# data[].attributes.body
แน่นอนว่าช่วงนี้เป็นฤดูฝน ซึ่งอารหารที่เราอยากรับประทานตอนฝนตกก็คืออะไรที่มันร้อนๆ อุ่นๆที่สามารถคลายหนาวให้เราได้ และอารหารที่คนไทยนิยมรับประทานเพื่อคลายหนาวอย่างหนึ่งคือ เนื้อย่างเกาหลี หรือ หมูกระทะนั่นเอง
เนื้อย่างเกาหลี หรือหมูกระทะ มีต้นกำเนิดอยู่ในประเทศเกาหลี ในช่วงสงครามแบ่งแยกดินแดน ในวันที่กองกำลังฝั่งเกาหลีเหนือถูกปิดล้อมด้วยกองทหารของเกาหลีใต้ อากาศช่วงนั้นร้อนมาก กลางทะเลทรายเช่นนั้น เหล่าทหารถูกปิดล้อมนอกจากจะต้องทรมานจากสภาพอากาศแล้ว ยังต้องทนกับความหิวโหยอีกด้วย
ย่างเข้าสู่วันที่ห้า ทหารฝั่งเกาหลีเหนือเริ่มอดตายไปทีละคน พลเอก ปาร์ค จี ซุก ดำรงตำแหน่งนายกองขณะนั้น จึงสั่งให้ทหารช่วยกันจับหมาที่อยู่บริเวณนั้นมากิน คือ  หมากระทุนั่นเอง
หมากระทุเป็นหมาสายพันธุ์หนึ่งของประเทศเกาหลี พบมากตามทะเลทราย หลายคนเชื่อว่ามันเป็ยสัตว์มีพิษจึงไม่กล้ากิน แต่การที่ต้องอดอยากเป็นเวลา 5 วัน ทำให้กองทหารของฝั่งเกาหลีใต้ทนไม่ไหว ทั้งหมดช่วยกันจับหมากระทุมาแล่เนื้อเป็นชิ้นบางๆ แล้วเอาไปวางบนแผ่นหิน  เดชะบุญแผ่นหินกลางทะเลทรายที่ร้อนจัด  เปลี่ยนหน้าที่ไปเป็นกระทะอย่างไม่ตั้งใจ เนื้อหมากระทุสุกได้ที่ ส่งกลิ่นหอมไปถึงกองกำลังฝั่งเกาหลีใต้ จนทนไม่ไหวเข้ามาขอร่วมรับประทานกับฝั่งกองทหารเกาหลีเหนืออย่างเป็นกันเอง
นั่นเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่ทั้งสองดินแดนได้หันหน้าเข้าหากัน โดยมีหมากระทุเป็นตัวเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างชาติ หลังจากเหตุการณ์นั้นเอง  ทำให้ชื่อเสียงของหมากระทุเป็นสัญลักษณ์แห่งมิตรภาพ และเมื่อทุกคนได้รู้ว่าหมากระทุไม่มีพิษ และสามารถกินได้ หมากระทุจึงถูกล่ามาประกอบ
อาหารอย่างกว้างขวาง เพราะมันสื่อถึงการสังสรรค์ของมิตรแท้
จนหมากระทุมีจำนวนลดลงจนน่าใจหาย  รัฐบาลเกาหลีจึงให้หมากระทุเป็นสัตว์สงวน อนุรักษ์ คุ้มครอง ในปัจจุบันหมากระทุมีจำนวนไม่ถึง 10 ตัวถือเป็นสัตว์หายาก เมื่อเป็นเช่นนั้นชมรมคนชอบกินหมากระทุจึงหันไปกินเนื้อหมูแทน แล้วเปลี่ยนชื่อจากหมากระทุมาเป็นหมูกระทะ จนถึงทุกวันนี้

# data[].attributes.body
สันนิษฐานกันว่าก๋วยเตี๋ยวในประเทศไทยมีมาเมื่อประมาณสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช[1] ซึ่งเป็นช่วงที่ไทยมีการติดต่อกับชาวต่างชาติมากมาย และชาวจีนก็ได้นำเอาก๋วยเตี๋ยวเข้ามากินกันในเรือ โดยต้มในน้ำซุป มีการใส่หมู ใส่ผักและเครื่องปรุงเพื่อความอร่อย แต่สำหรับคนไทยแล้วถือว่าเป็นสิ่งที่แปลกใหม่ในยุคนั้น และได้นำมาประกอบเป็นอาหารอื่นๆ บริโภคกันจนมีความเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี และเริ่มมีการทำเส้นก๋วยเตี๋ยวในประเทศไทย
ในสมัย จอมพล ป. พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรี ได้มีนโยบายรัฐนิยมที่สนับสนุนให้ประชาชนบริโภคก๋วยเตี๋ยว ซึ่งจอมพล ป. เห็นว่าหากประชาชนหันมาร่วมกันบริโภคก๋วยเตี๋ยว จะเป็นการช่วยเหลือเศรษฐกิจของชาติในตอนนั้น เพื่อให้เงินหมุนเวียนในประเทศ ดังคำกล่าวของจอมพล ป. ในสมัยนั้นว่า
อยากให้พี่น้องกินก๋วยเตี๋ยวให้ทั่วกัน เพราะก๋วยเตี๋ยว มีประโยชน์ต่อ ร่างกาย มีรสเปรี้ยว เค็ม หวานพร้อม ทำเองได้ในประเทศไทย หาได้สะดวกและอร่อยด้วย หากพี่น้องชาวไทยกินก๋วยเตี๋ยวคนละ หนึ่งชามทุกวัน วันหนึ่งจะมีคนกินก๋วยเตี๋ยวสิบแปดล้านชาม ตกลงวันหนึ่งค่าก๋วยเตี๋ยวของชาติไทยหนึ่งวันเท่ากับเก้าสิบล้านสตางค์เท่ากับเก้าแสนบาท เป็นจำนวนเงินหมุนเวียนมากพอใช้ เงินเก้าแสนบาทนั้น ก็จะไหลไปสู่ชาวไร่ ชาวนา ชาวทะเลทั่วกันไม่ตกไปอยู่ในมือใครคนหนึ่งคนใดเพียงคนเดียว และเงินหนึ่งบาทก็มีราคาหนึ่งบาท ซื้อก๋วยเตี๋ยวได้เสมอ ไม่ใช่ซื้ออะไรก็ไม่ได้เหมือนอย่างทุกวันนี้ซึ่งเท่ากับไม่มีประโยขน์เต็มที่ในค่าของเงิน |
— จอมพล ป.พิบูลสงคราม

สมัย จอมพล ป. พิบูลสงคราม เป็นช่วงหลังสงครามครามโลกครั้งที่ 2 ประเทศไทยได้รับผลกระทบทางเศรษฐกิจเป็นวงกว้างในคนทุกระดับชั้น การรณรงค์ให้บริโภคก๋วยเตี๋ยวถือว่าเป็นนโยบายกระตุ้นเศรษฐกิจของรัฐบาลสมัยนั้น
สำหรับส่วนประกอบของก๋วยเตี๋ยวนั้น ตั้งแต่ประเทศไทยรับเอาอิทธิพลบริโภคก๋วยเตี๋ยวมาจากชาวจีน จะไม่มีการใส่ถั่วงอกลวกในก๋วยเตี๋ยวดังเช่นในปัจจุบัน แต่การใส่ถั่วงอกเกิดจากแนวความคิดและนโยบายของ จอมพล ป. พิบูลสงคราม ที่ได้ลองนำถั่วงอกใส่เพิ่มเข้าไปเมื่อรับประทานแล้วรสชาดอร่อย จึงสั่งให้ใส่ถั่วงอกเพิ่มเข้าไปในก๋วยเตี๋ยวด้วย และที่สำคัญเป็นการเพิ่มอาชีพเพาะถั่วงอกขาย เพื่อให้มารองรับนโยบายสนับสนุนให้คนไทยบริโภคก๋วยเตี๋ยว จึงถือได้ว่าก๋วยเตี๋ยวในประเทศไทยเพิ่งจะใส่ถั่วงอกเพิ่มในสมัย จอมพล ป. พิบูลสงคราม นี่เอง

ชนิดของเส้นก๋วยเตี๋ยว
การตากเส้นก๋วยเตี๋ยว

เส้นหมี่ หรือภาษาท้องถิ่นบางที่เรียก "หมี่ขาว" หรือ "เส้นหมี่ขาว" เพื่อป้องกันการสับสนระหว่างบะหมี่ ทำมาจากแป้งข้าวเจ้า เป็นเส้นเรียวเล็ก ยาว มักใช้เครื่องจักรผลิต ก่อนนำมาทำอาหาร ต้องนำไปแช่น้ำเสียก่อน

เส้นเล็ก ลักษณะกว้างกว่าเส้นหมี่ และตัดเป็นท่อนๆ เพื่อความง่ายในการรับประทาน เมื่อลวกเสร็จแล้วจะเหนียวกว่าเส้นก๋วยเตี๋ยวอื่นๆ มักจะใช้นำไปทำผัดไทย ก๋วยเตี๋ยวเรือ ก๋วยเตี๋ยวน้ำตก

เส้นใหญ่ มีขนาดความกว้างกว่าเส้นเล็ก ประมาณ 3-4 เท่าตัว เมื่อลวกเสร็จแล้วจะนิ่ม รับประทานง่าย มักนำไปทำก๋วยเตี๋ยวคั่วไก่ ผัดซีอิ๊ว เย็นตาโฟ และราดหน้า

กวยจั๊บ เส้นมีลักษณะเป็นแผ่นสี่เหลี่ยมหรือสามเหลี่ยม เมื่อนำไปต้มในน้ำร้อนก็จะม้วนตัวเป็นหลอด

เกี๊ยมอี๋ ลักษณะคล้ายลอดช่อง มีสีขาว มักทำเป็นก๋วยเตี๋ยวเกี๊ยมอี๋

# data[].attributes.body
เป็นอาหารคาวของไทยและจีน คาดว่าอาหารชนิดนี้ได้รับการเผยแพร่มาจากชาวจีน หรือไหหลำหรือไห่หนาน มีให้รับประทานกันทั่วทุกภาคในประเทศไทย และนิยมกันมากในหมู่ชาวไทยเชื้อสายจีน นอกจากนี้ยังนิยมรับประทานกันมากในมาเลเซียและสิงคโปร์อีกด้วย และยังติดอันดับเป็นหนึ่งใน 15 เมนูอาหารต่างชาติที่ชาวญี่ปุ่นชื่นชอบอีกด้วย ร่วมกับอาหารไทยอีกหนึ่งอย่าง คือ ข้าวผัดกะเพรา
ร้านข้าวมันไก่พบได้ทั่วไปตามแหล่งชุมชน โดยมักจะมีตู้ใสแขวนไก่ต้มทั้งตัวอยู่หน้าร้านเป็นจุดสังเกต บางร้านนำข้าวมันไก่มาประยุกต์โดยใช้ไก่ย่างหรือไก่ทอดเพื่อเพิ่มความหลากหลาย
แม้ว่าข้าวมันไก่จะเป็นอาหารจานด่วนที่เป็นที่นิยมมาก กินง่าย และมีน้ำจิ้มอร่อย แต่ก็เป็นอาหารที่ไม่ควรทานบ่อยๆ เนื่องจากไขมันไก่ที่คลุกเคล้าผสมอยู่ในข้าว ในหนังไก่ ในเนื้อไก่ และไขมันของเครื่องในไก่ ซึ่งถ้ารับประทานมาก ๆ เข้าอาจจะเป็นอันตรายต่อสุขภาพ

ส่วนประกอบ

ข้าวมัน ทำจากข้าวเจ้าและข้าวเหนียวเป็นหลัก โดยข้าวมักจะผสมขิงสับเป็นแว่น กระเทียม และน้ำมันเล็กน้อย ในขณะหุงไปด้วย เพื่อให้ข้าวมีความมันและหอม

ไก่ ผู้ซื้อสามารถเลือกชื้นไก่ได้ตามความต้องการ ส่วนที่นิยมคือเนื้อสะโพก เนื้อน่อง และเนื้ออก บางร้านจะมีเครื่องใน เช่น ตับ ให้ด้วย ข้าวมันไก่ปกติแล้วจะใช้ไก่ต้มเป็นส่วนประกอบหลัก แต่บางร้านอาจจะมีไก่ทอดหรือไก่ย่างให้เลือกได้ด้วย โดยจะเรียกว่า "ข้าวมันไก่ทอด" "ข้าวมันไก่ย่าง" ตามไก่ที่ใช้ คนขายจะสับไก่ตามที่ผู้ซื้อสั่งด้วยมีดปังตออย่างคล่องแคล่ว ในปัจจุบันร้านข้าวมันไก่ต่าง ๆ ไม่นิยมที่จะตบไก่เพื่อให้ดูมีปริมาณมาก เพราะจะทำให้น้ำในไก่ออกมาซึ่งจะทำให้เนื้อไก่เสียรสชาติลงจากเดิม

ผักชี ใช้โรยหน้าบนไก่และน้ำซุป

แตงกวาใช้เป็นผักเคียง โดยหั่นเป็นแว่นวางไว้ด้านข้าง

น้ำซุปโครงไก่และฟัก

น้ำจิ้มเต้าเจี้ยวและซีอิ๊วดำ

# data[].attributes.body
ส้มตำ เป็นอาหารปรุงมาจากการทำตำส้ม คือการทำให้เปรี้ยว ในลาวจะเรียกว่าตำหมากหุ่ง ปรุงโดยนำมะละกอดิบที่สับแล้วฝานหรือขูดเป็นเส้นมาตำในครกเป็นหลัก พร้อมด้วยวัตถุดิบอื่นๆ คือ มะเขือเทศลูกเล็ก มะเขือสีดา มะเขือเปราะ พริกสดหรือพริกแห้ง ถั่วฝักยาว กระเทียม และปรุงรสด้วยน้ำตาลปี๊บและน้ำปลา มะนาว อนึ่ง ส้มตำไม่ใช่อาหารดั้งเดิมของชนชาติลาวตามที่คนลาวบางส่วนเข้าใจกัน เพราะเครื่องปรุงหลายอย่าง ทั้งมะละกอ พริก ได้รับมาจากต่างประเทศโดยทางเรือในสมัยโบราณ ส่วนน้ำปลาต้องใช้ปลาทะเลในการทำ และคำเรียกส้มตำในลาวคือตำหมากหุ่งส่วนในไทยเรียกส้มตำ

ส่วนผสมในเอกสารของส้มตำ

ยังไม่มีหลักฐานที่แน่ชัดว่ามีการนำมะละกอดิบมาปรุงเป็นส้มตำเป็นครั้งแรกเมื่อใด อย่างไรก็ตามเมื่อพิจารณาถึงที่มาของส่วนประกอบต่าง ๆ ของส้มตำ อาจได้ข้อมูลเบื้องต้นเพื่อประกอบการสันนิษฐานถึงที่มาของส้มตำได้ มะละกอเป็นพืชที่มีถิ่นกำเนิดในอเมริกากลาง ชาวสเปนและโปรตุเกสนำมาปลูกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในยุคต้นกรุงศรีอยุธยา ในขณะที่ชาวฮอลันดาอาจนำพริกเข้ามาเผยแพร่ในเวลาต่อมา ในรัชกาลสมเด็จพระนารายณ์มหาราช มีทูตชาวฝรั่งเศสผู้มาเยือนกรุงศรีอยุธยา คือ นีกอลา แฌร์แวซ (Nicolas Gervaise) และซีมง เดอ ลา ลูแบร์ พรรณนาว่าในเวลานั้นมะละกอได้กลายเป็นพืชพื้นเมืองชนิดหนึ่งของสยามไปแล้ว และได้กล่าวถึงกระเทียม มะนาว มะม่วง กุ้งแห้ง ปลาร้า ปลากรอบ กล้วย น้ำตาล แตงกวา พริกไทย ถั่วชนิดต่าง ๆ ที่ล้วนสามารถใช้เป็นส่วนประกอบสำหรับปรุงส้มตำได้ ขณะเดียวกันได้เขียนว่า ในขณะนั้นสยามไม่มีกะหล่ำปลี และชาวสยามนิยมบริโภคข้าวสวย แต่ไม่มีการกล่าวถึงมะเขือเทศและพริกสด

# data[].attributes.body
ลาบ เป็นอาหารท้องถิ่นทางภาคอีสาน (รวมถึงประเทศลาวและสิบสองปันนา) โดยนำเนื้อมาสับให้ละเอียดแล้วคลุกกับเครื่องปรุง ซึ่งเนื้อที่มาทำลาบเป็นเนื้อหลายชนิด เช่น เนื้อไก่ เนื้อเป็ด เนื้อวัว เนื้อควาย เนื้อปลา เนื้อหมู และเนื้อนก นอกจากนี้ยังสามารถลาบสัตว์จำพวก กวาง เช่น ละมั่ง กระจง เก้ง หรือแม้แต่บึ้ง [1]ก็นำมาลาบได้เช่นกัน ลาบนิยมกินคู่กับข้าวเหนียว

ลาบของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (ลาบอีสาน)[แก้]

ลาบอีสานเป็นอาหารที่ปรุงโดยใช้เนื้อสัตว์ที่สับละเอียด ซอยหรือหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ ปรุงรสด้วย น้ำปลา มะนาว และ โรย ข้าวคั่วพริกป่น ใบสระแหน่ ต้นหอมและหอมแดง มีทั้งที่ใช้เนื้อสัตว์สุกและดิบ กินกับพืชผักพื้นบ้าน เช่นแตงกวา ยอดกระถิน ลิ้นฟ้า ยอดมะกอกยอดมะเฟือง ยอดมะตูม ยอดสะเดา เป็นต้น [2] คนที่คิดค้นลาบ คือ คุณ ประไพย ไม่ทราบนามสกุล อาหารอีสานอย่างอื่นที่มีลักษณะใกล้เคียงกับลาบได้แก่

น้ำตก มีลักษณะเหมือนกับลาบทุกประการ ต่างกันเพียงแค่ไม่ใช้เนื้อสับแต่จะใช้เนื้อย่างหั่นเป็นชิ้น ๆ แทน โดยมากนิยมใช้เนื้อหมูย่างหรือเนื้อวัวย่าง

ซกเล็ก เป็นอาหารที่มีลักษณะคล้ายลาบ แต่ไม่ทำให้เนื้อสัตว์สุก เมื่อปรุงรสได้ที่แล้ว จะนำเลือดสัตว์ชนิดที่นำมาทำให้เนื้อสัตว์ชนิดที่นำมาทำนั้น มาขยำให้เหลวและเคล้ากับลาบดิบ ๆ

เลือดแปลง เป็นลาบที่ทำจากเครื่องในหมูที่ต้มจนสุกแล้วนำมาทำลาบ ปรุงรสได้ที่แล้วใส่เลือดหมูลงไป

ก้อย เป็นการนำเนื้อสัตว์ที่ดิบหรือสุกมาผสมกับน้ำปลาร้า น้ำปลา น้ำมะนาวหรือผลไม้ที่มีรสเปรี้ยวอื่น ๆ ใส่พริกป่น ข้าวคั่ว ต้นหอม ผักชีฝรั่ง ใบมะกรูด ใบสะระแหน่

ตับหวาน เป็นอาหารคล้าย ๆ กับลาบสุก แต่ใช้ตับวัว หรือหมู หั่นเป็นชิ้นพอคำแล้วนำมาลวกสุก ๆ ดิบ ปรุงรสด้วย น้ำปลา น้ำปลาร้า มะนาว น้ำตาล และ โรย ข้าวคั่ว พริกป่น ใบสะระแหน่ ต้นหอมและหอมแดง