# data[].attributes.headline
Το σοκολατένιο κοκοράκι

# data[].attributes.subject
Το σοκολατένιο κοκοράκι

# data[].attributes.body
Πασχαλινό παραμύθι

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μισό κιλό σοκολάτα. Τόσο περίσσεψε του κυρ Γλυκοσιρόπη, του ζαχαροπλάστη, όταν τελείωσε τις σοκολατένιες πασχαλινές λιχουδιές: κούνελους, παπάκια, αυγά γεμάτα καραμέλες. Ενώ τα καμάρωνε, να σου ένα σγουρομάλλικο παιδάκι.

-Καλημέρα, παππού! φώναξε και τον φίλησε σβουριχτά.

Του κυρ Γλυκοσιρόπη γελούσαν και τα μουστάκια του.

-Καλώς τον! Πάνω στην ώρα! Τι θέλεις για τη Λαμπρή;

-Ένα σοκολατένιο κοκοράκι! ζήτησε ο πιτσιρίκος.

Ο παππούς στρώθηκε στη δουλειά τραγουδώντας, γιατί το εγγονάκι του τον γέμιζε χαρά. Έτσι, οι χαρούμενες νότες ζυμώθηκαν με τα υλικά. Και το κοκοράκι πέτυχε τόσο, που έμοιαζε έτοιμο να μιλήσει. Ή μήπως να τραγουδήσει;

Ο μικρός το πήρε ενθουσιασμένος.

Το βράδυ, στο δωμάτιό του, την ώρα που οι άνθρωποι κοιμούνται και τα παιχνίδια ζωντανεύουν, το σοκολατένιο κοκοράκι άνοιξε τα μάτια.

-Τρι-λι-ρί-κου! έκανε τραγουδιστά.

-Κικιρίκου, θες να πεις, το διόρθωσε ένα κουρδιστό μαϊμουδάκι.

-Γιατί κικιρίκου; απόρησε αυτό. Εγώ τραγουδώ.

-Τα κοκόρια δεν τραγουδούν, εξήγησε το κουνιστό αλογάκι. Ξυπνούν τον κόσμο το πρωί.

-Εγώ θα τους νανούριζα να ξανακοιμηθούν! είπε το κοκοράκι.

-Δεν καταλαβαίνεις; πετάχτηκε ένα τόπι. Όλα υπάρχουμε για κάποιο σκοπό Με εμάς, τα τόπια, παίζουν τα παιδιά... οι φασουλήδες τα διασκεδάζουν... τα τρενάκια ταξιδεύουν τη φαντασία τους... τα χνουδωτά αρκουδάκια τούς διώχνουν τα κακά όνειρα... Κι εσείς, οι σοκολάτες, τα γλυκαίνετε.

-Όμως στη ζέστη λιώνετε, όπως εγώ, πρόσθεσε η πασχαλιάτικη λαμπάδα. Αν σε αγκαλιάσουν ηλιαχτίδες, χάθηκες!

-Να χαθώ, έτσι και δεν προλάβω να δω τον ήλιο και δεν τραγουδήσω! πείσμωσε το κοκοράκι.

-Ξεροκέφαλο! μουρμούρισε μια καραμούζα. Κι εμείς αγαπάμε το τραγούδι, αλλά δεν κάνουμε έτσι!

-Μην τους ακούς, ψιθύρισε ένα στρατιωτάκι. Κάνε ό,τι σου λέει η καρδιά σου. Θυμήσου όμως πως εμείς ζωντανεύουμε μόνο τη νύχτα. Αν σε βρει έξω η μέρα, δε θα μπορείς να γυρίσεις. Κάνε γρήγορα λοιπόν, όσο πιο γρήγορα μπορείς!

Ο κοκορίκος πήδησε από το μισάνοιχτο παράθυρο στον κήπο. Το δροσερό χορτάρι και τα γιασεμιά μοσχοβολούσαν. Ο ουρανός έλαμπε, φορτωμένος αστέρια, και το φεγγαρόφωτο έλουζε τα δέντρα, τους θάμνους... και μια παράξενη σκιά που προχωρούσε κλεφτά.

-Ποιος είναι; ρώτησε αλαφιασμένο το κοκοράκι.

Πλησιάζει και βλέπει έναν πετεινό με μια βαλίτσα.

-Είμαι ο κόκορας του σπιτιού, συστήθηκε αυτός.

-Χαίρω πολύ, είπε το κοκοράκι.

-Μη χαίρεσαι τόσο. Δε θα με ξαναδείς!

-Γιατί φεύγω! Βαρέθηκα να ξυπνάω χαράματα αυτούς τους αχάριστους, κι αντί για ευχαριστώ να ακούω "Σσστ!" ή να τρώω παντόφλες κατακέφαλα. Δεν τους αρέσει, λέει που είμαι βραχνός. Μήπως εμένα μου αρέσει εδώ; Για αυτό θα βρω αλλού την τύχη μου. Πάντα ονειρευόμουν άλλωστε να γυρίσω τον κόσμο!

-Στάσου! ξεροκατάπιε το κοκοράκι. Πώς θα ξυπνούν οι άνθρωποι;

-Με ξυπνητήρι! απάντησε θυμωμένος αυτός. Τι με νοιάζει;

Και τινάζοντας την ουρά, δρασκέλισε την αυλόπορτα κι έφυγε.

Σε λίγο, χάραζε. Τα ζώα ήθελαν τάισμα, τα φυτά πότισμα, το σπίτι συγύρισμα. Έπρεπε να ζυμωθούν τσουρέκια, να βαφτούν τα αυτά. Ποιος θα ξυπνούσε τον κόσμο;

"Εγώ", σκέφτηκε το κοκοράκι. Σκαρφάλωσε, λοιπόν, στο φράχτη και, μόλις χρύσισε η αυγούλα, άρχισε να τραγουδά.

Τι τραγούδι ήταν αυτό! Ακόμα κι ο άνεμος σώπασε για να τον ακούσει. Μαγεύτηκαν και οι νεράιδες της νύχτας, που μάζευαν βιαστικά τα πέπλα τους. Πόσο μελωδικά τραγουδούσε! Και πόσο γενναίο ήταν που δε φοβόταν μη λιώσει!

Φεύγοντας, η μικρότερη νεράιδα του πέταξε ένα νυχτολούλουδο από το στεφάνι της. Μαζί με ένα φιλί. Μια παράξενη ζεστασιά τύλιξε το κοκοράκι. Ο ήλιος έβγαινε... Θα το έλιωνε... Άνοιξε τα μάτια να δει ολόγυρα τελευταία φορά, μα... τι θαύμα έγινε; Δεν ήταν πια σοκολατένιο. Είχε αληθινό φτέρωμα... ράμφος... λοφίο! Τρισευτυχισμένο, συνέχισε να τραγουδά. Γιατί, η ευτυχία είναι πιο γλυκιά όταν τη χαρίζεις και στους άλλους.

Οι άνθρωποι ξύπνησαν χαμογελαστοί και καλοδιάθετοι, κι έτσι ξυπνούν πάντα από τότε. Κι αν κάποια μέρα τύχει να περάσετε από εκεί, μην απορήσετε που το μικρό αυτό πετεινάρι λαλεί τόσο γλυκά. Στο κάτω - κάτω, κάποτε ήταν καμωμένο από σοκολάτα!

Αν σας άρεσε το παραμύθι αφήστε πιο κάτω το σχόλιό σας!

"Το σοκολατένιο κοκοράκι" της Βεατρίκης Καντζόλα -Σαμπατάκου, από τις εκδόσεις Μίνωας

sciencekidsinkindergarden.blogspot.com

# data[].attributes.attachment_link.title
ΤΟ ΣΟΚΟΛΑΤΕΝΙΟ ΚΟΚΟΡΑΚΙ

# data[].attributes.attachment_link.description
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μισό κιλό σοκολάτα. Τόσο περίσσεψε του κυρ Γλυκοσιρόπη, του ζαχαροπλάστη, όταν τελείωσε τις σοκολατένιες πασχαλινές λιχουδιές: κούνελους, παπάκια, αυγά γεμάτα καραμέλες. Ενώ τα καμάρωνε, να σου ένα σγουρομάλλικο παιδάκι. -Καλημέρα, παππού! φώναξε και τον φίλησε σβουριχτά. Του κυρ Γλυκοσιρόπη γελούσαν και τα μουστάκια του.

# data[].attributes.headline
Τα μπαλόνια της φιλίας

# data[].attributes.subject
Τα μπαλόνια της φιλίας

# data[].attributes.headline
Η Ζωγραφιά μου!!

# data[].attributes.subject
Η Ζωγραφιά μου!!

# data[].attributes.body
02/03/21

# data[].attributes.headline
Η Ζωγραφιά μου!!

# data[].attributes.subject
Η Ζωγραφιά μου!!

# data[].attributes.body
02/03/21

# data[].attributes.headline
Η Ζωγραφιά μου!!

# data[].attributes.subject
Η Ζωγραφιά μου!!

# data[].attributes.body
02/03/21

# data[].attributes.headline
Η  Ζωγραφια μου!!

# data[].attributes.subject
Η  Ζωγραφια μου!!

# data[].attributes.body
02/03/21

# data[].attributes.headline
Η Ζωγραφιά μου!!

# data[].attributes.subject
Η Ζωγραφιά μου!!

# data[].attributes.body
24/02/21

# data[].attributes.headline
H Zωγραφιά μου!!

# data[].attributes.subject
H Zωγραφιά μου!!

# data[].attributes.body
24/02/21

# data[].attributes.headline
H Ζωγραφιά μου!!

# data[].attributes.subject
H Ζωγραφιά μου!!

# data[].attributes.body
24/02/21

# data[].attributes.headline
Η Ζωγραφιά μου!!

# data[].attributes.subject
Η Ζωγραφιά μου!!

# data[].attributes.body
24/01/21

# data[].attributes.headline
Η Ζωγραφιά μου!

# data[].attributes.subject
Η Ζωγραφιά μου!

# data[].attributes.body
15/02/21

# data[].attributes.headline
Η Ζωγραφιά μου!

# data[].attributes.subject
Η Ζωγραφιά μου!

# data[].attributes.body
15/02/21

# data[].attributes.headline
H ζωγραφιά μου!

# data[].attributes.subject
H ζωγραφιά μου!

# data[].attributes.body
15/02/21

# data[].attributes.headline
η ζωγραφιά μου!

# data[].attributes.subject
η ζωγραφιά μου!

# data[].attributes.body
15/02/21

# data[].attributes.headline
Ζωγραφίζω...

# data[].attributes.subject
Ζωγραφίζω...

# data[].attributes.body
8/02/21

# data[].attributes.body
8/02/21

# data[].attributes.headline
Ζωγραφίζω...

# data[].attributes.subject
Ζωγραφίζω...

# data[].attributes.body
8/02/21

# data[].attributes.headline
Ζωγραφίζω...

# data[].attributes.subject
Ζωγραφίζω...

# data[].attributes.body
8/02/21

# data[].attributes.headline
Ζωγραφίζω...

# data[].attributes.subject
Ζωγραφίζω...

# data[].attributes.body
1/02/21

# data[].attributes.headline
Ζωγραφίζω...

# data[].attributes.subject
Ζωγραφίζω...

# data[].attributes.body
1/02/21

# data[].attributes.headline
Ζωγραφίζω...

# data[].attributes.subject
Ζωγραφίζω...

# data[].attributes.body
1/02/21

# data[].attributes.body
1/02/21

# data[].attributes.headline
Ο Τριγωνοψαρούλης

# data[].attributes.body
Ο Τριγωνοψαρούλης

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο Τριγωνοψαρούλης - Βαγγέλης Ηλιόπουλος [Greek Audiobook]

# data[].attributes.headline
ΛΙΓΟΥΛΑΚΙ ΧΕΙΜΩΝΑΣ

# data[].attributes.subject
ΛΙΓΟΥΛΑΚΙ ΧΕΙΜΩΝΑΣ

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΝΙΚΟΥ

# data[].attributes.attachment_link.title
ΛΙΓΟΥΛΑΚΙ ΧΕΙΜΩΝΑΣ -ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥ PAWL STEWART-ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΕΙΚΟΝΩΝ & ΒΙΝΤΕΟ ΝΙΚΟΥ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΣ

# data[].attributes.headline
Οι Μουσικοί της Βρέμης

# data[].attributes.subject
Οι Μουσικοί της Βρέμης

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Παιδικα Παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας άνθρωπος που είχε ένα γαϊδουράκι πολύ εργατικό, το οποίο για χρόνια ολόκληρα κουβαλούσε βαριά σακιά γεμάτα στάρι στο μύλο χωρίς να διαμαρτύρεται.

Αλλά τα χρόνια πέρασαν και ήρθε ο καιρός που ο φτωχός γάιδαρος έχασε τη δύναμή του και δεν έκανε πια για τη δουλειά αυτή. Έτσι το αφεντικό του άρχισε να σκέφτεται με ποιον τρόπο να τον ξαφορτωθεί.

Μα ο γερο-γάιδαρος ήταν έξυπνος και κατάλαβε ότι κάποιο κακό τον απειλούσε. Το' σκασε κρυφά και πήρε το δρόμο για την Βρέμη. Σκέφτηκε πως εκεί θα μπορούσε να γίνει μουσικός!

Ο γάιδαρος προχωρούσε για λίγη ώρα μέχρι που συνάντησε ένα κυνηγόσκυλο, ξαπλωμένο δίπλα στο δρόμο να αλυχτάει. Ο σκύλος φαινόταν πολύ κουρασμένος και ήταν να τον λυπάσαι.

- Μπα, γιατί κλαις κι οδύρεσαι έτσι, παλιόφιλε; τον ρώτησε ο γάιδαρος.

- Γιατί είμαι γέρος, απάντησε ο σκύλος, και κάθε μέρα γίνομαι όλο και πιο αδύναμος. Δεν μπορώ πια να τρέξω μαζί με τα άλλα σκυλιά όταν βγαίνουμε για κυνήγι και το αφεντικό μου ήθελε να με σκοτώσει. Το' σκασα λοιπόν κι εγώ. Μα τώρα πώς θα βγάλω το ψωμί μου για να ζήσω;

- Ξέρεις κάτι; είπε ο γάιδαρος. Πηγαίνω στη Βρέμη, για να γίνω μουσικός. Έλα μαζί μου να γίνεις κι εσύ μουσικός. Εγώ θα παίζω λαγούτο κι εσύ θα χτυπάς το ταμπούρλο.

Ο σκύλος συμφώνησε κι έτσι προχώρησαν μαζί στο δρόμο για τη Βρέμη.

Ύστερα από λίγο βρήκαν στο δρόμο ένα γάτο. Ο γάτος καθόταν συλλογισμένος και η μούρη του ήταν λες και τον έβρεχαν επί τρεις μέρες.

- Τι σου συμβαίνει, γερο-μουστάκια, και είσαι έτσι θυμωμένος; ρώτησε ο γάιδαρος.

- Ποιος μπορεί να έχει κέφι, όταν πεθαίνει της πείνας; απάντησε η γάτα. Τα χρόνια πέρασαν και τα δόντια μου δεν πιάνουν πια. Τώρα προτιμώ να κάθομαι δίπλα στο τζάκι και να γουργουρίζω, παρά να γυρνώ εδώ κι εκεί και να κυνηγάω ποντικούς. Γι' αυτόν το λόγο η κυρά μου ήθελε να με πνίξει. Πρόλαβα κι εξαφανίστηκα, αλλά τώρα δεν ξέρω τι να κάνω. Που να πάω και πώς θα τα καταφέρω;

- Έλα μαζί μας στη Βρέμη, του είπε ο γάιδαρος. Κάτι ξέρεις εσύ από μουσική της νύχτας και σερενάτες. Ετσι μπορείς να γίνεις κι εσύ μουσικός.

Η γάτα δέχτηκε την πρόταση και συνέχισαν την πορεία τους και οι τρεις μαζί.

Σε λίγο, όπως περνούσαν μπροστά από μια φάρμα με ένα σπιτάκι, είδαν ένα κόκορα ανεβασμένο στα κάγκελα να φωνάζει με όλη του τη δύναμη.

- Κοκορίζεις τόσο δυνατά που μας τρυπάς το μυαλό, του είπε ο γάιδαρος. Τι έπαθες και κάνεις έτσι;

- Η κυρά του σπιτιού δε με λυπάται καθόλου, έδωσε διαταγή στη μαγείρισσα να με μαγειρέψει σήμερα! Αύριο είναι Κυριακή, περιμένουν επισκέπτες στο σπίτι και θέλουν να με κάνουν σούπα. Γι' αυτό κι εγώ όσο μπορώ ακόμα, κακαρίζω με όλη μου τη δύναμη για αυτήν την αδικία.

- Ελα τώρα, του λέει ο γάιδαρος. Γιατί δεν έρχεσαι κι εσύ μαζί μας; Πάμε στη Βρέμη και εκεί θα βρεις σίγουρα κάτι καλύτερο από το να γίνεις σούπα. Έχεις καλή φωνή και αν παιξουμε μουσική μαζί, θα ακούγεται τέλεια.

Ο κόκορας πείστηκε εύκολα κι έτσι τα τέσσερα ζώα ξεκίνησαν όλα μαζί για τη Βρέμη. Δεν μπορούσαν φυσικά, να φτάσουν στην πόλη σε μια μέρα γιατί ήταν πολύ μακριά.

Κατά το βράδυ έφτασαν σ' ένα δάσος, όπου αποφάσισαν να περάσουν τη νύχτα τους. Ο γάιδαρος και ο σκύλος κοιμήθηκαν κάτω από ένα μεγάλο δέντρο. Ο γάτος σκαρφάλωσε σε ένα κλαδί και ο κόκορας ανέβηκε ψηλότερα, στην κορυφή. Εκεί ένιωθε πιο ασφαλής.

Πριν κοιμηθεί, ο κόκορας έριξε από εκεί ψηλά μια ματιά γύρω του. Ξαφνικά του φάνηκε πως είδε πέρα στο βάθος ένα φως. Φώναξε λοιπόν στους συντρόφους του πως θα έπρεπε κάπου εκεί να βρίσκεται ένα σπίτι, γιατί είδε φως.

- Ευχάριστο αυτό, είπε ο γάιδαρος. Προτείνω να πάμε να βρούμε το σπίτι αυτό γιατί εδώ είναι πολύ αφιλόξενο το μέρος.

Ο σκύλος σκέφτηκε πως λίγα κόκαλα δεν θα ήταν άσχημα, ή ίσως λίγο κρέας και συμφώνησε με το γάιδαρο. Συμφώνησαν και η γάτα και ο κόκορας.

Ξεκίνησαν λοιπόν για να βρουν το σπίτι. Όσο προχωρούσαν, το φως όλο και μεγάλωνε και όταν πλησίασαν βρέθηκαν εμπρός σ' ένα κατάφωτο σπίτι. Όμως το σπίτι αυτό ήταν καταφύγιο ληστών. Ο γάιδαρος, ψηλότερος από όλους, πλησίασε στο παράθυρο και κοίταξε μέσα.

- Τι βλέπεις, γέρο-γάιδαρε; ρώτησε ο κόκορας.

- Τι βλέπω; απάντησε ο γάιδαρος. Βλέπω ένα τραπέζι γεμάτο θαυμάσια φαγητά και κρασιά και ληστές να κάθονται γύρω και να γλεντούν.

- Να, ένα τέτοιο σπιτάκι χρειάζεται και σε μας, είπε ο κόκορας.

- Βέβαια, απάντησε ο γάιδαρος.

Οι τέσσερις φίλοι σκέφτηκαν να βρουν έναν τρόπο για να διώξουν τους κλέφτες από το σπίτι. Επιτέλους κατέληξαν σ' ένα σπουδαίο σχέδιο που θα απαιτούσε να συνεργαστούν όλοι μαζί.

Ο γάιδαρος θα στεκόταν μπροστά στο παράθυρο με τα μπροστινά πόδια του ακουμπισμένα πάνω στο πεζούλι, ο σκύλος θα πηδούσε στην πλάτη του, η γάτα θα σκαρφάλωνε πάνω στο σκύλο και ο τελευταίος απ' όλους ο κόκορας θα πηδούσε και θα γαντζωνόταν στο κεφάλι της γάτας. Μετά θα έκαναν τρομερό θόρυβο να φοβήσουν τους ληστές.

Έτσι κι έγινε. Μόλις δόθηκε το σύνθημα, άρχισαν όλοι μαζί τη μουσική, καθένας το κομμάτι του. Ο γάιδαρος γκάριζε, ο σκύλος γάβγιζε, η γάτα νιαούριζε και ο κόκορας έκραζε. Μετά όρμησαν από το παράθυρο μέσα στο δωμάτιο και ήταν τόση η ορμή τους και ο θόρυβος της μουσικής τους που σείστηκε το σπίτι. Οι κλέφτες πετάχτηκαν όρθιοι νομίζοντας ότι έρχεται φάντασμα και από το φόβο τους έτρεξαν και χάθηκαν μέσα στο δάσος.

Τότε οι τέσσερις φίλοι κάθισαν στο τραπέζι και άρχισαν να τρώνε ό,τι τους άρεσε και ό,τι τραβούσε η ψυχή τους. Όταν τελείωσαν, χαμήλωσαν το φως και ο καθένας τους κοίταξε να βρει το πιο κατάλληλο μέρος να κοιμηθεί.

Ο γάιδαρος ξάπλωσε σ' ένα σωρό άχυρα στο στάβλο, ο σκύλος κούρνιασε πίσω από την πόρτα, ο γάτος ξάπλωσε δίπλα στο τζάκι, κοντά στη ζεστή στάχτη, και ο κόκορας πήγε κι έκατσε πάνω στη στέγη. Και καθώς ήταν και όλοι τους πολύ κουρασμένοι, βυθίστηκαν στον ύπνο αμέσως.

Αφού πέρασαν τα μεσάνυχτα και οι κακούργοι είδαν από μακριά πως δεν υπήρχε πια φως στο σπίτι τους και όλα φαίνονταν ήσυχα, αποφάσισαν να πλησιάσουν. Ο αρχηγός είπε:

- Δε θα έπρεπε να τρομοκρατηθούμε από έναν ανόητο θόρυβο.

Και έστειλε ένα ληστή στο σπίτι να πάει να δει αν είναι ακόμα κάποιος εκεί μέσα.

Ο υπασπιστής πλησίασε προσεκτικά και είδε ησυχία στο σπίτι. Μπήκε μέσα και προχώρησε στην κουζίνα να ανάψει φως. Εκεί αντίκρισε τα μάτια του γάτου που έβγαζαν σπίθες και νόμισε πως ήταν κάρβουνα αναμμένα. Πλησίασε λοιπόν μ' ένα σπίρτο να το ανάψει. Μα ο γάτος δεν έπαιρνε από τέτοια αστεία. Χίμηξε στο πρόσωπο του υπασπιστή, και τον γρατζούνισε. Εκείνος, κατατρομαγμένος, θέλησε να το σκάσει.

Πήγε να φύγει από την πίσω πόρτα μα ο σκύλος που ήταν εκεί ξαπλωμένος, πήδησε πάνω του και του δάγκωσε το πόδι. Ο ληστής, τρελός από φόβο, βγήκε τρέχοντας στην αυλή. Ενοχλήθηκε όμως ο γάιδαρος και του έδωσε θυμωμένος μια γερή κλωτσιά με τα πισινά του πόδια. Και ο κόκορας, που ίσα-ίσα εκείνη τη στιγμή ξύπνησε από το θόρυβο και ήταν φρέσκος και είχε κέφι, φώναξε από κει ψηλά που καθόταν: "Κικιρίκου-ου-ου!".

Ο υπασπιστής το έβαλε στα πόδια. Έτρεχε γρηγορότερα κι από τον άνεμο και όταν έφτασε στον αρχηγό του, του είπε λαχανιασμένος:

- Στο σπίτι μας αρχηγέ είναι μια απαίσια μάγισσα. Με πάγωσε με την αναπνοή της και με γρατζούνισε με τα μακριά μυτερά της δάχτυλα! Πίσω από την πόρτα στέκεται κάποιος μ' ένα μαχαίρι που με μαχαίρωσε και στην αυλή είναι ξαπλωμένο ένα μαύρο τέρας που με χτύπησε μ' ένα ρόπαλο. Και πάνω στην οροφή κάθεται ο δικαστής που μόλις με είδε φώναξε: "Φέρτε τον εδώ αυτόν τον κακούργο". Τι να κάνω κι εγώ; Προσπάθησα να φύγω όσο πιο γρήγορα μπορούσα!

Από τότε οι κλέφτες δεν τόλμησαν να πλησιάσουν ξανά στο σπίτι. Αντίθετα, οι τέσσερις μουσικοί ήταν τόσο πολύ ευχαριστημένοι στο όμορφο σπιτάκι τους που ποτέ ξανά δεν τους πέρασε η ιδέα να το αφήσουν και να πάνε στη Βρέμη. Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα...

Λίγα λόγια για το παραμύθι

To παραμύθι "Οι μουσικοί της Βρέμης" (στα γερμανικά: Die Bremer Stadtmusikanten ‎) είναι μια δημοφιλής ιστορία της γερμανικής λαϊκής παράδοσης που καταγράφηκε από τους αδελφούς Γκριμ στη συλλογή παραμυθιών τους που εξέδωσαν για πρώτη φορά το 1812. Η ιστορία περιγράφει την περιπέτεια τεσσάρων οικόσιτων ζώων, ενός γαϊδάρου, ενός σκύλου, μιας γάτας κι ενός κόκορα. Τα τέσσερα συμπαθή ζώα έχουν περάσει μια ζωή σκληρής δουλειάς κοντά στους ανθρώπους, αλλά οι ιδιοκτήτες τους τα έχουν παραμελήσει και τα κακομεταχειρίζονται. Έτσι τα ζώα το σκάνε με σκοπό να πάνε στην πόλη της Βρέμης και να γίνουν μουσικοί. Ωστόσο, και σε αντίθεση με τον τίτλο του παραμυθιού, οι τέσσερις ήρωες της ιστορίας μας δεν φθάνουν ποτέ στη Βρέμη. Τα βάζουν όμως με επιτυχία με μια ομάδα ληστών, και με καλή συνεργασία και λίγη πονηριά καταφέρνουν να τους διώξουν από το κρυσφύγετό τους και να το κάνουν σπίτι τους. Το παραμύθι ουσιαστικά εξηγεί στα παιδιά τα οφέλη της συνεργασίας. Σύμφωνα με το σύστημα ταξινόμησης Άαρνε-Τόμπσον, η ιστορία χαρακτηρίζεται ως λαϊκό παραμύθι τύπου 130 ("Απόκληρα ζώα βρίσκουν νέα κατοικία")

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
παιδικά παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.title
Οι μουσικοί της Βρέμης

# data[].attributes.attachment_link.description
Παραμύθι Οι μουσικοί της Βρέμης: Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας άνθρωπος που είχε ένα γαϊδουράκι πολύ εργατικό, το οποίο για χρόνια ολόκληρα κουβαλούσε βαριά σακιά γεμάτα στάρι στο μύλο χωρίς να διαμαρτύρεται. Αλλά τα χρόνια πέρασαν και ήρθε ο καιρός που ο φτωχός γάιδαρος έχασε τη δύναμή του και δεν έκανε πια για τη δουλειά αυτή.

# data[].attributes.headline
Οι έξι κύκνοι

# data[].attributes.subject
Οι έξι κύκνοι

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Παιδικα Παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Μια φορά κι έναν καιρό, ένας βασιλιάς κυνηγούσε στο μεγάλο δάσος. Τον συντρόφευαν στο κυνήγι όλοι οι φίλοι του και οι αυλικοί.

Κάποια στιγμή πετάχτηκε μπροστά του ένα όμορφο ελάφι. Ήταν τόση η λαχτάρα του να πιάσει αυτό το ελάφι, που το ακολούθησε αμέσως. Δεν πρόσεξε όμως πως είχε απομακρυνθεί πάρα πολύ και έτσι βρέθηκε ολομόναχος.

Όταν άρχισε να νυχτώνει, ο βασιλιάς κοίταξε γύρω του και είδε πως είχε χάσει το δρόμο του. Ανήσυχος, προσπάθησε να καταλάβει πού βρίσκεται. Άδικα έψαξε να βρει κανένα μονοπάτι που θα τον οδηγούσε πίσω στους συντρόφους του.

Και τότε ξαφνικά, είδε μια γριά με σκυφτό κεφάλι να έρχεται προς το μέρος του. Ήταν μάγισσα.

- Καλή μου γυναίκα, είπε εκείνος, μπορείς να μου δείξεις το δρόμο να βρω τους συντρόφους μου; Θα ανησυχούν πολύ!

- Μάλιστα, βασιλιά μου, απάντησε εκείνη. Και βέβαια μπορώ, μα πρώτα θα σου θέσω έναν όρο. Αν δεν τον κρατήσεις, να το ξέρεις, πότε δε θα βγεις από το δάσος. Θα πεθάνεις εδώ από την πείνα.

- Και ποιος είναι αυτός ο όρος; ρώτησε ο βασιλιάς.

- Έχω μια κόρη, είπε η γριά μάγισσα. Είναι πάρα πολύ όμορφη. Αν την πάρεις μαζί σου και την κάνεις βασίλισσά σου θα σου δείξω το δρόμο και γρήγορα θα βρεις τους συντρόφους σου.

Ο βασιλιάς αναγκάστηκε να δεχτεί. Τι να κάνει! Η θέση του ήταν πολύ δύσκολη. Η γριά τον έφερε στο μικρό σπιτάκι της που η κόρη της, καθισμένη κοντά στη φωτιά, την περίμενε.

Δέχτηκε το βασιλιά με τρόπο που έδειχνε πως τα ήξερε όλα. Ο βασιλιάς πρόσεξε πως ήταν όμορφη πραγματικά μα δεν ένιωσε καμιά χαρά. Απεναντίας καθώς την κοίταζε ένιωσε ανατριχίλα στην πλάτη του.

Δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς όμως, και έτσι πήρε την κόρη πάνω στο άλογό του και η γριά του έδειξε το δρόμο. Ύστερα από λίγο έφτασαν στο παλάτι και μετά από λίγες μέρες ο βασιλιάς τήρησε την υπόσχεση του και παντρεύτηκε την κόρη της μάγισσας.

Ο βασιλιάς είχε εφτά παιδιά από την πρώτη του γυναίκα, έξι αγόρια και ένα κορίτσι. Όλα τα αγαπούσε περισσότερο από κάθε τι στον κόσμο. Κι επειδή φοβόταν πως η νέα βασίλισσα, η μητριά τους, δε θα φερόταν καλά στα παιδιά του και ίσως να τους έκανε κακό τα πήγε σ' έναν ερημικό πύργο στη μέση ενός δάσους.

Εκεί κρυμμένα δεν είχαν να φοβηθούν τίποτα γιατί ήταν πάρα πολύ δύσκολο για οποιονδήποτε να βρει το δρόμο που οδηγούσε σ' εκείνον τον πύργο. Κι ο ίδιος ο βασιλιάς δε μπορούσε να τον βρει αν δεν είχε ένα κουβάρι κλωστή με μαγική δύναμη. Του το είχε χαρίσει κάποια πολύ σοφή γυναίκα. Όταν έριχνε κάτω το κουβάρι, μπροστά στα πόδια του, αυτό κυλούσε μόνο του και τον οδηγούσε στον πύργο.

Ο βασιλιάς πήγαινε συχνά να δει τα αγαπημένα του παιδιά και η βασίλισσα άρχισε να στενοχωριέται με τις απουσίες του. Η περιέργειά της όλο και μεγάλωνε. Ήθελε να μάθει γιατί έφευγε μόνος του και τι πήγαινε να κάνει στο δάσος.

Δωροδόκησε λοιπόν τους υπηρέτες του βασιλιά. Τους έδωσε πολλά λεφτά κι αυτοί της είπαν το μυστικό. Της είπαν όμως πως ήταν αδύνατο να πάει μόνη της στον πύργο. Μόνο το κουβάρι με τη μαγική δύναμη θα μπορούσε να την οδηγήσει.

Από τη στιγμή εκείνη, η βασίλισσα δεν μπόρεσε να βρει ησυχία ώσπου ανακάλυψε πού κρύβει ο βασιλιάς το κουβάρι. Ύστερα ετοίμασε κάμποσα άσπρα πουκαμισάκια και απάνω στο καθένα έραψε και από κάτι μαγικό. Είχε μάθει, βλέπετε, από τη μητέρα της να κάνει μαγικά.

Και μια μέρα που ο βασιλιάς πήγε με τους φίλους του για κυνήγι, πήρε τα πουκαμισάκια και πήγε στο δάσος. Το κουβάρι τη βοήθησε να βρει το δρόμο για τον πύργο. Τα παιδιά είδαν από μακριά πως κάποιος ερχόταν, νόμισαν πως ήταν ο αγαπημένος τους πατέρας και έτρεξαν πηδώντας από χαρά να τον προϋπαντήσουν. Και τότε η κακή βασίλισσα έριξε πάνω στο καθένα από ένα πουκαμισάκι. Μόλις τα πουκάμισα άγγιξαν το σώμα των παιδιών, αυτά μεταμορφώθηκαν, έγιναν κάτασπροι κύκνοι και πέταξαν μακρυά μέσα στο δάσος.

Η βασίλισσα κατευχαριστημένη γύρισε στο παλάτι. Πίστευε πως έχει πια απαλλαχθεί από τα ξένα παιδιά. Μα δεν ήξερε πως η μικρή κόρη του βασιλιά είχε μείνει στον πύργο κι είχε γλιτώσει από τα μάγια της.

Την άλλη μέρα, όταν ο βασιλιάς πήγε όπως πάντα να δει τα παιδιά του, δε βρήκε παρά την κόρη του.

- Πού είναι τα αδέρφια σου; τη ρώτησε.

- Α, αγαπημένε μου πατέρα, απάντησε εκείνη, έφυγαν και με άφησαν ολομόναχη.

Και του διηγήθηκε πως από το παράθυρο του δωματίου της είχε δει τα αδέρφια της που μεταμορφώθηκαν σε κύκνους και χάθηκαν μέσα στο δάσος.

Και του έδωσε τα φτερά που έπεσαν μπροστά στο παράθυρό της την ώρα που πέταξαν τα αδέλφια της. Αυτή τα είχε μαζέψει για να του τα δείξει.

Ο βασιλιάς λυπήθηκε πάρα πολύ μα δεν του πέρασε η ιδέα πως ήταν η βασίλισσα που είχε κάνει την κακή αυτή πράξη. Και επειδή φοβήθηκε πως μπορούσαν να του κλέψουν και την κόρη του θέλησε να την πάρει μαζί του.

Μα το κοριτσάκι φοβόταν τη μητριά του και παρακάλεσε τον πατέρα της να την αφήσει ακόμη μια νύχτα στον πύργο.

Όταν έμεινε μόνη σκέφτηκε: "Δεν πρέπει να μείνω περισσότερο εδώ. Πρέπει να πάω να βρω τα αδέρφια μου".

Και όταν νύχτωσε έφυγε από τον πύργο και έτρεξε στο δάσος.

Όλη τη νύχτα και όλη την άλλη μέρα περπατούσε μέσα στο δάσος. Κουρασμένη πια κάθισε να ξεκουραστεί. Κοιτώντας γύρω της, είδε ότι σε ένα ξέφωτο υπήρχε ένα καλυβάκι.

Σηκώθηκε και πήγε ως εκεί. Μπήκε μέσα και βρήκε ένα δωμάτιο με έξι κρεβατάκια. Χώθηκε από κάτω και ξάπλωσε πάνω στα σκληρά σανίδια. Όταν πλησίαζε να σκοτεινιάσει, άκουσε ένα ελαφρό θρόισμα κι αμέσως είδε έξι ολόλευκους κύκνους να μπαίνουν στο δωμάτιο από το ανοιχτό παράθυρο. Κάθισαν ήσυχα στο πάτωμα και άρχισαν να φυσούν ο ένας τον άλλο. Σιγά-σιγά έπεσαν όλα τα φτερά τους. Ύστερα έβγαλαν το δέρμα τους σα να έβγαζαν το πουκάμισό τους.

Η μικρή κόρη παρακολουθούσε με ορθάνοιχτα τα μάτια της την παράξενη εκείνη στιγμή και ξαφνικά αναγνώρισε τους έξι αδερφούς της. Γεμάτη χαρά σύρθηκε έξω και έπεσε στην αγκαλιά τους.

Παρ' όλη την χαρά τους όμως, τ΄ αδέρφια της είχαν ζωγραφισμένη την ανησυχία στο πρόσωπό τους και της είπαν:

- Φύγε γρήγορα, αδερφούλα μας, φύγε. Δεν πρέπει να μείνεις. Εδώ έρχονται και κρύβονται ληστές και άμα σε βρουν θα σε σκοτώσουν.

- Και δεν μπορείτε εσείς να με υπερασπιστείτε; ρώτησε η μικρή αδερφή τους.

- Όχι, της απάντησαν, γιατί μόνο κάθε βράδυ, για ένα τέταρτο της ώρας μπορούμε να λυθούμε από τα μάγια και να ξαναγίνουμε ανθρώπινα πλάσματα. Μόλις όμως περάσει το τέταρτο ξαναγινόμαστε κύκνοι.

Η αδερφή τους όταν άκουσε αυτά τα λόγια άρχισε αν κλαίει.

- Τίποτα λοιπόν, είπε, δεν μπορεί να γίνει για να ελευθερωθείτε;

- Ω, απάντησαν, υπάρχει κάτι αλλά είναι πολύ δύσκολο και εσύ είσαι μικρή κι αδύναμη. Θα έπρεπε έξι ολόκληρα χρόνια να είσαι αμίλητη, να μην πεις ούτε μια λέξη ούτε και να γελάσεις. Θα έπρεπε ακόμη να καταφέρεις να ετοιμάσεις, μέσα στα έξι αυτά χρόνια, έξι πουκαμισάκια με τα λουλούδια εκείνα που τα λένε αστράκια. Αν όμως βγει από το στόμα σου έστω και μια μόνο λέξη, όλα θα πήγαιναν χαμένα.

Ίσα-ίσα τη στιγμή που τελείωσαν τα λόγια τους, πέρασε και το τελευταίο δευτερόλεπτο από το τέταρτο της ώρας. Αμέσως τα έξι αδέρφια της ξανάγιναν κύκνοι και πέταξαν έξω από το παράθυρο.

Η καλή αδερφούλα είχε πάρει πια την απόφασή της. Θα ελευθέρωνε τα αδέρφια της ακόμα κι αν το πλήρωνε με την ίδια τη ζωή της.

Έφυγε λοιπόν από την καλύβα και προχώρησε στην καρδιά του δάσους. Σκαρφάλωσε πάνω σε ένα δέντρο και πέρασε τη νύχτα εκεί. Το άλλο πρωί μάζεψε αστράκια και άρχισε τη δουλειά της. Όσο για να μιλήσει, ήταν τόση η ερημιά, που τέτοιος φόβος δεν υπήρχε. Και έπειτα, ήταν τόσο λυπημένη που δεν ένιωθε την παραμικρή επιθυμία να γελάσει. Καθόταν λοιπόν στο δέντρο πάνω και δεν κοίταζε παρά τη δουλειά της.

Πέρασε καιρός πολύς. Κάποτε έτυχε να βγει να κυνηγήσει στο δάσος εκείνο ο βασιλιάς του τόπου. Μερικοί από τους κυνηγούς που τον συνόδευαν έφτασαν κοντά στο δέντρο που καθόταν η κόρη και την είδαν.

- Ποια είσαι; της φώναξαν από κάτω.

Εκείνη δεν έδωσε καμιά απάντηση. Δεν έβγαλε λέξη από το στόμα της όπως είχε υποσχεθεί.

- Έλα κάτω, της είπαν. Μη φοβάσαι, δε θα σου κάνουμε κακό.

Η κόρη δεν έβγαλε πάλι λέξη. Κούνησε μόνο το κεφάλι της. Κι επειδή οι κυνηγοί τη βασάνιζαν με ένα σωρό ερωτήσεις, τους έδειξε το χρυσό περιδέραιό της ελπίζοντας πως θα ικανοποιηθούν και θα την αφήσουν ήσυχη. Αυτοί όμως δεν είχαν σκοπό να φύγουν. Αναγκάστηκε λοιπόν να τους ρίξει την κεντητή ζώνη της, το πολύτιμο δαχτυλίδι της και ό,τι άλλο φορούσε πάνω της. Στο τέλος έμεινε μόνο με το πουκάμισό της. Τίποτα από αυτά όμως δεν έφερε αποτέλεσμα. Ήταν αδύνατο να τους κρατήσει περισσότερο. Οι κυνηγοί σκαρφάλωσαν στο δέντρο, την έπιασαν και την πήγαν στο βασιλιά τους.

Ο βασιλιάς την κοίταξε καλά και τη ρώτησε:

- Ποια είσαι; Τι έκανες πάνω στο δέντρο;

Μα εκείνη δεν έβγαλε λέξη από το στόμα της.

Έπειτα, της μίλησε σε όλες τις γλώσσες που ήξερε. Η κόρη έμενε βουβή. Ήταν όμως τόσο όμορφη που ο βασιλιάς τη συμπάθησε πολύ. Την τύλιξε με το βασιλικό μανδύα του, την έβαλε πάνω στο άλογο του και την έφερε στο παλάτι. Παράγγειλε αμέσως να της δώσουν να φορέσει τα πιο πλούσια φορέματα. Όταν ντύθηκε η κόρη έλαμψε η ομορφιά της. Έλαμπε σαν διαμάντι και τα μάτια της ακτινοβολούσαν, μα δεν έλεγε ούτε μια λέξη!

Ο βασιλιάς απτόητος την έβαλε να καθίσει στο πλευρό του την ώρα του φαγητού. Μεγάλη εντύπωση του έκανε η μετριοφροσύνη της και η λεπτή της συμπεριφορά.

- Αυτή την κόρη, είπε, διαλέγω για γυναίκα μου. Δε θα πάρω καμιά άλλη στον κόσμο.

Έτσι, ύστερα από λίγες μέρες παντρεύτηκαν και όλοι χάρηκαν στο βασίλειο. Μόνο η μητέρα του βασιλιά δυσαρεστήθηκε με το γάμο του γιου της και δε μιλούσε καλά για τη νεαρή βασίλισσα.

- Ποιος ξέρει από πού μας ήρθε, έλεγε. Αυτή δεν ξέρει ούτε μια λέξη να βγάλει από το στόμα της. Δεν ήταν αυτή άξια να γίνει γυναίκα του γιού μου!

Έπειτα από ένα χρόνο, η νέα βασίλισσα έφερε στον κόσμο το πρώτο παιδάκι της. Ήταν πολύ χαριτωμένο και ο βασιλιάς ξετρελάθηκε από τη χαρά του. Μα το άτυχο παιδάκι αρρώστησε ξαφνικά και πέθανε. Η μητέρα του βασιλιά κατηγόρησε τη νύφη της πως δεν περιποιήθηκε το παιδί της και γι' αυτό πέθανε. Ο καλόκαρδος βασιλιάς όμως δεν το πίστεψε. Θεωρούσε αθώα τη γυναίκα του. Και η βασίλισσα εξακολουθούσε να ράβει τα πουκαμισάκια χωρίς να νοιάζεται για τις κατηγορίες της πεθεράς της.

Δυστυχώς και το δεύτερο παιδί που γέννησε η νεαρή βασίλισσα πέθανε ξαφνικά κι αυτό. Ήταν ένα όμορφο αγοράκι και ο βασιλιάς λυπήθηκε πολύ. Πάλι η μητέρα του κατηγόρησε τη νύφη της.

- Είναι πού τρυφερή και πολύ καλή, είπε ο βασιλιάς και ανίκανη να κάνει κακό. Αν η καημένη δεν ήταν βουβή και μπορούσε να υπερασπιστεί τον εαυτό της, η αθωότητά της θα έλαμπε όπως το φως του ήλιου.

Όταν όμως πέθανε ξαφνικά και το τρίτο αγοράκι που γέννησε, τότε ο βασιλιάς πίστεψε τη μητέρα του και παράδωσε την άτυχη γυναίκα στους δικαστές να τη δικάσουν. Εκείνοι την καταδίκασαν να καεί ζωντανή!

Η μέρα που ορίστηκε για να εκτελεστεί η απόφαση ήταν η τελευταία μέρα στα έξι χρόνια που ήταν υποχρεωμένη η κόρη να μη γελάσει και να μη μιλήσει για να ελευθερώσει τα έξι αδέρφια της από τα μάγια της κακής μητριάς τους.

Τα έξι μικρά πουκάμισα ήταν έτοιμα όλα, εκτός από ένα που του έλειπε το αριστερό μανίκι. Και όταν την ανέβασαν στο σωρό με τα ξύλα για να την κάψουν, η νεαρή βασίλισσα κρατούσε στα χέρια της τα πουκάμισα.

Μόλις την ανέβασαν πάνω και ετοιμάστηκαν να ανάψουν τη φωτιά, η άτυχη γυναίκα έβγαλε μια δυνατή φωνή. Την ίδια στιγμή, είδε έξι κύκνους να πετούν προς το μέρος της. Κατάλαβε πως ήρθε η ώρα και η καρδιά της χτύπησε δυνατά από την ευτυχία.

Οι κύκνοι με γρήγορα φτερουγίσματα την πλησίασαν και την περικύκλωσαν. Και η κόρη έριξε τα πουκάμισα πάνω τους. Τότε έπεσαν τα φτερά από πάνω τους και παρουσιάστηκαν οι έξι αδερφοί της βασίλισσας, όλοι γεροί και δυνατοί. Μα επειδή το ένα από τα έξι πουκάμισα είχε μείνει χωρίς μανίκι, ο μικρότερος από τα αδέρφια της αντί για το αριστερό του χέρι είχε φτερούγα κύκνου!

Τα αγαπημένα αδέρφια αγκαλιάστηκαν και φιλήθηκαν χαρούμενα και η βασίλισσα έτρεξε στο βασιλιά που στεκόταν και τους παρακολουθούσε κατάπληκτος. Για πρώτη φορά από τότε που γνωρίστηκαν, του μίλησε:

- Αγαπημένε μου βασιλιά, του είπε, τώρα που μπορώ να μιλήσω σου λέω πως είμαι αθώα. Άδικα με κατηγόρησε η μητέρα σου. Τα παιδιά ήταν γραφτό να πεθάνουν. Έπρεπε πρώτα να ελευθερωθούν τα αδέρφια μου. Σε παρακαλώ να συγχωρήσεις και συ τη μητέρα σου και να ζήσουμε όλοι ευτυχισμένοι.

Του διηγήθηκε τότε όλη την ιστορία της και αυτός κατάλαβε τα βάσανά που είχε περάσει για να απελευθερώσει τα αδέλφια της από τα μάγια.

Από τότε ο βασιλιάς και η βασίλισσα έζησαν αυτοί καλά και μείς καλύτερα.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
παιδικά παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ελληνικά παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
αδελφοί γκριμ

# data[].attributes.attachment_link.title
Οι έξι κύκνοι

# data[].attributes.attachment_link.description
Παραμύθι Οι έξι κύκνοι: Μια φορά κι έναν καιρό, ένας βασιλιάς κυνηγούσε στο μεγάλο δάσος. Τον συντρόφευαν στο κυνήγι όλοι οι φίλοι του και οι αυλικοί. Κάποια στιγμή πετάχτηκε μπροστά του ένα όμορφο ελάφι. Ήταν τόση η λαχτάρα του να πιάσει αυτό το ελάφι, που το ακολούθησε αμέσως.

# data[].attributes.headline
Η Ωραία Κοιμωμένη.

# data[].attributes.subject
Η Ωραία Κοιμωμένη.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Παιδικα Παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Μια φορά και έναν καιρό, ζούσε ένας βασιλιάς και μία βασίλισσα που επιθυμούσαν πάρα πολύ να αποκτήσουν ένα παιδί. Κάποια μέρα και αφού είχε περάσει πολύς καιρός, η βασίλισσα πήγε για μπάνιο στην λίμνη.

Ενώ καθόταν πλάι στο νερό, βγήκε ένας βάτραχος, την πλησίασε και της λέει:

- "Η επιθυμία σας θα γίνει πραγματικότητα. Πριν περάσει ένας χρόνος θα αποκτήσετε μία κόρη."

Πράγματι, προτού περάσει ένας χρόνος, η βασίλισσα γέννησε ένα πανέμορφο κορίτσι. Ο βασιλιάς για να γιορτάσει τη γέννηση της κόρης του αποφάσισε να διοργανώσει μια μεγάλη γιορτή. Κάλεσε όλους τους συγγενείς, τους φίλους και τους αυλικούς, αλλά και τις νεράιδες, που ήταν σοφές και θα προίκιζαν το παιδί με όλες τις χάρες και τις αρετές του κόσμου. Στο βασίλειο υπήρχαν δεκατρείς σοφές νεράιδες, αλλά στο παλάτι είχαν μόνο δώδεκα χρυσά σερβίτσια και έτσι ο βασιλιάς αποφάσισε να καλέσει μόνο δώδεκα νεράιδες. Η δέκατη τρίτη νεράιδα έμεινε χωρίς πρόσκληση και δεν μπορούσε να έρθει στη γιορτή.

Η γιορτή ήταν πραγματικά μεγάλη, πλούσια και όλοι διασκέδασαν και έφαγαν ό,τι επιθυμούσαν. Στο τέλος, οι νεράιδες σηκωνόντουσαν η μία μετά την άλλη και δώριζαν στο κοριτσάκι τις μαγικές χάρες τους: η μία του έδωσε την εργατικότητα, η άλλη την ομορφιά, η τρίτη τον πλούτο, και έτσι η τυχερή μικρή βασιλοπούλα είχε ό,τι μπορούσε να επιθυμήσει κανείς σε αυτό τον κόσμο.

Όταν όμως έκανε το δώρο της και η ενδέκατη νεράιδα, εμφανίστηκε ξαφνικά στη γιορτή η δεκατη τρίτη νεράιδα, η ακάλεστη. Είχε θυμώσει πολύ που δεν την κάλεσαν και είχε έρθει για να εκδικηθεί! Χωρίς να χαιρετήσει ή να κοιτάξει κανέναν, φώναξε:

- "Όταν η κόρη του βασιλιά γίνει δεκαπέντε χρονών, θα τρυπηθεί με ένα αδράχτι και θα πέσει νεκρή!"

Χωρίς να πει άλλη κουβέντα γύρισε και έφυγε την αίθουσα.

Όλοι τρόμαξαν και έμειναν άφωνοι. Τότε ξεπρόβαλε η δωδέκατη νεράιδα, η οποία ακόμη δεν είχε δώσει το δώρο της. Επειδή δεν μπορούσε να ακυρώσει την κατάρα, παρά μόνο να την ελαφρύνει, είπε:

- "Όχι, η βασιλοπούλα δεν θα πεθάνει από το τρύπημα, αλλά θα κοιμηθεί βαθιά για εκατό χρόνια."

Από κείνη τη μέρα, ο βασιλιάς και η βασίλισσα έχασαν τον ύπνο τους. Δεν ήξεραν τι να κάνουν για να σώσουν το κοριτσάκι τους από τη δυστυχία που την περίμενε! Και όσο περνούσε ο καιρός, τόσο μεγάλωνε ο πόνος και η αγωνία τους. Ο βασιλιάς που ήθελε να προστατέψει το παιδί του από το κακό, έδωσε εντολή να κάψουν όλες τις ρόκες και όλα τα αδράχτια που υπήρχαν στη χώρα.

Στο μεταξύ, το κορίτσι μεγάλωνε και είχε πάρει όλες τις χάρες που της χάρισαν οι σοφές νεράιδες. Ήταν τόσο όμορφο, υπάκουο, ευγενικό και έδειχνε σε όλους κατανόηση που δεν υπήρχε άνθρωπος να μην το αγαπάει.

Και έφτασε η μέρα που το κορίτσι έγινε δεκαπέντε χρονών. Εκείνο το πρωί, ο βασιλιάς και η βασίλισσα είπαν στη δασκάλα της να την προσέχει και να μην αφήσει κανέναν να μπει στο παλάτι, και πήγαν εκδρομή ήσυχοι πως είχαν λάβει όλα τα μέτρα. Η βασιλοπούλα έμεινε στο παλάτι. Τότε το κορίτσι πήγε σε όλα τα μέρη του παλατιού, στα δωμάτια και στις αποθήκες που δεν είχε ξαναδεί, για να φτάσει τελικά σε έναν παλιό πύργο με μια γυριστή σκάλα. Ανέβηκε την στενή σκάλα και έφτασε σε μία μικρή πόρτα. Στην κλειδαριά της πόρτας ήταν τοποθετημένο ένα παλιό σκουριασμένο κλειδί. Όταν το γύρισε, άνοιξε η πόρτα και φανερώθηκε ένα δωμάτιο όπου καθόταν μία γριούλα. Κρατούσε στο χέρι της ένα αδράχτι και έγνεθε μαλλί σιγοτραγουδώντας.

- "Καλημέρα γιαγιούλα" είπε η βασιλοπούλα "τι κάνεις εκεί πέρα;"

- "Γνέθω" είπε η γριά και κούνησε ελαφρά το κεφάλι για να χαιρετίσει.

- "Τι πράγμα είναι αυτό που στριφογυρίζεις στα χέρια σου;" ρώτησε το κοριτσάκι που δεν είχε ξαναδεί αδράχτι και το πήρε στα χέρια της, για να μάθει να γνέθει.

Μόλις όμως το έπιασε, ενεργοποιήθηκε η κατάρα και τρύπησε το δάχτυλο της.

Αμέσως η βασιλοπουλα έπεσε σε ένα κρεβάτι που υπήρχε στο δωμάτιο και κοιμήθηκε βαθιά. Πολύ γρήγορα, ο ύπνος αυτός εξαπλώθηκε σε όλο το παλάτι! Ο βασιλιάς και η βασίλισσα, που μόλις είχαν γυρίσει στο παλάτι και μπαίνανε στην μεγάλη σάλα, άρχισαν να κοιμούνται και μαζί τους και όλοι οι αυλικοί. Ακόμη και τα άλογα στους στάβλους αποκοιμήθηκαν και μαζί τους τα σκυλιά στην αυλή, τα περιστέρια στη σκεπή και οι μύγες στους τοίχους. Η φωτιά που άναβε στη σόμπα έσβησε, το ψητό σταμάτησε να ψήνεται, ο μάγειρας που είχε πιάσει τον βοηθό του από τα μαλλιά επειδή είχε κάνει κάποιο λάθος, τον άφησε και αποκοιμήθηκε επι τόπου. Ο αέρας ησύχασε και στα δέντρα μπροστά από το παλάτι δεν κουνιόταν πια ούτε φύλλο!

Γύρω από το παλάτι φύτρωσαν αγριοτριανταφυλλιές και άρχισαν να μεγαλώνουν ώσπου τελικά το κάλυψαν ολόκληρο. Τόσο πολύ μεγάλωσαν που τελικά δεν έβλεπε κανείς το παλάτι, ούτε καν τις σημαίες που κυμάτιζαν στους πύργους τους.

Με τον καιρό, εξαπλώθηκε παντού στη χώρα ο θρύλος της Ωραίας Κοιμωμένης, το πανέμορφο Αγριοτριαντάφυλλο όπως την έλεγαν. Διάφοροι πρίγκηπες ερχόντουσαν από ξένες, μακρυνές χώρες και προσπαθούσαν να περάσουν το φράχτη, να μπουν στο παλάτι και να δουν την πεντάμορφη βασιλοπούλα. Όμως δεν κατόρθωναν να περάσουν τις αγριοτριανταφυλλιές, γιατί τα αγκάθια τους μπλέκονταν μεταξύ τους σαν αόρατα χέρια και τους αιχμαλώτιζαν. Έτσι οι νέοι παγιδεύονταν με αποτέλεσμα να πεθαίνουν άδοξα.

Μετά από πολλά πολλά χρόνια, ήρθε ένα βασιλόπουλο στη χώρα και άκουσε από έναν γέρο να λέει για τους θάμνους με τις αγριονταφυλλιές που έκρυβαν το παλάτι της Ωραίας Κοιμωμένης. Ο γέρος έλεγε πως εδώ και εκατό χρόνια μέσα σ' εκείνο το αθέατο παλάτι κοιμόταν η βασιλοπούλα, το Αγριοτριαντάφυλλο όπως την έλεγαν. Μαζί της είχαν πέσει σε βαθύ ύπνο ο βασιλιάς, η βασίλισσα και όλοι οι αυλικοί.

Το βασιλόπουλο ήξερε από τον παππού του ότι πολλοί πρίγκιπες προσπάθησαν να περάσουν τον γεμάτο αγκάθια φράχτη αλλά όλοι τους παγιδεύτηκαν και πέθαναν. Ο νεαρός όμως δεν λογάριασε τον κίνδυνο και είπε:

- "Δεν φοβάμαι, θέλω να δω την ωραία κοιμωμένη"

Ο γέρος που του έλεγε για το παλάτι, προσπάθησε μάταια να τον μεταπείσει αλλά αυτός δεν άκουγε τα λόγια του.

Ωστόσο είχαν ήδη περάσει τα εκατό χρόνια της κατάρας, και είχε έρθει η μέρα που θα έπρεπε να ξυπνήσει η Ωραία Κοιμωμένη. Έτσι, όταν το βασιλόπουλο πλησίασε τον φράχτη με τα αγκάθια, τον βρήκε ανθισμένο γεμάτο μεγάλα όμορφα τριαντάφυλλα. Μόλις τα άγγιξε με το χέρι του, τα λουλούδια παραμέρισαν από μόνα τους και τον άφησαν να περάσει χωρίς να πάθει το παραμικρό. Ετσι, ο νεαρός πέρασε εύκολα το φράχτη και έφτασε στην πόρτα του παλατιού. Τη βρήκε ανοιχτή και προχώρησε στην αυλή.

Στην αυλή είδε τα άλογα και τα κυνηγόσκυλα να είναι ξαπλωμένα και να κοιμούνται. Στη σκεπή είδε τα περιστέρια να έχουν βάλει το κεφαλάκι τους κάτω από τα φτερά τους. Όταν μπήκε στο παλάτι οι μύγες κοιμόντουσαν στους τοίχους, ο μάγειρας είχε ακόμη το χέρι σαν να ήθελε να αρπάξει τον νεαρό βοηθό του, και η υπηρέτρια καθόταν στο τραπέζι έχοντας μπροστά της μία μαύρη κότα που ήθελε να ξεπουπουλιάσει. Βαθιά ησυχία βασίλευε παντού.

Ο νεαρός μπήκε στη μεγάλη σάλα, όπου ήταν κοιμισμένοι όλοι οι αυλικοί αλλα και ο βασιλιάς και η βασίλισσα πάνω στους θρόνους τους. Συνέχισε να περπατάει, και τίποτε δεν ακουγόταν παρά μόνο η αναπνοή του! Τελικά έφτασε στον πύργο με τη στενή γυριστή σκάλα. Την ανέβηκε και έφτασε στην πόρτα με το σκουριασμένο κλειδί. Την άνοιξε και μπήκε στην μικρή κάμαρα όπου βρισκόταν η Ωραία Κοιμωμένη. Έκανε μερικά βήματα και αντίκρισε το κορίτσι, που ακόμα κοιμόταν.

Η βασιλοπούλα ήταν τόσο όμορφη που ο νεαρός μαγεύτηκε, δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια του από πάνω της! Τελικά έσκυψε και της έδωσε ένα φιλί. Μόλις την φίλησε, η κοπέλα ξύπνησε, άνοιξε τα μάτια της, και κοίταξε γλυκά τον νέο. Η κατάρα είχε τελειώσει.

Έπειτα, η βασιλοπούλα σηκώθηκε, πήρε από το χέρι το βασιλόπουλο και κατέβηκαν μαζί στη μεγάλη αίθουσα. Εκεί ο ένας μετά τον άλλον ξυπνούσαν και οι υπόλοιποι, ο βασιλιάς, η βασίλισσα, όλοι οι αυλικοί και κοιτούσαν απορημένοι αλλά χαρούμενοι. Τα άλογα στην αυλή ανασηκώθηκαν και κουνιόντουσαν να ξεμουδιάσουν μετά από 100 χρόνια ακινησίας, τα κυνηγόσκυλα πηδούσαν και γάβγιζαν, τα περιστέρια στη σκεπή έβγαλαν τα κεφαλάκι τους από τις φτερούγες τους κοίταξαν τριγύρω και άρχισαν να πετάνε, οι μύγες στους τοίχους άρχισαν να κουνάνε τα φτερά τους, η φωτιά στην κουζίνα ξαναζωντάνεψε μόνη της, το φαγητό συνέχισε να ψήνεται, ο μάγειρας έδωσε μία σφαλιάρα στον βοηθό και αυτός άρχισε να φωνάζει ενώ η υπηρέτρια συνέχισε να ξεπουπουλιάζει την μαύρη κότα σαν να μην συνέβη τίποτε!

Σε λίγες μέρες έγινε ο γάμος της βασιλοπούλας και του βασιλόπουλου με μεγάλη λαμπρότητα. Όλο το βασίλειο γιόρταζε. Και από τότε έζησαν μαζί ευτυχισμένοι, κυβερνώντας με καλοσύνη και όλοι τους αγαπούσαν. Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα...

Λίγα λόγια για το παραμύθι (για όσους αγαπάνε τις ιστορίες)

Η Ωραία Κοιμωμένη είναι ένα κλασικό παραμύθι που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1697 από τον Σαρλ Περώ (Charles Perrault) στα γαλλικά με τίτλο "La Belle au bois dormant". Οι Αδελφοί Γκριμ το αναδημοσίευσαν αργότερα ως Little Briar Rose (γερμανικός τίτλος: Dornröschen). Ωστόσο, η κεντρική ιστορία είναι πολύ παλαιότερη, καθώς υπάρχει μια εκδοχή της στο μεσαιωνικό γαλλικό έργο Perceforest, που γράφτηκε ανάμεσα στο 1330 και 1344. Σε αυτό το γοτθικό ρομάντζο περιγράφεται μια φανταστική ιστορία της Μεγάλης Βρετανίας την οποία υποτίθεται κατέκτησε ο... Μέγας Αλέξανδρος, και έπειτα έφυγε για την Βαβυλώνα αφήνοντας στο πόδι του τον Perceforest, ο οποίος πήρε αυτό το όνομα γιατί μπόρεσε να τρυπήσει (pierce) το μαγεμένο δάσος (forest)!

Εικόνες παραμυθιού: Victor Gabriel Gilbert, Jenny Harbour, Anne Anderson

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
παιδικά παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
αγριοτριαντάφυλλο

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
μέγας αλέξανδρος

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ελληνικά παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.title
Η Ωραία Κοιμωμένη

# data[].attributes.attachment_link.description
Παραμύθι Η Ωραία Κοιμωμένη: Μια φορά και έναν καιρό, ζούσε ένας βασιλιάς και μία βασίλισσα που επιθυμούσαν πάρα πολύ να αποκτήσουν ένα παιδί. Κάποια μέρα και αφού είχε περάσει πολύς καιρός, η βασίλισσα πήγε για μπάνιο στην λίμνη. Ενώ καθόταν πλάι στο νερό, βγήκε ένας βάτραχος, την πλησίασε και της λέει: - "Η επιθυμία σας θα γίνει πραγματικότητα.

# data[].attributes.headline
Τα καινούρια ρούχα του Αυτοκράτορα

# data[].attributes.subject
Τα καινούρια ρούχα του Αυτοκράτορα

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Παιδικα Παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Μια φορά και έναν καιρό, πριν από πολλά χρόνια ζούσε ένας πολύ γκρινιάρης αυτοκράτορας που όλη τη μέρα ασχολούνταν με το ντύσιμό του. Τόσο πολύ του άρεσε να ντύνεται με ωραία ρούχα, που έδινε όλα τα χρήματα του βασιλείου του για να αγοράζει καινούρια και να είναι ντυμένος στην εντέλεια.

Αυτός ο αυτοκράτορας δεν νοιαζόταν για τίποτε. Δεν φρόντιζε να έχουν να φάνε οι πολίτες του, ούτε οι στρατιώτες του. Δεν νοιαζόταν καθόλου για το θέατρο, και δεν του άρεσε να πηγαίνει βόλτα στο δάσος, παρά μόνο να επιδεικνύει τα καινούρια του ρούχα. Είχε μάλιστα μια καινούρια ενδυμασία για κάθε ώρα της ημέρας. Και όπως λένε για άλλους βασιλιάδες όταν έχουν δουλειά στην αίθουσα των συσκέψεων, για αυτόν τον αυτοκράτορα έλεγαν συνέχεια: "Ο αυτοκράτορας βρίσκεται στο βεστιάριο!". Και κάθε μέρα ζητούσε από τους ράφτες του να του ράβουν καινούρια ρούχα για να εντυπωσιάζει τους πολίτες. Ώσπου μια μέρα, οι ράφτες του δεν μπορούσαν να σκεφτούν νέα σχέδια. Τότε ο αυτοκράτορας θύμωσε πολύ και άρχισε να φωνάζει

- Είστε τρελοί; Δε μπορώ να φοράω κάθε μέρα τα ίδια ρούχα!

Μετά, έκανε διάγγελμα σε όλο το βασίλειο υποσχόμενος πως θα έδινε πολλά πλούτη σε όποιον του έφτιαχνε τα πιο πρωτότυπα ρούχα. Όλοι οι ράφτες έβαλαν τα δυνατά τους για να ράψουν ωραία ρούχα, αλλά ο γκρινιάρης αυτοκράτορας τους έδιωχνε, γιατί τα έβρισκε πολύ συνηθισμένα!

Στην μεγάλη πόλη του βασιλείου, υπήρχε πάντοτε πολύ κίνηση και κάθε μέρα έρχονταν πολλοί ξένοι και έμποροι. Κάποια μέρα ήρθαν και δύο απατεώνες, που άκουσαν για την υπόσχεση του αυτοκράτορα, και αμέσως παρουσιάστηκαν μπροστά του λέγοντας ότι είναι διάσημοι ράφτες. Του είπαν πως είχαν ταξιδέψει από την Περσία για να ικανοποιήσουν την επιθυμία του για ρούχα. Έλεγαν ότι φτιάχνουν ρούχα από ένα πολύ σπάνιο ύφασμα, που είναι το ομορφότερο του κόσμου! Τόσο όμορφο που λίγοι άνθρωποι μπορούν να φανταστούν τα σχέδια και τα χρώματα του. Γι'αυτό το λόγο, του είπαν, τα ρούχα από αυτό το ύφασμα μπορούν να τα δούν μόνο έξυπνοι άνθρωποι. Δηλαδή είναι αόρατα για οποιονδήποτε δεν ήταν ικανός για το αξίωμά του ή ήταν τελείως χαζός.

Όταν το άκουσε αυτό ο αυτοκράτορας ενθουσιάστηκε.

" Ωραία ρούχα θα είναι αυτά", σκέφτηκε. " Αν τα αποκτούσα, θα μπορούσα να καταλάβω ποιοι από τους υπουργούς μου δεν είναι άξιοι και να ξεχωρίζω τους έξυπνους από τους χαζούς! Αυτό το υλικό θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί αμέσως τώρα για τα καινούρια μου ρούχα! "

Έτσι έδωσε χρήματα στους δύο απατεώνες για να αρχίσουν την δουλειά τους χωρίς άλλες καθυστερήσεις.

Οι υποτιθέμενοι ράφτες έστησαν δύο μεγάλους αργαλειούς και προσποιούνταν ότι εργάζονταν νυχθημερόν.

Στην πραγματικότητα βέβαια δεν έραβαν απολύτως τίποτα. Παρόλα αυτά ζητούσαν από τον αυτοκράτορα και έπαιρναν το καλύτερο μετάξι και το λαμπρότερο χρυσάφι, δήθεν για να στολίσουν τα ρούχα του. Αυτά τα πλούτη τα έκρυβαν αμέσως σε ένα μυστικό μέρος, ενώ συνέχιζαν να δουλεύουν στους άδειους αργαλειούς τους ως αργά το βράδυ.

" Θα πάω να δω πόσο έχουν προχωρήσει αυτοί οι ράφτες με τα νέα μου ρούχα! " είπε ο αυτοκράτορας, αλλά τότε θυμήθηκε ότι όποιος είναι χαζός ή ακατάλληλος για το αξίωμά του δεν μπορούσε να δει το απίθανο υλικό τους!

Δεν πίστευε βέβαια ότι ο ίδιος θα είχε τέτοιο πρόβλημα, γιατί νόμιζε ότι ήταν πολύ ικανός αυτοκράτορας. Για καλό και για κακό, όμως, σκέφτηκε να στείλει κάποιον άλλο για να δει τι γίνεται. Όλοι οι άνθρωποι στην πόλη ήξεραν για το πόσο μεγάλη ήταν η δύναμη του υλικού και όλοι ήταν περίεργοι να δουν πόσο χαζοί ή ανάξιοι ήταν οι γείτονές τους.

" Θα στείλω τον τίμιο γέρο-υπουργό μου στους ράφτες" σκέφτηκε ο αυτοκράτορας. " Αυτός θα μπορέσει να αξιολογήσει καλύτερα από τον καθένα πως προχωράνε οι ράφτες με τα καινούρια μου ρούχα, γιατί και έξυπνος είναι και το αξίωμα του το γνωρίζει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο!"

Έτσι πήγε ο καλός γερο-υπουργός στην αίθουσα όπου ήταν οι δύο απατεώνες ράφτες και έκαναν ότι δούλευαν στους άδειους αργαλειούς.

" Ο θεός να με φυλάει! Δεν βλέπω τίποτα, κανένα ύφασμα! " είπε μέσα του ο γέρος γουρλώνοντας τα μάτια του. Όμως δεν αποκάλυψε σε κανέναν την σκέψη του.

Οι δύο απατεώνες τον παρακάλεσαν να πλησιάσει στον αργαλειό για να τους πει αν του άρεσε το σχέδιο στο ύφασμα. Μάλιστα, του έδειχναν τον άδειο αργαλειό και έλεγαν και ξανάλεγαν πόσο όμορφα ήταν τα χρώματα!

Ο καημένος ο γερο-υπουργός, συνέχισε να ανοίγει τα μάτια του όσο μπορούσε, αλλά δεν έβλεπε κάτι πάνω στον αργαλειό γιατί στην πραγματικότητα δεν υπήρχε τίποτε να δει!

" Κύριε ελέησε με" σκέφτηκε πάλι ο υπουργός. " Μήπως είμαι χαζός; Μια ζωή πίστευα ότι είμαι έξυπνος. Προς Θεού κανείς δεν πρέπει να το μάθει! Μήπως είμαι ακατάλληλος κι εγώ για το αξίωμα μου; Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να πω ότι δεν μπορώ να δω το ύφασμα! "

" Δεν έχετε να πείτε τίποτα; " τον ρώτησε γελώντας ο ένας από τους απατεώνες.

" Μα βέβαια είναι πολύ χαριτωμένο, πολύ όμορφο" απάντησε γρήγορα ο γερο-υπουργός κοιτώντας μέσα από τα γυαλιά του. " Ωραίο σχέδιο και όμορφα χρώματα! Ναι, ναι, θα πάω αμέσως να πω στον αυτοκράτορα πόσο πολύ μου αρέσει! "

" Μπράβο, πολύ χαιρόμαστε που σας αρέσει! " απάντησαν οι απατεώνες ράφτες και βάλθηκαν πάλι να του εξηγούν τα υποτιθέμενα σχέδια στο ύφασμα και να του απαριθμούν τα χρώματα, που υποτίθεται ότι είχαν τα ρούχα που ετοίμαζαν για τον αυτοκράτορα...

Μην μπορώντας να κάνει αλλιώς, ο γερο-υπουργός έδινε προσοχή στην περιγραφή των απατεώνων, ώστε να πει ακριβώς τα ίδια όταν θα επέστρεφε στον αυτοκράτορα. Έτσι και έγινε!

Τον επόμενο καιρό, οι απατεώνες αποθρασύνθηκαν τελείως. Απαιτούσαν συνεχώς περισσότερα χρήματα, περισσότερο μετάξι και περισσότερο χρυσάφι. Και όλα τα πλούτη τα κρατούσαν για τον εαυτό τους, ενώ συνέχιζαν να προσποιούνται ότι δουλεύουν στους άδειους αργαλειούς.

Μετά από λίγο, ο ανυπόμονος αυτοκράτορας έστειλε και άλλον έμπιστο του, έναν αξιωματικό της φρουράς, για να δει πότε θα είναι έτοιμα τα καινούρια ρούχα του. Ο αξιωματικός όμως έπαθε ό,τι και ο γερο-υπουργός. Κοίτουσε και ξανακοιτούσε αλλά αφού δεν υπήρχε τίποτε στον αργαλειο δεν μπορούσε να δει και τίποτε...

" Δεν είναι καταπληκτικό το υλικό μας; Δεν βγαίνει τέλειο το ύφασμα; " ρωτούσαν οι απατεώνες δείχνοντας και εξηγώντας του τα φανταχτερά σχέδια και τα χρώματα στο ύφασμα, το οποίο όμως δεν υπήρχε.

" Χαζός δεν είμαι" σκέφτηκε ο αξιωματικός. " Από ότι φαίνεται όμως δεν είμαι ικανός για το αξίωμα που έχω! Περίεργο βέβαια, γιατί νόμιζα ότι κάνω καλά τη δουλειά μου, αλλά κανείς δεν πρέπει να το καταλάβει! "

Έτσι, άρχισε και αυτός να επαινεί το δήθεν υλικό και τα υφάσματα για τα όμορφα χρώματα και τα υπέροχα σχέδια, παρόλο που δεν έβλεπε τίποτα.

" Ναι είναι όλα υπέροχα, δεν θα το πιστεύετε! " είπε στον αυτοκράτορα όταν επέστρεψε στο παλάτι.

Όλοι οι άνθρωποι στην πόλη μιλούσαν πια για το καταπληκτικό υλικό των απατεώνων. Τότε ο αυτοκράτορας άρχισε να ανυπομονεί. Ήθελε να δει και ο ίδιος αυτά τα τόσο όμορφα ρούχα όσο ήταν ακόμη στον αργαλειό. Πήρε λοιπόν μαζί του όλους τους αυλικούς και πήγε στους δύο πονηρούς απατεώνες. Μεταξύ των αυλικών ήταν και οι δύο απεσταλμένοι που είχαν ήδη επισκεφτεί την αίθουσα με τους αργαλειούς. Οι απατεώνες έκαναν ότι έπλεκαν με όλες τους τις δυνάμεις, αλλά οι αργαλειοί ήταν άδειοι, χωρίς νήματα και κλωστές.

" Δεν είναι καταπληκτικό, μεγαλειότατε αυτοκράτορα μας;" ρώτησαν τότε οι δύο απεσταλμένοι που είχαν ξαναπάει στην αίθουσα. " Θα ήθελε μήπως η μεγαλειότητα σας να να δει από κοντά αυτά τα υπέροχα σχέδια με τα φανταχτερά χρώματα; " του έλεγαν και έδειχναν πάνω στον άδειο αργαλειό καθώς πίστευαν ότι ο αυτοκράτορας θα μπορούσε να δει το υλικό.

" Αμάν!" σκέφτηκε ο αυτοκράτορας " δεν βλέπω τίποτα! Μήπως είμαι χαζός; Μήπως δεν είμαι κατάλληλος για αυτοκράτορας; Αυτό είναι ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να μου συμβεί! "

" Πραγματικά είναι πολύ όμορφα όλα" απάντησε γρήγορα-γρήγορα. " Είναι της απόλυτής μου αρεσκείας! " είπε και έγνεψε συγκαταβατικά κοιτάζοντας τον άδειο αργαλειό καθώς δεν ήθελε να πει ότι δεν βλέπει τίποτα.

Και όλη του η ακολουθία όμως κοιτούσε και ξανακοιτούσε αλλά κανείς δεν μπορούσε να δει τίποτα.

Τελικά από το φόβο τους, όλοι έλεγαν τα ίδια με τον αυτοκράτορα: " Πραγματικά είναι πολύ όμορφα τα ρούχα σας μεγαλειότατε " και συμβούλευαν τον αυτοκράτορα να φορέσει για πρώτη φορά αυτά τα πανέμορφα ρούχα στη μεγάλη γιορτή που θα γινόταν σε λίγες μέρες.

" Είναι καταπληκτικό, πανέμορφο, εξαίσιο, απίθανο, υπέροχο!" έλεγε ο ένας στον άλλο και όλοι έδειχναν να χαίρονται για τα ανύπαρκτα ρούχα του αυτοκράτορά τους.

Ο αυτοκράτορας συμφώνησε να φορέσει τα ρούχα στη γιορτή. Έδωσε σε κάθε απατεώνα από έναν σταυρό του Ιππότη και τους απένειμε τον τίτλο του επίσημου ράφτη της αυλής.

Όλη την νύχτα πριν την μεγάλη γιορτή, οι απατεώνες ήταν ξύπνιοι και είχαν και δεκαέξι κεριά αναμμένα για να δείχνουν ότι δουλεύουν πυρετωδώς.

Ο κόσμος έβλεπε πόσο πολύ εργάζονταν αυτοί οι δύο για να έχουν στην εντέλεια τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα για την επόμενη μέρα.

Οι απατεώνες ράφτες έκαναν πως έπαιρναν τα υφάσματα από τους αργαλειούς, τα έκοβαν στον αέρα με μεγάλα ψαλίδια και τα έραβαν με βελόνες που δεν είχαν κλωστή. Στο τέλος, είπαν δήθεν κουρασμένοι: "Ορίστε, τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα είναι έτοιμα!"

Τη μέρα της γιορτής, ο ίδιος ο αυτοκράτορας πήγε μαζί με τους αυλικούς του για να παραλάβουν τα ενδύματα.

Οι δύο απατεώνες σήκωσαν το ένα χέρι τους στον αέρα σα να κρατούσαν κάτι και είπαν:

" Δείτε αυτό είναι το όμορφο παντελόνι, αυτό το πουκάμισο και αυτό το πανωφόρι! Και τι ωραία μπέρτα! Είναι τόσο ελαφριά τα ρούχα, σαν τον ιστό της αράχνης, που θα πίστευε κανείς ότι δεν φοράει τίποτε στο σώμα του, αλλά αυτή είναι και η ομορφιά του! "

" Ναι, ναι! " απάντησαν όλοι οι υπάλληλοι, φοβισμένοι σαν ποντίκια που δεν έβλεπαν όμως κανένα ρούχο αφού δεν υπήρχε τίποτα.

" Θα ήθελε η μεγαλειότητα σας να βγάλει τα ρούχα της;", ρώτησαν οι απατεώνες. " Τότε θα μπορέσουμε να σας φορέσουμε τα καινούρια εδώ μπροστά στον καθρέφτη! "

Έτσι ο αυτοκράτορας έβγαλε τα ρούχα του, και οι απατεώνες έκαναν ότι του έβαζαν το ένα μετά το άλλο τα ρούχα που υποτίθεται ότι είχαν ράψει.

Ο αυτοκράτορας γυρνούσε μπροστά στον καθρέφτη και έβλεπε τον εαυτό του.

" Τι όμορφα ρούχα και πόσο ωραία που είναι πάνω σας" έλεγαν όλοι οι παρατρεχάμενοι με μια φωνή, " και τι ωραία σχέδια, μία εξαιρετική φορεσιά για τη μεγαλειότητά σας! "

" Έξω σας περιμένει η ακολουθία που θα σας συνοδέψει στην γιορτή " ανακοίνωσε ο τελετάρχης του βασιλείου.

" Κοιτάξτε είμαι σχεδόν έτοιμος" είπε ο αυτοκράτορας. " Δεν μου πάει μια χαρά; " ρώτησε κοιτάζοντας για μια ακόμη φορά τον καθρέφτη καθώς προσποιούνταν ότι παρατηρούσε τα ρούχα του, παρότι ήταν γυμνός!

Οι αυλικοί που είχαν την αρμοδιότητα σηκώνουν την μακριά μπέρτα του αυτοκράτορα, έπιασαν με τα χέρια το πάτωμα και προσποιήθηκαν ότι σήκωσαν και κουβαλούσαν την μπέρτα του. Δεν τολμούσαν ούτε καν να αφήσουν να εννοηθεί ότι δεν έβλεπαν τίποτε.

Έτσι προχωρούσε ο αυτοκράτορας με την ακολουθία του μέσα στο πλήθος.

Από πάνω του ένας βελούδινος ουρανός που τον κουβαλούσαν τέσσερα άτομα και ξοπίσω του οι βαστάζοι που υποτίθεται ότι σήκωναν την μπέρτα.

Όλοι οι άνθρωποι που βρισκόταν στον δρόμο, ή κοιτούσαν από τα παράθυρα έλεγαν:

" Πόσο όμορφα ρούχα φοράει ο αυτοκράτορας. Τι φανταχτερή μπέρτα. Πόσο όμορφα που συνδυάζονται μεταξύ τους! "

Κανείς δεν ήθελε να παραδεχτεί ότι δεν έβλεπε τίποτα, καθώς τότε θα σήμαινε ότι ήταν ανίκανος ή εντελώς χαζός!

Έτσι για πρώτη φορά τα ρούχα του αυτοκράτορα άρεσαν σε όλους, παρότι ήταν ψέματα!

"Μα δεν φοράει απολύτως τίποτα!" είπε τελικά ένα μικρό παιδί.

" Δώστε βάση στη φωνή της αθωότητας! " είπε ο πατέρας του, και από στόμα σε στόμα διαδόθηκαν τα λόγια του παιδιού!

" Μα δεν φοράει απολύτως τίποτα!", έλεγε ο ένας στον άλλο. " Ο αυτοκράτορας δεν φοράει τίποτα, είναι γυμνός! " φώναζε τελικά όλος ο λαός.

Τα άκουγε ο αυτοκράτορας και του φάνηκε ότι ο λαός είχε δίκιο, αλλά σκέφτηκε ότι θα έπρεπε να το υπομείνει και να προσποιηθεί ότι δεν συνέβαινε τίποτε.

Έτσι συνέχισε το δρόμο του ήρεμος και οι αυλικοί συνέχισαν να σηκώνουν την ανύπαρκτη μπέρτα...

Μετά από λίγο όμως κατάλαβε ότι το παιδί έχει δίκιο και ότι οι δύο ράφτες τον κορόιδεψαν!

Αμέσως ανέβηκε στο άλογο του και κάλπασε προς το παλάτι ντροπιασμένος, παίρνοντας μαζί και το καημένο αγοράκι. Όλοι νόμιζαν ότι ο αυτοκράτορας θα τιμωρούσε το παιδάκι επειδή είπε την αλήθεια και τον έκανε ρεζίλι. Όμως, το επόμενο πρωί, ο αυτοκράτορας έβγαλε νέα ανακοίνωση όπου έλεγε ότι το αγοράκι είναι έξυπνο και ειλικρινές γιατί είπε την αλήθεια χωρίς να φοβηθεί. Γι' αυτό το αντάμειψε στέλνοντας σακιά γεμάτα χρυσάφι στους φτωχούς γονείς του!

Από τότε και μετά, ο αυτοκράτορας σταμάτησε να είναι γκρινιάρης και να ασχολείται μόνο με τα ρούχα του και άρχισε να κυβερνά τη χώρα με δικαιοσύνη και σοφία. Και ζήσαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα.
Λίγα λόγια για το παραμύθι "Τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα":
Το παραμύθι αυτό αναφέρεται στο γεγονός ότι οι περισσότεροι άνθρωποι εθελοτυφλούν μπροστά στη γύμνια της εξουσίας ή απλά βολεύονται να βλέπουν αυτό που τους λένε οι άλλοι ότι πρέπει να δουν. Παράλληλα, όμως, δίνει και το αισιόδοξο μήνυμα ότι ο καθένας μας έχει δύναμη όταν υψώνει τη φωνή του: "Ο βασιλιάς είναι γυμνός!"

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
παιδικά παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
αυτοκράτορας

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ελληνικά παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
χανς κρίστιαν άντερσεν

# data[].attributes.attachment_link.title
Τα καινούρια ρούχα του Αυτοκράτορα

# data[].attributes.attachment_link.description
Παραμύθι Τα καινούρια ρούχα του Αυτοκράτορα : Μια φορά και έναν καιρό, πριν από πολλά χρόνια ζούσε ένας πολύ γκρινιάρης αυτοκράτορας που όλη τη μέρα ασχολούνταν με το ντύσιμό του. Τόσο πολύ του άρεσε να ντύνεται με ωραία ρούχα, που έδινε όλα τα χρήματα του βασιλείου του για να αγοράζει καινούρια και να είναι ντυμένος στην εντέλεια.

# data[].attributes.headline
ο Μαγεμένος πύργος

# data[].attributes.subject
ο Μαγεμένος πύργος

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Παιδικα Παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μακρινό βασίλειο, ήταν ένας βασιλιάς που είχε τρεις γιούς. Μια μέρα, οι δύο μεγαλύτεροι γιοι του βασιλιά αποφάσισαν να φύγουν μακρυά σε άλλες χώρες για να κάνουν μεγάλα κατορθώματα, να δοξαστούν και να γίνουν κι εκείνοι βασιλιάδες όπως ο πατέρας τους.

Έτσι, έφυγαν και ταξίδεψαν για καιρό σε διάφορες χώρες. Μα δεν κατάφεραν να κάνουν τίποτα! Το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει ήταν να γυρίσουν ξανά στην πατρίδα, αλλά αυτό δεν ήθελαν ούτε να το ακούσουν. Και έτσι συνέχισαν να γυρνάνε από εδώ και απο εκεί.

Ο τρίτος και μικρότερος γιος του βασιλιά, ο Γουίτλινγκ, είχε μείνει πίσω με τον πατέρα του. Ο καιρός περνούσε και τα αδέρφια του δε γύριζαν. Έτσι ο Γουίτλινγκ αποφάσισε να πάει να τα βρει.

Μέρες και μήνες ταξίδευε και ύστερα από πολλούς κόπους και περιπέτειες, ο Γουίτλινγκ βρήκε επιτέλους τα αδέλφια του. Όταν τους είπε πως αυτός θα έκανε σπουδαία πράγματα στη ζωή του και θα είχε μεγάλες επιτυχίες, εκείνοι γέλασαν κοροϊδευτικά με την αφέλειά του. Πώς μπορούσε να πετύχει αυτός, αφού εκείνοι, πολύ περισσότερο έξυπνοι, δεν πέτυχαν τίποτα;

Ωστόσο, ξεκίνησαν και οι τρεις μαζί. Στο δρόμο βρήκαν μια μυρμηγκοφωλιά. Οι δύο μεγαλύτεροι αδερφοί θέλησαν να χαλάσουν τη φωλιά για να διασκεδάσουν με τα μυρμήγκια που θα σκορπίζονταν τρομαγμένα και θα προσπαθούσαν να μεταφέρουν τα αυγά τους.

Αλλά ο Γουίτλινγκ τους εμπόδισε:

- Αφήστε ήσυχα αυτά τα μικρά πλάσματα του Θεού. Τι σας έκαναν; Δεν ντρέπεστε; Τόσο σκληρόκαρδοι είστε;

Προχώρησαν στο δρόμο τους και ύστερα από ώρα πολλή έφτασαν σε μια λίμνη. Μέσα στα νερά της κολυμπούσαν χαρούμενες κάμποσες πάπιες. Τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια θέλησαν να πιάσουν ένα ζευγάρι και να τις μαγειρέψουν. Μα και πάλι ο Γουίτλινγκ τους εμπόδισε.

- Αφήστε τις πάπιες ήσυχες, τους είπε. Τι κακό σας έκαναν;

Ξεκίνησαν πάλι, περπάτησαν κάμποσες ώρες και κάποια στιγμή κάθισαν να ξεκουραστούν κάτω από ένα δέντρο. Όπως σήκωσαν τα μάτια τους ψηλά είδαν μια μελισσοφωλιά πάνω στο δέντρο. Ήταν τόσο το μέλι που ξεχείλιζε και κυλούσε στον κορμό του.

Οι δυο μεγαλύτεροι αδερφοί δεν άντεξαν στον πειρασμό. Πρότειναν να ανάψουν φωτιά στη ρίζα του δέντρου, να πνίξουν τις μέλισσες με τον καπνό και να τις κάνουν να σκορπιστούν! Τότε θα μπορούσαν να πάρουν το μέλι χωρίς κίνδυνο.

Αλλά ο Γουίτλινγκ τους εμπόδισε πάλι:

- Αφήστε τα φτωχά αυτά πλάσματα ήσυχα. Δε μας έκαναν κανένα κακό. Θέλουν κι αυτά να ζήσουν.

Τα τρία αδέλφια συνέχισαν πάλι το περπάτημα και στο τέλος έφτασαν μπροστά σε ένα μεγάλο πύργο.

Στάθηκαν μπροστά στον πύργο και τον κοίταζαν, όμως πρόσεξαν πως κάτι παράξενο είχε συμβεί. Στους στάβλους υπήρχαν πολλά άλογα, αλλά ήταν όλα πέτρινα. Ο πύργος ήταν μαγεμένος! Τα πάντα μέσα του είχαν μετατραπεί σε πέτρα!

Τα αδέλφια μπήκαν στον πύργο, πέρασαν πολλά δωμάτια άδεια ώσπου έφτασαν σε μια πόρτα τριπλοκλειδωμένη. Στην μέση της πόρτας ήταν ένα μικρό άνοιγμα. Από το άνοιγμα αυτό κοίταξαν μέσα στο δωμάτιο και είδαν να κάθεται κοντά σ' ένα τραπέζι ένας ανθρωπάκος με γκρίζα μαλλιά.

Του μίλησαν μα εκείνος δεν τους άκουσε. Του ξαναμίλησαν και πάλι δεν έδωσε απάντηση. Την τρίτη όμως φορά ο ανθρωπάκος σηκώθηκε, ξεκλείδωσε και βγήκε έξω. Χωρίς να τους πει λέξη, τους οδήγησε σε μια τεράστια αίθουσα. Εκεί ήταν στρωμένο ένα μεγάλο και πολύ πλούσιο τραπέζι με κάθε λογής ωραία φαγητά και ποτά. Κάθισαν, έφαγαν και ήπιαν, και μετά ο ανθρωπάκος τους έδειξε τα υπνοδωμάτιά τους.

Την άλλη μέρα το πρωί, ο γκριζομάλλης ανθρωπάκος πήγε στον μεγαλύτερο αδερφό του έγνεψε να τον ακολουθήσει και τον έφερε κοντά σ' ένα πέτρινο τραπέζι. Στο τραπέζι αυτό ήταν χαραγμένες τρεις οδηγίες που εξηγούσαν με ποιον τρόπο ο μαγεμένος εκείνος πύργος θα ελευθερωνόταν από τα μάγια.

Η πρώτη οδηγία έλεγε πως μέσα στο δάσος, κάτω από τα αγριόχορτα, ήταν σκορπισμένα τα μαργαριτάρια της βασίλισσας. Ήταν χίλια μεγάλα και μικρά μαργαριτάρια και έπρεπε να βρεθούν και να συγκεντρωθούν όλα. Αυτός που θα αποφάσιζε να τα φέρει πίσω, θα έπρεπε να τα μαζέψει όλα πριν ο ήλιος δύσει και πέσει το σκοτάδι. Αν έλειπε έστω και ένα μαργαριτάρι, τότε θα μεταμορφωνόταν και ο ίδιος σε πέτρα.

Ο μεγαλύτερος αδερφός αποφάσισε να μαζέψει τα μαργαριτάρια της βασίλισσας και βγήκε αμέσως στο δάσος. Έψαξε όλη μέρα μα ως το βράδυ δεν μπόρεσε να βρει παρά μόνο εκατό μαργαριτάρια. Στενοχωρημένος γύρισε πίσω στον πύργο και μόλις μπήκε μέσα, μεταμορφώθηκε σε πέτρα. Οπως ήταν χαραγμένο στο πέτρινο τραπέζι, έτσι κι έγινε.

Ο δεύτερος αδερφός, μόλις το είδε αυτό, αποφάσισε να ριψοκινδυνέψει κι αυτός. Έψαξε όλη τη μέρα για τα μαργαριτάρια στο δάδος, αλλά ως το βράδυ δεν κατάφερε να μαζέψει παρά μόνο διακόσια μαργαριτάρια. Έτσι έγιναν τα μαγικά και μεταμορφώθηκε κι αυτός σε πέτρα.

Την επόμενη μέρα ήρθε και η σειρά του Γουίτλινγκ. Βλέποντας το κακό που συνέβη στα αδέρφια του, ο Γουίτλινγκ πήγε αποφασισμένος να ψάξει στα αγριόχορτα και να βρει όλα τα μαργαριτάρια για να λύσει τα μάγια. Ρίχτηκε με τα μούτρα να ψάχνει μέσα στα αγριόχορτα. Μα η δουλειά δεν προχωρούσε και γρήγορα απογοητεύτηκε. Με βαριά καρδιά, κάθισε σε μια πέτρα και τα δάκρια κυλούσαν από τα μάτια του.

Καθώς έκλαιγε απελπισμένος, είδε στο χώμα εμπρός στα πόδια του χιλιάδες μυρμήγκια μαζί με το βασιλιά τους. Ήταν εκείνα που τους γλίτωσε τη ζωή τους. Έρχονταν τώρα να του ανταποδώσουν το καλό που τους έκανε! Μέσα σε λίγη ώρα τα μικρά ζωάκια μάζεψαν όλα τα μαργαριτάρια της βασίλισσας. Έτσι Έτσι, ο καλόκαρδος Γουίτλινγκ γύρισε πίσω στον πύργο πανευτυχής και έχοντας πραγματοποιήσει την πρώτη οδηγία.

Η δεύτερη οδηγία, που ήταν χαραγμένη στο πέτρινο τραπέζι, έλεγε πως έπρεπε να βγάλουν από τη λίμνη το κλειδί που ταίριαζε στην πόρτα της κρεβατοκάμαρας που κοιμόταν η μικρότερη βασιλοπούλα.

Όταν ο Γουίτλινγκ πλησίασε στη λίμνη, οι πάπιες, που τους είχε σώσει τη ζωή, τον χαιρέτησαν, βούτηξαν βαθιά και του έφεραν το κλειδί που ζητούσε!

Η τρίτη οδηγία, η χαραγμένη στο πέτρινο τραπέζι, ήταν η πιο δύσκολη απ' όλες. Έπρεπε να βρεθεί η πιο μικρή και πιο όμορφη από τις τρεις βασιλοπούλες. Ήταν και οι τρεις βυθισμένες σε βαρύ ύπνο και έμοιαζαν καταπληκτικά μεταξύ τους. Κανείς δε μπορούσε να τη αναγνωρίσει τη μικρή βασιλοπούλα. Μόνο από ένα πράγμα μπορούσε να μαντέψει. Πριν να κοιμηθούν η μεγαλύτερη είχε φάει ένα κομμάτι ζάχαρη, η δεύτερη λίγο σιρόπι και η τρίτη και μικρότερη ένα κουταλάκι μέλι. Πώς να ανακαλύψει ο καημένος ο Γουίτλινγκ ποια ήταν η μικρή βασιλοπούλα που είχε φάει το κουταλάκι το μέλι;

Με βαριά καρδιά κοίταζε ο Γουίτλινγκ τις τρεις βασιλοπούλες. Δεν ήξερε τι να κάνει. Τη στιγμή εκείνη όμως, είδε μια μέλισσα. Ήταν η βασίλισσα της μελισσοφωλιάς που είχε γλιτώσει ο καλόκαρδος Γουίτλινγκ από τα αδέρφια του. Η βασίλισσα-μέλισσα ερχόταν να τον βοηθήσει! Πέταξε στις τρεις βασιλοπούλες, έκανε μερικούς γύρους πάνω από τα χείλη τους και στάθηκε απαλά στο μέτωπο της τρίτης βασιλοπούλας.

Έτσι ο Γουίτλινγκ κατάλαβε ποια κοπέλα έπρεπε να διαλέξει από τις τρεις.

Την πλησίασε και μόλις την άγγιξε, τα μάγια λύθηκαν ευθύς. Όλοι στο μαγεμένο πύργο ξύπνησαν από τον πέτρινο ύπνο τους και ξαναζωντάνεψαν.

Ο Γουίτλινγκ παντρεύτηκε τη μικρότερη και πιο όμορφη από τις τρεις βασιλοπούλες. Όταν πέθανε ο πατέρας του, έγινε αυτός βασιλιάς και μάλιστα ο πιο μεγάλος και τρανός! Όσο για τα δύο αδέρφια του, εκείνοι παντρεύτηκαν τις δυο μεγαλύτερες αδερφές της βασιλοπούλας. Και έτσι έζησαν όλοι τους ειρηνικά και ευτυχισμένοι, χάρη στην καλή καρδιά του Γουίτλινγκ....

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
παιδικά παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
πέτρινο τραπέζι

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
μαργαριτάρια

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ελληνικά παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
αδελφοί γκριμ

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο μαγεμένος πύργος

# data[].attributes.attachment_link.description
Παραμύθι Ο μαγεμένος πύργος: Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μακρινό βασίλειο, ήταν ένας βασιλιάς που είχε τρεις γιούς. Μια μέρα, οι δύο μεγαλύτεροι γιοι του βασιλιά αποφάσισαν να φύγουν μακρυά σε άλλες χώρες για να κάνουν μεγάλα κατορθώματα, να δοξαστούν και να γίνουν κι εκείνοι βασιλιάδες όπως ο πατέρας τους.

# data[].attributes.headline
Η Χελώνα που ήθελε να πετάξει

# data[].attributes.subject
Η Χελώνα που ήθελε να πετάξει

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Παιδικα Παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε στην αυλή ενός χωριάτικου σπιτιού μια χελώνα, που είχε έναν μεγάλο καημό. Ήθελε να πετάξει στον ουρανό όπως τα πουλιά.

- Τι κατάρα είναι αυτή! έλεγε κάθε τόσο αναστενάζοντας. Σέρνω μέρα και νύχτα αυτό το βαρύ καβούκι και είμαι καρφωμένη πάνω στη γη. Αχ, να 'μουνα κι εγώ ένα πουλάκι, να είχα φτερά και να πετούσα! Πώς ζηλεύω τις πάπιες της αυλής που όταν θέλουν πετούν και βλέπουν τον κόσμο από ψηλά.

Μια μέρα δυο πάπιες άκουσαν το παράπονο της και τη λυπήθηκαν.

- Θέλεις στ' αλήθεια να πετάξεις, κυρα - χελώνα; τη ρώτησαν.

- Αν θέλω; απάντησε η χελώνα. Αυτό είναι το πιο μεγάλο μου όνειρο. Να πετάξω μια φορά κι ας πεθάνω! που λέει ο λόγος. Αλλά, πώς;

- Υπάρχει ένας τρόπος, της είπε η μια πάπια. Να δαγκώσεις σφιχτά αυτό το ξύλο, εγώ και η αδελφή μου θα πιάσουμε με τα ράμφη μας τις δυο άκρες και... θα σε πάρουμε μαζί μας.

- Ναι, ναι! φώναξε ενθουσιασμένη η χελώνα. Ωραία ιδέα! Εμπρός, ας μην αργούμε!

Και βιάστηκε να δαγκώσει το ξύλο. Το έπιασαν και οι πάπιες με τα ράμφη τους, τίναξαν τα φτερά τους και πέταξαν ψηλά, κουβαλώντας τη χελώνα μαζί τους.

Το πόσο χαιρόταν η χελώνα, δε λέγεται! Τι όμορφα ήταν εδώ ψηλά! Επιτέλους είχε πραγματοποιήσει το μεγάλο όνειρο της! Πετούσε!

Όμως, μέθυσε τόσο πολύ από τη χαρά της και για μια στιγμή πίστεψε ότι θα μπορούσε να πετάξει και μόνη της! Έτσι, η κουτή, άφησε το ξύλο που κρατούσε με τα δόντια της και, φυσικά, με το μεγάλο βάρος που είχε, έπεσε στη γη και σκοτώθηκε...

Αυτό το παραμύθι μας διδάσκει ότι το κάθε πλάσμα πρέπει να είναι ευχαριστημένο με τη μορφή που του έδωσε η Φύση και να μη ζηλεύει τα άλλα πλάσματα...

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
παιδικά παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ελληνικά παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.title
Η χελώνα που ήθελε να πετάξει

# data[].attributes.attachment_link.description
Παραμύθι Η χελώνα που ήθελε να πετάξει: Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε στην αυλή ενός χωριάτικου σπιτιού μια χελώνα, που είχε έναν μεγάλο καημό. Ήθελε να πετάξει στον ουρανό όπως τα πουλιά. - Τι κατάρα είναι αυτή! έλεγε κάθε τόσο αναστενάζοντας. Σέρνω μέρα και νύχτα αυτό το βαρύ καβούκι και είμαι καρφωμένη πάνω στη γη.

# data[].attributes.headline
Ο νοικοκύρης Τυφλοπόντικας

# data[].attributes.subject
Ο νοικοκύρης Τυφλοπόντικας

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Παιδικα Παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Μια φορά και έναν καιρό, έναν Απρίλη, όλος ο κάμπος ήταν πράσινος και λουλουδιασμένος. Tα κοτσύφια, οι κορυδαλλοί, τ' αηδόνια, όλα τα πουλιά φτερούγιζαν στα κλαριά και κελαηδούσαν χαρούμενα. O τυφλοπόντικας, καθώς κυνηγούσε, άκουσε μια μέρα μια φωνή από το δάσος: "κούκου! κούκου!".

"Kι άλλος φαγάς μάς ήρθε" συλλογίστηκε. "Φαγάς, μα κακός νοικοκύρης. Oύτε φωλιά χτίζει, ούτε τ' αυγά του κλωσά. Tα γεννά σε ξένες φωλιές και δε γυρίζει να τα κοιτάξει. Δε σου λέω! Tρώω κι εγώ, μα δεν του μοιάζω στην κακομοιριά".

Έφαγε δυο κάμπιες κι έπειτα είπε: "Kαιρός να φροντίσω για το νοικοκυριό μου".

- Για να σου πω, γυναίκα, γύρισε κι είπε σε μια κομψή τυφλοποντικίνα, που κυνηγούσε εκεί κοντά· το κυνήγι λιγόστεψε εδώ πέρα.

- Tο βλέπω κι εγώ, απάντησε εκείνη λυπημένη.

- Kαλά θα κάμουμε, λέω, να περάσουμε αύριο το ποτάμι και να πάμε στον αντικρινό τον κήπο.

- Όπως θέλεις, άντρα μου, λέει η τυφλοποντικίνα πρόθυμα.

Έτσι, την άλλη την αυγή ο τυφλοπόντικας κι η γυναίκα του πήγαν στην άκρη στο ποτάμι. H άλλη όχθη ήταν ώς διακόσια μέτρα αντίπερα. Παραμέρισαν τις τρίχες που σκέπαζαν το πρόσωπό τους, και στη θέση των ματιών πρόβαλαν δυο μαύρες και λαμπερές χαντρίτσες. Kοίταξαν αντίπερα για να βρουν το συντομότερο δρόμο, και μπλουμ! έπεσαν στο νερό. Tα κατάφεραν καλά στο κολύμπι, και σε λίγο βγήκαν κοντά στον κήπο.

- Aχ! τι ωραίος που είναι ο απάνω κόσμος! είπε η τυφλοποντικίνα.

- Kι ο δικός μας καλός είναι, όσο έχει φαΐ, είπε ο τυφλοπόντικας.

Πλησίασαν στο φράχτη του κήπου. Mουριές ήταν ολόγυρα και χαμόκλαδα πυκνά κι αγκαθωτά. Kοίταξαν από μια τρύπα κι είδαν τον κήπο μέσα ολοπράσινο. Ήταν χωρισμένος σε λωρίδες και στην κάθε μια κι ένα λαχανικό ή οπωρικό. Eδώ μαρούλια, εκεί κοκκινογούλια, παραπέρα φράουλες· αλλού ήταν μπάμιες και μελιτζάνες, αλλού φασολάκια, αλλού κολοκυθιές, και κάπου λουλούδια λογής λογής.

- Eδώ είναι πιο βολικά να τρυπώσουμε, είπε ο τυφλοπόντικας.

- Όπως ξέρεις, άντρα μου.

Aμέσως άρχισαν τη δουλειά. Oι σουβλερές μουσούδες τους χώνονταν σα σφήνες στο μαλακό χώμα. Mε τα μπροστινά τους πόδια, που είναι σαν τσαπιά παραμέριζαν το χώμα στα πλάγια, και με τα πίσω, που είναι σα φτυάρια, το πετούσαν πίσω τους. Tα μάτια, τα ρουθούνια και τ' αυτιά τους δε κινδύνευαν διόλου από τα χώματα. Tα είχαν καλά κλεισμένα.

Έτσι σε λίγο τρύπωσαν κάτω από τον κήπο. Eκεί άρχισαν αμέσως να φτιάνουν τη φωλιά τους. Πρώτα έσκαψαν το μέρος που θα μείνουν και θ' αναθρέψουν τα μικρά τους. Έπειτα μια πιθαμή από πάνω, άνοιξαν μεγάλη κουλούρα και τρία τέσσερα λοξά δρομάκια για ν' ανεβοκατεβαίνουν από τη φωλιά τους εκεί. Aπό κει πάλι έσκαψαν προς τα κάτω πέντε λοξά δρομάκια, πέρασαν τη φωλιά τους κι άνοιξαν από κάτω άλλη κουλούρα, σα να πούμε τα κατώγια τους. Tέλος από τα πλάγια της κουλούρας έσκαψαν διάφορα άλλα δρομάκια, ίσια και μακριά.

- Mηχανικός μια φορά, ε! είπε στη γυναίκα του θαυμάζοντας το έργο του ο τυφλοπόντικας. Eδώ μέσα ούτε αλεπού, ούτε νυφίτσα μπορεί να μας βρει!

- Kανείς δε σε φτάνει! απάντησε εκείνη κοιτάζοντάς τον τρυφερά.

Πέρασαν κάμποσες ημέρες, κι η τυφλοποντικίνα γέννησε πέντε τυφλοποντικάκια.

- Eίναι για πέταμα, είπε ο πατέρας μόλις τα είδε. Eίναι στραβά κι ολόγυμνα.

- Tάχα δεν ήσουν έτσι και του λόγου σου; είπε η γυναίκα του και τα κοίταξε με καμάρι. Άφησε να μεγαλώσουν λίγο, και να δεις πως θα ομορφύνουν σαν και μας.

Πέρασαν λίγες μέρες, κι άρχισαν να βγαίνουν κυνήγι συντροφιά οι δυο. Την ημέρα μέσα στο χώμα και τη νύχτα απάνω στον κήπο. Eκεί τώρα ήταν μια χαρά. Mεγάλωσαν και τα λαχανικά, και τα σκουληκάκια, οι κάμπιες κι οι σαλίγκαροι κάθονταν αμέτρητοι στις τρυφερές τους ρίζες. Mα και πεταλούδες και βάτραχοι και φρύνοι ήταν μαζεμένοι εκεί. O αχόρταγος όμως τυφλοπόντικας ήταν πάντα ανήσυχος.

- Kάμε γρήγορα, έλεγε κάθε τόσο στη γυναίκα του, να μεγαλώσουν τα παιδιά μας, γιατί δε θα μείνει τίποτα σε λίγο εδώ μέσα! Δε φτάνει, κυρά μου, ο κήπος για να χορτάσουν εφτά στόματα. Eσύ τώρα να κυνηγάς τους κολοκυθοκόφτες, που τρώνε τις ρίζες, κι ύστερα βρίσκουμε τον μπελά μας από τους κυρ Mηνάδες, τους περιβολάρηδες.

- Tι κουτοί, αλήθεια ! κάνει η τυφλοποντικίνα. Δε θέλουν να πιστέψουν πως εμείς δεν καταδεχόμαστε να τρώμε άνοστες ρίζες.

Kάποτε, πριν να ξημερώσει, ο τυφλοπόντικας γύρισε καταματωμένος.

- Aυτά παθαίνει όποιος έχει πολλά παιδιά να θρέψει... μουρμούριζε καθώς έμπαινε στη φωλιά του.

- Tι τρέχει; τον ερώτησε ανήσυχα η γυναίκα του.

- Άφησέ με κι εσύ.

H τυφλοποντικίνα πήγε κοντά του.

- Λαχτάρα μου! φώναξε· είσαι γεμάτος αίματα! Ποιος σε χτύπησε;

- Δεν είναι δα και τόσο σοβαρά τα πράγματα, λέει ο τυφλοπόντικας. Mην κόβεις το αίμα σου. Nα, καθώς κυνηγούσα στον κήπο, γνωρίστηκα για πρώτη φορά μ' ένα φρύνο.

- M' αυτόν τον ασχημομούρη; Mα κείνος δε μπορεί να πάρει τα πόδια του κι όλο τρικλίζει! λέει η γυναίκα του.

- Nαι, μ' αυτόν. Mου έπαιρνε τα καλύτερα κομμάτια. Έβρεξε αποβραδίς και βγήκαν κάτι ολόπαχοι γυμνοσάλιαγκοι. Ήταν ένας, που τι να σου πω, γυναίκα; να τρώει η μάνα και του παιδιού να μη δίνει. Πήγε να τον αρπάξει κι αυτόν. E, δεν κρατήθηκα και του δίνω μια δαγκωματιά. Kαλύτερα να μην την έδινα. Kάηκα, φαρμακώθηκα. Άναψε η γλώσσα μου, γυναίκα, και μούδιασαν τα δόντια μου.

- Kαλέ, τι κρέας είναι αυτό που έχεις! του κάνω.

- Kαι τι νόμισες; λέει εκείνος με γέλια. Aν είστε σεις παλικαράδες και φοράτε τα δόντια σας, έχουμε και μεις τον τρόπο να σας ξεδοντιάζουμε.

- Nα μας ξεδοντιάζετε; κάνω με απορία.

- Aμέ τι; Δάγκασέ με πάλι, έλα δάγκασέ με σα θέλεις, κολλώντας μ' επιμονή κολλώντας απάνω μου.

- Kι αν σε δαγκάσω, τι; τον ρωτώ με θυμό.

- Eίσαι φαρμακωμένος, δόλιε! μου λέει· όλο μου το κορμί αναδίνει φαρμάκι· σε λίγο μας αφήνεις χρόνους· γράψε τη διαθήκη σου, να την πάω στη γυναίκα σου.

Tι να σου ειπώ· τα χρειάστηκα. "Aυτό λείπει" είπα μέσα μου "να πεθάνω χωρίς να δω τους δικούς μου."

- Tον καημένο! λέει η τυφλοποντικίνα. Kι άρχισε να δακρύζει.

- Aρχίζω, που λες, και φτύνω, φτύνω για να βγάλω το φαρμάκι. Eκεί που έφτυνα, νά σου μια νυχτερίδα εμπρός στη μύτη μου. Xαμ, κάνω να την αρπάξω. Kαθώς ξέρεις γυναίκα, το κρέας της νυχτερίδας είναι νόστιμο και τρυφερό σαν του ποντικού.

Eκείνη όμως μου ξέφυγε, και τα νύχια της κουκουβάγιας που την κυνηγούσε, μπήκαν στο κορμί μου. Kαλά που με πήρε ξώδερμα και προλαβα να τρυπώσω. "Kουκουβάο! Kουκουβάο!" φώναξε η κουκουβάγια με θυμό. Kαταλαβαίνεις τι ήθελε να πει: "Όταν ξαναπέσετε στα νύχια μου θα σας δείξω, και σένα και της νυχτερίδας!"

Δε φτάνουν όλα αυτά, μα καθώς ερχόμουν εδώ, απάντησα το γείτονα μας, τον τυφλοπόντικα. Tον έπιασα κι άλλη φορά να κυνηγά στον τόπο μου και μαλώσαμε στα γερά.

- Πάλι εδώ είσαι; του κάνω.

- Kαι που θέλεις να 'μαι; μου λέει.

- Δε σου είπα να μην ξαναφανείς εδώ μέσα;

- Kαι ποιος είσαι σύ που προστάζεις έτσι; Δικό σου είναι το περιβόλι;

- Δικό μου· δεν το ξέρεις;

- Δικό σου ξεδικό σου, εγώ θα μείνω εδώ! Aν δε σ' αρέσει, τράβα να πας σε καλύτερο! μου λέει αδιάντροπα. Δεν κρατήθηκα, γυναίκα· του ρίχνομαι κι αρχίζουμε τις δαγκωσιές. Mια εκείνος, δέκα εγώ. Kάποτε τον πετυχαίνω στο λαιμό, και πάρ' τον κάτω. Λιγοθύμισε ο παλικαράς.

- Kαι τώρα;... ρώτησε η γυναίκα του.

- Tώρα;... Ξύπνα τα παιδιά, και δρόμο. Δε μας χωράει πια ο κήπος. Eκεί που θα πάτε, να μείνεις κάμποσο καιρό μαζί τους, κι ύστερα να τα στείλεις να βρει το καθένα την τύχη του.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
παιδικά παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
τυφλοπόντικας

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ελληνικά παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο νοικοκύρης Τυφλοπόντικας

# data[].attributes.attachment_link.description
Παραμύθι Ο νοικοκύρης Τυφλοπόντικας: Μια φορά και έναν καιρό, έναν Απρίλη, όλος ο κάμπος ήταν πράσινος και λουλουδιασμένος. Tα κοτσύφια, οι κορυδαλλοί, τ' αηδόνια, όλα τα πουλιά φτερούγιζαν στα κλαριά και κελαηδούσαν χαρούμενα. O τυφλοπόντικας, καθώς κυνηγούσε, άκουσε μια μέρα μια φωνή από το δάσος: "κούκου! κούκου!". "Kι άλλος φαγάς μάς ήρθε" συλλογίστηκε.

# data[].attributes.headline
Ο γάτος και τα ποντίκια

# data[].attributes.subject
Ο γάτος και τα ποντίκια

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Παιδικα Παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Μια φορά και έναν καιρό, σ' ένα μεγάλο αρχοντικό σπίτι με πολλά δωμάτια, έμενε μια γριά. Το σπίτι ήτανε παμπάλαιο. Κανείς δεν το πρόσεχε πια και οι τοίχοι του είχαν αρχίσει να ραγίζουν, οι σοβάδες να πέφτουν, τα πατώματα να σαπίζουν.

Η γρια, που έμενε σ' αυτό το παλιό αρχοντικό σπίτι, κρατούσε μόνο δυο δωμάτια ανοιχτά. Στο ένα έμενε αυτή και στο άλλο η υπηρέτριά της.

Όλα τ' άλλα δωμάτια τα είχανε κλειστά και δεν άνοιγαν ποτέ τις πόρτες και τα παράθυρά τους, ούτε έμπαιναν ποτέ εκεί μέσα.

Σε ένα από τα κλεισμένα δωμάτια, όμως δυο ποντίκια έστησαν φωλιά και, σιγά σιγά, έγιναν μια πολυάριθμη οικογένεια, στρατός ολόκληρος από ποντίκια, που αλώνιζαν σε ολόκληρο το σπίτι.

Κανείς δεν τα πείραζε και εκείνα νύχτα μέρα ροκάνιζαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους κι έγιναν όλα τετράπαχα.

Μια μέρα, ένας γάτος του δρόμου, βρίσκοντας ανοιχτή την εξώπορτα του σπιτιού, μπήκε μέσα για να προφυλαχτεί από το κρύο και χώθηκε κάτω από το κρεβάτι της γριάς.

Όταν τον είδε, την άλλη μέρα, η γριά χάρηκε, που θα τον είχε, και τον κράτησε.

Μια μέρα που ο γάτος περπατούσε αμέριμνος στο σπίτι, ανακάλυψε μια τρύπα η οποία οδηγούσε σε ένα από τα άλλα δωμάτια όπου ζούσαν τα ποντίκια.

Και καθώς τα ποντίκια έβγαιναν ανυποψίαστα από τη φωλιά τους, ο γάτος τα καταβρόχθιζε.

Κι επειδή τρώγοντας έρχεται η όρεξη, ο γάτος βγήκε και το επόμενο βράδυ από το δωμάτιο της γριάς και άρχισε να τριγυρνάει στο απέραντο παμπάλαιο σπίτι.

Στον πρώτο διάδρομο που μπήκε, αντίκρυσε κοπάδι ολόκληρο από ποντίκια και έπεσε απάνω τους με μανία.

Εκείνα, συνηθισμένα όπως ήταν να μην τα πειράζει κανένας, άργησαν να καταλάβουν τον κίνδυνο που τα απειλούσε και ώσπου να κρυφτούνε στις τρύπες τους ο γάτος έφαγε αρκετά.

Πού να ξεκολλήσει τώρα ο γάτος από το διάδρομο... Η γριά τον έχανε, γιατί εκείνος μέρα-νύχτα παραφύλαγε στο διάδρομο για ποντίκια.

Τις επόμενες μέρες, αφού βρήκε τρύπα σε κάποια πόρτα, ο γάτος μπήκε και σ' ένα άλλο δωμάτιο, κι από κει σε άλλο κι έτρωγε τόσα ποντίκια, όσα δεν είχε φάει σε όλη του τη ζωή κανένας γάτος, σ΄ όλο τον κόσμο!

Σιγά-σιγά όμως ξύπνησαν και τα ποντίκια και κατάλαβαν πόσο επικίνδυνος είναι ο γάτος.

Κρύφτηκαν λοιπόν μέσα στις τρύπες τους και δεν ξαναβγήκαν.

Ο γάτος περίμενε μια, περίμενε δυο μέρες, περίμενε τρείς, αλλά κανένα ποντίκι δεν φαινότανε και αυτός άρχισε να πεινάει.

Σκέφτηκε λοιπόν να τα ξεγελάσει. Ετσι, πήδηκε πάνω σ' ένα ξύλινο χοντρό καρφί, που ήταν στον τοίχο, και κρεμάστηκε από αυτό παριστάνοντας τον ψόφιο.

Ύστερα από δυο-τρεις ώρες ένα πονηρεμένο ποντίκι, καθώς δεν άκουγε τις πατημασιές του γάτου, τόλμησε να μισοβγεί από την τρύπα του.

Κοίταξε τριγύρω και είδε το γάτο που έκανε τον ψόφιο, αλλά κατάλαβε τι είχε γίνει.

- "Άκουσε κυρ γάτο", του φώναξε. "Και σακί να σε δω να γίνεις και να σε κρεμάσουν σε καρφί, εγώ δεν έρχομαι κοντά σου" είπε το ποντικάκι και κρύφτηκε πάλι, όσο το δυνατόν πιο βαθιά μπορούσε, μέσα στην τρύπα του.

Και έτσι το ποντικικάκι γλύτωσε από τον γάτο, που έσκασε από το κακό του...

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
παιδικά παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
κουτοπονηριά

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ελληνικά παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο γάτος και τα ποντίκια

# data[].attributes.attachment_link.description
Παραμύθι Ο γάτος και τα ποντίκια: Μια φορά και έναν καιρό, σ' ένα μεγάλο αρχοντικό σπίτι με πολλά δωμάτια, έμενε μια γριά. Το σπίτι ήτανε παμπάλαιο. Κανείς δεν το πρόσεχε πια και οι τοίχοι του είχαν αρχίσει να ραγίζουν, οι σοβάδες να πέφτουν, τα πατώματα να σαπίζουν.

# data[].attributes.headline
Ο Βοριάς και ο Ήλιος

# data[].attributes.subject
Ο Βοριάς και ο Ήλιος

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Παιδικα Παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Μια φορά και έναν καιρό, ο Ήλιος κι ο Βοριάς έπιασαν μια μεγάλη συζήτηση για το ποιος από τους δυο ήταν ο δυνατότερος.

- Εγώ, έλεγε ο Ήλιος.

- Όχι, εγώ, έλεγε ο Βοριάς.

Κι είχαν τόσο πείσμα, ώστε κανένας τους δεν υποχωρούσε μπροστά στον άλλον.

Έτσι όμως, δεν έβγαινε συμπέρασμα, ούτε θα βγαινε ποτέ, τόσο πεισματάρηδες που ήταν κι οι δυο τους.

- Σου προτείνω ένα στοίχημα! είπε τέλος ο Βοριάς.

- Τι στοίχημα; ρώτησε ο Ήλιος.

- Να διαλέξουμε στην τύχη έναν άνθρωπο κι όποιος από τους δυο μας καταφέρει και τον γδύσει, εκείνος θα ναι ο δυνατότερος.

- Το δέχομαι το στοίχημα! είπε ο Ήλιος.

Σε λίγο, φάνηκε στον κάμπο ένας άνθρωπος, που πήγαινε ολομόναχος.

Άρχισε τότε, ο Βοριάς, να φυσάει δυνατά.

Ο διαβάτης έσκυψε το κεφάλι του και σταύρωσε τα χέρια του, πάνω στο στήθος, για να προφυλαχτεί από τον αέρα.

Ο Βοριάς φύσηξε πιο δυνατά κι ο διαβάτης, κούμπωσε το ρούχο του κι επειδή ο Βοριάς δυνάμωνε το φύσημά του, ο καημένος ο άνθρωπος έβγαλε μια μάλλινη κουβέρτα, που την κουβαλούσε σ' ένα σακί, και τυλίχτηκε μ' αυτήν, για να μην ξεπαγιάσει.

Όσο πιο δυνατά φυσούσε ο Βοριάς, τόσο πιο σφιχτά τυλιγότανε στην κουβέρτα του ο διαβάτης.

Στο τέλος, ο Βοριάς βαρέθηκε κι έπαψε να φυσάει.

Γύρισε στον Ήλιο και του είπε:

- Η σειρά σου τώρα να δοκιμάσεις να τον γδύσεις.

Ο Ήλιος πρόβαλε στον ουρανό, μόλις σταμάτησε να φυσάει ο Βοριάς, κι αμέσως ο διαβάτης έβγαλε από πάνω του την κουβέρτα και την έβαλε στο σακί.

Δυνάμωσε τη λάμψη του ο Ήλιος κι ο διαβάτης ξεκούμπωσε το ρούχο του.

Αλλά ο Ήλιος δυνάμωνε όλο και πιο πολύ τη λάμψη του κι ο διαβάτης, που είχε αρχίσει να ιδρώνει, άρχισε να βγάζει ένα-ένα τα ρούχα του, ώσπου, στο τέλος απόμεινε ολόγυμνος και κοιτούσε δεξιά κι αριστερά, μήπως δει κανένα δέντρο για να πάει να ξαπλώσει στον ίσκιο του.

Επειδή όμως δεν έβρισκε δέντρο, έπεσε στο ποτάμι, που περνούσε εκεί κοντά κι έμεινε στο νερό, ώσπου ο Ήλιος, σιγά-σιγά, λιγόστεψε τη λάμψη του.

- Εσύ είσαι ο δυνατότερος! παραδέχτηκε ο Βοριάς, αποχαιρετώντας τον Ήλιο.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
παιδικά παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ελληνικά παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο Βοριάς κι ο Ήλιος

# data[].attributes.attachment_link.description
Παραμύθι Ο Βοριάς κι ο Ήλιος: Μια φορά και έναν καιρό, ο Ήλιος κι ο Βοριάς έπιασαν μια μεγάλη συζήτηση για το ποιος από τους δυο ήταν ο δυνατότερος. - Εγώ, έλεγε ο Ήλιος. - Όχι, εγώ, έλεγε ο Βοριάς. Κι είχαν τόσο πείσμα, ώστε κανένας τους δεν υποχωρούσε μπροστά στον άλλον.

# data[].attributes.headline
Ta κατάφερες Μάρκο!

# data[].attributes.subject
Ta κατάφερες Μάρκο!

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Πες μου ένα παραμύθι! - Tell me a fairy tale!

# data[].attributes.attachment_link.title
Τα κατάφερες, Μάρκο! (αφήγηση παραμυθιού)

# data[].attributes.headline
το ασημένιο κουδουνάκι

# data[].attributes.subject
το ασημένιο κουδουνάκι

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Παιδικα Παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Κάποτε σε ένα χωριό δίπλα στη θάλασσα ζούσε ένας σοφός γέροντας. Του άρεσε να κάθεται στη βεράντα του και να κοιτά τη θάλασσα. Για να μη νιώθει μοναξιά είχε κρεμάσει ένα ασημένιο κουδουνάκι στη σκεπή της βεράντας.

Μόλις φυσούσε λίγο ο αέρας το ασημένιο κουδουνάκι χτυπούσε χαρούμενα. Ο γέροντας περνούσε ώρες και ώρες στη βεράντα του. Χάζευε τη θάλασσα,άκουγε το κουδουνάκι και χαμογελούσε ευτυχισμένος.

Στο ίδιο χωριό ζούσε κι ένας φαρμακοποιός. Ήταν πολύ δυστυχισμένος γιατί οι δουλείες του δεν πήγαιναν καλά κι ήταν τόσο λυπημένος που δεν ήξερε τι να κάνει.

Αποφάσισε λοιπόν να πάει στο γέροντα και να ζητήσει τη συμβουλή του. Όταν έφτασε σπίτι του τον είδε να κάθεται ευτυχισμένος δίπλα στη θάλασσα. Μόλις άκουσε το γλυκό ήχο του κουδουνιού κατάλαβε το γιατί.

Έτσι ζήτησε από τον γέροντα να του δανείσει για λίγο το κουδουνάκι. Γιατί όχι; -είπε εκείνος- Σε παρακαλώ όμως να μου το επιστρέψεις γιατί χωρίς αυτό είμαι δυστυχισμένος.

Ο φαρμακοποιός τον ευχαρίστησε και υποσχέθηκε να του φέρει το κουδουνάκι την άλλη μέρα.

Όταν πήγε σπίτι του έβαλε το κουδουνάκι στο κήπο του κι ο ήχος του ήταν τόσο χαρούμενος που ο φαρμακοποιός χαλάρωσε, η ζωή του φάνηκε όμορφη και άρχισε μονομιάς να χορεύει....

Την επόμενη μέρα ο φαρμακοποιός δε φάνηκε από το σπίτι του γέροντα και εκείνος είχε κιόλας χάσει το κέφι του χωρίς το κουδουνάκι του.... Κάθε λίγο και λιγάκι έβγαινε στο δρόμο και κοιτούσε μήπως ερχόταν κανείς αλλά που.

Έτσι όταν πήγε πια μεσημέρι ο γέροντας φώναξε ένα μαθητή του, τον Τσιάο και του είπε:

Πήγαινε μέχρι το σπίτι του φαρμακοποιού σε παρακαλώ.Χτες του δάνεισα το ασημένιο κουδουνάκι μου μα ξέχασε να μου το επιστρέψει. Πες του πως τον περιμένω με μεγάλη ανυπομονησία!

Ο Τσιάο έτρεξε στο σπίτι του φαρμακοποιού αλλά μόλις μπήκε στο κήπο άκουσε τη γλυκιά μελωδία από το κουδουνάκι. Είδε το φαρμακοποιό να χορεύει και αισθάνθηκε τόσο χαρούμενος που άρχισε κι αυτός να χορεύει! Εν τω μεταξύ είχαν περάσει κιόλας τόσες ώρες και στο σπίτι του γέροντα δεν είχε φανεί ούτε ο φαρμακοποιός ούτε ο Τσιάο.

Ο γέρο σοφός θυμωμένος φώναξε ένα άλλο μαθητή του, τον Κοτάρο και του είπε:

Τρέχα στο σπίτι του φαρμακοποιού και πες του να μου φέρει αμέσως το ασημένιο μου κουδουνάκι. Κι αν συναντήσεις στο δρόμο τον Τσιάο πες του πως πρέπει να ντρέπεται που δεν ακούει το δάσκαλο του.

Ο Κοτάρο πήγε στο σπίτι του φαρμακοποιού όσο πιο γρήγορα μπορούσε.

Όταν έφτασε εκεί είδε έκπληκτος τον Τσιάο και το φαρμακοποιό να χορεύουν χαρούμενοι στον κήπο. Και πριν καλά καλά το καταλάβει αισθάνθηκε τόσο ευτυχισμένος που άρχισε να χορεύει κι εκείνος.

Ο ήλιος κόντευε να δύσει και ο γέροντας ακόμα περίμενε το ασημένιο κουδουνάκι του.

Τον έπιασε μια βαθιά μελαγχολία χωρίς τον ήχο του αγαπημένου του κουδουνιού. Τελικά δεν άντεξε άλλο και πήγε ο ίδιος να δει τι συνέβαινε.

Ο γέροντας απόρησε και δεν ήξερε τι εξήγηση να δώσει. Δεν έμεινε όμως πολύ ώρα έτσι. Η λύπη του εξαφανίστηκε και ένιωσε την επιθυμία να χορέψει. Πιάστηκε χέρι-χέρι με το φαρμακοποιό,τον Τσιάο και τον Κοτάρο και ευτυχισμένοι συνέχισαν να χορεύουν όλοι μαζί.

Κι όποιος περνούσε απ το σπίτι του φαρμακοποιού το έριχνε κι αυτός στο χορό.Κι αν τύχει και περάσεις ποτέ από κει θα τους δεις ακόμα, όλους μαζί να χορεύουν. Μα δεν ξέρω αν θα γυρίσεις πίσω γιατί μπορεί κι εσύ να μείνεις εκεί και να χορέψεις μαζί τους...

Σαν έφτασε επιτέλους στο σπίτι άκουσε τον ήχο του ασημένιου κουδουνιού και είδε στον κήπο,ανάμεσα στα λουλούδια, τον φαρμακοποιό και τους δυό του μαθητές να χορεύουν χαρούμενα.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
παιδικά παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ελληνικά παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
λαϊκό παραμύθι

# data[].attributes.attachment_link.title
Το Ασημένιο Κουδουνάκι

# data[].attributes.attachment_link.description
Παραμύθι Το Ασημένιο Κουδουνάκι: Κάποτε σε ένα χωριό δίπλα στη θάλασσα ζούσε ένας σοφός γέροντας. Του άρεσε να κάθεται στη βεράντα του και να κοιτά τη θάλασσα. Για να μη νιώθει μοναξιά είχε κρεμάσει ένα ασημένιο κουδουνάκι στη σκεπή της βεράντας. Μόλις φυσούσε λίγο ο αέρας το ασημένιο κουδουνάκι χτυπούσε χαρούμενα.

# data[].attributes.headline
Οι τρεις συμβουλές

# data[].attributes.subject
Οι τρεις συμβουλές

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Παιδικα Παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Μια φορά κι έναν καιρό, ένας φτωχός άνθρωπος άφησε τη χώρα του και πήγε μετανάστης σε ξένα μέρη για να βρει δουλειά και να ζήσει. Εκεί μπήκε στην υπηρεσία ενός σοφού ηγουμένου. Αφού πέρασε αρκετός καιρός, πεθύμησε να δει την οικογένειά και την πατρίδα του.

Είπε τότε στον ηγούμενο:

- "Κύριε, σε υπηρετούσα τόσο πολύ, αλλά τώρα θέλω να -επιστρέψω στη χώρα μου".

- "Ναι, γιε μου," είπε ο ηγούμενος, "αλλά πριν φύγεις πρέπει να σου δώσω την αμοιβή σου. Θα είσαι ικανοποιημένος με τρεις συμβουλές ή με τριακόσια φράγκα; "

Ο υπηρέτης απάντησε στο γέροντα:

- "Θα είμαι ικανοποιημένος με τις τρεις συμβουλές".

- "Τότε άκουσε αυτά", του λέει ο ηγούμενος.

- "Πρώτον: Όταν αλλάζεις δρόμο για έναν καινούριο, θα βρεις προβλήματα που δεν περίμενες."

- "Δεύτερον: Να βλέπεις πολλά και να λες λίγα"

- "Τρίτον: Σκέψου πριν κάνεις, γιατί αυτά που έχουμε σκεφτεί είναι καλύτερα. Πάρε αυτό το ψωμί και φάτο μόνο όταν είσαι πραγματικά χαρούμενος. "

Ο καλός άνθρωπος έφυγε και στο δρόμο του συναντήθηκε με άλλους ταξιδιώτες. Αυτοί του είπαν:

"Θα φύγουμε από αυτό το δρόμο και θα πάμε από αυτήν την παράκαμψη. Θα έρθεις μαζί μας;"

Ο άνθρωπος θυμήθηκε τις τρεις παραινέσεις του γέροντα και είπε::

- "Όχι, φίλοι μου, θα συνεχίσω σε αυτόν τον δρόμο".

Όταν προχώρησε λίγο, μπάμ! μπάμ! κτύπος! άκουσε πυροβολισμούς.

Τι ήταν αυτό; αναρωτήθηκε και γύρισε να δει. Κάτι ληστές είχαν βρει τους φίλους του και τους είχαν ληστέψει.

"Μόλις κέρδισα τα πρώτα εκατό φράγκα!" σκέφτηκε, και συνέχισε το ταξίδι του.

Στο δρόμο του έφτασε σε ένα πανδοχείο. Ήταν πολύ πεινασμένος και ζήτησε φαγητό. Του έφεραν ένα μεγάλο πιάτο γεμάτο κρέας που έμοιαζε να λέει, "Φάε με, Φάε μου!"

Σήκωσε το πιρούνι του να φάει μα πάγωσε γιατί κατάλαβε ότι δεν ήταν καλό το φαγητό. Ήθελε να ρωτήσει γιατί του έφεραν αυτό το φαί και να κάνει παράπονα στον ιδιοκτήτη του πανδοχείου, αλλά τότε θυμήθηκε τη δεύτερη συμβουλή: "Δες πολλά και πες λίγα".

Έτσι δεν είπε τίποτε. Ο ιδιοκτήτης ήρθε, πλήρωσε το λογαριασμό του και σηκώθηκε να φύγει.

Αλλά ο ιδιοκτήτης τον σταμάτησε και του είπε: "Μπράβο! Έσωσες τη ζωή σου. Όποιον με αμφισβητεί για το φαγητό μου, τον μαγειρεύω κι αυτόν!".

"Να που κέρδισα άλλα εκατό φράγκα", σκέφτηκε ο καλός άνθρωπος, που δεν ήξερε μέχρι εκείνη τη στιγμή πως να φύγει από το πανδοχείο.

Όταν τελικά έφτασε στη χώρα του, ο άνθρωπος πήγε στο σπίτι του, είδε την πόρτα ανοιχτή και μπήκε μέσα. Κοίταξε παντού αλλά δεν είδε κανέναν. Μόνο στη μέση του δωματίου υπήρχε ένα τραπέζι με δύο ποτήρια, δύο πιρούνια, δύο καθίσματα, έτοιμο να φάνε δύο άτομα.

"Τι συμβαίνει εδώ;" αναρωτήθηκε. "Άφησα τη γυναίκα μου μόνη και εδώ βρίσκω τα πράγματα τραπέζι για δύο. Λες να παντρεύτηκε άλλον;".

Έτσι κρύφτηκε κάτω από το κρεβάτι για να δει τι συνέβαινε. Σε λίγη ώρα, είδε τη γυναίκα του να μπαίνει στο σπίτι. Είχε βγεί για λίγο έξω για να φέρει τρόφιμα. Λίγο μετά είδε κι έναν όμορφο νεαρό να έρχεται και να κάθεται στο τραπέζι.

"Α, ώστε αυτός είναι!" σκέφτηκε και ήταν έτοιμος να εμφανιστεί για να του ζητήσει το λόγο. Όμως τότε ήρθε στο μυαλό του η τελευταία προτροπή του ηγουμένου: "Σκέψου κάτι πριν το κάνεις" και έτσι έμεινε κρυμένος.

Τότε είδε την γυναίκα του και τον νεαρό άντρα να κάθονται στο τραπέζι. Αλλά πριν ξεκινήσουν να τρώνε, η γυναίκα στράφηκε στον νεαρό και του είπε:

"Γιε μου, ας πούμε την συνηθισμένη μας προσευχή για τον πατέρα σου".

Όταν το άκουσε αυτό, ο καλός άνθρωπος βγήκε από κάτω από το κρεβάτι, κλαίγοντας και δακρύζοντας από χαρά. Τους αγκάλιασε και τους φίλησε. Τότε θυμήθηκε και το ψωμί που του έδωσε ο δάσκαλος του να το φάει στην ευτυχία του. Έκοψε το ψωμί και τότε έπεσαν στο τραπέζι τριακόσια φράγκα, που ο ηγούμενος είχε βάλει κρυφά μέσα στο ψωμί...

Λίγα λόγια για το παραμύθι

Το παραμύθι αυτό προέρχεται από την Ιταλία και στα αγγλικά είναι γνωστό ως "The Three Admonitions" όπου admonition σημαίνει νουθεσία, προειδοποίηση ή παραίνεση.

Στα ελληνικά υπάρχει ένα αντίστοιχο λαϊκό παραμύθι με όνομα "Τρεις συμβουλές" με παρόμοιο αλλά αρκετά "εξελληνισμένο" περιεχόμενο, το οποίο μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω.

Οι τρεις συμβουλές (ελληνική εκδοχή)

Κάποτε, τα πολύ παλιά χρόνια, ζούσε σ' ένα χωριό ένας καλός άνθρωπος με τη γυναίκα του και το γιο του. Τον έλεγαν Μιχάλη και δούλευε σκληρά για να κερδίζει το ψωμί του. Όμως οι καιροί ήταν δύσκολοι, κι όσο κι αν κοπίαζε, δύσκολα, πολύ δύσκολα κατάφερνε να τα βγάζει πέρα.

Αποφάσισε λοιπόν μια μέρα να ξενιτευτεί, να πάει στην Πόλη να δουλέψει. Έτσι θα μπορούσε να στέλνει από κει χρήματα στους δικούς του. Θα νοσταλγούσε βέβαια τη γυναίκα του και το παιδί του, το χωριό του και τους φίλους του. Μα τι να κάνει; Μόνον έτσι θα γλίτωνε απ' τη φτώχεια.

Φίλησε λοιπόν γυναίκα και παιδί, κι έφυγε για την Πόλη. Ταξίδεψε, ταξίδεψε μέρες πολλές, κι έφτασε κάποτε κουρασμένος. Και μια που δεν ήξερε καμιά τέχνη, χτύπησε την πόρτα ενός αρχοντικού και ζήτησε από τον άρχοντα να τον πάρει για υπηρέτη. Εκείνος δέχτηκε, κι έτσι ο Μιχάλης βρήκε σπίτι και τροφή κι άρχισε να κερδίζει χρήματα. Όλα όμως τα έστελνε στους δικούς του. Για κείνον δεν κρατούσε τίποτε.

Πέρασαν δέκα χρόνια κι αποφάσισε πια να γυρίσει στο χωριό του. Αρκετά χρήματα είχε στείλει στο σπίτι του. Ήταν καιρός πια να επιστρέψει κοντά στα αγαπημένα του πρόσωπα, τη γυναίκα του και το παιδί του.

Αποχαιρέτησε λοιπόν αποβραδίς τον άρχοντα και ξεκίνησε πρωί-πρωί για το χωριό του. Δρόμο παίρνει δρόμο αφήνει και κοντά το μεσημέρι συνάντησε μια γριούλα φορτωμένη με ξύλα.

-Γεια σου γιαγιά. Τι κάνεις;

-Τι να κάνω παλικάρι μου; Μάζεψα λίγα ξύλα για τη φωτιά.

-Άφησέ τα γιαγιά να σε βοηθήσω λίγο είπε ο Μιχάλης στη γριούλα, αρπάζοντας από την πλάτη της το δέμα με τα ξύλα που ήταν φορτωμένη, βλέποντάς την κουρασμένη και ανήμπορη.

-Ο Θεός να σε έχει καλά παιδί μου αποκρίθηκε η γριούλα.

Καθώς προχωρούσαν και λίγο πριν χωρίσουν οι δρόμοι τους η γριούλα ευχαρίστησε το Μιχάλη και του είπε:

-Είσαι καλός άνθρωπος. Γι' αυτό κι εγώ θα σου δώσω για δώρο τρεις πολύτιμες συμβουλές. Να τις θυμάσαι όμως! Έχεις πολύ δρόμο ακόμη για να φτάσεις στο χωριό σου. Πολλά μπορεί να σου συμβούν. Μα αν ακολουθήσεις τις συμβουλές αυτές, τίποτα δεν έχεις να φοβηθείς.

-Ακούω γιαγιά, αποκρίθηκε ο Μιχάλης.

-Πρώτα-πρώτα, να μη ρωτάς για ό,τι δε σε νοιάζει.

-Καλά, αποκρίθηκε ο Μιχάλης. Σ' ευχαριστώ. Κι η δεύτερη;

-Από το δρόμο σου ποτέ μην ξεστρατίζεις.

-Καλά, αποκρίθηκε ο Μιχάλης. Σ' ευχαριστώ. Κι η τρίτη;

-Τον βραδινό σου το θυμό να τον φυλάς το πρωινό. Άντε τώρα, ώρα καλή!

-Σ' αφήνω γεια, γιαγιά απάντησε ο Μιχάλης και συνέχισε σκεπτικός το δρόμο του.

Περπάτησε δυο μέρες και δυο νύχτες, και ξαφνικά, τ' άλλο πρωί, βλέπει έναν άνθρωπο, παράξενα ντυμένο, να κολλά χρυσά φλουριά στα φύλλα μιας ελιάς. Περίεργο, σκέφτηκε, γιατί το κάνει αυτό; Γιατί είν' έτσι ντυμένος; Όμως θυμήθηκε τη συμβουλή της γριούλας, να μη ρωτά για ό,τι δεν τον νοιάζει και συνέχισε το δρόμο του.

-Ε! Σταμάτησε και θέλω να σου μιλήσω, του φώναξε ο άνθρωπος με τα παράξενα ρούχα. Χρόνια τώρα είμαι εδώ και κάνω αυτό που βλέπεις. Περιμένω να δω αν θα περάσει κανείς χωρίς να με ρωτήσει το γιατί. Όμως, μόνον εσύ δε με ρώτησες. Μπράβο, δεν είσαι καθόλου περίεργος. Πάρε λοιπόν όλα τα φλουριά που είναι στο δέντρο και στο σακούλι για ανταμοιβή σου.

Χαρούμενος ο Μιχάλης μάζεψε τα φλουριά, τα έβαλε όλα στο σακούλι, ευχαρίστησε τον άνθρωπο και συνέχισε το δρόμο του.

Περπάτησε μια μέρα και μια νύχτα και το άλλο πρωί βλέπει πέντε αγωγιάτες με τα γαϊδουράκια τους φορτωμένα τρόφιμα, να παίρνουν το δρόμο τον δικό του.

-Ε! καλοί μου άνθρωποι, τους φώναξε. Κάνετέ μου μια χάρη. Άστε με να φορτώσω αυτό το σακούλι σ' ένα γαϊδουράκι. Έρχομαι από μακριά και κουράστηκα να το κρατώ.

-Μετά χαράς, αποκρίθηκαν εκείνοι.

Έτσι, συνέχισαν το δρόμο τους όλοι μαζί, κι ο Μιχάλης ευχαριστούσε το Θεό για την καλή του τύχη.

Καθώς βάδιζαν, βλέπουν από μακριά ένα χάνι. Ωραία μόλις φτάσουμε θα καθίσουμε να ξεκουραστούμε λίγο, λέει ο ένα αγωγιάτης.

-Πλησιάζοντας στο χάνι βλέπουν ένα παλιό ετοιμόρροπο σπίτι. Εκεί μέσα είναι μια ταβέρνα, φώναξε ο άλλος αγωγιάτης. Πάμε να πιούμε κρασί.

-Έλα κι εσύ μαζί μας, είπαν όλοι του Μιχάλη.

Εκείνος όμως θυμήθηκε τη δεύτερη συμβουλή της γριούλας, ποτέ να μην ξεστρατίζει από το δρόμο του, και δεν μπήκε στην ταβέρνα. Κάθισε έξω και φύλαγε τα γαϊδουράκια και τα πράγματα.

Οι αγωγιάτες στην ταβέρνα, όλο κι έπιναν, έπιναν κρασί, ώσπου μέθυσαν κι άρχισαν να χοροπηδούν και αν φωνάζουν. Κι από το πολύ το χοροπηδητό, σε μια στιγμή, γκρεμίζεται η ταβέρνα και πέφτει το ταβάνι στα κεφάλια τους.

Είδε κι έπαθε ο καημένος ο Μιχάλης να τους βγάλει από κει. Τους περιποιήθηκε, τους έδεσε τις πληγές τους, τους έδωσε νερό να πιούν και τους έβαλε να ξαπλώσουν κάτω από ένα δέντρο. Εκείνοι για να τον ευχαριστήσουν:

-Παρ' τα όλα, του είπανε, και τα γαϊδουράκια και τα τρόφιμα, για το καλό που μας έκανες.

Με τα γαϊδουράκια φορτωμένα τώρα, ο Μιχάλης συνέχιζε χαρούμενος το δρόμο του και σκεφτόταν τι χαρά θα έκανε η γυναίκα του, όταν θα τον έβλεπε να φτάνει με όλα τούτα τα καλά στο σπιτικό τους.

Περπάτησε ακόμη μια μέρα, και τη νύχτα έφτασε επιτέλους στο χωριό τους. Όταν όμως πλησίαζε το σπίτι του, βλέπει έναν άντρα να μπαίνει μέσα και τη γυναίκα του να τον καλωσορίζει.

"Α! έτσι" σκέφτηκε θυμωμένα. "Εγώ δουλεύω τόσα χρόνια για να της στέλνω χρήματα, κι εκείνη με ξέχασε και παντρεύτηκε άλλον. Θα τον σκοτώσω, ήταν η πρώτη σκέψη που πέρασε από το μυαλό του Μιχάλη. Η' καλύτερα, να φύγω πάλι. Να πάω πίσω στην Πόλη."

Κι έκανε να ξεκινήσει. Σκέφτηκε όμως την τρίτη συμβουλή της γριούλας, τον βραδινό του το θυμό να τον κρατά το πρωινό. Πήγε λοιπόν εκεί δίπλα σε μια καλύβα και κοιμήθηκε ώσπου να ξημερώσει.

Πρωί-πρωί την άλλη μέρα, άκουσε να μιλούν στην πόρτα του σπιτιού του. Βγαίνει απ' την καλύβα και βλέπει τον άντρα, που είχε δει το βράδυ, να φεύγει και να λεει στη γυναίκα του:

-Γεια σου μάνα, θα γυρίσω το μεσημέρι.

Με χαρά τότε κατάλαβε πως ήτανε ο γιος του. Και τι κακό θα είχε προκαλέσει στην ίδια του την οικογένεια αν πραγματοποιούσε την πρώτη σκέψη που είχε περάσει από το μυαλό του!

Είχε μεγαλώσει το παιδί του πια μετά από τόσα χρόνια, είχε γίνει άντρας, τόσον καιρό που έλειπε αυτός στην Πόλη.

"Άδικα θύμωσα" σκέφτηκε. "Άδικα παρά λίγο να κάνω πολύ μεγάλο κακό στην ίδια μου την οικογένεια."

Έτρεξε τρελός απ' τη χαρά του, τους αγκάλιασε και τους δυο, γυναίκα και παιδί, και ξεφόρτωσε τα καλά που είχε φέρει. Κι από τότε δεν ξανάφυγε ποτέ απ' το χωριό του. Έζησε εκεί χρόνια πολλά, με όλα τα καλά του, με τη γυναίκα και το γιο, τα εγγόνια που ήρθαν έπειτα και τα δισέγγονά του.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
παιδικά παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ελληνικά παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.title
Οι τρεις συμβουλές

# data[].attributes.attachment_link.description
Παραμύθι Οι τρεις συμβουλές: Μια φορά κι έναν καιρό, ένας φτωχός άνθρωπος άφησε τη χώρα του και πήγε μετανάστης σε ξένα μέρη για να βρει δουλειά και να ζήσει. Εκεί μπήκε στην υπηρεσία ενός σοφού ηγουμένου. Αφού πέρασε αρκετός καιρός, πεθύμησε να δει την οικογένειά και την πατρίδα του.

# data[].attributes.headline
Οι εφτά χρωματιστοί ιππότες

# data[].attributes.subject
Οι εφτά χρωματιστοί ιππότες

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Παιδικα Παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Mια φορά κι έναν καιρό, εδώ και πολλά χρόνια, υπήρχε το Βασίλειο των Χρωμάτων όπου ζούσαν εφτά ιππότες: ο Κόκκινος, ο Πορτοκαλής, ο Κίτρινος, ο Πράσινος, ο Μπλε, ο Λουλακής και ο Βιολετής. Όλοι ήταν γενναίοι και τολμηροί, κι ένιωθαν πολύ περήφανοι για το χρώμα τους.

Ο Κόκκινος Ιππότης έλεγε με μεγάλη ικανοποίηση:

-Το χρώμα μου είναι το ομορφότερο. Κοιτάξτε τη φωτιά, τα κεράσια και τις φράουλες, κι εκείνα τα κόκκινα τριαντάφυλλα που μοιάζουν με ζωντανές φλόγες. Η ζωή είναι κόκκινη, όπως τα χείλη που θέλεις να φιλήσεις!

Ο Πορτοκαλής ιππότης πάντα του απαντούσε:

- Ναι, αλλά το κόκκινο είναι επίσης το χρώμα του αίματος, του πολέμου. Ενώ το δικό μου είναι το χρώμα που έχουν τα πορτοκάλια και τα μανταρίνια, τα σύννεφα όταν δύει ο ήλιος και ο αέρας είναι ακόμα ζεστός. Είναι ένα γλυκό χρώμα, κι απ' ό,τι φαίνεται, μοσχοβολάει κιόλας.

Τότε πεταγόταν και ο Κίτρινος Ιππότης:

- Πόσο λάθος κάνετε! Εγώ είμαι ο πιο όμορφος: ρίξτε μια ματιά στον ήλιο, στα λεμόνια, στο μέλι και στα χιλιάδες λουλούδια του αγρού. Ακόμα και τα φύλλα των δέντρων γίνονται κίτρινα το φθινόπωρο, λες και ζηλεύουν τα λουλούδια.

Αμέσως, ο Πράσινος Ιππότης ξεσπούσε σε γέλια:

- Ναι, σιγά! Τα φύλλα κιτρινίζουν το φθινόπωρο γιατί είναι ετοιμοθάνατα. Όταν τα φυτά και τα δέντρα είναι δυνατά και νέα, έχουν καταπράσινα φύλλα. Για κοιτάξτε τα βουνά, τα λιβάδια και τα δάση. Ο κόσμος είναι πράσινος όταν είναι ζωντανός.

Όμως, ο Μπλε Ιππότης έβαζε τις φωνές:

- Τι ανοησίες είναι αυτές που ακούω; Αν ο κόσμος έχει ένα χρώμα που ν' αξίζει, αυτό είναι το μπλε. Κοιτάξτε την απέραντη θάλασσα, τις λίμνες και τα ποτάμια. Και ο ουρανός; Ένας τεράστιος μπλε θόλος, μια ατέλειωτη έκταση από μπλε χρώμα. Θαλασσί για το νερό και γαλάζιο για τον ουρανό.

Ο Λουλακής Ιππότης, που έμενε όλη αυτή την ώρα σιωπηλός, έλεγε με ξιπασιά:

- Όμως, τι χρώμα έχουν τα βουνά όταν τα βλέπουμε από μακριά το δειλινό, όταν ο ήλιος βασιλεύει; Λουλακί. Όπως το κρασί και τα ώριμα σταφύλια. Ή σαν τα δαμάσκηνα, τα μούρα και τα σύκα, που είναι πιο γλυκά κι απ'το μέλι. Το λουλακί είναι χρώμα σοβαρό, επιβλητικό, μεγαλοπρεπές.

Και τελευταίος έλεγε ο Βιολετής Ιππότης:

- Για να δούμε, ποιο είναι το πιο μυρωδάτο και πιο λεπτεπίλεπτο λουλούδι του δάσους; Φυσικά η βιολέτα. Και τι χρώμα έχουν πολλές πολύτιμες πέτρες που κρύβονται στην καρδιά της γης; Το βιολετί είναι ένα χρώμα γεμάτο συναίσθημα, πάθος. Είναι ο ουρανός την ώρα του δειλινού, ο βελούδινος ήχος που βγάζουν τα βιολιά. Και το όνομα της βιολέτας είναι από μόνο του σκέτο ποίημα.

Όλοι τους, λοιπόν, περνούσαν ώρες ολόκληρες μπροστά στον καθρέφτη, καμαρώνοντας τα χρωματιστά είδωλά τους. Γιατί ο καθένας πίστευε ότι είναι ο καλύτερος και μόνο στους άλλους έβλεπε μειονεκτήματα.

Μια μέρα, ο Ασπρόμαυρος Βασιλιάς που, μαζί με την Τριανταφυλλιά Βασίλισσα ήταν οι κύριοι των Εφτά Ιπποτών, τους φώναξε και τους είπε:

- Αγαπημένοι και γενναίοι Ιππότες των Χρωμάτων, έχω αρχίσει να κουράζομαι με τους καβγάδες και τη ματαιοδοξία σας. Εγώ, ο Ασπρόμαυρος Βασιλιάς, σας διατάζω και σας υποχρεώνω να είστε μονιασμένοι από 'δώ και πέρα και να μην ξανατσακωθείτε για τις διαφορές σας. Είναι αλήθεια ότι είμαστε διαφορετικοί, αλλά δεν θα ήταν πολύ βαρετό αν ήμασταν όλοι ίδιοι;

Και συνέχισε:

- Προσέξτε καλά: σύντομα θα παντρευτεί η κόρη μου, η Τριανταφυλλιά - Λευκή Πριγκήπισσα, και θέλω να διακοσμήσω το παλάτι μου με το πιο ωραίο στολίδι που υπήρξε ποτέ. Το αφήνω στα χέρια σας, Ιππότες των Χρωμάτων.

Ο καθένας απ' τους ιππότες άρχισε να σκέφτεται πώς θα ευχαριστούσε τον βασιλιά και σχεδίαζε να διακοσμήσει το παλάτι με μια μεγάλη αψίδα του δικού του χρώματος. Την παραμονή του γάμου, μαζεύτηκαν όλοι μαζί και καθώς ο καθένας ανέλυε την ιδέα του, άρχισε ο ίδιος βαρετός καβγάς. Τότε ο Ασπρόμαυρος Βασιλιάς βγήκε απ' το δωμάτιό του και είπε στους υπηρέτες του:

- Πιάστε αυτούς τους ξιπασμένους ιππότες και διώξτε τους μακριά! Δεν θέλω να τους ξαναδώ ποτέ πια στα μάτια μου!

Οι υπηρέτες υπάκουσαν στις διαταγές του βασιλιά και έπιασαν τους εφτά Ιππότες των Χρωμάτων, τους έδεσαν όλους μαζί και τους έστειλαν πέρα από τα σύννεφα.

Και τότε, έγινε το θαύμα! Συνέβη κάτι που κανείς δεν είχε φανταστεί. Εκεί, πέρα απ' τα σύννεφα, δημιούργησαν την πιο όμορφη και εντυπωσιακή αψίδα που είχε δει ποτέ κανείς: το Ουράνιο Τόξο.

Οι Ιππότες είχαν κρατήσει ο καθένας το χρώμα του, αλλά ήταν και τα εφτά χρώματα ενωμένα όλα μαζί. Σ' όλη τη χώρα, οι άνθρωποι έστρεψαν γοητευμένοι τα μάτια τους προς τον ουρανό:

- Τι πολύχρωμη αψίδα! Πόσα διαφορετικά χρώματα, και τι ωραία που είναι όλα μαζί!

Είναι εκπληκτικό!

Το παραμύθι προέρχεται από το βιβλίο "Μάθετε στα παιδιά σας 20 αξίες της ζωής", των Ποχόλ Πόνς Ε. & Γκονθάλεθ Ι.Λ., σε μετάφραση της Βερίνας Χωρεάνθη. Εκδόσεις Άγκυρα (2003).

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
παιδικά παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
διαφορετικότητα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ελληνικά παραμύθια

# data[].attributes.attachment_link.title
Οι εφτά χρωματιστοί ιππότες

# data[].attributes.attachment_link.description
Παραμύθι Οι εφτά χρωματιστοί ιππότες: Mια φορά κι έναν καιρό, εδώ και πολλά χρόνια, υπήρχε το Βασίλειο των Χρωμάτων όπου ζούσαν εφτά ιππότες: ο Κόκκινος, ο Πορτοκαλής, ο Κίτρινος, ο Πράσινος, ο Μπλε, ο Λουλακής και ο Βιολετής. Όλοι ήταν γενναίοι και τολμηροί, κι ένιωθαν πολύ περήφανοι για το χρώμα τους.