# data[].attributes.body
İlk yazar olmak istediğinizde ailenizin ve çevrenizin tepkisi ne oldu. Karşı mı çıktılar destek mi verdiler, ve enbüyük desteği size kim verdi saygı değer hocam

# data[].attributes.body
Büyük hayal kırıklarının ardından insanlara bir daha güvenememe ihtimali sizce yüzde kaç?

# data[].attributes.body
Damdan düşen psikolog kitabınizda  korku kültüründen oldukça bahsetmişsiniz fakat çevremizde hala bir çok insan korku kültüründe yetişiyor sizce bu insanlara en iyi yaklaşma yöntemi nedir?

# data[].attributes.body
İlk kitabınızı yazmaya nasıl başladınız?

# data[].attributes.body
Mesleğinizin zorluklarını ve kolaylıklarını anlatır mısınız

# data[].attributes.body
İnsanlarla iletişim kurmaya seviyorum ve fazlasiyla da iletişim halinde olduğumu düşünüyorum ama  iletişim öncesinde kafamda kurgularım yada sonrasında sorgularım sizce bu kötümü ?

# data[].attributes.body
Size ilham veren şey nedir ? Ve kitap yazmaya nasıl karar verdiniz ??

# data[].attributes.body
Kaybedilen güven nasıl kazanılır??

# data[].attributes.body
Dini duygular insanı hayata hazırlamakta ve ideallerini gerçekleştirmekte nasıl kullanılmalı?

# data[].attributes.body
Insanın kendine olan saygısı

# data[].attributes.body
Biz🥰

# data[].attributes.body
Çok güzel bir yayındı. Ükemizde böyle güzel kitaplar yazan insanların olması beni mutlu etti. Sevgili, Doğan Cüceloğlu Beyefendi'nin sohbeti ve anlatıkları gerek hayatından gerekse tecrübe ettiği konular bana ışık oldu. Ona çok teşekkür ediyorum. Bize böyle bir gece yaşattığı için.🤲🙏

# data[].attributes.body
Doğan Hocam'a Allah'tan rahmet, geride kalan tüm sevenlerine sabır diliyorum.

# data[].attributes.headline
Süleyman Demirel Üniversitesi / İlahiyat Fakültesi (Emine) 

# data[].attributes.subject
Süleyman Demirel Üniversitesi / İlahiyat Fakültesi (Emine) 

# data[].attributes.body
Doğan Hoca'nın anısına …

Doğan Cüceloğlu‘nun eğitimdeki katılımcılarla aralarındaki konuşma:

Cüceloğlu : Arkadaşlar, aranızda ölümcül hastalığı olan var mı?

Katılımcılardan Biri : Allaha şükür, Hocam, bildiğimiz kadarıyla yok.

Cüceloğlu : Ne güzel! Peki, bana, istisnasız tüm insanların, yani altı milyar insanın da başına geleceği garanti bir şey söyler misiniz?

Cevap neredeyse otomatik olarak çıkar:

Katılımcılardan Biri: Ölüm.

Cüceloğlu: Gerçekten de ölüm tüm insanların başına geleceği kaçınılmaz olan tek şeydir. Doğum da tüm insanların başına kesinlikle gelmiştir, ama bundan sonra gelmesi kesin olan tek şey, ölümdür. Diğer hiç biri insanların tümünün başına gelmeyecektir. Peki, madem öleceğimiz garanti, bu benim ölümcül bir hastalığım olduğunu göstermez mi?

Katılımcılar burada sessizce, başlarıyla onaylamaya başlar. “Öleceğim belli ise benim ölümcül bir hastalığım olduğu da açıktır.” Şu şekilde devam eder: “Peki, ne zaman öleceğimizi biliyor muyuz?”

Katılımcılardan Biri : Hayır

Cüceloğlu : Şu saniye içinde olma olasılığı var mı?

Katılımcılardan Biri:Var.

Cüceloğlu: Yarın?

Katılımcılardan Biri:Evet.

Cüceloğlu:  30 yıl sonra?

Katılımcılardan Biri: Olabilir.

Cüceloğlu: Peki bunlardan hangisinin sizin başınıza geleceğini biliyor musunuz? Mesela bu akşam eve sağ salim varacağınızı nereden biliyorsunuz?

Sınıf sessizce dinlemeye devam eder. Çünkü genellikle yaşama böyle hiç bakmamışlardır.

Cüceloğlu: Peki bir de tersini düşünelim, bu akşam eve döndüğünüzde, bu sabah evden çıkarken sağ salim bıraktıklarınızı sağ bulma garantiniz nedir? Var mıdır böyle bir garanti?

Katılımcılardan Biri: Yoktur Hocam.

Cüceloğlu: Peki nereden biliyoruz, az sonra telefonumuzun çalmayacağını ve evdekilerden birinin az önce öldüğünün bize söylenmeyeceğini?

Katılımcılar burada rahatsız olmaya başlarlar.

Katılımcılardan Biri: Hocam konuyu değiştirsek?

Cüceloğlu: Ama en yalın ve açık gerçek üzerine konuşuyoruz, biraz daha devam edelim bence. Peki, acaba bunu dün gece bilseydiniz, yani evde akşam birlikte olduğunuz kişilerden birinin yarın ölüm günü olduğunu bilseydiniz, o zamanı aynı dün gece olduğu biçimde mi geçirirdiniz? Yoksa farklı şeyler mi yapardınız?

Katılımcılardan Biri: Kesinlikle çok farklı geçerdi Hocam.

Cüceloğlu: Şimdi sizden rica ediyorum. Lütfen bir an arkanıza yaslanın, gözlerinizi kapatın ve sabah evden çıkarken evde bıraktıklarınızdan birinin gerçekten öleceğini düşünün.

Dün akşamınızı nasıl geçirirdiniz?

Aynı iletişim mi olurdu?

Onunla aynı konuları mı konuşurdunuz?

Aynı konular,tartışma ya da gerginlik konusu yaratır mıydı?

Yoksa önemsiz hale mi gelirdi?

Bu sabah evden çıkarken, bu son görüşünüzde ona ne derdiniz?

Onun boynuna sarılmakta tereddüt eder miydiniz?

Çok sıkı sarılmaya mı, aynaya mı vakit ayırırdınız?

Ona yüreğinizin taa derininden gelen bir “Seni gerçekten çok seviyorum.” demeye ne gerek var diye düşünür müydünüz?

Onun ölecek olması sizin ona duyduğunuz sevgiyi yoğunlaştırmaz mıydı?

Burada bazı katılımcıların ağladığı olur. Belli ki dün akşam yaptıklarından bir kısmının ne kadar anlamsız olduğunu şimdi fark etmişlerdir.

Cüceloğlu: Şimdi gözlerinizi açabilirsiniz, acaba kaç tartışmamızı bu kadar gereksiz biçimlerde yapıyoruz, kaçı gerçekten yaşamda karşımızdakinin varlığından daha önemli, hangilerinde “şimdi kalbini kırdım, ama zaman içinde ben ondan özür dilemesini bilirim?” diye kendi kabuğumuza çekilip tartışmaları donduruyoruz.

Yarattığımız kırgınlıkları tamir etme olanağımız gerçekten var mı?

Buna zamanımız gerçekten kaldı mı?

Doğan Hoca'nın anısına …

# data[].attributes.body
Özlem ve minnetle anıyoruz. DOĞAN CÜCELOĞLU.

# data[].attributes.body
İnsan, giderken arkasından sadece sevdiklerini kaybetmez.Önemli olan unutmayacağımız ve hep hatırlayacak olmamızdır.

# data[].attributes.body
Allah rahmet eylesin

# data[].attributes.body
Mekanı cennet olsun inşaallah