# data[].attributes.body
metinaytekin.com
acikders.ankara.edu.tr

# data[].attributes.body
Hücrede G1’in sonlarında G2’nin sonlarında ve Mitozda kontrol noktaları bulunur.

# data[].attributes.body
Yeni hücre meydana geldikten sonra hücre büyür.
Mayada G1’in sonunda kritik bir nokta vardır.Bu Start noktasını geçince hücre bölünmesi mitoz tamamlanıncaya kadar devam eder.

# data[].attributes.body
Mayalardaki Start noktasının eşdeğeri olarak memelide Restriksiyon noktası yer alır.Hücrede bölünmeyi uyaran büyüme faktörleri veya mitojen varlığında hücre G0’dan G1’e geçer ve bölünmeye başlar.

# data[].attributes.body
Büyüme faktörleri uyarımını alan hücrede RAS/RAF/ERK Kinaz yolağı aktive olur ve ilk olarak Siklin D proteini sentezlenir.

# data[].attributes.body
Aslında G1 noktasını özetleyecek olursak;
RNA ve protein sentezlenir.
Fakat dna sentezi henüz yoktur.
Hücreyi bölümeye iten proteinler aktive olur.
diyebiliriz.

# data[].attributes.body
Yanlış baz eşleşmeleri ya da DNA bölümlerinin eksik replikasyonu gibi hataları bulma ve onarma şeklinde kalite kontrol eder.

# data[].attributes.body
Sitoplazma, yarı sıvı matriks olup, plazma zarı ile nükleus arasını doldurur. Sitoplazma organeller ve bunların içinde yer aldığı koyu kıvamlı sıvı kısım (sitozol)dan oluşur. Bu sıvı kısmın içeriğini enzimler, RNA, aminoasitler, nükeotitler gibi yıkım tepkimeleri sonucu oluşan atık ürünler, koenzimler, iyonlar ve büyük oranda su oluşturur.

# data[].attributes.body
Nöronların bölünememesinin ana sebebinin, yaptıkları işe tamamen uyumlu olacak şekilde özelleşmiş olmaları olduğu düşünülmektedir; tam olarak emin olunmasa da. Yani, örneğin bir karaciğer ya da böbrek hücresi de kendi işi için, kök hücre döneminden sonra özelleşmiş olsa da, sinir hücrelerinin özelleşme miktarı, vücudumuzdaki diğer tüm hücrelerden çok daha fazladır. İşte bu yüzden bölünmeleri de oldukça güç olmaktadır. Bu bölünme yetisi yitimine karşılık olarak nöronlar çok hassas hesaplamaları ve ortaklaşa çalışmaları yürütebilirler. Zaten nöronların bu yitirdikleri özelliği kapatmak adına evrimsel süreçte gliya hücreleri evrimleşmiş ve nöronları destekleyecek şekilde özelleşmişlerdir.
Kaynakça: Çağrı Mert Bakırcı/ Evrim Mühendisi

# data[].attributes.body
Peki bu prokaryotik canlı nasıl oluyor da iletişim kurabiliyor?

Bunun hakkındaki bilgi moleküler biyolog Bonnie Bassler’ın yapmış olduğu çalışmalar sonucunda ortaya çıktı.1 Yapılan çalışmada Vibrio fisheri adında bir deniz bakterisi incelendi. Vibrio fischeri, tıpkı ateşböcekleri gibi, biyoluminesans yapma, yani ışık üretebilme yeteneğine sahiptir.

Bakteriler arasındaki iletişimi açıklayan ilk mekanizma Vibrio fischeri‘nin yaptığı biyoluminesanstır.

# data[].attributes.body
Amerika Birleşik Devletleri'nden bakterilerle ilgili dikkat çeken bir araştırma haberi geldi. Araştırmaya göre, bakteriler birbiriyle ''konuşuyor.'' Yani , insan beynindeki sinir hücreleri gibi bakteriler de elektrik sinyalleri ile iletişime geçiyor.

Buna göre bakteriler, eylemlerini koordine etmek için birbiriyle ''konuşuyor''. Tıpkı, insan beynindeki sinir hücreleri gibi.

# data[].attributes.body
Uzun yıllar boyunca aksi düşünülen konunun, tam olarak sandığımız gibi olmadığı anlaşıldı. Beynimizdeki ve genel olarak sinir sistemimizdeki nöronların embriyo zamanımızda bir kere tamamen gelişip, sonrasında hiç büyümediğine dair görüşlerimizin artık doğru olmadığını biliyoruz. Nöronlar, hasar gördüklerinde özellikle gliyaların yardımıyla, kendilerini yenileyebilirler. Hatta belli bölgelerdeki (özellikle koku bölgesi ve hipokampüsteki) nöronlar, henüz tam olarak olgunlaşmadıkları için çoğalabilirler ve görev yerlerine göç edebilirler. Ancak tam özelleşmiş bir nöronun bölünemediği bilgisi halen geçerliliğini koruyor.
Uzun yıllar boyunca beyin hastalıklarının, nöronların kendilerini tamir edememelerinden ötürü olduğu sanılmıştır. Ancak yapılan daha kapsamlı araştırmalar ve matematiksel modeller, bu hastalıkların doğrudan tamir hızındaki düşüklükten kaynaklanmadığını göstermiştir. Üstelik, nöronlar doğrudan bölünemeseler bile, ölen nöronların yerini yeni üretilen nöronlar (bunlar kök hücrelerden özelleşmektedirler) alabilmektedirler. Bu sayede yenilenme fonksiyonu da sağlanmış olmaktadır.

# data[].attributes.body
Bakterileri Sindiren Bağışıklık Sistemi Hücreleri:
Bu bağışıklık hücreleri bakterileri içine alarak yok ediyor. Onlar makrofaj denilen beyaz kan hücreleri. Görevleri vücudu istila eden yabancı unsurları yok etmek. Bu sürece fagositoz deniyor. Bu bakteriler protein salarak makrofajların kendilerini bulmasını sağlar.

Makrofajlar, hücrelerinin yüzeyindeki özel proteinler sayesinde bakterileri kendilerine bağlar. Bakteriler fagozom denilen bir yapının içine alınarak hapsedilir. Özel sindirim enzimleri bakterileri paramparça eder. Geride kalan zararsız parçacıklar ya hücre tarafından kullanılır ya da hücre dışına atılır.
Kaynakça: Evrimagaci.com
Ayrıca bu yazı hazırlanırken aşağıya yüklediğim videodan faydalanılmıştır:

# data[].attributes.attachment_link.title
Bakterileri Sindiren Bağışıklık Sistemi Hücreleri- Fagositoz

# data[].attributes.body
İpek Duygu TÜRKDEMİR- Acıbadem Üniversitesi, Moleküler Biyoloji ve Genetik

İnsan genomunda ne kadar gen olduğunu bulmak insanların düşündüğü kadar kolay değil. Günümüzde gen sayı ve listesine hükmeden iki tane ana grup var: Refseq ve Gencode; fakat bu iki grubun gen kategorilerinde, sayılarında ve hatta gen adlarında binlerce farklılık var. Bu gibi anlaşmazlıkların yanında insan genomunda bulunan gen sayısını kesin olarak bulabilmenin bir zorluğu da bazı genlerin dokulara özel olması. İnsan vücudunda olan 200 farklı hücrenin detaylı araştırılması gereksinimini doğuran bu hücre tiplerine özel genleri araştırmanın yıllar sürebileceği de bir gerçek. Fakat ana sorun 15 sene önce İnsan Genom Projesinin bitiminden beri değişikliğe uğramış olan gen ifadesinin tanımı.

Eskiden gen tanımı; Bilgi taşıyan ve protein kodlayabilen DNA parçalarıydı.

# data[].attributes.body
Günümüzde araştırmacılar hâlâ kaç tane genin protein kodladığı konusunda bir fikir birliğinde değiller. Örneğin Refseq’in verilerine göre protein kodlayan gen sayısı 20,345 iken Gencode’un verilerine göre bu sayı 19,901’dir. Bu konuyla ilgili en yakın tarihli makale olan ve Ağustos ayında BMC Biology dergisinde yayınlanan makaleye göre bu sayı 19.901’den 21.306 ya çıktı.

Son yıllarda araştırmacılar her genin protein üretmediğini buldular dolayısıyla pek çok bilim insanı gen ifadesinin tanımına ürettikleri RNA protein kodlamayan fakat hücrede başka işlevleri olan genleri de gen tanımına eklediler.

John Hopkins Üniversitesi’nden biyoistatistikçi Steven Salzberg’e göre RNA sentezleyici genler (protein kodlamayan genler) protein sentezleyici genlere göre daha tartışmalı. Salzberg ve ekibi bu RNA sentezleyici genlerden daha fazla buldular yaklaşık 25.525 bunlardan 18,484’dü uzun kodlama yapmayan RNA’ların sentezlendiği genler (LncRNA’ların keşfi çok yeni olduğu için tam olarak görev tanımları yoktur) ve bu sayıma microRNA ve piRNA gibi yeni keşfedilen kısa RNA sentezleyici genler dahil değil.

RNA sentezleyici genler dahil olmadan bile Salzberg ve ekibinin sayımına göre toplam insan geni sayısı 46.831.

Steven Salzberg insan genomundaki gen sayısı konusunda 10 yıl sonra bile bilim insanlarının tam bir sayıda uzlaşabileceğini düşünmüyor.