# data[].attributes.body
LENDA INVENTADA SOBRE A ÁRBORE DA GROBA

No alto do monte da Groba, hai unha árbore emblemática pola súa forma. A semana pasada saíu no xornal que unha estrela fugaz caera no alto da Groba, dicían que non provocara feridos nin estragos, só houbo algo destacable: a estrela levara por diante unha arbore moi emblemática duns 60 anos, máis ou menos. Aquela árbore era moi importante para a Groba xa que era máis grande. Pero agora, tras aquela noticia, a árbore torcérase, pero sen chegar a romper. Dobrara cara a un lado como se quixese fundirse coa terra. Só quedaba daquel acontecemento: unha árbore torta, un burato no chan non moi lonxe dela e un recordo esquecido do que alí pasara.

Polas festas de San Lorenzo en Belesar hai unha choiva de estrelas fugaces chamadas “As Bágoas de San Lourenzo”. Son moi populares xa que estas estrelas atravesan o ceo deixando tras de si un rastro brillante e un camiño de desexos para quen as ve.

Unha familia, coma todos os anos, subiu ao alto da Groba para observar a choiva de estrelas. Sempre buscaban o mesmo sitio, pero de súpeto, déronse conta de que a súa árbore xa non estaba. No seu lugar había outra árbore exactamente igual pero tombada, como se quixese durmir sobre a lagoa que tiña os seus pés.

-Non vos lembrades da nova da árbore torta? – dixo Maruxa.

-Pois non Maruxa que boa memoria tes- respondeulle seu pai.

Daquela deitáronse preto da árbore e Maruxa, como era unha bulebule, púxose enriba da árbore. E mentres a súa familia estaba a observar o ceo, Maruxa quedou mirando unhas imaxes que non daba creto: Estaba a observar a baía de Baiona e un barco entrando nela. Semellaba ser a Carabela Pinta e dende os Canóns de Silleiro comezaban a disparar cara ao barco. A Virxe de Roca cobrou vida, póndose diante e defendéndoa a embarcación do ataque. Todos os monumentos importantes cobraran vida, formando unha historia que Maruxa non era capaz de crer. Todo isto produciulle un mareo co que rematou perdendo o sentido e caendo no charco que tiña aos seus pés baixo a árbore. Cando espertou preguntáronlle se estaba ben, e ela preguntou polo que pasara. Os seus pais dixéronlle que se desmaiara. Entón contoulles o que vira. Os seus pais asombráronse e dixeron que esa mesma noite subirían o monte da Groba para comprobar aquelas historias. Cando chegaron pola noite puxéronse enriba da árbore e non sucedeu nada. Pero Maruxa estaba segura que o vivira todo. Así que decidiron volver á casa.

Pasou un ano e daquilo xa ninguén se lembraba. Volveu a noite das Bágoas de San Lourenzo e a familia de Maruxa volveu á Groba pero, nesta ocasión, foi o irmán de Maruxa, Xoán, quen subiu á árbore. El tamén observou o mesmo cá súa irma Maruxa. Nese momento, decatáronse de que aquela árbore estaba enmeigada e que aquilo só pasaba a noite das Bágoas de San Lourenzo ao subir á árbore. Así que un ano tras outro Maruxa e a súa familia volvían visitar a árbore do Monte da Groba para vivir as inesquecibles aventuras que só eles sabían.

FIN