# data[].attributes.attachment_caption
Όθων Α΄, Βασιλεύς της Ελλάδος

# data[].attributes.headline
Ο Όθωνας εκλέγεται βασιλιάς της Ελλάδας (1832)

# data[].attributes.subject
Ο Όθωνας εκλέγεται βασιλιάς της Ελλάδας (1832)

# data[].attributes.body
Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια, η Αγγλία, η Γαλλία και η Ρωσία επέλεξαν το 1832 για το αξίωμα του βασιλιά της Ελλάδας τον 17χρονο Βαυαρό πρίγκιπα Όθωνα. Οι τρεις Μεγάλες Δυνάμεις εγγυήθηκαν επίσης για το πολίτευμα της χώρας, την ανεξαρτησία της και τα σύνορά της. Ο νεαρός βασιλιάς έφτασε στην Ελλάδα τον Ιανουάριο του 1833. Επειδή όμως δεν είχε ενηλικιωθεί ακόμα, ανέλαβαν τη διακυβέρνηση για δυο χρόνια τρεις συμπατριώτες του, οι οποίοι αποτέλεσαν τη λεγόμενη Αντιβασιλεία.

# data[].attributes.attachment_caption
Η άφιξη του νεαρού Όθωνα στην Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Τα δραστικά μέτρα των Βαυαρών για την ανασυγκρότηση της Ελλάδας

# data[].attributes.subject
Τα δραστικά μέτρα των Βαυαρών για την ανασυγκρότηση της Ελλάδας

# data[].attributes.body
Οι Βαυαροί προσπάθησαν να οργανώσουν τη διοίκηση, τη δικαιοσύνη και το εκπαιδευτικό σύστημα, να ενδυναμώσουν την οικονομία και να κατοχυρώσουν την πρόσφατη ανεξαρτησία. Η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε τον Δεκέμβριο του 1834 από το Ναύπλιο στην Αθήνα. Ιδρύθηκαν σχολεία για όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης καθώς και Πανεπιστήμιο στην Αθήνα. Ο στρατός στελεχώθηκε και με Βαυαρούς αξιωματικούς και η Εκκλησία της Ελλάδας ανακηρύχθηκε αυτοκέφαλη, δηλαδή ανεξάρτητη διοικητικά από το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης.

# data[].attributes.attachment_caption
Ο Βασιλιάς Όθωνας ντυμένος με την παραδοσιακή φουστανέλα

# data[].attributes.headline
Δυσαρέσκεια για τις βασιλικές αποφάσεις 

# data[].attributes.subject
Δυσαρέσκεια για τις βασιλικές αποφάσεις 

# data[].attributes.body
Ο τρόπος διακυβέρνησης καθώς και πολλές βασιλικές αποφάσεις δημιούργησαν δυσαρέσκεια. Τα εθνικά κτήματα δεν δόθηκαν στους αγρότες και τους ακτήμονες, οι περισσότεροι από τους αγωνιστές του 1821 παραμερίστηκαν. Η λαϊκή δυσαρέσκεια κατά του Όθωνα οδήγησε στην οργάνωση επαναστατικού κινήματος, που είχε σκοπό να τον εξαναγκάσει να παραχωρήσει Σύνταγμα.

# data[].attributes.attachment_caption
Πλήθος κόσμους έξω από τα ανάκτορα στη σημερινή Πλατεία Συντάγματος

# data[].attributes.headline
Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου (1843)

# data[].attributes.subject
Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου (1843)

# data[].attributes.body
Το κίνημα εκδηλώθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου του 1843. Μονάδες του στρατού, με επικεφαλής τον συνταγματάρχη Δημήτριο Καλλέργη και τον αγωνιστή του 1821 Ιωάννη Μακρυγιάννη, περικύκλωσαν μαζί με πλήθος λαού τα ανάκτορα (στη σημερινή πλατεία Συντάγματος) ζητώντας Σύνταγμα. Τον επόμενο χρόνο ψηφίστηκε Σύνταγμα και το πολίτευμα της χώρας μεταβλήθηκε από απόλυτη μοναρχία σε συνταγματική μοναρχία.

# data[].attributes.headline
Ο Ιωάννης Κωλέττης πρωθυπουργός της Ελλάδας (1844)

# data[].attributes.subject
Ο Ιωάννης Κωλέττης πρωθυπουργός της Ελλάδας (1844)

# data[].attributes.body
Ο Ιωάννης Κωλέττης ήταν υπουργός των Εσωτερικών της ελληνικής επαναστατικής Κυβέρνησης και αργότερα σύμβουλος του Καποδίστρια. Το 1844 ανέλαβε πρωθυπουργός της χώρας μέχρι τον θάνατο του, το 1847. Ήταν ο εμπνευστής της «Μεγάλης Ιδέας» και ένας από τους θερμούς υποστηρικτές, όπως και ο Όθωνας. Επρόκειτο για την επέκταση των συνόρων του ελληνικού κράτους και την απελευθέρωση των υπόδουλων Ελλήνων που εξακολουθούσαν να ζουν κυρίως στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

# data[].attributes.attachment_caption
Ο Βασιλιάς Όθωνας και η Βασίλισσα Αμαλία φεύγουν από την Ελλάδα

# data[].attributes.headline
H έξωση του Όθωνα από τον βασιλικό θρόνο (1862)

# data[].attributes.subject
H έξωση του Όθωνα από τον βασιλικό θρόνο (1862)

# data[].attributes.body
Στα επόμενα χρόνια οι αντιδράσεις κατά της βασιλείας του Όθωνα δε σταμάτησαν. Το φθινόπωρο του 1862 ξέσπασαν επαναστατικά κινήματα σε διάφορες περιοχές της Πελοποννήσου και της Στερεάς Ελλάδας. Ο Όθωνας έχασε το θρόνο του και μαζί με τη βασίλισσα Αμαλία εγκατέλειψαν την Ελλάδα στις 23 Οκτωβρίου 1862, με το αγγλικό πολεμικό Σκύλλα. Η έξωση του Όθωνα πανηγυρίστηκε έξαλλα από τους Έλληνες, ενώ η χώρα αυτόματα ειρήνευσε.

# data[].attributes.attachment_caption
Γεώργιος Α΄ της Ελλάδας

# data[].attributes.headline
Ο Γεώργιος ο Α' ανακηρύσσεται Βασιλιάς των Ελλήνων (1863)

# data[].attributes.subject
Ο Γεώργιος ο Α' ανακηρύσσεται Βασιλιάς των Ελλήνων (1863)

# data[].attributes.body
Η απομάκρυνση του Όθωνα οδήγησε στην εκλογή του Δανού πρίγκιπα Γεώργιου, ο οποίος ανακηρύχθηκε βασιλιάς των Ελλήνων (1863). Yπήρξε ο μακροβιότερος βασιλιάς των Ελλήνων, που βασίλεψε από το 1863 μέχρι τη δολοφονία του Μάρτιο του 1913.

# data[].attributes.attachment_caption
Επετειακό νόμισμα του ευρώ για την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Προσάρτηση των Επτανήσων στην Ελλάδα (1864)

# data[].attributes.subject
Προσάρτηση των Επτανήσων στην Ελλάδα (1864)

# data[].attributes.body
Με τη συνθήκη του Λονδίνου (1863) οριζόταν ότι τα γεωγραφικά σύνορα του Ελληνικού Βασιλείου θα επεκτείνονταν με την παραχώρηση - προσάρτηση της Επτανήσου, ως δώρο στο νέο βασιλιά Γεώργιο Α'. Στις 21 Μαΐου του 1864 τα Επτάνησα εντάσσονται επισήμως στην Ελλάδα και στο Κάστρο της Κέρκυρας υψώνεται η Ελληνική σημαία.

# data[].attributes.attachment_caption
Στις 9 Νοεμβρίου 1866, σημειώθηκε η κορυφαία πράξη του απελευθερωτικού αγώνα των Κρητών, το ολοκαύτωμα της Μονής Αρκαδίου

# data[].attributes.headline
Η Κρητική Επανάσταση (1866)

# data[].attributes.subject
Η Κρητική Επανάσταση (1866)

# data[].attributes.body
Παρακινημένη από την προσάρτηση των Επτανήσων στο ελληνικό κράτος, η Κρήτη επαναστάτησε το 1866 ζητώντας να ενωθεί με την Ελλάδα. Η Κρητική Επανάσταση κορυφώθηκε με το ολοκαύτωμα στο Αρκάδι. Στη μονή Αρκαδίου, κοντά στο Ρέθυμνο, κλείστηκαν επαναστάτες για να αντιμετωπίσουν τα τουρκικά στρατεύματα. και για να προστατευθούν. Οι πολιορκημένοι, για να μην αιχμαλωτιστούν από τους Τούρκους, ανατινάχθηκαν το Νοέμβριο του ίδιου χρόνου. Το ολοκαύτωμα στο Αρκάδι σκόρπισε μεγάλη συγκίνηση στη Δυτική Ευρώπη. Ωστόσο, μετά από σύσκεψη των Μεγάλων Δυνάμεων, το ελληνικό κράτος αναγκάσθηκε να μην υποστηρίζει επαναστατικά κινήματα εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αλλά και να πληρώσει αποζημίωση στους Οθωμανούς.

# data[].attributes.attachment_caption
Τα σύνορα της Ελλάδας το 1881 μετά και την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας και της Άρτας

# data[].attributes.headline
Ενσωμάτωση της Θεσσαλίας στην Ελλάδα (1881)

# data[].attributes.subject
Ενσωμάτωση της Θεσσαλίας στην Ελλάδα (1881)

# data[].attributes.body
Mε τη Συμφωνία της Κωνσταντινούπολης (1881) μεταξύ Ελλάδας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας παραχωρήθηκαν στο Ελληνικό Βασίλειο οι πρώην οθωμανοκρατούμενες περιοχές της Θεσσαλίας και το τμήμα του Νομού Άρτας, ανατολικά του Άραχθου ποταμού.

# data[].attributes.attachment_caption
Ο Χαρίλαος Τρικούπης στο βήμα της Βουλής

# data[].attributes.headline
Η αρχή της δεδηλωμένης (1875)

# data[].attributes.subject
Η αρχή της δεδηλωμένης (1875)

# data[].attributes.body
Τον Ιούλιο του 1874, ο Χαρίλαος Τρικούπης κατηγορούσε τον Γεώργιο Α' ότι κυβερνούσε προσωπικά με διάφορες κυβερνήσεις μειοψηφίας της αρεσκείας του. Ο Τρικούπης πρότεινε την καθιέρωση της Αρχής της Δεδηλωμένης, δηλαδή ο Βασιλιάς να διορίζει πρωθυπουργούς μόνο όσους διέθεταν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Δηλαδή, αυτούς που είχαν λάβει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή. Ο Γεώργιος ο Α' δεσμεύτηκε τον Αύγουστο του 1875, στον λόγο του Θρόνου ενώπιον του Κοινοβουλίου, ότι θα διόριζε στο εξής μόνο πρωθυπουργούς που θα απολάμβαναν την εμπιστοσύνη της Βουλής.

# data[].attributes.attachment_caption
Χαρίλαος Τρικούπης (11 Ιουλίου 1832 - 30 Μαρτίου 1896) 

# data[].attributes.headline
Ο Χαρίλαος Τρικούπης πρωθυπουργός της Ελλάδας 

# data[].attributes.subject
Ο Χαρίλαος Τρικούπης πρωθυπουργός της Ελλάδας 

# data[].attributes.body
Ο Χαρίλαος Τρικούπης υπήρξε μια από τις σημαντικότερες πολιτικές φυσιογνωμίες που κυριάρχησε στη ζωή της νεότερης Ελλάδας το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Διετέλεσε επτά φορές πρωθυπουργός. Όραμά του ο εκσυγχρονισμός και εξευρωπαϊσμός της Ελλάδας. Η πολιτική του, παρά τον ανορθωτικό της χαρακτήρα προκάλεσε τη λαϊκή δυσαρέσκεια, κυρίως εξαιτίας της υπέρμετρης φορολογίας. Η πτώχευση της χώρας ως αποτέλεσμα του υπερδανεισμού σήμανε το τέλος της σταδιοδρομίας του.

# data[].attributes.attachment_caption
Η έναρξη των εργασιών για τη διάνοιξη της διώρυγας της Κορίνθου έγινε στις 23 Απριλίου 1882, παρουσία του Βασιλιά Γεωργίου Α΄

# data[].attributes.headline
Τα έργα επί ημερών Τρικούπη

# data[].attributes.subject
Τα έργα επί ημερών Τρικούπη

# data[].attributes.body
Η δράση του Χαριλάου Τρικούπη στην Ελλάδα θεωρείται από τις πιο καθοριστικές για τη μετάβαση της χώρας στον 20ό αιώνα. Υλοποίησε πολλά έργα με στόχο τον εκσυγχρονισμό της όπως η διάνοιξη της διώρυγας της Κορίνθου (1893), η αποξήρανση της λίμνης Κωπαΐδας (ξεκίνησε το 1880), όπου δημιουργήθηκαν πολλά καλλιεργήσιμα εδάφη, ενώ καταπολεμήθηκε και η αρρώστια της ελονοσίας και η κατασκευή του σιδηροδρομικού και οδικού δικτύου, ενώ οραματίστηκε η ζεύξη του στενού Ρίου-Αντιρρίου, ιδέα που υλοποιήθηκε το 2004, με την κατασκευή της Γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου, στην οποία δόθηκε το όνομά του στις 25 Μαΐου 2007.

# data[].attributes.attachment_caption
Η Ρωσία, η Αγγλία και η Αυστρία ασχολούνται με το Ανατολικό Ζήτημα, σε γελοιογραφία του 1878.

# data[].attributes.headline
Η κρίση στα Βαλκάνια και το Ανατολικό Ζήτημα (1875-1885)

# data[].attributes.subject
Η κρίση στα Βαλκάνια και το Ανατολικό Ζήτημα (1875-1885)

# data[].attributes.body
Η παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ενθάρρυνε τους υπόδουλους βαλκανικούς λαούς να εξεγερθούν, διεκδικώντας την ελευθερία τους. Οι εδαφικές διεκδικήσεις των βαλκανικών λαών και τα συγκρουόμενα εμπορικά συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία γέννησαν το Ανατολικό Ζήτημα. Το 1875 ξέσπασε εξέγερση στην Ερζεγοβίνη και επεκτάθηκε στη Βουλγαρία, τη Σερβία και το Μαυροβούνιο. Το 1877 μπήκε στον πόλεμο και η Ρωσία, η οποία νίκησε και η ηττημένη Τουρκία υποχρεώθηκε να υπογράψει τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (Μάρτιος του 1878). Η συνθήκη αυτή προέβλεπε την ίδρυση αυτόνομου βουλγαρικού κράτους, που θα περιελάμβανε ολόκληρη σχεδόν τη Μακεδονία, σε βάρος των ελληνικών διεκδικήσεων. Οι υπόλοιπες Μεγάλες Δυνάμεις όμως αντέδρασαν. Έτσι, με τη Συνθήκη του Βερολίνου (Ιούλιος του 1878), η Βουλγαρία παρέμεινε αυτόνομη αλλά έχασε τη Μακεδονία. Η Σερβία, το Μαυροβούνιο και η Ρουμανία κέρδισαν την ανεξαρτησία τους. Τέλος, η Ανατολική Ρωμυλία έγινε αυτόνομη ηγεμονία, η οποία προσαρτήθηκε στη Βουλγαρία το 1885, με έντονη όμως ελληνική αντίδραση.

# data[].attributes.attachment_caption
Σατιρική αφίσα της εποχής για τη δεινή οικονομική κατάσταση της χώρας

# data[].attributes.headline
Ο Τρικούπης κηρύττει την πτώχευση της Ελλάδας (1893)

# data[].attributes.subject
Ο Τρικούπης κηρύττει την πτώχευση της Ελλάδας (1893)

# data[].attributes.body
Στις 10 Δεκεμβρίου 1893 ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος Χαρίλαος Τρικούπης παραδέχθηκε επισήμως στο ελληνικό κοινοβούλιο ότι η χώρα πτώχευσε. Υποστηρίχθηκε ότι ο Χαρίλαος Τρικούπης για να περιγράψει τη δεινή κατάσταση της χώρας χρησιμοποίησε από το βήμα της Βουλής την ιστορική φράση «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν». Η Ελλάδα είχε δανειστεί μεγάλα ποσά και οι φόροι δεν συλλέγονταν σωστά, οπότε τα έξοδα του κράτους ήταν περισσότερα από τα έσοδα. Ακολούθησε η παρέμβαση του Διεθνή Οικονομικού Ελέγχου έπειτα από απαίτηση των δανειστών της χώρας, ο οποίος για αρκετά χρόνια ήλεγχε το χρέος της χώρας.

# data[].attributes.attachment_caption
Η τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας 1896

# data[].attributes.headline
Πρώτοι Σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες (1896)

# data[].attributes.subject
Πρώτοι Σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες (1896)

# data[].attributes.body
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1896 ήταν η πρώτη διεθνής αθλητική διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων μετά την αναβίωσή τους και η Αθήνα θεωρήθηκε ως η ιδανικότερη πόλη για να την φιλοξενήσει. Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή ιδρύθηκε από τον Πιερ ντε Κουμπερτέν και πρώτος πρόεδρος διετέλεσε ο Δημήτριος Βικέλας. Αυτοί ξεκίνησαν μία εκστρατεία για να κρατήσουν ζωντανό το Ολυμπιακό κίνημα, μιας και η οικονομική κατάσταση της χώρας ήταν άσχημη. Ο Κωνσταντίνος Α', γιος του Βασιλιά Γεωργίου Α', ήταν ένθερμος υποστηρικτής και ηγήθηκε της προσπάθειας να πραγματοποιηθούν οι αγώνες στην Αθήνα. Ο Βασιλιάς Γεώργιος Α΄ κήρυξε την έναρξη των Αγώνων με τα εξής λόγια: «Κηρύττω την έναρξιν των πρώτων εν Αθήναις Διεθνών Ολυμπιακών Αγώνων. Ζήτω το Έθνος! Ζήτω ο Ελληνικός Λαός!"». Ο Χαρίλαος Τρικούπης πέθανε στις Κάννες της Γαλλίας την ίδια μέρα που η Αθήνα πανηγύρισε τη νίκη του Σπύρου Λούη στον Μαραθώνιο.

# data[].attributes.attachment_caption
Ο Αδαμάντιος Κοραής (1748 – 1833), ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του νεοελληνικού διαφωτισμού, που υποστήριξε την καθαρεύουσα

# data[].attributes.headline
Το γλωσσικό ζήτημα βασάνισε τη χώρα για περίπου 150 χρόνια

# data[].attributes.subject
Το γλωσσικό ζήτημα βασάνισε τη χώρα για περίπου 150 χρόνια

# data[].attributes.body
Ως γλωσσικό ζήτημα ορίζεται η διαμάχη ανάμεσα στους δημοτικιστές και στους αρχαϊστές για το είδος της ελληνικής γλώσσας που θα καθιερωνόταν ως επίσημη γλώσσα του ελληνικού κράτους. Από τη μία, λοιπόν, οι αρχαϊστές, υποστηρίζουν τη συντηρητική αρχαΐζουσα γλώσσα (Πατριαρχείο, Φαναριώτες με επικεφαλής τον Π. Κοδρικά, κ.ά.) και από την άλλη οι δημοτικιστές (Βηλαράς, Ψαλίδας, κ.α.), που είναι υποστηρικτές της απλής, προφορικής γλώσσας. Το γλωσσικό ζήτημα εντάθηκε στα επόμενα χρόνια και έλαβε τέλος το 1975 με την κυβέρνηση Καραμανλή να αποφασίζει τη χρήση της δημοτικής σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, σε όλες τις λειτουργίες και τα έγγραφα του κράτους.

# data[].attributes.attachment_caption
Ο πόλεμος του 1897 απετέλεσε την πρώτη πλήρους κλίμακας πολεμική εμπλοκή της Ελλάδας 67 χρόνια μετά από την απόκτηση της ανεξαρτησίας της

# data[].attributes.headline
Ο Ελληνοτουρκικός Πόλεμος του 1897 (γνωστός στην Ελλάδα και ως Μαύρο '97 ή Ατυχής πόλεμος)

# data[].attributes.subject
Ο Ελληνοτουρκικός Πόλεμος του 1897 (γνωστός στην Ελλάδα και ως Μαύρο '97 ή Ατυχής πόλεμος)

# data[].attributes.body
Ο Ελληνοτουρκικός Πόλεμος του 1897 ήταν ο πόλεμος μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Βασιλείου της Ελλάδας το 1897. Άμεση αφορμή ήταν το Κρητικό Ζήτημα, στο οποίο η Ελληνική πλειονότητα της Οθωμανικής επαρχίας της Κρήτης επιθυμούσε την Ένωση με την Ελλάδα. Καλά οργανωμένες τουρκικές δυνάμεις εισέβαλαν το 1897 στη Θεσσαλία και στη συνέχεια στη Στερεά Ελλάδα, νικώντας τον ελληνικό στρατό. Ο πόλεμος τερματίστηκε μετά από παρέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων. Η Ελλάδα υποχρεώθηκε να πληρώσει στην Τουρκία μεγάλη χρηματική αποζημίωση, προκειμένου να επανακτήσει τα εδάφη της Θεσσαλίας που έχασε στον πόλεμο. Για τον λόγο αυτό, πήρε νέο δάνειο από τις Μεγάλες Δυνάμεις, με τον όρο αυτές να διαχειρίζονται ορισμένα από τα έσοδα του κράτους. Παρά την αποφασιστική Οθωμανική στρατιωτική νίκη, η αυτόνομη Κρητική Πολιτεία υπό οθωμανική επικυριαρχία ιδρύθηκε το 1898.

# data[].attributes.headline
Μακεδονικός Αγώνας (1904-1908)

# data[].attributes.subject
Μακεδονικός Αγώνας (1904-1908)

# data[].attributes.body
Στη Μακεδονία η κατάσταση ήταν δύσκολη. Η αναμέτρηση μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων, που διεκδικούσαν την περιοχή, είχε ενταθεί μετά το Συνέδριο του Βερολίνου το 1878, που διατήρησε τη Μακεδονία υπό τουρκική κυριαρχία. Οι Βούλγαροι άρχισαν να στέλνουν αντάρτες (κομιτατζήδες), που πίεζαν τους κατοίκους να δηλώσουν ότι ανήκαν στην ανεξάρτητη βουλγαρική εκκλησία (Εξαρχία). Αξιωματικοί του ελληνικού στρατού, όπως ο Παύλος Μελάς, ο Κωνσταντίνος Μαζαράκης, ο Τέλλος Αγαπηνός (Άγρας) κ.ά. σχημάτισαν αντάρτικες ομάδες. Ο θάνατος του νεαρού αξιωματικού Παύλου Μελά σε σύγκρουση με τον τουρκικό στρατό στο χωριό Στάτιστα (σημερινό Μελάς) της Καστοριάς, στις 13 Οκτωβρίου 1904, κινητοποίησε τους Έλληνες και έκανε την ελληνική Κυβέρνηση να διεκδικήσει δυναμικότερα τη Μακεδονία, εγκαταλείποντας τους δισταγμούς της. Η ελληνική αντεπίθεση στη Μακεδονία ανέκοψε τη βουλγαρική διείσδυση. Η ένοπλη φάση του Μακεδονικού Αγώνα διακόπηκε το 1908.

# data[].attributes.attachment_caption
Ταχυδρομικό δελτάριο των Νεότουρκων στα ελληνικά

# data[].attributes.headline
Το κίνημα των Νεότουρκων (1908) αλλάζει τις ισορροπίες στη Μακεδονία

# data[].attributes.subject
Το κίνημα των Νεότουρκων (1908) αλλάζει τις ισορροπίες στη Μακεδονία

# data[].attributes.body
Με τον όρο Νεότουρκοι εννοείται το τουρκικό εθνικιστικό κόμμα «Ένωση και Πρόοδος» της μεταρρύθμισης που ξεκίνησε στην τουρκοκρατούμενη τότε Θεσσαλονίκη το 1908. Οι Νεότουρκοι ξεσηκώθηκαν για την επαναφορά του Συντάγματος του 1876, υιοθετώντας το σύνθημα Ελευθερία (Hurriyet), Ισότητα (Musavat) και Δικαιοσύνη (Adalet). Βασικοί στόχοι του κινήματος ήταν η κατάλυση της απολυταρχίας του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β' και η εγκαθίδρυση ενός εκσυγχρονισμένου κράτους στο ευρωπαϊκό πρότυπο, που θα μπορούσε να διατηρήσει την εδαφική ακεραιότητα της αυτοκρατορίας, καθώς και να αντισταθεί στις επεμβάσεις των Μεγάλων Δυνάμεων.

# data[].attributes.attachment_caption
Ο συνταγματάρχης Νικόλαος Ζορμπάς ήταν ο επικεφαλής του Κινήματος στο Γουδί

# data[].attributes.headline
Το Κίνημα στο Γουδί ή Κίνημα του 1909

# data[].attributes.subject
Το Κίνημα στο Γουδί ή Κίνημα του 1909

# data[].attributes.body
Στις 14 Αυγούστου του 1909, συγκεντρώθηκαν στην περιοχή Γουδί της Αθήνας αξιωματικοί του στρατού, με επικεφαλής τον Νικόλαο Ζορμπά, πολλοί οπλίτες καθώς και αρκετοί πολίτες, οι οποίοι απογοητευμένοι από τη χρόνια οικονομική κρίση, τον ατυχή για την Ελλάδα πόλεμο του 1897 και την πολιτική αστάθεια, κήρυξαν επανάσταση. Οι επαναστάτες ζητούσαν την κατάργηση της βασιλείας ή την αντικατάσταση του βασιλιά, βελτίωση του Συντάγματος καθώς και διάφορες αλλαγές στο στράτευμα. Μετά το κίνημα στο Γουδί, η κυβέρνηση αναγκάστηκε τελικά να παραιτηθεί. Οι αξιωματικοί που συμμετείχαν στο επαναστατικό κίνημα, κάλεσαν στην Αθήνα ως εκπρόσωπο τους έναν Κρητικό πολιτικό που αργότερα θα γινόταν πρωθυπουργός της Ελλάδας, τον Ελευθέριο Βενιζέλο.

# data[].attributes.attachment_caption
Ελευθέριος Βενιζέλος (11 Αυγούστου 1864 – 18 Μαρτίου 1936)

# data[].attributes.headline
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος πρωθυπουργός της Ελλάδας (1910)

# data[].attributes.subject
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος πρωθυπουργός της Ελλάδας (1910)

# data[].attributes.body
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος έφτασε στην Αθήνα αποφασισμένος να εκσυγχρονίσει τη χώρα αλλά και να εργαστεί για την ένωση των αλύτρωτων περιοχών με την Ελλάδα, φροντίζοντας για την καλή οργάνωση και τον εξοπλισμό του στρατεύματος. Το κόμμα που ίδρυσε ο Βενιζέλος, οι «Φιλελεύθεροι», κέρδισε με μεγάλη πλειοψηφία. Τον επόμενο χρόνο αναθεωρήθηκε το Σύνταγμα, για ένα κράτος πιο δίκαιο για τον πολίτη, θεσπίστηκε η υποχρεωτική και δωρεάν φοίτηση στο Δημοτικό Σχολείο, ρυθμίστηκαν εργατικά ζητήματα, όπως η ίδρυση συνεταιρισμών, η καθιέρωση αργιών και το ωράριο εργασίας. Στα χρόνια της πρωθυπουργίας του συνέβησαν οι Βαλκανικοί πόλεμοι, ο Α' Παγκόσμιος και η Μικρασιατική Εκστρατεία και Καταστροφή, καθώς ο ίδιος πίστευε στη Μεγάλη Ιδέα και είχε ως στόχο το Ελληνικό Κράτος να απελευθερώσει όλες τις περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στις οποίες ζούσαν μεγάλοι Ελληνικοί πληθυσμοί και όλες τις περιοχές που παραδοσιακά άνηκαν σε Έλληνες την αρχαία εποχή (Νότια Βαλκάνια, Μικρά Ασία).

# data[].attributes.attachment_caption
Μετά τη Συνθήκη του Λονδίνου, τα νέα εδάφη των τεσσάρων συμμαχικών κρατών σημειώνονται με το εντονότερο χρώμα

# data[].attributes.headline
Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος (1912-1913)

# data[].attributes.subject
Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος (1912-1913)

# data[].attributes.body
Ο πόλεμος ξέσπασε στα Βαλκάνια μεταξύ των συνασπισμένων χωρών της Ελλάδας, της Βουλγαρίας, της Σερβίας και του Μαυροβουνίου, εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο πόλεμος διήρκεσε από τον Οκτώβριο του 1912 έως τον Μάιο του 1913 και έληξε με την υπογραφή της Συνθήκης του Λονδίνου (1913) που συνομολογήθηκε μεταξύ των νικητών συμμάχων, (Ελλάδας-Βουλγαρίας, Μαυροβουνίου και Σερβίας) αφενός και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αφετέρου. Αποτελέσματα του πολέμου ήταν η ήττα και εκδίωξη των Οθωμανών από όλη σχεδόν τη Βαλκανική χερσόνησο, αφού η συμμαχία των βαλκανικών κρατών της απέσπασε το Κοσσυφοπέδιο, τη Μακεδονία και το μεγαλύτερο μέρος της Θράκης. Ο Κωνσταντίνος Α', γιος του βασιλιά Γεωργίου Α', ως ηγέτης του στρατού απελευθέρωσε τη Θεσσαλονίκη, τα Ιωάννινα, την υπόλοιπη Ήπειρο καθώς και το βόρειο κομμάτι της (Χειμάρρα, Άγιοι Σαράντα, Αργυρόκαστρο, Κορυτσά).

# data[].attributes.attachment_caption
Η δολοφονία του Γεωργίου Α' σταμάτησε την πολυετή πορεία του στον βασιλικό θρόνο

# data[].attributes.headline
Δολοφονία Βασιλιά Γεωργίου Α' (1913)

# data[].attributes.subject
Δολοφονία Βασιλιά Γεωργίου Α' (1913)

# data[].attributes.body
Στις 18 Μαρτίου 1913, ο Γεώργιος Α΄ κατέβηκε στην αποβάθρα του Λευκού Πύργου, τότε ο Αλέξανδρος Σχινάς πλησίασε και από μικρή απόσταση πυροβόλησε καίρια το Γεώργιο. Η κατάθεσή του δε δόθηκε ποτέ στη δημοσιότητα. Πίσω από τη δολοφονία του Βασιλιά πιστεύεται ότι κρυβόταν η Γερμανία, αφού ο Γεώργιος δεν ήταν υποστηρικτής της. Η θεωρία αυτή στηρίζεται από το γεγονός ότι οι Γερμανοί ήθελαν να ανεβεί στον ελληνικό θρόνο ο φιλικά προσκείμενος Κωνσταντίνος, ο γιος του Γεωργίου Α'.

# data[].attributes.attachment_caption
Κωνσταντίνος Α΄ της Ελλάδας (1913-1922)

# data[].attributes.headline
Ο Κωνσταντίνος Α' ανεβαίνει στον θρόνο (1913)

# data[].attributes.subject
Ο Κωνσταντίνος Α' ανεβαίνει στον θρόνο (1913)

# data[].attributes.body
Ο Κωνσταντίνος ήταν ο πρωτότοκος γιος του βασιλιά Γεωργίου Α' και ανέβηκε στον θρόνο αμέσως μετά τη δολοφονία του πατέρα του, το 1913. Το όνομά του είναι συνδεδεμένο με κρίσιμες περιόδους της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας όπως ο Ελληνοτουρκικός Πόλεμος, οι επιτυχείς Βαλκανικοί πόλεμοι, ο Εθνικός Διχασμός, και τέλος η Μικρασιατική Εκστρατεία και η Μικρασιατική Καταστροφή. Η θητεία του στον βασιλικό θρόνο χωρίζεται σε δύο περιόδους: από τον Μάρτιο του 1913 ως τον Ιούνιο του 1917 και από τον Δεκέμβριο του 1920 ως τον Σεπτέμβριο του 1922.

# data[].attributes.attachment_caption
Χάρτης με τις κυριότερες πολεμικές επιχειρήσεις του Β' Βαλκανικού Πολέμου.

# data[].attributes.headline
Β' Βαλκανικός Πόλεμος (1913)

# data[].attributes.subject
Β' Βαλκανικός Πόλεμος (1913)

# data[].attributes.body
Ο Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος (επονομαζόμενος και «βουλγαρικός πόλεμος») εξελίχθηκε το καλοκαίρι του 1913, σχεδόν αμέσως μετά τη λήξη του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου. Ο πόλεμος αυτός έγινε ανάμεσα στη Βουλγαρία και τις υπόλοιπες χώρες του βαλκανικού συνασπισμού, τη Σερβία, την Ελλάδα και το Μαυροβούνιο. Κατά της Βουλγαρίας στράφηκαν επίσης η Ρουμανία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η διαφορά με τον πρώτο πόλεμο ήταν ότι τώρα η Βουλγαρία πολέμησε τους πρώην συμμάχους της, προκειμένου να πετύχει ευνοϊκότερη διανομή των ευρωπαϊκών εδαφών που αποσπάστηκαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στον προηγούμενο πόλεμο. Ο πόλεμος έληξε με ήττα της Βουλγαρίας και με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου δημιουργήθηκε μια νέα κατάσταση στα Βαλκάνια: α) αποκρούστηκαν οι όποιες βλέψεις για τη δημιουργία μιας Μεγάλης Βουλγαρίας και η Οθωμανική Αυτοκρατορία ανακατέλαβε την περιοχή της Αδριανούπολης, αλλά έχασε όλα τα ευρωπαϊκά εδάφη της στα δυτικά του ποταμού Έβρου.

# data[].attributes.attachment_caption
Με τις πορτοκαλί ρίγες οι προσαρτήσεις με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου.

# data[].attributes.headline
Ένωση Κρήτης, Ηπείρου, Μακεδονίας και νησιών του ΒΑ Αιγαίου με την υπόλοιπη Ελλάδα (1912-1913)

# data[].attributes.subject
Ένωση Κρήτης, Ηπείρου, Μακεδονίας και νησιών του ΒΑ Αιγαίου με την υπόλοιπη Ελλάδα (1912-1913)

# data[].attributes.body
Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, οι Έλληνες απελευθέρωσαν περιοχές της Ηπείρου, της Μακεδονίας καθώς και τα νησιά του Βορειοανατολικού Αιγαίου. Η Συνθήκη του Λονδίνου που υπογράφηκε στις 30 Μαΐου 1913 (μετά τον Α' Βαλκανικό Πόλεμο), περιελάμβανε την παραχώρηση των ευρωπαϊκών εδαφών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στους Συμμάχους, την παραχώρηση της Κρήτης στους Έλληνες και τη ρύθμιση της τύχης των νησιών του Αιγαίου. Με το τέλος του Β' Βαλκανικού πολέμου και τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου έγιναν οι τελικές ρυθμίσεις των νέων ελληνικών προσαρτήσεων με την Ήπειρο (εκτός της Β. Ηπείρου), τη Μακεδονία (μέχρι την Καβάλα), την Κρήτη και τα νησιά του ΒΑ Αιγαίου Θάσος, Σαμοθράκη, Λέσβος, Χίος, Σάμος, Ικαρία (πλην της Ίμβρου και της Τενέδου) να γίνονται τμήμα του Ελληνικού Βασιλείου.

# data[].attributes.headline
Α' Παγκόσμιος πόλεμος (1914-1919)

# data[].attributes.subject
Α' Παγκόσμιος πόλεμος (1914-1919)

# data[].attributes.body
Στις αρχές του 20ού αιώνα αυξήθηκε ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις Μεγάλες Δυνάμεις. Ο έλεγχος του διεθνούς εμπορίου και η κυριαρχία στα Βαλκάνια ήταν δύο από τις αιτίες που οδήγησαν στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, το καλοκαίρι του 1914. Η Γερμανία, η Αυστροουγγαρία και αρχικά η Ιταλία συμμάχησαν και αποτέλεσαν τις Κεντρικές Δυνάμεις. Από την άλλη πλευρά, στις δυνάμεις της Αντάντ (Εγκάρδια Συνεννόηση) ανήκαν η Αγγλία, η Γαλλία, η Ρωσία, κατόπιν η Ιταλία και από το 1917 οι ΗΠΑ. Από τα βαλκανικά κράτη, η Τουρκία και η Βουλγαρία εντάχθηκαν στις Κεντρικές Δυνάμεις ενώ η Σερβία, το Μαυροβούνιο και η Ρουμανία προσχώρησαν στις δυνάμεις της Αντάντ. Η Ελλάδα μπήκε στον πόλεμο το 1917, στο πλευρό των Συμμάχων. Οι Κεντρικές Δυνάμεις ηττήθηκαν και συνθηκολόγησαν το 1918. Η Γερμανία υποχρεώθηκε να πληρώσει αποζημιώσεις, ενώ έχασε και πολλά εδάφη. Μετά τη λήξη του πολέμου η Ελλάδα είχε σημαντικά οφέλη: Με τη Συνθήκη των Σεβρών (10 Αυγούστου 1920) κατοχύρωσε τα νησιά του Αιγαίου, με εξαίρεση τα Δωδεκάνησα, κέρδισε τη Δυτική και την Ανατολική Θράκη (εκτός από την Κωνσταντινούπολη) και ανέλαβε για πέντε χρόνια τη διοίκηση στην περιοχή της Σμύρνης.

# data[].attributes.headline
Η εποχή του «Εθνικού Διχασμού» (1915-1922) ταλανίζει τους Έλληνες

# data[].attributes.subject
Η εποχή του «Εθνικού Διχασμού» (1915-1922) ταλανίζει τους Έλληνες

# data[].attributes.body
Στην Ελλάδα διαμορφώθηκαν δύο απόψεις, αναφορικά με τη συμμετοχή στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο πρωθυπουργός της χώρας Ελευθέριος Βενιζέλος, πιστεύοντας στην τελική νίκη των Συμμάχων, υποστήριζε τη συμμετοχή της Ελλάδας στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ. Αντίθετα, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α' θεωρούσε ότι η Ελλάδα έπρεπε να κρατήσει ουδετερότητα, η οποία όμως ευνοούσε περισσότερο τις Κεντρικές Δυνάμεις. Η κυβέρνηση των Φιλελευθέρων παραιτήθηκε και η χώρα διχάστηκε. Ήταν η εποχή που ονομάστηκε «Εθνικός Διχασμός». Το φθινόπωρο του 1915 συμμαχικές δυνάμεις αποβιβάστηκαν στη Θεσσαλονίκη. Επίσης, τον Μάιο του 1916 οι Γερμανοί και οι σύμμαχοι τους Βούλγαροι εισέβαλαν στην Ανατολική Μακεδονία. Οι αγγλικές και οι γαλλικές πιέσεις προς την κυβέρνηση των Αθηνών να εγκαταλείψει την ουδετερότητα εντάθηκαν. Τελικά ο βασιλιάς εκθρονίστηκε και εγκατέλειψε τη χώρα και η Ελλάδα μπήκε στον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων.

# data[].attributes.headline
Ο Αλέξανδρος Α΄ γίνεται για 3 χρόνια βασιλιάς της Ελλάδας (1917 - 1920)

# data[].attributes.subject
Ο Αλέξανδρος Α΄ γίνεται για 3 χρόνια βασιλιάς της Ελλάδας (1917 - 1920)

# data[].attributes.body
H παραίτηση (εκθρόνιση) του Κωνσταντίνου Α' από τον θρόνο έφερε τον δευτερότοκο γιο του Αλέξανδρο Α' στην εξουσία. Ο ίδιος ήξερε ότι οι υποστηρικτές της Αντάντ και του Βενιζέλου θα ήταν αυτοί που θα κατείχαν την πραγματική εξουσία και ότι ο πατέρας και ο αδελφός του δεν είχαν παραιτηθεί από τις αξιώσεις τους για το θρόνο. Ο Αλέξανδρος πέθανε πρόωρα στις 12 Οκτωβρίου 1920, όταν μια μαϊμού του δάγκωσε το χέρι και το πόδι. Προς τιμή του η πόλη της Αλεξανδρούπολης φέρει το όνομά του. Ο Κωνσταντίνος Α' δεν αποδέχθηκε ποτέ τον Αλέξανδρο ως βασιλέα, και στον τάφο του στο Τατόι αναγράφεται ως "Αλέξανδρος, βασιλόπαις της Ελλάδος, βασίλεψε αντί του πατρός αυτού".

# data[].attributes.attachment_caption
Βούλγαροι στρατιώτες στα χαρακώματα της μάχης του Σκρα.

# data[].attributes.headline
Η συμμετοχή της Ελλάδας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο

# data[].attributes.subject
Η συμμετοχή της Ελλάδας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο

# data[].attributes.body
Η κυβέρνηση Βενιζέλου του 1917 κήρυξε και επίσημα τον πόλεμο στις Κεντρικές Αυτοκρατορίες τον Ιούνιο του ίδιου έτους, ενώ ο ελληνικός στρατός είχε ήδη αρχίσει να πολεμά στο Μακεδονικό μέτωπο. Οι κυριότερες μάχες στις οποίες έλαβε μέρος ο Ελληνικός Στρατός κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν η Μάχη του Σκρα (17/30 Μαΐου 1918) και η Μάχη της Δοϊράνης (5/18 Σεπτεμβρίου 1918). Η μάχη του Σκρα διεξήχθη στην ομώνυμη σήμερα περιοχή του Νομού Κιλκίς. Η έκβαση της μάχης ήταν η ολοκληρωτική καταστροφή ενός βουλγαρικού εχθρικού συντάγματος και η κατάληψη ισχυρών Βουλγαρικών οχυρών. Η μάχη της Δοϊράνης έλαβε χώρα από τις 18 μέχρι τις 19 Σεπτεμβρίου 1918, κοντά στη λίμνη Δοϊράνη, με τους Βρετανούς και τους Έλληνες από τη μια πλευρά και την 1η Βουλγαρική στρατιά από την άλλη. Η μάχη έληξε με νίκη των συμμαχικών δυνάμεων και οπισθοχώρηση από τους Βούλγαρους.

# data[].attributes.attachment_caption
Με κίτρινο τα εδάφη που πήρε η Ελλάδα με τη Συνθήκη των Σεβρών.

# data[].attributes.headline
Συνθήκη των Σεβρών (Αύγουστος 1920)

# data[].attributes.subject
Συνθήκη των Σεβρών (Αύγουστος 1920)

# data[].attributes.body
Η Συνθήκη των Σεβρών (28 Ιουλίου/10 Αυγούστου 1920) ήταν μία από τις συνθήκες ειρήνης που ακολούθησαν μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Υπογράφηκε ανάμεσα στους νικητές (Προέχουσες και Σύμμαχες Δυνάμεις) και την ηττημένη Οθωμανική Αυτοκρατορία, στις Σέβρες της Γαλλίας. Στη συνθήκη των Σεβρών οριστικοποιείται: α) το τέλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τον διαμοιρασμό των εδαφών της, β) η γέννηση του κράτους της Τουρκίας και γ) η απόδοση στην Ελλάδα των εδαφών που διεκδικούσε. Συγκεκριμένα, παραχωρούνται στην Ελλάδα:

η ανατολική Θράκη μέχρι την Τσατάλτζα

η Ίμβρος και η Τένεδος

η Λήμνος, η Λέσβος, η Χίος, η Σαμοθράκη, η Σάμος, και η Ικαρία

η ευρύτερη περιοχή της Σμύρνης

η Δυτική Θράκη

# data[].attributes.headline
Η Μικρασιατική εκστρατεία (1919-1921)

# data[].attributes.subject
Η Μικρασιατική εκστρατεία (1919-1921)

# data[].attributes.body
Με τη Συνθήκη των Σεβρών (1920) η Οθωμανική Αυτοκρατορία περιορίστηκε σημαντικά. Η Ελλάδα ανέλαβε τη διοίκηση της Σμύρνης για πέντε χρόνια και στη συνέχεια οι κάτοικοί της θα αποφάσιζαν αν επιθυμούσαν την ένωση με την Ελλάδα.

Από το 1919 ελληνικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν στη Σμύρνη. Πολύ γρήγορα όμως συγκρούστηκαν με Τούρκους στρατιώτες και αντάρτες στην Πέργαμο και το Αϊδίνι. Για την προστασία των ελληνικών πληθυσμών αποφασίστηκε η επέκταση της ζώνης κατοχής προς το Αφιόν Καραχισάρ και το Εσκί Σεχίρ.

⚔️ Η εκστρατεία γινόταν όλο και πιο δύσκολη:

Το μέτωπο απλωνόταν σε τεράστια έκταση.

Ο ανεφοδιασμός ήταν δύσκολος.

Οι Τούρκοι υπερτερούσαν σε ιππικό και πυροβολικό.

Το 1920 ο Βενιζέλος έχασε τις εκλογές και επανήλθε στον θρόνο ο βασιλιάς Κωνσταντίνος. Η εξέλιξη αυτή δυσαρέστησε τη Βρετανία και τη Γαλλία.

Την ίδια περίοδο ο Μουσταφά Κεμάλ οργάνωσε ισχυρό εθνικό κίνημα εναντίον των Ελλήνων. Οι Γάλλοι, οι Ιταλοί αλλά και οι Σοβιετικοί άρχισαν να τον υποστηρίζουν.

Το 1921 ο ελληνικός στρατός προχώρησε μέχρι τον ποταμό Σαγγάριο, κοντά στην Άγκυρα. Όμως οι δυσκολίες ανεφοδιασμού και η κούραση των στρατιωτών τον ανάγκασαν να υποχωρήσει και να οχυρωθεί στη γραμμή:
📍 Εσκί Σεχίρ – Κιουτάχεια – Αφιόν Καραχισάρ.

# data[].attributes.headline
Η Μικρασιατική Καταστροφή (1922) και η Συνθήκη της Λωζάννης (1923)

# data[].attributes.subject
Η Μικρασιατική Καταστροφή (1922) και η Συνθήκη της Λωζάννης (1923)

# data[].attributes.body
Τον Αύγουστο του 1922 ο στρατός του Μουσταφά Κεμάλ εξαπέλυσε μεγάλη επίθεση εναντίον των ελληνικών δυνάμεων. Η αμυντική γραμμή κατέρρευσε και ο ελληνικός στρατός αναγκάστηκε να υποχωρήσει. Μαζί του ακολούθησαν χιλιάδες Έλληνες της Μικράς Ασίας που φοβούνταν τα τουρκικά αντίποινα.

Στα τέλη Αυγούστου οι Τούρκοι μπήκαν στη Σμύρνη. Η ελληνική και η αρμενική συνοικία παραδόθηκαν στις φλόγες, ενώ ο Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος θανατώθηκε από το εξαγριωμένο πλήθος. Στο λιμάνι της πόλης εκτυλίχθηκαν συγκλονιστικές σκηνές, καθώς χιλιάδες άνθρωποι προσπαθούσαν να σωθούν επιβιβαζόμενοι σε πλοία.

⚫ Η Μικρασιατική Καταστροφή σήμανε το τέλος της μακραίωνης παρουσίας του ελληνισμού στη Μικρά Ασία.

🏠 Οι πρόσφυγες στην Ελλάδα

Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, περισσότεροι από ένα εκατομμύριο πρόσφυγες έφτασαν στην Ελλάδα. Η στέγαση, η σίτιση και η εγκατάστασή τους αποτέλεσαν το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετώπισε η χώρα κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου. Παράλληλα, η Ελλάδα βρισκόταν σε πολιτική και κοινωνική αναταραχή.

📜 Η Συνθήκη της Λωζάννης (1923)

Η Μικρασιατική Καταστροφή ολοκληρώθηκε επίσημα με τη Συνθήκη της Λωζάννης το 1923.

Με τη συνθήκη:

Η Ελλάδα αποχώρησε από την Ανατολική Θράκη, την Ίμβρο, την Τένεδο και την περιοχή της Σμύρνης.

Τα Δωδεκάνησα παρέμειναν στην Ιταλία.

Αποφασίστηκε η υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας με βάση το θρήσκευμα.

➡️ Εξαιρέθηκαν από την ανταλλαγή:

οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου,

οι Μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης.

# data[].attributes.headline
Η Ελλάδα στον Μεσοπόλεμο (1923-1939)

# data[].attributes.subject
Η Ελλάδα στον Μεσοπόλεμο (1923-1939)

# data[].attributes.body
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, η Ελλάδα βρέθηκε αντιμέτωπη με τεράστιες δυσκολίες. Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, τον Πόντο και την Ανατολική Θράκη κατέφυγαν στη χώρα. Παράλληλα, είχαν φτάσει και χιλιάδες Έλληνες από τη Βουλγαρία και τη Σοβιετική Ένωση.

Το ελληνικό κράτος έπρεπε να εξασφαλίσει:

🏠 στέγη για τους πρόσφυγες,

🌾 εργασία και καλλιεργήσιμη γη,

🍞 καλύτερες συνθήκες διαβίωσης.

Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στη Μακεδονία και τη Δυτική Θράκη, όπου δημιουργήθηκαν νέοι προσφυγικοί οικισμοί.

📈 Η συμβολή των προσφύγων

Παρά τις δυσκολίες, οι πρόσφυγες συνέβαλαν σημαντικά:

στην αύξηση του πληθυσμού,

στην ανάπτυξη της γεωργίας και της βιομηχανίας,

στην οικονομική πρόοδο της χώρας,

στον εμπλουτισμό του ελληνικού πολιτισμού με νέες παραδόσεις, μουσική και ήθη.

🗳️ Η Αβασίλευτη Δημοκρατία

Την άνοιξη του 1924 η Βουλή ανακήρυξε την Αβασίλευτη Δημοκρατία, η οποία επικυρώθηκε με δημοψήφισμα.

👤 Πρώτος πρωθυπουργός της νέας Δημοκρατίας ήταν ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου.

⚖️ Πολιτική αστάθεια και δικτατορία

Κατά τον Μεσοπόλεμο η Ελλάδα αντιμετώπιζε συνεχείς πολιτικές συγκρούσεις. Οι κυβερνήσεις άλλαζαν συχνά, ενώ σημειώθηκαν και στρατιωτικά πραξικοπήματα.

Την ίδια περίοδο στην Ευρώπη ενισχύθηκαν:

ο φασισμός στην Ιταλία,

ο ναζισμός στη Γερμανία.

Μέσα σε αυτό το κλίμα αναταραχής, ο Ιωάννης Μεταξάς ανέλαβε την εξουσία.

📅 Στις 4 Αυγούστου 1936 διέλυσε τη Βουλή και επέβαλε δικτατορία.

Ο Μεταξάς:

περιόρισε τις πολιτικές ελευθερίες,

δίωξε πολιτικούς αντιπάλους,

πήρε ορισμένα κοινωνικά μέτρα για εργάτες και αγρότες,

προετοίμασε στρατιωτικά τη χώρα για τον πόλεμο που πλησίαζε.