานุเบกษา, 113(60ก),1-32.

# data[].attributes.headline
หลักฐานกิจกรรมการยืมหนังสือ 50 เล่ม เล่ม1-10

# data[].attributes.subject
หลักฐานกิจกรรมการยืมหนังสือ 50 เล่ม เล่ม1-10

# data[].attributes.headline
พระราชบัญญัติจัดตังศ

# data[].attributes.body
พระราชบัญญัติจัดตังศาลปกครองและวิธีพจิารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2542. (2542, ตุลาคม 5 ). ราชกิจจานุเบกษา.

# data[].attributes.headline
วิชา กฎหมายพื้นฐานสำหรับข้าราชการ

# data[].attributes.subject
วิชา กฎหมายพื้นฐานสำหรับข้าราชการ

# data[].attributes.body
ผู้สำเร็จการศึกษา นายสุชาติ หาลากรณ์
วันที่สำเร็จการศึกษา 14 ธันวาคม 2565
หน่วยงานรับรอง สำนักงาน ก.พ.

# data[].attributes.attachment_link.title
ประกาศนียบัตรวิชากฎหมายพื้นฐานสำหรับข้าราชการ-สุชาติ หาลากรณ์

# data[].attributes.headline
อ้างอิง4เล่ม ความแตกต่าง

# data[].attributes.subject
อ้างอิง4เล่ม ความแตกต่าง

# data[].attributes.body
อ้างอิง4เล่ม ความแตกต่าง

โกวิท วงศ์สุรวัฒน์.
(2556).หลักรัฐประศาสนศาสตร์.กรุงเทพฯ : บริษัท จรัลสนิทวงศ์การพิมพ์
มานิตย์ จุมปา. (2554). คำอธิบายกฎหมายปกครองว่าด้วยการจัดระเบียบราชการบริหาร. (พิมพ์ครั้งที่3). กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เรืองวิทย์ เกษสุวรรณ. (2558). การบริหารพัฒนา . อุบลราชธานี : บพิธการพิมพ์
ศิริพร เชาวลิต.(2559).การเมืองส่วนท้องถิ่นในประเทศไทย.(พิมพ์ครั้งที่3).สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

# data[].attributes.headline
กิจกรรม หัวข้อกฎหมายปกครองกับการปฎิบัติงานในหนน่วยงานภาครัฐ

# data[].attributes.subject
กิจกรรม หัวข้อกฎหมายปกครองกับการปฎิบัติงานในหนน่วยงานภาครัฐ

# data[].attributes.body
รปกครองกับการปฎิบัติงานในหนน่วยงานภาครัฐ โดย ดร ทิวากร พิศาลสกษดิกรรม

# data[].attributes.headline
พระราชบัญญัติจัดตั้ง

# data[].attributes.body
พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ.2542. (2542, ตุลาคม 5).
ราชกิจจานุเบกษา, 116(94ก), 1-40.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่2) พ.ศ.2545. (2545, มีนาคม 31).
ราชกิจจานุเบกษา, 119(29ก), 1-4.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่3) พ.ศ.2548. (2548, กุมภาพันธ์ .
ราชกิจจานุเบกษา, 122(14ก), 26-29.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่4) พ.ศ.2550. (2550, สิงหาคม  24).
ราชกิจจานุเบกษา, 124(46ก), 11-13.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่5) พ.ศ.2551. (2551, กุมภาพันธ์ 27).
ราชกิจจานุเบกษา, 125(39ก), 1-3.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่6) พ.ศ.2554. (2554, เมษายน 27).
ราชกิจจานุเบกษา, 128(29ก), 1-4.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่7) พ.ศ.2557. (2557, ธันวาคม 4).
ราชกิจจานุเบกษา, 131(79ก), 4-10.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่8) พ.ศ.2559. (2559, เมษายน 26).
ราชกิจจานุเบกษา, 133(36ก), 1-4.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่9) พ.ศ.2560. (2560, กันยายน 26).
ราชกิจจานุเบกษา, 134(98ก), 5-22.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่10) พ.ศ.2561. (2561, พฤศจิกายน 21).
ราชกิจจานุเบกษา, 135(97ก), 6-16.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่11) พ.ศ.2561. (2561, ธันวาคม 28).
ราชกิจจานุเบกษา, 135(112ก), 8-10.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่12) พ.ศ.2562. (2562, เมษายน 30).
ราชกิจจานุเบกษา, 136(56ก), 247-252.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่13) พ.ศ.2564. (2564, กุมภาพันธ์ 10).
ราชกิจจานุเบกษา, 138(11ก), 10-12.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่14) พ.ศ.2564. (2564, พฤษภาคม 26).
ราชกิจจานุเบกษา, 138(35ก), 4-6

# data[].attributes.headline
เรืองวิทย์ เกษสุ

# data[].attributes.body
เรืองวิทย์ เกษสุวรรณ. (2558). การบริหารพัฒนา . อุบลราชธานี : บพิธการพิมพ์.
ศิริพร เชาวลิต.(2559).การเมืองส่วนท้องถิ่นในประเทศไทย.(พิมพ์ครั้งที่3).สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

# data[].attributes.headline
ความแตกต่างระหว่างหลักการแบ่งอำนาจปกครองและการกระจายอำนาจปกครอง

# data[].attributes.subject
ความแตกต่างระหว่างหลักการแบ่งอำนาจปกครองและการกระจายอำนาจปกครอง

# data[].attributes.body
ความแตกต่างระหว่างหลักการแบ่งอำนาจปกครองและการกระจายอำนาจปกครอง หมายถึง การกระจายอำนาจภายในรัฐเกี่ยวข้องกับการถ่ายโอนอำนาจหน้าที่เพื่อให้บริการบางอย่างแก่ประชาชนจากบุคคลหรือหน่วยงานของรัฐบาลกลางไปยังคนอื่นที่ใกล้ชิดกับประชาชนที่รับบริการมากกว่าฐานความคิดของการถ่ายโอนอำนาจมี 2 ด้านได้แก่เขตแดนซึ่งเป็นฐานของการกำหนดอำนาจหน้าที่ในระดับร่างตามลำดับชั้นของเขตแดนและความใกล้ชิดระหว่างผู้ให้บริการกับผู้รับบริการและ 2 หน้าที่เป็นการถ่ายโอนอำนาจ ให้แก่หน่วยงานที่ทำหน้าที่เฉพาะ แต่งการแบ่งอำนาจ 1 ระบบตามหน้าที่ระบบนี้ให้ข้าราชการระดับสูงของรัฐที่เป็นตัวแทนในจังหวัดรับผิดชอบการทำหน้าที่เฉพาะรัฐเช่นการศึกษาสุขภาพการพัฒนาอุตสาหกรรมหรือการขยายการเกษตรการประสานงานเกิดขึ้นในระดับรัฐบาลกลางหรือระดับภาคและยังไม่มีตัวแทนทั่วไปของรัฐบาลกลางในระดับอำเภอหรือพื้นที่ ที่รองลงไปจากจังหวัดระบบนี้เน้นการสื่อสารตามแนวตั้งความชำนาญทางเทคนิคการแบ่งอำนาจการตามความชำนาญเฉพาะด้านและการให้บริการรูปแบบเดียวกัน 2  ระบบจังหวัดแบบบูรณาการระบบนี้ให้ตัวแทนของรัฐบาลกลางมีอำนาจมากเช่นผู้ว่าราชการจังหวัดหรือนายอำเภอผู้ว่าราชการจังหวัดรับผิดชอบต่อการปกครองภายในจังหวัดเป็นผู้บังคับบัญชาของข้าราชการในจังหวัดและหัวหน้าผู้บริหารองค์การปกครองท้องถิ่นการออกแบบดังกล่าวจัดสรรหน้าที่ได้แก่การบริหารในพื้นที่ซึ่งจำกัดความเป็นอิสระของการปกครองส่วนย่อย 3 ระบบจังหวัดที่ไม่ใช่แบบบูรณาการระบบนี้ยึดจังหวัดเป็นเขตแดนแต่ผู้ว่าราชการจังหวัดมีอำนาจน้อยรับผิดชอบการประสานงาน หน่วยงานแต่ไม่ได้เป็นผู้บังคับบัญชาของเจ้าหน้าที่ระดับสูงในเขตจังหวัดสำหรับองค์การปกครองท้องถิ่นก็เช่นกันผู้ว่าราชการจังหวัดทำหน้าที่ให้คำแนะนำแต่ไม่สามารถสั่งการได้ในระบบนี้พยายามใช้ระบบการจัดการแบบเมตริกซ์ ซึ่งใช้การสื่อสารทั้งแนวตั้งและแนวนอน(เรืองวิทย์ เกษสุวรรณ, 2558 :
205)หลักการแบ่งอำนาจไม่ว่าส่วนกลางจะแบ่งอำนาจหรือมอบอำนาจให้แก่ส่วนภูมิภาคมากน้อยเพียงใด อำนาจที่แท้จริงทั้งหมดยังคงขึ้นอยู่กับส่วนกลาง เพราะการแบ่งอำนาจประชาชนไม่มีโอกาสในการควบคุม กำกับ ตรวจสอบผู้ใช้อำนาจ การควบคุมกำกับและตรวจสอบการใช้อำนาจของระบบบริหารส่วนภูมิภาคเป็นของส่วนกลาง ตรงกันข้ามกับการกระจายอำนาจซึ่งเป็นเรื่องที่ส่วนกลางยินยอมให้ประชาชนในท้องถิ่นมีอำนาจในการปกครองตนเอง ประชาชนมีอำนาจในการกำหนดผู้บริหารของท้องถิ่นโดยตรง โดยผ่านกระบวนการเลือกตั้ง และผู้บริหารท้องถิ่นจะมีหน้าที่ในการนำเสนอปัญหาและความต้องการของประชาชนในท้องถิ่นให้สภาท้องถิ่นเป็นผู้พิจารณาให้สอดคล้องกับความต้องการของประชาชน(ศิริพร เชาวลิต,2559 : 10) หลักการรวมอำนาจปกครองการรวมอำนาจปกครองเป็นวิธีการหนึ่งในการ
จัดการปกครองประเทศที่มีการรวมอำนาจในการปกครองประเทศทั้งหมดไว้ที่ “ส่วนกลาง” คือ กระทรวง ทบวง กรม ของรัฐ และมีเจ้าหน้าที่ของส่วนกลางซึ่งขึ้นต่อกันตามลำดับชั้นการบังคับ บัญชาเป็นผู้ดำเนินการปกครองตลอดอาณาเขตของประเทศ การรวมอำนาจปกครองมีลักษณะ สำคัญสามประการ คือ มีการรวมกำลังในการบังคับต่างๆ คือ กำลังทหารและกำลังตำรวจให้ขึ้นต่อ ส่วนกลาง มีการรวมอำนาจวินิจฉัยสั่งการไว้ที่ส่วนกลางและมีลำดับชั้นการบังคับบัญชาเจ้าหน้าที่การรวมอำนาจการปกครองสามารถจำแนกได้ 2 แบบ คือ การรวมศูนย์อำนาจการปกครอง (concentration) และการกระจายการรวมศูนย์อำนาจการปกครอง (deconcentration)
การรวมศูนย์อำนาจการปกครอง    ได้แก่
การปกครองภายในประเทศ รูปแบบหนึ่งที่กำหนดให้อำนาจในการตัดสินใจทั้งหลายที่เกี่ยวกับการปกครองประเทศหรือเกี่ยวกับ การจัดทำบริการสาธารณะเป็นของส่วนกลางโดยไม่มีการมอบอำนาจในการตัดสินใจในบางเรื่องไป
ให้แก่เจ้าหน้าที่ของส่วนกลางที่ถูกส่งไปประจำอยู่ในภูมิภาค การปกครองประเทศด้วยวิธีการรวมศูนย์ อำนาจการปกครองนี้เป็นการปกครองประเทศที่ “สร้างภาระ” ให้กับส่วนกลางเป็นอันมาก เพราะส่วนกลางจะต้องเป็นผู้ดำเนินการด้วยตนเองทุกเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการปกครองและการจัดทำ บริการสาธารณะซึ่งมีอยู่เป็นจำนวนมาก

หลักการกระจายอำนาจปกครอง”
การกระจายอำนาจปกครองเป็นอีกวิธีการ หนึ่งในการจัดการปกครองประเทศที่รัฐมอบอำนาจการปกครองบางส่วนให้กับองค์กรอื่นนอกจาก องค์กรของส่วนกลางเพื่อจัดทำบริการสาธารณะบางอย่างโดยให้มีความเป็นอิสระ (autonome) ใน การดำเนินการและไม่อยู่ในการบังคับบัญชาของส่วนกลาง แต่จะอยู่ภายใต้การกำกับดูแล (tutelle)ของส่วนกลางการกระจายอำนาจปกครองประกอบด้วยลักษณะสำคัญห้าประการ คือ มีการแยกหน่วยงาน ออกไปเป็นองค์กรนิติบุคคลจากส่วนกลาง มีการเลือกตั้งสภาท้องถิ่น และผู้บริหารท้องถิ่น มี ความเป็นอิสระในการปกครองตนเอง มีเจ้าหน้าที่ของตนเอง และประการสุดท้ายคือ มีงบประมาณ และรายได้เป็นของตนเอง
การกระจายอำนาจปกครองสามารถจำแนกได้ 2 แบบ คือ การกระจายอำนาจทางพื้นที่และ การกระจายอำนาจทางกิจการ
การกระจายอำนาจทางพื้นที่ หรืออีกนัยหนึ่งที่เรียกกันว่า การกระจาย มีที่มาจากแนวความคิดทางการเมืองซึ่งเน้นความสำคัญของการเลือกตั้ง อำนาจทางเขตแดน มีที่มาจ โดยเห็นว่าหากเจ้าหน้าที่ที่ทำการบริหารหรือปกครองท้องถิ่นได้รับการแต่งตั้งจากส่วนกลาง ก็จะ เป็นการปกครองแบบรวมอำนาจ (centralisation) มิใช่การกระจายอำนาจ (decentralisation)ดังนั้น การกระจายอำนาจทางพื้นที่จึงต้องมีการจัดตั้งองค์กรปกครองทางเขตแดน เช่น องค์กร ปกครองส่วนท้องถิ่น มีการเลือกตั้งผู้บริหาร มีเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นที่เป็นอิสระจากส่วนกลางไม่อยู่ ภายใต้การบังคับบัญชาของส่วนกลาง แต่จะอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของส่วนกลาง องค์กรปกครอง ส่วนท้องถิ่นก็จะจัดทำกิจกรรมต่างๆ ด้วยตนเองและมีงบประมาณของตนเพื่อใช้ในการจัดทำกิจกรรม เหล่านั้น
การกระจายอำนาจทางกิจการ หรืออีกนัยหนึ่งที่เรียกกันว่า การ กระจายอำนาจทางบริการ เป็นวิธีการกระจายอำนาจโดยมอบบริการสาธารณะอย่างใดอย่างหนึ่ง ให้องค์การซึ่งมิได้อยู่ในสังกัดของส่วนกลางรับไปจัดทำด้วยเงินทุนและเจ้าหน้าที่ขององค์การนั่นเอง บริการสาธารณะที่แยกมาจัดทำนั้นอาจเป็นบริการสาธารณะทางด้านเศรษฐกิจ สังคม กีฬา หรือ วัฒนธรรม วิธีการกระจายอำนาจทางกิจการนี้ไม่ใช่การกระจายอำนาจปกครอง แต่เป็นการ “มอบ ให้องค์การของรัฐบาลไปจัดทำบริการสาธารณะโดยแยกออกมาเป็นนิติบุคคลต่างหากจากรัฐ มีทรัพย์สินของตนเองและมีผู้บริหารของตนเอง โดยนิติบุคคลกระจายอำนาจนี้จะต้องอยู่ภายใต้ การกำกับดูแลของรัฐเช่นกันแนวความคิดและทฤษฎีที่เกี่ยวข้องกับการจัดการปกครองส่วนท้องถิ่นที่กล่าวมา ข้างต้นทั้งหมดนั้น เป็นสิ่งที่นำมาใช้กันในประเทศต่างๆ เพื่อจัดระเบียบราชการบริหารภายใน ประเทศ โดยหากประเทศใดที่สภาพพลเมืองยังไม่มีความรู้ความสามารถในการปกครองตนเองได้ ก็จะใช้หลักการรวมอำนาจปกครอง ในทางตรงข้ามหากประชาชนมีความรู้ความสามารถที่จะปกครองตนเองได้ ก็จะใช้หลักการกระจายอำนาจปกครองสำหรับประเทศไทยนั้นแม้จะมีการจัดระบบการปกครองส่วนท้องถิ่นมาเป็นเวลา ร้อยปีเศษแล้วก็ตาม แต่ก็ปรากฏว่าเป็นการกระจายอำนาจแต่เพียงเล็กน้อย เพิ่งจะมีการกระจาย อำนาจการปกครองอย่างสมบูรณ์แบบดังที่บัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญฉบับปี พ.ศ. 2540 นี่เอง

หลักการแบ่งอำนาจ
นอกจากหลักการรวมอำนาจปกครองและหลักการกระจาย อำนาจปกครองแล้ว ยังมีหลักของการจัดระเบียบบริหารราชการแผ่นดินอีกหลักหนึ่งซึ่งเป็นหลักที่ แทรกอยู่ในหลักการรวมอำนาจการปกครองดังที่ได้กล่าวไปบ้างแล้วข้างต้นคือหลักการแบ่งอำนาจปกครอง
(deconcentration)
หลักดังกล่าวเป็นหลักที่ใช้กันอยู่บ้างในบางรัฐ
หลักการแบ่งอำนาจ การปกครองนี้ถูกนำมาใช้กับรูปแบบของรัฐที่มีการจัดระเบียบบริหารราชการแผ่นดินด้วย หลักการรวมอำนาจที่ประสบปัญหาในการดำเนินงาน ด้วยเหตุที่ว่าการรวมอำนาจการ ปกครองไว้ที่ส่วนกลางทั้งหมดย่อมทำให้การดำเนินการต่างๆ ของรัฐเป็นไปอย่างไม่ทั่วถึงอย่างเท่า เทียมกันทั้งประเทศและในบางครั้งก็เป็นไปอย่างล่าช้า จึงได้มีการขยายหลักการรวมอำนาจ การปกครองออกไปเป็นการแบ่งอำนาจการปกครองให้ส่วนภูมิภาค โดยมีการมอบอำนาจ ในการวินิจฉัยสั่งการบางส่วนให้แก่เจ้าหน้าที่ของส่วนกลางที่ออกไปประจำในการปกครองต่างๆของประเทศ แต่เจ้าหน้าที่นั้นยังคงเป็นเจ้าหน้าที่ของส่วนกลางและอยู่ภายใต้การบังคับบัญชา ของส่วนกลาง การแบ่งอำนาจจึงเป็นส่วนหนึ่งของหลักการรวมอำนาจปกครอง ไม่ใช่เป็นการกระจายอำนาจปกครอง
(นันทวัฒน์ บรมานันท์. 2560 : 61-63) การบริหารราชการส่วนภูมิภาคนี้ ใช้หลักการแบ่งอำนาจ ( Deconcentration)  คือการที่รัฐบาลกลางได้มอบอำนาจในการตัดสินใจสำหรับการปฏิบัติราชการในบางเรื่องให้แก่เจ้าหน้าที่ของรัฐบาลกลางที่ถูกส่งไปประจำในส่วนภูมิภาค แต่เจ้าหน้าที่ตัวแทนส่วนกลางนั้นยังอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของรัฐบาลกลาง และหลักการแบ่งอำนาจต้องใช้ควบคู่กับหลักการรวมศูนย์อำนาจ
ส่วนการกระจายอำนาจมีข้อแตกต่าง คือ
การบริหารส่วนท้องถิ่น ดำเนินการโดยใช้หลักการกระจายอำนาจ (Decentralization) คือ การที่รัฐบาลกลางได้โอนหรือมอบอำนาจการปกครองบางส่วนให้แก่องค์กรอื่นนอกจากองค์กรหรือหน่วยงานราชการส่วนกลาง เพื่อดำเนินการจัดทำบริการสาธารณะบางอย่างได้โดยอิสระตามที่กฎหมายกำหนด ส่วนกลางจะมีหน้าที่เฉพาะเพียงการกำกับ ดูแล เท่านั้น (โกวิท วงศ์สุรวัฒน์ , 2556:109-111
สรุปได้ว่าความแตกต่างระหว่างหลักการกระจายอำนาจปกครองกับหลักการแบ่งอำนาจปกครอง ด้านเจ้าหน้าที่ขององค์กรด้านการควคุมบังคับบัญชาและกำกับดูแล

# data[].attributes.headline
วิธีการกระจายอำนาจปกครอง

# data[].attributes.subject
วิธีการกระจายอำนาจปกครอง

# data[].attributes.body
วิธีการกระจายอำนาจปกครอง หมายถึง การถ่ายโอนอำนาจให้แก่หน่วยงานที่ทำหน้าที่เฉพาะจากฐานความคิดดังกล่าวแบ่งการกระจายอำนาจได้เป็น 3 ประเภทได้แก่ 1 การกระจายอำนาจภายในโครงสร้างทางการเมืองที่เป็นทางการ เช่นรัฐบาลกลางกระจายอำนาจหน้าที่เพิ่มเติมให้กับการปกครองท้องถิ่น เรียกว่าการถ่ายโอนอำนาจ
2 การกระจายอำนาจภายในโครงสร้างทางการบริหารของรัฐบาลหรือกึ่งรัฐเช่นกระทรวงมอบอำนาจให้จังหวัดและอำเภอเรียกว่าการแบ่งอำนาจ
3การกระจายอำนาจจากสถาบันของรัฐไปยังหน่วยงานนอกภาครัฐเช่นการขายสายการบินแห่งชาติให้กับผู้ถือหุ้นเอกชนเรียกว่าการแปรรูป (เรืองวิทย์เกษสุรรณ.2558: 203) หลักการกระจายอำนาจปกครอง เป็นอีกวิธีการหนึ่งในการจัดการปกครองประเทศที่รัฐมอบอำนาจการปกครองบางส่วนให้กับองค์กรอื่นองค์กรของส่วนกลางจัดทำบริการสาธารณะ (นันทวัฒน์ บรมานันท์, 2560 : 61)
1. การกระจายอำนาจทางการปกครอง คือ การที่รัฐบาลกลางมอบอำนาจบางส่วนให้กับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นทำหน้าที่ในการบริการสาธารณะหรือไปทำภารกิจในพื้นที่เขตปกครองตามที่กฎหมายกำหนด
2. การกระจายอำนาจทางการเมือง เป็นการกระจายอำนาจที่ให้ความอิสระในการตัดสินใจให้ไปอยู่ระดับล่างหรือระดับรอง มีการแทรกแซงอำนาจจากส่วนกลางน้อย
3. การกระจายอำนาจทางเศรษฐกิจ เป็นการที่รัฐบาลกลางมอบอำนาจบางส่วนให้กับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นหรือองค์กรที่อยู่ในระดับเมืองทำหน้าที่ในการตัดสินใจทางเศรษฐกิจทำกิจกรรมทางเศรษฐกิจได้อย่างอิสระในระดับหนึ่ง
(รงค์ บุญสวยขวัญ, 2561 : 73-74)

# data[].attributes.headline
หนังสือกฎหมายปกครอง

# data[].attributes.subject
หนังสือกฎหมายปกครอง

# data[].attributes.body
มานิตย์ จุมปา. (2551). กฎหมายปกครอง(พิมพ์ครั้งที่4). กรุงเทพฯ :
วิญญูชน.

# data[].attributes.attachment_link.title
LW311 กฎหมายปกครอง สรุปหน่วยที่ 1 - 5

# data[].attributes.headline
การกระจายอำนาจ หมายถึง  การมอบอำนาจให้แก่ระดับล่างตามเขตแดนตามลำดับชั้น ไม่ว่าลำดับชั้นจะเป็นรัฐบาลของประเทศ หรือหน่วยงานย่อยในองค์การขนาดใหญ่ (

# data[].attributes.subject
การกระจายอำนาจ หมายถึง  การมอบอำนาจให้แก่ระดับล่างตามเขตแดนตามลำดับชั้น ไม่ว่าลำดับชั้นจะเป็นรัฐบาลของประเทศ หรือหน่วยงานย่อยในองค์การขนาดใหญ่ (

# data[].attributes.headline
พระราชบัญญัติจัดตังศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง

# data[].attributes.subject
พระราชบัญญัติจัดตังศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง

# data[].attributes.attachment_link.title
พระราชบัญญัตฺจัดตั้งศาลปกครอง_0_2