# data[].attributes.headline
Αν και απούσα από το μ

# data[].attributes.body
Αν και απούσα από το μάθημα στο οποίο δουλέψαμε τα γρήγορα σκετσάκια, έπειτα από μελέτη του υλικού των συμφοιτητών μου, κατάφερα να καταλήξω στο εξής συμπέρασμα :

Ο κύριος χώρος παραμένει αμετάλλακτος. Αντιθέτως, η ατμόσφαιρα μεταλλάσσεται, επηρεαζόμενη από τα ξένα αντικείμενα που τοποθετούνται. Οι όγκοι που προστίθενται / αφαιρούνται ,συνεπώς, αλλάζουν την αντίληψη του χώρου. Δημιουργείται ανάλογα η αίσθηση του γεμάτου / μπουκωμένου / ασφυκτικού ,με την τοποθέτηση ξένων σωμάτων, και του ευρύ / κενού / έλλειψης , με την απώλεια τους.

# data[].attributes.body
O Μπασελάρ παρουσιάζει τη φωλιά ως τον προορισμό που επιδιώκει ο άνθρωπος όταν περιβάλλεται από την έμφυτή τάση του για φυγή. Είναι η ασφάλεια στην αξιοπιστία ενός οικείου περιβάλλοντος. Φωλιά είναι ζωντανός χώρος , άβιο ον. Το αγγείο του αιμοφόρου ανθρώπου. Ύψιστη μορφή της η θνητή παρουσία, ανάσα που δίνει ζωή στην ατμόσφαιρα και ατμόσφαιρα στη ζωή. Η ενστικτώδης εμπιστοσύνη στο γνώριμο γίνεται αντιληπτή και στο έργο του Tran Binh Loc, <<The Little Brother>>. Μέσα από μια εικόνα λατρείας, η στοργικότητα της φωλιάς που είναι η αγκάλη της γυναικείας μορφής απορρέει ήρεμα, αλλά όχι βουβά. Αποτελεί ιερή στιγμή. Κάποτε θα είναι μόνο μια θολή ανάμνηση, και κάποτε το μικρό παιδί θα ποθεί για κάτι που είναι απρόσιτο, απλησίαστο. Εκείνος ,όμως, θα ξέρει. Αυτή τη στιγμή, το μόνο που μπορεί ,και γνωρίζει, να κάνει είναι να παραδοθεί στο έλεος της καθολικής τρυφερότητας. Η φωλιά είναι ,για τώρα, τα χέρια της αδερφής του.

# data[].attributes.headline
Η Μαντόνα της Θάλασσας (η θάλασσα)

# data[].attributes.subject
Η Μαντόνα της Θάλασσας (η θάλασσα)

# data[].attributes.body
Η θάλασσα αποτελεί μια δικιά της φωλιά. Καθολική, με τον τρόπο της. Δίνει, και παίρνει, όπως ένας γονιός. Αυστηρή, ανελέητη, και πατρική μπροστά στην πραγματικότητα που είναι το παιχνίδι της επιβίωσης. Τρυφερή, παρηγορητική, και μητρική όταν χρειάζεσαι υπόστεγο από τα μάτια του κόσμου και τις επιπλοκές της ζωής. Είναι ο κύκλος του ανθρώπου. Ζει και πεθαίνει. Δίνει ζωή και την εκτελεί.

# data[].attributes.headline
Η Μαντόνα της Θάλασσας (η Μαντόνα)

# data[].attributes.subject
Η Μαντόνα της Θάλασσας (η Μαντόνα)

# data[].attributes.body
Η Μαντόνα είναι ένα εξαιρετικό σύμβολο που αντικατοπτρίζει τις αρχές της δικιάς μου "φωλιάς". Αποτελεί ανώτατη μορφή που γεφυρώνει το θείο με το θνητό, παρουσία άκρος δοτική. Αποκαλύπτει την θεότητα που κρύβεται μέσα στις εγκόσμιες στιγμές. Η σχέση μητέρας-παιδιού, εν τέλει, μπορεί και να είναι το πιο κοντινό πράγμα που έχουμε προς στον παράδεισο.

# data[].attributes.headline
Η πλοκή αυτών των δύο θεμάτων

# data[].attributes.subject
Η πλοκή αυτών των δύο θεμάτων

# data[].attributes.body
Ο συνδυασμός που προκύπτει στο νου μου όταν προσπαθώ να δώσω "σκελετό" στην ιδέα της φωλιάς, έχει να κάνει πάντα με δύο πράγματα : τον άνθρωπο, και τη σχέση του με κάτι μεγαλύτερο από εκείνον.

Μέσα από αυτό το γλυπτό, επιχειρώ να πλέξω το στοιχείο του ανθρώπου με το στοιχείο του μεγαλείου της εμπειρίας του. Η παρουσία μιας θειικής μορφής, και η παρουσία μιας στοιχειώδης μορφής (και οι δύο μεγαλύτερες από τον άνθρωπο- πνευματικά και κυριολεκτικά), είναι η κατάλληλη ανάμειξη μεταξύ δύο κόσμων. Η φωλιά περικλείει, εμπεριέχει, όπως η θάλασσα. Η φωλιά τρέφει, προστατεύει, όπως η Μαντόνα.

Το γλυπτό έχει δύο επίπεδα. Το πάνω μέρος δείχνει τη Μαντόνα Παναγία, μινιμαλιστικά, με ελαφρά κυρτό το κεφάλι, καλυμμένη από πέπλο. Έπειτα, ο κορμός και το πέπλο της διαμορφώνονται ομαλά σε μια "θάλασσα". Η βάση είναι σταθερή και ανθεκτική, και μέσα κινούνται εγκλωβισμένα τα κύματα. Η επιλογή να μην προσθέσω χρώμα ήταν σκόπιμη. Ο πηλός αντιπροσωπεύει το στοιχείο της γης, που δεν έχει μολυνθεί από τις κακουχίες του βίου (διχόνοια, μίσος, εγωισμός), και παραμένει αγνό, όπως ,ιδανικά, είναι και η φωλιά.

Η εργασία αυτήν ήταν μια ευχάριστη ευκαιρία και προτροπή να επισκεφτώ ξανά τις σκέψεις μου, και να στοχαστώ για ένα διάστημα τα ιδανικά που υπάρχουν, και επιδιώκω να έχω, στη ζωή μου.

# data[].attributes.headline
Επτά μήνες, σχεδόν. Επ

# data[].attributes.body
Επτά μήνες, σχεδόν. Επτά μήνες από την πρώτη εκείνη φορά που φόρτωσα τη βαλίτσα μου, ένα φτηνό μωβ κουτί που με τα βίας άντεχε όλα τα υπάρχοντά μου, στο πορτ-μπαγκάζ του αυτοκινήτου του πατέρα μου, που φόρεσα τη ζώνη μου δίχως να έχω επεξεργαστεί στ’ αλήθεια τι ακριβώς συνέβαινε, που μουδιασμένα παρέλαβα ένα κλειδί για ένα διαμέρισμα το οποίο θα έπρεπε, από εδώ και στο εξής, να θεωρώ “σπίτι μου”, που κατάλαβα για πρώτη φορά τι σημαίνει “ησυχία”. Μια φοιτητική εμπειρία πιστεύω παγκόσμια, η πρώτη επαφή μας με το ξένο, μια νέα πόλη, ένα καινούργιο είδος μοναξιάς.

Παιδιά μεγαλουπόλεων, αρκετοί. Παιδιά πόλεων απρόσωπων, οι περισσότεροί μας. Η Φλώρινα ήταν, και, με κάποιους τρόπους, ακόμα είναι, κάτι το πρωτόγνωρο, μια ανάσα φρέσκου αέρα, μια επανασύνδεση με έναν τρόπο ζωής πιο απλό, λιγότερο αγχώδη και εκκωφαντικό. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που είναι γνωστή ως πόλη των καλλιτεχνών, καθώς, πράγματι, από την πλούσια φύση που την αγκαλιάζει εώς και την ίδια την αρχιτεκτονική της, η Φλώρινα μοιάζει πλασμένη συγκεκριμένα για να αφυπνίσει, σε όλους μας, ανεξαρτήτως προέλευσης, σπουδών, ηλικίας και δουλειάς, έναν εσωτερικό καλλιτέχνη, τον οποίο, πολλές φορές, ίσως δεν ξέραμε καν ότι κατείχαμε. Περισσότερο πολυπληθές χωριό παρά κανονική πόλη, χαρίζει απλόχερα και με σαγινευτική ευκολία τα καλντερίμια και τη χλωρίδα της σε ψυχές που επιθυμούν να εμπνευστούν, να αναπαυθούν, να θαυμάσουν, με μόνο αντάλλαγμα τη δική μας αγάπη και προσοχή. Είναι ένας τόπος που έχει ιστορίες να πει, που επιθυμεί να σκύψουμε για να ακούσουμε, να ενδιαφερθούμε, να ψάξουμε και να ρωτήσουμε.

Το κολάζ αυτό των φωτογραφιών που ετοιμάσαμε για σήμερα είναι ένα παράδειγμα της προσωπικής μας αγάπης και προσοχής προς την πόλη που μας φιλοξενεί, μια ωδή στην καθημερινή ομορφιά που κρύβεται ακριβώς μπροστά στα μάτια μας, που αποκαλύπτει τον εαυτό της μόνο εάν κι εμείς νοιαστούμε να κοιτάξουμε λίγο βαθύτερα, πιο προσεκτικά. Μια απλή μετάβαση μεταξύ τεσσάρων πόλεων, με έμφαση στις μικροδιαφορές, στον τελικό μας προορισμό, στο νέο και προσωρινό μας σπίτι, ένα που ίσως αγαπήσουμε αρκετά ώστε να επανέλθουμε, μετά από χρόνια. Αξίζει να παρατηρείς.

Ευχαριστούμε.

# data[].attributes.body
In the Mood for Love (2000)

H φωλιά στο ανθρώπινο άγγιγμα