# data[].attributes.body
Wypełnij test i sprawdź poziom więzi w rodzinie, stopień, w jakim jesteście związani ze swoimi bliskimi.

https://mamrodzine.pl/barometr-wiezi/

Test składa się z 20 pytań. Za każde z pytań możliwe jest otrzymanie od 1 do 5 punktów. Wynik testu jest sumą wyników poszczególnych pozycji.

Test ten jest jedynie zabawą, a uzyskane w nim wyniki mają jedynie ograniczoną wartość informacyjną. Nie należy traktować ich jako diagnozy.

Zapytaj też sam siebie, Rodzicu: Jakby to było być swoim własnym dzieckiem. Jakie są Twoje mocne i słabe strony?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Korzystamy z plików cookies. Pliki cookie pozwalają na poznanie Twoich preferencji na podstawie zachowań w czasie wizyty na stronie. Kontynuując korzystanie ze strony, wyrażasz na to zgodę. Poznaj szczegóły i możliwości zmiany ustawień w Polityce Prywatności. Rozumiem i akceptuję

# data[].attributes.attachment_link.description
Korzystamy z plików cookies. Pliki cookie pozwalają na poznanie Twoich preferencji na podstawie zachowań w czasie wizyty na stronie. Kontynuując korzystanie ze strony, wyrażasz na to zgodę. Poznaj szczegóły i możliwości zmiany ustawień w Polityce Prywatności. Rozumiem i akceptuję

# data[].attributes.body
Współcześnie mówi się o rodzicach – „helikopterach”,  stale wiszących dziecku nad głową, angażujących się we wszystkie sfery jego życia, dokonujących za nie wyborów i odbierający im możliwość bycia dzielnym. Zawsze są blisko, gotowi do , pokierowania dzieckiem i nadochrony.

Są też rodzice „kosiarki", którzy idą z przodu, kosząc wszelkie przeszkody, które mogłoby napotkać ich dziecko. Zawsze są gotowi przywieźć do szkoły zapomnianą pracę domową, potrzebne materiały lub samodzielnie tworzą projekty, podpowiadają podczas lekcji online, żeby zwiększyć szansę na lepszą ocenę dziecka. A jeśli pojawi się jakiś konflikt, np.      o ulubioną zabawkę, to kupią identyczną, żeby dziecko nie czuło się gorsze.

Rodzice „kosiarki" uważają, że powinni spełnić wszystkie potrzeby dziecka i chronić je przed stawianiem czoła przeciwnościom losu. Zamiast przygotowywać dzieci do wyzwań, koszą przeszkody, zrozumiałe, że robią to z troski o dziecko. Tylko, że rodzice nadmiernie chroniąc dziecko, odbierają mu możliwość stania się samodzielną i niezależną osobą. Nie dają mu szansy rozwoju i uczenia się na własnych błędach. Wyręczanie dziecka nie jest pomocą.  W rzeczywistości umacnia w nim poczucie bezradności i odbiera możliwość przeżywania różnorodnych doświadczeń.

Dziś mówi się o pokoleniu „płatków śniegu” (snowflakes). To młodzi ludzie przekonani  o swojej wyjątkowości i mający olbrzymie oczekiwania wobec życia. A jednocześnie będący nadmiernie wrażliwi, nieodporni na przeciwności, mało samodzielni,nadmiernie skoncentrowani na sobie i roszczeniowi. Takie dzieci są przewrażliwione na swoim punkcie, nie znoszą krytyki. Znacznie częściej niż ich rodzice i dziadkowie cierpią na rozmaite zaburzenia psychiczne.                                       Tymczasem dorastanie polega na nauce ciągłego dostosowywania się do nowych, trudniejszych sytuacji. Jeśli pozbawimy tego dzieci, usuwając przeszkody z ich drogi życia, zabierzemy im poczucie sprawczości i umiejętność radzenia sobie w trudnych sytuacjach.

Drogę do samodzielności można przejść  małymi, ale konsekwentnymi krokami. Cudownie, gdy w tej drodze jest z nami „wystarczająco dobra rodzina”.

„WYZWANIE – PORAŻKA – REGENERACJA - WNIOSKI właśnie tak uczymy się,            jak w końcu osiągnąć sukces” – podsumowuje J. Haidt.

Opracowała: Agnieszka Spadło, psycholog

Na podstawie: 1. Jull J., ( 2006).Nie z miłości. Mądrzy rodzice-silne dzieci

2. Lukianoff G., Haidt J., The Coddling of the American Mind

# data[].attributes.body
To, jakimi jesteśmy rodzicami, wpływa na  życie naszych dzieci. Jakie więc konsekwencje dla naszych dzieci mogą mieć tak negatywne zdarzenia w życiu rodziny, takie jak np.  rozwód rodziców czy otwarty konflikt między nimi? Badania wskazują, że liczy się nie tyle sam fakt rozwodu, ile sposób, w jaki rozstanie rodziców nastąpiło i w jakim wieku wówczas jest dziecko. Bowiem główną przyczyną cierpienia dzieci jest konflikt między rodzicami. Wrogie relacje między nimi, nieumiejętność dogadania się co do przyszłości dziecka i sposobu jego wychowywania, a także wciąganie dziecka w konflikt między matką a ojcem,  istotnie zaburza jego świat. Samoocena takich dzieci spada,  stają się niespokojne, gorzej się uczą i wykazują gorsze przystosowanie.

Dotyczy to także pełnych rodzin, w których konflikt między rodzicami trwa stale.            Z początku dziecko w pełni zależy od rodziców, a później dochodzi zazwyczaj do zamiany ról. Ciągle jednak ważna jest zdolność wsłuchiwania się nawzajem w swoje potrzeby. Wiele rodzin jednak nie realizuje tego schematu. Różne są powody, dla których nie udaje się stworzyć stabilnej więzi z dziećmi. Można na to zapracować, zarówno nie poświęcając mu dość uwagi, jak i poświęcając jej zbyt wiele, co w rozumieniu dziecka świadczy np. o braku zaufania, skutkuje brakiem swobody i nadmiarem kontroli. Obie te skrajne postawy wpływają na rozwój psychiczny dziecka, kształtując jego samoocenę, niewiarę we własną sprawczość czy generując  szereg trudnych uczuć.

# data[].attributes.body
Wychowanie w „wystarczająco dobrej rodzinie”, to nie tylko stwarzanie dobrych warunków życia, to też  bycie  z dzieckiem, uczestniczenie w jego sprawach, wiedza, z czym sobie daje radę, a z czym nie, co je cieszy, a co martwi. Rodzice oddziałują na dziecko przez to, jak się zachowują wobec siebie, tworzą przestrzeń, w której dziecko orientuje się, że mówi się dzień dobry, że się nie bije po głowie, że pewnym regułom trzeba się podporządkować i że wspaniale jest zjeść razem posiłek, bez potrzeby patrzenia w telefon.

W rodzinie ważne jest wychowywanie ku odpowiedzialności za siebie i za innych poprzez m/in. ustalanie zgodnych z określonym systemem wartości jasnych reguł postępowania i konsekwentne egzekwowanie ich przestrzegania.

Reguły powinny określać pożądane zachowania w taki sposób, aby nie było miejsca na dwuznaczność. Żeby czuć się bezpiecznie, dziecko musi dokładnie wiedzieć, czego się od niego oczekuje. Gdy rodzic mówi: „tego się nie robi!”, ale nie wskazuje równocześnie, co należy zrobić, to pozostawia dziecko w niepewności. Normy muszą być zatem sformułowane w konkretny i  pozytywny sposób. Zamiast powiedzieć: „W tym miejscu nie wolno hałasować”, lepiej powiedzieć: „W tym miejscu zachowujemy ciszę”. Normy muszą być również stałe i  spójne, a ich treść nie może zależeć od chwilowego nastroju rodzica (normy nie wprowadzi żywo klnący rodzic, który zabrania dziecku używania brzydkich słów).
A gdy dziecko nie przestrzega reguł? Ważne będzie wyciągnięcie konsekwencji: stanowcze żądanie naprawienia szkody lub zadośćuczynienia a nie karanie.

# data[].attributes.body
Style przywiązania /J. Bowlby/ kształtują się w wyniku wielu interakcji pomiędzy opiekunem a dzieckiem. Dla większości dzieci charakterystyczny jest tzw. bezpieczny styl przywiązania – dziecko ma zaufanie do mamy, wierzy, że może liczyć na jej opiekę i pomoc w każdej sytuacji /zgubionej zabawki, zbitego kolana etc/. Rodzic w tym typie więzi jest kochający, dojrzały, empatyczny, otwarty na potrzeby dziecka i dostępny. Tak nawiązana więź będzie sprzyjała dalszemu rozwojowi dziecka. Dziecko ma szansę wykształcić w sobie wiele umiejętności społecznych, pozytywną samoocenę, empatię, otwartość, odporność psychiczną, zdolność do radzenia sobie w sytuacjach stresujących.

Dzieci o stylu przywiązania nerwowo-ambiwalentnym odczuwają niepokój na myśl o rozstaniu z mamą i ciągłą potrzebę upewniania się, że jest ona w pobliżu. Mogą wydawać się kapryśne i płaczliwe, mniej zainteresowane otaczającym światem. Mają też mniejsze zaufanie do mamy, a na rozłąkę wybuchają płaczem. Opiekun w tej relacji jest nieprzewidywalny, często nie reaguje na potrzeby dziecka albo robi to dopiero wtedy, gdy dziecko wysyła wzmożone sygnały w postaci krzyku, przejmującego płaczu. Jednostka rozwinie się jako lękowa, z niską samooceną, nieodporna psychicznie, kontrolująca i nieautonomiczna. Dzieci nawiązujące taką relację z rodzicem mogą doświadczyć znacznych problemów psychologicznych.

W stylu lękowo – unikającym,  dzieci są w mniejszym stopniu zaabsorbowane osobą mamy, a za próby zbliżenia do niej (np. przytulenia), karane i pouczane. Matki takich dzieci wydają się bardziej nerwowe i zagniewane niż inne, a ich dzieci z czasem uczą się, że lepiej jest trzymać się od mamy z daleka. Dziecko nie zawsze w relacji z rodzicem czuje się bezpiecznie. Sytuacje lękowe są mocno przez nie przeżywane. Jednostka rozwijać się będzie jako lękowa, płaczliwa, bez inicjatywy życiowej, niepewna siebie, zależna od innych, z niską odpornością na stres i sytuacje trudne.

Najtrudniejszy rodzaj więzi wynika ze stylu  zdezorganizowanego. Dziecko dostaje sprzeczne komunikaty, matka raz wzbudza strach, innym razem daje opiekę. Dziecko jest wycofane, zahamowane. Rodzic w takiej relacji często jest chwiejny emocjonalnie, zaniedbuje i krzywdzi fizycznie dziecko. Jednostka, która doświadczyła takiej więzi, może w przyszłości rozwinąć wiele zachowań ryzykownych, agresywnych czy zaburzeń  psychicznych.

# data[].attributes.headline
 „Świat, w którym żyjemy powstaje z jakości naszych relacji” (M. Buber)

# data[].attributes.subject
 „Świat, w którym żyjemy powstaje z jakości naszych relacji” (M. Buber)

# data[].attributes.body
Jakość relacji kształtowanych w rodzinie wpływa na wszystkie inne relacje na przestrzeni całego życia, określa je, a nawet je determinuje.

Każdy z nas wyrasta z jakiejś rodziny. To od rodziny dostajemy bagaż na całe życie, składający się z mnóstwa walizek - wartości, przekonań, nawykowych zachowań i schematów patrzenia na świat. Nasze dziecięce relacje z najbliższymi  mają znaczący wpływ na to, jak odnosimy się do innych ludzi i do samych siebie. Rodzaj przywiązania, czyli więzi emocjonalnej z ważnym „obiektem”, staje się matrycą  późniejszych relacji i podstawowych przekonań dziecka.