# data[].attributes.body
Hey,
Ik ben Daisy maar eigenlijk is mijn echte naam Elisabeth. In deze reisblog ga ik jullie vertellen over mijn reis vanuit New York naar Engeland.

Het begon allemaal toen mijn moeder overleed en mijn vader een nieuwe vriendin kreeg, Davina de duivelin. Zij stuurde mij in de zomer naar mijn tante, neefjes en nichtje in Engeland. Daar had ik de beste tijd van mijn leven en werd ik verliefd op mijn neef Edmond. De gevoelens waren wederzijds en in het geheim hadden we een relatie. Mijn tante moest voor haar werk weg naar Oslo, maar toen brak de derde wereld oorlog uit en werden mijn neven en ik uit elkaar gehaald. Trillend en vol onzekerheid werden mijn nichtje en ik ondergebracht bij het echtpaar McEvoy. Het enige wat ik kon zeggen was: 'Ik ben Daisy en ik wil weten waar mijn neven zijn.' Uiteindelijk ben ik door mijn vader weggehaald uit de oorlog. Nu vijf jaar later ben ik terug gegaan naar Engeland.
In deze blog vind je al mijn spannende en avontuurlijke belevenissen tijdens de derde wereld oorlog.
Veel plezier met lezen!
Hoe ik nu leef geschreven door Meg Rosoff. Uitgave: 2004

# data[].attributes.body
De oorlog was uitgebroken in Engeland, behalve de verhalen die in het dorp werden verteld merkten we er niks van. Totdat er een groep soldaten voor onze deur stond die ons huis wilden gebruiken als basiskamp. Mijn neven en ik werden gesplitst. Mijn nichtje en ik klommen in de open laadbak nietsvermoedend waar we heen zouden gaan. Mijn hart bontste in mijn keel: 'Zou ik mijn neven wel terug vinden?' Aangekomen op de bestemming werd ons verteld dat we bij het echtpaar McEvoy zouden verblijven. Het huisje waarin we verbleven was klein maar schattig. Meneer McEvoy was heel vriendelijk. Hij wist waar mijn neven waren, maar hij mocht het niet vertellen. Toch vertelde hij het ons in vertrouwen. Het enige waar ik nog mee bezig was, was een plan. Hoe vind ik mijn neven terug?

# data[].attributes.body
Vijf jaar later ben ik terug naar Engeland te gaan om mijn neven te zien. Ze waren in orde, maar getraumatiseerd door alles wat ze hadden meegemaakt. Het belangrijkste was dat ik mijn familie terug had want dat is waar het voor mij allemaal om draaide.

Ik raad het zeker aan om dit verhaal met mij mee te beleven. Dit is namelijk geen oorlog van ver weg of lang geleden maar van nu: de derde wereld oorlog! Na al die tijd weet ik precies waar ik thuis hoor. Hier, in Engeland. En dat is hoe ik nu leef.

Roos Beerthuizen & Jasmijn Hommen

# data[].attributes.body
Ik kom aan op het vliegveld en ben opzoek naar mijn tante Penn, maar tot mijn grote verbazing kan ik haar niet vinden. Ik keek om me heen en zag alleen een joch wat op mij af kwam lopen. Hij zei: 'Jij moet Daisy zijn.' Opgelucht zuchtte ik terwijl hij zich voorstelde. Het was mijn neef genaamd Edmond niet wat je zou verwachten van een standaard 14-jarige jongen. Hij had een sigaret in zijn hand en haar dat eruit zag alsof hij in het pikkedonker heeft staan hakken. Zo reden we in ZIJN AUTO naar het huis van mijn tante. Aangekomen bij het huis leek het wel alsof het op instorten stond. Het gebouw was van grote brokken gelige stenen gemaakt. De keuken die vroeger een stal was, was enorm en had een bakstenen vloer in een zigzagpatroon. Dit was niks vergeleken met de flats in New York die ik gewend was. De tuin stond vol met bloemen in verschillende witte tinten. Vrolijk werd ik verwelkomt door mijn tante, neefjes en nichtje. Ik voelde me meteen thuis.

# data[].attributes.body
Midden in de nacht slopen mijn nichtje en ik met een routekaart die naar mijn neven leidde uit het huis van het echtpaar. Dagen lang liepen we bibberend van de kou door de bossen. Nooit kwamen we iemand tegen. Totdat we een hele grote groep vossen tegenkwamen tot mijn grote schrik zag ik wat de vossen aan het eten waren. Het waren dode mensen, allemaal getroffen door de hongersnood die werd veroorzaakt door de oorlog. Rillingen liepen over mijn rug en een vieze lucht van dode mensen maakte me misselijk. Snel liepen we verder, maar we konden niet meer. Uitgeput werden we door een man gevonden. Hij vroeg waar we woonde en bracht ons naar huis. Thuis belde ik meteen mijn vader die mij terug naar New York haalde. De oorlog was voorbij maar van mijn neven had ik niks vernomen. Gelukkig kreeg ik al snel te horen dat mijn neven terecht waren.