# data[].attributes.body
Απο το παραπάνω βίντεο μας γίνεται αντιληπτό οτι το τραύμα αφήνει το αποτύπωμά του και ξεπερνιέται δύσκολα ιδίως όταν είναι έντονο.. . Η κοπέλα που ήταν μάρτυρας της τραγωδίας των Τεμπών όταν φέρνει στο μυαλό της όλα αυτά που βίωσε φαίνεται μουδιασμένη, χαμένη αποσυνδεδεμένη...

# data[].attributes.attachment_link.title
Συγκλονίζει η επιζήσασα στα Τέμπη Ντίνα Μαγδαλιανίδη: «Σκεφτόμουν τι θα πει η μαμά μου»

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Πρωτοβουλία για την Ψυχική Υγεία Παιδιών & Εφήβων

# data[].attributes.attachment_link.title
Παρατεταμένο στρες μετά από τραυματικές εμπειρίες

# data[].attributes.body
https://www.emdrgateway.com/news/ptsd-cptsd-whats-the-difference-and-does-it-matter

# data[].attributes.attachment_link.title
PTSD & CPTSD – What’s the difference and does it matter? (November 2021) — EMDR Solutions

# data[].attributes.attachment_link.description
Dr Marilyn Tew, one of EMDR Gateway’s founder members, explains the difference between these two diagnoses and clears away much of the confusion around it. And does it make a difference in terms of treatment, and should we be worried if we come across CPTSD in our clients?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Trauma

Qof kastaa wuxuu leeyahay waayo -aragnimo xanaaqsan ama waxyeello leh. Si kastaba ha ahaatee, waxaa jira waqtiyo ay waaya -aragnimadani ka badan tahay wax laga xumaado oo laga yaabo inay waxyeello leedahay. Waxaa jira farqi u dhexeeya dhacdooyinka sida ku meelgaarka ah u murugsan iyo kuwa naxdinta leh. Jug-jug waa dhacdo kasta oo qofku u arko waxyeello ama hanjabaad oo saamayn waarta ku leh wanaagga qofkaas. Sida laga soo xigtay Xarunta Qaranka ee PTSD qiyaastii 60% ragga iyo 50% haweenku waxay la kulmaan dhacdo naxdin leh mar uun noloshooda .

la kulmaan dhacdo naxdin leh mar uun noloshooda .

Dadku waxay la kulmaan jahwareer ilo badan oo ay ka mid yihiin, laakiin aan ku xaddidnayn, xadgudub, dagaal, dembi, masiibo dabiici ah, iyo takoorid. Khibradahaas waxay badanaa keenaan falcelin jireed iyo shucuur oo socon kara sanado kadib dhacdada. Saamaynta dhaawacyada waxay saameyn ku yeelan kartaa xiriirka qofka, shaqada, caafimaadka, iyo aragtida guud ee nolosha.

Dadku si kala duwan ayey dhacdooyinka ula kulmaan. Wixii hal qof ku dhici kara dhibaato ayaa laga yaabaa inaysan u noqon qof kale.

Ka dib markaad la kulanto dhacdo naxdin leh, waa caadi in la dareemo baqdin iyo falcelin jawaab cabsi ah oo ay kiciso maskaxda "duulimaadka, la dagaallanka, ama qaboojinta" maskaxda. Dadku waxaa laga yaabaa inay u arkaan inay ka boodayaan sidii ay markii hore ahaayeen, ama waxay is arki karaan iyagoo iska ilaalinaya meelo gaar ah ama dad xusuusin kara dhibaatada. Shakhsiyaadka la soo dersay naxdin sidoo kale way ku adkaan kartaa inay seexdaan ama ay xoogga saaraan howlaha. Badanaa, jawaabaha cabsida iyo astaamaha ayaa kala baxa kadib muddo gaaban. Dadka sii wadaya inay la kulmaan astaamahan illaa heer ay saameynayaan hawl maalmeedkooda shaqo ee nolosha waxaa laga heli karaa cilad maskaxeed kadib (PTSD).

Cudurka Cadaadiska Dhibaatada Kadib (PTSD)

PTSD waa xanuun ku dhici kara dadka qaarkood kadib markay la kulmaan dhaawac. Sida laga soo xigtay Xarunta Qaranka ee PTSD qiyaastii 7-8% dadka ayaa lagu ogaan doonaa PTSD noloshooda, taas oo aad uga yar tirada dadka la kulma dhaawacyada . Ma jiro qof si dhab ah u yaqaan waxa sababa in dadka qaar ay yeeshaan PTSD marka kuwa kale aysan samayn. Waxyaalaha qaarkood ee saamayn kara horumarka PTSD waxaa ka mid ah:

Waxaan dareemayaa cabsi, gargaar la'aan, iyo cabsi aad u daran kadib dhacdo naxdin leh

Lahaanshaha taageero bulsheed oo yar dhacdada kadib

Wax ka qabashada walaaca dheeraadka ah dhacdada kadib

Haysashada xaalad caafimaad maskaxeed hore ama xaalad isticmaalka maandooriyaha, sida niyad jab ama walaac

Caadi ahaan, astaamuhu waxay soo muuqdaan seddex bilood gudahood dhacdada naxdinta leh, laakiin mararka qaarkood astaamuhu ma muuqan karaan bilo ama sannado. Waxaa jira afar qaybood oo calaamado ah (oo si faahfaahsan hoos loogu sharraxay) kuwaas oo ku badan kuwa hela baaritaanka cudurka PTSD: dib-u-arag, ka-fogaansho, buunbuunin, iyo isbeddel ku dhaca niyadda iyo fikirka

Qof kastaa iskuma arko isku mid, laakiin si loo helo baaritaanka rasmiga ah ee PTSD, dhammaan afarta waa inay khibrad u yeeshaan in ka badan bil.

Badanaa, marka qofku ka fikiro dhaawac ama PTSD, fikradaha waxay aadaan dagaal militari ku saleysan. In ka badan 14% shaqaalaha milatariga ee ku hawlan hawlgallada dagaalka ee Ciraaq iyo in ka badan 9% kuwa loo diray Afgaanistaan ayaa soo sheegay astaamaha PTSD. Macluumaad dheeraad ah oo ku saabsan adeegyada gaarka ah ee la siiyo halyeeyadii, booqo annaga bogga ruug -caddaa .

PTSD waxaa badanaa la socda niyad jab , isticmaalka mukhaadaraadka , ama welwel. Nasiib wanaag, xitaa haddii dhaawacu uu leeyahay saamayn waarta, ama PTSD la horumariyo, waxaa jira siyaabo dadku u maarayn karaan cawaaqibka dhaawacyada si ay u helaan nolol dhammaystiran oo macno leh. Siyaabahaan waxaa ku jira noocyo kala duwan oo daaweyn ah sida: noocyo gaar ah teraabiyada cilminafsiga ee diirada la saaray , daawo , iyo taageero kooxeed.

Calaamadaha iyo Calaamadaha Lagu Garto ee PTSD

Si loo helo cudurka PTSD, shaqsi waa inuu la kulmaa astaamaha soo socda ugu yaraan hal bil.

Dib u la soo noqoshada dhacdada naxdinta leh sidii oo ay mar kale ku soo noqoneyso xilligan la joogo, oo loo yaqaan "dib u soo noqosho." Riyooyin cabsi leh ayaa sidoo kale ah dib-u-aragnimo naxdin leh.

Ka fogaanshaha - sida ka fogaanshaha goob kasta ama dhacdo kasta oo qofka xusuusinaysa dhibaatada.

Hyperarousal - sida hurdada oo kugu adkaata ama noqoshada ama aad si fudud u naxdid.

Fikirka iyo dhibaatooyinka niyadda - sida dhibaatooyinka xusuusta ama xiisaha dhaqdhaqaaqa.

Carruurta yaryari waxay la kulmi karaan astaamo ka duwan dadka waaweyn. Qaar ka mid ah siyaabaha ay u soo muuqan karaan waa:

Riyooyin riyadeed halkii aad ka soo toosin lahayd dib u soo noqoshada

Qoynta sariirta markii canuga horey loogu tababaray suuliga

Jilitaanka musiibada naxdinta leh inta aad ciyaarayso ama sawireyso markii aad midabeynayso

Ku dhaqaaqista si aan caadi ahayn ugu dheggan daryeelayaasha

Kuwa la nool PTSD ama ay soo mareen dhibaato ayaa laga yaabaa inay sidoo kale la socdaan astaamaha:

Dhibaatooyinka xagga hurdada

Cadho

Goynta ama ka noqoshada

Depression

Anxiety

Dib u soo celinta

Dareennada daba dheeraada ee aan aamin ahayn

Fikradaha isdilka

Daryeel warwar leh

Daryeel warwar leh waa qaab-shaqsiyeed ku salaysan fahamka, garashada iyo ka-jawaabidda saamaynta dhammaan noocyada dhaawacyada. Waxay diiradda saareysaa badbaadada jirka, maskaxda iyo dareenka iyo bogsashada qof walba. Dhaqanka daryeel-ku-ogaanshaha xannuunku wuxuu diidayaa dib-u-dhaawacidda, wuxuuna ka caawiyaa dadka inay dib u dhisaan dareenka xakamaynta iyo awood-siinta. Habkani wuxuu ku salaysan yahay is -hoosaysiinta dhaqanka iyo sinnaanta. Isticmaalka muraayadda waxyeellada leh waxay dhiirrigelisaa taageero macno leh, naxariis iyo naxariis.

Si aad u taageerto isbeddelka ku-war-qaba dhaawacyada waxaad:

Baro wax badan oo ku saabsan daryeelka ku-wargelinta dhaawacyada, oo ay ku jiraan baaxadda naxdinta iyo saamaynta ay ku leedahay dadka, bulshooyinka iyo nidaamyada.

Raadso oo wadaag fursadaha waxbarasho ee la xiriira dhaawacyada iyo hababka xog-ogaalka.

Aqoonsadaan oo wax ka qabta isgoysyada u dhexeeya dhaawacyada, jirka, maskaxda- iyo caafimaadka dabeecadda, isticmaalka maandooriyaha, jinsiyadda, aqoonsiga, deegaanka, bulshada, galaangalka, eexda, iyo in ka badan.

Qaado hab wax-u-oggol ah oo ku saabsan shaqadaada gudaheeda, oo ka dhig bay'adaha shaqada jidh ahaan, bulsho ahaan, iyo caadifad ahaan qof walba.

Ka qaybgal hawlaha is-daryeelidda iyo fayoobaanta, guriga iyo shaqada labadaba.

Macluumaad dheeri ah oo ku saabsan PTSD iyo naxdinta, sababaha halista, iyo macluumaad qoto dheer oo ku saabsan noocyada daaweynta ee kala duwan ee loo heli karo booqashada PTSD:

Haddii ay kugu adkaato helitaanka daryeel ama haddii aad dhibaato ka qabto qorshahaaga caafimaadka, Waaxda Caymiska Texas iyo kan Xafiiska Ombudsman -ka ee Guddiga Caafimaadka iyo Adeegyada Dadweynaha Texas waxaa laga yaabaa inay ku caawiso. Waxay kaloo kaa caawin karaan inaad wax badan ka ogaato xuquuqdaada.

Sources

Waaxda Arrimaha Ciidamadii Hore ee Maraykanka - Xarunta Qaranka ee PTSD
https://www.ptsd.va.gov/understand/common/common_adults.asp

Wax badan ka baro Trauma iyo PTSD iyo xaaladaha kale ee caafimaadka dabeecadda ee xarunteena eLearning. Koorsooyinka deg -degga ah, ee xog -ogaalka ah waxaa loogu talagalay inay kugu qalabeeyaan aqoonta, agabka, iyo rajada mustaqbalka - naftaada ama qof kale oo aad danaynayso.
Booqo eLearning Hub

# data[].attributes.attachment_link.title
Jaahwareerka iyo Dhibaatada Walbahaarka Kadib (PTSD) | Caafimaadka Maskaxda Texas

# data[].attributes.attachment_link.description
Qof kastaa wuxuu leeyahay waayo -aragnimo xanaaqsan ama waxyeello leh. Si kastaba ha ahaatee, waxaa jira waqtiyo ay waaya -aragnimadani ka badan tahay wax laga xumaado oo laga yaabo inay waxyeello leedahay. Waxaa jira farqi u dhexeeya dhacdooyinka sida ku meelgaarka ah u murugsan iyo kuwa naxdinta leh.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ο Bessel van der Kolk, M.D., ψυχίατρος, κλινικός ιατρός, ερευνητής, δάσκαλος και συναρπαστικός ομιλητής, μελετά τη διαταραχή μετατραυματικού στρες από τη δεκαετία του '70. Έχει δημοσιεύσει μελέτες, μεταξύ άλλων, για τα προβλήματα που σχετίζονται με την αποσύνδεση, για την οριακή προσωπικότητα και τον αυτοακρωτηριασμό, για τη γνωστική ανάπτυξη των παιδιών και των ενηλίκων που έχουν υποστεί τραύμα, και για την ψυχοβιολογία του τραύματος. Είναι επίσης πρόεδρος της International Society for Traumatic Stress Studies, καθηγητής ψυχιατρικής στο Boston University Medical School, και Ιατρικός Διευθυντής του Trauma Center στο Justice Resource Institute στο Brookline της Μασαχουσέτης.

Στο βιβλίο του, "The Body Keeps the Score: Brain, Mind, and Body in the Healing of Trauma," αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο το τραύμα αλλάζει τις συνδέσεις του εγκεφάλου, σε περιοχές όπως αυτές που σχετίζονται με την απόλαυση, τη συγκέντρωση, τον έλεγχο και την εμπιστοσύνη. Σε μια προσπάθεια να εφαρμόσει στην πράξη τα ευρήματά του με έναν τρόπο που βοηθά τους ανθρώπους να ζήσουν καλύτερα, εξηγεί πώς η συμπόνια και η εστίαση της προσοχής μας στον εσωτερικό μας κόσμο, μαζί με λίγη βοήθεια από την τεχνολογία, μπορούν να επανενεργοποιήσουν αυτές τις περιοχές του εγκεφάλου.
Πώς ορίζετε το τραύμα;

Το τραύμα είναι μια εμπειρία που παγιδεύει τους ανθρώπους σε μια κατάσταση ανημποριάς και τρόμου. Το πρώτο που νιώθεις όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με μια τραυματική εμπειρία είναι το "Θεέ μου, δεν θα βγω ζωντανός από αυτό". Ο εγκέφαλος και το μυαλό σου βιώνουν μια τεράστια υπερδιέγερση, η οποία έχει σαν αποτέλεσμα να αλλάξει ο τρόπος που αντιλαμβάνεσαι τον κίνδυνο και το τι θεωρείς σημαντικό ή ασήμαντο για την επιβίωσή σου.

Τι προκαλεί το τραύμα;

Οι τρομακτικές εμπειρίες. Ο ξυλοδαρμός, ο εξευτελισμός μπροστά σε άλλους, ο εκφοβισμός, η παρενόχληση. Ουσιαστικά, είναι μια κατάσταση που χαρακτηρίζεται από την αδυναμία να κάνεις αυτό που χρειάζεται για να προστατεύσεις τον εαυτό σου. Τραύμα είναι να βρίσκεσαι σε μια κατάσταση στην οποία νιώθεις πως ό,τι και να κάνεις, δεν μπορείς να σταματήσεις αυτό που σου συμβαίνει.

Όλοι δεν έχουμε υποστεί τραύμα σε έναν βαθμό;

Άσχημα πράγματα συμβαίνουν σε όλους μας, όμως, καλώς εχόντων των πραγμάτων, με τον καιρό καταφέρνουμε να συνεχίσουμε τη ζωή μας και να βρούμε νέα ενδιαφέροντα. Η διαταραχή μετατραυματικού στρες ωστόσο είναι κάτι διαφορετικό, γιατί ξεκινάς να κάνεις παράλογα πράγματα ή να συμπεριφέρεσαι με τρόπους που δείχνουν ότι δεν ζεις 100% στο παρόν. Για αυτό ακούς τους γύρω σου να λένε πράγματα όπως: "Μα γιατί στεναχωριέσαι ή νευριάζεις ή φρικάρεις τόσο πολύ για κάτι τόσο ασήμαντο;" Ο λόγος είναι ότι έχουν γίνει αλλαγές στον εγκέφαλό σου που σε κάνουν να ερμηνεύεις κάποια μικρά πράγματα σαν απειλή ακόμα και για την ίδια σου τη ζωή.

Ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα όταν έχεις υποστεί τραύμα είναι ότι κάποιες συμπεριφορές σου ενοχλούν ή τρομάζουν τους γύρω σου και σε κάνουν να ντρέπεσαι για τον εαυτό σου. Τα άτομα που έχουν υποστεί τραύμα χρειάζονται βοήθεια για να καταφέρουν να ρυθμίζουν αυτές τις αντιδράσεις. Το να τους φωνάζουμε να σταματήσουν να νιώθουν όπως νιώθουν ή να προσπαθούμε να τους πείσουμε ότι κάνουν λάθος δεν έχει κανένα αποτέλεσμα.

Επιστημονικά, τι συμβαίνει στον εγκέφαλο;

Πολλά και διάφορα πράγματα. Όταν συμβαίνει κάτι που απειλεί τη ζωή σου, εκκρίνεις ορμόνες άγχους, οι οποίες κανονικά έχουν σκοπό να σε κινητοποιήσουν ώστε να παλέψεις ενάντια στην απειλή. Αν όμως κάποιος σε έχει ακινητοποιήσει και δεν μπορείς να φροντίσεις για την ασφάλειά σου ή να πάρεις τον έλεγχο της κατάστασης, οι ορμόνες αυτές μπορεί να ξεκινήσουν να ενεργούν εναντίον σου και να διαταράξουν τη λειτουργία του μυαλού σου, αντί να ενεργοποιήσουν τους μύες σου για να κάνεις κάποια κίνηση που θα σε βοηθήσει.

Βασικά, οι ορμόνες του άγχους υπάρχουν για να σε βοηθήσουν είτε να φύγεις είτε να παλέψεις, ώστε να γλιτώσεις από την απειλή. Αν συνεχίσουν να εκκρίνονται, είτε θα παραμείνεις σε κατάσταση υπερδιέγερσης, είτε θα καταρρεύσεις. Αν αυτό συνεχιστεί για κάποιο καιρό, το σύστημα που διαθέτει ο εγκέφαλος για να φιλτράρει τις πληροφορίες αλλάζει. Έτσι γίνεσαι υπερβολικά ευαίσθητος σε κάποιους ήχους. Δυσκολεύεσαι να απομονώσεις τις πληροφορίες που δεν είναι σημαντικές. Σιγά σιγά, ξεκινάς να βλέπεις απειλές παντού. Αντί να εστιάζεις σε αυτό που συμβαίνει στο εδώ και τώρα, το μυαλό σου συνεχώς σκανάρει το περιβάλλον σου για απειλές, κι εσύ νιώθεις ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για αυτό.

Η αμυγδαλή (ο "ανιχνευτής καπνού" του εγκεφάλου) ενεργοποιεί συνεχώς τον συναγερμό και σου λέει "Είσαι σε κίνδυνο". Ο πρόσθιος φλοιός του προσαγωγίου, ο οποίος κανονικά απομονώνει τις πληροφορίες που δεν είναι σημαντικές, δεν λειτουργεί σωστά, με συνέπεια πράγματα που άλλοι τα βρίσκουν απλώς δυσάρεστα ή εκνευριστικά, εσύ να τα αντιλαμβάνεσαι σαν απειλή για την ίδια σου τη ζωή.

Επίσης, ο μέσος προμετωπιαίος φλοιός (ο πύργος ελέγχου του μυαλού σου, που κανονικά σε βοηθά να παρατηρείς με ψυχραιμία τι συμβαίνει γύρω σου και να νιώθεις ότι έχεις τον έλεγχο της κατάστασης) συχνά απενεργοποιείται, με αποτέλεσμα να παγιδεύεσαι σε ορισμένες αντιδράσεις που δεν μπορείς να ελέγξεις πλήρως.

Άρα θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ρίζα του προβλήματος βρίσκεται στην επεξεργασία των πληροφοριών;

Ναι, νομίζω ότι θα μπορούσαμε να το πούμε έτσι.

Πώς το τραύμα επηρεάζει τη μνήμη και πώς αυτό επηρεάζει τη διαδικασία της μάθησης;

Όταν ένας άνθρωπος εστιάζει στην απειλή, μπορεί να του γίνει πολύ δύσκολο να αφομοιώσει νέες πληροφορίες. Ο εγκέφαλός του δεν είναι και πολύ ανοιχτός στο να μάθει νέα πράγματα. Ίσως να φταίει ότι αυτές οι νέες πληροφορίες δεν έχουν και πολλή σημασία για ένα άτομο που έχει υποστεί τραύμα. Ό,τι δεν αποτελεί απειλή, δεν έχει σημασία. Έτσι, ο κόσμος φαίνεται αδιάφορος και ανούσιος, ακόμα κι αν συμβαίνουν ένα σωρό όμορφα πράγματα. Οι άνθρωποι που έχουν υποστεί τραύμα τείνουν να επαναλαμβάνουν τα ίδια συναισθήματα και τις ίδιες σκέψεις ξανά και ξανά. Γι' αυτό είναι τόσο σημαντικό κομμάτι της θεραπείας το να προσπαθήσουμε να ηρεμήσουμε τον εγκέφαλο αυτών των ανθρώπων, τόσο ώστε να μπορέσουν να συγκεντρωθούν, να επιτρέψουν την απορρόφηση νέων πληροφοριών και να ζήσουν νέες εμπειρίες που θα σημαίνουν κάτι για αυτούς.

Ο δυτικός κόσμος τείνει να διαχωρίζει μυαλό και σώμα. Μπορούμε να σπάσουμε αυτή την προκατάληψη με επιστημονικά επιχειρήματα;

Το θέμα με το τραύμα είναι ότι οι άνθρωποι που το έχουν υποστεί δεν νιώθουν ασφαλείς μέσα στο σώμα τους. Το σώμα σου συνεχίζει να αντιδρά σαν να είσαι ακόμα σε κίνδυνο, εδώ και τώρα. Ο βαθμός στον οποίο το σώμα σου συνεχίζει να αντιδρά έτσι δείχνει πόσο βαθύ είναι το τραύμα σου. Έτσι λοιπόν, το τραύμα εκφράζεται σαν λύπη, ανησυχία, οξυθυμία, υπερδιέγερση ή απλώς ένα γενικότερο μούδιασμα.

Συνεπώς, το τραύμα είναι ουσιαστικά μια κατάσταση όπου το σώμα νιώθει ανησυχία, υπερδιέγερση ή δεν νιώθει τίποτα απολύτως. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να προσεγγίσουμε το τραύμα μέσα από το σώμα. Για παράδειγμα, μόλις ολοκληρώσαμε μια μελέτη σχετικά με τα οφέλη της γιόγκα για τη διαταραχή μετατραυματικού στρες, η οποία μας έδειξε ότι η γιόγκα βοηθά πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε φάρμακο. Αυτό δεν σημαίνει ότι η γιόγκα θεραπεύει τη διαταραχή μετατραυματικού στρες. Βοηθάει όμως τους ανθρώπους να επιστρέψουν στο σώμα τους και να νιώσουν και πάλι ότι έχουν τον έλεγχο της ζωής τους.

Δείχνει επίσης στους ανθρώπους ότι πραγματικά μπορούν να κάνουν κάτι για να αλλάξουν αυτή την τρομερή αίσθηση πανικού και ανημποριάς που έχουν εσωτερικεύσει. Φυσικά, δεν λέω ότι η γιόγκα είναι η μία και μοναδική λύση - κανείς μέχρι τώρα δεν έχει μελετήσει αν το Tai Chi ή το τανγκό έχουν τα ίδια οφέλη. Υποψιάζομαι ότι, αν κάποιος έκανε μια μελέτη και για αυτά, τα αποτελέσματα θα ήταν πολύ ενδιαφέροντα και παραγωγικά.

Το βιβλίο σας έχει τίτλο "The body keep the score", το οποίο σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει ότι το σώμα θυμάται τα πάντα. Πώς ακριβώς το κάνει αυτό;

Το σώμα θυμάται τα πάντα με κάθε πιθανό τρόπο. Όσον αφορά τα συναισθήματα τρόμου, κατάρρευσης ή υπερδιέγερσης, το σώμα θυμάται αλλάζοντας τις λειτουργίες του ανοσοποιητικού συστήματος - μετά το τραύμα, είσαι πιο επιρρεπής στις ασθένειες. Επίσης, το τραύμα επιταχύνει τη διαδικασία του γήρατος. Σε κάνει πιο ευάλωτο σε μια σειρά ασθενειών, σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δεν είσαι ασφαλής, σε κάνει να χάσεις σε έναν βαθμό την αίσθηση της ευχαρίστησης και την αίσθηση ότι είσαι 100% ζωντανός.

Πώς γίνεται στην ίδια κατάσταση ή στο ίδιο περιβάλλον κάποιοι άνθρωποι να τραυματίζονται ενώ άλλοι όχι;

Αυτή είναι μια ερώτηση που γίνεται συχνά. Για τη δουλειά μου όμως, δεν βλέπω να έχει μεγάλη σημασία. Σπάνια μου τυχαίνει να δω έναν ασθενή και να σκεφτώ: "Αν μου συνέβαινε εμένα αυτό, θα ήμουν μια χαρά." Διατηρώ, λοιπόν, τις επιφυλάξεις μου όταν ακούω να λένε για κάποιον ότι άντεξε σε μια δύσκολη κατάσταση.

Καμιά φορά, μπορεί ένας άνθρωπος να δείχνει σαν να μην έχει τραυματιστεί, αφού οι περισσότεροι από όσους έχουν υποστεί τραύμα βρίσκουν τρόπους να προσαρμοστούν ώστε να επιβιώσουν. Έτσι, καταφέρνουν να έχουν μια δουλειά και να είναι δημιουργικοί. Όμως, στην προσωπική τους ζωή μπορεί να μην αντέχουν την οικειότητα ή την σύγκρουση. Ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίζονται το τραύμα, δηλαδή η αποσύνδεση, στην αρχή είναι ένας υγιής τρόπος διαχείρισης της κατάστασης που τους επιτρέπει να συνεχίσουν τη ζωή τους αποφεύγοντας τις συνέπειες του τραύματος. Οι γύρω τους μπορεί να πιστεύουν ότι άντεξαν, αφού τα πάνε τόσο καλά στις σπουδές τους, για παράδειγμα. Αυτοί, όμως, όταν γυρνάνε σπίτι, μπορεί να ξεριζώνουν τα μαλλιά τους ή να κόβουν το δέρμα τους. Για αυτό, λοιπόν, πριν πω για κάποιον ότι άντεξε, προτιμώ να τον γνωρίσω καλά.

Βάσει αυτών των διαπιστώσεων, πώς μπορούμε να βελτιώσουμε την προσέγγισή μας όσον αφορά την εκπαίδευση και τις πολιτικές στον τομέα αυτόν;

Χαίρομαι που μου κάνετε αυτή την ερώτηση. Κάτι σημαντικό που μπορούμε να διδάξουμε, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι υπάρχουν ορισμένοι τρόποι με τους οποίους μπορούμε να διαχειριζόμαστε τα συναισθήματά μας. Κάτι πολύ βασικό είναι η αναπνοή. Μπορούμε να αρχίσουμε πολύ απλά από το να μάθουμε να αναπνέουμε βαθιά και αργά. Αυτό αλλάζει τη μεταβλητότητα του καρδιακού ρυθμού μας. Και όταν βελτιώνουμε τη μεταβλητότητα του καρδιακού ρυθμού μας, νιώθουμε ότι ελέγχουμε περισσότερο τα πράγματα.

Στο σχολείο, αντί να τιμωρούμε τα παιδιά και να τους κουνάμε το δάχτυλο, μπορούμε να ξεκινήσουμε να τους μαθαίνουμε πώς να βρίσκουν ένα μέρος στο οποίο να αισθάνονται καλά, πώς να παίρνουν λίγο χρόνο για τον εαυτό τους, πώς να οργανώνουν τη μέρα τους, πώς να βρίσκουν τρόπους που θα τα βοηθήσουν να νιώσουν ασφάλεια. Μπορούμε να μάθουμε να ενεργοποιούμε τις λειτουργίες αυτορρύθμισης μας - αυτό πρέπει να αποτελεί βασικό στοιχείο όλων των σχολικών προγραμμάτων. Να βάζουμε στη μέρα μας μια μορφή έντονης σωματικής άσκησης στην οποία νιώθουμε ότι είμαστε καλοί και τα καταφέρνουμε. Όταν το παιδί μας κάνει ένα ξέσπασμα, αντί να του φωνάζουμε και να το τρομάζουμε, μπορούμε να το πηγαίνουμε σε ένα δωμάτιο με μαλακά μαξιλάρια, να ξαπλώνει για λίγο εκεί, να νιώθει την απαλότητα των μαξιλαριών και να ακούει χαλαρωτική μουσική.

Πιστεύω επίσης ότι και η φαντασία μπορεί να βοηθήσει πολύ στην αντιμετώπιση του τραύματος. Ένας από τους αγαπημένους μου τρόπους να ενθαρρύνω τη χρήση της για αυτόν τον σκοπό είναι μέσα από το θέατρο. Ζητώ, δηλαδή, από τους ασθενείς μου να ενσαρκώσουν έναν διαφορετικό ρόλο. Αν βιώνεις μια διαρκή κατάρρευση, θα βοηθούσε να ενσαρκώσεις κάποιον σαν τον Ιούλιο Καίσαρα - για να νιώσεις πώς είναι να είσαι κάποιος άλλος από τον τωρινό σου εαυτό. Να βιώσεις το πώς είναι να νιώθεις στο σώμα σου και βαθιά μέσα σου κάτι διαφορετικό από αυτό που έχεις συνηθίσει. Ή για τα παιδιά που κοροϊδεύουν τα άλλα παιδιά, να παίξουν σε μια παράσταση και να νιώσουν πώς είναι να πληγώνεσαι, να δουν πώς είναι να είσαι εσύ αυτός που τον κοροϊδεύουν. Η ενσάρκωση μιας φανταστικής κατάστασης μπορεί να είναι μια πολύ δυνατή εμπειρία, να σε κάνει να δεις τελείως διαφορετικές λύσεις και να ενσαρκώσεις άλλες επιλογές.

Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε;

Να επιτρέψουμε στους ανθρώπους αυτούς να μιλήσουν ανοιχτά. Το τραύμα είναι μια πραγματικότητα και ένα από τα δυσκολότερα πράγματα σχετικά με αυτό είναι ότι συχνά το κρατάμε μυστικό. Μετά την 11η Σεπτέμβρη στη Νέα Υόρκη, έχει σχεδόν εξαλειφθεί η διαταραχή μετατραυματικού στρες, γιατί οι άνθρωποι μπόρεσαν να μιλήσουν για το τραύμα, να το μοιραστούν και να είναι ενεργά κοντά ο ένας στον άλλο. Όταν ένα τραύμα είναι κρυφό, όπως η ενδοοικογενειακή βία ή η παιδική κακοποίηση, δεν μπορείς πάντα να μιλήσεις για αυτό και κρατάς το μυστικό μέσα σου. Είναι όμως σημαντικό να μπορέσεις να πεις τι έγινε και να επιτρέψεις στον εαυτό σου και στους γύρω σου να γνωρίζουν τι συμβαίνει.

Οι περισσότεροι άνθρωποι που έχουν υποστεί τραύμα νιώθουν άσχημα για αυτό που τους συνέβη και έχουν την τάση να κατηγορούν τον εαυτό τους: "Αν φορούσα άλλα ρούχα, δεν θα με είχε βιάσει," "Αν δεν πήγαινα εκεί, δεν θα μου είχαν επιτεθεί." Το τραύμα συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με ένα αίσθημα ντροπής και μίσους προς τον εαυτό σου που επέτρεψες να βρεθείς σε μια κατάσταση στην οποία ήσουν ευάλωτος.

Είναι πολύ σημαντικό να ανοιχτείς, να αντιμετωπίσεις τη ντροπή σου και να συγχωρέσεις τον εαυτό σου που για κάποιες στιγμές δεν είχες τον έλεγχο. Το να αποκτήσεις αυτού του είδους την επίγνωση βοηθά στην ενεργοποίηση του προμετωπιαίου φλοιού, κι αυτός είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να ηρεμούμε συνειδητά τα μέρη του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνα για την επιβίωση. Μπορεί όμως να βοηθήσει πραγματικά μόνο αν συνδυαστεί με την αυτοσυμπόνοια.

Μετάφραση - απόδοση: Oυρανία Παπανικολάου

# data[].attributes.attachment_link.title
Οι άνθρωποι που έχουν υποστεί τραύμα δεν νιώθουν ασφαλείς μέσα στο σώμα τους

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο Bessel van der Kolk, M.D., ψυχίατρος, κλινικός ιατρός, ερευνητής, δάσκαλος και συναρπαστικός ομιλητής, μελετά τη διαταραχή μετατραυματικού στρες από τη δεκαετία του '70. Έχει δημοσιεύσει μελέτες, μεταξύ άλλων, για τα προβλήματα που σχετίζονται με την αποσύνδεση, για την οριακή προσωπικότητα και τον αυτοακρωτηριασμό, για τη γνωστική ανάπτυξη των παιδιών και των ενηλίκων που έχουν υποστεί τραύμα, και για την ψυχοβιολογία του τραύματος.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το (ψυχολογικό) φαινόμενο της πεταλούδας

Το φαινόμενο της πεταλούδας όπως περιγράφεται στη θεωρία του χάους, περιγράφει πως οι αρχικές συνθήκες μπορεί να έχουν δυσανάλογα μεγάλες επιπτώσεις με την πάροδο του χρόνου, όπως για παράδειγμα η κίνηση των φτερών της πεταλούδας: το πέταγμα μιας πεταλούδας στην Αθήνα μπορεί να επηρεάσει τον καιρό στη Νέα Υόρκη δημιουργώντας ένα τυφώνα. Μιλάμε λοιπον για αλυσιδωτές αντιδράσεις, σα να ρίχνουμε μία πετρούλα σε μία λίμνη η οποία θα δημιουργήσει κύματα που απλώνονται στην επιφάνεια και παρασύρουν φύλλα και βαρκούλες.

Κατά την ίδια έννοια, μια μικρή πράξη, μπορεί να έχει μεγενθυμένα αποτελέσματα που δεν μπορούμε να φανταστούμε, όπως και το αντίστροφο. Μπορείτε να φανταστείτε την επίδραση που θα έχει μια πράξη καλοσύνης; Μπορεί να επηρεάσει πολλαπλούς ανθρώπους, τον ένα μετά τον άλλο με τρόπους που δεν έχουμε καν φανταστεί. Αν μπορούσαμε να καταγράψουμε τις προεκτάσεις, θα ήταν τόσο εντυπωσιακές όσο αυτές του φαινομένου της πεταλούδας. Ακόμη και μια μικρή πράξη αγάπης μπορεί να φτάνει πολύ πιο μακριά από όσο φανταζόμαστε. Οι μικρές πράξεις είναι αυτές που μας κρατούν ενωμένους, και όσα κάνουμε καθημερινά είναι πολύ σημαντικά.

Ισχύει βέβαια και το αντίστροφο, οι αρνητικές πράξεις και εμπειρίες μπορεί να έχουν δυσανάλογες συνέπειες. Για παράδειγμα, στις μέρες μας γίνονται όλα και περισσότερες μελέτες σχετικά με τα ψυχικά τραύματα. Πρόσφατα οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι ένα ψυχικό τραύμα περνάει από γενιά σε γενιά, όχι μόνο σε ψυχολογικό αλλά και σε σωματικό επίπεδο. Αυτό σημαίνει ότι τα ψυχικά τραύματα είναι πολύ πιο δύσκολο να θεραπευτούν από όσο υπολογίζουμε και αυτό μπορεί να οφείλεται στο φαινόμενο της πεταλούδας. Μπορείτε να φανταστείτε τα συναισθήματα σαν την πεταλούδα, και να αναλογιστείτε τις ψυχολογικές και βιολογικές συνέπειες (ψυχοσωματικά συμπτώματα και ασθένειες) που μπορεί αυτά να δημιουργήσουν.

Πράξεις και συνέπειες

Μια κατάσταση μπορεί να έχει σημαντική επίδραση με την πάροδο του χρόνου (σύμφωνα με τη θεωρία του χάους). Το φαινόμενο της πεταλούδας μας δείχνει ότι μια μικρή αλλαγή σε ένα πολύπλοκο σύστημα μπορεί να οδηγήσει σε μεγάλες και απρόσμενες συνέπειες.

Το φαινόμενο της πεταλούδας μπορεί να λειτουργεί με δύο τρόπους: αρνητικά ή θετικά. Αυτό που μας διδάσκει το φαινόμενο της πεταλούδας είναι ότι τα μικρά πράγματα έχουν αξία, και όλοι είμαστε συνδεδεμένοι με ένα μεγαλύτερο σύστημα. Η ζωή μας στο "σήμερα" είναι αποτέλεσμα επιλογών και πράξεων του "χτες". Με μια απλή χειρονομία, μπορείς να αλλάξεις τη ζωή κάποιου. Αυτό είναι ανάγκη να το θυμόμαστε ώστε να κάνουμε συνειδητές επιλογές, όσο ασήμαντο και αν πιστεύουμε ότι είναι κάτι, θα μπορούσε να επιφέρει αλυσιδωτές αλλαγές. Ένα τσιγάρο την ημέρα σήμερα, μπορεί να αλλάξει δραματικά τη ζωή σας τα επόμενα 10, 20 χρόνια. Μια δωρεά λίγων ευρώ σήμερα μπορεί να αλλάξει τη ζωή κάποιου με πολύ πιο δραστικό τρόπο από όσο φαντάζεστε.

Η θεωρία του χάους

Το φαινόμενο της πεταλούδας αποτελεί κομμάτι της θεωρίας του χάους, που αναφέρει ότι υπάρχουν περιορισμοί στις προβλέψεις ακόμη και σε μικρά διακριτά συστήματα. Το χάος είναι πιθανό επειδή τα συστήματα είναι υπερβολικά ευαίσθητα στις αρχικές συνθήκες. Οι μικρές διαφορές σε αυτές τις συνθήκες, μπορούν με τον καιρό να έχουν τεράστια επίδραση στην εξέλιξη των αλληλένδετων φαινομένων. Σε κάθε σύστημα μπορούν να γίνουν μικρές αλλαγές, ωστόσο δεν γνωρίζουμε τις μελλοντικές επιδράσεις τους.

Η θεωρία του χάους έχει ενδιαφέρον ειδικά για τη μελέτη τυχαίων ή απρόβλεπτων συμπεριφορών , ακόμη και σε συστήματα που υποτίθεται ότι ορίζονται από συγκεκριμένους κανόνες. Αυτοί οι κανόνες εξαλείφουν κάθε τυχαίο γεγονός. Το φαινόμενο της πεταλούδας καταρρίπτει την ιδέα των ανυπέρβλητων κανόνων, καθώς υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους οι μικρές αλλαγές επηρεάζουν την εξέλιξη μιας κατάστασης.

Το ψυχολογικό φαινόμενο της πεταλούδας

Ο κόσμος μας είναι πολύπλοκος και κάποιες φορές οι μικρές μας αποφάσεις και πράξεις έχουν μικρή ως καμία επίδραση στην μεγάλη εικόνα. Ωστόσο, αν δώσουμε περισσότερη σημασία στις λεπτομέρειες της ζωής μας, μπορούμε να καταλάβουμε ότι τα μικρά πράγματα αποτελούν καταλύτες. Καταλύτες για τις μεγάλες αλλαγές στη ζωή μας.

Για παράδειγμα, ίσως να σκοντάψατε πάνω σε κάποιον σε μια καφετέρια ο οποίος τελικά δούλευε στην εταιρεία των ονείρων σας και τελικά σας κάλεσαν εκεί για συνέντευξη. Τι θα γινόταν αν είχατε επιλέξει μια διαφορετική καφετέρια ή αν πηγαίνατε πέντε λεπτά αργότερα; Τίποτα από όλα αυτά. Ίσως να μην είχατε συναντήσει το άτομο που τελικά σας έδωσε τη δουλειά των ονείρων σας. Το φαινόμενο της πεταλούδας είναι ακριβώς αυτό. Δείχνει ότι ένα μικρό γεγονός όπως η αγορά ενός καφέ, μπορεί να έχει τεράστια επίδραση, όπως στην ζωή σας.

Το φαινόμενο της πεταλούδας στηρίζεται στην ιδέα ότι ο κόσμος είναι βαθιά συνδεδεμένος, έτσι ώστε ένα μικρό γεγονός μπορεί να επηρεάζει ένα πολύ μεγαλύτερο πολύπλοκο σύστημα. Ένα συγκλονιστικό κομμάτι του φαινομένου της πεταλούδας είναι πως είναι σχεδόν αδύνατο κάποιος να προβλέψει εάν ένα μικρό σύστημα μπορεί να οδηγεί σε μια χαοτική συμπεριφορά.

Ποια είναι η σημασία του ψυχολογικού φαινομένου της πεταλούδας;

Το (ψυχολογικό) φαινόμενο της πεταλούδας αφορά τις μεγενθυμένες συνέπειες μιας μικρής πράξης. Περιγράφει πως πολύ μικρά πράγματα μπορεί να έχουν τεράστια επίδραση. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι δεν μπορούμε να αγνοούμε τα μικρά πράγματα.

Όσον αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις, το φαινόμενο της πεταλούδας δείχνει ότι κάποιες μικρές πράξεις μπορεί να έχουν σημαντική επίδραση σε ευρύτερο πληθυσμό. Ένα χαμόγελο, ένας καλός λόγος μπορεί να εμπνεύσει ένα άνθρωπο, να φτιάξει την ημέρα ενός απελπισμένου ανθρώπου, να δώσει ελπίδα, να σταματήσει ακόμα και μία αυτοκτονία. Ένα post στα social media μπορεί να ξεκινήσει ένα κύμα ευαισθητοποίησης που δεν μπορούσε να προβλέψει κανείς. Ή σκεφτείτε πως ένα καλό/κακό πρωϊνό ξύπνημα επηρεάζει τις αποφάσεις ενός πολιτικού ηγέτη, επηρεάζοντας όλο τον κόσμο. Το φαινόμενο της πεταλούδας μας δείχνει ότι πρέπει να σκεφτόμαστε πολύ πριν πάρουμε μια απόφαση. Καθώς ποτέ δεν γνωρίζουμε ποιες θα είναι οι συνέπειες αυτής της απόφασης.

Μπορεί επίσης να αποτελεί απίστευτο κίνητρο, καθώς γνωρίζουμε ότι οι πράξεις μας έχουν αξία και μπορούν να αλλάξουν την τροχιά του κόσμου, όσο μικρές και αν είναι. Αυτές οι πληροφορίες είναι πολύ σημαντικές όταν μιλάμε για θέματα όπως η κλιματική αλλαγή. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι οι ατομικές πράξεις και οι προσωπικές τους επιλογές δεν έχουν μεγάλη επίδραση στο περιβάλλον. Όμως, το φαινόμενο της πεταλούδας μας δείχνει ότι οι μικρές πράξεις, όπως η ανακύκλωση ή τα επαναχρησιμοποιούμενα είδη, μπορεί να μην έχουν γραμμικό αποτέλεσμα στην προστασία του περιβάλλοντος, αλλά μπορούν να επηρεάσουν σε μεγάλο βαθμό την κλιματική αλλαγή.

Τι μας δείχνει το ψυχολογικό φαινόμενο της πεταλούδας;

Τι σημαίνει το φαινόμενο της πεταλούδας για εμάς, ως άτομα; Ουσιαστικά, πως έχουμε μεγάλη δύναμη. Όπως η πεταλούδα είναι κομμάτι ενός μεγαλύτερου συστήματος στη φύση, έτσι και εμείς οι άνθρωποι είμαστε κομμάτι ενός μεγαλύτερου συστήματος σε αυτό το σύμπαν, στο οποίο αλληλεπιδρούμε και επηρεάζουμε ο ένας τον άλλο. Έτσι, οτιδήποτε και αν κάνουμε, μικρό ή μεγάλο, έχει σημαντική επίδραση στη δική μας ζωή και στις ζωές των άλλων.

Ένας τρόπος για να το δούμε αυτό είναι η στάση μας απέναντι στη ζωή. Η στάση μας, καλή ή κακή, μπορεί να επηρεάζει τους άλλους ανθρώπους. Για να είναι κάποιος επιτυχημένος πρέπει να αναπτύξει μια νοοτροπία επιτυχίας, ανεξάρτητα με το περιβάλλον. Η αισιοδοξία και η θετικότητα επηρεάζουν τη δουλειά και τις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους. Μια κακή κίνηση, ανεξάρτητα με το πόσο μικρή είναι, μπορεί να επηρεάσει το σύστημα στο οποίο ζούμε. Επίσης, μια καλή κίνηση από εμάς, ανεξάρτητα με το πόσο μικρή είναι, μπορεί να προκαλεί πολλές αλλαγές στο περιβάλλον μας. Η θετική ή αρνητική στάση μας επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό όλο το σύστημα.

Τα μικρά πράγματα έχουν αξία

Ποτέ μην υποτιμάτε την δύναμη μιας μικρής πράξης και των συναισθημάτων. Μια η μικρή, ανεπαίσθητη πράξη μπορεί να αλλάξει τη ζωή ενός άλλου ανθρώπου, όπως και τη δική σας ζωή.

Αξιοποιήστε το φαινόμενο της πεταλούδας στη ζωή σας. Κάντε μικρά πράγματα κάθε μέρα. Μια μικρή πρόοδος καθημερινά θα οδηγήσει σε μεγάλα αποτελέσματα. Αυτή η εργασία που πρέπει να ολοκληρώσετε, αυτό το βιβλίο που θέλετε να διαβάσετε, αυτή η δουλειά στο σπίτι που συνεχώς αναβάλλετε. Με την βοήθεια της ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ και του LIFE COACHING μπορείτε να κάνετε μικρά βήματα που θα μεταμορφώσουν τη ζωή σας.

# data[].attributes.attachment_link.title
Το (ψυχολογικό) φαινόμενο της πεταλούδας - Therapia

# data[].attributes.attachment_link.description
Το φαινόμενο της πεταλούδας όπως περιγράφεται στη θεωρία του χάους, περιγράφει πως οι αρχικές συνθήκες μπορεί να έχουν δυσανάλογα μεγάλες επιπτώσεις με την πάροδο του χρόνου, όπως για παράδειγμα η κίνηση των φτερών της πεταλούδας: το πέταγμα μιας πεταλούδας στην Αθήνα μπορεί να επηρεάσει τον καιρό στη Νέα Υόρκη δημιουργώντας ένα τυφώνα.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Αρθρογράφος: Ιωάννα Σκλιάμη
Ψυχολόγος

Διαχείριση αδελφικής αντιζηλίας και συγκρούσεων :&nbspOnline Σεμινάριο του PSYCHOLOGY.GR, στις 29 Μαρτίου με εισηγητή τον Δημήτρη Τσουκάλη, ψυχολόγο με 14 έτη κλινική εμπειρία στην ψυχοθεραπεία παιδιών, εφήβων και ενηλίκων. Περιορισμένος αριθμός θέσεων.

Ψυχικό Τραύμα.... Δύο έννοιες με βαθύ νόημα και τεράστια σημασία, οι οποίες μπορούν να αγγίξουν τις πιο βαθιές πτυχές ενός ανθρώπου! Η λέξη "τραύμα" προέρχεται από το ρήμα "τιτρώσκω" που σημαίνει πληγώνω.
Υπάρχουν διάφορες καταστάσεις, οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν κάποιο άτομο στο να βιώσει ένα ψυχικό τραύμα όπως είναι:

Παιδική κακοποίηση/παραμέληση

Σεξουαλική κακοποίηση

Εκφοβισμός

Ξαφνική απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου

Μάρτυρας ενός πολύνεκρου δυστυχήματος

Ατύχημα

Φυσικές καταστροφές

Εμπόλεμη κατάσταση

Ομηρία/αιχμαλωσία

Εγκλήματα μίσους

Μία σοβαρή ιατρική διάγνωση του γιατρού

Είναι κάποια από τα οποία μπορεί να είναι υπεύθυνα για τη δημιουργία ενός τραύματος της ψυχής. Ακόμη και όταν το άτομο δεν βιώνει άμεσα κάποιες καταστάσεις αλλά βρίσκεται εκτεθειμένο κατ' επανάληψη ως παρατηρητής, υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες να τραυματιστεί ψυχικά και συναισθηματικά.

Κάθε άνθρωπος, κατά τη διάρκεια της ζωής του, βιώνει διάφορα στρεσογόνα-ψυχοπιεστικά γεγονότα, τα οποία προκαλούν και δοκιμάζουν τις αντοχές και την ανθεκτικότητά τους. Κάποια τραύματα είναι διαχειρίσιμα και μπορούν να ''επεξεργαστούν'' μέσα από διάφορες επανορθωτικές εμπειρίες, μέσα από τους μηχανισμούς του ανθρώπου ή ακόμη και μέσα από την έμπρακτη υποστήριξη των αγαπημένων προσώπων.

Από την άλλη, όμως, υπάρχουν και γεγονότα που προκαλούν τον "κατακερματισμό" του ψυχικού κόσμου του ατόμου, σε τέτοιο βαθμό που είναι πολύ δύσκολο να ενώσει το συγκεκριμένο άτομο μόνο του τα κομμάτια της ψυχής.

Ο τραυματισμός της ψυχής μπορεί να είναι εμφανής και συνειδητός, υπάρχει όμως και η περίπτωση που μπορεί να είναι συγκαλυμμένος και το άτομο να μην έχει επίγνωση του τραύματος, οπότε και βγαίνει μέσα από διάφορες φοβίες, έντονο άγχος αλλά και τυχόν αρνητικές πεποιθήσεις για τον εαυτό και τη ζωή.

Τι είναι το ψυχικό τραύμα, πώς ορίζεται και πώς προκαλείται;

Ο ψυχικός τραυματισμός αποτελεί ένα εξαιρετικά δύσκολο, επίπονο και αρνητικό φαινόμενο στη ζωή ενός ανθρώπου και αυτό γιατί ένας τέτοιος ''τραυματισμός'' μπορεί να έχει διαχρονικές επιπτώσεις στη καθημερινή λειτουργία του.

Στην ουσία, το τραύμα είναι μία "ανοιχτή πληγή", ένα ρήγμα που ''κατακερματίζει'' τον ανθρώπινο ψυχισμό.

Το τραύμα στην ψυχή δημιουργείται όταν το άτομο έχει εκτεθεί σε κάποιες ακραίες ψυχοπιεστικές καταστάσεις, όπου το στρες, ο φόβος, ο πόνος και ο πανικός βιώνονται σε τέτοιο βαθμό που δεν μπορούν να νοηματοδοτηθούν, ώστε το άτομο να κατανοήσει τη κατάσταση που βιώνει.

Το ψυχικό τραύμα μπορεί να πάρει μία πιο απλή μορφή ή μία πιο σύνθετη. Το απλό τραύμα είναι μεμονωμένο και μπορεί να αντιμετωπιστεί κάπως πιο εύκολα, σε αντίθεση με το σύνθετο όπου μπορεί να σχετίζεται με πιο βαθιές, διαχρονικές και αρνητικές εμπειρίες από την πρώιμη ηλικία μέχρι και την ενηλικίωση ενός ατόμου.

Σύνθετα τραύματα μπορούν να δημιουργηθούν όταν το άτομο έχει βιώσει μόνο αρνητικές εμπειρίες με τις θετικές να είναι τόσο λίγες που να μην είναι ικανές να λειτουργήσουν αντισταθμιστικά. Ψυχικό τραύμα μπορεί να προκληθεί και από έναν τραυματικό τρόπο σύνδεσης-επαφής- με σημαντικά για το άτομο πρόσωπα.

Ποιες μορφές μπορεί να πάρει το τραύμα στη ψυχή ενός ατόμου;

Είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό ότι... Το ψυχικό τραύμα δεν είναι κάτι που συνέβη στο παρελθόν και μένει εκεί. Είναι αυτό που μένει ακόμη ενεργό μέσα στο εκάστοτε άτομο και επηρεάζει το παρόν αλλά πολλές φορές και το μέλλον του.

Είναι μία "ανοιχτή πληγή", η οποία αν δεν κλείσει, θα συνεχίζει να καθορίζει και να κρατάει τα ηνία της συμπεριφοράς, της σκέψης και της επιλογής του ανθρώπου. Το τραύμα είναι μία σοβαρή διακοπή στη ζωή ενός ατόμου μέχρι τη στιγμή του τραυματικού συμβάντος.

Υπάρχει το γεγονός που μπορεί να συμβεί ξαφνικά και να δημιουργήσει τραύμα, υπάρχει όμως και το τραύμα που μπορεί να εξελίσσεται στην πάροδο του χρόνου, για παράδειγμα κάποια τραύματα στην παιδική ηλικία.
Υπάρχουν κάποιοι παράγοντες που μπορεί να καθορίσουν το κατά πόσο μία εμπειρία είναι περισσότερο ή λιγότερο τραυματική, με τους παράγοντες να εμπίπτουν στις εξής κατηγορίες:
1. Ο άνθρωπος που βίωσε το γεγονός, ηλικία, ψυχική ανθεκτικότητα.

2. Τα στοιχεία του τραυματικού γεγονότος, η χρονική διάρκεια, ένας πιθανός δράστης ή η ύπαρξη σκόπιμης ή μη βλάβης.

3. Η αντίδραση αλλά και η υποστήριξη του κοινωνικού του περίγυρου.
Συχνά, οι άνθρωποι που έχουν τραυματιστεί ψυχικά βιώνουν μια διαχρονική υποκειμενική δυσφορία που αδυνατούν να εξηγήσουν.
Πανικοβάλλονται από συμπεριφορές, γεγονότα και καταστάσεις που μπορεί να τους θυμίζει την αρχική τραυματική τους εμπειρία. Ακόμη, αυτά τα άτομα αντιμετωπίζουν προβλήματα στις διαπροσωπικές τους σχέσεις, καθώς εάν υπάρχει ένα σύνθετο τραύμα όπου το άτομο έχει εκτεθεί σε διαχρονικές τραυματικές εμπειρίες, αναπτύσσεται μια δυναμική στις σχέσεις, προκαλώντας τη σκέψη ότι μπορεί να πυροδοτήσει πάλι κάποια αρνητικά συναισθήματα.

Αυτά τα συναισθήματα μπορεί να οδηγήσουν σε συμπεριφορές αποφυγής ή και ακύρωσης σχέσεων. Ακόμη, τα άτομα με κάποιο ψυχικό τραύμα πιθανόν να αισθανθούν και μία αποσύνδεση, αναπτύσσοντας μια απαξιωτική στάση απέναντι στο ίδιο το τραύμα αλλά και στις επιπτώσεις αυτού, μια απώλεια μνήμης ή ακόμη και αδυναμία κατανόησης των συναισθημάτων.

Ποιες είναι οι επιπτώσεις του ψυχικού τραύματος;

Έντονη κόπωση

Ευερεθιστότητα

Συνεχή επιθετικότητα

Αίσθηση απειλής και συνεχής καχυποψίας

Έντονος φόβος, θυμός

Κρίσεις πανικού

Γενικευμένο άγχος

Αίσθημα απόγνωσης

Μετατραυματικό Στρες

Κατάθλιψη

Απώλεια μνήμης

Αποφυγή

Αυτοτραυματισμός

Ψευδαισθήσεις

Ένα ψυχικό τραύμα είναι ικανό να καθορίσει ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή σου. Μην το επιτρέψεις να συμβεί.! Μπορεί να αντιμετωπιστεί!

Ζήτησε βοήθεια από κάποιον ειδικό Ψυχικής Υγείας και θα δεις.... Η ψυχή σου θα ηρεμήσει και θα συμβαδίζει με τη ζωή σου. Πάρε τη ζωή στα χέρια σου και αντιμετώπισε την κάθε δυσκολία με την οποία έρχεσαι αντιμέτωπος!

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ψυχικό τραύμα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ψυχική ανθεκτικότητα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
αρνητικά συναισθήματα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
μετατραυματικό στρες

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Ιωάννα Σκλιάμη

# data[].attributes.attachment_link.title
Ψυχικό Τραύμα | Τι είναι, πώς μπορεί να προκληθεί και ποιες οι επιπτώσεις;

# data[].attributes.attachment_link.description
Αρθρογράφος: Ιωάννα Σκλιάμη Ψυχολόγος Διαχείριση αδελφικής αντιζηλίας και συγκρούσεων :&nbspOnline Σεμινάριο του PSYCHOLOGY.GR, στις 29 Μαρτίου με εισηγητή τον Δημήτρη Τσουκάλη, ψυχολόγο με 14 έτη κλινική εμπειρία στην ψυχοθεραπεία παιδιών, εφήβων και ενηλίκων. Περιορισμένος αριθμός θέσεων. Ψυχικό Τραύμα.... Δύο έννοιες με βαθύ νόημα και τεράστια σημασία, οι οποίες μπορούν να αγγίξουν τις πιο βαθιές πτυχές ενός ανθρώπου!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
The Survivors Speak Interview series is dedicated to amplifying the voices of survivors by providing a platform to share your story and stand tall in your truth.

In this interview we will hear the story of a survivor who has chosen to remain anonymous but who has shown immense bravery in speaking out about her childhood and its effects on her life. She is writing from the USA and has chosen this space to stand in her truth. She spent 28 years in a marriage that was damaging, but now, 10 years later she is sorting through her pain and beginning to heal.

Her favorite quote:

"She could never go back and make some of the details pretty. All she could do was move forward and make the whole beautiful."
- Brene Brown

I was the second child, born to a 15 year old mother as a result of a one night stand in the early 60's. My most formative years began in the foster care system, until age 5 when I was adopted by a family who had also recently adopted 3 boys, who were older. In that time everything I needed was provided for, except for emotional support.

Talking freely or discussing "life" was a forbidden topic; my new life was all about keeping up the "appearance" of the "perfect family life" That was so deeply drilled into my core, that I didn't speak much at all and did not have the support of friends as a child. I grew up a loner.

I love the ocean/beach, long walks barefoot in the sand, and picking up seashells and sunsets. That is my perfect life! I am passionate about my eternal soul, truth, and fairness. I have three adult children and six grandchildren, ages 7-21.

A Childhood Layered with Trauma

My abuse/trauma in life has come in waves. Starting with abandonment issues due to being in foster care during my early, formative years. I have no memory of any specific events early on, though not having a voice left me completely vulnerable to the physical and emotional abuse inflicted by my 7-year older brother.

From age 5 to 13, I was subjected to domestic physical assault and emotional threats by him. At 13, the rape happened.

How have your experiences with childhood abuse/trauma affected your life? Please share both the good and the bad.

I am at a loss on the good and bad. Due to being raised to not have a voice, not to express emotion I dissociated from my past, locked it away in the "safe". I went on with life, had my children, and became a professional in Security & Safety.

So I could say the one good thing about my childhood abuse was in a profession where I could "protect" against the injustice of the criminal element. From the age 15 until I was 40, I used alcohol to suppress when my emotions would start to bubble over and become exposed. Don't expose.

It didn't help that I ended up in a narcissistic marriage, with an equally narcissistic mother-in-law. 28 years of control. This was my 2nd marriage. The first one only lasted for 3 years, resulting in 2 children.

I didn't know how to relate to connection, I couldn't connect and I didn't know what to reach out for, didn't have that voice or the knowledge of what to ask for. The 28 year marriage was controlled, which felt normal compared to how I was raised.

What are a couple things that have helped you manage your C-PTSD from day to day? Talk a little bit about what it is like to live with this diagnosis.

I have been diagnosed with C-PTSD for 6 months. One day in November of 2019, an incident occurred at work where a co-worker said something, which was business related, that "triggered" me.

Maybe it was the sound of his voice; I still don't know what the actual trigger was but it put me in an anxiety attack that sent me to the emergency room with dangerously high blood pressure. After all the medical tests were completed, the diagnosis was anxiety.

From there, I was in the flight/freeze mode and knew I needed the assistance of a mental health professional. Journaling, grounding, breathing, and telling my story as the memories come up helps. I am new to all of this, still adjusting, still learning, still reading. It is very difficult to "trust" and speak.

If you are a parent, what is the hardest part of parenting after trauma? What is the most rewarding part of parenting after trauma?

Hardest part is teaching your children to have a voice, to stand up for injustice when you yourself aren't able to show vulnerability.

Most rewarding is being able to love another human being. But in my case, 2 of my children have PTSD due to their service in the military.

What is one thing you want others to understand about being a childhood abuse/trauma survivor?

That I am worthy of love, connection, belonging. That being vulnerable is extremely difficult. Trusting is extremely difficult. Even though our wounds are not physically visible, there are wounds that we need others to be patient and non-judgemental with.

What advice or reassurances do you have for other survivors who are struggling?

Reach out to a trusted professional who you can share your story with. You are not broken. Take your time, trust yourself, trust your feelings. Research and study. Understand you are worthy, you are enough. You will have good days and bad days and that is OK.

"Owning our story can be hard but not nearly as difficult as spending our lives running from it. Embracing our vulnerabilities is risky but not nearly as dangerous as giving up on love and belonging and joy, the experiences that make us most vulnerable. Only when we are brave enough to explore the darkness will we discover the infinite power of our light" -Brene Brown

It's OK to not be OK, I am priceless, I am enough!, You are enough and you are loved. You are worthy. Your feelings are valid. You are beautiful. You are safe. It is not your shame.
Read other interviews in this series.
Closing Comments

Thank you for reading, if you enjoyed this post don't forget to click like and follow me on social media!!

For more content visit my Site Archives.

Share your Story!

Be a part of the Survivors Speak Interview Series which is dedicated to amplifying the voices of Survivors of childhood trauma by providing a platform to share truth through our stories. If you would like to participate in this interview series and share your story submit your information.

Visit my Agency Resource page for hotline information if you or a friend needs help.

Check out the SCT Together Store.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
View all posts by Surviving Childhood Trauma

# data[].attributes.attachment_link.title
Survivors Speak (anonymous) - "Silenced - Surviving Childhood Trauma

# data[].attributes.attachment_link.description
The Survivors Speak Interview series is dedicated to amplifying the voices of survivors by providing a platform to share your story and stand tall in your truth. In this interview we will hear the story of a survivor who has chosen to remain anonymous but who has shown immense bravery in speaking out about her childhood and its effects on her life.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το πληγωμένο εσωτερικό παιδί
Ποιοι παράγοντες συντελούν στο να "γεννηθεί" ' ένα πληγωμένο εσωτερικό παιδί;
Πολλά γεγονότα μπορούν να οδηγήσουν σε αυτό, όπως εμπειρίες της παιδικής ηλικίας που έχουν βιωθεί ως κακοποιητικές και τραυματικές δίχως να έχει υπάρχει ταυτόχρονα η αίσθηση της φροντίδας ή της επανόρθωσης. Επίσης βιώματα που χαρακτηρίζονται από την εγκατάλειψη και την παραμέληση. Αυτό που έχει σημασία να κατανοήσουμε είναι ότι υπάρχει μια πλευρά του εαυτού μας, η οποία "γεννήθηκε" στην παιδική μας ηλικία, η οποία έχει μείνει δίχως φροντίδα παρά τις πληγές που βίωσε ή που παραμένει ακόμα δίχως δικαίωση αν και παραβιάστηκε ή κακοποιήθηκε.
Έτσι ως ενήλικα άτομα φέρουμε ξανά στο προσκήνιο στοιχεία αυτής της πλευράς καθώς υπάρχουν πυροδοτήσεις από ερεθίσματα που παραπέμπουν στο πρωταρχικό τραύμα, τα οποία μας αποσυνδέουν από την ικανότητα να επεξεργαζόμαστε με ένα ενήλικο τρόπο τις συναισθηματικές ή σχεσιακές δυσκολίες.
Σε αυτή την περίπτωση συναισθήματα όπως η απογοήτευση, η ανημπόρια, ο θυμός και η οργή, το παράπονο ότι δεν μας καταλαβαίνουν ή δεν μας αναγνωρίζουν και η αίσθηση της αδικίας κυριαρχούν μέσα και δημιουργούν δυσκολίες όχι μόνο στην κατανόηση των συναισθημάτων μας αλλά και στις σχέσεις μας ή στην διαχείριση των καταστάσεων που βιώνουμε στο παρόν. Οι κίνδυνοι όταν το "πληγωμένο εσωτερικό παιδί" εισέρχεται στο προσκήνιο, δίχως να το αναγνωρίσουμε, είναι να απομονωθούμε από τους άλλους, να γίνουμε επικριτικοί ή σκληροί και επικριτικοί με τον εαυτό μας, να αποσυνδεθούμε από την ικανότητα να θέτουμε όρια, να εκφράσουμε και να διεκδικήσουμε τις ανάγκες μας, να δεσμευτούμε σε μια συνθήκη όταν βιώνουμε δυσκολίες ή φοβόμαστε ότι δεν θα τα καταφέρουμε.
Η αναγνώριση αυτών των αντιδράσεων, ως αποτέλεσμα του τραύματος, μπορεί να βοηθήσει στην αντιμετώπιση και θεραπεία του εσωτερικού μας παιδιού.
Αναγνωρίζοντας το πληγωμένο εσωτερικό παιδί

Καθώς περνάμε την περίοδο της εφηβείας και φτάνουμε πια στην ενηλικίωση, ερχόμαστε αντιμέτωποι με πολλές πτυχές της πραγματικότητας, οι οποίες συχνά, ανεξάρτητα αν θεωρούνται ως καλές ή κακές, οδηγούν τον άνθρωπο στο να σταματά να εξελίσσει τη φαντασία του, μιας και σταματά να παίζει. Αυτή είναι και η διαχωριστική γραμμή μεταξύ ενήλικης και παιδικής ηλικίας. Τα παιδιά επιτυγχάνουν τη μάθηση του κόσμου γύρω τους, μέσω της εμπειρίας και του παιχνιδιού. Ενώ ως ενήλικες, επικεντρωνόμαστε στα πρέπει και στο πως θα διατηρήσουμε ένα σοβαρό προφίλ. Είναι πολύ σημαντικό, επομένως, ως ενήλικές να συνδεθούμε με αυτό το μικρό εσωτερικό παιδί που κρύβεται μέσα μας και να ξανά γνωρίσουμε τη ζωή μέσα από τα δικά του μάτια.
Φυσικά , αυτό δεν είναι πάντα εύκολο, καθώς το να γυρίσουμε πίσω σε εκείνο το παιδί, μπορεί να εκκινεί πολλά διαφορετικά συναισθήματα και διεργασίες, εξαιτίας κάποιων βιωμάτων. Όμως με αυτό τον τρόπο, θα καταφέρουμε να δουλέψουμε τον εαυτό μας και να επουλώσουμε πληγές , επιτρέποντας έτσι στο πάθος και τη φαντασία, να ζωντανέψουν ξανά.
Πολλές πληγές και βιώματα, λοιπόν, μας συνοδεύουν στην ενήλικη ζωή δίχως να το γνωρίζουμε και μας αποτρέπουν από το να είμαστε λειτουργικοί σε διάφορους τομείς της ζωής μας. Ξεκινώντας την προσπάθεια να θεραπεύσουμε το εσωτερικό μας παιδί, φροντίζουμε όλες αυτές τις πληγές που κουβαλά ένα ευάλωτο μέρος του εαυτού μας, δείχνοντάς του φροντίδα και αγάπη. Με ποιο τρόπο το κάνουμε αυτό; Ταξιδεύουμε πίσω στο χρόνο, διανοητικά και συναισθηματικά, σε ένα τραυματικό γεγονός και μέσα από την οπτική γωνία του ενήλικα, αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε πως νιώσαμε κάποτε και ποιους μηχανισμούς άμυνας έχουμε εξελίξει, εξ αιτίας αυτού.

Τα οφέλη αυτής της διαδικασίας είναι πολλαπλά, με πρώτο και κυριότερο την ανάπτυξη της αυτογνωσίας. Πολλές έρευνες που έχουν γίνει σχετικά με την επαφή με το εσωτερικό παιδί, δείχνουν ότι η διεργασία αυτή ακολουθεί μια σειρά από βήματα, με πρώτο την ενδοσκόπηση, η οποία θέτει και τα θεμέλια για την ανάπτυξη των υπόλοιπων.

Τα οφέλη από την αναγνώριση του πληγωμένου εσωτερικού παιδιού

Όσο περισσότερο, επομένως, εμβαθύνουμε και αποκτούμε αυτογνωσία, κατακτώνται και άλλα οφέλη:

1. η κατανόηση του πως ένα τραύμα μας επηρεάζει στο εδώ και τώρα

2. ανάπτυξη μηχανισμών άμυνας που είναι υγιείς για το άτομο

3. επανασύνδεση με όνειρα και πάθη που έχουν θαφτεί

4. ανάκτηση ελέγχου της ζωής

5. βελτιωμένη συναισθηματική ρύθμιση

6. αυξημένη αυτοεκτίμηση, συμπόνια για εμάς αλλά και για τους άλλους

Ποιοι παράγοντες όμως συντελούν στο να "γεννηθεί" ' ένα πληγωμένο εσωτερικό παιδί;Πολλά γεγονότα μπορούν να οδηγήσουν σε αυτό, από το πιο μικρό και ασήμαντο, όπως η απόκτηση ενός παιχνιδιού που δεν έγινε ποτέ, μέχρι και το πιο σημαντικό, όπως η παιδική κακοποίηση. Το μόνο σίγουρο είναι πως, όσο σημαντικό και αν είναι, τα αποτελέσματα του τραύματος είναι φανερά ακόμα και σήμερα. Σημάδια που φανερώνουν ένας άνθρωπος "φέρει μέσα" ένα τραυματισμένο παιδί μπορεί να είναι, η απογοήτευση, η ευερεθιστότητα, τα ξεσπάσματα και το να λέμε πράγματα που δεν εννοούμε, τα παράπονα ότι κανείς δεν μας καταλαβαίνει, η δυσκολία έκφρασης συναισθημάτων, η χαμηλή αυτοεκτίμηση, ένας σκληρός εσωτερικός κριτής, η ανωριμότητα, ο φόβος εγκατάλειψης ή προβλήματα δέσμευσης, θέματα ορίων και έκφρασης αναγκών.
Η αναγνώριση αυτών των αντιδράσεων, ως αποτέλεσμα του τραύματος, μπορεί να βοηθήσει στην αντιμετώπιση και θεραπεία του εσωτερικού μας παιδιού.

Η επανασύνδεση με το εσωτερικό πληγωμένο παιδί
Πηγή
https://www.betterup.com/blog/inner-child-work?fbclid=IwAR2ZKUGcmPZ5QUWlN__TYtcC16E48uB3oX615sx8rz-9YnSAFTHe5hk3Veo
Πώς ξεκινάμε την διεργασία σύνδεσης με το εσωτερικό μας παιδί;

Δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω και να αλλάξουμε το παρελθόν, αλλά μπορούμε να μειώσουμε την επίδραση που έχει το παρελθόν επάνω μας. Ακολουθούν μερικοί τρόποι με τους οποίους μπορείτε να ξεκινήσετε τη διαδικασία επούλωσης:

1. Όταν αναστατώνεστε, απογοητεύεστε ή νιώθετε συναισθηματικό πόνο, τι είδους πράγματα συμβαίνουν γύρω σας; Η προσοχή σε αυτά τα ερεθίσματα μπορεί να σας βοηθήσει να τα συνδέσετε με πληγές της παιδικής ηλικίας. Υπάρχουν πολλοί σημαντικοί τρόποι για να ακούσετε τον εαυτό σας. Μέρος της ανάπτυξης της αυτογνωσίας είναι η εξάσκηση της αυτό - φροντίδας. Μερικές φορές, όταν οι ανάγκες μας δεν ικανοποιήθηκαν ως παιδιά και κρατάμε αυτά τα πρότυπα ως ενήλικες. Η φροντίδα των δικών σας αναγκών μπορεί να είναι μια ισχυρή πράξη αγάπης για τον εαυτό σας.

2. Ο διαλογισμός έχει πολλά οφέλη, αλλά ένα από τα πιο δυνατά είναι ότι σας μαθαίνει να έρχεστε αντιμέτωποι με δύσκολα συναισθήματα. Το να μάθετε πώς να είστε παρόντες ό,τι συναίσθημα και αν νιώθετε, είναι ο καλύτερος τρόπος για να αναπτύξετε δεξιότητες συναισθηματικής ρύθμισης και να διαχειριστείτε τα επίπεδα άγχους σας.

3. Δημιουργήστε ένα νέο δίκτυο σχέσεων, φροντιστών και σημαντικών άλλων
Οι γονείς κανενός δεν είναι τέλειοι. Ακόμα κι όταν έχουν κάνει ό,τι καλύτερο μπορούν, όλοι σκεφτόμαστε πόσα άσχημα πράγματα έκαναν οι άνθρωποι με τους οποίους μεγαλώσαμε.Δεν μπορείτε να επιστρέψετε και να πείτε τα σωστά πράγματα στον εαυτό σας για να τα κάνετε όλα καλύτερα, αλλά μπορείτε να ασκήσετε αυτό - φροντίδα και συμπόνια τώρα. Αποφασίστε να γίνετε γονιός του εαυτού σας. Όταν νιώθετε το εσωτερικό πληγωμένο παιδί σας να αναστατώνεται, προχωρήστε στον τρόπο που θα θέλατε να είχε κάποιος όταν ήσασταν νέος.

4. Αναζητείστε βοήθεια για να θεραπεύσετε το εσωτερικό σας παιδί
Εάν πιστεύετε ότι θα επωφεληθείτε από την επαγγελματική υποστήριξη θεραπείας του εσωτερικού παιδιού, υπάρχουν επαγγελματίες ψυχικής υγείας που ειδικεύονται σε αυτό το είδος. Πιο συγκεκριμένα, σας βοηθούν να δημιουργήσετε συνδέσεις μεταξύ των εμπειριών της παιδικής σας ηλικίας και του τρόπου με τον οποίο μπορεί ακόμα να καθοδηγούν ασυνείδητα την ενήλικη συμπεριφορά σας. Μπορεί να σας κάνουν ερωτήσεις σχετικά με συγκεκριμένες αναμνήσεις, τα εσωτερικά οικογενειακά σας συστήματα και τα ερεθίσματα που εξακολουθούν να σας επηρεάζουν.

5. Συνδεθείτε και κατανοείστε την παιδική σας ηλικία
Πολλοί τύποι θεραπείας του εσωτερικού παιδιού ξεκινούν με έναν καθοδηγούμενο διαλογισμό. Αυτές οι πρακτικές έχουν σχεδιαστεί για να σας βοηθήσουν να συνδεθείτε με τον νεότερο εαυτό σας. Οι τεχνικές οπτικοποίησης είναι αποδεδειγμένο ότι σας βοηθούν να βελτιώσετε την απόδοση και την ικανότητά σας να χειρίζεστε το άγχος.

6. Μιλήστε με τα αγαπημένα σας πρόσωπα για τα παράπονα και τις αδικίες που έχετε βιώσει
Πολλοί από εμάς κρατάμε κακία σε άτομα της οικογένειάς μας από την παιδική μας ηλικία που μας έχουν πληγώσει. Μπορεί να τους κατηγορήσουμε γιατί είμαστε αυτοί που είμαστε σήμερα ή ορκιστήκαμε να μην τους μοιάζουμε καθόλου. Αλλά ως παιδιά, είναι πιθανό να ήμασταν εντελώς αποσυνδεδεμένοι και δεν μπορούσαμε να κατανοήσουμε όσα εκείνοι μπορεί να αντιμετώπιζαν ως ενήλικες.7. Θυμηθείτε πώς να παίξετε
Ένα από τα πιο θλιβερά πράγματα όταν μεγαλώνουμε είναι ότι σταματάμε να παίζουμε. Νιώθουμε ότι για να έχουμε επιτυχία, πρέπει να είμαστε σοβαροί. Δεδομένου ότι τα διακυβεύματα φαίνονται υψηλότερα και το μέλλον μας φαίνεται ότι είναι πάντα σε ισορροπία, παίρνουμε τον εαυτό μας στα σοβαρά. Αλλά - το πιο σημαντικό - παίρνουμε τα λάθη μας πολύ σοβαρά. Αρχίζουμε να αφήνουμε τον φόβο της αποτυχίας να μας καθορίζει με τρόπους που δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ως παιδιά.

Δημιουργικότητα και εργασία

Μέρος της σύνδεσης με το εσωτερικό παιδί είναι η θεραπεία των συναισθηματικών σας πληγών και το άλλο μέρος είναι η ανάκτηση του παιχνιδιού. Ως ενήλικες, η δημιουργικότητα και η χαρά μας είναι περιορισμένη και εκτός των καθημερινών μας πρακτικών. Σταματάμε να ρισκάρουμε γιατί δεν θέλουμε να αποτύχουμε. Αλλά αν δεν ριψοκινδυνεύσουμε, δεν μαθαίνουμε και έτσι κάνουμε τους εαυτούς μας πιο πιθανό να αποτύχουν. Η επαφή με το εσωτερικό παιδί, λοιπόν, μπορεί να αποκαταστήσει το μέρος του εαυτού μας που ένιωθε ελεύθερο και χωρίς το φόβο της αποτυχίας. Μια ισχυρή ερώτηση η οποία μπορεί να βάλει τον εαυτό μας σε σκέψεις είναι "Τι θα έκανες αν δεν ανησυχούσες για το τι θα σκεφτούν οι άλλοι;" Είναι εύκολο να παρασυρθούμε από τις προσδοκίες των άλλων. Αλλά όταν το κάνουμε, αφήνουμε αυτές τις φωνές να πνίξουν τη δική μας εσωτερική φωνή και χάνουμε τη δική μας ματιά και τα θέλω μας.
Η δημιουργικότητα δεν είναι μόνο η διασκέδαση (αν και έχουμε διαπιστώσει ότι υπάρχουν πραγματικά οφέλη από το χιούμορ στον εργασιακό χώρο). Η δημιουργική σκέψη είναι μια σημαντική δεξιότητα σήμερα. Η ψυχική μας υγεία επηρεάζει άμεσα και τη δημιουργικότητά μας. Το στρες και το άγχος σταματούν τη δημιουργική σκέψη. Σε αρκετές έρευνες, διαπίστωσαν ότι τα μέλη που ανέφεραν υψηλότερα επίπεδα στρες (εντός και εκτός του χώρου εργασίας) βαθμολόγησαν τη δημιουργική σκέψη ως σημαντική πηγή ενέργειας.
Η δουλειά με τον εαυτό - και ιδιαίτερα η δουλειά με το πληγωμένο εσωτερικό παιδί - μπορεί να μας βοηθήσει να αποκτήσουμε περισσότερη δημιουργικότητα στο χώρο εργασίας σας. Το εσωτερικό μας παιδί κρατά άμυνες , αυτός είναι ένας τρόπος να νοιώσουμε ασφάλεια. Αλλά όταν αισθανόμαστε ελεύθεροι από φόβο, δεν γινόμαστε απλώς πιο καινοτόμοι και τολμηροί. Γινόμαστε πιο ανθεκτικοί επειδή αρχίζουμε να εμπιστευόμαστε την ικανότητά μας να ξεπερνάτε πράγματα που δεν μας ταιριάζουν. Και ειλικρινά, αυτό είναι ενηλικίωση.

Μετάφραση και προσαρμογή στα ελληνικά: Νατάσσα Παπαδοπούλου Ψυχολόγος

# data[].attributes.attachment_link.title
Το πληγωμένο εσωτερικό παιδί

# data[].attributes.attachment_link.description
Ποιοι παράγοντες συντελούν στο να "γεννηθεί" ' ένα πληγωμένο εσωτερικό παιδί; Πολλά γεγονότα μπορούν να οδηγήσουν σε αυτό, όπως εμπειρίες της παιδικής ηλικίας που έχουν βιωθεί ως κακοποιητικές και τραυματικές δίχως να έχει υπάρχει ταυτόχρονα η αίσθηση της φροντίδας ή της επανόρθωσης. Επίσης βιώματα που χαρακτηρίζονται από την εγκατάλειψη και την παραμέληση.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Εναλλακτική Δράση

# data[].attributes.attachment_link.title
Γιατί είναι τόσο δύσκολο να ξεπεράσουμε ένα ψυχικό τραύμα - Εναλλακτική Δράση

# data[].attributes.attachment_link.description
Φαίνεται ότι όσο βαθύτερα ταξιδεύω στη διαδικασία της επούλωσης, τόσο περισσότερο ανακαλύπτω ότι η πολιτισμική και κυρίαρχή μας σοφία δεν βοηθά τους επιζήσαντες από τραύμα. Όλες οι τετριμμένες συμβουλές και τα γνωμικά που θεωρείται ότι

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Ρούλα Τυλιγάδα

# data[].attributes.attachment_link.title
Το Τραύμα και η Σημασία του στη Διαμόρφωση της Προσωπικότητας – tvstar.gr

# data[].attributes.attachment_link.description
Στην καθημερινότητά μας, αλλά και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πολλές φορές μπορεί να ακούσουμε τον όρο «ψυχολογικό τραύμα» ή «ψυχικό τραύμα» και να το

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Όμορφη Ζωή Άρθρα

# data[].attributes.attachment_link.title
7 σημάδια ότι έχετε εγκλωβιστεί σε ένα ψυχολογικό τραύμα

# data[].attributes.attachment_link.description
Tο τραυμα είναι δύσκολο να κατανοηθεί. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι επειδή το συμβάν έχει περάσει το ίδιο ισχύει και για τις συνέπειές του

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Πύλη Ψυχολογίας

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Άγγελος Λεβέντης

# data[].attributes.attachment_link.title
Παιδικό τραύμα και 6 τρόποι φροντίδας

# data[].attributes.attachment_link.description
Έξι τρόποι για να διαχειριστείς το παιδικό τραύμα και να σταματήσεις να σαμποτάρεις τον εαυτό σου. Όσο και να φαίνεται αδύνατη, η διαχείριση και φροντίδα του τραύματος είναι κάτι που είναι εφικτό. Δεν είναι εύκολο να αντιμετωπιστεί το αναπτυξιακό τραύμα, αλλά υπάρχουν τρόποι. Επειδή είναι πολλοί

# data[].attributes.attachment_link.title
Childhood Trauma: The Lives of the Neglected Children

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Narcissistic parents cause enormous harm to their children. When grown, these victims of narcissistic abuse face seemingly insurmountable problems, including the formation of complex post-traumatic stress disorder (CPTSD).

This article shall examine narcissistic abuse, narcissistic personality disorder, and their effect on the children of narcissism.

Narcissistic Personality Disorder

Narcissistic personality disorder (NPD) is one of many diagnosable conditions for those who are narcissists mentioned in the Diagnostic and Statistical Manual on Mental Disorders, edition five (DSM-5). The DSM-5 classifies NPD as a personality disorder and is an accurate diagnosis. Up to 6.2% of the general population have narcissistic personality disorder (Miller, Widiger, & Campbell, 2010).

People who have NPD have damaged self-esteem that is easily harmed by even small criticisms. They are continually looking to shore up their weak areas of self-opinion. To accomplish this need for self-preservation, they abuse and use other people, including, unfortunately, their own children.

The following are characteristics are usually found in someone who has narcissistic personality disorder:

A sense of uniqueness

Boastful behavior

Exaggeration of their talents

Grandiose fantasies

A sense of superiority

Self-centered behavior

Self-referential behavior

A deep need for attention and admiration

(Ronningstam & Gunderson, 1990)

People living with narcissistic personality disorder are both male and female. These men and women are entirely responsible for their actions regardless of the existence of a diagnosis.

Malignant Narcissists

A malignant narcissist is capable of destroying families, including their own. Malignant narcissism is a mix of narcissistic disorder and antisocial disorder, a rude and harmful combination.

The behavior of a malignant narcissist is dangerous because they use personal information to harm others who love and depend upon them. They know their victim's likes, dislikes, and weaknesses to manipulate them into fulfilling their needs. There is little to no empathy or acknowledgment on the part of the malignant narcissist that what they are doing is wrong in any way (Glad, 2002).

Malignant narcissists cause others in their lives to "walk on egg-shells" to minimize the frequency of the narcissist's impulsive, unstable, or aggressive behaviors. Malignant narcissists will lash out and humiliate their children.

Malignant narcissists will often employ several tricks, including gaslighting their families into doing what they want. Gaslighting is a form of abuse where the narcissist undermines their child's reality by denying facts and their child's feelings. Targets of someone who gaslights will feel manipulated and turn against their own emotions and who they are as a person (Stern, 2018).

Malignant narcissists commit abuse using verbal and non-verbal cues to force their children to feel inferior, cheap, and used.

Narcissistic Abuse

Narcissistic abuse is defined as abuse, where the parent or parents use emotional abandonment, withholding affection, manipulation, and uncaring against their children to promote themselves. Narcissistic abuse might include silent treatment or include a parent raging, attacking, and lying. It may also involve blaming to shame and build guilt into their offspring to force them to fulfill their own needs (Arabi, 2017).

Victims of narcissistic abuse syndrome have many of the symptoms of post-traumatic stress disorder, including but not limited to, the following:

Flashbacks and nightmares. Reliving the trauma from narcissistic abuse.

Being on-alert 24/7 waiting for the other shoe to drop.

Easily startled. Loud or unexpected noises make one jump.

Feeling detached from one's emotions or body.

Avoidance behavior. Avoiding situations like large crowds or anything that reminds one of the abuse.

Avoiding intimate relationships. Not being able to trust others or believing others to be dangerous hampers any form of intimacy.

Lack of emotional regulation. Having uncontrollable emotions such as chronic sadness or anger.

An inaccurate perception of the narcissist. Being preoccupied with the relationship between the victim and the narcissist or continuously thinking of revenge.

An overwhelming sense of guilt or shame. Feeling utterly different from other people and not worthy of life.

Although other symptoms of complex post-traumatic stress disorder are caused by narcissistic abuse, the above list is enough to tell the horrific story of those who fall victim to narcissistic abuse.

Overt Versus Covert Narcissistic Abuse

Overt narcissists are easily identifiable because they are loud, incentive, and arrogant. They are oblivious and disregarding the needs of others and are always looking for a compliment from others. Overt narcissists are easily noticed as their behavior is grandiose, and they fill a room with their presence.

On the other hand, covert is much harder to identify as this type of narcissist appears shy and anxious about what others think of them. However, covert narcissists are dangerous because of how they hide their real identity as one who will abuse their children because they crave admiration and importance.

Both types of narcissists form unhealthy relationships, but covert narcissists can commit crimes against their children, including Narcissism and Munchausen's Syndrome by Proxy.

Narcissism by Proxy

Narcissism by proxy occurs when a narcissist uses those around them to express their own feelings of inadequacy and fear. They do this by inciting their emotions in their children by using manipulative behaviors and cause mental harm to those around them (Zaslav, 2018).

Another way of stating the above is to say that narcissists, especially malignant, covert narcissists, use the faults and weaknesses of those around them to control and manipulate them. They do this to hide or relieve their own feelings of weakness.

Munchausen by Proxy Syndrome

Perhaps one of the most insidious and most dangerous of all the behavior a narcissist can exhibit is Munchausen by proxy syndrome. This crime includes the narcissist causing or making up illnesses and injuries in their children. They do this to appear as the victim and hero in other people's eyes (Vaknin, 2015).

The narcissistic parent appears to be kind, gentle, loving, and above all, self-sacrificing at the expense of their children's mental health. They seem dedicated to the welfare of their children while lying about their tortured offspring who are desperate to be seen and rescued.

No one knows how many professionals have been duped by this type of malignant narcissist. Still, the number of children who have died as a result must be enormous.

Narcissistic Parents and the Formation of CPTSD

It is not hard to see why children of narcissistic parents often form complex post-traumatic stress disorder (CPTSD). These kids are subjected to repeated and horrific abuse at the hands of people they should be able to count on for their care.

CPTSD forms as a response to chronic traumatization that lasts for months or years. The traumatization includes physical, sexual, and for our needs in this article, emotional abuse. Unfortunately, narcissistic parents might be part of human trafficking or another ring of abuse and use their children for their financial gain.

Malignant narcissistic parents attempt to destroy the lives of their children, causing them to exhibit all the signs of someone who has CPTSD.

Ending Our Time Together

Narcissism is a treatable disorder but seldom do narcissists admit they have a problem with their behavior, let alone seek help. It is easily seen how narcissistic abuse by parents damages their children and, unless the child finds support as an adult, can ruin their lives.

In the next article, we shall explore the neuroscience behind not only the effects of narcissistic abuse on the brains of children but also what is going on in the brains of the narcissist.

"When you're different, sometimes you don't see the millions of people who accept you for what you are. All you notice is the person who doesn't." ~ Jodi Picoult,

"Once we believe in ourselves, we can risk curiosity, wonder, spontaneous delight, or any experience that reveals the human spirit" ~ E.E. Cummings

If you or a loved one are living in the despair and isolation that comes with complex post-traumatic stress disorder, please, come to us for help. The CPTSD Foundation offers a wide range of services including:

All our services are reasonably priced, and some are even free. So, to gain more insight into how complex post-traumatic stress disorder is altering your life and how you can overcome it, sign-up, we will be glad to help you.

References

Arabi, S., (2017). What it's like to be a complex trauma survivor of narcissistic abuse. Psychcentral.com. Retrieved from https://blogs.psychcentral.com/recovering-narcissist/2017/10/what-its-like-to-be-a-complex-trauma-survivor-of-narcissistic-abuse/

Glad, B. (2002). Why tyrants go too far: Malignant narcissism and absolute power. Political Psychology, 23(1), 1-2.

Miller, J. D., Widiger, T. A., & Campbell, W. K. (2010). Narcissistic personality disorder and the DSM-V. Journal of Abnormal Psychology, 119(4), 640.

Ronningstam, E., & Gunderson, J. G., (1990). Identifying criteria for narcissistic personality disorder. The American Journal of Psychiatry.

Stern, R. (2018). The Gaslight Effect: How to spot and survive the hidden manipulation others use to control your life. Harmony.

Vaknin, S., (2015). The narcissist's seriously ill child and Munchausen by proxy syndrome. LinkedIn. Retrieved from: https://www.linkedin.com/pulse/narcissists-seriously-ill-child-munchausen-proxy-syndrome-sam-vaknin/

Zaslav, M., (2018). Committing Narcissism by Proxy. Psychologytoday.com. Retrieved from: https://www.psychologytoday.com/us/blog/shame-guilt-and-their-defenses/201812/committing-narcissism-proxy

# data[].attributes.attachment_link.title
Narcissistic abuse and Complex Post Traumatic Stress Disorder

# data[].attributes.attachment_link.description
Narcissistic parents cause enormous harm to their children. When grown, these victims of narcissistic abuse face seemingly insurmountable problems, including the formation of complex post-traumatic stress disorder (CPTSD). This article shall examine narcissistic abuse, narcissistic personality disorder, and their effect on the children of narcissism.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Μία ταινία η οποία διερευνά σε βάθος την ψυχολογία του εγκλεισμού και της επιβίωσης, μέσα από την εξιστόρηση της ζωής μιας κοπέλας που έχει απαχθεί και του γιου που αποκτά με τον απαγωγέα της.

Η κεντρική υπόθεση της ταινίας βασίζεται σε ένα νεαρό αγόρι που ονομάζεται Τζακ και τη μητέρα του Τζόι, που κρατούνται όμηροι σε ένα υπόγειο από έναν άνδρα που απήγαγε τη Τζόι όταν ήταν ακόμα έφηβη. Γεννημένος στην αιχμαλωσία, ο Τζακ, ο οποίος γιορτάζει τα πέμπτα γενέθλιά του στην αρχή της ταινίας, δεν έχει βιώσει ποτέ τον κόσμο έξω από το υπόγειο. Για τον Τζακ, το Δωμάτιο, όπως αποκαλούν μαζί με τη μητέρα του τον μικρό και άθλιο χώρο διαβίωσής τους, είναι η μόνη πραγματικότητα που υπάρχει.

Το δωμάτιο διαθέτει μια τηλεόραση που ο Τζακ παρακολουθεί εκστατικά και οτιδήποτε υπάρχει έξω από το περιβάλλον του, βιώνεται μόνο μέσα από την πραγματικότητα της τηλεόρασης. Η μόνη πραγματική ματιά του Τζακ στον έξω κόσμο προέρχεται από αυτά που βλέπει μέσω του φεγγίτη στην οροφή του υπογείου.

Η βασική φιγούρα προσκόλλησης του Τζακ είναι η μητέρα του, με την οποία μοιράζεται έναν άνευ όρων δεσμό. Εκτός από αυτόν το δεσμό, τα μόνα άλλα στοιχεία προσκόλλησης στη ζωή του Τζακ, είναι τα άψυχα αντικείμενα που τον περιβάλλουν.

Μια συνήθης απόκριση στην απομόνωση είναι η δημιουργία ενός φανταστικού συντρόφου ή ενός υποκατάστατου αντικειμένου που μπορούν να ικανοποιήσουν μια σχεσιακή ανάγκη, χωρίς να χρειάζεται να διαχειριστούμε κάποιες από τις πολυπλοκότητες και τις προκλήσεις που απαιτούν ορισμένες πραγματικές ανθρώπινες σχέσεις.

Εδώ βλέπουμε ένα μικρό παιδί να αποδίδει ψυχή και φαντασία, στα άψυχα αντικείμενα γύρω του, όπως η καρέκλα, η ντουλάπα, ο φεγγίτης, το τραπέζι, το κουτάλι και ο νεροχύτης και να τους δίνει ζωή με έναν τρόπο που να μπορεί να συσχετιστεί μαζί τους και να τα κατανοήσει στον "εσωτερικό του κόσμο".

Αυτά τα αντικείμενα είναι γνωστά ως "μεταβατικά αντικείμενα" και παρέχουν στον Τζακ μια αίσθηση ασφάλειας, σταθερότητας, συναισθηματικής και ψυχικής επιβίωσης, αναλαμβάνοντας έναν πιο οικογενειακό ρόλο δίπλα στη μητέρα του.
Καλημέρα φυτό, καλημέρα καρέκλα νούμερο ένα, καλημέρα καρέκλα νούμερο δύο, καλημέρα τραπέζι, καλημέρα ντουλάπα, καλημέρα νεροχύτη ... καλημέρα φεγγίτη. Ο Τζακ μάς υπενθυμίζει ότι η φαντασία και η δημιουργικότητά μας μπορούν πράγματι να μάς προσφέρουν μια αίσθηση εσωτερικής ελευθερίας.
Διαβάστε σχετικά: Πώς το τραύμα διαταράσσει την ικανότητά μας να δημιουργούμε μνήμες

Ωστόσο, ολόκληρη η πραγματικότητα του Τζακ κλονίζεται όταν αυτός και η μητέρα του καταφέρνουν να ξεφύγουν από το Δωμάτιο και πλέον ο Τζακ βιώνει τον πολύπλευρο κόσμο που ποτέ δεν ήξερε ότι υπήρχε, αλλά που όλοι οι άλλοι γύρω του θεωρούν δεδομένο.

Το Δωμάτιο μας προσφέρει μια σπάνια οπτική της ζωής από την πλευρά μιας τραυματικής εμπειρίας όπου έπειτα από ένα μακρύ δρόμο προς την ψυχολογική και συναισθηματική ανάκαμψη, μετά τη σκηνή επανένωσης με τους γονείς της Τζόι, τα χαρούμενα δάκρυα πλέον στεγνώνουν ενώ οι αγκαλιές και τα φιλιά τελειώνουν.

Επίσης, ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα για τον Τζακ και τη μητέρα του μετά από αυτή τη σημαντική επανένωση. Ο Τζακ και η μητέρα του βιώνουν θυμό, αμφιβολία και σύγχυση ως προς το πώς να προσαρμοστούν σε αυτόν τον άγνωστο κόσμο ως τη νέα τους πραγματικότητα. Κάποιες φορές, και οι δύο τους φαίνεται σαν να λαχταρούν τη σχετική ασφάλεια και οικειότητα που τους προσέφερε το Δωμάτιο.

Όμως, καθώς ο Τζακ εξοικειώνεται με τον νέο του κόσμο και αρχίζει να ευημερεί και να κάνει φίλους, η μητέρα του συνειδητοποιεί ότι πρέπει και αυτή να προσαρμοστεί και να ξανακερδίσει τη ζωή της για να παραμείνει η ισχυρή παρουσία που χρειάζεται ο αναπτυσσόμενος γιος της.

Το Δωμάτιο είναι μια ταινία που προβάλλεται εξ ολοκλήρου μέσα από τα μάτια ενός παιδιού, καθώς η Τζόι εξακολουθεί και αυτή να είναι εσωτερικά παιδί, αφού η νεαρή ενήλικη ζωή της "κλάπηκε" από τον απαγωγέα της.

Πρόκειται για μια ταινία που υπόσχεται ελπίδα ενώ βρίσκεται αντιμέτωπη με μια φαινομενικά ανυπέρβλητη πίεση και η οποία μάς υπενθυμίζει τον πρωταρχικό δεσμό μεταξύ της μητέρας και του παιδιού, ο οποίος αψηφά αποφασιστικά οτιδήποτε προσπαθεί να τον υπονομεύσει.

Το τελικό συναίσθημα που μάς αφήνει είναι όντως η ελπίδα, το ίδιο είδος ελπίδας που βίωσε η Τζόι κατά τα χρόνια της αιχμαλωσίας της και που τής επέτρεψε να μεγαλώσει τον γιο της και να τον απελευθερώσει. Το μήνυμα είναι ότι όντως υπάρχει αληθινός τρόμος σε αυτή τη ζωή, αλλά μπορούμε να επιβιώσουμε απ' αυτόν αν επιδείξουμε κουράγιο και υπομονή.

Υπάρχει, επίσης, μια υποκείμενη μεταφορά για την ενηλικίωση, την εγκατάλειψη της ζώνης ασφαλείας του σπιτιού και της εξερεύνησης της ζωής στον έξω κόσμο. Σε αυτήν την ιστορία, ο Τζακ και η μαμά του έρχονται αντιμέτωποι με τις προσωπικές τους μεταμορφώσεις, καθώς ξεφεύγουν από ένα μικρό χώρο ο οποίος έχει πλέον μεγαλώσει στο μέγεθος ενός ολόκληρου κόσμου ενώ αισθάνονται τη μικρότητά τους σε έναν κόσμο που θεωρείται δεδομένος.

Δείτε το trailer

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
δεσμοί προσκόλλησης

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
διαταραχή μετατραυματικού στρες (δμτσ)

# data[].attributes.attachment_link.title
Cine-δρία: "The Room" (Το Δωμάτιο) - Μία δυναμική απεικόνιση της Διαταραχής Μετατραυματικού Στρες

# data[].attributes.attachment_link.description
Μία ταινία η οποία διερευνά σε βάθος την ψυχολογία του εγκλεισμού και της επιβίωσης, μέσα από την εξιστόρηση της ζωής μιας κοπέλας που έχει απαχθεί και του γιου που αποκτά με τον απαγωγέα της. Η κεντρική υπόθεση της ταινίας βασίζεται σε ένα νεα...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
We increasingly hear the term 'narcissist'. In this individualistic, materialistic culture of selfies and social media, it has become a casual and trendy buzzword. But what does it really mean? The truth is that the concept of narcissism spans a continuum. It can be beneficial to a degree, allowing us to have enough self-esteem and confidence to pursue our goals and achieve our potential. At the other end of the spectrum, it involves extreme personality traits such as lack of empathy, grandiosity and attention-seeking behaviour. A truly narcissistic individual struggles in their day-to-day functioning and can maintain only superficial relationships.
Narcissism and its Origins
It is hard to have empathy for extreme narcissists but the truth is that they tend to come from unstable and emotionally fraught backgrounds themselves. Narcissism tends to emerge as a psychological defence in response to excessive levels of parental criticism, abuse or neglect in early life. Narcissistic personalities tend to be formed by emotional injury as a result of overwhelming shame, loss or deprivation during childhood. The irony is that despite showing an outwardly strong personality, deep down these individuals suffer from profound alienation, emptiness and lack of meaning. In the Greek myth, Narcissus dies of sorrow at his lonely, cut-off existence.

Narcissistic Abuse in the Family

The most common trait of a narcissistic parent is a lack of empathy for the feelings and thoughts of their child. The atmosphere from moment to moment in this kind of household hinges on the mood of the caregiver. A role reversal takes place whereby the child must meet the emotional demands of the adult rather than vice versa. These children are constantly having to suppress their own desires in order to please the parent. But trying to placate the narcissist is an impossible task and the child ends up being treated with contempt anyway. The result is that the child internalises a sense of shame in the belief that he/she has failed to live up to parental expectations. These children constantly tread on eggshells and have little choice but to surrender to the narcissist's control or risk igniting their rage.

Never Good Enough: A Child's Perspective

The experience of childhood trauma of this nature can have a major impact on the psyche of the adult children of narcissists. In later life, these individuals may feel deeply insecure and suffer from low self-esteem - this is unsurprising having been told constantly that they were not good enough. Such adults may also struggle with personal identity issues, not knowing who they are or what they want out of life. He/she may only feel self-worth in relation to the emotional needs of others; indeed, the need to please others may be taken to extreme lengths in adult relationships. Having experienced a constant barrage of criticism and judgement, it may be a struggle to form intimate relationships and to believe in one's own intrinsic value.
Starting the Healing Process...
It may take decades before the child of a narcissist parent can begin to make sense of their disturbing childhood but good therapy can help you attain a clearer view of what happened for you back then as well as what may be going on for you now. Contrary to what you have been told, you are not to blame for what happened. Accompanied by your therapist, you can embark on a personal journey to illuminate how you are in the world now and how you would like to be in future. Going at your own pace, therapy can encourage you to believe in your own truth and perceptions within a safe and supportive environment.

Author: FTCC Psychotherapist and Counsellor, Sarah McDowall

# data[].attributes.attachment_link.title
Narcissism and the Trauma of Narcissistic Abuse - Farah Therapy Centre

# data[].attributes.attachment_link.description
We increasingly hear the term 'narcissist'. In this individualistic, materialistic culture of selfies and social media, it has become a casual and trendy buzzword. But what does it really mean? The truth is that the concept of narcissism spans a continuum. It can be beneficial to a degree, allowing

# data[].attributes.headline
Αν η μαμά μου, η οικογένειά μου ήταν θλιμμένη, καταθλιπτική, εγώ κάνω ό,τι μπορώ συνειδητά στη ζωή μου να γίνω χαρούμενος,να περνάω καλά,αλλά δεν με γλυκαίνει τίποτε τόσο,όσο όταν βυθιστώ σε αυτή τη θλίψη.Μία θεραπευόμενή μου, όταν ήταν μικρή,πολύ συχνά έκλαιγε κάτω από το τραπέζιτης κουζίνας, όταν τσακώνονταν οι γονείς της. Ταυτόχρονα αυτό ήταν το σπίτι της,η οικογένειά της, οι γονείς της που τσακώνονταν και την πλήγωναν.Μεγάλη πια, χωρίς να το καταλαβαίνει,κάποιες φορές που τα πράγματα πήγαιναν καλά, καθόταν στον καναπέ και αναλυόταν σε ένα κλάμα, έγλειφε τα δάκρυά της, όπως κάνουν τα παιδάκια - έχει κάτι αλμυρό το δάκρυκαι το ευχαριστιέσαι κιόλας.Εκεί αισθανόταν μία παράξενη ζεστασιά.Είναι στη γραμμή αυτής της θέσεως που ακούστηκε. Επιστρέφω στον οικείο τόπο,έστω και αν ήταν θλιβερός.Και εκεί ευχαριστιέμαι.Είναι μία από τις αιτίες του αινίγματοςτου μαζοχισμού.Επαναλαμβάνω αυτό που γνώρισακαι θέλω να πάω ακριβώς εκεί.Αυτό αλλάζει σε ένα βαθμό,αν κανείς το επεξεργαστεί.Αλλά δεν θα ξαναβρούμε κάτι σαν τη γεύσητου πρώτου γλυκού, του πρώτου φιλιού.Θα βρούμε άλλες.Το θέμα είναι να μην κολλήσει κανείςστο μαζοχιστικό αντικείμενοή την τραυματική ανάμνηση.Μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε:Ιστορίες οικογενειακών τραυμάτων και επανορθώσεωνΚ. Βλασσόπουλος

# data[].attributes.subject
Αν η μαμά μου, η οικογένειά μου ήταν θλιμμένη, καταθλιπτική, εγώ κάνω ό,τι μπορώ συνειδητά στη ζωή μου να γίνω χαρούμενος,να περνάω καλά,αλλά δεν με γλυκαίνει τίποτε τόσο,όσο όταν βυθιστώ σε αυτή τη θλίψη.Μία θεραπευόμενή μου, όταν ήταν μικρή,πολύ συχνά έκλαιγε κάτω από το τραπέζιτης κουζίνας, όταν τσακώνονταν οι γονείς της. Ταυτόχρονα αυτό ήταν το σπίτι της,η οικογένειά της, οι γονείς της που τσακώνονταν και την πλήγωναν.Μεγάλη πια, χωρίς να το καταλαβαίνει,κάποιες φορές που τα πράγματα πήγαιναν καλά, καθόταν στον καναπέ και αναλυόταν σε ένα κλάμα, έγλειφε τα δάκρυά της, όπως κάνουν τα παιδάκια - έχει κάτι αλμυρό το δάκρυκαι το ευχαριστιέσαι κιόλας.Εκεί αισθανόταν μία παράξενη ζεστασιά.Είναι στη γραμμή αυτής της θέσεως που ακούστηκε. Επιστρέφω στον οικείο τόπο,έστω και αν ήταν θλιβερός.Και εκεί ευχαριστιέμαι.Είναι μία από τις αιτίες του αινίγματοςτου μαζοχισμού.Επαναλαμβάνω αυτό που γνώρισακαι θέλω να πάω ακριβώς εκεί.Αυτό αλλάζει σε ένα βαθμό,αν κανείς το επεξεργαστεί.Αλλά δεν θα ξαναβρούμε κάτι σαν τη γεύσητου πρώτου γλυκού, του πρώτου φιλιού.Θα βρούμε άλλες.Το θέμα είναι να μην κολλήσει κανείςστο μαζοχιστικό αντικείμενοή την τραυματική ανάμνηση.Μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε:Ιστορίες οικογενειακών τραυμάτων και επανορθώσεωνΚ. Βλασσόπουλος

# data[].attributes.attachment_link.title
Childhood Trauma and the Brain | UK Trauma Council

# data[].attributes.headline
O ψυχικός τραυματισμός αποτελεί ένα εξαιρετικά αρνητικό φαινόμενο στη ζωή του ανθρώπου, με σημαντικές και διαχρονικές επιπτώσεις στην λειτουργικότητά του. Ο τραυματισμός του ψυχικού οργάνου μπορεί να είναι εμφανής και συνειδητά καταγεγραμμένος στη μνήμη, δύναται όμως, να βιώνεται και συγκεκαλυμένα μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις, χωρίς επίγνωση του ατόμου που έχει τραυματιστεί. Σε περιπτώσεις όπου το άτομο έχει αποσυνδεθεί από την τραυματική εμπειρία, το τραύμα συχνά μεταμφιέζεται σε φοβίες, άγχος και αρνητικές πεποιθήσεις για τον εαυτό και την ζωή. Δηλαδή, πίσω από το σύμπτωμα που φαίνεται, λανθάνει το ψυχικό τραύμα.Το τραύμα είναι μια πληγή, ένα ρήγμα που διαρρηγνύει και κατακερματίζει τον ανθρώπινο ψυχισμό. Το τραύμα συμβαίνει όταν το άτομο εκτεθεί σε ακραίες ψυχοπιεστικές καταστάσεις στις οποίες το στρες, ο φόβος και το άγχος βιώνονται σε τέτοιον βαθμό όπου δεν μπορούν να νοηματοδοτηθούν και να μεταβολιστούν. Με άλλα λόγια, ο πόνος είναι τόσο μεγάλος που δεν τον χωρά ο νους κι έτσι κατακερματίζεται. Οι τραυματικές αναμνήσεις και τα εσωτερικά ρήγματα με τον καιρό αποσυνδέονται από την ενσυνείδητη μνήμη και μπορούν να οδηγήσουν στην εκδήλωση μείζονος και διαχρονικής ψυχοπαθολογίας. Ο χρόνος εσωτερικά παγώνει, και το άτομο εγκλωβίζεται στο στάδιο ανάπτυξης στο οποίο τραυματίστηκε.

# data[].attributes.subject
O ψυχικός τραυματισμός αποτελεί ένα εξαιρετικά αρνητικό φαινόμενο στη ζωή του ανθρώπου, με σημαντικές και διαχρονικές επιπτώσεις στην λειτουργικότητά του. Ο τραυματισμός του ψυχικού οργάνου μπορεί να είναι εμφανής και συνειδητά καταγεγραμμένος στη μνήμη, δύναται όμως, να βιώνεται και συγκεκαλυμένα μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις, χωρίς επίγνωση του ατόμου που έχει τραυματιστεί. Σε περιπτώσεις όπου το άτομο έχει αποσυνδεθεί από την τραυματική εμπειρία, το τραύμα συχνά μεταμφιέζεται σε φοβίες, άγχος και αρνητικές πεποιθήσεις για τον εαυτό και την ζωή. Δηλαδή, πίσω από το σύμπτωμα που φαίνεται, λανθάνει το ψυχικό τραύμα.Το τραύμα είναι μια πληγή, ένα ρήγμα που διαρρηγνύει και κατακερματίζει τον ανθρώπινο ψυχισμό. Το τραύμα συμβαίνει όταν το άτομο εκτεθεί σε ακραίες ψυχοπιεστικές καταστάσεις στις οποίες το στρες, ο φόβος και το άγχος βιώνονται σε τέτοιον βαθμό όπου δεν μπορούν να νοηματοδοτηθούν και να μεταβολιστούν. Με άλλα λόγια, ο πόνος είναι τόσο μεγάλος που δεν τον χωρά ο νους κι έτσι κατακερματίζεται. Οι τραυματικές αναμνήσεις και τα εσωτερικά ρήγματα με τον καιρό αποσυνδέονται από την ενσυνείδητη μνήμη και μπορούν να οδηγήσουν στην εκδήλωση μείζονος και διαχρονικής ψυχοπαθολογίας. Ο χρόνος εσωτερικά παγώνει, και το άτομο εγκλωβίζεται στο στάδιο ανάπτυξης στο οποίο τραυματίστηκε.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Οι αρνητικές εμπειρίες της παιδικής ηλικίας των μητέρων, μπορεί να μεταφέρονται από τη μία γενιά στην άλλη.

Οι γυναίκες που έχουν βιώσει τέσσερις ή περισσότερες αρνητικές εμπειρίες στην παιδική ηλικία, πριν από την ηλικία των 18 ετών, είναι πιο πιθανό να αντιμετωπίσουν προβλήματα εγκυμοσύνης και μετά τον τοκετό, τα οποία με τη σειρά τους μπορούν να "μεταδοθούν" στα παιδιά τους μέσω μιας "κλιμάκωσης κινδύνου", σύμφωνα με νέα μελέτη που δημοσιεύεται στο Journal of Pediatrics.

Η μελέτη διαπιστώνει ότι οι έγκυες μητέρες που αναφέρουν ότι έχουν βιώσει αρνητικές εμπειρίες στην πρώιμη παιδική τους ηλικία, έχουν δύο φορές περισσότερες πιθανότητες να αντιμετωπίσουν προβλήματα στην εγκυμοσύνη, όπως ο διαβήτης κύησης και η υπέρταση. Αυτές οι μητέρες είναι επίσης πέντε φορές πιο πιθανό να υπομείνουν τις μεταγεννητικές ψυχολογικές προκλήσεις, όπως η επιλόχεια κατάθλιψη και οι συζυγικές συγκρούσεις.

Οι αρνητικές εμπειρίες της παιδικής ηλικίας περιλαμβάνουν συνθήκες όπως ο γονέας με ψυχική ασθένεια ή πρόβλημα αλκοόλ/ναρκωτικών, μαρτυρίες επώδυνων γονεϊκών εντάσεων ή/και σεξουαλική, σωματική ή συναισθηματική κακοποίηση.

Τα αρνητικά αποτελέσματα της υγείας των παιδιών των μητέρων που έχουν βιώσει αντιξοότητες στην παιδική ηλικία, μπορεί να περιλαμβάνουν αργότερα, κακή σωματική υγεία, καθώς και κατάθλιψη και άγχος.

Η έρευνά μας, δείχνει ότι το πρώιμο αρνητικό ιστορικό της μητέρας μπορεί να είναι η αφετηρία μιας σειράς κινδύνων που μεταφέρονται από τη μία γενιά στην άλλη, επηρεάζοντας την υγεία και την ανάπτυξη του βρέφους της, υποστηρίζουν οι ερευνητές. Αυτές οι αρνητικές εμπειρίες τείνουν να συσσωρεύονται και υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να γίνει "έκρηξη" μετά.
Μπορούμε να εντοπίσουμε τα διάφορα τραύματα και, όταν τα κοιτά κανείς μεμονωμένα, ίσως πιστεύει κανείς ότι δεν είναι όλα σημαντικοί παράγοντες επικινδυνότητας. Όμως βρήκαμε ότι υπάρχει ένα κρίσιμο σημείο όπου τέσσερις ή περισσότερες αρνητικές εμπειρίες τείνουν να συνδέονται με μεγαλύτερη πιθανότητα βλάβης της εγκυμοσύνης και των μεταγεννητικών προβλημάτων για τη μητέρα και προβλήματα υγείας και συναισθήματος για το παιδί.
Διαβάστε σχετικά: Γιατί τα τραύματα της παιδικής ηλικίας είναι δύσκολο να ξεπεραστούν

Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι είναι σημαντικό να κατανοήσουμε καλύτερα τους παράγοντες που συνδέουν τα παιδικά τραύματα των μητέρων με τα προβληματικά προγεννητικά και μεταγεννητικά αποτελέσματα, επειδή αυτές οι γνώσεις μπορούν να βοηθήσουν να βρεθούν οι κατάλληλες παρεμβάσεις που θα μπορούσαν αποτελεσματικά να "σπάσουν τον κύκλο των επικείμενων κινδύνων".

Αν θέλουμε να σπάσουμε αυτό το φαύλο κύκλο επικινδυνότητας από γενιά σε γενιά, ο πρώτος στόχος της παρέμβασης είναι να κάνουμε τους γιατρούς (γυναικολόγους, παιδιάτρους, παθολόγους κτλ) που έχουν τη συχνότερη επαφή με τις μητέρες και τα παιδιά, να νιώθουν άνετα να μιλούν ανοιχτά σχετικά με τις επιπτώσεις των πρώιμων αντιξοοτήτων στους ασθενείς τους, υποστηρίζουν οι ερευνητές.
Είναι σημαντικό οι γιατροί να ξέρουν να μιλούν για το πώς οι πρώιμες αντιξοότητες μπορούν να επηρεάσουν την υγεία μας ως ενήλικες, συμπεριλαμβανομένης της αναπαραγωγικής μας υγείας, καθώς και της σωματικής και ψυχικής υγείας μας.
Τέλος προσθέτουν: Όταν μπορούμε να εντοπίσουμε αυτή τη σύνδεση και μιλήσουμε ανοιχτά για αυτήν σε ένα υποστηρικτικό περιβάλλον, τότε μπορεί να καταφέρουμε να ευαισθητοποιήσουμε περισσότερο τους γονείς και στη συνέχεια να δοθούν κατευθύνσεις για το πώς να αντιμετωπιστούν αυτές οι ενδεχόμενες μελλοντικές προκλήσειςε.
Μπορούν, επίσης, να γίνουν παραπομπές για πρόσθετη υποστήριξη, όπως παρεμβάσεις, με στόχο τη μείωση της επιβάρυνσης των πρώιμων αντιξοοτήτων, που με τη σειρά τους θα βοηθήσουν στην υγεία και την ανάπτυξη των παιδιών.
*Απαγορεύεται ρητώς η αναπαραγωγή χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων της ιστοσελίδας*

# data[].attributes.attachment_link.title
Τα παιδικά τραύματα της μητέρας μπορεί να επηρεάσουν τη σωματική και ψυχική υγεία του παιδιού της

# data[].attributes.attachment_link.description
Οι αρνητικές εμπειρίες της παιδικής ηλικίας των μητέρων, μπορεί να μεταφέρονται από τη μία γενιά στην άλλη. Οι γυναίκες που έχουν βιώσει τέσσερις ή περισσότερες αρνητικές εμπειρίες στην παιδική ηλικία, πριν από την ηλικία των 18 ετών, είναι πιο πιθανό να αντιμετωπίσουν προβλήματα εγκυμοσύνης και μετά τον τοκετό, τα οποία με τη σειρά τους μπορούν να "μεταδοθούν" στα παιδιά τους μέσω μιας "κλιμάκωσης κινδύνου", σύμφωνα με νέα μελέτη που δημοσιεύεται στο Journal of Pediatrics.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Βιρτζίνια Γουλφ, σε ένα απ' τα γράμματά της, αποκάλυψε τη σεξουαλική κακοποίηση που δέχτηκε από τον ετεροθαλή αδερφό της, Τζέραλντ Ντάκγουορθ.

"Το σπάσιμο του υμένα, ακόμα τρέμω από ντροπή, όταν θυμάμαι τον ετεροθαλή αδερφό μου να με τοποθετεί στο περβάζι του παραθύρου και να εξερευνά τα γεννητικά μου όργανα. Ήμουν περίπου 6 χρονών".

Σύμφωνα με τον ανιψιό και βιογράφο της, Κουέντιν Μπελ, ο Τζέραλντ κακοποιούσε και την άλλη αδερφή τους, Βανέσα.

Ούτε η Βιρτζίνια, ούτε η Βανέσα αποκάλυψαν τη συμπεριφορά του αδερφού τους.

Μετά από πολλά χρόνια, τόλμησε η Βιρτζίνια να αναφερθεί στη δραματική της εμπειρία.

Ο θάνατος της μητέρας της και η αρχή της κακοποίησης

Το 1895, όταν η Βιρτζίνια ήταν 13 ετών, πέθανε η μητέρα της.

Η Γουλφ, αργότερα, περιέγραψε τον θάνατο ως τη "χειρότερη καταστροφή που μπορούσε να συμβεί".

Τότε, ξεκίνησε η συστηματική σεξουαλική κακοποίηση και από τον άλλο ετεροθαλή αδερφό της, τον Τζορτζ.

Πρέπει να διήρκεσε μέχρι το 1904, όταν πέθανε κι ο πατέρας της.

Όλη αυτή την περίοδο, η Βιρτζίνια πάθαινε συχνά νευρικούς κλονισμούς. Μετά τον θάνατο του πατέρα της, αναγκάστηκε να μπει σε ίδρυμα, όπου έμπαινε και έβγαινε όλη της τη ζωή.

Ο σύζυγος και η ερωμένη της

Η Γουλφ κατάφερε να συνεχίσει τη ζωή της, παρά το ψυχολογικό τραύμα της κακοποίησης και την εύθραυστη ψυχολογικής της υγεία. Παντρεύτηκε τον Λέοναρντ Γουλφ στις 10 Αυγούστου του 1912.

Με τον Λέοναρντ έζησε τις πιο χαρούμενες στιγμές της ζωής της. Η συγγραφέας περιγράφει μία απολύτως υγιή σχέση με τον σύζυγό της, αν και οι εμπειρίες που είχε μέχρι τότε, ήταν τραυματικές.

Βέβαια, δεν έλειπαν και οι εξωσυζυγικές σχέσεις.

Οι Γουλφ ανήκαν σε έναν κύκλο διανοούμενων, που ονομαζόταν "Ομάδα Μπλούμσμπουρι".

Η ομάδα είχε μία "χαλαρή" άποψη γύρω απ' τα σεξουαλικά θέματα και επέτρεπε διάφορες "ατασθαλίες".

Μέσω της ομάδας, γνώρισε τη συγγραφέα Βίτα Σάκβιλ-Ουέστ, το 1922.

Σύμφωνα με τη Σάκβιλ-Ουέστ, η σχέση τους ήταν περισσότερο συναισθηματική, παρά σεξουαλική, καθώς συνευρέθηκαν μόλις 2 φορές.

Θεωρείται ότι, η Γουλφ έγραψε το βιβλίο "Ορλάντο", εμπνευσμένη από την ερωμένη της. Το βιβλίο έχει περιγραφεί ως το "μακρύτερο και πιο μαγευτικό ερωτικό γράμμα στην ιστορία".

Ακόμη και όταν τερματίστηκε ο δεσμός της Γουλφ με την Σάκβιλ-Ουέστ, οι δύο γυναίκες έμειναν πολύ καλές φίλες.

Η αυτοκτονία

Η Λουίς ΝτεΣάλβο αναλύει, στο βιβλίο της "Βιρτζίνια Γουλφ: Οι επιπτώσεις της σεξουαλικής κακοποίησης στη ζωή και το έργο της", την άποψή ότι, η οικογένεια της Γουλφ ευθυνόταν για την κατάθλιψη που βασάνιζε τη συγγραφέα.

Το πρωί της 18ης Μαρτίου του 1941, σε ηλικία 59 ετών, η Βιρτζίνια Γουλφ περπάτησε μέχρι τον ποταμό Ουζ, λίγο πιο μακριά απ' το σπίτι της.

Όταν έφτασε στις όχθες, άρπαξε μια χούφτα από πέτρες και γέμισε τις τσέπες των ρούχων της.

Ατάραχη, μπήκε στο ποτάμι και πνίγηκε.

Το σώμα της, παρασυρμένο από τα νερά, βρέθηκε 20 μέρες μετά.

Λίγο πριν βγει απ' το σπίτι της, για την τελευταία βόλτα της ζωής της, είχε γράψει στον άντρα της:

"Αγάπη μου,

είμαι σίγουρη ότι τρελαίνομαι πάλι. Νιώθω ότι δε θα αντέξουμε άλλη μία τέτοια κρίση. Αυτή τη φορά δε θα αναρρώσω. Άρχισα πάλι να ακούω φωνές και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Γι' αυτό θα κάνω αυτό που θεωρώ σωστό για την περίσταση. Μου έχεις προσφέρει τη μεγαλύτερη ευτυχία. (...) Δε νομίζω ότι υπήρξαν ποτέ πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι, μέχρι που ήρθε αυτή η απαίσια αρρώστια. Δεν μπορώ να την πολεμήσω άλλο. Ξέρω ότι καταστρέφω τη ζωή σου κι ότι, αν δεν είχες εμένα να φροντίζεις, θα μπορούσες να δουλέψεις. Και θα τα καταφέρεις.

Βλέπεις, δεν μπορώ να γράψω σωστά. Δεν μπορώ να διαβάσω. Αυτό που θέλω να πω, είναι ότι σου χρωστάω όλη τη ευτυχία της ζωής μου. Ήσουν τόσο υπομονετικός μαζί μου και τόσο καλός. Θέλω να το πω αυτό -όλοι το ξέρουν.

Αν μπορούσε να με σώσει κάποιος, αυτός θα ήσουν εσύ. Με έχουν εγκαταλείψει όλα, εκτός από τη σιγουριά μου για την καλοσύνη σου. Δεν μπορώ να καταστρέφω τη ζωή σου άλλο.

Δε νομίζω ότι δύο άνθρωποι θα μπορούσαν να είναι πιο χαρούμενοι από εμάς.

Β."

Για να λαμβάνετε στο email σας μια επιλογή από τα καλύτερα άρθρα της Μηχανής του Χρόνου

# data[].attributes.attachment_link.title
Η σεξουαλική κακοποίηση της Βιρτζίνια Γουλφ από τους αδερφούς της - ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Βιρτζίνια Γουλφ, σε ένα απ' τα γράμματά της, αποκάλυψε τη σεξουαλική κακοποίηση που δέχτηκε από τον ετεροθαλή αδερφό της, Τζέραλντ Ντάκγουορθ. "Το σπάσιμο του υμένα, ακόμα τρέμω από ντροπή, όταν θυμάμαι τον ετεροθαλή αδερφό μου να με τοποθετεί στο περβάζι του παραθύρου και να εξερευνά τα γεννητικά μου όργανα.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Available online 2 March 2023, 100102

Author links open overlay panel, , , , , , , , , , , , , Olga Winkler a

Show more

Highlights

*

Those with suicidal ideation may be excluded from trauma focused therapy

*

Trauma therapy is associated with improved trauma and depression symptoms

*

This review found trauma therapy may also improve suicidal ideation

*

Heterogenous study methodology warrants more rigorous future research

Abstract

This scoping review focused on the use of trauma focused therapy (TFT) with participants who have suicidal ideation. Methods: Following the PRISMA extension for Scoping Reviews guidelines, MEDLINE, EMBASE, APA PsycINFO, and CINAHL databases were searched on March 18, 2021. Peer-reviewed studies in English reporting on the use of TFT with patients with suicidal ideation or Borderline Personality Disorder (BPD) were included. Results: From 3,272 publications, 43 studies were included. Most studies utilized Prolonged Exposure, Eye Movement Desensitization and Reprocessing, Cognitive Processing Therapy, and other exposure-based interventions, alone or in combination with another intervention. Approximately 50% of studies used intensive (two sessions or more per week) delivery of the intervention. Studies mainly focused on clinical improvement of symptoms, rather than suicidality. Overall, studies reported symptom improvements in Posttraumatic Stress Disorder, depression, and BPD symptoms, suicidal ideation and non-suicidal self-injury, with few critical adverse events on record. Conclusion: Despite increased research interest in this area, knowledge gaps remain. Greater attention to mixed methods studies may increase our understanding of the lived experience of those with suicidal ideation undergoing TFT. There is a need for studies to explore the effect of TFT on symptoms associated with psychiatric diagnoses other than PTSD, and for studies reporting on significance of both sex and gender-identity of patients. Prospective interventional studies including suicidal ideation are also needed, as is agreement on use of standardized measures. There is a need to compare intensive vs. non-intensive TFT, and to examine whether inclusion of emotion regulation skills is a significant determinant of suicidal risk outcomes in this context. In contrast to common apparent clinical practice decisions restricting TFT to patients without suicidal symptoms, limited evidence indicates that TFT, including intensive delivery, may not increase suicide risk. Due to methodological issues, further studies are needed to confirm this observation and to determine any increased risk for specific patient subgroups and TFT interventions.

Keywords

Posttraumatic Stress Disorder

Borderline Personality Disorder

Data availability

Data will be made available on request.

# data[].attributes.attachment_link.title
Trauma focused psychotherapy in patients with suicidal ideation: A scoping review

# data[].attributes.attachment_link.description
Available online 2 March 2023, 100102 Author links open overlay panel, , , , , , , , , , , , , Olga Winkler a Show more * Those with suicidal ideation may be excluded from trauma focused therapy * Trauma therapy is associated with improved trauma and depression symptoms * This review found trauma therapy may also improve suicidal ideation * Heterogenous study methodology warrants more rigorous future research This scoping review focused on the use of trauma focused therapy (TFT) with participants who have suicidal ideation.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
...And we may be in denial of it

jiris/shutterstock

The effects of early and chronic childhood trauma can seep into all areas of our lives - from how we feel about ourselves, to our attachment style, to how generational trauma typically replays in our lives in one form or another, until it's acknowledged and healed.

# data[].attributes.attachment_link.title
7 Ways Childhood Trauma Is Affecting Our Adult Relationships

# data[].attributes.attachment_link.description
And we may be in denial of it The effects of early and chronic childhood trauma can seep into all areas of our lives - from how we feel about ourselves, to our attachment style, to how generational trauma typically replays in our lives in one form or another, until it's acknowledged and healed.