# data[].attributes.headline
"Η δουλειά του κλαδά" (Αντρέας Πύρια, πληροφορίες από τον παππού Γιώργο Βενάκη)

# data[].attributes.subject
"Η δουλειά του κλαδά" (Αντρέας Πύρια, πληροφορίες από τον παππού Γιώργο Βενάκη)

# data[].attributes.body
Ένα από τα σημαντικότερα επαγγέλματα της παλιάς Σίφνου ήταν το επάγγελμα του κλαδά! Οι κλαδάδες ήταν άνθρωποι που με τα μουλάρια τους ανέβαιναν πάνω στα βουνά και έκοβαν κλαδιά από θυμάρια, σχίνους και άλλους θάμνους, τα φόρτωναν στα ζώα τους και τα κουβαλούσαν στα τσικαλάδικα για να ανάψουν τους φούρνους που έψηναν τα κεραμικά. Επειδή στη Σίφνο ήταν από τα σημαντικότερα επαγγέλματα η αγγειοπλαστική, αφού έκαναν μέχρι και εξαγωγή κεραμικών σκευών και σε άλλα μέρη της Ελλάδας, το επάγγελμα του κλαδά θεωρούνταν εξίσου σημαντικό και απαραίτητο. Εάν δεν υπήρχαν αυτοί οι άνθρωποι να κόβουν και να κουβαλάνε τα κλαδιά για το άναμμα των φούρνων, δεν θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ούτε και τα αγγειοπλαστεία. Κάτι επίσης σημαντικό. Όμως αυτό που πρέπει να σημειώσουμε είναι ότι με την εξάλοιψη του επαγγέλματος αυτού η χλωρίδα της Σίφνου αναπτύχθηκε, ειδικά στις περιοχές που δραστηριοποιούνταν οι κλαδάδες.

# data[].attributes.headline
Οι τσικαλάδες της Σίφνου...

# data[].attributes.subject
Οι τσικαλάδες της Σίφνου...

# data[].attributes.attachment_link.title
Στην αγγειοπλαστική μητρόπολη του Αιγαίου: Οι τσουκαλάδες και οι σταμνάδες της Σίφνου

# data[].attributes.headline
Παραδοσιακή Κατασκευή Ανεμόμυλου στη Σίφνο

# data[].attributes.subject
Παραδοσιακή Κατασκευή Ανεμόμυλου στη Σίφνο

# data[].attributes.attachment_link.title
Κατασκευή και λειτουργία παραδοσιακού ανεμόμυλου στη Σίφνο

# data[].attributes.headline
Πλούσια πηγή πληροφοριών για παλιά επαγγέλματα...

# data[].attributes.subject
Πλούσια πηγή πληροφοριών για παλιά επαγγέλματα...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Στο σπίτι έφτιαχνε στρώματα, παπλώματα και μαξιλάρια. Στα χωριά που γυρνούσε έξαινε τα βαμβάκια κυρίως των στρωμάτων και μαξιλαριών, για να γίνονται πιο αφράτα.

Είχε ένα ειδικό εργαλείο ξύλινο, το δοξάρι, ή ελαστική βέργα από κλαδί δέντρου, που έμοιαζε με μεγάλο ανοιχτό τόξο και στη θέση της "χορδής" έβαζε νεύρο ζώου ή χοντρή μισινέζα. Η χορδή έπρεπε να είναι τόσο τεντωμένη ώστε να έχει "ντουζένι". Να τινάζει δηλ. το βαμβάκι με το "λαγούδι" (ξύλινο εργαλείο σαν μακρύ γουδόχερο) κι αυτό ξαινόταν. Στο μαγαζί είχε ένα βαρύ χειροκίνητο μηχάνημα, τη λανάρα, στο οποίο γύριζαν ειδικές βούρτσες με καρφιά, που έξαιναν ευκολότερα τα πατημένα βαμβάκια.

(Το κείμενο είναι από το βιβλίο "Μιάν βολάν τσ΄έναν τσαιρόν ήτον..." του Γιάννη Κολλιάρου)

ΠΑΠΛΩΜΑΤΑΣ

ΔΟΞΑΡΙΑ

ΛΑΝΑΡΑ

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
λαογραφικό μουσείο

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
παραδοσιακά επαγγέλματα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
μαστίχα χίου

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
εργασίες γεωργού

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
παραδοσιακά εργαλεία

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Παπαμιχαλάκης Γεώργιος

# data[].attributes.attachment_link.title
Λαογραφικό Μουσείο Καλλιμασιάς Χίος

# data[].attributes.attachment_link.description
Στο σπίτι έφτιαχνε στρώματα, παπλώματα και μαξιλάρια. Στα χωριά που γυρνούσε έξαινε τα βαμβάκια κυρίως των στρωμάτων και μαξιλαριών, για να γίνονται πιο αφράτα. Είχε ένα ειδικό εργαλείο ξύλινο, το δοξάρι, ή ελαστική βέργα από κλαδί δέντρου, που έμοιαζε με μεγάλο ανοιχτό τόξο και στη θέση της "χορδής" έβαζε νεύρο ζώου ή χοντρή μισινέζα.

# data[].attributes.headline
"Ο γαλατάς" (Χρυσούλα Λεμονή, πληροφορίες: Κων/νος Λεμονής & διαδίκτυο)

# data[].attributes.subject
"Ο γαλατάς" (Χρυσούλα Λεμονή, πληροφορίες: Κων/νος Λεμονής & διαδίκτυο)

# data[].attributes.body
Ο γαλατάς ήταν ένα πολύ γνωστό επάγγελμα στα παλαιότερα χρόνια και η δουλειά του ήταν ιδιαίτερα απαιτητική. Συγκεκριμένα,φόρτωνε κανάτες με φρέσκο γάλα στο γαϊδουράκι του και ξεκινούσε πρωί πρωί για την πόλη, έχοντας στο μυαλό του πως πρέπει να εξυπηρετήσει όλους τους κατοίκους/πελάτες. Έτσι,όταν έφτανε στην πόλη έδενε κάπου το γαϊδουράκι και ξεκινούσε το μοίρασμα. Συνήθως, είχε μόνιμους πελάτες που ώφειλε να εξυπηρετήσει όμως αν τύχαινε να περισσέψει λίγο γάλα, φώναζε στους δρόμους έως να βρεθεί κάποιος που να το έχει ανάγκη.Δεν άφηνε ποτέ γάλα να περισσέψει,ώστε όταν γυρίσει στο χωριό του να μην χρειαστεί να κουβαλήσει επιπλέον βάρος.

# data[].attributes.headline
"Παγοπώλης" (Μαριάνθη Λεμονή, πληροφορίες από τον Κων/νο Λεμονή & το διαδίκτυο) 

# data[].attributes.subject
"Παγοπώλης" (Μαριάνθη Λεμονή, πληροφορίες από τον Κων/νο Λεμονή & το διαδίκτυο) 

# data[].attributes.body
Υπάρχουν πολλά επαγγέλματα, που δεν υπάρχουν πλέον. Ένα από αυτά είναι το επάγγελμα του παγοπώλη. Αυτό το επάγγελμα χρησίμευε  τα παλαιότερα α χρόνια, όταν η τεχνολογία εν είχε εξελιχθεί τόσο, έτσι ώστε να μπορούν να διατηρηθούν τα προϊόντα τους. Συμπερασματικά, ο παγοπώλης ήταν ο άνθρωπός, που προμήθευε τα σπίτια ή της επιχειρήσεις με πάγο.

Τον πάγο αυτό, τον έβαζαν στις παγωνιέρες. Αυτό ήταν ένα ξύλινο κουτί, που είχε στο εσωτερικό του αλουμίνιο. Στο κάτω μέρος υπήρχε ένα συρτάκι απ' όπου έβγαιναν τα νερά,του λιωμένου πάγου και το άδειαζαν όταν γέμιζε για να μην πλημμυρίσουν

# data[].attributes.headline
"Ψαθοπλεκτική" (Μανώλης Λουκατάρης, πληροφορίες από τη γιαγιά μου Καλλιόπη Μάρκου)

# data[].attributes.subject
"Ψαθοπλεκτική" (Μανώλης Λουκατάρης, πληροφορίες από τη γιαγιά μου Καλλιόπη Μάρκου)

# data[].attributes.body
Το ψάθινο πλέξιμο είναι μια πολύ παλιά τέχνη με την οποία έφτιαχναν καπέλα, βαρέλια και πολλά αλλά. Ευτυχώς η Γιαγιά μου την ξέρει και πολύ καλά από τον προ παππού μου δηλαδή τον παππού της. Το υλικό με το οποίο φτιάχνονται τα ψάθινα καπέλα είναι οι << αράπες>> δηλαδή ο κορμός των σιταριών που ξεραίνεται και μετά επιλέγετε ένας προς ένας για να βρουν τους ανθεκτικούς που λυγίζουν και τους σκληρούς που σπάνε μετά τους κάνουν μπάλες και μετά βρέχουν την κάθε μπάλα για να πλέξουν αυτά για το πλέξιμο με τις αράπες .

# data[].attributes.headline
" Κατασκευαστής Κερα

# data[].attributes.body
" Κατασκευαστής Κεραμικών πλακακιών" (Γκερνις Τζονάι, πληροφορίες: παππούς Τζιν)

Ο παππούς μου έκοβε κεραμικά πλακάκια. Έπαιρνε μια κορνίζα που ήταν περίπου 20-50cm, γέμιζε την κορνίζα με λάσπη και το έκοβε ανάλογα με το μέγεθος πού ήθελε. Έβαζε ένα ξύλο για να βγει το σχήμα τής πλάκας. Μετά από αυτή την διαδικασία τα έβγαζε στον ήλιο. Ενώ σήμερα έχουν τα μηχανήματα και δεν χρειάζονται εργάτες για να δουλεύουν. Και δεν τα χρησιμοποιούμε τόσο όσο παλιά.
Γκέρνις Τζονάι

# data[].attributes.headline
"Παπλωματάς" (Απόστολος Ποργιώτης, πληροφορίες: γιαγιά Μαρία Θεοδώρου)

# data[].attributes.subject
"Παπλωματάς" (Απόστολος Ποργιώτης, πληροφορίες: γιαγιά Μαρία Θεοδώρου)

# data[].attributes.body
(πληροφορίες από τη γιαγιά Δέσποινα Σανάκη)

Ο Ασβεστάς έφτιαχνε έναν κλειστό λάκκο. Από κάτω είχε μια πόρτα που έβαζε τα κλαδιά τα οποία τα μάζευε από εκείνη την περιοχή ή πιο μακριά. Ο ασβεστόλακκος έκαιγε για μια εβδομάδα και ο ασβεστάς ήταν εκεί και τον πρόσεχε. Έκαιγε πέτρωμα που το βρίσκανε στην Σίφνο. Τα πετρώματα έλιωναν και έβγαινε ο ασβέστης και μετά από μια εβδομάδα το παίρνανε και το χρησιμοποιούσαν είτε για οικοδομικές εργασίες είτε για το άλλοιμα του σπιτιού. Για να κάψει ο ασβέστης χρειάζονταν πάρα πολλά κλαδιά και έτσι γίνονταν κάθε φορά γινόταν όλο και πιο δύσκολη η μεταφορά των κλαδιών καθώς έπρεπε να μαζεύουνε κλαδιά απο πιο μακρινά μέρη. Αυτό το επαγγελμα έχει εξαφανιστεί καθώς το έχουν αντικαταστήσει οι μηχανές. Μερικοί ασβεστόλακοι έχουν διατηρηθεί στα βόρεια του νησιού αλλά όχι σε καλή κατάσταση.

Γιαγιά Δέσποινα Σανάκη

Δέσποινα Φράγκου

# data[].attributes.attachment_link.title
Τα ασβεστοκάμινα της Σίφνου

# data[].attributes.headline
"Το πρώτο παντοπωλείο του Πάππου" (πληροφορίες: παππούς Λευτέρης Ποδότας)

# data[].attributes.subject
"Το πρώτο παντοπωλείο του Πάππου" (πληροφορίες: παππούς Λευτέρης Ποδότας)

# data[].attributes.body
Όπως πληροφορήθηκα από τον παππού μου παλιά έκανε δυο δουλείες συγχρόνως , η πρώτη του δουλειά ήταν να κόβει ξύλα, σίδερα κλπ. και να τα πουλάει, στο μαγαζί, μου  είπε επίσης ότι τότε δεν είχαν εργαλεία και τα κόβανε όλα με το πριόνι όχι σαν  σήμερα  που έχουν διαφορά εργαλεία  και τους βοηθάει περισσότερο .

Η δεύτερη δουλειά του ήταν ότι είχε ένα μπακάλικο (παντοπωλείο) όπως λεγόταν τότε…. Μου είπε πως δεν υπήρχαν πολλά τρόφιμα υπήρχαν μόνο τα πολύ απαραίτητα .Ακόμη μου είπε ότι δεν υπήρχαν υπολογιστές και ότι πράξεις τις έκαναν με το μυαλό και τις έγραφαν σε χαρτί . Επιπροσθέτως δεν υπήρχαν τότε μηχανές για να κόβουν το τυρί και το ζαμπόν και τα έκοβαν ,με το μαχαίρι. Τέλος, μου είπε ότι τότε  υπήρχαν δουλειές που τώρα έχουν χαθεί και τώρα δεν υπάρχουν οι οποίες ήταν πολύ ενδιαφέρουσες και δεν  έπρεπε να είχαν χαθεί όπως τσαγκάρης , παγωτατζής και διάφορες τέτοιες δουλείες.
Άννα-Μαρία Νερούτσου

# data[].attributes.headline
Αγρότης Το ε

# data[].attributes.body
Αγρότης

Το επάγγελμα που έκανε παλιά ο παππούς μου ήταν αγρότης το επάγγελμα δεν  έχει εξαφανιστη και πιστεύω δεν πρόκειται.Παλια το επάγγελμα του αγρότη σε σχέση με σήμερα ήταν ποιο δύσκολο από τώρα  διότι σήμερα η τεχνολογία έχει εξελιχθεί παρά πολύ και υπάρχουμε πολλά μηχανήματα που σε βοηθάνε Ενώ παλιά θα αναγκαζωσουνα να κάνεις της εργασίες είτε με το χέρι η με της βοήθεια κάποιου ζώου. Αυτοί που δεν είχαν δυνατότητα να σπουδάσουν αλλά υπήρχαν και άνθρωποι που τους αρέσει αυτό το επάγγελμα. Η δουλειά παλιά ήταν παρά πολύ δύσκολη Ενώ τώρα ευκολότερη

Κορο Αλεξανδρος

# data[].attributes.headline
"Ο αμαξάς" (Γιώργος 

# data[].attributes.body
"Ο αμαξάς" (Γιώργος Ντελής, πληροφορίες: παππούς Γιώργος Ντελής)

# data[].attributes.headline
Εργασία στα χωράφια 

# data[].attributes.subject
Εργασία στα χωράφια 

# data[].attributes.body
(Νίκος Πιρόλι, πληροφορίες από τη γιαγιά μου Μαρία Κόμη)

Η γιαγιά μου εργαζόταν στα χωράφια ,δηλαδή ήταν αγρότισσα. Πήγαινε μαζί με τον πατέρα της το καλοκαίρι που έκανε ζευγάρι με τα βόδια και εκείνη έβαζε ρεβίθια ,και μετά από καιρό τα φασολιά .Την εποχή που θα έβγαιναν τα ρεβίθια πηγαίναμε πρωί πρωί πριν να ανατείλει ο ήλιος και τα μαζεύανε έπειτα σε κουτιά και τα μοιράζανε. Επιπλέον με τον ίδιο τρόπο ζευγαρίζανε και τα φυτεύανε. Τέλος,το άρμεγμα ήταν στην καθημερινότητα της μαζί με το κυνήγι για το μόνιασμα.

# data[].attributes.headline
"Ο Νερουλάς"

# data[].attributes.subject
"Ο Νερουλάς"

# data[].attributes.body
Ο νερουλάς ήταν
περιπλανούμενος πωλητής νερού και αναλάμβανε την τροφοδότηση των σπιτιών, σε πόλεις ή χωριά, που δεν είχαν δική τους προμήθεια. Στην παλιά Αθήνα που δεν υπήρχαν βρύσες μέσα στα σπίτια, ο νερουλάς αναλάμβανε την τροφοδότηση τους με νερό. Υπήρχε συνήθως ένας νερουλάς σε κάθε γειτονιά και είχε σταθερή πελατεία. Έκανε πολύ δύσκολα δρομολόγια και αμειβόταν περίπου μία δεκάρα τον τενεκέ.

Με τον καιρό, όμως, κι επειδή οι ανάγκες των ανθρώπων πολλαπλασιάστηκαν, κουβαλούσε μαζί του κάποιο ζώο (γαϊδούρι ή μουλάρι), το οποίο φόρτωνε με μεγάλα ξύλινα βαρέλια των 30 οκάδων (μονάδα μέτρησης) περίπου το καθένα. Αυτά τα βαρέλια είχαν μια κάνουλα (βρυσούλα) και από εκεί γέμιζε ο νερουλάς τις κανάτες της νοικοκυράς. Άλλοι νερουλάδες πάλι χρησιμοποιούσαν βοϊδάμαξες, με τις οποίες μετέφεραν βαρέλια των 100 οκάδων. Αυτοί πωλούσαν το νερό με τον κουβά για οικιακή χρήση (πλύσιμο καθαριότητα).

Αυτή η δουλειά γινόταν από την άνοιξη και μέχρι το φθινόπωρο. Το χειμώνα ο κόσμος έπαιρνε νερό από τα ρυάκια που σχηματίζονταν από τις βροχές και τα χιόνια.

*Επίσης ένας διάσημος ΝΕΡΟΥΛΆΣ της χώρας μας είναι ο Σπύρος Λουίς

Κλειώ Μαργιόλα

# data[].attributes.headline
"Τσαγκάρης" (Γκάμπριελ Τσάλα)

# data[].attributes.subject
"Τσαγκάρης" (Γκάμπριελ Τσάλα)

# data[].attributes.body
Το επάγγελμα τσαγκάρης υπάρχει ακόμα στην Αλβανία και σε πολλά άλλα μέρη της γης αλλά όχι τόσο όπως τα παλιά . Αυτό το επάγγελμα έχει λίγο λιγοστέψει επειδή η τεχνολογία έχει προχωρήσει πολύ και τα παπούτσια είναι έτοιμα και δεν χρειάζεται να πάνε σε ένα τσαγκάρη για να τους φτιάξει τα παπούτσια και για αυτό δεν έχουνε πολλή δουλειά επειδή δεν πηγαίνουν πολλά άτομα και αυτό είναι πολύ κακό για τους τσαγκάρηδες επειδή δεν έχουν δουλειά για να τραφούν γενικώς για να ζήσουνε και είναι πολύ κακό. Και όχι μόνο αλλά είναι και ένα πολύ δύσκολο επάγγελμα που υπάρχει από τα παλιά χρόνια και έχει ζήσει πολλά χρόνια, όσο πάει λιγοστεύει δουλειά τους και αυτό είναι πολύ κακό και αυτό είναι ένα από τα πιο διάσημα επαγγέλματα και ένα από τα πιο δύσκολα.

Γκάμπριελ Τσαλα

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης

# data[].attributes.headline
<< ΠΑΠΟΥΤΣΗΣ>> (από την Μαρία Κορακή-Καλογήρου, την γιαγιά μου)                                                                                   

# data[].attributes.subject
<< ΠΑΠΟΥΤΣΗΣ>> (από την Μαρία Κορακή-Καλογήρου, την γιαγιά μου)                                                                                   

# data[].attributes.body
Ο παπουτσής ήταν ένα απο τα επαγγέλματα που υπήρχαν στην εποχή των παππούδων και των γιαγιάδων μας και τώρα έχουν εξαφανιστεί καθώς πέρνουμε τα παπούτσια μας απο εμπορικά καταστήματα ακόμη και από το διαδύκτιο.
Καταρχήν όποιος ήθελε να αγοράσει παπούτσια ακολουθούσε την εξής διαδικασία. Πρώτα έπρεπε να πάει να του πάρει τα μέτρα ο παπουτσής για να του φτιάξει το παπούτσι. Δεύτερον έπρεπε να επιλέξεις ανάμεσα σε τρεις επιλογές, ή τις μπότες που έπερναν όλοι και ηταν πολύ οικονομικές με πρόκες από κάτω, βέβαια μετά έβαζαν λάστιχο αυτοκινήτου, προκειμένου να μην χαλάνε καθώς τότε δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να πάρουν άλλα ή αυτοί που διέθεταν περισσότερα χρήματα μπορούσαν να αγοράσουν κάτι καλύτερο. Και τέλος υπήρχαν οι λεγόμενες ''γαλέτζες'' τώρα τα λένε τσόκαρα. Αρχικά για να φτιαχτούν οι γαλέτζες αναλάμβανε ο μαραγκός και αφού έκοβε το ξύλο  και τις επεξεργάζόταν. Έπειτα τις έδινε στον παπουτσή και τους έβαζε απο πάνω το πανί. Η γιαγιά μου πάντα έπερνε τις μπότες με τα λάστιχα και τις πρόκες.
Τα εργαλεία που χρησιμοποιούσε ο μαραγκός ήταν πολλά, κάποια απο αυτά ήταν ένα σφυράκι, μια ''τανάγκια'', ένα σουβλί για τρύπες και ένα σπάγκο που τον περνούσε με κερί για να ράψει. Επίσης, οι παπουτσήδες εργάζονταν σε μικρά σπιτάκια με μεγάλους πάγκους που είχαν πάνω ειδικές ραπτομηχανές για τα παπούτσια. Το επάγγελμα αυτό δεν ήταν καθόλου εύκολο , αλλά πήγαιναν και μάθαιναν όλο και περισσότεροι. Τέλος οι πελάτες τους πλήρωναν είτε με χρήματα είτε με ανταλλαγές αγαθών π.χ ενα ντενεκέ λάδι , μανούρες κλπ.
Κλείνοντας, ευχαριστώ πάρα πολύ τη γιαγιά μου που μου έδωσε όλες αυτές τις χρήσιμες πληροφορίες!

ΜΑΜΙΔΑ ΜΑΡΙΑ

# data[].attributes.headline
Επαγγέλματα που χάθηκαν στο πέρασμα του χρόνου...

# data[].attributes.subject
Επαγγέλματα που χάθηκαν στο πέρασμα του χρόνου...

# data[].attributes.body
Όσο προχωράει η τεχνολογία και ο καιρός περνάει όλο και περισσότερα επαγγέλματα περνάνε κρίση και δεν μας χρειάζονται πλέον. Ας δούμε κάποια από αυτά:
• Μπακάλης: πουλούσε τα πάντα εκτός από κρέατα και ψάρια όπως φρούτα και λαχανικά. Αυτό το επάγγελμα πλέον δεν υπάρχει αφού υπάρχουν τα σούπερ μάρκετ και τα παντοπωλεία.
• Παγωτατζής: Φορούσε άσπρη ποδιά και καπέλο και με το καροτσάκι του γυρνούσε στη γειτονιά για να μοιράσει παγωτό στα παιδιά. Αυτό το επάγγελμα ήταν εποχιακό επειδή άρχιζε την άνοιξη και σταματούσε το φθινόπωρο.
• Τσαγκάρης: Ότι και αν είχαν τα παπούτσια τους πήγαιναν σε αυτόν. Έκανε τα πάντα όπως: άλλαζε χρώμα, έραβε κ.τ.λ.
• Μοδίστρα: Η μόνη προϋπόθεση ήταν να πιάνουν τα χέρια της για να ράβει χοντρά ρούχα και καλά. Έραβε ρούχα κυρίως σε πλούσιους. Πλέον υπάρχουν τα επώνυμα καταστήματα ρούχων και τα τοπικά μαγαζιά.
• Γαλατάς: Μετέφερε γάλα στη γειτονιά σε μεταλλικά δοχεία που μοίραζαο σε οκτάδες κυρίως. Φορούσε άσπρα ρούχα και μετακινώταν με ποδήλατο με ένα καλάθι. Πλέον αυτό το επάγγελμα δεν υπάρχει αφού υπάρχουν τα σούπερ μάρκετ.
• Θυρωρός: Καθώταν στην είσοδο της πολυκατοικίας ή μεγάλου κτιρίου και έλεγχε ποιος μπαίνει και έδιεν πληροφορίες.
• Νερουλάς: Προμήθευε νερό στις γειτονιές που μάζευε από το ποτάμι και το έδινε στις νικοκυρές. Συχνά μετακινόντουσαν με γαϊδούρι για να μπορέσουν να κουβαλήσουν το νερό
• Μυλωνάς: Άλεθε τα σιτηρά για να βγάλουν αλεύρι, να το δώσουν στην γυναίκα και να κάνει ψωμί για την οικογένεια. Αυτό το επάγγελμα δεν υπάρχει αφού έχουμε τα σούπερ μάρκετ και τους φούρνους για το ψωμί.

Ισαβέλλα.                                          Προυνιά Βασιλική