# data[].attributes.body
İstanbul’un sesi, bir rüzgarın ağaçlardaki yaprakları sallamasıyla başlar; doğanın huzur veren tınıları ile iç içe geçen bir melodi oluşturur. Uzaklardan gelen suların çıngırağı, adeta boğazın çağrısıdır. Şehir yaşayan bir varlık olarak hissedilir, dinleyenler şehrin yankılarını bulur, kuşların çığlıkları gökyüzünü kaplar. Akşam olunca ağır çekilir dalgaların sesi.

Mahalle aralarındaki sesler, Kapalı Çarşı’nın serin havası, Mısır Çarşısı’nın kalabalığı, insanların hayatlarının bir parçasıdır. Çekiç sesleri bir işin ve emeğin simgesidir. Bahar rüzgarlarındaki taze kokular, adeta şimdi ve geçmiş arasındaki bir köprüdür. Bir yosmanın yürüdüğü kaldırımların arkasından duyulan laflar ve bir günün yere düşüşü, insan ilişkilerindeki karmaşayı ve şehrin her köşesinden çıkan seslerin insanın içini dolduran tınısını temsil eder. İstanbul’un sesini dinlersen kalbinin atışında duyabilirsin.

# data[].attributes.body
Bambaşka bi hal alırdı İstanbul jinlwin kapalı diradigun ların civiltitryb başlayan melad bir sure sonra ton pakt kopb Senfoniye danisünd Geldiniz adipe burns yozmaye kalksong m bulu, kapalı ala bu denti conliliğine sahit duraturve kopalicarsion kala ben daybolan ayor codes, esti bir gruma fondno YGzselen nostaljik sestate in Tec geerd. Haliç kiybri; rüzgarın etkisiyle hafif dalgalanmalara maruz kalie, dalgaların civeredity, soster martılan çiğlik bijb biriesind. Bir yandan balita, teknelerin Motor sesto, diğer yordan Sokak Satieikninın tezgahlarına vuう Garpmaler sehrin nobzim tutirdi Los bir sokok usuka goliran kemanier kalpleri titretind: Sehrin her tepesinden lam basının attında, göninen Comiiler Nehre sembolik bir ankom katardı. Ter kokulkriyb la içe olan bater havasıyla İstanbul adeta yasile wijnποικίες Bu hova, Mahmut pasaalak civilnys da bera berinde getirmişti Jehrin ruhu, binlerce yıllık tarihiyle hormanlanmış, modern yoja- min karmaşası icinde love kendini gösterirdi. Istanbul; sadece bir Sehir değil, aynı zamanda bir tutku ve duygudur

# data[].attributes.body
İstanbul, binlerce yıllık geçmişiyle bir medeniyetler beşiği ve dünyanın en özel şehirlerinden biri olarak dikkat çeker. Asya ve Avrupa’yı birleştiren eşsiz coğrafi konumuyla iki kıtayı birleştiren bu şehir, tarih boyunca farklı imparatorluklara başkentlik yapmıştır.

Şehir, özellikle tarihi yarımadada yoğunlaşan zengin kültürel mirasıyla tanınır. Ayasofya, Sultanahmet Camii ve Topkapı Sarayı gibi yapılar, İstanbul’un Bizans ve Osmanlı dönemlerinden kalma görkemli eserleri arasındadır. Yerebatan Sarnıcı ise suyun içindeki sütunlarıyla büyüleyici bir atmosfer sunar. Boğaziçi, İstanbul’un kalbinde yer alan doğal bir şaheserdir. Deniz trafiğinin canlılığı ve kıyı boyunca sıralanan tarihi yalılar, Boğaz’ın eşsiz manzarasını oluşturur. Anadolu ve Rumeli Hisarları gibi yapılar, Boğaz’ın iki yakasında tarihin izlerini taşır. Galata Kulesi’nden şehrin panoramik manzarası izlenebilirken, İstiklal Caddesi’nin hareketli atmosferi modern İstanbul’un enerjisini yansıtır. Kapalıçarşı ve Mısır Çarşısı gibi tarihi pazarlar ise şehrin ticaret hayatına dair izler sunar. Adalar bölgesi, İstanbul’un sakin ve nostaljik bir köşesidir. Faytonlar ve tarihi köşkler, Adalar’ın özgün dokusunu korumasına katkı sağlar. Şehir, bu zengin çeşitliliği ve enerjisiyle hem geçmişin derinliklerini hem de modern dünyanın dinamizmini aynı anda yaşatır.

# data[].attributes.body
İstanbul’un Sesleri

Yürüyorum Moda Sahilinde. Güneş sol yanımdan vuruyor, yüzümün hışırtısını, sol tarafımdaki adada piknik yapan insanların sohbet ve kahkaha seslerini hissediyorum. Hızla esen rüzgarın acelesi var gibi, nereye gidiyor acaba? Önümdeki banklardan birine oturdum, kapadım gözlerimi. İstanbul’u hissetmeye başladım. Martıların kahkahası, sol tarafımdaki simitçiden gelen taze kokular, çocukların kahkahaları ve bir adamın flütü… Bunların hepsi bir senfoni sunuyordu.

Birden gözlerimi açtım ve etrafıma baktım. Hâlâ oturuyordum ama artık yalnız değildim. Yanımda bir kadın oturuyordu. Gözleri kapalıydı ve o da şehrin seslerini dinliyordu. Birbirimize bakmadan aynı anda gözlerimizi açtık. Kadının gözleri benim gibi İstanbul’un büyüsüne kapılmıştı. Birbirimize gülümseyip sessizce ayrıldık.

İstanbul’un sesleri, hâlâ kulaklarımda yankılanıyordu.

Tolga Cem ÇINAR

239 8/A

# data[].attributes.body
Mevsim sonbahar. Üsküdarda ağaçların altında, ağaçları yaprakları tarafından sandruş bir bankta yaşlı bir adam vardı. Yüzü kırışmış, saçları dağınık, gözleri ise masmavi. Gözlerini kapatıp İstanbulu dinliyordu, İstanbul'un resmi aklında canlandı. Eninönün'de vapurların yüksek sesleri, iskelenın yanında iğne atsan yere değmeyecek bir kalabalık. Seyyar satıcılar, balık restorantları hepsi deniz kenarına dizilmiş müşteri çekmek için haykıra haykıra bağırıyorlar. Biraz ilerde turistlerin asla görmeden ülkelerine dönmediği Kapalı Çarşı. İçinde sağ ve solda sırayla dizilmiş dükkanlar. Yerde ve tavanda renkli işlemeler gönüp hayran kalan insanlar bir yandan yürüyor bir yandan işlemelere hayran gözlerle bakıyorlar. Bir anda aklına Kadıköy geliyor. Birbirine paralel sokaklar cıvıl cıvıl insan kaynıyor. Restorantlarda sıra bekleyenlerle dolup taşıyor sokaklar. Birkaç deli var. Bir anda bağırıyorlar, geziyorlar. Sokak sanatçıları sokakları şenlendiriyorlar adeta Kadıköy'un müziğini çıkartıyorlar. Sahilde banklarda oturup boğazı seyreden bir sürü insan.

# data[].attributes.body
Bir yerde durup dinlerseniz eğer istanbul'u, anlarsınız. Yolda yürüyen in sanların yorgunluğunu başlarını öne eğmelerinden anlarsınız. Trafiğin gürültüsü varken huzur ne arar ki. Ara sokaklardaki evlerden gelen çanak sesleri, sokaklardaki çocuklardan çıkan anlam verilemeyen sesler. Bu sesler samimi bir İstanbul'u anlatır. Hele ki sırtını şehre dönünce gördüğün şeyin temiz, sonu gözükmeyen bir deniz olması. Martıların Seslerine eşlik eden dalgalar, asıl huzur bu değil midir?

Esnafların kendi arasındaki samimiyeti, gülüşmeler, geçilen güzel Vakitler. Anı biriktirmek için harika bir yerdir İstanbul. Göğe bakarsın, bir kitap yazarsın. Herhangi bir tepeye bakman bile sení duygudan duyguya sokar.İstanbul anlatıldığı gibi kötü veya kirli bir yer değil. Sadece şans vermen lazım.

M. Botan Eliş

# data[].attributes.body
İstanbul'ın öyle rüzgarları vardır ki insanın içini ısıtır ruhuna dinginlik verir. Doğa ortamı o kadar hostur ki, o çiçeklerin harikulade kokuları insana istanbul'u daha da sevdirir. İstanbul sadece bunlarla sınırlı değildir insani eski zamanlara götüren mimari eserleri vardır. Bu mimariler sadece bir bina değil. Aynı zamanda güvercinlere ev, beslendikleri yer olmuştur. Bu kadar güzelliğin younda ufak tefek kötülükleride vardır. Arabaların motor gürültüsü, fabrikaların insanın içini daraltan dumanı ama bu kadar güzellik arasında bazı kötülükler görmezden gelinebilir.

# data[].attributes.body
Çok yorulmustum.İs ,trafik , alisveris , faturalar derken kafami dinlemeye vakit bulamamistim. Denize bakan pencerenin onune oturdum. Once biraz denizin maviligini seyrettim. Hafif bir ruzgar icimi urpertti. Sonra agaclara baktim, yapraklar dokulmeye ve sararmaya baslamisti. Sonra gozlerimi kapattim. Biraz da kafamdakileri seyretmeye ihtiyacim vardi. Kuslarin sesini duymaya basladim. Bunlar marti olmaliydi. Sonra su damlasi sesi duymaya basladim. Daha sonra hayal etmeye basladim. Hayal gucumle biraz gezip tozmak istedim. Biraz kapalicarsida , biraz Ayasofya'nin avlusunda dolastim. Ardindan bir yaliya gittim. Issiz, guzel, dayali doseli bir yaliydi . Lodosun ugultusunu duyuyordum. Biraz da sokakta rastgele , nereye gittigimu bilmeden dolasmak istedim. Arkamdaki ruzgar nereye suruklerse oraya gidecektim. Kaldirimda yuruyen bir grup genc gordum. Kufurler, sarkilar, turkuler, laf atmalar havada ucusuyordu. Bana lise yillarimu animsatti bu samimi ortam. Bir adam gordum. Yikik , bitkin bir sekilde yuruyordu. Elinden bir gul ve mektup dustu yere. Ancak donup almaya bile mecali yoktu. Sevdalisindan ayrilmis olacakti heralde. Yanina gittim. Beni gormezden gelip yoluna bakti. Daha sonra gozlerimi actim. Bir anda gerceklige donmenin uzuntusu sadsi bedenimi. Ama yapacak bir sey yoktu. Benim de kaderim buydu.

# data[].attributes.body
İstanbul sessiz bir hüzünle dolu. Rüzgarın yapraklarda usulca şarkı söylediği bir ses gibi. Topkapı Sarayı'nın burçlarından görünen gökyüzü mavi ve gri. Halic'in durgun suları, İstanbul'a ayna tutuyor. Cami minarelerinden yükselen ezan sesi, eski sokaklarda dolaşıp kulağıma çalınıyor. Çarşıların karmaşalığı, baharat kokuları insan sesleri... İstanbul derin bir sessizliğin ve sonsuz bir hareketin kucaklaştığı bir rüya gibi. Gözlerini kapatırsın, ilk önce rüzgarın tenine dokunduğunu hissedersin; sonrasında martıların çığlıkları, satıcıların bağırışları, insan sesleri...

İstanbul'un sesi seni içine çeker, ruhunu değiştirir, zaman içinde kaybolursun... İstanbul'un her köşesinde başka bir hikâye anlatılır. Tarihi dokulu sokaklar bazen neşeli, bazen hüzünlüdür. İstanbul her zaman derin ve büyüleyicidir. Şarkısını dinledikçe ruhunu sonsuz bir melodiye dönüştürür. İçinde kaybolmak istersin... İstanbulu dinlenmek kendini dinlemek gibidir. Ne kadar derine inersen, o kadar çok şey keşfedersin. İstanbul hem bir düş hem de gerçekliğin kendisidir...

Mert Efe Özdemir

---

# data[].attributes.body
İstanbul’u arkama almış o şehrin huzur dolu fısıltılarına kulak veriyorum. Bana binlerce yıllık hikayesini anlatıyor adeta . Hafif bir rüzgar yaprakları dans ettiriyor , ağaçlar kıpır kıpır oluyor. Kulağıma duyulması mümkün değil gelişigüzel bir ses geliyor. Görmüyorum ama kalbime kadar hissediyorum. Sürü sürü geçen kuşların kanat çırpışlarını ensemden vuran bir rüzgar misali hissediyorum.Çığlıkları,haykırışları adeta bişeyler anlatmaya çalışırcasına çabaları…

Kimi göç etmenin hüznüyle havaya soğukluk getiriyor, kimi ise neşeli bir çağrı çığlığı gibi. Şehrin özgür elçileri,kırlanıçlar…Bir kadın ayağını suya değdiriyor,serinliği buram buram hissediyor.Tüm bu sesler, kokular, hisler beni kendime getiriyor. İstanbul’um, ben sana aitim. Her bir köşende kendimi buluyorum. Kalbime işliyor dinmiş lodosların uğultusu,güvercinler ,türküler,şarkılar, her bir laf atmalar.

# data[].attributes.body
İstanbul’da sadece rüzgar sesi,yaprakların rüzgarla beraber hoşurtusunun sesi geliyor.

Sucuların çıngırakları durmadan ses çıkartıyor. Kuşlar toplu bir şekilde çok kalabalık olarak adeta ses kirliliği yapıyorlar Bir kadın ayağını buz gibi,durgun ,şeffaf suya sokuyor. Püfür püfür esen Kapalıçarşı

Avlularda güvercinler yüzünden görülmüyor

Her tarafından çekiç sesleri geliyor

Loş kayıkhaneleriyle zenginlerin oturduğu yalılarla dolu

Bir yosma geçerken kaldırımdan küfürler,şarkılar,türküler her türlü laf atmalar yankılanıyor. Bembeyaz bir ay yavaş yavaş doğuyor,kalbinin yavaş yavaş atan ritimden anlıyorum

İstanbul, tüm karmaşasıyla yine büyüleyici

Eda Su Aslan

# data[].attributes.body
İstanbul… Türkiye'nin en kalabılık ili. Ben de şehirde, deniz kanarında yürüyorum. Denizin sesi insanların gürültüsü yüzünden güç bir şekilde kulağıma geliyor. İnsanların akın ettiği, bir sürü rengarenk ve art arda dizili mağazaların bulunduğu meydanın en ortasında kırmızı şapka, mavi kazak ve siyah pantolon giyen, baba göbeğine sahip, emektar bir simitçi var. Adamın bir simitçi arabası var ve bu araba kendisine göre lüks ve absürt kaçıyor. Bir simitçi arabası ne kadar lüks durabilir demeyin. Cıvıl cıvıl renkleri, spor arabayı anımsatan görünüşü görenlerin simit alma isteğini arttırıyor. Benim yanımdakıli bankta bir aile oturuyor. Küçük 2 çocuk var. Biri erkek biri kız. Kız olan çok sevimli ve uslu. Annesi kızının sarı saçlarını örüyor kız ise kocaman bir gülümse takınıyor ve ayaklarını sallıyor. Erkek olan ise biraz haylaz. Babasını simit almaya ikna etmeye çalışıyor ama belli ki aç değil çünkü babası izin vermiyor ve çocuğunu gıdıklıyor. İşte güzel istanbul'un bir kaç güzel insanı ve bunun gibi dahası…

Arda Aydın Cingöz

9A 28

# data[].attributes.body
Bambaşka bir hal alırdı İstanbul gözlerim kapalı dinlediğim zaman. Kuşların cı-vıltılarıyla başlayan melodi bir süre sonra tüm şehri kaplayan bir senfoniye dönüşürdü. Gözlerinizi açıp biraz gezmeye kalksanız İstanbul'u , Kapalı Çarşı'nın bu denli canlılığına şahit olurdunuz. Kapalı Çarşının kalabalığı içinde kaybolan ayak sesleri, eski bir gramafondan yükselen nostaljik seslerle iç içe geçerdi. Haliç kıyıları; rüzgarın etkisiyle hafif dalgalanmalara maruz kalır, dalgaların çıkardığı sesler martıların çığlıklarıyla birleşirdi.bBir yandan balıkçı teknelerinin motor sesleri, diğer yandan sokak satıcılarının tezgahlarına vuran çarpmalar şehrin nabzını tutardı. Loş bir sokak lambasının altında, usulca çalınan kemanlar kalpleri titretirdi. Şehrin her tepesinden görünen camiiler şehre sembolik bir anlam karardı. Ter kokularıyla iç içe olan bahar havasıyla İstanbul adeta yeşile bürünmüştü. Bu hava, Mahmutpaşa'daki cıvıltıyı da beraberinde getirmişti. Şehrin ruhu, binlerce yıllık tarihiyle harmanlanmış, modern yaşamın karmaşası içinde bile kendini gösterirdi. İstanbul; sadece bir şehir değil, aynı zamanda bir tutku ve duygudur.

# data[].attributes.body
Yine bir banktayım , etrafımı yalnızlık sarmış ; oturmuşum , gözlerim yalanlara kapalı İstanbul'u dinliyorum. Önce düşüncelerimi alıp götüren bir rüzgar esiyor. Yavaş yavaş soğuyorum bu dünyadan , bu sucuların hiç durmayan çıngıraklarından... Sonra bir martı çığırıyor kulaklarımda . Her türlü duymuş bu kulaklara ... Sonra bir kadın ayaklarını suya sokuyor. Kulaklarımla izliyorum onu . Kulaklarımsa kadının güzelliğinden sağır oluyor. Bir sarhoşluk çöküyor üstüme ; İstanbul'un sarhoşluğu . Önümdeki yalanlar denizine atlatıp boğacak bir sarhoşluk. Sarhoşluksa sana benziyor. Tanrı kadar bilinmez bir şey . Parmaklarımın ucu donuyor . Gözlerimse hâlâ kapalı ; karşımda seni göremeyeceğim endişesiyle açamıyorum . Bu dondurucu soğukta bile bir tek kalbim soğumuyor . Gelirsin umuduyla...

Sudenaz Şahan 9A 201

# data[].attributes.body
İstanbul bir melodiye benzer. Her köşe başında, her rüzgar esintisinde başka bir şarkı duyarım. Kuşların çığlığı, yaprakların hışırtısı, denizin dalgası, vapurların sesi… Hepsi birbirlerine karışır, adeta bir ahenk içindedirler. Gün ilerledikçe her girdiğim sokak farklı renge bürünür. Kimisi mavi, kimisi sarı, kimisi kırmızı… Hava karardıkça Boğaz’ın açık mavi suları koyu bir laciverte dönüşürken köprünün rengarenk ışıkları bütün İstanbul’a yansır. Kapalıçarşı’daki kalabalık aslında İstanbul’u çok güzel özetler. Binlerce insan, hepsinin yüzünde ayrı ifade, ayrı duygular. Bazısı üzgün, bazısı mutlu, bazısı heyecanlı, bazısı sinirli… Bu yüzden İstanbul benim için sadece bir şehir değil bir duygu bir şarkıdır.

# data[].attributes.body
ISTANBUL' DINLIYORUM

İstanbul'u dinliyorum gözlerim kapalı çünkü kapalıyken daha derinden dinliyorum, hissediyorum Hafiften esen rüzgar , yaprakları ve ağaçları sallandırıyor. Gelen hışırtı seslerinden anlıyorum Bir yandan da çok uzaklardan gelen bir çıngırak sesi duyuyorum. Sucuların çıngırakları olmalı.Kuşların dinlendirici sesinden yükseklerden uçtuklarını anlıyorum.Havalar serin yine de heryer cıvıl cıvıl güvercin dolu.Bu güzel bahar rüzgarında İstanbul’un hiç bitmeyen kalabalığından ter kokuları geliyor.Rüzgar başıma eski alemlerin sarhoşluğunu getiriyor.Bana dinmiş lodasların uğultusu içinde yürürken gördüğüm loş kayıkhaneli bir yalıyı hatırlatıyor.Bir kalabalık insan topluluğu kaldırımdan geçiyor.Herkes farklı birşey konuşuyor;bazıları küfürler,bazıları şarkılar,türküler ve birbirine laf atanlar bile var.Bir kadının elinden bir gül düştüğünü görüyorlar.Kadın yavaşça yerden gülü alıyor ve herkes tekrardan sohbetine vw yürümeye devam ediyorlar.Bir gün daha bitiyor böylece.Beyaz bir ay doğuyor,yeşil fıstık gibi dağların arkasında beliriyor.Kuşlar yuvalarına,insanlar evlerine gidiyor.

Duru Sultan Hatalmış 9-A 92

# data[].attributes.body
Yedi tepeli güzel şehir İstanbul… İçinde binbir hikayeyi saklar bu şehir. Kimisi mutlu kimisi hüzünlü hikayeler keşfedilmeyi bekler bu şehrin sokaklarında. Esen rüzgarlar yaprakları, ağaçları hışırdatır yağan yağmurlar kaldırımları kayganlaştırır, yürümeyi zorlaştırır. Kim bilir belki durup düşünelim diye yapar bunu şehir, o hikayeleri keşfedelim diye. Cıvıldayan kuşlar, avaz avaz bağırır bu hikayeleri belki. Bir vapura binip Tarihi Yarımada’ya geçersek anlarız bu şehrin anlamını. Her sokakta bambaşka binalar bu sokaklarda yürüyen ve yürümüş olan milyonlarca insan ve beraberinde getirdikleri hikayeler. Uğruna yazılmış olan yüzlerce şarkı bile anlatmaya yetmez bu şehrin büyüsünü. İstanbulsuzlar anlar bu şehrin değerini… Uzaklaşıp gidince hissederiz o hikayelerin eksikliğini o zaman kaplar bizi yalnızlık. İstanbul arkadaştır insana aslında. Herkesin acılarını, mutluluklarını, heyecanlarını, umutlarını içinde saklar. Bazen güler insanın yüzüne, havada güneş açar bazen de kızar insana havayı bulutlarla kaplar. O yüzden dinlemeliyiz İstanbul’u, o yüzden kulak vermeliyiz ona. Biz de onun hikayelerini, yaşanmışlarını saklamalıyız.

# data[].attributes.body
Bir ilkbahar günüydü. Ağaçların yaprakları sarı, yaşlı kırmızıydı yeni yeni

olgunlaşıryordu meyveler ağaç dallarında. Gökyüzü açık masmavi ve bulutsuzdu.

Yorgunluğundan olsa gerek bir banka oturdum. Yalnızdım, kimseler yok

yanımdan Biraz bakındıktan sonra gözlerimi kapattım, duymaya çalıştım bu

cıvıl cıvıl aynı zamanda az da olsa yorgun şehri. Önce arkamda

top oynayan çocukları duydum, gol atmışlardı sanırım yan evdeki

teyze balkondan bağırıyordu çocuğuna iki ekmek" diye. Sonra kulağımı

doğaya yöneIttim kuşlar cıvıldıyordu tepemde, rüzgarın esmesi ile

dans eden yaprakların sesleri huzur veriyordu içime ben bunları

duymaya çalışırken bir yabancı oturdu yanıma önce sessizce bekledi sonra

sordu"Abi neden böyle oturuyorsun"dedi İstifamı bozmadan İstanbul'u

dinliyorum gözlerim kapalı " dedim.

# data[].attributes.body
Bir kış sabahı, oturdum en sevdiğim sallanan sandalyeme. Aldım elime kahvemi, sessizlik içinde elimde kitapla oturmaya başladım.

Soğuk ama hafif bir rüzgar esiyor, dışarılarda, duyabiliyorum. Kar yağıyor hafiften ama çok yoğun. Yerler pamuk gibi bembeyaz, hava ölü çiçek gibi kupkuru. İnsanlar dışarıda dolaşıyor, kimisi tartışıyor, çocuklar oynuyor, karda yuvarlanıyor.

Duyuyorum gülüşmeleri küfürleri lafları. Meydanlar, sokaklar, insanlar ile dolup taşmış. Sahiller boşalmış,ayrılmış aşıklara. Dükkanlar, restoranlar açmış İstanbul’da sonaları. Her evin penceresinde heyecanlı çocuklar arkalarında endişeli yetişkinler. Arabalar kornaları çalıyor, polis ve ambulans sirenleri çalıyor. Taksim Meydanındaki meşhur sanatçılar gitmiş evlerine, yerlerini gezen,konuşan çocuklar ve insanlar doldurmuş. Dükkanlar tıklım tıklım,insanlar heyecanlı. İstanbul'u dinliyorum sessiz koltuğumun gıcırtısında.

Rafet Ege Tosun

8-A

234

# data[].attributes.body
Yıllar sonra tekrardan İstanbul'dayım.Burnumda denizin ferah kokusu,yürüyorum sahile doğru.Denize paralel konumlanmış,kahverengi ve eski banklardan birine atıyorum kendimi.Arkama yaslanıyor,gözlerimi kapatıyorum.Yaprakların yavaş yavaş ağaçlarda sallandıklarını,kulağıma gelen hışırtılardan anlıyorum.Uzaktan,çok uzaktan bir ses geliyor.Bir çıngırağın sesi.Sucuların hiç durmayan çıngıraklarının sesi.

Tam o sırada yükseklerden kuşlar geçiyor,sürü sürü.Çığlıkları yankılanıyor sahilde.Gözlerimi açıyorum.Bir kadın.Sahildeki kayaların üzerinde,ayaklarını denize uzatmış.Huzurlu görünüyor.Gözlerimi kapatıyorum tekrardan.

Birkaç adım uzağımdan bir çift geçiyor."Kapalı Çarşı'ya gittim bugün,"diyor kadın."Nasıl serindi anlatamam.Hava cehennem gibi oysa."Adamın yüzünde gülümseme,vücudunu denize dönüyor."Mahmutpaşa da cıvıl cıvıldı."diyor.Uzaklaşıyorlar.Sonra birden güvercinlerin kanat çırpış sesleri doluyor kulağıma.Güvercin dolu avluya doğru yürümüş olmalılar.

Başımda eski alemlerin sarhoşluğu,açıyorum gözlerimi.Güneş tam önüme vuruyor,gözlerim sulanıyor.Tam karşıda,boğazın öbür tarafında bir yalı.Loş kayıkhaneleriyle duruyor öylece.

Bir yosma geçiyor arkamdan.Küfürler,şarkılar,türküler,laf atmalar işitiyorum.Oturduğum yerden kalkmadan,oraya doğru dönüyorum.Oldukça sinirli gözüküyor.Bir şey düşüyor elinden yere.Kıpkırmızı bir gül.Onunla gittiğimiz çiçek bahçesi geliyor gözümün önüne.Oturduğum yerde doğruluyor,yüzümü tekrardan denize dönüyorum.Çünkü biliyorum,baksam o güle birkaç saniye daha...Dolar gözlerim.

Gözlerimi kapatıyorum.Soldan gelen adım sesleri...Tanıdık parfüm kokusu...Anlıyorum kimin geldiğini fakat buna rağmen açmıyorum gözlerimi.

"Ne yapıyorsun?"diye soruyor,yanıma oturduğu sırada.

"Dinliyorum."

"Kimi?"

Açıyorum gözlerimi.Karşımda tanıdık bir adamım yüzü.Gülümsüyorum.Bakışları gülümsememe kayıyor,sonra birden o da gülümsüyor.Cevabımı tahmin edebiliyor.Beni tanıyor çünkü.

Göz göze geliyoruz,"İstanbul'u."diyoruz,aynı anda.