# data[].attributes.headline
เรื่องเล่าผีในวัดป่า

# data[].attributes.subject
เรื่องเล่าผีในวัดป่า

# data[].attributes.body
หลายสิบปีก่อน มีวัดป่าแห่งหนึ่งตั้งอยู่กลางหมู่บ้านเล็กๆ ชาวบ้านเล่าว่าในอดีตมีพระรูปหนึ่งมรณภาพลงอย่างกะทันหันในกุฏิ แต่เพราะเป็นกุฏิไม้เก่า จึงไม่ได้มีการใช้ต่อ ปล่อยให้รกร้างมานาน

คืนวันพระ มีเด็กกลุ่มหนึ่งแอบไปลองพิสูจน์ความจริง พวกเขาเดินผ่านโบสถ์เก่าไปยังเขตสังฆาวาส ขณะนั้นรอบๆ เงียบจนได้ยินเสียงแมลงชัดๆ จู่ๆ ก็มีลมเย็นวูบหนึ่งพัดมา ทั้งที่อากาศไม่ควรจะเย็นถึงขนาดนั้น

พอถึงหน้ากุฏิ เด็กคนหนึ่งผลักประตูเบาๆ มันกลับ เอี๊ยดดดดด ดังลั่น ข้างในมืดสนิท เหมือนมีเงาดำเลือนๆ เคลื่อนไหวอยู่ตรงมุมห้อง ไม่นานก็มีเสียงสวดมนต์เบาๆ ดังขึ้น แต่ไม่ชัด เหมือนพระกำลังสวดบทใดบทหนึ่ง

เด็กทั้งกลุ่มยืนตัวแข็ง ขนลุกไปทั้งตัว คนหนึ่งใจกล้าเงยหน้ามองเข้าไปลึกๆ ในกุฏิ แล้วเห็นเงาร่างในผ้าเหลืองนั่งขัดสมาธิอยู่กับพื้น หน้าไม่ชัด เหมือนเลือนๆ แต่พอเงานั้นเงยหน้าขึ้นมา ตากลับว่างเปล่าและขาวโพลนทั้งหมด…

เสียงสวดหยุดทันที เหลือเพียงเสียงระฆังดัง ก๊อง… ก๊อง… จากข้างวิหาร ทั้งที่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น

เด็กๆ วิ่งหนีออกมาแทบไม่ทัน และตั้งแต่นั้นมา กุฏิหลังนั้นก็ถูกปิดตาย ชาวบ้านเล่าว่าถ้าใครเดินผ่านยามดึก มักจะเห็นเงาพระนั่งสวดมนต์อยู่ในความมืดเหมือนเดิม

น.ส นัชชา วาศิวต เลขที่20 ม.5/3

คนเล่า น.ส บุญเรือน มีเจริญ

# data[].attributes.headline
เรื่อง ผีปาดคอ ที่ปากท

# data[].attributes.body
เรื่อง ผีปาดคอ ที่ปากทางหินคอกควาย เรื่องเล่าผีปาดคอชาวบ้านรุ่นเก่าเล่าว่า สมัยก่อนมีชายหนุ่มถูกโจรทำร้าย ถูกปาดคอเสียชีวิต บริเวณปากทาง เพราะพื้นที่ตรงนั้นค่อนข้างเปลี่ยวและเป็นทางผ่านของคนค้าขายกลางคืน พอตายไปอย่างทรมาน วิญญาณจึงไม่สงบหลายคนเล่าว่า เวลาเดินหรือขี่รถผ่านตอนดึก ๆ มักเห็น ชายร่างสูงยืนกุมคอตัวเอง มีเลือดไหลทะลักบางคนขับรถผ่านแล้วเหมือนมีใครมากระชากไหล่จากเบาะหลัง ทำให้หันไปเจอ ผีปาดคอในสภาพเต็มไปด้วยเลือดที่น่ากลัวคือ บางคืนมีเสียงครวญครางช่วยด้วย...ช่วยด้วยลอยมาตามลม แต่พอหันไปทางนั้นกลับไม่เจอใครเพราะเหตุนี้เอง คนในพื้นที่ถึงบอกกันว่า ถ้าต้องผ่านปากทางหินคอกควายตอนกลางคืน อย่าหันซ้ายขวาเยอะ และ ห้ามมองกระจกหลัไม่อย่างนั้นอาจได้เห็นเขายืนกุมคออยู่ข้างหลัง(นางสาว อรพรรณ นาคสุวรรณ์) เลขที่17

# data[].attributes.headline
🌟ตำนานหลวงพ่อแก้ววัดในเขา

# data[].attributes.subject
🌟ตำนานหลวงพ่อแก้ววัดในเขา

# data[].attributes.body
กาลครั้งหนึ่ง ณ บ้านบ้าหวี อำเภอหาดสำราญ จังหวัดตรัง มีชาวบ้านผู้หนึ่งชื่อ “ทิดเหียน” ผู้มีฝีมือปั้นพระ แม้ไม่ได้ร่ำเรียนศิลปะ แต่ด้วยแรงศรัทธาในพระพุทธศาสนา เขาได้ปั้นพระพุทธรูปองค์หนึ่งขึ้นจากปูนซีเมนต์ ด้วยจิตอธิษฐานให้เป็นที่พึ่งของชาวบ้านในละแวกนั้น

พระพุทธรูปองค์นั้นงดงามนัก ชาวบ้านเรียกว่า “หลวงพ่อแก้ว” ด้วยเชื่อว่าเปล่งประกายแห่งเมตตาและความศักดิ์สิทธิ์ดุจแก้วมณี

แต่ไม่นานนัก วัดที่ตั้งอยู่ถูกทิ้งร้าง ที่ดินเปลี่ยนมือ พระพุทธรูปองค์นั้นถูกปล่อยทิ้งอยู่กลางสวนยางพาราและใกล้ป่าช้า นานนับสิบ ๆ ปี … ทว่ามหัศจรรย์นัก แม้จะมีการโค่นต้นไม้ ปรับพื้นที่ หรือทำสวนใหม่สักกี่ครั้ง ไม่มีใครทำลายหลวงพ่อแก้วได้ พระองค์ยังคงสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางป่า

---

✨ ปาฏิหาริย์เรียกกลับวัด

เมื่อกาลเวลาล่วงเลยเกือบครึ่งศตวรรษ พระมหารัตนากร ปวโร เจ้าอาวาสวัดในเขา ได้เดินผ่านสวนยางนั้น และพบพระพุทธรูปที่ถูกทิ้งไว้ ท่านเกิดศรัทธาและตั้งจิตอธิษฐานว่า

> “ถ้าหลวงพ่อแก้วปรารถนาจะกลับสู่วัด ขอให้มีญาติโยมมาช่วยบูรณะองค์พระในไม่ช้านี้”

ไม่น่าเชื่อ เพียง เจ็ดวันถัดมา มีชาวบ้านมาหาท่านที่วัด บอกว่าอยากบูรณะพระพุทธรูป และยังบังเอิญว่ามีลูกชายเป็นช่างปั้นพอดี เรื่องนี้ทำให้หลายคนเชื่อว่าหลวงพ่อแก้ว “บันดาล” ให้ทุกอย่างสำเร็จ

🪷 การอัญเชิญ

วันที่ 27 เมษายน 2566 ตรงกับวันพระ ญาติโยมพร้อมใจกันอัญเชิญหลวงพ่อแก้วจากสวนยางกลับมาประดิษฐาน ณ วัดในเขา มีการทำพิธีอย่างสมเกียรติ ผู้คนหลั่งไหลมากราบไหว้ด้วยน้ำตาแห่งความปีติ

ตั้งแต่นั้นมา ชาวบ้านเชื่อว่า หลวงพ่อแก้วเป็นพระศักดิ์สิทธิ์ผู้คุ้มครอง ใครอธิษฐานขอพรเรื่องความปลอดภัย การเดินทาง หรือแม้แต่โชคลาภ มักสมหวังอย่างน่าอัศจรรย์

🕯️ ความศรัทธาที่สืบต่อ

ตำนานเล่าขานว่า หลวงพ่อแก้วมิได้ถูกสร้างขึ้นด้วยเพียงปูนและหิน แต่สร้างขึ้นจาก แรงศรัทธาและพลังแห่งบุญกุศล ที่ไม่เสื่อมคลาย แม้ถูกทิ้งไว้กลางป่าช้านานนับสิบปี ก็ยังกลับคืนสู่วัดได้อย่างสง่างาม

ทุกวันนี้ ชาวบ้านหาดสำราญยังคงเล่าเรื่องนี้แก่ลูกหลานว่า —

> “เมื่อใดที่เรามีศรัทธาบริสุทธิ์ พระย่อมไม่ทอดทิ้งลูกหลาน … เหมือนเช่นหลวงพ่อแก้วที่กลับมาสู่บ้านเรา”

---

อยากให้ผมทำเป็น ฉบับตำนานเล่าแบบสั้น ๆ สำหรับเด็กนั

กเรียน ด้วยไหมครับ? จะทำให้อ่านง่ายและเข้าใจเร็ว ✨

# data[].attributes.headline
เกาะเหลา​เหลียง

# data[].attributes.subject
เกาะเหลา​เหลียง

# data[].attributes.body
จากคำบอกเล่าของชาวประมงหาดสำราญ​ เกาะเหลาเหลียงหรืออีกชื่อเรียกว่าเกาะสองพี่น้อง​

เมื่อหลายสิปปีก่อน​ มีการเปิดท่องเที่ยว​ที่เกาะนั้น​ เเละมีผู้คนมากมายเข้าไปเยี่ยม​ชม​ที่เกาะ​ จนมาครั้งหนึ่งเกิดมีคนพบเห็นปลาตัวใหญ่ภายในถ้ำหลายสิบเมตร​ เเละชาวประมงยังเล่าต่ออีกว่า​ ปลายักษ์​ที่ว่านั้นใด้ลากหญิงสาวคนนึงที่มีอายุมากเเล้วไปกิน​ หลังจากนั้นพอเรื่องเเพร่หลายออกไป​ เกาะก็ได้ทำการปิดตัวลง​ เเละไม่มีใครกล้าเข้าในเกาะอยู่อีกนานชาวประมงสันนิษฐาน​ว่าปลายักษ์​ตัวนั้นอาจจะตายไปเเล้ว​ เเต่อีกมุมนึงก็อาจคิดว่าปลาตัวนั้นยังอยู่เเต่เเค่ไม่ออกมาให้ใครเห้นเเละไม่มีใครเข้าไปในถ้ำนั้นอีกเลย​ เเละเรื่องเล่าเรื่องนี้ก็ค่อยๆห่างหายออกไป

ปัจจุบัน​อยู่​ในความดูเเลของหมู่เกาะเพตรา

#เรื่องราวนี้เป็นเเค่เรื่องเล่าบางส่วนเท่านั้นยังหาข้อเท็จจริง​ไม่ใด้​ #

นาย​ นวดล​ ขม​ 5/3​ เลขที่23

#ผู้เล่า​ นาง​สาว​ นวล​ ทนมี​

# data[].attributes.body
ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่งในอำเภอแม่ทา จังหวัดลำพูนเป็นหมู่บ้านเล็กๆที่ยายของฉันอาศัยอยู่ยายเล่าว่าตกเย็นของทุกวันพ่อและแม่จะนำลูกๆรีบเข้าบ้านก่อนตะวันตกดินคุณยายก็เคยสงสัยว่าทำไมต้องรีบเข้าบ้าน?ยายจึงได้ถามแม่ของยายแม่ยายได้ตอบว่าพอตะวันตกดินท้องฟ้าจะมืดจะมีดวงไฟดวงใหญ่ๆลอยไปมาในทุ่งนาและบางครั้งดวงไฟนั้นก็มักจะเข้ามาในหมู่บ้านเข้ามาหาอาหารกินบางครั้งก็มากินหมูกินเป็ดของชาวบ้านตายเป็นจำนวนมากยายจึงถามแม่ของยายไปว่ามันคือตัวอะไรแม่ของยายตอบว่าเขาเรียกว่า“ผีกระสือ”ซึ่งมันมักจะออกหากินในเวลากลางคืนมันมีลักษณะมีหัวติดกับไส้ดวงตาสีแดงปากมีฟันแหลมคมเพื่อไว้กัดกินอาหารต่อมามีอยู่วันหนึ่งผู้ใหญ่บ้านเรียกประชุมลูกบ้านทุกคนเพื่อที่จะช่วยกันกำจัดผีกระสือให้ออกไปจากหมู่บ้านและได้มีลูกบ้านคนหนึ่งมีข้อเสนอให้กำจัดโดยการใช้กระทะที่ร้อนเอาไปครอบบนหัวของกระสือและได้เริ่มปฏิบัติการโดยไปดักรอที่ทุ่งนาและคอกสัตว์ก่อนตะวันตกดินพอตกดึกกระสือออกมาที่ทุ่งนาชาวบ้านก็ต่างพากันวิ่งเอากระทะไปครอบบนหัวมันและดวงไฟนั้นก็หายไปต่อมาวันรุ่งขึ้นผู้ใหญ่บ้านนำชาวบ้านเดินไปตรวจตราทุกบ้านว่าบ้านหลังไหนที่มีคนหัวล้านและมีแผลผลุพองบนหัวแสดงว่าคนนั้นคือผีกระสือชาวบ้านก็จะช่วยกันนำลวดหนามไปขึงไปปิดประตูหน้าต่างไว้เพื่อไม่ให้กระสือออกมาได้แต่จะนำอาหารสดไปให้กินในเวลากลางวันและตอนนี้กระสือคนนั้นก็ได้เสียชีวิตไปแล้วด้วยอายุ100ปีและก็ไม่มีทายาทสืบต่อ#จบเรื่องเล่า

ผู้เล่า:นางคนึงนิตย์ ณ ลำพูน(คุณยาย)

ชื่อน.ส.นาตาชา เสียมใหม เลขที่10 ม.5/3

# data[].attributes.headline
เรื่องคนหายในป่าลึก

# data[].attributes.subject
เรื่องคนหายในป่าลึก

# data[].attributes.body
นานมาแล้วมีชายคนหนึ่งในหมู่บ้านอายุประมาณ 30 ปีได้ออกไปหาของป่ามาทำอาหารเย็นตามประสาคนสมัยก่อนตกเย็นมาชายคนนั้นก็ยังไม่ได้กลับจากป่านานหลายปีจนมาวันหนึ่งทวดของฉันได้เกิดมาอายุประมาณ 12 ปีชายคนนั้นได้ออกมาจากป่าพร้อมกับผมที่ยาวถึงดินเล็บยาวถึงดินมีหนวดเคราที่ยาวถึงดินเสื้อผ้าขาดหลุดลุ่ยได้มาผูกแขนให้ขับทวดของฉันกลัวทวดของฉันจะตายได้มาผูกแขนเอาไว้ก่อนชายคนนั้นจะกลับเข้าไปในป่าได้ให้ขงขลังเอาหว้กับเทียดเป็ส หมอน4ทิศและผ้ายันต์ที่เขียนด้วยภาษาแขก(อาหรับ)และชายคนนั้นก็ได้หายตัวไปในป่าลึกอีกครั้ง

น.สโสภาวดี แซ่ลี้ 5/3 เลขที่16

# data[].attributes.headline
ตำนานเสือโคร่ง

# data[].attributes.subject
ตำนานเสือโคร่ง

# data[].attributes.body
ตำนานเสือโคร่ง เสือเป็นสัตว์ร้าย สามารถทำร้ายผู้คนได้ กินผู้คนได้แต่มาดูเรื่องราวของตัวนี้กัน ยายของฉันเล่าว่าเดิมทีเมื่อก่อนที่อยู่อาศัยเป็นป่าผู้คนมักถางหรือเอาป่าไม้ตรงนั้นออกก่อนปลูกบ้านเรือนมีสัตว์ใหญ่สัตว์มากมาย แต่เมื่อบ้านมั่นคงแล้วทุกคนเข้าอยู่แล้วในความกลัวนั้นทำให้ผู้คนปิดบ้านเรือนเมื่อเริ่มรู้สึกว่าจะค่ำแล้วนอนนิ่งเพื่อไม่ให้เสือได้ยินเสียง เมื่อเสือเดินผ่านไปแล้วทุกคนจึงหลับสนิทจนเช้า เสือตัวนี้ไม่เคยทำร้ายใคร เดินผ่านไปผ่านมาในทุกๆคืน อาจจะเป็นเพราะเป็นที่อยู่ของมัน แต่เมื่อวันหนึ่งมันหาที่อยู่ได้ที่ปลอดภัยกับมันมันก็ไปและทุกคนก็อยู่อย่าปลอดภัยไม่เคยมีใครได้เจ็บตัวเพราะเสือตัวนี้#จบตำนานเสือโค่งผู้ใจดี

# data[].attributes.headline
“ประวัติวัดหนองสมาน”

# data[].attributes.subject
“ประวัติวัดหนองสมาน”

# data[].attributes.body
จากคำบอกเล่าประมาณ 100 กว่าปีที่แล้วมีพระธุดงมาจากจังหวัดพัทลุงธุดงค์มาเจอชุมชนใกล้หนองน้ำขนาดใหญ่พื้นที่นี้ชาวบ้านเรียกว่าบ้านหนองวิวาทซึ่งพระธุดงได้สร้างวัดและอยู่กับชาวบ้านแต่จะคิดตั้งชื่อวัดให้เหมาะสมกับสถานที่โดยที่ ในฤดูแล้งหนองน้ำขนาดใหญ่มีปลาชุบชุมชาวบ้านที่มาจับปลาจะทะเลาะวิวาทกันบ่อยครั้งละเลยมีแนวคิดทำยังไงให้ชาวบ้านไม่ทะเลาะกันเลยตั้งชื่อวัดว่า“วัดหนองสมาน”นับจากนั้นเป็นต้นมาจนถึงปัจจุบัน…

น.ส.รวิสรา ใจบุญ ม.5/3 เลขที่15

”ผู้ให้ข้อมูล“ นายจัด ใจบุญ อายุ 92 ปี

# data[].attributes.headline
ผีกระสือยายเมี้ยน

# data[].attributes.subject
ผีกระสือยายเมี้ยน

# data[].attributes.body
เมื่อ20กว่าปีที่แล้วในหมู่บ้านแหลมลูกไม้มักมีข่าวลือกันบ่อยๆว่ามีผีกระสืออาศัยอยู่แต่ก็ไม่ทราบว่าเป็นใครในทุกๆเช้าชาวบ้านในหมู่บ้านของฉันที่ตื่นมาพร้อมกับความหวาดกลัวที่ได้เห็นสัตว์เลี้ยงของตนตายอย่างน่าหวาดเสียว ทุกวันชาวบ้านในหมู่บ้านนี้ก็อยู่กันอย่างหวาดระแวง และกลัวว่าในทุกๆคืนผีกระสือตนนั้นจะออกมาอีกเมื่อไหร่แล้วจะมาฆ่าพวกเขาตอนไหน ทุกคนต่างพากันนอนไม่หลับเมื่อได้ยินเสียงแปลกๆและมีแสงไฟสีแดงบ้างก็เป็นสีเขียวลอยไปลอยมาแถวบ้านของตนในอยู่ทุกคืน มีอยู่คืนหนึ่งยายของฉันตอนเป็นสาวเขาได้เดินออกไปนอกบ้านตอนกลางคืนแล้วได้พบกับสิ่งที่น่าหวาดกลัวมากสิ่งนั้นกำลังกินไส้และเลือดเนื้อของวัวและไก่ข้างบ้านของตนยายของฉันตกใจและกลัวจนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้วได้กรี๊ดออกมาดังมากจนชาวบ้านแถวนั้นได้ยินต่างพากันออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นยายของฉันได้เล่าให้พวกเขาฟังพอชาวบ้านรู้ก็ต่างพากันหวาดกลัวอีกครั้ง ชาวบ้านก็ต่างพากันคิดว่าจะจับผีกระสือตนนั้นได้อย่างไรทั้งๆที่พวกเขาก็ไม่รู้ว่าผีกระสือตนนั้นเป็นใคร เมื่อยายของฉันได้ยินชาวบ้านพูดก็นึกขึ้นได้ว่าตนได้เห็นใบหน้าของผีกระสือตนนั้นและผีกระสือตนนั้นก็คือยายเมี้ยนที่อยู่ข้างบ้านของฉันเอง ชาวบ้านรู้ก็ต่างพกันไปที่บ้านของยายเมี้ยนในวันรุ่งขึ้นและจับได้ว่าตนนั้นกำลังกินของดิบเหมือนไส้เเละเครื่องในสัตว์อยู่พอดียายเมี้ยนตกใจและตั้งตัวที่จะหนีไม่ทันเขาเลยถูกชาวบ้านรุมกันจับตัวและนำไปฆ่าจนเสียชีวิตในที่สุด หลังจากวันนั้นข่าวของผีกระสือยายเมี้ยนก็เป็นที่รู้จักและชาวบ้านรุ่นต่อๆมาก็ลือกันมาจนถึงปัจจุบัน...

นางสาวปณิดา เรืองแก้ว ชั้นม.5/3เลขที่11

(ผู้ให้ข้อมูล นางลิ่ม รงค์รัตน์)

วันที่ 8 กันยายน พศ.2568

# data[].attributes.body
โรงเรียนเเห่งหนึ่งในสมัยก่อนโรงเรียนที่ตั้งปัจจุบันนี้เคยเป็นวัดหรือสำนักสงค์มาก่อนแต่ยังไม่มีที่เผาศรคนตายหรือเมรุ ด้ด้านหลังของโรงเรียน มีป่าไม้สูงและมีต้นไม้มากมายแต่มีหนึ่งต้นที่สูงใหญ่มากๆ เขาเล่ากันว่า เขาจะเอาศพคนตายไปแขวนใว้ที่ต้นไม้ต้นนั้นมากมายหลายศพมาก อยู่มาวันหนึ่งย่าเดินเขาไปหาของป่าหลังโรงเรียนนั้น แล้วมีเสียงดังมาจากต้นไม้"กรอกแกรก"หลายรอบแต่ย่าก็ไม่สนใจอะไรก็เลยหาของป่าต่อ แต่เสียงนั้นก็ยังไม่หยุด แต่ย่าตะโกนไปว่า"ผีก็อยู่สวนผี"หลังตากนันเสียงนี้ก็หายไป ย่าก็หของป่าจนได้ที่แล้วก็กำลังจะเดินกลับบ้าน แต่รอบนี้เสียงมันมาเหมือนเสียงฝีเท้าที่กำลังเดินตามอยู่ แแต่รอบนี้ย่าไม่พูดเสียงนั้นก็เดินกลับมาจนถึงบ้าน แล้วปู่ทักว่า ใครเดินยุข้างหลังแต่ย่าก็ไม่พูด จจนน่าเข้ามาในบ้านปู่บ ย่าก็หมดสติมือไม้อ่อนแรง หลังจากนั้นก็พาสงโรงพยาบาลแต่หมอบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรมากแค่ตกใจ หมอก็ใหกลับบ้านได้

ชื่อ:น.สปัทมพร แก้วจันทร์

เลขที่:12ม.5/3

ผู้ให้ข้อมูล:นาง อารมณ์ แก้วจันทร์(ย่า)

วันที่8 กันยายน พ.ศ 2568

# data[].attributes.headline
ผีพลายและแมวผี

# data[].attributes.subject
ผีพลายและแมวผี

# data[].attributes.body
เมื่อตอนพ่อแก่(ตา)เด็กๆ แกได้ไปนั่งรอพ่อแกที่หัวพานแถวแถวบ้านใกล้วัดแล้วตอนกลางคืนของวันนึง แกได้เจอกับผีพลาย แล้วพวกแกก็วิ่งกัน (ที่สะพานนั้นมีผีหลอกเยอะมาก แทบจะทุกคนแถวนั้นเคยเห็น จะโผล่มาให้ดูใครที่ผ่านรึอยู่แถววนั้น) แต่ช่วงที่แกเจอประมาณ50ปีที่แล้ว   มีครั้งนึงแกไม่ไปไปเองซึ่งเป็นพ่อของแก่ไป มีนามเป็น ทวด ของหนู

ทวดได้ไปรอภรรยาของแก่ที่หัวพานตรงนั้น ทวดไปพาคบทางมะพร้าว ผีพลายนั้นมาหลอกทุกคืน แต่มีแมวตัวนึง เชื่อว่าเป็นแมวผีมาคลอเท้าทวดทุกคืนแต่คืนนั้นทวดโมโหแก่พาคบทางพร้าวไปอีกรอบพอแมวผีนั้นมาคลออีกทวดได้เอาคบมะพร้าวไปจ่อตัวแมวนั้นแล้วมันก็ดิ้นกลับไปหาบ้านที่มันอยู่ จาดนั้นแมวตัวนั้นไม่โผล่มาอีกเลย แต่ผีพลาย ณ ปัจจุบันนี้ยังมีคนเห็นอยู่อีกในเวลาคํ่าๆดึกๆ

# data[].attributes.headline
เรื่อง ผีบนต้นไม้

# data[].attributes.subject
เรื่อง ผีบนต้นไม้

# data[].attributes.body
โรงเียนเเห่งหนึ่งในสมัยก่อนโรงเรียนที่ตั้งปัจจุบันนี้เคยเป็นวัดหรือสำนักสงค์มาก่อนแต่ยังไม่มีที่เผาศรคนตายหรือเมรุ ด้ด้านหลังของโรงเรียน มีป่าไม้สูงและมีต้นไม้มากมายแต่มีหนึ่งต้นที่สูงใหญ่มากๆ เขาเล่ากันว่า เขาจะเอาศพคนตายไปแขวนใว้ที่ต้นไม้ต้นนั้นมากมายหลายศพมาก อยู่มาวันหนึ่งย่าเดินเขาไปหาของป่าหลังโรงเรียนนั้น แล้วมีเสียงดังมาจากต้นไม้"กรอกแกรก"หลายรอบแต่ย่าก็ไม่สนใจอะไรก็เลยหาของป่าต่อ แต่เสียงนั้นก็ยังไม่หยุด แต่ย่าตะโกนไปว่า"ผีก็อยู่สวนผี"หลังตากนันเสียงนี้ก็หายไป ย่าก็หของป่าจนได้ที่แล้วก็กำลังจะเดินกลับบ้าน แต่รอบนี้เสียงมันมาเหมือนเสียงฝีเท้าที่กำลังเดินตามอยู่ แแต่รอบนี้ย่าไม่พูดเสียงนั้นก็เดินกลับมาจนถึงบ้าน แล้วปู่ทักว่า ใครเดินยุข้างหลังแต่ย่าก็ไม่พูด จจนน่าเข้ามาในบ้านปู่บ ย่าก็หมดสติมือไม้อ่อนแรง หลังจากนั้นก็พาสงโรงพยาบาลแต่หมอบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรมากแค่ตกใจ หมอก็ใหกลับบ้านได้

ชื่อ:น.สปัทมพร แก้วจันทร์

เลขที่:12ม.5/3

# data[].attributes.headline
เรื่อง หมาป่ากับต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์

# data[].attributes.subject
เรื่อง หมาป่ากับต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์

# data[].attributes.body
ในสมัยก่อนนานมาแล้ว มีหมาป่าผอมโซอยู่ตัวหนึ่งไปบนบานกับต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ว่าขอให้มันกลายเป็นวัวบ้านตัวอ้วนพี พอกลายร่างเป็นวัวก็ถูกชาวบ้านใช้ไถนาก็รู้สึกเหนื่อย เลยกลับไปบนใหม่ว่าขอกลายร่างเป็นม้า พอกลายเป็นม้าก็ถูกพระราชาผู้ครองนครสั่งให้ทหารใช้มันเป็นพาหนะ เกิดความเหนื่อยขึ้นอีก จึงไปบนใหม่รอบนี้มันขอเป็นพระราชาเสียเอง พอได้เป็นราชาแล้วยังมีความต้องการอิเอาเรือลำใหญ่ เลยสั่งให้ทหารไปตัดต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ พอนี้ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์โกรธที่มันไม่รู้จักบุญคุณ เลยฝากบอกทหารไปว่าให้พระราชานั้นมาตัดต้นไม้เอง พอพระราชามาถึงต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ก็สาปให้กลับไปเป็นหมาป่าเหมือนเดิม

(ผู้ให้ข้อมูล: วีระพงศ์ ภูริพัฒนาวงษ์, วันที่ 8 กันยายน 2568)

ชื่อ: นางสาวปริยาภัทร สุขโร เลขที่ 0 ม.5/0