# data[].attributes.headline
Ψηφιακή: Ψηφιακό κολλάζ: <<Η ιεροτελεστία της περιποίησης στον Ομηρικό κόσμο: Λουτρό, άλειμμα με λάδι και καθαρά ρούχα>>.

# data[].attributes.subject
Ψηφιακή: Ψηφιακό κολλάζ: <<Η ιεροτελεστία της περιποίησης στον Ομηρικό κόσμο: Λουτρό, άλειμμα με λάδι και καθαρά ρούχα>>.

# data[].attributes.body
1. Το Λουτρό (Λοετρόν)

Το πρώτο βήμα της φιλοξενίας ήταν πάντα το μπάνιο. Στα ομηρικά έπη, οι ξένοι δεν ερωτώνται για την ταυτότητά τους πριν πλυθούν και δειπνήσουν.

Η διαδικασία: Το λουτρό γινόταν συνήθως σε ξύλινες ή μαρμάρινες σκάφες (ασαμίνθους). Το νερό ζεσταινόταν σε μεγάλους τρίποδες πάνω στη φωτιά.

Ο ρόλος των γυναικών: Την περιποίηση αναλάμβαναν συνήθως οι θεραπαινίδες του σπιτιού ή ακόμα και οι κόρες του οικοδεσπότη (όπως η Πολυκάστη, κόρη του Νέστορα, που έλουσε τον Τηλέμαχο), γεγονός που υπογραμμίζει την τιμή προς τον καλεσμένο.

2. Το Άλειμμα με Λάδι (Χρίσις)

Μετά το λουτρό, το σώμα έπρεπε να «σφραγιστεί» και να προστατευτεί.

Το ελαιόλαδο: Χρησιμοποιούσαν άφθονο ελαιόλαδο, το οποίο συχνά ήταν αρωματισμένο με βότανα.

Σκοπός: Το λάδι κρατούσε το δέρμα ενυδατωμένο κάτω από τον καυτό ήλιο και έδινε μια λάμψη που στον Όμηρο ταυτίζεται με τη ζωτικότητα και τη θεϊκή χάρη. Ένας άνδρας που είχε λουστεί και αλειφθεί με λάδι έμοιαζε «αθάνατος» στα μάτια των άλλων.

3. Τα Καθαρά Ρούχα (Είματα)

Η ιεροτελεστία ολοκληρωνόταν με την ένδυση.

Ο Χιτώνας και η Χλαίνη: Ο καλεσμένος φορούσε έναν ολοκαίνουργιο ή φρεσκοπλυμένο χιτώνα και μια βαριά χλαίνη (μανδύα).

Συμβολισμός: Τα καθαρά ρούχα συμβόλιζαν την ανανέωση. Όταν ο Οδυσσέας βγαίνει από το λουτρό στο νησί των Φαιάκων, η θεά Αθηνά του χαρίζει επιπλέον ανάστημα και ομορφιά, κάνοντάς τον να φαίνεται αντάξιος βασιλιά.

Γιατί ήταν τόσο σημαντικό;

Ξενία: Η περιποίηση ήταν το κορυφαίο δείγμα σεβασμού προς τον ξένο, ο οποίος θεωρούνταν προστατευόμενος του Δία.

Διάκριση: Η καθαριότητα και η ευωδία του λαδιού ξεχώριζαν τον ελεύθερο πολίτη και τον ευγενή από τον δούλο ή τον βάρβαρο.

Προετοιμασία: Το λουτρό προηγήθηκε πάντα των σημαντικών στιγμών: πριν από ένα συμπόσιο, πριν από μια θυσία ή ακόμα και μετά από μια συμφιλίωση (όπως ο Αχιλλέας που διατάζει να πλύνουν το σώμα του Έκτορα πριν το παραδώσει στον Πρίαμο).

«Αφού τον λούσαν και με λάδι τον άλειψαν γύρω, του φόρεσαν όμορφο χιτώνα και χλαίνη...» — Μια τυπική περιγραφή που επαναλαμβάνεται ως μοτίβο στα έπη.

Δέσποινα Πάσχου

Σάββας Κουρτίδης

# data[].attributes.attachment_link.title
WALLPAPER_ Η ιεροτελεστία της περιποίησης στον Ομηρικό κόσμο_ λουτρό , άλειμμα με λάδι και καθαρά ρούχα

# data[].attributes.attachment_caption
Ψηφιακή εργασία με χρήση canva

# data[].attributes.headline
Ναυσικά: Μια βασιλοπούλα ανάμεσα στο καθήκον, την ευσέβεια και τον θαυμασμό

# data[].attributes.subject
Ναυσικά: Μια βασιλοπούλα ανάμεσα στο καθήκον, την ευσέβεια και τον θαυμασμό

# data[].attributes.body
Εμμανουήλ Τσεγγενές

Νικόλαος Παληοκαστρίτης

# data[].attributes.attachment_link.title
_Το Καθήκον_ Η Πρόνοια μιας Πριγκίπισσας_Η Ναυσικά δεν παρουσιάζεται ως μια κακομαθημένη βασιλοπούλα. Η πρώτη μας επαφή μαζί της την βρίσκει να φροντίζει για τις ανάγκες του οίκου της___Η οικιακή μέριμνα_ Παρά την υ

# data[].attributes.headline
Ο ρόλος της Αθηνάς ως «αόρατη» δύναμη.

# data[].attributes.subject
Ο ρόλος της Αθηνάς ως «αόρατη» δύναμη.

# data[].attributes.body
Στην 11η ενότητα της Οδύσσεια (ραψωδία ζ, στ. 139–259), η θεά Αθηνά λειτουργεί ως μια «αόρατη» δύναμη που καθοδηγεί διακριτικά τις πράξεις των ηρώων. Χωρίς να εμφανίζεται άμεσα, επηρεάζει τη συμπεριφορά της Ναυσικάς, χαρίζοντάς της θάρρος και αυτοπεποίθηση ώστε να βοηθήσει τον Οδυσσέα. Παράλληλα, φροντίζει να ενισχύσει την εξωτερική εμφάνιση του Οδυσσέα, κάνοντάς τον πιο ελκυστικό και επιβλητικό, ώστε να κερδίσει τη συμπάθεια και την εμπιστοσύνη των Φαιάκων. Έτσι, η Αθηνά αποδεικνύεται καθοριστική για την εξέλιξη της πλοκής, δρώντας παρασκηνιακά αλλά αποτελεσματικά.

Αντωνία Μάνωλα 💖😍🏐❤️‍🔥

Κατερίνα Μαλούτα✨🏐🌸🍫🧁🎨✨

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
οδυσσεασ και ναυσικα

# data[].attributes.headline
Η έννοια της "Ξενίας"

# data[].attributes.subject
Η έννοια της "Ξενίας"

# data[].attributes.body
Η έννοια της «ξενίας» στην αρχαία ελληνική κοινωνία αποτελεί θεμελιώδη ηθική και θρησκευτική αξία. Στην Οδύσσεια, η Ναυσικά παρουσιάζει με σαφήνεια αυτή την αρχή, όταν συναντά τον Οδυσσέα, έναν άγνωστο και ταλαιπωρημένο ξένο.

Η Ναυσικά αιτιολογεί την ανάγκη περίθαλψης των ξένων και των φτωχών ως εντολή του Δίας, ο οποίος θεωρείται προστάτης των ικετών και των φιλοξενούμενων (Ξένιος Ζευς). Σύμφωνα με τα λόγια και τη στάση της, κάθε ξένος, ανεξαρτήτως εμφάνισης ή κοινωνικής θέσης, πρέπει να γίνεται δεκτός με σεβασμό, γιατί μπορεί να είναι απεσταλμένος των θεών ή να βρίσκεται υπό την προστασία τους.

Πιο συγκεκριμένα, η Ναυσικά υποστηρίζει ότι:

Όλοι οι ξένοι και οι φτωχοί προέρχονται από τον Δία και τελούν υπό την επίβλεψή του.

Η προσφορά βοήθειας (τροφή, ρούχα, φροντίδα) δεν είναι απλώς πράξη καλοσύνης, αλλά θρησκευτικό καθήκον.

Η άρνηση φιλοξενίας συνιστά ύβρη και μπορεί να επιφέρει θεϊκή τιμωρία.

Έτσι, η ξενία αποκτά ιερό χαρακτήρα: δεν είναι μόνο κοινωνικός κανόνας, αλλά και θεϊκή επιταγή. Η στάση της Ναυσικάς αντανακλά το ιδανικό της εποχής, όπου η φιλοξενία αποτελούσε δείγμα πολιτισμού και σεβασμού προς τους θεούς.

Συμπερασματικά, η Ναυσικά παρουσιάζει τη φροντίδα προς τους ξένους και τους αδύναμους ως υποχρέωση που πηγάζει από τον ίδιο τον Δία, αναδεικνύοντας τη στενή σχέση ανάμεσα στη θρησκεία, την ηθική και την κοινωνική συμπεριφορά στην αρχαία Ελλάδα.

Αναστασία Πατσώνα

Εβελίνα Αδαμίδου

# data[].attributes.headline
Η ναυτική τεχν

# data[].attributes.body
Η ναυτική τεχνογνωσία στην αρχαιότητα

Ο προσανατολισμός στην αρχαιότητα (και ειδικά στην αρχαία Ελλάδα και μεσόγειο) γινόταν κυρίως με την παρατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος. Συνήθως οι αρχαίοι Έλληνες προτιμούσαν να πλέουν κοντά στις ακτές έτσι ώστε να μπορούν να προσανατολίζονται με ορατά σημεία αναφοράς όπως βουνά ή ακρωτήρια. Επίσης την νύχτα προσανατολίζονταν με τα αστέρια (η μεγάλη άρκτος και ο πολικός αστέρας ήταν βασικοί οδηγοί για τον βορρά) και την ημέρα με την θέση του ήλιου στον ουρανό( ανατολή/δύση έδιναν τα σημεία του ορίζοντα). Επιπροσθέτως η παρατήρηση των πουλιών, της κατεύθυνσης των κυμάτων και των ανέμων τους βοηθούσε στον προσανατολισμό.

Εκτός από τον προσανατολισμό χρησιμοποιούσαν βαρίδια με σκοινί για να δουν το βάθος ενώ το βαρίδιο μπορούσε να φέρει δείγμα του βυθού ώστε να μπορέσουν να καταλάβουν που βρίσκονται. Χρησιμοποιούσαν επίσης κλεψύδρες για την μέτρηση της απόστασης και υπολόγιζαν βάσει πείρας την ταχύτητα του πλοίου. Εκτός από την εμπειρία τους χρησιμοποιούσαν διάφορα εργαλεία όπως τον αστρολάβο. Επιπλέον χρησιμοποιούσαν τον περίπλου (προφορικές ή γραπτές περιγραφές ακτών) καταγράφοντας λιμάνια, αποστάσεις ή επικίνδυνα σημεία.

Ένα ενδιαφέρον αστρονομικό όργανο της εποχής είναι ο μηχανισμός των Αντικυθήρων. Κατασκευάστηκε γύρω στο 100 με 150 π.Χ. στη σχολή Ποσειδωνίου στη Ρόδο. Χρησιμοποιούνταν ως φορητό αστρονομικό όργανο για την πρόβλεψη εκλείψεων, των θέσεων του Ήλιου και της Σελήνης, καθώς και των Ολυμπιακών Αγώνων, αποτελώντας ένα τεχνολογικό αριστούργημα με γρανάζια.

Η ξυλουργική τέχνη των πλοίων στην αρχαιότητα

Ήταν ίσως η σημαντικότερη εφαρμογή, με τους αρχαίους Έλληνες να ναυπηγούν πλοία (τριήρεις) χρησιμοποιώντας προηγμένες τεχνικές.
Οι αρχαίοι ξυλουργοί (τέκτονες) χρησιμοποιούσαν μια ποικιλία εργαλείων, πολλά από τα οποία ήταν παρόμοια με τα σημερινά:

Πέλεκυς (τσεκούρι) και Σκέπαρνο: Για την κοπή και το αρχικό λάξευμα του ξύλου.

Πρίων (πριόνι): Για την κοπή ξυλείας.

Τρύπανον ή Τέρετρο (τρυπάνι): Για τη δημιουργία οπών.

Σκαρπέλα και Σμίλες: Για λεπτομερή εργασία και σκάλισμα.

Ρυκάνη (πλάνη): Για το λείοσμα της επιφάνειας.

Τόρνος: Χρησιμοποιούνταν για τη δημιουργία συμμετρικών αντικειμένων.

Συνδέσεις: Χρησιμοποιούσαν ξύλινους ήλους (καρφιά) και σύνθετες αρθρώσεις (mortise-and-tenon) για τη στερέωση των ξύλων.

Τσεγγενές Εμμανουήλ, Μυρτώ Κουρή, Δέσποινα Πάσχου

# data[].attributes.attachment_link.title
μια εικονα με τα εργαλεια στην αρχαιοτητα

# data[].attributes.headline
Η Ωγυγία ως σύμβολο του θεϊκού κόσμου: Η αιώνια νεότητα και η προσφορά της αθανασίας

# data[].attributes.subject
Η Ωγυγία ως σύμβολο του θεϊκού κόσμου: Η αιώνια νεότητα και η προσφορά της αθανασίας

# data[].attributes.body
Στην Οδύσσεια του Ομήρου, η Ωγυγία, το νησί της Καλυψώ, συμβολίζει τον θείο κόσμο: έναν χώρο έξω από τον χρόνο, όπου κυριαρχεί η αιώνια νεότητα και η απουσία φθοράς. Εκεί όλα μένουν αμετάβλητα, όπως ταιριάζει σε μια θεϊκή διάσταση.

Η προσφορά αθανασίας στον Οδυσσέας εκφράζει τον πειρασμό της υπέρβασης της ανθρώπινης φύσης. Ωστόσο, η αθανασία σημαίνει και απομάκρυνση από την πατρίδα, την ταυτότητα και την εμπειρία της θνητής ζωής. Η επιλογή του να φύγει δείχνει ότι το νόημα βρίσκεται όχι στην αιώνια ακινησία, αλλά στη θνητή, ανθρώπινη πορεία μέσα στον χρόνο.

Φωτεινή Μπάμπα

Κατερίνα Μαλούτα

# data[].attributes.attachment_link.title
wallpaper_ Το νησί της Ωγυγίας ως συμβολο του θεικου κοσμου ,της αιωνιας νεοτητας και της αθανασιας

# data[].attributes.headline
Στην Οδύσσεια του Όμηρ

# data[].attributes.body
Στην Οδύσσεια του Όμηρος, ο Οδυσσέας περνά από μια βαθιά εσωτερική μεταμόρφωση. Στην αρχή τον βλέπουμε μόνο και εξαντλημένο στην ακρογιαλιά του νησιού της Καλυψώ, να θρηνεί για την πατρίδα του, την Ιθάκη. Είναι βυθισμένος στη νοσταλγία και την απελπισία, με το βλέμμα στραμμένο στη θάλασσα και την καρδιά του γεμάτη πόνο.

Όμως, όταν φτάνει στο νησί των Φαιάκων και ιδιαίτερα στο λιμάνι του Ναυπλίου, η στάση του αλλάζει. Δεν παραμένει παθητικός· παίρνει πρωτοβουλία, μιλά με σύνεση, αποκαλύπτει την ταυτότητά του και διηγείται τις περιπέτειές του. Από τον θρήνο περνά στην πράξη. Η λύπη μετατρέπεται σε δύναμη και αποφασιστικότητα. Έτσι, ο Οδυσσέας αναδεικνύεται ξανά ως ο πολύτροπος ήρωας, που δεν υποκύπτει στη μοίρα, αλλά αγωνίζεται ενεργητικά για τον νόστο του.

Χριστίνα ΚαλαΪτζίδου

Ελένη Χατζηχαρίση

Σάββας Κουρτίδης

# data[].attributes.attachment_link.title
wallpaper  με τον οδυσσεα να ειναι στην ακρογυαλια και να κατασκευαζει την σχεδία του

# data[].attributes.headline
Ανάλυση της ελεύθερης επιλογής του Οδυσσέα να προτιμήσει τον νόστο και την ανθρώπινη μοίρα αντί για την προσφορά της αθανασίας 

# data[].attributes.subject
Ανάλυση της ελεύθερης επιλογής του Οδυσσέα να προτιμήσει τον νόστο και την ανθρώπινη μοίρα αντί για την προσφορά της αθανασίας 

# data[].attributes.body
Στην Οδύσσεια, η ελεύθερη επιλογή του Οδυσσέα να απορρίψει την αθανασία που του προσφέρει η Καλυψώ και να προτιμήσει τον νόστο φανερώνει τη βαθιά προσήλωσή του στην ανθρώπινη μοίρα και ταυτότητα. Παρότι η αθανασία θα τον απάλλασσε από τον πόνο, τα γηρατειά και τον θάνατο, εκείνος επιλέγει να επιστρέψει στην Ιθάκη, στη σύζυγό του Πηνελόπη και στον ρόλο του ως βασιλιάς, αποδεχόμενος τη θνητότητα και τις δυσκολίες της ζωής. Η απόφασή του αναδεικνύει ότι το νόημα της ύπαρξης δεν βρίσκεται στην αιώνια αλλά απομονωμένη ευτυχία, αλλά στις ανθρώπινες σχέσεις, στην ευθύνη και στην επιστροφή στην πατρίδα. Έτσι, ο Οδυσσέας επιλέγει συνειδητά να παραμείνει άνθρωπος, και σε αυτήν ακριβώς την επιλογή αποκαλύπτεται το ηθικό του μεγαλείο.

Μαρία Μαστρανέστη

Δέσποινα Καλαϊτζίδου

Πέπη Τόλιου

# data[].attributes.attachment_link.title
φταξε μου ενα wallpaper οπου να δειχνει την ξεκαθαρη αποφαση του οδυσσεα απο την οδυσσεια που επιλεγει να μην κρατησει την προταση τησ αθανσιασ και να επιστρεψει πισω στην ιθακη

# data[].attributes.headline
Τα νερά της Στύγας

# data[].attributes.subject
Τα νερά της Στύγας

# data[].attributes.body
Στην ελληνική μυθολογία, τα νερά της Στύγα θεωρούνταν τα πιο ιερά και φοβερά από όλα. Η Στύγα, ποταμός του Κάτω Κόσμου, συνδεόταν άμεσα με τον όρκο των θεών· όταν ένας θεός ορκιζόταν στα νερά της, η δέσμευση ήταν απόλυτη και αμετάκλητη. Ακόμη και ο ίδιος ο Δίας, ο ύψιστος των Ολυμπίων, υπέκειτο σε αυτόν τον νόμο.

Η ιερότητα του όρκου στη Στύγα δεν ήταν τυπική διαδικασία αλλά πράξη κοσμικής βαρύτητας. Αν κάποιος θεός παραβίαζε τον όρκο του, υφίστατο βαριά τιμωρία: αποκοπή από το νέκταρ και την αμβροσία και απομόνωση από τους άλλους θεούς για μεγάλο χρονικό διάστημα. Έτσι, ο όρκος λειτουργούσε ως εγγύηση θεϊκής συνέπειας και δικαιοσύνης.

Για τους θνητούς, αυτή η ιερή δέσμευση είχε ιδιαίτερη σημασία. Γνώριζαν πως όταν ένας θεός ορκιζόταν στη Στύγα, η υπόσχεση δεν μπορούσε να αθετηθεί. Με αυτόν τον τρόπο, διασφαλιζόταν μια μορφή ηθικής τάξης ανάμεσα στο θείο και το ανθρώπινο στοιχείο, ενισχύοντας την εμπιστοσύνη ότι ακόμη και οι αθάνατοι δεσμεύονται από ανώτερους, απαραβίαστους νόμους.

Αντωνία Μανώλα

Νικόλας Παληοκαστρίτης

Εβελίνα Αδαμίδου

# data[].attributes.headline
Τηλέμαχος: Από την αδράνεια στην ηγετική συμπεριφορά 

# data[].attributes.subject
Τηλέμαχος: Από την αδράνεια στην ηγετική συμπεριφορά 

# data[].attributes.body
Ο Τηλέμαχος, ο γιος του Οδυσσέα, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα μετάβασης από την αδράνεια στην ηγετική συμπεριφορά. Στην αρχή της Οδύσσειας παρουσιάζεται ως ένας νέος αναποφάσιστος και παθητικός, που ζει στη σκιά του απόντος πατέρα του και αδυνατεί να επιβληθεί στους μνηστήρες. Ωστόσο, μέσα από την παρέμβαση της Αθηνάς και το ταξίδι του για αναζήτηση του Οδυσσέα, ο Τηλέμαχος ωριμάζει, αποκτά αυτοπεποίθηση και αναλαμβάνει ενεργό ρόλο. Στο τέλος, με αποφασιστικότητα και θάρρος, συνεργάζεται με τον πατέρα του για την εκδίκηση και την αποκατάσταση της τάξης στην Ιθάκη. Έτσι, ο Τηλέμαχος περνά από τη νεανική παθητικότητα στην υπεύθυνη και δυναμική ηγετική στάση.

Μαρία Μαστρανέστη

Δέσποινα Πάσχου

Νικόλας Παληοκαστρίτης

Σάββας Κουρτίδης

# data[].attributes.attachment_link.title
wallpaper_ Στην Οδύσσεια ο Τηλέμαχος εμφανίζεται να μετασχηματίζει τον χαρακτήρα του, από ανώριμο αγόρι σε ηγετική φυσιογνωμία

# data[].attributes.headline
Η αόρατη παρέμβαση της Αθηνάς και  η μεταστροφή του Τηλέμαχου

# data[].attributes.subject
Η αόρατη παρέμβαση της Αθηνάς και  η μεταστροφή του Τηλέμαχου

# data[].attributes.body
Η παρέμβαση της Αθηνάς, η οποία εμφανίζεται στον Τηλέμαχο μεταμορφωμένη σε Μέντη, λειτουργεί ως ο απόλυτος καταλύτης για τη μεταστροφή του από την εφηβική αδράνεια στην ώριμη δράση. Εμφυσώντας του «μένος και θάρρος», η θεά τον παρακινεί να αναλάβει τον έλεγχο του οίκου του, να αντιμετωπίσει τους μνηστήρες και να αναζητήσει τον πατέρα του, ξεκινώντας έτσι το ταξίδι της ενηλικίωσης. Η μεταμόρφωση αυτή είναι ακαριαία, καθώς ο Τηλέμαχος, αποκτώντας θεϊκή αυτοπεποίθηση, διεκδικεί για πρώτη φορά τον ρόλο του αρχηγού στην Ιθάκη, μετατρέποντας την απελπισία του σε αποφασιστικότητα.

Πέπη Τόλιου, Αντωνία Μανώλα, Φωτεινή Μπάμπα και Κατερίνα Μαλούτα ❤️😍😘👌😉😎💖🤩🤑🥳👻🙊🐵👋🎆🎈🧨

# data[].attributes.attachment_link.title
wallpaper_ Η παρέμβαση της θεάς Αθηνάς και η επιρροή της στον Τηλέμαχο της Οδύσσειας (1)

# data[].attributes.headline
Σύγκριση της επιθετικής στάσης του Αντίνοου με την υποκριτική ευγένεια του Ευρύμαχου

# data[].attributes.subject
Σύγκριση της επιθετικής στάσης του Αντίνοου με την υποκριτική ευγένεια του Ευρύμαχου

# data[].attributes.body
Ο Αντίνοος αποτελεί το πρότυπο της βίας. Είναι ο χαρακτήρας που δεν νιώθει την ανάγκη να κρύψει την κακία του ή να ωραιοποιήσει τις πράξεις του. Η επιθετικότητά του είναι άμεση και παρορμητική: είναι εκείνος που πρωτοστατεί στις ύβρεις κατά του Τηλέμαχου , εκείνος που πετάει το σκαμνί στον μεταμφιεσμένο Οδυσσέα και εκείνος που σχεδιάζει απροκάλυπτα τη δολοφονία του νόμιμου διαδόχου. Για τον Αντίνοο, η εξουσία επιβάλλεται με τον τρόμο και τον εξευτελισμό των αδυνάτων, χωρίς κανένα σεβασμό στους θεϊκούς ή ανθρώπινους νόμους.

Στον αντίποδα βρίσκεται ο Ευρύμαχος, ο οποίος είναι πολύ πιο επικίνδυνος λόγω της ευφυΐας και της υποκρισίας του. Ενώ ο Αντίνοος δρα με τη γροθιά, ο Ευρύμαχος δρα με τη γλώσσα. Χρησιμοποιεί την «υποκριτική ευγένεια» για να πείσει τον Τηλέμαχο. Είναι ο άνθρωπος των ελιγμών, που καθησυχάζει την Πηνελόπη με γλυκά λόγια και δήθεν ενδιαφέρον για την οικογένειά της, ενώ την ίδια στιγμή απεργάζεται την καταστροφή της. Η δική του στάση δεν πηγάζει από ήθος, αλλά από έναν ψυχρό υπολογισμό των περιστάσεων.

Η διαφορά τους γίνεται απόλυτα εμφανής στη στιγμή της κρίσης, κατά τη Μνηστηροφονία. Ο Αντίνοος πεθαίνει πρώτος, χωρίς να προλάβει να αντιδράσει, παραμένοντας αλαζόνας μέχρι το τέλος. Ο Ευρύμαχος, αντίθετα, δείχνει την έσχατη δειλία: προσπαθεί να εξευμενίσει τον Οδυσσέα ρίχνοντας όλο το φταίξιμο στον νεκρό πια Αντίνοο, υποσχόμενος υλικές αποζημιώσεις για να σώσει το τομάρι του. Αυτή η κίνηση αποκαλύπτει ότι η «ευγένειά» του ήταν απλώς ένα εργαλείο επιβίωσης και όχι στοιχείο του χαρακτήρα του.

Εβελίνα Αδαμίδου

Μυρτώ Κουρή

Ελένη Χατζηχαρίση

# data[].attributes.attachment_link.title
εικονα με αντινο και ευρθμαχο

# data[].attributes.headline
H θέση της γυναίκας στην Οδύσσεια σε σύγκριση με την θέση της γυναίκας  σήμερα 

# data[].attributes.subject
H θέση της γυναίκας στην Οδύσσεια σε σύγκριση με την θέση της γυναίκας  σήμερα 

# data[].attributes.body
Στην Οδύσσεια η γυναίκα παρουσιάζεται ως ηθικά δυνατή και έξυπνη, όπως η Πηνελόπη και η Αθηνά, όμως ζει σε μια πατριαρχική κοινωνία όπου δεν έχει κοινωνικά ή πολιτικά δικαιώματα και η αξία της εξαρτάται από την πίστη και την υπακοή της, ενώ αντίθετα ο άνδρας απολαμβάνει ελευθερίες που εκείνη στερείται· σήμερα, η γυναίκα έχει κατακτήσει νομικά δικαιώματα, πρόσβαση στην εκπαίδευση, την εργασία και τη δημόσια ζωή και μεγαλύτερη αυτονομία στις επιλογές της, ωστόσο εξακολουθεί να αντιμετωπίζει ανισότητες, στερεότυπα, βία και τον διπλό ρόλο καριέρας και οικογένειας, γεγονός που δείχνει ότι παρότι η θέση της έχει βελτιωθεί σημαντικά, η πλήρης ισότητα δεν έχει ακόμη επιτευχθεί.

Δέσποινα Καλαϊτζίδου

Χριστίνα Καλαϊτζίδου

Εμμανουήλ Τσεγγενές

Αναστασία Πατσώνα

# data[].attributes.attachment_link.title
γυναίκες ομηρικής εποχής vs γυναίκες σήμερα

# data[].attributes.headline
Η Αθηνά οδηγεί τον Τηλέμαχο

# data[].attributes.subject
Η Αθηνά οδηγεί τον Τηλέμαχο

# data[].attributes.body
Η Αθηνά μεταμορφωμένη σε Μέντη ενθαρρύνει τον Τηλέμαχο να πάψει να είναι παθητικός και να αναζητήσει τον πατέρα του. Η Αθηνά τον προτρέπει να σταματήσει να ανέχεται τους μνηστήρες,να δείξει θάρρος και ωριμότητα και να ξεκινήσει ταξίδι για να μάθει νέα για τον Οδυσσέα

Σάββας Κουρτίδης

Δέσποινα Πάσχου

Αναστασία Πατσώνα

# data[].attributes.attachment_link.title
Ψηφιακή_ Canva wallpaper «Η Αθηνά καθοδηγεί τον Τηλέμαχο» από το αντίστοιχο επεισόδιο της Οδύσσειας

# data[].attributes.headline
Η Αθηνά-Μέντης καθοδηγεί τον Τηλέμαχο 

# data[].attributes.subject
Η Αθηνά-Μέντης καθοδηγεί τον Τηλέμαχο 

# data[].attributes.body
Η Αθηνά παίζει καθοριστικό ρόλο στη ζωή και την εξέλιξη του Τηλέμαχου. Από την αρχή της Οδύσσειας εμφανίζεται μεταμορφωμένη σε Μέντη και αργότερα σε Μέντορα, με σκοπό να τον ενθαρρύνει και να τον καθοδηγήσει. Ο νεαρός Τηλέμαχος ζει στη σκιά του απόντα πατέρα του, αδύναμος και ανασφαλής απέναντι στους μνηστήρες που καταδυναστεύουν το παλάτι. Η Αθηνά τον ωθεί να πάρει πρωτοβουλίες, να μιλήσει με θάρρος και να αναζητήσει πληροφορίες για τον Οδυσσέα.

Πέπη Τόλιου

Χριστίνα Καλαϊτζιδου

Ελένη Χατζηχαρίση

# data[].attributes.attachment_link.title
wallpaper με τη θεά Αθηνά που έχει πάρει τη μορφή του Μέντη να καθοδηγεί τον Τηλέμαχο

# data[].attributes.headline
Η ωρίμανση του Τηλέμαχου και η στάση του προς την Πηνελόπη 

# data[].attributes.subject
Η ωρίμανση του Τηλέμαχου και η στάση του προς την Πηνελόπη 

# data[].attributes.body
Η ωρίμανση του Τηλέμαχου στην Οδύσσεια φαίνεται καθαρά μέσα από τη μεταβολή της στάσης του απέναντι στην Πηνελόπη. Στην αρχή παρουσιάζεται άβουλος και εξαρτημένος, ανίκανος να επιβληθεί στο παλάτι και να προστατεύσει τη μητέρα του από τους μνηστήρες. Σταδιακά όμως, με τη βοήθεια της Αθηνάς και μέσα από το ταξίδι της αυτογνωσίας του, αποκτά αυτοπεποίθηση και αίσθηση ευθύνης. Έτσι, τολμά να μιλήσει με αυστηρότητα στην Πηνελόπη και να διεκδικήσει τον ρόλο του ως αρχηγός του οίκου. Η αλλαγή αυτή δείχνει τη μετάβασή του από την παιδική εξάρτηση στην ανδρική ωριμότητα.

Δέσποινα Καλαϊτζιδου

Μυρτώ Κουρή

# data[].attributes.headline
Ο Τηλέμαχος νουθετεί την Πηνελόπη

# data[].attributes.subject
Ο Τηλέμαχος νουθετεί την Πηνελόπη

# data[].attributes.body
Ο Τηλέμαχος, δείχνοντας σημάδια ωρίμανσης, ζητά από τη μητέρα του να επιστρέψει στον γυναικωνίτη και να ασχοληθεί με τον αργαλειό της, ενώ εκείνος αναλαμβάνει τον λόγο και την εξουσία στο σπίτι. Τονίζει ότι η ομιλία και η απόφαση ανήκουν στους άντρες, και κυρίως στον ίδιο ως κύριο του οίκου. Η Πηνελόπη, έκπληκτη αλλά και συγκινημένη, αναγνωρίζει την αλλαγή στον γιο της και υπακούει. Το απόσπασμα αυτό δείχνει τη μετάβαση του Τηλέμαχου από παιδί σε υπεύθυνο αρχηγό και τη σιωπηλή αποδοχή της μητρικής μορφής.

Αντωνία Μανώλα

Φωτεινή Μπάμπα

Κατερίνα Μαλούτα

# data[].attributes.attachment_link.title
φτιαξε wallpaper  με επεισοδιο της οδυσσειας _ ο τηλεμαχος ενηλικιωνεται και νουθετει την μητερα του

# data[].attributes.headline
Ο Φήμιος τραγουδάει στους μνηστήρες

# data[].attributes.subject
Ο Φήμιος τραγουδάει στους μνηστήρες

# data[].attributes.body
Ο Φήμιος είναι ένας αοιδός ο οποίος τραγουδάει στους μνηστήρες ένα τραγούδι για τον νόστο των Αχαιών παρά την θέλησή του και αυτό στενοχωρεί την Πηνελόπη γιατί της θυμίζει τον Οδυσσέα.

Μαρία Μαστρανέστη

Νικόλας Παληοκαστρίτης

Εβελίνα Αδαμίδου

# data[].attributes.attachment_link.title
φτιαξε μια εικονα του Φήμιου να τραγουδαει στους μνηστηρες

# data[].attributes.body
Από τον διάλογο Διά-Αθηνάς μέχρι το ταξίδι του Τηλέμαχου

# data[].attributes.headline
Η μοίρα στον κόσμο της Οδύσσειας

# data[].attributes.subject
Η μοίρα στον κόσμο της Οδύσσειας

# data[].attributes.body
Υπερ μόρον :
πέρα από τη μοίρα, πέρα από το γραφτό, ενάντια σε αυτό που έχει οριστεί από τη μοίρα.

🔹 μόρος στην αρχαία ελληνική = το μερίδιο, η μοίρα, κυρίως ο μοιραίος θάνατος
🔹 ὑπέρ = πέρα από, πάνω από

Ένα παράδειγμα είναι το ακόλουθο:

<<Ξέρει ότι παίρνοντας τη γυναίκα του Αγαμέμνονα και σκοτώνοντας τον ίδιο παραβιάζει την ηθική τάξη,
κάνει κάτι υπέρ μόρον (= πέρα από αυτό που πέφτει στο μερτικό του) και γι’ αυτό τιμωρήθηκε για την
αξιόποινη πράξη του>>

Μοίρα:

Είναι το μερίδιο της ζωής που έχει δοθεί σε κάθε
άνθρωπο από τη γέννηση ως το θάνατό του, το κομμάτι από τις ευτυχίες και τις δυστυχίες της ζωής
που αναλογεί στον καθένα
Τη Μοίρα την αντιλαμβάνονταν οι αρχαίοι Έλληνες σαν μια προσωποποιημένη οντότητα, μια τυφλή,
σκοτεινή και ακαθόριστη δύναμη, στην οποία όφειλαν να υποτάσσονται θεοί και άνθρωποι, ακόμα
και ο ίδιος ο Δίας. Παρόλο που η Μοίρα δεν υψώνεται ποτέ ξεκάθαρα σε θεότητα, κανένας θεός δεν
μπορεί να ενεργήσει αυθαίρετα, αντίθετα σε όσα αυτή ορίζει, και κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να
ξεφύγει από τα δίκτυά της. Οι θεοί λοιπόν δεν ήταν για τους Έλληνες παντοδύναμοι, καθώς ήταν
υποχρεωμένοι να υπακούν στη Μοίρα

Ένα παράδειγμα είναι το ακόλουθο:

<<Ξέρει ότι παίρνοντας τη γυναίκα του Αγαμέμνονα και σκοτώνοντας τον ίδιο παραβιάζει την ηθική τάξη,
κάνει κάτι υπέρ μόρον (= πέρα από αυτό που πέφτει στο μερτικό του) και γι’ αυτό τιμωρήθηκε για την
αξιόποινη πράξη του>>

Η σχέση ανθρώπων και θεών:

Στην Οδύσσεια η σχέση ανθρώπων και θεών είναι στενή, αμφίδρομη και καθοριστική για την εξέλιξη της δράσης. Δεν πρόκειται για μακρινούς ή αδιάφορους θεούς, αλλά για θεότητες που παρεμβαίνουν ενεργά στη ζωή των ανθρώπων.

Κεντρική ιδέα

Οι θεοί καθοδηγούν, αλλά δεν αναιρούν την ανθρώπινη ευθύνη.
Ο άνθρωπος δεν είναι ανίσχυρος· η φρόνηση, η σωφροσύνη και ο σεβασμός καθορίζουν την τύχη του.

Χριστίνα ΚαλαΪτζίδου

Αναστασία Πατσώνα

# data[].attributes.headline
Το παράπονο του Δία για την μοίρα των ανθρώπων

# data[].attributes.subject
Το παράπονο του Δία για την μοίρα των ανθρώπων

# data[].attributes.body
Το παράπονο του Δία ότι οι άνθρωποι κατηγορούν αδίκως τους θεούς για τα δεινά τους αναδεικνύει την ανθρώπινη τάση να αναζητούν εξωτερικούς υπευθύνους για τις δυσκολίες τους. Αντί να αναγνωρίσουν τη δική τους ευθύνη για τις επιλογές τους, ρίχνουν τις ευθύνες στους θεούς. Το παράπονο αυτό εκφράζει την ανάγκη για αυτογνωσία και υπευθυνότητα, δείχνοντας ότι οι θεοί προσπαθούν να βοηθήσουν τους ανθρώπους, αλλά εκείνοι συχνά παρερμηνεύουν ή αγνοούν τη βοήθεια αυτή. Όμως τότε θα υποστεί τις συνέπειες της υπέρβασης αυτής, δηλαδή θα του
προσμετρηθούν συμφορές πάνω από το μερίδιο που κανονικά του αναλογούσε. Βέβαια, για να
καταλογιστεί στον άνθρωπο ηθικό παράπτωμα, πρέπει να ξέρει από πριν ότι η ενέργειά του είναι
αξιόποινη, Όπως το ήξερε ο Αίγισθος που τον είχαν προειδοποιήσει οι θεοί με τον Ερμή, και όπως το ήξεραν οι σύντροφοι του Οδυσσέα, που τους είχε προειδοποιήσει ο ίδιος ο βασιλιάς τους σχετικά με τη στάση τους απέναντι στα βόδια του Ήλιου.

Αντωνία Μανώλα

Μυρτώ Κουρή

Ελένη Χατζηχαρίση

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
ο θεός Διας στον ολυμπο

# data[].attributes.headline
Η συνέλευση των θεών στον Όλυμπο 

# data[].attributes.subject
Η συνέλευση των θεών στον Όλυμπο 

# data[].attributes.body
Η συνέλευση των θεών στον Όλυμπο είναι ένα συχνό θέμα στην ελληνική μυθολογία και τη λογοτεχνία (όπως στην «Ιλιάδα» και την «Οδύσσεια»), όπου οι θεοί, υπό την προεδρία του Δία, συζητούν, διαφωνούν, και αποφασίζουν για τις υποθέσεις των θνητών, συχνά με διαμάχες μεταξύ τους (π.χ., Ήρας-Δία), αλλά πάντα καταλήγουν σε μια κατάσταση γαλήνης, επιβάλλοντας την τάξη και την εξουσία του Δία.

Κατερίνα Μαλούτα , Φωτεινή Μπάμπα, Πέπη Τόλιου ❤️😁🤩😝🤪😽🦧🐔🦄

# data[].attributes.attachment_link.title
συνέλευση θεών

# data[].attributes.headline
Η ευθύνη του Αίγισθου και η τιμωρία του από τον Ορέστη. 

# data[].attributes.subject
Η ευθύνη του Αίγισθου και η τιμωρία του από τον Ορέστη. 

# data[].attributes.body
Ο Αίγισθος έχει μεγάλη ευθύνη για τον φόνο του Αγαμέμνονα, γιατί μαζί με την Κλυταιμνήστρα τον σκότωσε για να πάρει την εξουσία. Με τις πράξεις του έκανε μεγάλο κακό στην οικογένεια και παραβίασε τους νόμους. Ο Ορέστης, για να τιμωρήσει τον φόνο του πατέρα του, σκοτώνει τον Αίγισθο. Έτσι αποδίδεται δικαιοσύνη.

Το παράδειγμα του Αίγισθου και του Ορέστη συνδέεται με την έννοια της ατή, ύβρις, νέμεσις και τίσις, που είναι βασικά στοιχεία της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας και ηθικής. Αυτά τα τέσσερα στάδια εξηγούν την πορεία του ανθρώπου από την αμαρτία στην τιμωρία του. Ας δούμε πώς συνδέονται:

Στην περίπτωση του Οδυσσέα, τα ίδια στάδια μπορεί να παρατηρηθούν κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του και των πράξεών του, όπως:

Ατή: Όταν ο Οδυσσέας καταστρέφει τον Κύκλο των Κυκλώπων (όπως στον μύθο του Πολύφημου), προκαλεί την οργή του Ποσειδώνα, επειδή είναι αλαζονικός και δεν δείχνει σεβασμό.

Ύβρις: Η υπερηφάνεια του Οδυσσέα όταν κοροϊδεύει τον Πολύφημο και αποκαλύπτει το όνομά του.

Νέμεσις: Η τιμωρία από τον Ποσειδώνα, ο οποίος στέλνει αμέτρητες δυσκολίες στο ταξίδι του Οδυσσέα, προκαλώντας του πολλά βάσανα.

Τίσις: Η επιστροφή του Οδυσσέα στην Ιθάκη, όπου εκδικείται τους μνηστήρες που κατασπαράζουν την περιουσία του και παραβιάζουν την τιμή του σπιτιού του.

Αυτή η αλυσίδα γεγονότων δείχνει πώς οι πράξεις της αλαζονείας και της αδικίας δεν μένουν ατιμώρητες στην ελληνική τραγωδία και πώς η θεία δικαιοσύνη αποκαθιστά την τάξη, δίνοντας στους ήρωες την κατάλληλη τιμωρία για τις πράξεις τους.

Εβελίνα Αδαμίδου

Δέσποινα Καλαϊτζίδου

Μαρία Μαστρανέστη

# data[].attributes.attachment_link.title
φτιαξε μια εικονα με τον αιγισθο της οδυσσειας

# data[].attributes.headline
Η καταγωγή του Ομήρου 

# data[].attributes.subject
Η καταγωγή του Ομήρου 

# data[].attributes.headline
Σύντομη ανάλυση της λέξης << πολύτροπος>> και πώς χαρακτηρίζει τον Οδυσσέα.

# data[].attributes.subject
Σύντομη ανάλυση της λέξης << πολύτροπος>> και πώς χαρακτηρίζει τον Οδυσσέα.

# data[].attributes.body
Ο ποιητής παρουσιάζει τον Οδυσσέα με την συγκεκριμένη φράση:
Τον άντρα, τον πολύτροπο. Παρουσιάζεται το πρώτο και κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα του Οδυσσέα.
Πολύτροπος είναι αυτός που ξέρει να ξεπερνάει τις δυσκολίες και να πετυχαίνει το στόχο του με πολλούς
τρόπους. Ο επινοητικός, ο εφευρετικός και πολύξερος. Ο εύστροφος και πονηρός. Η αρχική σημασία του
επιθέτου ήταν πολυταξιδεμένος, δηλαδή εκείνος που ταξιδεύει πολύ και επομένως αντιμετωπίζει πολλούς
κινδύνους και επινοεί διάφορους τρόπους για να τους ξεπεράσει. Έτσι θεωρείται φυσική η σημασιολογική
εξέλιξη από το πολυταξιδεμένος στο εύστροφος και επινοητικός.Ο Οδυσσέας παρουσιάζεται ως άνθρωπος βασανισμένος από πολλά πάθη, αλλά και υπεύθυνος ηγέτης που νοιάζεται για τους συντρόφους του. Ο νόστος, η επιστροφή στην Ιθάκη και στην Πηνελόπη, είναι ο διπλός πόθος που τον κινεί. Οι σύντροφοί του χάνονται από δικά τους σφάλματα, γεγονός που προβάλλει την ευσέβεια και το ήθος του Οδυσσέα. Η θεϊκή εύνοια προς αυτόν υπογραμμίζει ακόμη περισσότερο την αξία και την ηθική του.

# data[].attributes.headline
Νόστος - νοσταλγία 

# data[].attributes.subject
Νόστος - νοσταλγία 

# data[].attributes.body
🔹 Τι είναι ο νόστος;

Ο νόστος και η νοσταλγία είναι δύο έννοιες στενά συνδεδεμένες, με κοινή ρίζα αλλά διαφορετική σημασιολογική εξέλιξη. O νόστος , σημαίνει την επιστροφή στην πατρίδα, ιδίως μετά από μακρά απουσία ή περιπλάνηση.

Στην αρχαία ελληνική γραμματεία ο νόστος:

είναι κεντρικό μοτίβο στην Οδύσσεια του Ομήρου (ο νόστος του Οδυσσέα),

εκφράζει την επιθυμία ή την προσπάθεια ενός ήρωα να επιστρέψει στον τόπο καταγωγής του,

συνδέεται με περιπέτειες, δοκιμασίες αλλά και την ελπίδα της επιστροφής.

🔹 Ποια είναι η σχέση του νόστου με τη νοσταλγία;

Η νοσταλγία είναι νεότερος όρος, σύνθετος από:

νόστος = επιστροφή,

άλγος = πόνος.

Άρα, νοσταλγία = ο πόνος ή η λαχτάρα για επιστροφή (σε τόπο, χρόνο, κατάσταση, πρόσωπα).

Σχέση:

Η νοσταλγία γεννήθηκε ως συναίσθημα από την έννοια του νόστου.

Ο νόστος είναι η πράξη ή η επιθυμία της επιστροφής, ενώ η νοσταλγία είναι το συναίσθημα της έλλειψης και της επιθυμίας για κάτι που έχει χαθεί ή βρίσκεται μακριά.

Σήμερα η νοσταλγία δεν αφορά μόνο τον τόπο· μπορεί να αφορά εποχές, σχέσεις, εμπειρίες, παιδικά χρόνια κ.λπ.

🔸 Συνοπτικά:

Νόστος = επιστροφή στην πατρίδα.

Νοσταλγία = ο πόνος/πόθος για επιστροφή (κυριολεκτική ή μεταφορική).

Ο ιδιαίτερος ρόλος του νόστου και της νοσταλγίας για την Ελλάδα

1. Κεντρικά μοτίβα της ελληνικής γραμματείας

Η έννοια του νόστου είναι θεμελιακή για την ελληνική ταυτότητα, επειδή:

εμφανίζεται στον πυρήνα της Οδύσσειας, το κατεξοχήν έπος του ελληνικού πολιτισμού,

εκφράζει τον αγώνα του ανθρώπου να επιστρέψει στον τόπο του και στον εαυτό του,

συνδέεται με την ιδέα ότι η πατρίδα είναι βαθιά ριζωμένη στην ψυχή του Έλληνα.

Η νοσταλγία, ως συναίσθημα που προκύπτει από τον νόστο, χαρακτηρίζει:

τη δημοτική ποίηση,

τα μοιρολόγια,

τα τραγούδια της ξενιτιάς,

την ελληνική λογοτεχνία του 19ου και 20ού αιώνα.

2. Η Ελλάδα της ναυτιλίας και της ξενιτιάς

Η ελληνική ιστορία είναι γεμάτη από:

ναυτικούς που έφευγαν για μήνες ή χρόνια,

μετανάστες που έφυγαν «για μια καλύτερη ζωή»,

νησιωτικές κοινωνίες που ζούσαν με την απουσία των δικών τους.

Για αυτό:

ο νόστος εκφράζει το όνειρο της επιστροφής,

η νοσταλγία το μόνιμο συναίσθημα της απόστασης.

Αυτή η διπλή εμπειρία έχει διαμορφώσει τον ελληνικό χαρακτήρα, τα τραγούδια, τα ήθη και τη συλλογική μνήμη.

3. Ελληνισμός και διασπορά

Ο ελληνισμός υπήρξε πάντοτε λαός της διασποράς:

από την αρχαιότητα με τις αποικίες,

έως τη Μικρασιατική Καταστροφή και τις σύγχρονες μεταναστευτικές περιόδους.

Έτσι:

ο νόστος είναι ιστορική εμπειρία του ελληνισμού,

η νοσταλγία είναι συλλογικό συναίσθημα.

Μυρτώ Κουρή, Νικόλας Παληοκαστρίτης, Φωτεινή Μπάμπα

# data[].attributes.headline
Σταθμοί του Οδυσσέα

# data[].attributes.subject
Σταθμοί του Οδυσσέα

# data[].attributes.body
1. Ίσμαρος – Χώρα των Κικόνων

📍 Περιοχή Μαρώνειας, Θράκη (ΒΑ Ελλάδα)

2. Χώρα των Λωτοφάγων

📍 Βόρεια Αφρική — συνήθως ταυτίζεται με την Τζέρμπα (Djerba), Τυνησία

3. Σπήλαιο του Κύκλωπα Πολύφημου

📍 Σικελία — περιοχή Αίτνας ή ακτές της ανατολικής Σικελίας

4. Αιολία – Νησί του Αιόλου

📍 Αιολίδες Νήσοι (Lipari Islands), Ιταλία

5. Λαιστρυγόνες

📍 Συχνά ταυτίζεται με τη Σαρδηνία, άλλες φορές με τη Σικελία (Μέσσαρα)
— κανείς δεν είναι σίγουρος.

6. Αιαία – Νησί της Κίρκης

📍 Όρος Κυρραίο, χερσόνησος Circeo, Ιταλία

7. Άδης (Νεκυία)

📍 Παραδοσιακά η είσοδος τοποθετείται στη Βόρεια Ήπειρο / Αχέροντα (Νεκρομαντείο)
– Στην Οδύσσεια όμως φαίνεται πιο κοντά σε περιοχή κοντά στη Μαύρη Θάλασσα.
Η δημοφιλέστερη τοποθέτηση σήμερα: ποταμός Αχέροντας, Ήπειρος.

8. Σειρήνες

📍 Κοντά στο Capri / Στενά Στράιτ της Σικελίας, Ιταλία

9. Σκύλλα & Χάρυβδη

📍 Στενό της Μεσσήνης (μεταξύ Σικελίας και Καλαβρίας)

10. Θρινακία – Νησί του Ήλιου

📍 Πιθανότερη ταύτιση: Σικελία
(Συμβολική τοποθεσία, όχι με βεβαιότητα.)

11. Ωγυγία – Νησί Καλυψώς

📍 Πιθανή ταύτιση: Γκόζο (Gozo), Μάλτα
(Σπήλαιο της Καλυψώς δείχνουν ακόμα σήμερα.)

12. Σχερία – Χώρα των Φαιάκων

📍 Κέρκυρα
(Η επικρατέστερη άποψη.)

13. Ιθάκη

📍 Ιθάκη (αλλά κάποιοι προτείνουν Κεφαλονιά ή Λευκάδα — παραμένει ανοικτό ζήτημα)

Εμμανουήλ Τσεγγενές, Χριστίνα Αθηνά ΚαλαΪτζίδου, Πέπη Τόλιου

# data[].attributes.attachment_caption
Η πύλη των Λεόντων .

# data[].attributes.headline
ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΜΥΚΗΝΑΪΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΕΩΜΕΤΡΙΚΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΣΤΑ ΟΜΗΡΙΚΑ ΕΠΗ   

# data[].attributes.subject
ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΜΥΚΗΝΑΪΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΕΩΜΕΤΡΙΚΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΣΤΑ ΟΜΗΡΙΚΑ ΕΠΗ   

# data[].attributes.body
Τα Ομηρικά Έπη περιέχουν στοιχεία τόσο από τη Μυκηναϊκή όσο και από τη Γεωμετρική Εποχή. Η υπόθεση της Ιλιάδας και της Οδύσσειας τοποθετείται σε έναν κόσμο που θυμίζει έντονα τη Μυκηναϊκή περίοδο, όταν ισχυρά ανακτορικά κέντρα, όπως οι Μυκήνες και η Πύλος, κυριαρχούσαν στο Αιγαίο. Στα έπη συναντάμε Μυκηναϊκά στοιχεία όπως η παρουσία του βασιλιά-«ἄναξ», που αποτελεί τον απόλυτο ηγεμόνα, τα μεγάλα παλάτια, το έντονα πολεμικό πνεύμα, τα άρματα και τα χάλκινα όπλα, καθώς και ταφικές πρακτικές όπως οι τύμβοι των ηρώων. Όλα αυτά αντανακλούν τον λαμπρό, ηρωικό και στρατιωτικό χαρακτήρα των Μυκηναίων.

Ωστόσο, παρόλο που το σκηνικό των μύθων είναι Μυκηναϊκό, ο τρόπος ζωής και η κοινωνική οργάνωση που περιγράφει ο Όμηρος αντανακλούν περισσότερο τη Γεωμετρική Εποχή, την περίοδο δηλαδή κατά την οποία διαμορφώθηκαν και καταγράφηκαν τα έπη. Έτσι, βλέπουμε κοινωνικές δομές βασισμένες στον οίκο και όχι σε μεγάλα ανακτορικά συστήματα, βασιλείς που δεν έχουν απόλυτη εξουσία, αλλά λειτουργούν πιο συμβουλευτικά, καθώς και θεσμούς όπως η φιλοξενία (ξενία) που χαρακτηρίζουν έντονα τον Γεωμετρικό κόσμο. Επίσης, λείπει η ανακτορική γραφειοκρατία της Γραμμικής Β, ενώ πολλές περιγραφές εξοπλισμού και καθημερινότητας παραπέμπουν στη Γεωμετρική εποχή, όταν οι πρώτες πόλεις–κράτη άρχισαν να διαμορφώνονται.

Συνολικά, τα Ομηρικά Έπη αποτελούν ένα μείγμα δύο εποχών. Από τη μία διασώζουν μνήμες του ένδοξου Μυκηναϊκού παρελθόντος, και από την άλλη αντικατοπτρίζουν την κοινωνία, τις αξίες και τις συνήθειες της Γεωμετρικής περιόδου. Έτσι δημιουργούν έναν ενιαίο, αλλά ιστορικά σύνθετο, κόσμο όπου το παλιό και το νέο συνυπάρχουν αρμονικά.

Δέσποινα,Ελένη,Μυρτώ

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
ΜΗΚΗΝΑΙΚΟΣ  ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

# data[].attributes.headline
Ψηφιακή αφίσα - Χρονογραμμή

# data[].attributes.subject
Ψηφιακή αφίσα - Χρονογραμμή

# data[].attributes.body
Μαρία Μαστρανέστη, Αναστασία Πατσώνα, Εβελίνα Αδαμίδου

# data[].attributes.headline
Εισαγωγή: Σύντομο κείμενο για τον ρόλο των Μουσών και γιατί ο ποιητής τις επικαλείται στην αρχή του έπους.     

# data[].attributes.subject
Εισαγωγή: Σύντομο κείμενο για τον ρόλο των Μουσών και γιατί ο ποιητής τις επικαλείται στην αρχή του έπους.     

# data[].attributes.body
Οι Μούσες στην αρχαία Ελλάδα ήταν θεότητες που προστάτευαν τις τέχνες και την ποίηση. Ο ρόλος τους για τους αοιδούς (ραψωδούς και ποιητές) ήταν καθοριστικός, καθώς τους χάριζαν έμπνευση και γνώση για το παρελθόν. Οι αοιδοί τις επικαλούνταν για να αποκτήσουν την ικανότητα να τραγουδήσουν ή να αφηγηθούν τα γεγονότα με ομορφιά, ακρίβεια και συγκίνηση. Οι Μούσες, ως κόρες της Μνημοσύνης, τους παρείχαν την αναγκαία μνήμη και σοφία για να διατηρήσουν την ιστορία και τη μυθολογία ζωντανή. Συνοπτικά, οι Μούσες ήταν η πηγή της καλλιτεχνικής και πνευματικής δημιουργίας για τους αοιδούς.

Χριστίνα Αθηνά Καλαϊτζίδου

Φωτεινή Μπάμπα

Δέσποινα Πάσχου

# data[].attributes.headline
Εισαγωγή: Ψηφιακή εργασία  " Οι 9 Μούσες " 

# data[].attributes.subject
Εισαγωγή: Ψηφιακή εργασία  " Οι 9 Μούσες " 

# data[].attributes.body
Οι Μούσες στην αρχαία ελληνική μυθολογία είναι εννέα αρχαίες θεότητες, κόρες του Δία και της Μνημοσύνης. Ο θεός Απόλλωνας ήταν ο ηγέτης τους (Απόλλων Μουσηγέτης).

Αρχικά οι θεότητες αυτές ήταν Νύμφες του βουνού και των νερών. Ο Ησίοδος στη Θεογονία αφηγείται: «Η Μνημοσύνη κοιμήθηκε στην Πιερία (Πιέρια όρη) με το γιο του Κρόνου και γέννησε αυτές τις παρθένες που μας κάνουν να ξεχνάμε τα βάσανά μας και απαλύνουν τους πόνους μας. Εννιά νύχτες συνέχεια ο συνετός Δίας ανεβαίνοντας στο ιερό κρεβάτι του, κοιμότανε δίπλα στη Μνημοσύνη, μακριά απ’ όλους τους αθανάτους. Ύστερα από ένα χρόνο, όταν οι εποχές και οι μήνες είχαν συμπληρώσει τον κύκλο τους κι όταν πέρασαν πολλές μέρες η Μνημοσύνη γέννησε εννιά κόρες…, που όλες τις μάγευε η μουσική…».[1] Τα ονόματα τους είναι: Κλειώ, Ευτέρπη, Θάλεια, Μελπομένη, Τερψιχόρη, Ερατώ, Πολυμνία, Ουρανία, Καλλιόπη.

Αντωνία Μανώλα, Πέπη Τόλιου, Κατερίνα Μαλούτα.

# data[].attributes.headline
Συνοπτική παρουσίαση

# data[].attributes.subject
Συνοπτική παρουσίαση

# data[].attributes.attachment_link.title
Παρουσίαση ομίλου_Οδύσσεια

# data[].attributes.headline
powerpoint - Παρουσίαση του Ομίλου

# data[].attributes.subject
powerpoint - Παρουσίαση του Ομίλου

# data[].attributes.attachment_link.title
Από την Τροία στην Ιθάκη powerpoint

# data[].attributes.headline
Βίντεο - Παρουσίαση του Ομίλου

# data[].attributes.subject
Βίντεο - Παρουσίαση του Ομίλου

# data[].attributes.attachment_link.title
Copy - Από την Τροία στην Ιθάκη

# data[].attributes.attachment_link.description
ένα ψηφιακό παιχνίδι γνώσης