# data[].attributes.body
Wj 20,2-14 i Pwt 5,5-21.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wj, 20, 1-21

Dekalog

1 Wtedy wypowiedział Bóg wszystkie te słowa: 2 "Ja jestem Pan, Bóg twój, który cię wyprowadził z ziemi egipskiej, z domu niewoli.

3 Nie będziesz miał cudzych bogów obok Mnie! 4 Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko, ani tego, co jest w wodach pod ziemią! 5 Nie będziesz oddawał im pokłonu i nie będziesz im służył, bo Ja Pan, Bóg twój, jestem Bogiem zazdrosnym, który za nieprawość ojców karze synów do trzeciego i czwartego pokolenia, tych, którzy Mnie nienawidzą. 6 Okazuję zaś łaskę aż do tysiącznego pokolenia tym, którzy Mnie miłują i przestrzegają moich przykazań.

7 Nie będziesz wzywał imienia Pana, Boga twego, w błahych rzeczach, bo nie pozwoli Pan, by pozostał bezkarny ten, kto wzywa Jego Imienia w błahych rzeczach.

8 Pamiętaj o dniu szabatu, aby go uświęcić. 9 Sześć dni będziesz się trudził i wykonywał wszystkie swoje zajęcia. 10 Dzień zaś siódmy jest szabatem Pana, Boga twego. Nie będziesz przeto w dniu tym wykonywał żadnej pracy ani ty sam, ani syn twój, ani twoja córka, ani twój niewolnik, ani twoja niewolnica, ani twoje bydło, ani przybysz, który przebywa w twoich bramach. 11 W sześć dni bowiem uczynił Pan niebo, ziemię, morze oraz wszystko, co jest w nich, siódmego zaś dnia odpoczął. Dlatego pobłogosławił Pan dzień szabatu i uznał go za święty.
12 Czcij twego ojca i twoją matkę, abyś długo żył na ziemi, którą Pan, Bóg twój, ci daje.
13 Nie będziesz zabijał.
14 Nie będziesz cudzołożył.
15 Nie będziesz kradł.
16 Nie będziesz mówił przeciw bliźniemu twemu kłamstwa jako świadek.
17 Nie będziesz pożądał domu twojego bliźniego. Nie będziesz pożądał żony bliźniego twego, ani jego niewolnika, ani jego niewolnicy, ani jego wołu, ani jego osła, ani żadnej rzeczy, która należy do twego bliźniego".
18 A cały lud, postrzegając gromy i błyskawice oraz głos trąby i górę dymiącą, przeląkł się i drżał, i stał z daleka. 19 I mówili do Mojżesza: "Rozmawiaj ty z nami, a my będziemy cię słuchać! Ale Bóg niech nie rozmawia z nami, abyśmy nie pomarli!" 20 Mojżesz rzekł do ludu: "Nie bójcie się! Bóg przybył po to, aby was doświadczyć i pobudzić do bojaźni przed sobą, żebyście nie grzeszyli". 21 Lud stał ciągle z daleka, a Mojżesz zbliżył się do ciemnego obłoku, w którym był Bóg.

# data[].attributes.attachment_link.description
Wj, 20, 1-21 Dekalog 1 Wtedy wypowiedział Bóg wszystkie te słowa: 2 "Ja jestem Pan, Bóg twój, który cię wyprowadził z ziemi egipskiej, z domu niewoli. 3 Nie będziesz miał cudzych bogów obok Mnie! 4 Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko,...

# data[].attributes.attachment_link.description
Pwt, 5, 1-22 Dziesięcioro Przykazań 1 Mojżesz zwołał całego Izraela i rzekł do niego: «Słuchaj, Izraelu, praw i przykazań, które ja dziś mówię do twych uszu, ucz się ich i dbaj o to, aby je wypełniać. 2 Pan, Bóg nasz, zawarł z nami przymierze na Horebie. 3 Nie zawarł Pan tego przymierza...

# data[].attributes.body
1. Starożytny żydowski (najstarszy): Septuaginta [Filon, Józef Flawiusz, Kościół prawosławny, protestancki, anglikański].

2. Współczesny żydowski (tzw. talmudyczny). Jest on powszechnie uznany we współczesnym judaizmie.

3. Augustyński (taki sam jak podział masorecki wg tekstu z Księgi Powtórzonego Prawa): Kościół katolicki

4. Luterański: Stanowi niewielką modyfikację podziału augustyńskiego.

Jak to jest zaznaczone powyżej, Kościół katolicki poszedł za wersją, która jest obecna w Księdze Powtórzonego Prawa. Jeśli natomiast idzie o podział dekalogu, ten za którym poszedł Kościół nazywany jest podziałem św. Augustyna z Hippony (V w.). Jest to ten sam podział, który przyjęli również tzw. masoreci.
Masoreci, byli to wykształceni Żydzi, którzy na przełomie VI-X w. po Chr. opatrzyli tekst hebrajski w liczne komentarze (tzw. Masora Magna [duża], parva [mała], finalis [końcowa]) oraz w znaki diakrytyczne. Na pierwszym miejscu należałoby tutaj wspomnieć o samogłoskach, których nie było w pierwotnym tekście, oraz akcenty łączące i rozdzielające, informujące czytelnika, gdzie tekst się kończy, a gdzie zaczyna. W tym także znaki wskazujące na zmianę większych (petucha) i mniejszych (setuma) tematów. Setuma została użyta, między innymi do wskazania, gdzie się zaczynają i kończą poszczególne przykazania.

# data[].attributes.body
Główne różnice to odmienny wstęp (Wj 20,2; Pwt 5,1-6), inny komentarz do przykazania zachowania szabatu (Wj 20,12; Pwt 5,12-15), szacunku rodziców (Wj 20,8-11; Pwt 5,12-16), a także odmienne sposób sformułowania zakazu pożądania żony bliźniego swego (Wj 20,17; Pwt 5,21).

# data[].attributes.body
W pierwotnym tekście hebrajskim nie było znaków diakrytycznych, które by informowały czytelnika, gdzie tekst się kończy, a gdzie zaczyna. W konsekwencji nie było też wiadomo, gdzie przykazanie ma swój początek, a gdzie koniec. Dlatego w ciągu wieków powstały różne podziały tego samego tekstu, zawsze jednak z tą uwagą, aby liczba przykazań wynosiła 10, gdyż o tym wyraźnie informuje nas tekst biblijny „Oznajmił wam swe przymierze, gdy rozkazał wam pełnić Dziesięć Przykazań i napisał je na dwóch tablicach kamiennych” (Pwt 4,13). Należy również zaznaczyć, nie wszyscy odnosili się do tego samego tekstu. Część z nich tworzyła podział tekstu Dekalogu na podstawie Księgi Wyjścia (Wj 20,2-14), a część na podstawie Księgi Powtórzonego Prawa (Pwt 5,5-21).

# data[].attributes.headline
Przykazania według Księgi Powtórzonego Prawa

# data[].attributes.subject
Przykazania według Księgi Powtórzonego Prawa

# data[].attributes.body
1. przykazanie (setuma)

Nie będziesz miał bogów innych oprócz Mnie. Nie uczynisz sobie posągu ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko albo na ziemi nisko, lub w wodzie poniżej ziemi. Nie będziesz oddawał im pokłonu ani służył. Bo Ja jestem Pan, Bóg twój, Bóg zazdrosny, karzący nieprawość ojców na synach w trzecim i w czwartym pokoleniu – tych, którzy Mnie nienawidzą, a który okazuje łaskę w tysiącznym pokoleniu tym, którzy Mnie miłują i strzegą moich przykazań.

1. przykazanie (setuma)

Nie będziesz brał imienia Pana, Boga twego, do czczych rzeczy, bo nie dozwoli Pan, by pozostał bezkarny ten, kto bierze Jego imię do czczych rzeczy.

1. przykazanie (setuma)

Będziesz zważał na szabat, aby go święcić, jak ci nakazał Pan, Bóg twój. Sześć dni będziesz pracował i wykonywał wszelką twą pracę, lecz w siódmym dniu jest szabat Pana, Boga twego. Nie będziesz wykonywał żadnej pracy ani ty, ani twój syn, ani twoja córka, ani twój sługa, ani twoja służąca, ani twój wół, ani twój osioł, ani żadne twoje zwierzę, ani obcy, który przebywa w twoich bramach; aby wypoczął twój niewolnik i twoja niewolnica, jak i ty. Pamiętaj, że byłeś niewolnikiem w ziemi egipskiej i wyprowadził cię stamtąd Pan, Bóg twój, ręką mocną i wyciągniętym ramieniem: przeto ci nakazał Pan, Bóg twój, strzec dnia szabatu.

1. przykazanie (setuma)

Czcij swego ojca i swoją matkę, jak ci nakazał Pan, Bóg twój, abyś długo żył i aby ci się dobrze powodziło na ziemi, którą ci daje Pan, Bóg twój.

1. przykazanie (setuma)

Nie będziesz zabijał.

1. przykazanie (setuma)

Nie będziesz cudzołożył.

1. przykazanie (setuma)

Nie będziesz kradł.

1. przykazanie (setuma)

Jako świadek nie będziesz mówił przeciw bliźniemu twemu kłamstwa

1. przykazanie (setuma)

Nie będziesz pożądał żony swojego bliźniego.

1. przykazanie (setuma)

Nie będziesz pragnął domu swojego bliźniego ani jego pola, ani jego niewolnika, ani jego niewolnicy, ani jego wołu, ani jego osła, ani żadnej rzeczy, która należy do twojego bliźniego.

A ZATEM, KOŚCIÓŁ KATOLICKI NIE ODRZUCIŁ DRUGIEGO PRZYKAZANIA, BO W RZECZYWISTOŚCI SŁOWA O ZAKAZIE TWORZENIA FIGUR I OBRAZÓW STANOWIĄ CZĘŚĆ PIERWSZEGO PRZYKAZANIA, A DOKŁADNIE, SĄ ONE KOMENTARZEM DO PIERWSZEGO PRZYKAZANIA!

Co się zaś tyczy ostatniego przykazania, które rzekomo zostało podzielone, w podziale augustyńskim/masoreckim są to dwa osobne przykazania.