# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wysoko Wrażliwa - Blog o wysokiej wrażliwości i emocjach

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Każdy z nas ma jakąś samoocenę. To, jaka ona jest, określa wiele zachowań, tendencji i wyborów, jakie towarzyszą nam na co dzień. Jak mówi psycholog Guy Winch: „badania mózgu pokazują, że kiedy nasza samoocena jest wyższa, zwykle odczuwamy emocjonalne rany - takie jak odrzucenie i porażka - jako mniej bolesne i szybciej się po nich podnosimy. Jesteśmy też mniej podatni na lęki - pod wpływem stresu uwalniamy mniej kortyzolu, który prawdopodobnie nie zostanie długo w naszym krwioobiegu".

Samoocena - co to takiego?

Samoocena to ogólna postawa, jaką przyjmujemy wobec siebie. To pewnego rodzaju sposób myślenia o sobie, swoich cechach, umiejętnościach i predyspozycjach. To ocena, jaką nadajemy sobie w kontekście naszych osiągnięć i talentów, porównując się do samych siebie z przeszłości (do progresu, jaki zrobiliśmy) i do innych ludzi. Samoocena wpływa na nasze samopoczucie, decyzje, zachowania oraz relacje z innymi ludźmi. Często stosowana jest zamiennie z poczuciem własnej wartości, jednak niektóre publikacje rozdzielają te pojęcia sugerując, że poczucie wartości jest mniej uzależnione od opinii innych.

Samoocena niska i wysoka

Istnieje wiele podziałów samooceny - na przykład na zawyżoną i zaniżoną, pewną i niepewną, jawną i ukrytą. My przyjrzymy się najprostszemu podziałowi na samoocenę niską i wysoką:

Niska samoocena. O niskiej samoocenie możemy powiedzieć wtedy, kiedy dana osoba jest niepewna swoich umiejętności i kompetencji, ma trudności z podejmowaniem decyzji, nadmiernie przejmuje się krytyką innych i nieustannie jest z siebie niezadowolona. Osoba z niską samooceną może zmagać się też z perfekcjonizmem, brakiem wiary w siebie i dbać o innych swoim kosztem.

Wysoka samoocena. Osoba z wysoką samooceną zazwyczaj wierzy w siebie i chętnie wykorzystuje swoje umiejętności na co dzień. Potrafi też wyrazić swoje zdanie na dany temat, nawet jeśli jest odmienne od tego, co myślą inni. Warto jednak podkreślić, że wysokiej samooceny nie należy mylić z samooceną przesadnie wysoką, która może prowadzić do arogancji i poczucia wyższości nad innymi.

Akademia Wysoko Wrażliwej Dołącz teraz Poznaj miejsce pełne rzetelnej wiedzy, praktycznych porad i rozwojowych ćwiczeń, dzięki którym będziemy mogły wzrastać - razem, ale każda na swój własny, wyjątkowy sposób.

Jaka to jest zdrowa samoocena?

Istnieje przekonanie, że posiadanie wysokiej samooceny jest złe i czyni człowieka wywyższającym się czy samolubnym. Ja uważam jednak, że takie tendencje mogą być charakterystyczne dla nienaturalnie zawyżonej samooceny, nie dla samooceny wysokiej. Wysoka - ale jednocześnie niewymuszona, niezawyżona i adekwatna samoocena - pozwala nam zachować zdrowe relacje z innymi ludźmi, chroni przed manipulacjami oraz uniezależnia od innych ludzi i ich opinii na nasz temat. Gdy mamy wysoką samoocenę, a do tego również zbudowane poczucie własnej wartości, czujemy się pewnie i bezpiecznie, szanujemy siebie (i innych) oraz znamy, doceniamy i potrafimy wykorzystać nasze mocne strony. Warto więc pamiętać, że posiadanie wysokiej samooceny jest dobre, ale przy zachowaniu umiaru i szacunku do pozostałych osób.

Zdrowa samoocena to też samoocena stabilna, czyli taka, która jest stosunkowo stała i niezależna od okoliczności zewnętrznych. To znaczy, że jeśli nasza koleżanka, która do tej pory pracowała na niższym stanowisku, nagle dostanie awans - nasza samoocena (i poczucie własnej wartości) nie poleci od razu na łeb, na szyję. Bazuje na tym, że my jesteśmy takie, jakie chcemy być, a nie na tym, że jesteśmy lepsze lub gorsze od innych. Stabilną samoocenę można budować, skupiając się na swoich własnych wartościowych cechach i na rozwijaniu ich oraz na porównywaniu się z sobą z przeszłości zamiast z innymi ludźmi.

Dlaczego samoocena jest taka ważna?

Samoocena człowieka ma odbicie w wielu aspektach jego życia. Ma ona wpływ m.in.: na proces podejmowania decyzji, relacje z innymi ludźmi, sposób myślenia o sobie i innych, ogólne samopoczucie, jak i różnorodne wybory życiowe - od prywatnych po te dotyczące edukacji czy kariery zawodowej. Często zdarza się tak, że osoby z zaniżoną samooceną czują się gorsze, co może pociągać za sobą tendencje do poświęcania swojego dobra dla innych czy brak asertywności, a w konsekwencji - niezadowolenie z życia. To wszystko sprawia, że takim osobom funkcjonuje się mniej komfortowo, a i one czują się źle same ze sobą. Dlatego tak ważne jest budowane wysokiej, stabilnej samooceny i pozytywnego obrazu siebie - by żyć z szacunkiem do siebie i do innych.

5 sposobów na zbudowanie stabilnej samooceny

Uważa się, że samoocenę i ogólny sposób myślenia o sobie powielamy od naszych rodziców. Czyli - jeśli oni mieli wysoką samoocenę i szanowali samych siebie, bardzo prawdopodobne, że nauczyli nas tego samego. Jednak jeśli byli niepewni siebie i często porównywali się do swoich znajomych lub sąsiadów, możliwe, że i u nas pojawiają się te tendencje. Samoocena to jednak coś, nad czym można pracować (również podczas psychoterapii). Oto kilka sprawdzonych sposobów i nawyków, które pomogą w budowaniu stabilnej samooceny:

1. Poznaj swoje mocne strony i rozwijaj je

Świadomość swoich zalet i kompetencji jest niezwykle ważna w procesie zarówno budowania, jak i podnoszenia swojej samooceny. Dzięki temu potrafimy określić, co jest naszą mocną stroną i co nas wyróżnia. Dlatego warto odkrywać siebie, swoje cechy i talenty - i rozwijać je hobbystycznie oraz zawodowo. Istotne jest też to, by odnaleźć taką pracę, w której się spełniamy i która korzysta z naszych zalet, a nie wyolbrzymia nasze ograniczenia. W ten sposób będziemy podnosić swoją samoocenę, bazując na tym, co wychodzi nam dobrze.

2. Ćwicz asertywność i rozpoznawanie swoich potrzeb

Wbrew powszechnemu przekonaniu, asertywność nie jest tylko mówieniem „nie". To tak naprawdę umiejętność rozpoznawania własnych potrzeb i życia w zgodzie z nimi. Dobrym nawykiem jest więc regularne pytanie siebie, czego się potrzebuje - i staranie się dostarczyć sobie właśnie tego. Warto też ćwiczyć swoją umiejętność wyznaczania granic i szanowania własnej przestrzeni. Dzięki temu zyskamy w swoich własnych oczach i wprowadzimy do swojego życia komfort i spokój.

3. Naucz się przyjmować komplementy zamiast je negować

Dla osób z niską samooceną naturalną reakcją na komplement może być jego zanegowanie lub zaprzeczenie. Warto popracować nad tym, by najpierw powstrzymać ten odruch, a później poćwiczyć przyjęcie komplementu. Więc gdy ktoś powie nam, że ładnie dziś wyglądamy, zatrzymajmy się na chwilę zamiast od razu reagować i świadomie odpowiedzmy „dziękuję, to bardzo miłe". Postarajmy się też uświadomić sobie, że osoba nas komplementująca prawdopodobnie jest w stu procentach szczera i niczego nie wymusza, jak może podpowiadać nam nasz wewnętrzny krytyk .

Porównywanie się z innymi może negatywnie wpływać na naszą samoocenę. Gdy porównujemy się z osobami, które w naszym przekonaniu są od nas lepsze, przestajemy zauważać w nas samych pozytywne cechy. Kiedy natomiast stawiamy siebie obok osób, które są według nas gorsze niż my - zaczynamy żyć w złudnym wrażeniu, że tak będzie zawsze. Warto budować swoją samoocenę tak, by zmiany w innych jej nie zaburzały. Bo zachowania ludzi nigdy nie będziemy w stanie kontrolować, więc gdy ten „gorszy" zacznie nad sobą pracować i zmieni się w „lepszego" - nasza samoocena może zostać automatycznie zachwiana.

5. Zmień swój dialog wewnętrzny na wspierający

To, w jaki sposób o sobie mówimy i myślimy, wpływa zarówno na sposób postrzegania nas przez samych siebie, jak i przez innych ludzi. Warto więc zmienić swój dialog wewnętrzny i częściej okazywać sobie wyrozumiałość i czułość. W pewnym momencie stanie się to pewnego rodzaju nawykiem, który będzie wspierał naszą samoocenę i poczucie własnej wartości U góry podlinkowałam podcast o wewnętrznym krytyku, więc artykuł o nim, a dzielę się przykładami na zmianę dialogu wewnętrznego.

Inne nawyki, dzięki którym podniesiesz samoocenę

Rozwijaj swoje pasje i zasoby.

Zwracaj uwagę na to, jakimi treściami się otaczasz i ogranicz te, przez które czujesz się źle (social media, telewizja, wiadomości).

Zacznij korzystać z mocy afirmacji i afirmuj wspierające myśli.

Mów o sobie dobrze zamiast źle.

Zrób przegląd swoich przekonań - szczególnie tych ograniczających - i postaraj się zmienić je we wspierające.

Rób to, co sprawia Ci przyjemność - nie zostawiaj swoich ulubionych aktywności tylko na specjalne okazje. Możesz iść na obiad czy do kina bez znajomych.

Celebruj nawet najmniejsze sukcesy.

Praktykuj wdzięczność za to, co już masz.

Skorzystaj z karty własnej wartości - uzupełnij ją i miej ją przy sobie, by przypominała Ci o Twojej wartości.

Odejdź z relacji, w których nie czujesz się wartościowo - otaczaj się ludźmi, którzy Cię wspierają.

Ćwiczenie na samoocenę

W mojej Bibliotece Darmowych Materiałów znajdziecie ćwiczenie wspierające w budowaniu samooceny i poczucia własnej wartości. Plik z ćwiczeniem możecie za darmo pobrać na swój komputer, wydrukować i uzupełnić. Jego tytuł to „Karta własnej wartości". Dostęp do biblioteki chroniony jest hasłem, które można dostać, zapisując się do mojego newslettera . Jeśli czujecie, że te materiały z Biblioteki mogą się Wam przydać, częstujcie się śmiało! Kliknijcie tutaj , by do nich przejść! 🙂

Przygotowując ten artykuł korzystałam z własnych doświadczeń oraz tego artykułu .

Autorka i źródło zdjęcia: Dziana Hasabenkava, Pexels

# data[].attributes.attachment_link.title
Samoocena - Czym Jest I Jak Ją Budować? 5 Sprawdzonych Sposobów

# data[].attributes.attachment_link.description
Kiedy nasza samoocena jest wyższa, czujemy się lepiej zarówno ze sobą, jak i wśród innych. Jak poprawić swoją samoocenę, by żyło się przyjemniej?

# data[].attributes.attachment_link.title
Ukrainian families share their painful journey | Nightline

# data[].attributes.attachment_link.title
Kids, refugees, questions: 'What is it like to have no home?'

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak współpracować z trudnym (atakującym) rodzicem? [ENG sub]

# data[].attributes.attachment_link.title
Mosty i mury w budowaniu współpracy rodzic-nauczyciel

# data[].attributes.attachment_link.description
Od wielu lat pisze się i mówi o współpracy z tzw. „trudnym rodzicem”. Czasami nawet etykietujemy go,...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jak efektywnie współpracować z rodzicami?

Niemal każdy dyrektor szkoły, wychowawca klasy czy nauczyciel zastanawiał się, jak efektywnie współpracować z rodzicami. Staramy się ich pozyskać i zachęcić do wspólnych działań na rzecz konkretnego ucznia i społeczności szkolnej.

Współpraca z rodzicami w szkole

Gdy mowa o efektywnej współpracy z rodzicami w szkole, warto poszukać odpowiedzi na kilka pytań:

1. Po co chcę współpracować?

2. Jaką rolę odgrywam w tej współpracy?

3. Co chcę osiągnąć?

4. Po czym poznam, że moja współpraca z rodzicami jest efektywna?

Odpowiedzi na te pytania pozwolą nam wyłonić obszary współpracy i określić ich zakres, np.:

Chcę tylko wypełnić nałożony na mnie prawny obowiązek.

Działania, które do tej pory podejmowałem(-am), okazały się nieskuteczne - rodzice angażują się w życie szkoły w niewystarczającym stopniu.

Zależy mi na uzyskaniu efektów w pracy dydaktycznej, wychowawczej czy terapeutycznej uczniów, a rodzice mogą mi w tym pomóc poprzez udzielanie informacji o uczniu czy wspieranie w działaniach.

Chcę współtworzyć w szkole nową jakość, w której uczniowie, rodzice i nauczyciele będą wspólnie podejmować decyzje związane ze szkołą.

Jeśli dotychczasowe sposoby na efektywną współpracę z rodzicami w szkole okazały się mało skuteczne, być może potrzebna będzie głębsza refleksja - kim jestem dla rodzica, w jakiej roli się stawiam, jak się z nim komunikuję, jak dotychczas przebiegała moja współpraca z rodzicami, co może rodziców do niej zniechęcać.

Czy jestem osobą, która np.:

prowadzi spotkania w sposób zaplanowany i celowy,

określiła zasady współpracy,

wyznaczyła swoje granice,

mówi językiem zrozumiałym dla rodzica, potrafi przekazywać rodzicom trudne dla nich informacje,

uznaje rodzica za eksperta, który zna swoje dziecko,

zna rodzica i wie, w którym momencie życia on się znajduje, zwłaszcza jeśli jego dziecko ma różnorodne potrzeby edukacyjne czy rozwojowe,

ma poczucie własnych kompetencji.

Zasady współpracy z rodzicami

Warto wspólnie określić zasady współpracy z rodzicami, np. podczas spotkania z wychowawcą klasy lub podczas indywidualnego spotkania nauczyciela z rodzicem. Należy pamiętać, by zasady:

uwzględniały zarówno prawa, jak i obowiązki obydwu stron,

zostały zaakceptowane przez wszystkich, których dotyczą,

były przestrzegane przez wszystkich,

podlegały ewaluacji i ewentualnym modyfikacjom w trakcie obowiązywania.

Każda dobra współpraca zaczyna się od efektywnej komunikacji, a w niej ważne są:

dialog,

jasne zasady,

umiejętność słuchania,

wyznaczanie granic,

wzajemny szacunek,

zaufanie,

partnerstwo.

Na czym polega dobra współpraca szkoły z rodzicami?

Dobra współpraca nauczycieli z rodzicami jest jak sprawnie działająca maszyna (poziom szkoły lub klasy). Każda jej część ma określoną funkcję do spełnienia (poziom jednostki) i działa według ustalonych zasad. Na płaszczyźnie nauczyciel/terapeuta-rodzic czy rodzice-szkoła warto określić zakres, w którym rodzice będą wiedzieli, jakie role odgrywają, oraz wypracować wspólnie (np. podczas spotkań warsztatowych) standardy współpracy w obszarach:

informowania

kto, kogo i o czym informuje (np. rodzice o nieobecności dziecka, nauczyciele o osiągnięciach edukacyjnych),

w jaki sposób jest przekazana informacja (ustnie czy pisemnie),

w którym miejscu jest zamieszczona (np. dziennik elektroniczny, tablica informacyjna w szkole),

jakimi kanałami jest rozpowszechniana (np. dziennik elektroniczny, wiadomości e-mail, SMS-y),

jakim językiem jest pisana/wypowiadana - tu warto zadbać o język zrozumiały dla wszystkich, bez zbędnych specjalistycznych wyrażeń,

w jakim czasie jest upubliczniona i jaki ma termin obowiązywania (podawanie informacji odpowiednio wcześniej, by każdy mógł się z nią zapoznać);

konsultowania

czego dotyczą konsultacje (np. planowanych form wsparcia ucznia),

w jakiej formie się odbywają (np. systematyczne spotkania, rodzic w roli eksperta w sprawach swojego dziecka),

co zostanie wypracowane (np. plan pracy z uczniem);

współdecydowania

czego dotyczą decyzje (np. dokąd uczniowie pojadą na wycieczkę),

jakie były przyjęte kryteria wyboru rozwiązania,

w jaki sposób ogół ma być poinformowany o wspólnie wypracowanych decyzjach,

w jaki sposób ustalenia zostaną upublicznione;

decydowania

w jakim obszarze decyduje nauczyciel, a w jakim rodzic (określony zakres kompetencji),

w jaki sposób i w jakim terminie nauczyciele i rodzice poinformują o swoich decyzjach.

Formy współpracy nauczyciela z rodzicami

Podczas planowania działań podnoszących efektywność współpracy z rodzicami warto zapytać rodziców, którymi formami są zainteresowani. Ich niewielkie zaangażowanie w życie klasy nie musi wynikać z niechęci do szkoły, lecz może być spowodowane np. przeciążeniem obowiązkami zawodowymi, odpowiedzialnością za opiekę nad dzieckiem wymagającym dodatkowego wsparcia terapeutycznego czy po prostu zwykłym zmęczeniem. Warto też uznać, że rodzice są ekspertami w sprawach swojego dziecka i to oni ponoszą odpowiedzialność za jego wychowanie i opiekę nad nim.

Odpowiednio dobrana forma współpracy nauczyciela z rodzicami, poparta diagnozą potrzeb rodziców, pozwoli skuteczniej angażować ich w nasze działania. Można to zrobić w formie ankiety zbiorowej i zapytać rodziców, którymi formami są najbardziej zainteresowani:

udział w spotkaniach ogólnych szkoły, połączonych z wykładem, warsztatami (tu warto spytać, jaki temat rodziców najbardziej interesuje),

udział w zajęciach otwartych prowadzonych przez nauczycieli, terapeutów,

udział w spotkaniach tematycznych związanych np. z przezwyciężaniem problemów wychowawczych, edukacyjnych czy terapeutycznych,

udział w okolicznościowych spotkaniach klasowych,

udział w grupie wsparcia dla rodziców zorganizowanej na terenie szkoły,

wsparcie w doposażeniu pomieszczenia klasowego w sprzęt, pomoce dydaktyczne,

zaangażowanie w działalność rady rodziców,

udział w reprezentowaniu szkoły na zewnątrz,

udział w spotkaniach dotyczących działań podejmowanych wobec swojego dziecka,

konsultacje indywidualne.

Przykłady działań wpływających na efektywną współpracę z rodzicami

Zaproszenie na spotkanie z rodzicami (mile widziana pisemna forma zaproszenia), z określeniem czasu trwania spotkania i podejmowanych tematów.

Przyjazna sala spotkań z rodzicami (klasowa i indywidualna), np.:

miejsce do powieszenia odzieży,

woda/herbata/kawa do picia, słodki poczęstunek,

ławki ustawione w literę „U" lub w krąg,

czas na dyskusję i wzajemne wysłuchanie się,

przyjście nauczyciela przed rodzicami, by ich powitać,

ustalenie zasad spotkania,

przestrzeganie czasu jego trwania,

przekazywanie ważnych informacji na spotkaniach z wychowawcą w formie pisemnej.

Spotkania z wychowawcą prowadzone aktywizującymi metodami pracy.

Rozmowy indywidualne po wcześniejszym wyznaczeniu terminu i miejsca (tu ważne jest wyznaczenie granicy przez nauczyciela, np. spotykamy się w określonym dniu tygodnia o określonej godzinie, odbieramy telefony do godziny 18.00 itp.).

Wizyty w domach uczniów (by poznać środowisko ucznia, porozmawiać z rodzicami w bezpiecznym dla nich otoczeniu) - mogą mieć formę wycieczek klasowych, rajdów itp.

Integracja rodziców w klasie na początku roku szkolnego (nie podczas spotkania z rodzicami, ale poza szkołą, w dogodnym dla wszystkich czasie).

Zaproszenia na uroczystości szkolne (w roli gościa, organizatora, występującego).

Angażowanie w przygotowanie spotkań okolicznościowych w klasie lub w szkole (można przygotować coś wspólnie dzień wcześniej).

Utworzenie zamkniętej grupy w portalu społecznościowym i zamieszczanie zdjęć, wpisów z życia klasy.

Zbieranie informacji zwrotnych od rodziców na temat podejmowanych przez nauczyciela działań, np. sposobu prowadzenia przez nauczyciela spotkań klasowych (jak się czują podczas pracy metodami aktywnymi), komunikacji z rodzicami (czy jest jasna, czytelna czy dociera do wszystkich); pytanie o ich odczucia i oczekiwania.

Jakie efekty dla szkoły przynosi współpraca z rodzicami?

Szkoła otrzymuje zaplanowane i celowe wsparcie ucznia w osiąganiu pełni jego rozwoju.

Rodzice czynnie uczestniczą w podejmowaniu decyzji związanych z organizacją i pracą szkoły.

Szkoła może wspomagać rodziców w pełnieniu przez nich funkcji wychowawczych i opiekuńczych.

Szkoła może efektywniej współpracować z osobami, instytucjami i organizacjami ze swojego otoczenia (np. gdy rodzice są członkami stowarzyszeń, organizacji).

Wypracowane zostają zasady komunikacji i wymiany informacji między poszczególnymi organami szkoły.

Jak efektywnie współpracować z rodzicami? Zależy to od wielu czynników. Czasem, pomimo wielu naszych starań, zakładane rezultaty są odległe od zakładanych. Warto zaakceptować to, że nie wszyscy rodzice będą z nami współpracować w zakładanym przez nas wymiarze. Jeśli jesteśmy przekonani o celowości naszych działań opartych na zdiagnozowanych potrzebach rodziców, to być może na efekty trzeba jeszcze trochę poczekać.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak efektywnie współpracować z rodzicami?

# data[].attributes.attachment_link.description
Efektywna współpraca z rodzicami opiera się na dialogu, określonych zasadach współpracy i ich przestrzeganiu. Rodzice powinni mieć realny wpływ na działania podejmowane w szkole. Głównym efektem współpracy powinno być wsparcie ucznia w rozwoju we wszystkich sferach.

# data[].attributes.attachment_link.title
Współpraca z rodzicami, czyli jak rozmawiać o edukacji włączającej - Zintegrowana Platforma Edukacyjna

# data[].attributes.attachment_link.description
E‑podręczniki to bezpłatne i dostępne dla wszystkich materiały edukacyjne.

# data[].attributes.headline
uczenie dzieci samodzielności - materiał dla rodziców

# data[].attributes.subject
uczenie dzieci samodzielności - materiał dla rodziców

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Każdy rodzic chce przygotować swoją pociechę do dorosłego życia jak najlepiej. Wielu z nich zapomina jednak, że nauka w tym zakresie zaczyna się znacznie wcześniej, niż przed ukończeniem przez dziecko szkoły średniej czy nawet podstawowej. Dzieciom nie da się im po prostu wytłumaczyć, że mają zająć się same sobą i wszystko sobie załatwiać. Konieczna jest też praktyka, której wielu rodziców unika jak ognia. Jak wychować samodzielne dziecko? Oto pięć praktycznych wskazówek jak nauczyć dziecko samodzielności. Zaczynamy!

„Nie biegaj, bo wpadniesz pod konie. Nie biegaj, bo się spocisz. Nie biegaj, bo się zabłocisz. Nie biegaj, bo mnie głowa boli. (...) I cała potworna maszyna pracuje długie lata, by kruszyć wolę, miąć energię, spalać siłę dziecka na swąd." - Janusz Korczak

Jak nauczyć dziecko samodzielności? 5 sposobów aby dziecko było bardziej samodzielne

#01 Powolne przydzielanie dziecku kolejnych obowiązków domowych

Obowiązki domowe to najprostszy sposób na nauczenie dziecka odpowiedzialności za swoje działanie lub jego brak. Jeśli dziecko przez całe życie nie będzie wykonywało najprostszych zadań w domu, rodzice nie będą mogli liczyć na jego pomoc, a do tego nie pokażą mu, z czym wiąże się posiadanie własnego gospodarstwa domowego. Obowiązki sprawiają, że dziecko uczy się pracy, dbania o swoją przestrzeń i brania odpowiedzialności za swoje zaniedbania. Sprzątanie swojego pokoju nie wystarczy, szczególne jeśli dziecko chodzi już do szkoły średniej, nie pracuje i nieszczególnie interesuje się pozytywnymi ocenami.

#02 Pokazywanie dziecku codzienności w społeczeństwie

Dziecko uczy się najszybciej, obserwując rodziców. Dlatego zabieraj go ze sobą do sklepów, pozwól mu przy sobie być, kiedy rozmawiasz przez telefon albo składasz zamówienie w restauracji. W ten sposób twoja pociecha czerpie od Ciebie wzorzec zachowania w różnych sytuacjach. Im częściej będzie Cię obserwowało, tym lepiej zapamięta, co ma robić i czego powinien unikać. W ten sposób pomagasz mu nauczyć się rozmawiać z ludźmi, załatwiać typowe sprawy oraz zachować się w nietypowych momentach. Jeśli nigdy mu tego nie pokażesz, będzie musiało wypracować własny system, który może je zawieść.

#03 Przyznanie dziecku kieszonkowego

Wielu rodziców nie chce dawać dziecku kieszonkowego, czasami po to, żeby kontrolować je finansowo, a czasami, żeby nie kusić losu. To jednak najlepszy sposób na oswojenie dziecka z pieniędzmi i przyzwyczajenie go do wartości pieniądza. W ten sposób będzie od razu wiedziało, jak oszczędzać, ile warty jest jego tydzień albo miesiąc i czy warto wydać na coś pieniądze, czy może dana rzecz nie jest mu potrzebna. Taka wiedza jest kluczowa, żeby porządnie zacząć życie na swoim i nie wpędzić się od razu w długi. A nie nauczy się tego, jeśli pierwsze pieniądze, które będą jego, dostanie od swojego pracodawcy w szkole średniej albo na studiach.

Sprawdź: Bogate dzieci - jak zapewnić dziecku dobry start w dorosłość?

#04 Pozwalanie dziecku podejmować samodzielne decyzje

Wielu rodziców uważa, że wie lepiej, niż dziecko, co będzie dla niego dobre. Jeśli chcesz nauczyć swoją pociechę samodzielności, musisz zaakceptować to, że czasem lepiej, żeby się pomyliła i czegoś nauczyła, niż wszystko robić za nią. W przeciwnym razie w dorosłości będzie kontaktowała się z Tobą w sprawie każdej, nawet najdrobniejszej decyzji. To może Ci na początku odpowiadać, ale musisz mieć świadomość, że to bardzo ograniczający sposób na życie. Dziecko powinno nauczyć się podejmować własne decyzje, ponosić ich konsekwencje i uczyć się, że rodzice nie zawsze będą mogli mu pomóc.

#05 Zachęcanie dziecka do samodzielnego rozwiązywania problemów

Rodzice często chcą rzucać się za dziećmi w ogień i stawać się ich tarczą. To bardzo dobre podejście, kiedy dziecku dzieje się krzywda albo po drugiej stronie jest osoba dorosła. Lepiej jednak pozwolić dziecku rozwiązywać jego problemu samodzielnie, o ile są one w jego zasięgu ręki. W ten sposób uczysz je brać na siebie odpowiedzialność i samodzielnie określać, jak wybrnąć z opresji. Jeśli nie pozwolisz na to dziecku, może się okazać, że będzie potrzebowało twojej pomocy w każdej, nawet najdrobniejszej sprawie. A przecież nie chcesz pomagać dziecku w zakupach albo rozmawiać z jego profesorami na studiach.

„Dziecko nie może myśleć "jak dorosły", ale może dziecięco zastanawiać się nad poważnymi zagadnieniami dorosłych; brak wiedzy i doświadczenia zmusza je, by inaczej myślało". - Janusz Korczak

A Ty jakie znasz sposoby na samodzielność dziecka?

Sprawdź też: Rodzicielstwo na etacie. 6 pułapek w które wpadają zapracowani rodzice

Do jednych z najważniejszych zadań rodzica należy nauczenie dziecka samodzielności. Dzisiejsi rodzice z troską patrzą na swoje pociechy i chcą, by poradziły sobie w życiu. Z drugiej jednak strony często wyręczają je praktycznie na każdym kroku. Podejmują za nie niemal wszystkie decyzje i rozwiązują ich nawet najbardziej błahe problemy. Czy jednak same dzieci tego potrzebują? Czy rodzice muszą uczestniczyć we wszystkich sprawach swoich pociech?

Jak wychować samodzielne dziecko? Wskazówki i odpowiedź znajdziesz w poradniku świadomego rodzica autorstwa Anny Bykowiej.

Anna Bykowa, psycholog dziecięcy, doradza, jak sprawić, by nasze dzieci były niezależne, samodzielne i dobrze przygotowane do dorosłego życia. Autorka przypomina, że kiedy uczysz swoje dziecko niezależności, ułatwiasz życie zarówno sobie, jak i dziecku. Jeśli dajesz dziecku możliwość robienia wielu rzeczy samodzielnie, to nie czuje się ono bezradne i niepewne siebie. Poradnik podpowiada również, jak pozbyć się nieustannego lęku o przyszłość i pragnienia kontrolowania wszystkiego w życiu dziecka.

jak nauczyć dziecko zasypiania w łóżeczku, odkładania zabawek i ubierania się,

kiedy warto pomóc dziecku, a kiedy lepiej się powstrzymać,

jak wyłączyć tryb „perfekcyjna mama" i włączyć opcję „leniwa mama",

dlaczego nadopiekuńczość może być niebezpieczna i jak jej uniknąć,

co zrobić, jeśli dziecko powie: „Nie mogę",

jak sprawić, by dziecko uwierzyło w siebie,

czym jest edukacja coachingowa.

Ten poradnik to nie jest wezwanie do nieograniczonej wolności! Nie chodzi też o to, by spędzać czas rozmawiając przez telefon, gdy dziecko jest puszczone samopas. Ta książka jest o rozsądnych i odpowiedzialnych rodzicach, którzy chcą, aby ich dzieci były niezależne i aktywne oraz wykorzystywały swoje talenty i uzdolnienia. I nie oznacza to całkowitego poświęcenia siebie lub swojego życia!

# data[].attributes.attachment_link.title
5 sposobów jak nauczyć dziecko samodzielności - Rośnij w Siłę

# data[].attributes.attachment_link.description
Jesteś rodzicem? Chcesz wiedzieć co robić aby dziecko było bardziej samodzielne? Poznaj sposoby jak nauczyć i wychować samodzielne dziecko.

# data[].attributes.attachment_link.title
Autonomy in children (ages 5–8) - In 60 seconds

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jeśli uda Ci się nauczyć dziecko asertywności, pomożesz mu zacząć komunikować się w bardziej skuteczny sposób. To uchroni je przed narzucaniem mu przekonań, z którymi może się nie zgadzać. Jednocześnie nauczy się nie narzucać swoich przekonań innym.

Dzieci są jak czyste płótno. Są w stanie namalować swój własny obraz z wartościami i umiejętnościami, które internalizują. Czytając dzisiejszy artykuł dowiesz się na czym polega asertywność i jak nauczyć dziecko asertywności.

Na czym polega asertywność?

Asertywność to umiejętność reagowania na każdą sytuację z wykorzystaniem zdrowego rozsądku. Innymi słowy, reagowania nie z przemocą czy agresją, ale w sposób pasywny. Kiedy mówimy o osobie asertywnej, mamy na myśli to, że jest empatyczna i jest w stanie reagować w rozsądny sposób.

Co więcej, wyraża swoje emocje i okazuje szacunek innym. Nie jest podatna na wybuchy agresji i daje radę we właściwy sposób ocenić rodzaj podejścia dostosowany do każdej sytuacji.

Asertywność znajduje się w połowie drogi między pasywnością a agresją. Innymi słowy, mieści się gdzieś między dzieckiem, które pozwala się z łatwością stłamsić, nie biorąc pod uwagę własnych potrzeb, a agresywnym dzieckiem, które nie jest zbyt empatyczne czy tolerancyjne i nie bierze pod uwagę opinii ani uczuć innych osób.

Dlaczego warto nauczyć dziecko asertywności?

Asertywność ułatwia dziecku rozwijać się w środowisku, które je akceptuje i zachęca je do odkrywania swoich talentów. Co więcej, pozwala mu zostać zrozumianym i daje mu poczucie sprawczości. Asertywność pozwala dziecku:

Komunikować swoje emocje, idee i opinie.

Bronić swoich własnych praw i szanować prawa innych.

Nie poddawać się zbyt łatwo wpływom innym.

Nie doświadczać poczucia winy.

Wykazywać się szacunkiem i tolerancją. Mimo tego nie będzie uległe ani nadmiernie pasywne.

Być w stanie powiedzieć "nie" w sytuacjach, które mogą okazać się szkodliwe. Będzie to możliwe, bo nie będzie łatwo ulegało wpływom innych.

Nie obawiać się tego co powiedzą inni i dzielić się swoimi opiniami bez uprzedzeń.

Być w stanie wysłuchiwać opinii innych i akceptować je.

Mieć większą tolerancję na wszystkie rodzaje postaw, zachowań, opinii i porad.

Unikać manipulowania innymi ani nie pozwalać, aby inni nim manipulowali.

Zadbać o zgodność swoich emocji ze swoimi ideami, wartościami i etyką osobistą.

Kultywować równowagę i świadomość emocjonalną.

Praktykować samoregulację.

Jak nauczyć dziecko asertywności?

Skoro znasz już liczne zalety asertywności, warto dowiedzieć się jak możesz nauczyć jej swoje dziecko. Dzięki temu będzie dorastało szczęśliwe i zdrowe pod kątem emocjonalnym.

Dawaj przykład

Aby dziecko nauczyło się asertywności, będzie musiało zaobserwować jak używają jej otaczający go dorośli. Właśnie dlatego należy zwracać uwagę na to jak odnosisz się do innych, komunikujesz się z nimi i ich traktuje, ponieważ Twoje dziecko Cię naśladuje.

Stwórz odpowiednie środowisko komunikacyjne

Dziecko musi zrozumieć, że jest w stanie komunikować się w otwarty sposób i wyrażać swoje uczucia naturalnie i szczerze. Poza tym musi także zrozumieć, że jest w stanie rozmawiać o swoich niepokojach i problemach, nie odczuwając lęku przed wyśmianiem czy delikatnością.

Właśnie dlatego trzeba stworzyć asertywne środowisko, w którym dziecko będzie będzie czuło się na tyle komfortowo, że będzie chciało rozmawiać o swoich uczuciach i emocjach.

Daj mu narzędzia

To bardzo ważne, aby dać swojemu dziecku narzędzia do wyrażania samego siebie i mówienia w jasny sposób. Oczywiście musi nauczyć się robić to z szacunkiem i tolerancją. Z tego powodu powinieneś znaleźć sposoby, które są jak najbardziej przepełnione szacunkiem, aby pomóc mu wyrażać się we właściwy sposób.

Negocjacje

Pokazujesz swojemu dziecku jak rozwiązywać konflikty, ucząc je kiedy należy negocjować, a kiedy trzeba się ugiąć. Będzie wykorzystywało tą umiejętność przez całe swoje życie, nie tylko w swoim osobistym życiu, ale również w życiu społecznym i profesjonalnym.

Wiedza kiedy powiedzieć "nie"

Wiele osób nie daje sobie rady z odmawianiem, ponieważ postrzegają takie zachowanie jako atak na drugą osobę lub jej odrzucenie. Jednak wcale nie musi tak być. Na tej samej zasadzie dzieci muszą nauczyć się, że są w stanie wyrażać własne opinie. Co więcej, jeśli nie chcą czegoś zrobić, powinny być w stanie odmówić, nie odczuwając przy tym poczucia winy.

Jeśli nauczysz swoje dziecko asertywności, pomożesz mu zostać aktywną osobą, a nie pasywną. W ten sposób będzie w stanie obronić siebie i swoje ideały. Poza tym nie będzie musiało narzucać nikomu swoich idei i nie pozwoli, aby inni narzucali mu swoje przekonania.

"Jeśli nie możesz mieć empatii i działających związków, to bez względu na to, jak mądry jesteś, nie dotrzesz zbyt daleko."
-Daniel Goleman-

To może Cię zainteresować ...

# data[].attributes.attachment_link.description
Jeśli uda Ci się nauczyć dziecko asertywności, pomożesz mu zacząć komunikować się w bardziej skuteczny sposób. Dowiedz się jak tego dokonać.

# data[].attributes.attachment_link.title
Cookie Monster Practices Self-Regulation | Life Kit Parenting | NPR

# data[].attributes.headline
how to make friends - video for students

# data[].attributes.subject
how to make friends - video for students

# data[].attributes.attachment_link.title
how to make friends in school when you don't have any :’)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Zabawy integrujące zespół klasowy są bardzo ważnym elementem pracy każdego nauczyciela w klasach I-III. Zdajemy sobie sprawę, że budowanie przynależności do grupy jest tak samo istotne jak nauka literek czy rachowania. Dziecko, które czuje się akceptowane, chętnie pracuje na zajęciach, jest aktywne i nie boi się podejmować nowych wyzwań. Pamiętajmy, że radość płynąca z zabawy sprzyja nawiązywaniu kontaktów, pozbywaniu się lęków, napięć i uprzedzeń. Nasza rolą jest oczywiście tak pokierować zabawą, aby żadne dziecko nie czuło się odrzucone czy nielubiane. Zabaw integracyjnych jest wiele. Dobieramy je nie tylko ze względu na wiek uczestników, ale również w zależności od zespołu klasowego i jego upodobań.

Zabawy integrujące zespół klasowy

„Zabawa na powitanie" (w klasie pierwszej)

Na pierwszych zajęciach w klasie pierwszej możemy powitać każde dziecko śpiewanką - powitanką ma melodię „Panie Janie": Witaj ............. (imię dziecka np. Zosiu), witaj ............. (imię dziecka). Jak się masz, jak się masz? Wszyscy cię witamy, wszyscy cię witamy! Bądź wśród nas, bądź wśród nas! Do piosenki możemy dopasować własne ruchy np. machanie ręką na powitanie.

Dzieci chodzą swobodnie po sali omijając się wzajemnie i jednocześnie wykonując polecenia nauczyciela:

chodzimy jak niedźwiedź

skaczemy po kamieniach

biegamy po gorącym piasku

chodzimy jak kelner (z tacą w jednej ręce i serwetką przewieszoną przez drugą rękę)

spacerujemy z otwartym parasolem pod wiatr

idziemy jak ludzie bardzo zmęczeni, potem smutni, na koniec radośni

pracujemy w Ministerstwie Głupich Kroków - każde dziecko wymyśla swój śmieszny sposób chodzenia.

„Miejsce po mojej prawej stronie jest puste ..."

Dzieci siedzą w kręgu. Jedno miejsce obok nauczyciela (prowadzącego) jest wolne. Zabawa rozpoczyna się słowami: Miejsce po mojej prawej stronie jest puste. Zapraszam Bartka jako zajączka. Zaproszone dziecko przechodzi na wolne miejsce naśladując wymienione zwierzę. Zabawę kontynuuje osoba, która teraz ma puste miejsce po prawej stronie. Dzieci powinny wymyślać różne nazwy zwierząt, aby nasza zabawa integracyjna była ciekawsza.

„Zabawa integracyjna z balonami"

Dzielimy klasę na kilka grup, które stają w szeregach blisko siebie. Między ramiona wkładamy balony lub kulki z gazety. Grupa musi pilnować, aby podczas zabawy nie upuścić balonika (kulki). Prowadzący wydaje kolejno polecenia:

zróbcie 3 kroki

stańcie na prawej nodze

wykonajcie przysiad

podskoczcie 2 razy

obróćcie się dookoła

Zabawa jest wesoła, bo raczej nie uda się obrócić i złapać ramionami balonika całej grupie. Do tej zabawy integracyjnej potrzebujemy sporo wolnego miejsca.

„Super-kura"

Dzieci spacerują po dywanie wystawiając przed sobą zaciśniętą pięść - wszyscy są „jajkiem". Na sygnał „jajko" szuka „jajka" i gra w parze w „Nożyce, kamień, papier". Dziecko, które wygra staje się „pisklakiem". Przykłada dłonie do ust robiąc „dzióbek" i szuka innego „pisklaka" do zabawy. Przegrywający szuka natomiast drugiego „jajka" i próbuje dalej swoich sił. Jeśli wygra „pisklak", staje się „kurą". Robi sobie grzebień z dłoni na głowie i poszukuje drugiej „kury". „Kura", która wygrała pojedynek, staje się „super-kurą". W tym momencie możemy zakończyć grę, chyba, że na początku wprowadzimy zasadę, że wygrywają np. 3 „kury". Warto na początku zaznaczyć, że „jajko" gra tylko z „jajkiem", „pisklę tylko z „pisklakiem", a „kura" tylko z „kurą". Jeśli nastąpi remis, możemy przyjąć zasadę, że każdy szuka nowego gracza.

Masaż można wykonywać na różne sposoby. Nie trzeba się ściśle trzymać wzoru. Warto też przeprowadzić zabawę przy muzyce. Dzieci siadają w kole jedno za drugim i wykonują polecenia nauczyciela.

świeci słonko: ruchem okrężnym gładzimy plecy kolegi lub koleżanki przed nami dłonią

wieje wietrzyk: fiu, fiu - dmuchamy we włosy

kropi deszczyk: puk, puk, puk, puk - delikatnie stukamy palcami po plecach

deszcz ze śniegiem: chlup, chlup, chlup, chlup - uderzamy dłońmi zwiniętymi w miseczki

a grad w szyby : łup, łup, łup, łup - lekko uderzamy pięściami w plecy dziecka

wieje wietrzyk: fiu, fiu - dmuchamy w jedno i w drugie ucho

pada deszczyk: stukamy palcami

czujesz dreszczyk?: leciutko szczypiemy w kark.

Na podłodze leżą rozłożone gazety, które są tratwami ratunkowymi. Uczestnicy biegają po dywanie. Na hasło „powódź" wskakują na gazety. Po każdej „powodzi" zabieramy kilka gazet. Dzieci mogą stawać po kilkoro na jednej gazecie. Mówimy wtedy, że trwa „akcja ratownicza". W trakcie zabawy dbamy o to, aby dzieci się nie spychały, a pomagały sobie wzajemnie.

Dzieci stoją w rozsypce. Na hasło prowadzącego „drewniane", każdy uczestnik stara się dotknąć drewnianego przedmiotu. Komu się nie uda, staje na środku sali i wydaje nową komendę np. „czerwone". Polecenia mogą dotyczyć kształtów, kolorów, materiałów itp.

„Mruganie"

Uczniowie stają w kole i zamykają oczy. Jedno dziecko stoi w środku koła i musi odgadnąć, kto mruga do wszystkich osób stojących w kole. Prowadzący w tajemnicy dotyka jedno wybrane dziecko, które będzie mrugać do innych. Na sygnał otwieramy oczy. Dzieci, które zobaczą, kto do nich mruga muszą kucnąć. Zabawa budzi wiele emocji, bo wszystko odbywa się w tajemnicy.

„Prawda - fałsz"

Dzieci stoją para za parą, a na przeciwko dwa krzesła z przyklejonymi karteczkami: PRAWDA, FAŁSZ lub TAK, NIE. Prowadzący wypowiada zdanie i pierwsza para ocenia, czy wypowiedź jest prawdziwa i biegnie do krzeseł zająć właściwe miejsce. Ten, kto usiadł na dobrym krzesełku, zdobywa punkt lub przechodzi dalej i stworzy parę z następnym zwycięzcą. Zabawę można wykorzystać np. jako test z przeczytanej lektury.

„Cytrynka"

Zabawa oparta na podobnej zasadzie, co PRAWDA-FAŁSZ. Dzieci siadają w dwóch rzędach na wprost siebie. Każdy rząd trzyma się za ręce, które są z tyłu. Na końcu z jednej strony rzędów stawiamy krzesło, na którym leży cytrynka, np. żółty klocek. „Cytrynka" jest w zasięgu dłoni zawodników, którzy siedzą na końcach swoich rzędów. Czekają na sygnał, by dotknąć cytrynki. Mówimy „cytrynka" i wszyscy, oprócz osób które siedzą na początku swoich rzędów, kierują na nią wzrok. Zadaniem pierwszej pary jest rozpoznanie, czy informacja, którą im pokazuje prowadzący jest prawdziwa czy fałszywa. TYLKO oni widzą i muszą ocenić, czy nauczyciel podał prawdziwą czy fałszywą informację np. pytanie dotyczące przeczytanego tekstu lub działanie matematyczne: 12+3. Jeśli zdecydują, że to jest prawda, puszczają iskierkę, która leci w kierunku cytrynki. W momencie kiedy doleci do ostatniego dziecka, ono dotyka cytrynki i wówczas grupa zdobywa punkt. Jeśli prowadzący podał fałsz, nic się nie dzieje. Po ocenie wykonania zadania następuje przemieszczenie dzieci w rzędzie.

A jakie są Wasze ulubione zabawy integrujące zespół klasowy? Często bawicie się z dziećmi na dywanie? Polecam również inne zabawy do wykorzystania na zajęciach >> Zabawy dla dzieci w szkole i przedszkolu oraz >> Zabawy oddechowe.

Pozdrawiam

Anna Albrecht

# data[].attributes.attachment_link.description
Zabawy integracyjne w klasach I-III to świetny sposób na wyzwalanie własnej aktywności dzieci w atmosferze współpracy i poszanowania swoich rówieśników.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Gdy nadchodzi nowy rok szkolny, zastanawiamy się co robić na pierwszych zajęciach zarówno z naszymi starymi klasami, jak i z tymi zupełnie nowymi. W czasie wakacji takich zapytań na grupach FB pojawiło się kilka, dlatego postanowiłam spisać znane mi pomysły na integrację grupy, tak aby ktoś jeszcze mógł z nich skorzystać oprócz uczestników dyskusji grupowych. :)

Takie gry i zabawy integracyjne dobrze jest podzielić na grupy:

dla dzieci

dla zupełnie nowych grup (starszych dzieci, młodzieży i dorosłych)

dla grup, które znają siebie, a nie znają nauczyciela

​

I tutaj właśnie stajemy nad największym wyzwaniem. Dzieci nie znają dobrze języka, nie znają siebie, a ich dziecięca psychika wcale nie jest dobrze nastawiona ku integracji z innymi dziećmi, lepiej też nie urządzać nawet prostych rywalizacji, o nie!

Zacznijmy od piosenki: "Hello class, hello class, how are you, how are you? It's so nice to see you, it's so nice to see you. Hello to you, hello to you." Następnie pod class podstawiamy imiona wszystkich dzieci po kolei siedzących w kole. (melodia "Panie Janie'). Proste, miłe, ułatwiające zapamiętywanie imion.

Jeśli dzieci znają już odrobinę wyrazów, najprostsze struktury, warto przygotować małe flasze, które każdy będzie losował, a następnie wypowiadał swoje imię + "I like..."
My name is Kasia and I like bananas. Kasia likes bananas and my name is Tomek and I like apples. Kasia likes bananas, Tomek likes apples and my name is Ania and I like books...

Jeśli klasa umie już czytać, nie są to ich pierwsze zajęcia językowe w życiu ;) lub szkole można pokusić się o odrobinę czytania. Uczestnicy zabawy zamykają oczy i kładą głowy na ławkach, tak aby nie móc podglądać, my tym czasem wybranej osobie z klasy dajemy karteczkę z kilkoma krótkimi zdaniami i prosimy o odczytanie, najlepiej aby uczeń/ uczennica zmienili przy tym głos.
Takie czytanie ze zmienionym głosem wychodzi fajnie i zabawnie.

Muszę przyznać się, że zabawy integracyjne z maluchami to nie mój największy konik, natomiast ze starszymi... TO LUBIĘ. Tu jest prawdziwe pole do popisu i miliony fajnych pomysłów, na które brakłoby zupełnie miejsca w tym wpisie, więc podzielę się tymi, które wychodzą zawsze.

Z nowymi grupami, czyli gdy nikt z nikim się nie zna, wszyscy mamy równe szanse i po równo musimy się skupić, nieważne czy jesteśmy na pozycji nauczyciela, czy po drugiej stronie barykady. Wszyscy musimy nauczyć się swoich imion i wszyscy musimy ujawnić swoje sekrety.
Zacznijmy od imion:
1. Podobnie jak zabawa dla dzieci, gdzie siedząc w kole lub w jakimkolwiek innym układzie sali uczymy się swoich imion, przebiega zabawa, którą pokazywałam na Zlocie Anglistów w Hotelu Borowianka w Ostrowie Wielkopolskim.

Jeśli macie ochotę możecie obejrzeć całe moje wystąpienie, w którym prezentowałam swoje trenerskie triki, wskazówki i figielki.

Wracając do zabawy, nie jest to łatwa sprawa, każdy uczestnik, wymyślić musi przymiotnik na literę lub głoskę, na którą zaczyna się jego imię. W języku angielskim możemy głoską zastąpić literę, aby realizacja zabawy była możliwa. Następnie podajemy swoje imię + przymiotnik,
a następnie mówimy kto siedzi obok nas, czyli tak:
"I'm crazy Karolina and on my left there is tricky Tomek. I'm amicable Amelia and on my lef there is crazy Karolina, etc..."

Teraz szczegóły z życia:
2. Teraz moja najulubieńsza aktywność integracyjna :) Przynosimy do klasy kolorowe cukierki (ja przynoszę skittlesy lub m&msy, ewentualnie lentilki, ale dziewczyny w grupie proponowały gumy mumby i żelkowe misie). Prosimy uczniów, aby każdy wziął ile chce, tylko tak, żeby zostało oczywiście dla innych.

Każda osoba z grupy ku swojemu zaskoczeniu będzie teraz musiała powiedzieć o sobie tyle zdań ile ma cukierków. Co więcej cukierachy można podzielić na kategorie, np. takie:
- czerwone: likes
- niebieskie: dislikes
- zielone: family
- żółte: friends
- brązowe: routines
- pomarańczowe: abilities
To samo zadanie można zrobić z papierem toaletowym lub patyczkami dla dzieciaków, takimi kolorowymi, które maluchy używają do liczenia, a ja uwielbiam i zawsze mam pod ręką. Jeśli chcecie zobaczyć o jakie patyczki mi chodzi i do czego jeszcze można ich użyć kliknijcie tu i przenieście się do innego wpisu na moim blogu. :)

3. Jeśli chcemy dowiedzieć się więcej o swoich uczniach, a do tego wzmocnić ich poczucie własnej wartości, przygotujcie paski kolorowego papieru, takie jak na łańcuch świąteczny na choinkę jak robią dzieci (żałuję, że nigdy nie zrobiłam zdjęcia, żeby Wam to zilustrować, ale mam nadzieję, że domyślacie się o co mi chodzi).
Poproście uczniów, aby każdy napisał na paseczku o sobie coś miłego, coś co potrafi robić, w czym jest dobry, z czego jest dumny, zadowolony, może to być zarówno hobby jak i cecha charakteru. Uczniowie mogą użyć więcej niż jednego paseczka, następnie odczytajcie to wspólnie, sklejcie w jeden długi łańcuch i zobaczcie ile wszyscy razem macie zdolności. To będzie Wasz łańcuch dumy, który możecie powiesić nawet w klasie na ścianie.

A co powiecie na odrobinę ruchu?
4. Change places if... to zabawa opisana na blogu mini english blog we wpisie z 15 sierpnia 2018 do przeczytania tu a do wizualnego zobaczenia na moim fanpage.

Tak, jak Ula w swoim wpisie napisała Change places if... nadaje się świetnie dla grup nowych, jak i takich, które się znają. Najważniejsze to przygotować sobie zestaw zdań lub umieć improwizować w trakcie. Co więcej, pałeczkę przekazać można uczniom.
Przykładowe zdania to:
Change places if you like dogs.
Change places if your name starts with P.
Change places if you don't like Justin Bieber.
Change places if you're wearing socks.
Change places if you're wearing black.
Change places if you spent holidays abroad, etc.

5. Ice-breakers na sklerotkach lub polowanie na QR kody.
Wszyscy nauczyciele uwielbiamy zadawać pytania. Uczniowie natomiast nie zawsze lubią na nie odpowiadać, szczególnie w nowej grupie, dlaczego nie umilić im tej nielubianej czynności jakimś fajnym uatrakcyjnieniem?
Możemy np. pytania napisać na żółtych karteczkach (obecnie w wielu kolorach), czyli tak zwanych sklerotkach i przykleić uczniom przed lekcją pod krzesłem albo pod biurkiem, pod zeszytem, tak aby mógł je łatwo znaleźć, ale, żeby musiał poszukać :), a najlepiej ruszyć się z miejsca.

Następnie kody przyklejcie w różnych miejscach w sali i pozwólcie uczniom szukać. Na pewno każdy będzie chciał na głos odczytać to, co znalazł, a potem odpowiedzieć na pytanie lub zadać je koledze lub ​koleżance. Takie szukanie daje wiele radości i satysfakcji, a pierwsza lekcja długo zapada uczniom w pamięci.

Pytania można spisać też na piłce dmuchanej lub piłce do nogi (ja mam taką z podziałem na łaty, w które wpisuję markerem pytania) - tak przygotowana piłka jest wtedy wielokrotnego użytku.
​
A jeśli braknie Wam pomysłów na pytania, skorzystajcie z setek, a może i nawet tysięcy pytań na iteslj.org.
​
6. A co powiecie na Speed Dating?
Znacie ideę szybkich randek, kiedy randkowicze muszą dowiedzieć się jak najwięcej o sobie w króciutkim czasie (stąd ten SPEED)? Ta zabawa, która przyszła prawdopodobnie ze Stanów i wcale nie służyła edukacji, genialnie nadaje się do klasy, szczególnie na zajęcia integracyjne.
Rozdajemy każdemu listę pytań typu ice-breakers, obecnie tysiące fajnie przygotowanych pytań do znalezienia na grupach sprzedażowych dla nauczycieli angielskiego lub na wspomnianej przeze mnie wcześniej stronie. Możemy też tak jak wspominała Aga Huczała z Edufactor wyświetlać je na tablicy z komputera (wtedy tak ja Aga napisała na grupie, jedna grupa siedzi tyłem do tablicy i się nie rusza, a druga grupa rotuje, co dogłębniej wytłumaczę zaraz).

​ułóżcie ławki, tak aby układ sprzyjał szybkiemu przesiadaniu się

podzielcie klasę na dwie grupy: ruszających się i siedzących (jeśli potrzebujecie pomysłów jak podzielić klasę sprawiedliwie, przeczytajcie ten wpis)

rozdajcie siedzącym się uczniom pytania, które ruszający się uczniowie mają im zadawać (pytania muszą leżeć tak jakby do góry nogami, żeby siedzący ich nie widzieli, a ruszający się tak) i zaproponujcie, że jeśli uda się im uzyskać odpowiedź odhaczają pytanie, najlepiej, żeby w jednej rundzie wszystkie pytania udało się im odhaczyć (liczbę pytań uzależnij od liczby uczniów)

uczniowie mają tylko jedną minutę (ewentualnie dwie) na zadawanie pytań

następnie po upływie czasu zmieniają miejsce, najlepiej według kierunku wskazówek zegara

kiedy wszyscy uczniowie siedzący są już odwiedzeni zaczyna się druga runda, siedzący uczniowie zamieniają się miejscami z ruszającymi się i teraz oni zadają pytania.

Grupa, która się zna, a której my nie znamy, też jest pewnego rodzaju wyzwaniem. To nie oni muszą się poznać, a my musimy poznać ich. Dla nich takie zajęcia są tylko sprawdzianem swojej przyjaźni i tego, co o sobie wiedzą.
Dobrą zabawą dla takiej grupy są 2 prawdy i 1 fałsz, gra w której uczniowie muszą wymyślić dwa prawdziwe zdania o sobie i jedno fałszywe, ale najlepiej na tyle prawdopodobne, żeby innym nie było łatwo zgadnąć, że to kłamstwo.
My jako nauczyciele też możemy przygotować dla uczniów taki challenge, pisała o nim kiedyś Aniela Tekiela, idę szukać... O mam - tu! Dobrze, że dzięki szukaniu tego wpisu przypomniało mi się, że w aplikacji Creative Lesson Planner możecie zobaczyć o wiele więcej lodołamaczy i sposobów na integrację grupy niż tu spisałam. To moja ulubiona nauczycielska appka.

A kto chętny wyciągnąć królika z kapelusza? A może wcale nie królika tylko najpierw imiona uczniów na karteczkach, które wcześniej przygotujemy, a potem... No właśnie, co potem?
No więc (tak wiem, nie zaczyna się zdania od "no więc" ;)) od początku:
- przygotowujemy z dziennika imiona wszystkich osób z klasy i kapelusz
- wrzucamy imiona do kapelusza i prosimy uczniów o wylosowanie jednej karteczki
- nikt, absolutnie nikt nie może przyznać się kogo wylosował
- na odwrocie karteczki uczniowie muszą zapisać jedno zdanie o tej osobie, którą wylosowali, złożyć kartkę i z powrotem wrzucić do kapelusza (to takie ułatwienie dla nas, łatwiej nam będzie sprawdzić czy uczniom udało się odgadnąć kto to)
- nauczyciel po kolei losuje kartki i czyta ich zawartość, klasa zgaduje o kim mowa, a my uczymy się ważnych rzeczy o swoich uczniach. Fajne!

Mam nadzieję, że moje pomysły na integrację klasy przydadzą Wam się we wrześniu, który już niedługo się niestety zbliża.
Może wybierzecie coś dla siebie - będzie mi bardzo miło, a jeśli macie jakieś swoje ulubione sposoby na pierwsze zajęcia - podzielcie się!
Ja w zamian powiem Wam jak spisać kontrakt z uczniami i co w nim zawrzeć, żeby nie zamienił się w PSO.

Have fun teaching!

# data[].attributes.attachment_link.title
Akcja integracja, czyli pomysły na zintegrowanie grupy

# data[].attributes.attachment_link.description
Gdy nadchodzi nowy rok szkolny, zastanawiamy się co robić na pierwszych zajęciach zarówno z naszymi starymi klasami, jak i z tymi zupełnie nowymi. W czasie wakacji takich zapytań na grupach FB pojawiło się kilka, dlatego postanowiłam spisać znane mi pomysły na integrację grupy, tak aby ktoś jeszcze mógł z nich skorzystać oprócz uczestników dyskusji grupowych.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
0:00 / 11:20•Watch full video

# data[].attributes.attachment_link.title
ODC. 10 Jak zintegrować klasę || Jak pracować ze skonfliktowanym zespołem klasowym

# data[].attributes.attachment_link.title
'We Are All Different' Twinkl Original story

# data[].attributes.attachment_link.title
We're all amazing! by London Rhymes | Diversity and Equality | Songs for Babies and children

# data[].attributes.attachment_link.title
LGBTIQ explained (explainity® explainer video)

# data[].attributes.attachment_link.title
are you okay? | Award-Winning Short Film

# data[].attributes.attachment_link.title
"In a Heartbeat" - A Film by Beth David and Esteban Bravo

# data[].attributes.attachment_link.title
Stand Out and Be Unique | Nelisiwe Sibanda | TEDxYouth@LPS

# data[].attributes.attachment_link.title
Kids Share Their Cultural Tradition | Show & Tell | Hiho Kids

# data[].attributes.attachment_link.title
Discrimination Explained for Kids | Pop'n'Olly | Olly Pike

# data[].attributes.attachment_link.title
Obejrzyj, a nigdy nie przestaniesz czytać książek

# data[].attributes.attachment_link.title
Zrób tych 8 rzeczy, by wyznaczyć granice

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Zaburzenia emocjonalne - depresja i podobne.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nigdy nie lekceważ znaczenia umiejętności miękkich (zwane również umiejętnościami powszechnymi lub umiejętnościami podstawowymi, to umiejętności pożądane we wszystkich zawodach) w pokonywaniu życiowych wyzwań. Umiejętności komunikacyjne to jedna z najważniejszych umiejętności miękkich, która przydaje się we wszystkich dziedzinach życia, w tym w związkach, karierze i negocjacjach.

W tym artykule skupimy się w szczególności na komunikacji interpersonalnej, która stanowi ogromną część codziennego życia. Omówimy 4 zasady komunikacji interpersonalnej, główne typy, niektóre potencjalne bariery oraz różnicę między komunikacją interpersonalną a intrapersonalną. Na koniec podamy kilka najważniejszych wskazówek, jak skuteczniej komunikować się z innymi ludźmi.

Czym jest komunikacja interpersonalna?

Nawet jeśli nie słyszałeś o komunikacji interpersonalnej, robisz to codziennie, niekoniecznie się nad tym zastanawiając. Zasadniczo jest to proces wymiany przez ludzi pomysłów, informacji, uczuć i intencji poprzez wiadomości i sygnały.

Komunikacja interpersonalna obejmuje wszelkie interakcje między ludźmi - może to być twarzą w twarz, ale może również odbywać się online lub przez telefon. Komunikaty, które ludzie przekazują sobie nawzajem, mogą być werbalne i niewerbalne - komunikujemy się nie tylko poprzez to, co mówimy, ale także poprzez takie rzeczy, jak mowa ciała, ton głosu, mimika i gesty.

Różnica między komunikacją interpersonalną a intrapersonalną

Łatwo jest pomylić terminy, takie jak komunikacja interpersonalna i intrapersonalna, ale prawda jest taka, że ​​są to całkowite przeciwieństwa. Podczas gdy „inter" odnosi się do komunikacji między ludźmi lub grupami, „intra" odnosi się do komunikacji wewnątrz osoby lub grupy.

Ogólnie mówiąc, kiedy mówimy o komunikacji intrapersonalnej, odnosimy się do tego, jak komunikujemy się ze sobą. Niektóre przykłady wyjątkowo intrapersonalnej komunikacji obejmują naszą samoocenę, postrzeganie i oczekiwania. Chociaż oba rodzaje komunikacji są przydatne w wielu dziedzinach życia, żaden nie jest ważniejszy od drugiego. W porządku jest też być lepszym w jednym typie niż w drugim - w końcu wszyscy jesteśmy różni.

Cztery zasady komunikacji interpersonalnej

Rozważając komunikację interpersonalną, należy pamiętać o czterech głównych zasadach. Zasady te pomagają zademonstrować naturę relacji międzyludzkich i powinny zapewnić głębsze zrozumienie.

Nieunikniony. Nie da się uciec od interakcji z innymi ludźmi. Nawet jeśli wolisz spędzać czas samemu, prawdopodobnie będziesz regularnie komunikować się online z innymi.

Nieodwracalny. Nie możemy cofnąć tego, co mówimy lub robimy podczas interakcji z innymi. Nawet jeśli przeprosimy lub przedstawimy wyjaśnienie za to, co zrobiliśmy lub powiedzieliśmy, nasza pierwotna komunikacja nie może zostać cofnięta.

Skomplikowane. Ponieważ jest tak wiele aspektów komunikacji międzyludzkiej poza tym, co faktycznie zostało powiedziane, jest to z natury skomplikowane. Często rzeczy można interpretować na wiele różnych sposobów - a niektórym osobom o neuroróżnorodności może być szczególnie trudno wychwycić subtelne wskazówki. Podobnie wiele osób neurotypowych nie jest świadomych różnych stylów komunikacji, co może również powodować różne interpretacje.

Kontekstowy. Kontrolowanie sposobu odbierania naszej komunikacji może być trudne ze względu na inne czynniki. Kto odbiera komunikat, gdzie jest i dlaczego odbiera go w określony sposób? Większość z tego wynika z kontekstu.

Różne rodzaje komunikacji interpersonalnej

Komunikację interpersonalną można podzielić na cztery główne typy. Poniżej pokrótce wyjaśnimy, co oznacza każda z tych kategorii:

Werbalny. To wszystko dotyczy słów, które faktycznie wypowiadasz i obejmuje takie rzeczy, jak wybrany język, to, jak przekonująco mówisz, i użycie twierdzących dźwięków, takich jak „aha" i „widzę".

Słuchający. Umiejętność uważnego słuchania jest jedną z najważniejszych umiejętności komunikacyjnych, niezależnie od tego, czy słuchasz fizycznie uszami, czy też jesteś uważny w inny sposób. Słuchanie może obejmować techniki takie jak wyjaśnianie i refleksja.

Komunikacja pisemna. Dobra komunikacja pisemna staje się coraz bardziej niezbędna, niezależnie od tego, czy używasz jej w miejscu pracy, czy w mediach społecznościowych. Obejmuje to takie rzeczy, jak przejrzystość, ton, gramatyka, a nawet takie rzeczy, jak interpunkcja i emotikony.

Komunikacja niewerbalna. Jak wspomniano wcześniej, obejmuje to wszystko, czego nie mówi się w rozmowie twarzą w twarz. To gesty, mowa ciała, mimika i ton głosu. Umiejętność wykorzystania tych niewerbalnych wskazówek i zauważenia ich u innych może być przydatna.

Przykłady komunikacji interpersonalnej

Aby jeszcze lepiej zrozumieć te cztery różne rodzaje komunikacji interpersonalnej, wymieniliśmy kilka przykładów i ujawniliśmy, do której kategorii należą:

Rozmowy telefoniczne. Ponieważ podczas rozmów telefonicznych słyszysz tylko głosy, musisz polegać na silnych umiejętnościach komunikacji werbalnej.

Prezentacje. Prezentując informacje, wykorzystujesz wszystkie cztery rodzaje komunikacji interpersonalnej. Musisz mówić wyraźnie, używać wskazówek niewerbalnych, słuchać odbiorcy i odwoływać się do tekstów pisanych.

E-mail. Podczas pisania e-maili potrzebna jest dobra komunikacja pisemna, zwłaszcza w miejscu pracy.

Występ w sztuce. Wykonawcy muszą używać połączenia komunikacji werbalnej i niewerbalnej, aby skutecznie przyciągnąć publiczność i przekazać swoje przesłanie.

SMS-y. Opiera się to na komunikacji pisemnej, ale jest mniej formalne niż e-maile lub listy i wymaga bardziej spersonalizowanego podejścia.

Dlaczego komunikacja interpersonalna jest ważna?

Jeśli do tej pory nie wyjaśniliśmy tego jasno, ponownie podkreślimy, że silne umiejętności komunikacji interpersonalnej mogą mieć pozytywny wpływ na wiele dziedzin życia. Na przykład jedno z badań opublikowanych w Eurasian Journal of Educational Research wykazało, że uczniowie, którzy otrzymali wykształcenie w zakresie umiejętności komunikacyjnych, wykazali znaczny wzrost skłonności empatycznych i zdolności do wyrażania emocji. Ponadto świetne umiejętności komunikacyjne często idą w parze z fantastycznymi umiejętnościami pracy zespołowej i przywódczymi, a te rzeczy sprawią, że będziesz bardziej atrakcyjny dla pracodawców.

Umiejętności komunikacji interpersonalnej mogą poprawić relacje osobiste i zawodowe, pomagając w wyrażaniu myśli i jasnym przekazywaniu intencji. Dodatkowo, dzięki umiejętności słuchania, będziesz bardziej w stanie zrozumieć i wczuć się w innych.

Umiejętności efektywnego komunikowania się możemy uczyć się poprzez rozmaite kursy oraz szkolenia poświęcone komunikacji interpersonalnej. Szkolenia komunikacja interpersonalna realizowane są zarówno stacjonarnie w największych miastach w Polsce, jak też w postaci kursów online. Ich listę znajdziemy na https://eventis.pl/szkolenia/komunikacja-interpersonalna.

Jednak zmaganie się z aspektami komunikacji interpersonalnej nie czyni Cię niezdolnym lub mniej wartym niż ktokolwiek inny. Istnieje wiele powodów, dla których niektóre elementy komunikacji mogą być trudne, w tym bycie na spektrum autystycznym, lęk społeczny i radzenie sobie z innymi różnicami neurologicznymi lub problemami ze zdrowiem psychicznym.
Nikt nie powinien być zmuszony do zmiany tego, kim jest, aby być bardziej przyswajalnym dla innych - ale lepsze zrozumienie różnych rodzajów komunikacji interpersonalnej może być pomocne, a nawet uwalniające.
Potencjalne bariery w komunikacji interpersonalnej

Barierą w komunikacji interpersonalnej jest coś, co przeszkadza w odbiorze wiadomości. Może to prowadzić do nieporozumień, braku zainteresowania, a nawet obrazy.

Aby pomóc Ci zrozumieć, dlaczego czasami napotykamy problemy podczas komunikowania się z innymi, stworzyliśmy tę listę potencjalnych barier w komunikacji interpersonalnej. Bariery, które się pojawią, będą zależeć od sytuacji i zaangażowanych osób, ale są to wszystkie potencjalne problemy, o których należy pamiętać.
1. Za dużo technicznego żargonu
O ile nie rozmawiasz z ekspertami na temat, o którym mówisz, powinieneś unikać niepotrzebnego żargonu. Dotyczy to komunikacji werbalnej i pisemnej. Używanie zbyt dużej ilości niepotrzebnie technicznego języka może sprawić, że Twoja wiadomość będzie zagmatwana lub nawet niezrozumiała, a to, o czym mówisz, może zgubić się w tłumaczeniu. Zamiast tego zachowaj jasność i zwięzłość, zwracając uwagę na to, z kim rozmawiasz.
2. Niespójne wskazówki
Czasami możesz mówić coś słowami, ale za pomocą mowy ciała przekazujesz coś zupełnie innego. Nazywa się to niespójną wskazówką, ponieważ wysyłasz jednocześnie dwa przeciwstawne sygnały. Na przykład, jeśli uśmiechniesz się, gdy jesteś naprawdę zły, odbiorca prawdopodobnie źle zrozumie wiadomość, którą próbujesz przekazać.
3. Wybór złego medium
Niektóre media są bardziej odpowiednie niż inne dla niektórych rozmów. Na przykład rozmowy emocjonalne lepiej jest prowadzić twarzą w twarz, ponieważ możesz użyć werbalnych i niewerbalnych wskazówek, aby przekazać wiadomość. Wiadomości e-mail świetnie nadają się do przekazywania rutynowych informacji, a SMS-y lub wiadomości błyskawiczne nadają się do swobodnych rozmów i szybkich pytań.
4. Złe relacje
W przypadku braku zaufania między ludźmi, szczególnie w środowisku pracy, często pojawiają się problemy z komunikacją. Dzieje się tak, ponieważ z góry przyjęte wyobrażenia o związku mogą wpływać na skuteczne przekazywanie pewnych komunikatów - być może dlatego, że odbiorca nie zwraca należytej uwagi lub dlatego, że nie wierzy lub nie szanuje tego, co mówi rozmówca. Może to być pogorszone przez takie rzeczy, jak różnice kulturowe lub pokoleniowe, zwłaszcza gdy ludzie trzymają się stereotypów.

Ponadto struktury hierarchiczne w urzędach mogą również utrudniać komunikację interpersonalną, ponieważ młodsi pracownicy mogą odczuwać niechęć do właściwej komunikacji i przedstawiania swoich opinii seniorom.
5. Czynniki zewnętrzne
Podczas komunikacji interpersonalnej często występuje kilka niekontrolowanych czynników zewnętrznych. Czasami może to być hałas utrudniający słyszenie i skupienie, lub może to być słabe połączenie internetowe utrudniające rozmowę. Niestety, czynniki zewnętrzne nigdy nie znikną, ale ważne jest, aby pamiętać, aby być cierpliwym i brać pod uwagę drugą osobę lub osoby, z którymi się komunikujesz, gdy pojawiają się takie trudności.

Zaakceptuj fakt, że wymagające rozmowy są okazją do rozwoju i zajmij się wszystkimi problemami, gdy tylko poczujesz się spokojny i skupiony.

Ustal jasne oczekiwania, aby uniknąć nieporozumień.

Słuchaj uważnie i poświęć tej osobie całą swoją uwagę.

Rozpoznawaj i szanuj różnice osobiste.

Znajdź punkty porozumienia.

Spraw, aby druga osoba poczuła się wysłuchana, odzwierciedlając to, co powiedziała i zachęcając do kontaktu wzrokowego.

Używaj stwierdzeń „ja" zamiast „ty", aby skupić się na własnych uczuciach i przekonaniach, a nie na osobie, z którą rozmawiasz. Twój ton rozmowy staje się łagodniejszy i mniej oskarżycielski.

Przy konstruowaniu informacji zwrotnych wypróbuj następujące podejście: opisz, co się stało, następnie jak się czujesz, a na koniec zakończ rozwiązanie, jak można to ulepszyć. Najlepiej wziąć odpowiedzialność za swoją reakcję i wymyślić, jak można coś ulepszyć.

Końcowe przemyślenia

Mam nadzieję, że ten artykuł pomógł ci poczuć się pewniej w komunikacji interpersonalnej. Niezależnie od tego, czy chcesz poprawić swoje umiejętności w miejscu pracy, czy w życiu osobistym, nigdy nie jest za późno na odświeżenie podstawowych umiejętności życiowych, takich jak komunikacja, kreatywność, inteligencja emocjonalna czy krytyczne myślenie.

# data[].attributes.attachment_link.title
Czym jest komunikacja interpersonalna i dlaczego jest ważna?

# data[].attributes.attachment_link.description
Nigdy nie lekceważ znaczenia umiejętności miękkich (zwane również umiejętnościami powszechnymi lub umiejętnościami podstawowymi, to umiejętności pożądane we wszystkich zawodach) w pokonywaniu życiowych wyzwań. Umiejętności komunikacyjne to jedna z najważniejszych umiejętności miękkich, która przydaje się we wszystkich dziedzinach życia, w tym w związkach, karierze i negocjacjach.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Blog rozwojowo - kreatywny - łączę myślenie wizualne z rozwojem osobistym

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Emocje stale nam towarzyszą i najczęściej powiązane są z czynnikami zewnętrznymi i własnym systemem wartości lub oczekiwaniami.

Jeżeli jakieś zdarzenie zgodne jest z naszymi oczekiwaniami lub ułatwia nam realizację naszych celów, wywoła ono pozytywne emocje.

Jeśli natomiast dana sytuacja utrudnia nam zrealizowanie naszych planów lub jest niezgodna z naszymi przekonaniami, to pojawiają się negatywne emocje. Aby skutecznie rozpoznać emocje innych, musimy najpierw nauczyć się rozpoznawać własne odczucia.

Rozpoznawanie swoich uczuć i emocji

Rozpoznanie swoich uczuć i emocji jest bardzo ważne. Dlaczego? Otwarte mówienie o uczuciach pozwala nawiązać szczere relacje z innymi ludźmi. Pomaga również w budowaniu zaufania, więzi i porozumienia.

Jeśli wiesz, co czujesz i mówisz o swoich emocjach, jesteś lepiej rozumiany i lubiany, potrafisz szybciej dojść do porozumienia. Co pomoże w rozpoznaniu uczuć i emocji?

Lista emocji tych negatywnych i pozytywnych jest bardzo długa.
Negatywne emocje to między innymi:
złość

smutek

strach

gniew

wstyd

niepokój

lęk
A pozytywne to:
radość

euforia

zadowolenie

miłość

wdzięczność

euforia

entuzjazm

fascynacja

godność

pewność

stabilność

spokój

bezpieczeństwo

uznanie

Nazywanie swoich uczuć i emocji

Uczucia nie biorą się z niczego. Przeważnie jest coś, co je pobudza. To jak czujemy, jest uzależnione od tego, jak myślimy i co robimy, np.

jeśli myślisz, o tym, że straciłeś bliską Ci osobę, to możesz odczuwać smutek

jeśli myślisz, o tym, jak dobrze poszło Ci dziś w pracy, to możesz odczuwać zadowolenie, itp.

Obecność innych również wpływa na nasze uczucia i emocje.

Nazwanie swoich uczuć i emocji, to jak złapanie ich w garść i przytrzymanie. Kiedy już się je złapie, można je obejrzeć z boku. Zastanowić się nad tym, czy chcemy pokazać je innym, a przede wszystkim nie pozwolić im, za bardzo się rozbrykać.

Umiejętność nazywania swoich emocji przydaje się wtedy, gdy sam nie wiesz, czego chcesz. Ile razy zdarzyło Ci się mieć zły nastrój i nie wiedziałeś dlaczego?

W takiej sytuacji jesteś świadomy swoich emocji. Ta świadomość jest w każdym z nas. Gdybyśmy jej nie posiadali, nie wiedzielibyśmy, że jesteśmy zmęczeni, zadowoleni czy szczęśliwi.

Rozgraniczenie emocji pozytywnych i negatywnych, wydaje się rzeczą naturalną. Trudniej zaś jest nam rozróżnić np. smutek, zmęczenie, a irytację lub zdenerwowanie. Im częściej będziesz starał się nazywać swoje emocje, tym łatwiej będzie Ci je rozpoznawać i interpretować.

Staraj się analizować wszystko to, co wywołuje u Ciebie konkretne emocje. Co najszybciej może wprowadzić Cię w zły lub dobry nastrój oraz jakie zachowania temu towarzyszą.

Ćwiczenie dla Ciebie: Spróbuj nazwać emocje, jakie odczuwasz w tej chwili. Jakie zachowania lub reakcje temu uczuciu towarzyszą?

Prowadzenie dzienniczka uczuć i emocji

Dobrym sposobem rozpoznawania uczuć i emocji jest prowadzenie dzienniczka uczuć i emocji.

Codziennie rano lub wieczorem spisuj swoje uczucia i emocje w specjalnie do tego przeznaczonym dzienniczku. Oto przykład:

czułem złość, kiedy klient odrzucił moją ofertę

czułem radość, kiedy szybko dojechałem do domu

Często możesz nie zdawać sobie sprawy z tego, jak trudno jest rozpoznać 10 emocji, które miałeś w ciągu dnia. Przeglądając takie zapiski, możesz dostrzec jakie stany przeważają.

Robiąc bilans co 2 tygodnie, możesz podliczyć ile było złości, radości, zadowolenia, harmonii czy akceptacji. Jeśli okaże się, że przeważającym uczuciem jest np. zniechęcenie - widać jasno nad czym należy popracować, nad jakim uczuciem czy emocją się skupić.

Dobrze jest połączyć te dwa sposoby. Nazywaj swoje uczucia i emocje i je zapisuj. Im sprawniej potrafisz rozpoznawać i nazywać swoje emocje, tym łatwiej poradzisz sobie nawet z groźniejszymi uczuciowymi burzami.

A to da Ci poczucie siły i zadowolenia z samego siebie. Rozpoznając swoje uczucia i emocje, możesz łatwiej nad nimi zapanować, zrozumieć samego siebie i osiągnąć spokój. I tego Ci życzę 🙂

A Ty jak radzisz sobie ze swoimi emocjami? Podziel się w komentarzu, to daje mi niesamowitego kopa do działania, aby tworzyć więcej, a tym samym pomagać innym 🙂
Źródło zdjęcia: FreeDigitalPhotos.net
Related Posts

Znajdź swoje szczęście

Znajdź swoje szczęście Dziś są moje urodziny 06.06. Urodziłam się w urodziny miesiąca ;) Jest...

Wiem jak żyć

To, że czasami płaczę - nie znaczy, że jestem słaba... To, że często marzę -...

Spełniaj swoje marzenia

Spełniaj swoje marzenia W dzieciństwie żyliśmy marzeniami. Teraz niektórych marzeń się nawet wstydzimy. Zamień...

# data[].attributes.attachment_link.description
Jak rozpoznawać swoje uczucia i emocje. Aby skutecznie rozpoznać emocje innych, musimy najpierw nauczyć się rozpoznawać własne odczucia.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ze względu na ekstremalny charakter objawów przy ataku paniki ważne jest, aby odpowiednio zareagować. Gdy ktoś ma atak paniki, może czuć się niemalże tak, jakby umierał. Pewne strategie i metody mogą pomóc złagodzić panikę, opanować sytuację, a nawet zapobiec pogorszeniu się objawów.

Zachowaj spokój w obliczu ataku paniki

Ataki paniki są nieprzewidywalne i zdarzają się z różnych powodów. Wśród tych, którzy doświadczają ataków paniki, niektórzy mogą mieć tylko kilka ataków w swoim życiu, podczas gdy inni mają ataki nawracające. Jeden raport z 2016 roku pokazuje, że większość ludzi, którzy mają jeden atak paniki, prawdopodobnie będzie miała więcej.

Ponieważ ataki paniki pojawiają się bez ostrzeżenia, mogą być bardzo przerażające i ważne jest, aby wszyscy pozostali spokojni. Objawy ataku paniki osiągają zwykle najwyższą intensywność w ciągu 10 minut. Dlatego, aby pomóc złagodzić objawy, ważne jest, aby ludzie działali szybko.

Techniki uziemienia w ataku paniki

Kiedy osoba straciła kontrolę nad sobą i swoim otoczeniem, techniki uziemienia mogą pomóc jej wrócić do chwili obecnej. Te techniki obejmują:

Siadanie: relaks w wygodnym fotelu brzmi prosto, ale może być niezwykle skuteczny. Trzymając stopy wygodnie na podłodze, osoba powinna skupić się na powolnym wdechu i wydechu oraz na tym, jak się czuje.

Technika 5-4-3-2-1: skupienie się na innych rzeczach w pomieszczeniu i różnych zmysłach może odwrócić uwagę osoby od ataku paniki. Mogą skupić się na zidentyfikowaniu pięciu przedmiotów do zobaczenia, czterech obiektów do dotknięcia, trzech dźwięków do usłyszenia, dwóch różnych zapachów i jednego smaku.

Prosta matematyka: liczenie od jednego do 10 w prawidłowej kolejności lub wykonywanie prostych obliczeń matematycznych, takich jak tabliczka mnożenia, zapewnia coś innego, na czym można się skoncentrować.

Skupienie: Zapytaj osobę, jaki jest dzień tygodnia, z kim jest i gdzie się znajduje.

# data[].attributes.attachment_link.description
Atak paniki to nagły, intensywny epizod wszechogarniającego strachu i niepokoju. Istnieje kilka sposobów pomocy osobie, która ma atak paniki. Obejmują one stosowanie technik uziemienia i pomoc w kontrolowaniu oddychania. Ponieważ ataki paniki pojawiają się bez ostrzeżenia, mogą być bardzo przerażające.

# data[].attributes.headline
ataki paniki - jak pomóc komuś kto ma atak paniki

# data[].attributes.subject
ataki paniki - jak pomóc komuś kto ma atak paniki

# data[].attributes.attachment_link.title
Helping someone who is having a panic attack

# data[].attributes.attachment_link.title
How to Get Through a Panic Attack | Lifehacker

# data[].attributes.attachment_link.title
Box breathing relaxation technique: how to calm feelings of stress or anxiety

# data[].attributes.attachment_link.title
ADHD in Girls and Women | Martha Barnard-Rae | TEDxKinjarling

# data[].attributes.attachment_link.title
Student Motivation: Why Autonomy Matters

# data[].attributes.attachment_link.title
6 Zasad odmawiania, czyli jak być asertywnym?

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak działa dysleksja, dysortografia, dysgrafia i dyskalkulia?

# data[].attributes.attachment_link.title
7 rodzajów inteligencji - Thomas Armstrong

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wykonywanie zadań w grupach sprzyja zaangażowaniu całej klasy w uczenie się. Pracując w grupach, uczniowie mają znacznie więcej okazji do wypowiadania się, podejmowania inicjatyw i dokonywania wyborów. Im częściej będziemy proponowali uczniom pracę w grupie jako formę działania lekcyjnego, tym większe szanse na to, że praca z czasem będzie coraz bardziej efektywna.

Zanim zaczniemy

Decydując się na zastosowanie pracy grupowej warto pamiętać, że jest ona nastawiona na proces. Trzeba wielu powtórzeń, aby efekty nas zadowoliły. Natomiast same zadania, jakie w ramach tej formy działania proponujemy uczniom, powinny realizować cel lekcyjny - naukę zakończoną, domkniętą w ramach jednostki lekcyjnej.

Klasa to grupa. Dlatego zanim zaczniemy pracę w mniejszych zespołach, warto ustanowić wspólne zasady, które będą organizować pracę w grupie klasowej i mniejszych podgrupach. Nie powinny być to jednak zasady nauczyciela, a reguły stworzone wspólnie z uczniami.

Wielkość grup

Praca w grupach jest kojarzona przez uczniów i nauczycieli z działaniem w zespołach, złożonych z kilkorga uczniów. Tymczasem praca w grupie zaczyna się już od 2 osób! Warto docenić tę liczbę, bo wyniki pracy dwójek są podobne do wyników pracy czwórek. Przeprowadziłam eksperyment, w którym podzieliłam osoby szkolące się na 3 grupy dwuosobowe i 3 grupy czteroosobowe. Zadaniem grup było wypisanie zalet i wad segregacji śmieci: pary wypisały odpowiednio 7, 13 i 15 zalet i wad, a grupy 10, 13, 17 cech. Mój eksperyment pozwala sformułować wniosek, że w tym przypadku jakość pracy nie zależała od liczby osób - wyniki zależą przede wszystkim od zaangażowania uczestników.

Dobór członków grupy

Pomysłów na dobór członków grupy może być wiele.

Gdy nie ma znaczenia dla pracy uczniów, kto z kim będzie współpracował, warto skorzystać z losowania. Można losować karteczki w różnych kolorach, cukierki, liczby, działania matematyczne, które wskażą odpowiedni wynik.

Osoby w grupach mogą też połączyć wspólne upodobania. Osobno zgromadzą się wielbiciele rosołu, a osobno - zupy pomidorowej, miłośnicy lody śmietankowe staną przeciw czekoladowym.

Można też polecić uczniom policzenie liter w nazwisku, dobranie w grupy pod względem liczby samogłosek w imieniu czy podczas wejścia do klasy polecić odliczanie do tylu, ile grup utworzymy.

Mój szybki sposób na grupy, gdy nie muszę zastanawiać się, kto będzie z kim pracował, to wylosowanie patyków z imionami uczniów. Na co dzień używam ich do losowania uczniów, którzy odpowiadają na pytania związane z lekcją. Losuję patyki i rozkładam na odpowiednich ławkach. Uczeń siada w tej ławce, gdzie leży patyk z jego imieniem. Zdarza się również, że uczniowie znając zamysł losowania, zamieniają się losami, bo chcą być w grupie z konkretnym uczniem. Gdy taką sytuację zauważę, proszę o wrzucenie swojego losu z powrotem do koperty, pudełka czy skrzynki i losowanie na końcu. Nie ma to nic wspólnego z karą nakładaną na ucznia, tylko poszerzeniem jego możliwości pracy z różnymi osobami. W dorosłym życiu uczeń nie zawsze będzie miał okazję pracować z tymi, których darzy sympatią.

Czasami warto też pozwolić uczniom samodzielnie dobrać się w grupy lub pary.

Inny sposób, który wymaga od nauczyciela większego zaangażowania, to tworzenie grup pod kątem uzdolnień. Taki model będzie trudny do zastosowania na początku naszej pracy z klasą. Jednak im bardziej poznajemy uczniów, ich sposób pracy, problemy, dysfunkcje, cechy charakteru, i możliwości percepcyjne, tym lepiej możemy zarządzać grupą.

Równomierne zaangażowanie w pracę

Każdy nauczyciel marzy o sytuacji, w której wszyscy uczniowie angażują się w zadania. Czy jednak takie sytuacje są możliwe i jak zwiększyć efektywność uczenia się? Rozwiązaniem, które warto przyjąć, jest poprowadzenie grupy w taki sposób, by wskazać etapy pracy. Wymaga to od nauczyciela zaplanowania zadań.

Poniżej przykład polecenia z kryteriami sukcesu do wykonania lapbooka z informacjami na temat świata przedstawionego w lekturze:

Podajesz autora i tytuł książki.

Wskazujesz bohaterów głównych i pobocznych.

Określasz narratora i wskazujesz jego cechy.

Wskazujesz czas i miejsce.

Prezentujesz w formie planu najważniejsze wydarzenia.

Wskazujesz wydarzenia związane z zawiązaniem akcji, rozwinięciem oraz rozwiązaniem akcji oraz punkt kulminacyjny

Zapisujesz słowa kluczowe, które kojarzą się z lekturą.

Uczniowie mając konkretne zadania do wykonania, są w stanie lepiej planować i rozdzielić pracę. Podanie autora i tytułu książki oraz zapisanie tego w lapbooku na pewno nie pochłania tyle czasu, ile ułożenie w formie planu wydarzeń do lektury. Ważne jest, by zadania, które otrzymują grupy, były konkretne. Każdy z nas lubi wiedzieć, co ma konkretnie zrobić. Uczniowie także. Sprzymierzeńcem angażowania uczniów w wykonywanie zadań jest także wskazanie czasu. Można ustawić stoper lub minutnik do jajek. Zaangażowanie uczniów można zwiększyć także poprzez prośbę, by wspólnie jako grupa zapisali zadania, które każdy z nich wykonywał.
W grupach zdarzają się jednak i uczniowie, którzy nie chcą pracować. Co wtedy? Moim sposobem bywa stworzenie grupy z takim uczniem. Nauczyciel może też dołączyć do grupy, w której znalazł się uczeń niechętny pracy i wesprzeć go w wykonaniu zadania. Można też stworzyć grupę z uczniami o obniżonej motywacji zadaniowej lub z problemami w nauce. Istotne jest wtedy różnicowanie zadań. Inne zadania dostaną uczniowie z problemami w nauce, inne uczniowie zdolni, a jeszcze inne uczniowie radzący sobie z nauką bez większych osiągnięć. Zadania najsłabszej grupy mogą być polem do wyjścia dla trudniejszych zadań.

Hałas i spacery po klasie...

Wprowadzaniu pracy w grupach może towarzyszyć na początku trochę hałasu, jednak trening czyni mistrzem. Im częściej proponujemy uczniom pracę w grupach, tym jest ciszej. W klasie, z którą pracuję, sprawdza się metoda podniesionej ręki. Warto umówić się z uczniami, że gdy jest za głośno, mogą oni podnieść rękę do góry. W tym momencie wszyscy w klasie są zobowiązani podnieść rękę do góry, a podczas podniesienia jej, nie wolno nic mówić. Na początku to często nauczyciel jest inicjatorem dbania o spokój w klasie, ale z czasem to uczniowie przejmują tę rolę.

Nauczyciele zgłaszają również problem chodzenia po klasie podczas pracy w grupie. Czasem zaplanowane zadania tego wymagają. Jeśli grupie brakuje wiedzy, umiejętności czy materiałów, uczeń może pójść do innej grupy i poprosić o pomoc. Także metoda stacji zadaniowych wymusza niejako ruch poszczególnych grup. Czy jest w tym coś złego? To kwestia otwartości na potrzeby uczniów i gotowości nauczyciela na zmierzenie się z tym. Warto zadać sobie pytanie, czy rzeczywiście chodzenie po klasie podczas pracy w grupach przeszkadza w uczeniu się.

Ocenianie pracy w grupach

Ocena pracy w grupie nastręcza wielu trudności. Jeśli ocenimy zadanie wykonane przez konkretnego ucznia, to ocenimy jego wiedzę. Jak ocenić jednak współpracę, pomoc koleżeńską, zaangażowanie? Nie oceniam pracy w grupie oceną sumującą. Natomiast zawsze opatruję ją komentarzem ustnym lub pisemnym. Czasem przygotowuję też informację zwrotną do wykonanego zadania. Najczęściej oceniam w taki sposób wypowiedzi pisemne przygotowane w grupie. Podaję wtedy uczniom, co zrobili dobrze, co źle, jak należy to poprawić i jak pracować w przyszłości, by nie popełnić tego błędu.

Dobrze sprawdza się także ocena koleżeńska. Uczniowie mogą wymienić się przygotowanymi w grupie materiałami i napisać komentarz do nich lub zaznaczyć światłami, czy zadanie zostało wykonane dobrze (kolor zielony) czy trzeba jeszcze nad nim popracować (kolor czerwony), a może są w nim tylko drobne usterki (kolor pomarańczowy). Można też zaproponować uczniom, przed rozpoczęciem działań lub po ich zakończeniu, zapisanie tego, co wykonali.

Praca grupowa czy zespołowa

Praca zespołowa to nie tylko praca w grupie. Aby praca w klasie przebiegała według modelu pracy zespołowej, nauczyciel powinien zadać sobie pytania:

Czy podczas wykonania zadania uczniowie pracują w grupach?

Czy uczniowie dzielą odpowiedzialność?

Czy uczniowie podejmują wspólnie decyzje?

Czy praca uczniów jest zależna?

Jeśli odpowiedź na wszystkie cztery pytania jest twierdząca, to znaczy, że uczniowie pracują według kryteriów pracy zespołowej.
Ten model pracy zastosowałam podczas cyklu lekcji kształtujących umiejętność pisania i wygłaszania przemówień oraz pisania oficjalnego listu na temat recyklingu. Moi uczniowie w taki sposób zorganizowali także kiermasz części mowy, który służył jako powtórzenie wiadomości. W grupach stworzyli zadania, które miały na celu wykorzystanie wiadomości o częściach mowy. Najpierw sami je testowali, a potem zaprosili innych uczniów klas szóstych do sprawdzenia się.

Praca w grupie - zbędny trud?

Jeśli podejdziemy do pracy w grupie jako procesu, który ma wyposażyć naszych uczniów między innymi w kompetencje społeczne, to odpowiedź jest przecząca. Gorzej jeśli spojrzymy na pracę w grupie z perspektywy trudności: hałasu, nierównomiernego zaangażowania uczniów, rozbudowanego przygotowania się do lekcji, określenia zadań dla grup lub pozwolenia uczniom na samodzielne przejęcie odpowiedzialności za własne uczenie się. To trud wart podjęcia. Jednak każdy nauczyciel musi sam odpowiedzieć, czy jest na to gotowy?

Dorota Kujawa-Weinke
Nauczyciel z 12-letnim stażem. Pracuje w bibliotece szkolnej, uczy języka polskiego, prowadzi zajęcia terapii pedagogicznej i zajęcia filozoficzne dla uczniów szkoły podstawowej. Na lekcjach stosuje ocenianie kształtujące, jest mentorem dla nauczycieli wdrażających ocenianie kształtujące w 3 edycji kursu „OK zeszyt" prowadzonego przez Centrum Edukacji Obywatelskiej. Uczestniczka ogólnopolskich projektów edukacyjnych, pomysłodawczyni m.in. ogólnopolskiego projektu edukacji integrującej matematykę z językiem polskim „Matematycznie na języku polskim." Działa jako ambasadorka we Wiośnie Edukacji. Współpracuje z magazynem wychowawcy „Sygnał". Prowadzi bloga edukacyjnego http://inspirowniaedukacyjna.blogspot.com/. Uczenie jest jej pasją.

# data[].attributes.attachment_link.title
Wespół w zespół - efektywna praca w grupie

# data[].attributes.attachment_link.description
Wykonywanie zadań w grupach sprzyja zaangażowaniu całej klasy w uczenie się. Pracując w grupach, uczniowie mają znacznie więcej okazji do wypowiadania się, podejmowania inicjatyw i dokonywania wyborów. Im częściej będziemy proponowali uczniom pracę w grupie jako formę działania lekcyjnego, tym większe szanse na to, że praca z czasem będzie coraz bardziej efektywna.

# data[].attributes.headline
strategie na radzenie sobie ze zdenerwowanym dzieckiem

# data[].attributes.subject
strategie na radzenie sobie ze zdenerwowanym dzieckiem

# data[].attributes.attachment_link.title
My 5 Favorite Strategies to Use with an Upset Child

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Your mental health is an important part of your well-being. This aspect of your welfare determines how you're able to operate psychologically, emotionally, and socially among others.

Considering how much of a role your mental health plays in each aspect of your life, it's important to guard and improve psychological wellness using appropriate measures.

Because different circumstances can affect your mental health, we'll be highlighting risk factors and signs that may indicate mental distress. But most importantly, we'll dive into all of the benefits of having your mental health in its best shape.

Risk Factors for Poor Mental Health

Mental health is described as a state of well-being where a person is able to cope with the normal stresses of life. This state permits productive work output and allows for meaningful contributions to society.

However, different circumstances exist that may affect the ability to handle life's curveballs. These factors may also disrupt daily activities, and the capacity to manage these changes.

The following factors, listed below, may affect mental well-being and could increase the risk of developing psychological disorders.

Childhood Abuse

When a child is subjected to physical assault, sexual violence, emotional abuse, or neglect while growing up, it can lead to severe mental and emotional distress.

Abuse increases the risk of developing mental disorders like depression, anxiety, post-traumatic stress disorder, or personality disorders.

Children who have been abused may eventually deal with alcohol and substance use issues. But beyond mental health challenges, child abuse may also lead to medical complications such as diabetes, stroke, and other forms of heart disease.

The Environment

A strong contributor to mental well-being is the state of a person's usual environment. Adverse environmental circumstances can cause negative effects on psychological wellness.

For instance, weather conditions may influence an increase in suicide cases. Likewise, experiencing natural disasters firsthand can increase the chances of developing PTSD. In certain cases, air pollution may produce negative effects on depression symptoms.

In contrast, living in a positive social environment can provide protection against mental challenges.

Your biological makeup could determine the state of your well-being. A number of mental health disorders have been found to run in families and may be passed down to members.

These include conditions such as autism, attention deficit hyperactivity disorder, bipolar disorder, depression, and schizophrenia.

Your lifestyle can also impact your mental health. Smoking, a poor diet, alcohol consumption, substance use, and risky sexual behavior may cause psychological harm. These behaviors have been linked to depression.

Signs of Mental Health Problems

When mental health is compromised, it isn't always apparent to the individual or those around them. However, there are certain warning signs to look out for, that may signify negative changes for the well-being. These include:

A switch in eating habits, whether over or undereating

A noticeable reduction in energy levels

Being more reclusive and shying away from others

Feeling persistent despair

Indulging in alcohol, tobacco, or other substances more than usual

Experiencing unexplained confusion, anger, guilt, or worry

Severe mood swings

Picking fights with family and friends

Hearing voices with no identifiable source

Thinking of self-harm or causing harm to others

Being unable to perform daily tasks with ease

Benefits of Good Mental Health

Whether young or old, the importance of mental health for total well-being cannot be overstated. When psychological wellness is affected, it can cause negative behaviors that may not only affect personal health but can also compromise relationships with others.

Below are some of the benefits of good mental health.

A Stronger Ability to Cope With Life's Stressors

When mental and emotional states are at peak levels, the challenges of life can be easier to overcome.

Where alcohol/drugs, isolation, tantrums, or fighting may have been adopted to manage relationship disputes, financial woes, work challenges, and other life issues-a stable mental state can encourage healthier coping mechanisms.

A Positive Self-Image

Mental health greatly correlates with personal feelings about oneself. Overall mental wellness plays a part in your self-esteem. Confidence can often be a good indicator of a healthy mental state.

A person whose mental health is flourishing is more likely to focus on the good in themselves. They will hone in on these qualities, and will generally have ambitions that strive for a healthy, happy life.

Healthier Relationships

If your mental health is in good standing, you might be more capable of providing your friends and family with quality time, affection, and support. When you're not in emotional distress, it can be easier to show up and support the people you care about.

Better Productivity

Dealing with depression or other mental health disorders can impact your productivity levels. If you feel mentally strong, it's more likely that you will be able to work more efficiently and provide higher quality work.

Higher Quality of Life

When mental well-being thrives, your quality of life may improve. This can give room for greater participation in community building. For example, you may begin volunteering in soup kitchens, at food drives, shelters, etc.

You might also pick up new hobbies, and make new acquaintances, and travel to new cities.

How to Maintain Mental Health and Well-Being

Because mental health is so important to general wellness, it's important that you take care of your mental health.

To keep mental health in shape, a few introductions to and changes to lifestyle practices may be required. These include:

Taking up regular exercise

Prioritizing rest and sleep on a daily basis

Trying meditation

Learning coping skills for life challenges

Keeping in touch with loved ones

Maintaining a positive outlook on life

Another proven way to improve and maintain mental well-being is through the guidance of a professional. Talk therapy can teach you healthier ways to interact with others and coping mechanisms to try during difficult times.

Therapy can also help you address some of your own negative behaviors and provide you with the tools to make some changes in your own life.

A Word From Verywell

Your mental health state can have a profound impact on all areas of your life. If you're finding it difficult to address mental health concerns on your own, don't hesitate to seek help from a licensed therapist.

# data[].attributes.attachment_link.description
Your mental health is a key piece for your well-being. This guide helps to understand how big of a role mental health plays in your daily life.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
It's normal to be anxious sometimes, but when anxiety interferes with your quality of life, or you experience it constantly, this may be the sign of an anxiety disorder.

School can be a source of anxiety for many kids and young adults. It's a setting filled with expectations to succeed, large groups of people, opportunities for bullying, and more. School anxiety can cause students of all ages to feel overwhelmed at the thought of stepping foot on campus.

Treatment plans for school anxiety may need to address the symptoms of the condition as well as the external factors that are triggering anxiety. Let's take a look at the causes of anxiety at school as well as some strategies to help kids feel comfortable while they learn.

The reason a child feels anxiety about school will vary according to their specific situation. Possible causes can include a combination of any of the following.

Social anxiety: Social anxiety is about concern about how one is perceived by others, usually peers. Academic anxiety typically does not have a social component, but the two can overlap. Social anxiety can also impact a student's performance academically, creating a cyclical effect where the student is concerned about both.

Bullying or cliques: A child may feel anxious about going to school because that is where they encounter bullying.

Academic anxiety or testing: Children might be anxious about school because they don't feel like they are performing well enough, or they are worried about standardized testing.

Past or ongoing trauma.Trauma (a divorce, a death in the family, or abuse) can cause students to feel anxious in school or in other group social settings. Students may also be traumatized by the news of school shooters and the need to go through safety drills for it.

Separation anxiety: Younger children may not feel they are safe when separated from their caregivers, leading to school drop-offs that are difficult and upsetting for everyone involved. While some of this is a normal part of development in most children, it can reach detrimental levels.

Generalized anxiety disorder: Sometimes school anxiety indicates that a child may have a generalized anxiety disorder, sometimes referred to as chronic anxiety. This type of anxiety might not be specifically related to school, but the child demonstrates symptoms in the school setting.

Chronic health conditions: Children who live with severe allergies, are immunocompromised, or have a chronic pain condition may see school as a place where they are not safe. They may also be concerned their condition may keep them from succeeding in school activities. Several studies of students with chronic pain have found that they are more likely to try to avoid school due to anxiety.

Signs and symptoms of anxiety will vary according to how old a student is.

Anxiety symptoms in primary grades

Possible symptoms of anxiety in children who are 10 and under may include:

irritability, crying, yelling, or having a tantrum

refusal to participate in the process of getting ready for school

loss of appetite or nausea as it draws close to time to leave for school

nightmares or difficulty sleeping

increased heart rate and/or rapid breathing

Anxiety symptoms in older grades

As students grow older, their anxiety may show itself in the form of external school-avoidance behaviors. Signs of anxiety in children who are in middle and high school will vary across cultures and individual families, but may include:

While it's easy to think of anxiety as an adult problem, many types of anxiety disorders can begin during childhood. Let's look at some of the most common ones.

Separation anxiety disorder: Separation anxiety disorder is caused by fear of being separated from caregivers. This type of anxiety is most common in children under age 2. Children who are dealing with a recent traumatic event (such as a death in the family or moving) or children who have timid personalities are most likely to experience this type of anxiety. The level of anxiety being experienced isn't considered developmentally appropriate or related to a recent event.

Social anxiety disorder: People with social anxiety disorder feel extremely anxious in social settings. A history of negative experiences in family or group settings can be the underlying cause. Children who have been bullied in the past or who have survived abuse are more likely to have social anxiety disorder.

General anxiety disorder: Chronic anxiety is another name for generalized anxiety disorder. A child with school anxiety who has symptoms in a wide variety of other non-academic settings may have general anxiety.

Panic disorder: Panic disorder is characterized by recurring panic attacks. Someone with panic disorder may also develop a fear of their panic attacks, and this anxiety about the attacks becomes a symptom all its own. Panic attacks may be triggered by specific events, or they may seem to happen for no clear reason. Panic disorder is more common in young adults than in other age groups.

There are plenty of options when it comes to helping your child through school anxiety. Most of them boil down to acting with empathy and compassion, rather than establishing strict rules and punishments.

Teachers, parents, and school nurses may pick up on school anxiety, even if a student doesn't have the language to say that they feel anxious. If you are concerned that a child in your care is dealing with school anxiety, you'll need to communicate well to try to identify potential causes or underlying issues.

Talk openly about feelings and mental health

When a child acts out, one of the most helpful things you can do is be curious. Finding out what your child is feeling and what they're afraid of can show you the best way to help them. Make discussions on emotions and mental health a part of everyday life at your house.

Ask questions about school during moments when your child is calm. Is there a person at school who is scaring or bothering them? Is there a certain staff member or teacher who makes them feel uncomfortable? Who are they sitting with at lunch? What is the loudest part of the day?

You don't want to make your child feel interrogated, but you can strive to give them a chance to make their feelings known so that they feel understood. Young children may also benefit from books that introduce them to different emotions and the names that we use for them.

Check your priorities

Sometimes the source of school anxiety may start at home, and a different parental attitude toward academic success can help children who are afraid of failing.

It's understandable that you may have your own anxieties about your child's future and want the best for them. Grades and tests can all feel very important, and it's easy to place more importance on them than they deserve. But recent research has actually found that a person's personality is the most accurate predictor of future success.

Teaching your child healthy ways of dealing with anxiety and pressure at a young age will likely do more good for them than making sure they have straight As.

Get help from an expert

With the rise of telehealth, there are lower barriers to finding the right therapist for your child when it comes to time and location. A therapist can help you and your child discover the root of their anxiety, and build a treatment plan around their needs.

Your child seeing a therapist isn't a failure on your part or theirs, as mental health care is important for everyone. A therapist will also be able to help diagnose conditions like ADHD that may benefit from medications.

Consider a change of environment

In some cases, environmental changes are needed to help support a child who has school anxiety. Consistent bullying can usually be addressed through administrative support and parental guidance.

In rare cases, a child with anxiety may benefit from changing schools or learning from home, if that is an option. This is a big decision that is best made in partnership with a team of other people who know and support your child, including your pediatrician, school administrators, school counselors, and/or other mental health professionals.

If your child does change learning environments, they should understand that anxiety is a medical condition, and it typically can't be turned on and off just by changing the surrounding scenery.

Having anxiety about school can lead to school avoidance, school refusal, and other anxious behaviors. Managing school anxiety is about identifying the root cause so that it can be addressed at home and at school. One of the best things you can do is to develop ways of communication that help your child feel safe and open to share their feelings with you.

School anxiety can be a sign that generalized anxiety disorder or another mental health condition is at play, so it's worth working with a therapist or your school's social worker to create your anxiety game plan.

Speak with your child's pediatrician or doctor if you are concerned about their level of school anxiety.

# data[].attributes.attachment_link.title
How Can I Help My Child With School Anxiety?

# data[].attributes.attachment_link.description
School anxiety is incredibly common, and becoming even more so. We'll review common causes and how to help your child develop ways to deal with stress.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Rytuały to czynności powtarzane przez ludzi, które mają jakąś symbolikę, łączą grupę, wzmacniają więzi, służą przekazywaniu tradycji. Szkolne rytuały mogą być podzielane przez całą społeczność. Dzieje się tak w przypadku dnia patrona, szkolnego rajdu czy ceremonii pasowania na pierwszoklasistę. Ale każda klasa (podobnie jak każda rodzina) może mieć też swoje własne rytuały. Są one skutecznym narzędziem pracy wychowawczej z klasą.

Artykuł jest szóstą częścią cyklu merytorycznych materiałów dla dyrektorów i nauczycieli #tutoring rówieśniczy. W ramach cyklu autorka zwraca uwagę na rozwój nastolatków na wczesnym etapie dorastania, przedstawia sposoby ich wspierania, patrzy na ten czas również z perspektywy kryjącego się w nim potencjału. W artykułach są przedstawione konkretne propozycje działania oraz autorski program tutoringu rówieśniczego.

Dlaczego rytuał klasowy?

O tym, że dobrze działająca relacja wychowawcza jest oparta na zrozumieniu i zaufaniu, ale też autorytecie, chyba nie trzeba nikogo przekonywać. Tworzenie w klasie klimatu współpracy i szacunku oraz skuteczne zarządzanie to przepis na udane pełnienie roli wychowawcy czy wychowawczyni klasy. Jednym z narzędzi pracy wychowawczej może być rytuał. Nadaje on klasowej codzienności wyjątkowy charakter, w atrakcyjny sposób pomaga przekazywać treści wychowawcze, ale też zbliża wychowawcę do uczniów i uczennic.

Wspólne aktywności uatrakcyjajniące szkolne życie zawsze są dobrą strategią budowania relacji. Ale rytuał to nie tylko atrakcyjna aktywność. Powtarzalność rytuału wskazuje, że dana klasa ma swoje życie, swój rytm. To odróżnia ją od reszty szkolnej społeczności i czyni wyjątkową. Oto kilka pomysłów, jak można ten rytualny rytm nadać swojej klasie.

Co u Ciebie słychać? Podczas zajęć szkolnych nie zawsze jest czas na swobodne rozmowy, opowiadanie o sobie. Jednak nawet podczas lekcji przedmiotowych można wygospodarować kilka minut w tygodniu na rytuał „Co u Ciebie słychać?". Lekcja wychowawcza zaś jest na ten zwyczaj momentem wymarzonym. Wylosowany w danym tygodniu uczeń prezentuje się podczas kolejnej sesji „Co u Ciebie słychać?". Ma w ciągu 5-10 minut opowiedzieć, czym się aktualnie interesuje, co czyta, może przybliżyć postać swojego idola, pokazać zdjęcia psa lub nauczyć klasę jakiejś gry. Ważne, żeby były to bardzo krótkie prezentacje. Ma to być drobny, ale powtarzający się element lekcji. Żeby zabawa ta była jeszcze mniej formalna i bardziej „wtopiła się" w klasowe życie można nie informować uczniów o tym, kto będzie o sobie opowiadał. Każdy ma być na taką ewentualność przygotowany, a lekcję wychowawczą zaczyna losowanie.

Czytanie książek podczas lekcji. Na prowadzonej przez wychowawcę lekcji przedmiotowej, raz w tygodniu lub chociaż raz w miesiącu, każdy czyta 10 minut przyniesioną przez siebie dowolną książkę. Rytuał ten ma wiele zalet. Przybliża klasę do nauczyciela, który pozwala jej na odejście przez kilka minut od zadań lekcyjnych (dlatego powinna być to lekcja przedmiotowa, nie wychowawcza). Promuje czytelnictwo - dla wielu z uczniów, którzy mało czytają, możliwość zamieniania 10 minut fizyki na obcowanie z książką okaże się prawdziwym skarbem. Czytając swoje książki, poznajemy się - widzimy, kto, co czyta. Młodsi i starsi uczniowie, dla których niezwykle ważni są rówieśnicy, mogą inspirować się wzajemnie, zarażać pasją do jakiejś serii wydawniczej. Kiedy kończy się czas czytania, uczniowie chowają książki i przechodzą do lekcji. Nie trzeba w żaden sposób komentować tego wspólnego czytania. Nauczyciel powinien mieć w klasie kilka książek dla tych, którzy zapomną o dniu czytelnika.

Mapa skarbów. Dorastający uczniowie są gotowi do wyznaczania sobie dalekich celów, do planowania. Zmienia się postrzeganie siebie w czasie. Gratyfikacja nie musi być natychmiastowa jak u młodszych dzieci. Tę umiejętność można trenować i wykorzystać ją w pracy wychowawczej, na przykład realizując jakieś zadania cały semestr, by na końcu czekała nagroda. Moją propozycją jest mapa skarbów. Na początku roku nauczyciel pokazuje ją klasie. Na mapie zaznaczony jest skarb, punkt startowy, ale nie ma narysowanej do niego drogi. Nauczyciel umawia się z grupą, jakie wydarzenia/zachowania/sytuacje będą przybliżały klasę do skarbu. Za każdym razem, gdy klasa wykona jakieś „zadanie", można rysować fragment drogi (np. 5 cm). Co będzie skarbem/nagrodą można ustalić wspólnie z klasą. Podczas lekcji wychowawczej można rozmawiać z klasą o mijającym tygodniu i rytualnie zaznaczać kolejne etapy przebytej drogi.

Ważna uwaga. Tego typu zabawy są podobne to szkolnych ocen, słoneczek w młodszych klasach, a nawet stosowanych w niektórych rodzinach żetonów za wykonywanie domowych obowiązków itp. Dlatego trzeba pielęgnować walor zabawowy tego klasowego rytuału. Powinien on służyć podkreślaniu tego, co w grupie dobre. Nie można więc „cofać" klasy na mapie czy informować, kto zatrzymał marsz do nagrody. Ważne są rozmowy i jakiś sposób „ogrania" sytuacji, żeby nie sprowadzić tego rytuału do behawioralnej procedury podobnej do wystawiania ocen. Dobrze też, żeby zadania wykonywane przez klasę promowały pracę grupową, solidarność czy altruizm. Nagradzanie dzieci i młodzieży za tak zwane dobre zachowanie odbierze rytuałowi urok i zrówna mapę skarbów z dziennikiem ocen.

Kapsuła czasu. W poprzednim tekście pisałam o „The Rite Journey", programie działającym w niektórych szkołach w Nowej Zelandii. Jego twórcom przyświecała myśl, że młodzieży brakuje współcześnie rytuałów i wsparcia wspólnoty w procesie stawania się dorosłymi. Wieloletni program zakładał nie tylko rozmowy, dyskusje i inne zajęcia związane z przekazem wiedzy „starszyzny", ale także ceremonie, jak na przykład „rytualne wyrzucanie kamieni", na których uczniowie uprzednio zapisują coś, co symbolizuje ich dzieciństwo.

Czytając o tym programie, myślałam o podobnych pomysłach, które można niewielkim nakładem czasu i finansowym zrealizować w każdej szkole. Przykładem może być pisanie „karteczek do siebie z przyszłości" w szóstej, a potem siódmej klasie i zamykanie ich w kapsule czasu, która zostanie otwarta na koniec klasy ósmej. Jest to świetna zabawa, którą uczniowie i uczennice chętnie podejmują. Przy okazji mają oni okazję wejrzeć w siebie, zastanowić się nad sobą. Pisanie listów od siebie może dla wielu osób być trudnym wyzwaniem, ale podołanie mu stanie się sukcesem.

Rytuał ten pokazuje też, że wychowawca czy wychowawczyni towarzyszy grupie w dorastaniu. Nawiązuje on wyraźnie do idei rytuałów przejścia, które są w szkołach bardzo potrzebne.

Zdjęcie klasowe. Na jednym z portali społecznościowych widziałam bardzo ciekawą galerię zdjęć. Ojciec i dwie córki robili sobie zdjęcie co roku - w tym samym miejscu, w podobnych pozach. Pięknie uchwycili w ten sposób przemijający czas, ale też rodzinną miłość. Od razu pomyślałam o szkolnym rytuale zbudowanym na tym pomyśle. Rozpoczynając pracę wychowawczą w klasie, można zaproponować uczniom robienie takiego zdjęcia każdego roku, w tym samym miejscu, na przykład na boisku szkolnym. Klasa powinna zawsze się tak samo ustawiać do zdjęcia. Oglądanie co roku tych zdjęć to świetna zabawa. Staną się one też pięknym elementem zdobiącym pamiątkowy album na koniec szkoły.

Urodziny, imieniny. Jeśli w klasie jest zwyczaj świętowania urodzin/imienin uczniów, można wymyślić coś specjalnego, co wyróżni klasę spośród innych. Na przykład w danym tygodniu zdjęcie jubilata lub solenizanta może zdobić ścianę w symbolicznej ramce, która na co dzień wisi pusta na klasowej ścianie.

Warto przeczytać

Gajda K. A., Pedagogiczny dramat terapeutyczny jako spotkanie z młodzieżą, w: Etiudy sceniczne o dorastaniu, red. I. Dowlasz, Kielce 2011.

Hamerski J., Gotowe scenariusze imprez szkolnych, czyli jak przygotować imprezę w szkole, żeby nie byłą nudną „kuczcią", Poznań 2011.

Ozenc K. , Hagan M., Kreatywne rytuały przydatne w pracy, Warszawa 2020.

Zabielska J., Pomysł na niebanalną uroczystość szkolną, Kraków 2013.
O programie "The Rite Journey"
Smith A.P., The implementation of a rites of passage programme into a boys' secondary school, „Pastoral Care in Education", 2012/30. http://theritejourney.com/boys-year-long-program.

Pisałam szerzej

Jaskulska S., Kreowanie doświadczeń liminalnych w szkole z wykorzystaniem metody dramy edukacyjnej, „Studia Edukacyjne", 2016/42.

Jaskulska S., Rytualne i nierytualne oblicze „fali" w szkole, „Studia Edukacyjne", 2017/ 43.

Jaskulska S., Liminalność dorastania jako rys współczesności. "Stająca się dorosłość" w świetle antropologicznej teorii rytuałów przejścia, w: Młodzież w dobie przemian społeczno-kulturowych, red. K. Segiet, Poznań 2015.

Jaskulska S., O potencjale stanów przejściowych na przykładzie dorastania i wchodzenia w dorosłość, „Humaniora", 2018/3 (23).

Jaskulska S., Rytuał przejścia. Młodzież szkolna na progu edukacyjnym, Poznań 2018.

Jaskulska S., Spotkanie dramowe zamiast szkolnej akademii. Nowe wymiary kreowanie doświadczeń rytualnych w szkole a wspieranie rozwoju adolescentów, w: Młodzież między ochroną a ryzykiem. Wspieranie oraz pomoc psychologiczno-pedagogiczna dla adolescentów i adolescentek, red. B. Jankowiak, A. Matysiak-Błaszczyk, Poznań 2017.

Jaskulska S., Współczesne oblicza pedagogiki liminalnej. W stronę wspierania rozwoju młodzieży szkolnej poprzez zabawę, w: Społeczne i podmiotowe uwarunkowania rozwoju młodzieży, red. A. Cybal-Michalska, M. Orłowska, W. Segiet, Dąbrowa Górnicza 2018.

Jaskulska S., Wypowiedzi studentów na temat szkolnych zwyczajów związanych z przejściami między kolejnymi szczeblami kształcenia w świetle teorii rytuału Rene Girarda, w: Młodzież w sferze doświadczeń edukacyjno-zawodowych, red. A. Cybal-Michalska, B. Kanclerz, L. Myszka-Strychalska, P. Peret-Drążewska, Poznań 2018.

Jaskulska S., Rytuały i świętowanie a budowanie relacji w szkole, w: Zdrowe relacje w szkole. Artykuły, scenariusze lekcji, red. M. Rosińska, https://e-dos.net/Rok_relacji_publikacja2020.pdf?fbclid=IwAR1xpIROw2EIXJJd2oCwgZTU9uUeipMlSxm9OUVXoNJorrHmvBmGM2rhPPs.

Sylwia Jaskulska
Prof. UAM dr hab., pedagożka, pracuje na stanowisku profesora w Laboratorium Pedagogiki Szkolnej na Wydziale Studiów Edukacyjnych Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Autorka, współautorka i współredaktorka kilku książek o szkole (np. S. Jaskulska, Ocena zachowania w doświadczeniach gimnazjalistów, S. Jaskulska, Rytuał przejścia. Młodzież szkolna na progu edukacyjnym, M. Dudzikowa, S. Jaskulska (red.), Twierdza. Szkoła w metaforze militarnej. Co w zamian?) i kilkudziesięciu innych tekstów. Członkini Uniwersyteckiego Ośrodka Koordynacyjno-Programowego Kształcenia Nauczycieli. Zastępczyni redaktor naczelnej „Rocznika Pedagogicznego". Honorowa Ambasadorka oddolnej ogólnopolskiej inicjatywy edukacyjnej Rok Relacji w Edukacji. Doświadczenia naukowe zdobywa i pogłębia poprzez udział w ogólnopolskich i międzynarodowych projektach i współpracując z zagranicznymi ośrodkami uniwersyteckimi. Pasjonatka dramy edukacyjnej.

# data[].attributes.attachment_link.title
Rytuały w mojej klasie - praktyczne pomysły dla wychowawców

# data[].attributes.attachment_link.description
Rytuały to czynności powtarzane przez ludzi, które mają jakąś symbolikę, łączą grupę, wzmacniają więzi, służą przekazywaniu tradycji. Szkolne rytuały mogą być podzielane przez całą społeczność. Dzieje się tak w przypadku dnia patrona, szkolnego rajdu czy ceremonii pasowania na pierwszoklasistę. Ale każda klasa (podobnie jak każda rodzina) może mieć też swoje własne rytuały.

# data[].attributes.headline
radzenie sobie z bullyingiem i dyskryminacją

# data[].attributes.subject
radzenie sobie z bullyingiem i dyskryminacją

# data[].attributes.body
https://www.verywellmind.com/how-to-deal-with-bullies-5213915

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
While it might seem like dealing with bullies is a thing that only children might go through, you can be confronted with bullies at any stage of your life. You can have a bully at work, the gym, or even in your own home.

Being bullied is a frustrating and painful experience. When you are being bullied, it can often feel like things are out of your hands. While the onus is never on you to stop the bullying, and it's never your fault, there are some things you can do to handle being bullied.

This article breaks down the most valuable tips you can use to deal with a bully and protect yourself in a healthy and safe way.

How to Deal With Being Bullied

If you are being bullied, it's essential to know that it's not your fault. The only person at fault in such a situation is the bully. Nevertheless, here are some things you can do to deal with it:

Don't engage: Verbal bullies hope that you engage with them so that they have an excuse to keep picking on you. If the bully isn't disrupting your personal or work life, don't engage with them. When the bully starts verbally attacking you, remove yourself from the situation if you can. If it's safe for you to do so, simply walk away.

Have a conversation with the bully: Many people who bully have many unresolved issues that cause them to act out. While this doesn't excuse their behavior, having a conversation with the bully might help them realize just how much their actions are hurting you and hopefully deter them from continuing.

Report it: If the bully refuses to let up after having a conversation with them, you should take the issue to a higher authority. If it's happening at work, you should take it to your boss, or if it's happening at school, you can report it to a teacher. If you feel at risk of physical harm from the bully, you should consider involving the police.

Recite positive affirmations: Try as you might to ignore the bully when they are saying ugly things about you; some of these things might stick in your mind. It's important to remember that, in many cases, bullies are only projecting their insecurities onto you and none of what they are saying about you is accurate. Remind yourself that you are a great person and nothing your bully says matters.

Protect your personal space: If a family member is bullying you in your home, draw firmer boundaries and protect your personal space. This might involve telling a family member living with you to move out or moving out yourself if you can afford to.

Get help: Getting help to deal with a bully, especially as an adult, might seem embarrassing, but don't hesitate to get help when you feel like you need it. Tell a friend or loved one that you are being bullied.

Things You Shouldn't Do When You are Being Bullied

If you are being bullied, remember that you are the victim, and it's not your fault. However, there are a few things you should avoid in any scenario that you are being bullied:

Don't blame yourself: Bullying is never your fault. It's only the bully's fault, so don't blame yourself for their shortcomings.

Don't take out your frustrations on other people: If you are being bullied by someone in a position of power over you, it can be easy to let the feelings of frustration out on a subordinate. Resist the urge to do this because this would make you a bully too.

Don't disrupt your life: Don't disrupt your day-to-day life because of a bully. It can be tempting to skip work, school, or a family function because you'll be confronted with the bully. Don't let them disrupt your life. The exception to this is if it's unsafe for you to be in close proximity to the person who is bullying you.

Don't retaliate: While it might seem tempting to pay back the bully's action's in kind, you shouldn't retaliate if you are being bullied. Many bullies hope to elicit an adverse reaction from you when they bully you. Denying them this satisfaction can take away some of their power.

Dealing With Being Cyberbullied

Cyberbullying is a phenomenon that has become more common. Cyberbullying takes place in digital spaces like social media, and you might never meet the person bullying you.

The first thing you should know is that you shouldn't engage with them. Cyberbullies, like every other bully, feed off your response. You can also block their accounts from viewing and interacting with yours.

If your life or physical well-being is being threatened, don't think it's just the internet. Treat it like a real threat and report it to the police.

How to Help Someone Who Is Being Bullied

If you observe that your child, friend, or loved one is being bullied, there are some things that you could do to help them get out of the situation in the safest and healthiest ways possible:

Speak up on their behalf: It can be difficult for a bullied person to report the situation to a person in authority. You can do so on their behalf if you find that they've been avoiding it.

Talk to the bully: If it feels safe for you to do so, you should speak to the bully and attempt to deter them from their actions.

Help build their confidence: Being bullied can take a toll on one's sense of self-worth and confidence. Help restore it by reminding them that they are not who the bully says they are.

Create a support system: Feeling like they have a robust support system is vital for anyone being bullied. In combination with being bullied, feelings of isolation can lead to anxiety and depression.

A Word From Verywell

There's no one way to deal with bullies. Different tactics apply in different scenarios. Bullying is a horrible thing to deal with, and no one deserves to be bullied. While you can try to work out issues with the bully yourself, report to a higher authority if you feel threatened or overwhelmed. For instance, if your manager is bullying you at work, take the issue to their boss. If you find that you are having a difficult time dealing with the emotional aftermath of being bullied, please don't hesitate to reach out to a mental health professional.

# data[].attributes.attachment_link.title
What to Do If You're the Victim of Bullying

# data[].attributes.attachment_link.description
You can't always stop someone from bullying, but you can choose how to respond. Learn how to deal with bullies, whether it's happening to you or someone you love.

# data[].attributes.attachment_link.title
What to do about... Bullying! - SEL Sketches

# data[].attributes.attachment_link.title
Cyberbullying - How to Avoid Cyber Abuse

# data[].attributes.attachment_link.description
Access Toolbox by Hyper Island to build an innovative workplace and support well-being. Unlock your team’s full potential now!

# data[].attributes.headline
Przyjęcie dzieci - uchodźców do Twojej szkoły - broszura ZNP

# data[].attributes.subject
Przyjęcie dzieci - uchodźców do Twojej szkoły - broszura ZNP