# data[].attributes.body
Jan Bielecki (1830)

Król Ladawy (fragm.)

# data[].attributes.body
Agezylausz (fragm.) (1844)

Balladyna (1834)

Beatrix Cenci (w jęz. franc., fragm.) (1832)

Fantazy (1844?)

Horsztyński (1835)

Jan Kazimierz (fragm.) (1841)

Kordian. Część pierwsza trylogii. Spisek koronacyjny (1833)

Ksiądz Marek (1843)

# data[].attributes.body
Anhelli (1838)

Arab (1830)

Beniowski. Poema (1841–1846)

Genezis z Ducha (1844)

Godzina myśli (1832–1833)

Hugo. Powieść krzyżacka (1830)

Król-Duch (1845–1849)

# data[].attributes.body
Anioł ognisty – mój anioł lewy

Do matki (Zadrży ci nie raz serce...)

Do Michała Rola Skibickiego

Duma o Wacławie Rzewuckim (1832)

Grób Agamemnona (1839)

Hymn (Bogarodzico, Dziewico!) (1830)

Hymn (Smutno mi, Boże!) (1836)

Nie wiadomo co, czyli romantyczność

Oda do wolności (1830)

# data[].attributes.body
Słowacki żył zaledwie 40 lat, jego twórczość literacka była obfita i różnorodna; poeta pozostawił po sobie 13 dramatów, blisko 20 poematów, setki wierszy, listów oraz jedną powieść. Stworzył również spójny system filozoficzny, który nazwał filozofią genezyjską. Jako że spuścizna literacka Słowackiego była bogata tematycznie, jego twórczość podzielić można na cztery okresy.

Stworzył oryginalne wielkie dramaty: Kordian 1834, Balladyna 1834 (wyd. 1839), Horsztyński 1835, Lilla Weneda 1840, Mazepa 1839, Sen srebrny Salomei 1843, Ksiądz Marek 1843, Fantazy 1845–46, poematy: Anhelli 1838, Beniowski 1841 i Król-Duch. Uprawiał wyrafinowaną prozę poetycką – to Genezis z Ducha 1844. Szczyt jego poetyckiego geniuszu stanowi cykl tajemniczych liryków genezyjskich, gdzie daje wykładnię swojego systemu filozoficznego – ewolucji świata od materii do czystego ducha (poemat Król-Duch 1845–1849). Niesamowitym spełnionym proroctwem Słowackiego stał się jego wiersz Pośród niesnasków Pan Bóg uderza... z 1848 roku, który wielokrotnie przywoływał św. Jan Paweł II.

# data[].attributes.headline
GRÓB SŁOWACKIEGO NA CMENTARZU MONTMARTRE

# data[].attributes.subject
GRÓB SŁOWACKIEGO NA CMENTARZU MONTMARTRE

# data[].attributes.body
Juliusz Słowacki został pochowany na paryskim Cmentarzu Montmartre. Prochy poety sprowadzono do kraju w XX wieku. Postanowiono przenieść je do Krakowa i złożyć w podziemiach katedry wawelskiej w setną rocznicę urodzin wieszcza, przypadającą w 1909 roku. 14 czerwca 1927 ekshumowano szczątki Słowackiego, które następnie na polecenie marszałka Józefa Piłsudskiego zostały przewiezione do Polski. 28 czerwca na dziedzińcu zamku na Wawelu odbyła się uroczysta ceremonia pogrzebowa. Na jej zakończenie Józef Piłsudski wypowiedział wielokrotnie cytowane słowa: W imieniu Rządu Rzeczypospolitej polecam Panom odnieść trumnę Juliusza Słowackiego do krypty królewskiej, bo królom był równy. Jego prochy zostały złożone obok Adama Mickiewicza w Krypcie Wieszczów Narodowych w Katedrze na Wawelu. Był ulubionym poetą Józefa Piłsudskiego. Odnowiony, pierwotny grób Juliusza Słowackiego, zaprojektowany przez przyjaciela poety, francuskiego artystę Charles’a Pétiniaud-Dubos, można nadal oglądać na Cmentarzu Montmartre.

# data[].attributes.body
Pod koniec 1832 roku Słowacki podjął decyzję o wyjeździe do Szwajcarii z powodu publikacji Dziadów części III (1832) Adama Mickiewicza, w której August Bécu (ojczym Słowackiego), symbolizowany przez postać Doktora, został przedstawiony w bardzo negatywnym świetle. 30 grudnia 1832 opuścił Paryż i osiadł nad Jeziorem Genewskim, w Pâquis. Czas poświęcał na pisanie. W tym czasie wydał trzeci tom Poezji (1833).
Na początku sierpnia 1834 wraz z polską rodziną Wodzińskich wyruszył na wyprawę w Alpy. Wycieczka ta zaowocowała wieloma pięknymi wierszami, stanowiąc także tło dla najpiękniejszego poematu miłosnego pt. W Szwajcarii. W lutym 1836 Słowacki opuścił Szwajcarię. Z Genewy dotarł do Marsylii. Tam nawiązał przyjaźń z Zygmuntem Krasińskim, który stał się pierwszym wnikliwym krytykiem twórczości Słowackiego. Trzy miesiące później wyjechał do Neapolu, a stamtąd do Sorrento. Od sierpnia 1836 do czerwca 1837 podróżował po Grecji, Egipcie, Palestynie i Syrii. W końcu osiadł na stałe w Paryżu. W czerwcu 1842 w Nanterre pod Paryżem powstało Koło Sprawy Bożej  do którego przystąpił Słowacki. Dzięki temu, że działał tu również Mickiewicz, poeci spotykali się wielokrotnie. Niezgoda na zasady panujące wśród towiańczyków (zakaz pisania, wzajemna spowiedź, uległość wobec Rosji) spowodowała odejście Słowackiego z Koła w listopadzie 1843. W 1848, mimo że był poważnie chory na gruźlicę, wyruszył do Wielkopolski, by wziąć udział w powstaniu, jednak zamierzeń swych nie zrealizował. Wtedy też ostatni raz spotkał się z matką we Wrocławiu. Nigdy się nie ożenił. Był typowym rentierem. Przysyłane przez matkę pieniądze umiejętnie pomnażał, inwestując je na paryskiej giełdzie, m.in. w akcje kolei lyońskiej. Umożliwiło to też Słowackiemu nie tylko wydawanie własnej twórczości, ale przede wszystkim poświęcenie się tej twórczości.

# data[].attributes.body
Urodził się w Krzemieńcu w południowo-wschodniej części dawnej Rzeczypospolitej. Jego ojciec, Euzebiusz, był profesorem literatury w Liceum Krzemienieckim i Carskim Uniwersytecie Wileńskim. Matka Słowackiego, Salomea z Januszewskich. W domu państwa Słowackich panowała atmosfera uwielbienia twórczości klasycystów, co miało decydujący wpływ na późniejsze przemiany światopoglądowe twórcy Króla-Ducha. W 1818 Salomea wyszła za mąż po raz drugi, za lekarza Augusta Becu. Matka przyszłego poety prowadziła coś na kształt salonu literackiego, dzięki czemu Juliusz miał w dzieciństwie i wczesnej młodości szeroki kontakt z ówczesną elitą intelektualną, zwłaszcza z kręgu Cesarskiego Uniwersytetu Wileńskiego. Tym sposobem poznał m.in. Adama Mickiewicza przed jego deportacją z Litwy i Ludwikę Śniadecką – pierwszą, nieodwzajemnioną miłość. Po studiach prawniczych (w latach 1825–1828) w Wilnie wyjechał do Krzemieńca, gdzie kilka miesięcy przebywał z matką.W połowie lutego 1829 wyjechał z Krzemieńca do Warszawy. 30 marca objął posadę aplikanta w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu. Na początku 1830 w roczniku Melitele zadebiutował bezimiennie powieścią poetycką Hugo. Po wybuchu powstania listopadowego poeta, niezdolny do służby z bronią w ręku, 9 stycznia 1831 podjął pracę w powstańczym Biurze Dyplomatycznym księcia Adama Jerzego Czartoryjskiego. 8 marca opuścił Warszawę i udał się do Drezna. Wieczorem 25 lipca, w ramach misji dyplomatycznej zleconej przez powstańczy Rząd Narodowy, wyruszył z pilnymi listami do polskich przedstawicieli w Paryżu i Londynie.

# data[].attributes.body
polski poeta, przedstawiciel romantyzmu, dramaturg i epistolograf. Określany jako jeden z Wieszczów Narodowych. Twórca filozofii genezyjskiej, był też mistykiem. Obok Mickiewicza uznawany powszechnie za największego przedstawiciela polskiego romantyzmu.

# data[].attributes.body
urodzony 4  września 1809 w Krzemieńcu,

zmarł 3 kwietnia 1849 w Paryży