# data[].attributes.headline
סאלח פיראס זרעיני 

# data[].attributes.subject
סאלח פיראס זרעיני 

# data[].attributes.body
הכלב הוא החבר הטוב ביותר לאדם הוא יעזור לאדום בכל עת.

הכלב יעזור לבעלו בשמירה על הרכוש שלו, ב רעיית העדר שלו ועוד הרבה משימות.

# data[].attributes.body
רומנים : עולמות של דמיון ומציאות

רומנים הם סוג של כתיבה יצירתית העוסקת בסיפור דמיוני או מציאותי בסגנון נרטיבי ארוך. רומנים ידועים במגוון העצום שלהם מבחינת נושאים, דמויות, אירועים, סגנונות והמסרים שהם שואפים להעביר.

היסטוריה של הרומן

הרומן הופיע לראשונה באירופה במהלך המאה ה-18, והתפתח בהדרגה לאחד מסוגי הספרות החשובים ביותר בעולם. הרומן הערבי הופיע בעידן המודרני, מושפע מהרומנים המערביים, אך התאפיין בהתייחסותו לנושאים הערביים ובביטוי התרבות שלו.

יסודות הרומן

הרומן מורכב מכמה יסודות עיקריים, החשובים שבהם:

דמויות: הן היסוד העיקרי ברומן, והן דמויות דמיוניות או مستوحاة מהמציאות.

אירועים: סדרה של מצבים שאיתם מתמודדות הדמויות לאורך הרומן.

זמן ומקום: הם המסגרת שבה מתרחשים אירועי הרומן.

סיפור: הוא סגנון הכותב בסיפור אירועים, וכולל תיאור ודיאלוג.

שפה: היא הכלי בו משתמש הכותב כדי לבטא את أفكاره ורגשותיו.

סוגי רומנים

הרומנים מגוונים מאוד מבחינת נושאים וסגנון, ומבין סוגיהם החשובים ביותר:

רומן היסטורי: מספר אירועים היסטוריים אמיתיים.

רומן חברתי: עוסק בנושאים חברתיים ופוליטיים.

רומן פסיכולוגי: מתמקד בניתוח הנפש האנושית.

רומן בלשי: מבוסס על מתח וריגוש.

רומן פנטזיה: עוסק בנושאים דמיוניים ומדעיים.

יתרונות קריאת רומנים

קריאת רומנים מציעה יתרונות רבים, ביניהם:

השכלה: מגביר את הידע והמודעות לנושאים שונים.

בידור: מספק הנאה ובידור לקורא.

פיתוח אישי: מסייע בפיתוח מיומנויות שפה וחשיבה ביקורתית.

אמפתיה: מגביר את יכולת הקורא להבין את רגשות הזולת.

לסיכום

רומנים הם עולמות של דמיון ומציאות, המציעים לקורא חוויה עשירה בידע, בידור ופיתוח.

אני אוהבת הרומנים ו הספרים הם לוקחים אותי לעולם אחר עולם הפנטזיה אשר לעולם לא נשמר ואין לו סוף

האהבה שלי לרומנים לעולם לא תיגמר

אם אני מרגישה טוב אני קוראת אם אני עצובה אני קוראת אם אני שמיחה או עייפה אגי גם קוראת

בכל זמן או בכל מקום אני רוצה מאוד לקרוא

# data[].attributes.body
כלב מסוג מלינואה מתפקד בין היתר ככלב שירות ולחימה בשירותי ביטחון ברחבי העולם: בתפקידי גישוש, שמירה ותקיפה, ואף גילוי חומר נפץ.

במקורו הוא כלב רועים בלגי ונועד לשמור על עדרי צאן ובקר. הוא מתאים למשימות הדורשות יכולת עבודה רגילות ותבונה.

בישראל משתמשים בכלבים מסוג מלינואה בצה"ל (בין השאר ביחידת עוקץ) ובמשטרה, בעיקר למטרות שמירה ואיתור.

בין תכונותיו של המלינואה בולטת הנכונות שלו להגן על אלה שמגדלים אותו. הוא עושה זאת בצורה קשוחה וללא היסוסים.

גודלו הממוצע של הכלב:

זכרים - גובה הגוף 61–66 ס"מ, משקל 30–40 ק"ג ונקבות: 56-61 ס"מ גובה ומשקל 25–31 ק"ג.

הרועה בלגי מלינואה לרוב אוהב לשחק והוא טוב עם ילדים, קל לאילוף, נאמן, אנרגטי במיוחד (רצוי חצר וחייב לצאת הרבה).

הכלב משמש ככלב עבודה עבור מטרות שונות, כולל זיהוי ריחות כגון פצצות, גילוי סמים. משמש גם למעקב אחר חשודים במסגרת פעילות משטרתית,

פעילות חיפוש וחילוץ בני אדם. השירות החשאי של ארצות הברית משתמש במלינואה בלגי כדי לגונן על האדמות של הבית הלבן.

# data[].attributes.body
עופות (שם מדעי: Aves) היא מחלקה של בעלי חיים במערכת המיתרניים. מחלקת העופות כוללת כעשרת־אלפים מינים המפוזרים כיום על פני מרבית האזורים הגאוגרפים של כדור הארץ, והופכים אותה לאחת מהמחלקות המצליחות והמוכרות ביותר של המיתרניים.

העופות מכוסים בנוצות, תכונה המייחדת אותם מכל שאר בעלי החיים בני־ימינו, והגפיים הקדמיות שלהם הן כנפיים המאפשרות למרביתם לעופף באוויר. ואולם יש מיני עופות שהכנפיים שלהם מנוונות חלקית והם אינם מסוגלים לעופף. בגוף העופות בני ימינו חלו התאמות מקיפות לתעופה, כמו מקור קל במקום שיניים, עצמות חלולות לחסכון במשקל, ומערכת ייחודית של שקי אוויר וריאות לנשימה יעילה במיוחד. העופות הם הומיאותרמים (בעלי "דם חם"), מתרבים באמצעות הטלת ביצים (ראו תטולה), וההורים מטפלים בצאצאיהם.

למרות האחידות הרבה במבנה הגוף הבסיסי שלהם, מיני עופות מפגינים מגוון צורות וגדלים, החל ב־5 סנטימטרים בקוליברי עד 275 סנטימטרים ביען ואף יותר במיני עופות נכחדים כמו המואה. רבים מהם מטילים את ביציהם בקן שבנו, וחלקם נודדים באורח קבע למרחקים גדולים מדי שנה. מינים רבים הם חברתיים, ומתקשרים ביניהם במגוון של מחוות טקסיות וקריאות ייחודיות. ציפורי שיר ותוכאים לומדים שירים מורכבים מהוריהם, ולעיתים מסוגלים לחקות קולות אדם.

העופות משכו מאז ומתמיד את לב האדם, ויש להם מקום מרכזי בתרבות ובאמנות. התחום הזואולוגי העוסק בחקר העופות נקרא אורניתולוגיה, וחובבי טבע רבים מקדישים מזמנם לתחביב הצפרות. מיני עופות מקבוצות כמו התרנגולאים והאווזאים בויתו על ידי האדם, ויש להם ערך כלכלי רב. כ־130 מיני עופות הוכחדו על ידי האדם, וכ־1,200 נוספים נמצאים כיום בסכנת הכחדה.

המאובנים העתיקים ביותר של עופות קדומים מתוארכים לתור היורה, לפני כ־150 מיליון שנה, והם דומים מאוד למאובני דינוזאורים מתקופה זו. בתחום הביולוגיה כיום ישנה הסכמה נרחבת שהעופות התפתחו אבולוציונית מדינוזאורים מנוצים מתת־סדרת התרופודים, ומבחינה מדעית העופות בימינו הם למעשה קבוצה של דינוזאורים אשר שרדו את ההכחדה הגדולה של סוף הקרטיקון.

# data[].attributes.body
הדבורים הם אחד מהיצורים המרתקים ביותר בטבע. הם אינם חשובים רק לחיי הצמחים ולאקולוגיה של המדבר, אלא גם משפיעים ישירות על חיינו כבני אדם. הם המשימים החשובים שעומדים מאחורי הפרחים הנאים והדבש המתוק שאנו נהנים ממנו.

כמה דברים מרתקים על הדבורים: הם מאורגנים לפי מערכת חברתית מורכבת, עם תפקידים שונים לכל עובד. הדבורה המלכה נושאת את התפקיד המרכזי של הפרות והולדת הביצים, והעובדות הפועלות זקוקות לקט נקטר ולבניית הצינורות באזור המרכזי של הכוורת. אין ספק שהדבורים מהווים דוגמה מרשימה לעבודה צוותית ולארגון חברתי.

הדבר השני המרתק הוא היכולת של הדבורים לתקשר ביניהם באמצעות רקמה מורכבת המכונה "ריקוד". באמצעות זאת, הם יכולים להעביר מידע על מיקום מקורות הדבש ולהתריע על מצב קיצוני בסביבה.

מבחינתי, הדבורים מסמלים את היצירה המופלאה של הטבע ואת חשיבותו של שמירה על האיזון האקולוגי. כאשר אני מדבר על הדבורים, אני מעלה את התודעה לחשיבות הגידול והשמירה על הצמחים והחיות הקטנות המסייעים לשמור על מערכת החיים שלנו, כדי שנוכל להמשיך ליהנות מכל טובי הטבע.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ה דבורים ( שם מדעי: Apiformes או Anthophila) הן קבוצה מונופילטית של חרקים מעופפים, השייכת לעל-המשפחה Apoidea שבסדרת ה דבוראים. הדבורים התפתחו מקרובותיהן ה צרעות; בניגוד לאבותיהן הקדמוניים שצדו טרף עבור זחליהם, הדבורים ניזונות מ צוף ו אבקת פרחים בלבד בכל שלבי חייהן. התלות של הדבורים במשאבי מזון אלו, שמקורם בעיקר בפרחים, יוצרת מערכת מורכבת של יחסי גומלין בין דבורים לצמחים. הדבורים נחשבות לווקטור הגדול, המפותח והחשוב ביותר של האבקה ביוטית; למינים רבים של דבורים יש ערך רב עבור ה חקלאות, הנאמד לעיתים בסכומי עתק.

קיימים כ-20,000 מינים של דבורים, והן נפוצות בכל היבשות למעט אנטארקטיקה. בישראל קיימים למעלה מאלף מינים של דבורים, שחלק גדול מהם ככל הנראה עדיין לא תואר למדע. רוב המינים הם של דבורים יחידאיות; בין המינים ה חברתיים בולטים דבורת הדבש ו בומבוס האדמה.

מבדילים בין שלושה סוגים עיקריים של אורח חיים בדבורים:

דבורים יחידאיות - במינים יחידאיים, כל נקבה בונה קן משל עצמה, מאחסנת בו צוף ואבקה שהיא אספה, ומטילה בו את ביציה. הזחלים מתפתחים ללא עזרה נוספת מהאם, ואין חפיפה דורית בין הבוגרים. מרבית מיני הדבורים בישראל ובעולם הם יחידאיים.

דבורים חברתיות - במינים חברתיים, כל קן מאוכלס על ידי מספר נקבות, וקיימת חלוקת תפקידים בין דיירות הקן, כאשר חלק (לרוב נקבה אחת, המלכה) מטילות את הביצים ואילו השאר (הפועלות/עמלות) עסוקות באיסוף צוף ואבקה, תחזוקת הקן וטיפול בצאצאים. הנקבה המטילה ממשיכה לחיות גם כאשר צאצאיה מגיעים לבגרות. קיים רצף של מצבי ביניים בין אורח חיים יחידאי לבין אורח חיים חברתי מפותח:

דרגות נמוכות של אורח חיים חברתי קיימות במגוון רחב של טקסונים, למשל במינים שונים בסוגים חריצית והליקטית, וכן בדבורי העץ. במינים אלה, מספר נקבות חולקות יחדיו קן אחד; כל דיירות הקן פוריות מבחינה פיזיולוגית, אך לעיתים רק חלק מהן מטילות ביצים בפועל.

מינים כמו בומבוס האדמה, הליקטית רחבת-פסים והליקטית השוליים מייצגים אורח חיים חברתי עונתי, שבו נקבה אחת מייסדת לבדה את הקן, מטילה בו ביצים ומאחסנת בו צוף ואבקה; ברגע שהדור הראשון של הצאצאים מגיע לבגרות, הנקבה המייסדת מתנהגת כמלכה, כלומר מטילה ביצים בלבד, ואילו בנותיה מתפקדות כפועלות, כלומר אינן מטילות ביצים אלא עסוקות באיסוף המזון, תחזוקת הקן והטיפול בצאצאים. רק בסוף המחזור הרבייתי, כאשר הקן בשיא גודלו, מתפתחות בקן נקבות פוריות שייסדו קִנים חדשים.

המין דבורת הדבש ומינים קרובים לו מייצגים את השלב המפותח ביותר של חברתיות בדבורים. במינים אלו קיימת חלוקה קבועה ומתמדת בין הנקבות, לקסטות בעלות תפקידים ברורים, כאשר הרבייה נעשית לרוב אך ורק על ידי המלכה, בעוד הפועלות איבדו את היכולת הפיזיולוגית להטיל ביצים מופרות. זאת עקב העובדה שהרבייה של הדבורים היא הפלודיפלואידית.

דבורים טפיליות - במינים טפיליים, הנקבות אינן בונות קִנים ואינן אוספות אבקה כלל, אלא הן מטילות את ביציהן בקִנים של דבורים ממינים אחרים (הפונדקאים), יחידאיים או חברתיים, כך שהזחלים שלהן מתפתחים על הצוף והאבקה שאספו נקבות הפונדקאים.
מבחינים בין שני סוגים של טפיליות בדבורים:

חומסנים (קלֶפּטוֹפרזיטים) - במינים קלפטופרזיטיים, הנקבה מתגנבת אל תוך קִנים של מינים יחידאיים או חברתיים, מטילה בהם את ביציה, ובדרך-כלל עוזבת את הקן. בכל תא שהוטפל, ביצת הפונדקאי נהרגת על ידי הנקבה המטילה או על ידי הזחל הטפיל שבוקע לפני הפונדקאי. דבורים קלפטופרזיטיות מכונות גם דבורים קוקיות בשל הדמיון לציפורי הקוקייה באורח החיים הטפילי. מרבית מיני הדבורים הטפיליות הם קלפטופרזיטיים.

טפילים חברתיים (social parasites) - במינים אלו, הנקבה נכנסת לקן של דבורים חברתיות, הורגת, מגרשת או מדכאת את המלכה הפונדקאית, ונשארת בקן במקומה ומטילה בו את ביציה. הפועלות של הפונדקאי ממשיכות לאסוף צוף ואבקה ולתחזק את הקן, ועוזרות לגדל את צאצאי המין הטפיל. הן מתייחסות לנקבה הטפילה כאל מלכה משלהן, בזכות הפרומונים שהיא מפרישה, המחקים את מלכת הפונדקאי.

נקבה מהמין Ochreriades fasciatus אוספת אבקה מפרח של גלונית מצויה, שפלת יהודה. איברי איסוף האבקה ניכרים היטב על בטן הדבורה - מיקום האופייני למשפחת הגזרניתיים.

עירוק טיפוסי של כנף קדמית של דבורה מהסוג קולט. באיור:
sm - התאים התת-שוליים
m - התא השולי
3d ,1d - התאים הדיסקואידליים
Rc2 ,Rc1 - העורקים החוזרים
B - העורק הבזאלי

גודל הגוף - למינים שונים גודלי גוף שונים, הנעים ממילימטרים בודדים (למשל בסוגים Nomioides ו-Ceylalictus, ובמין צרטינה ננסית) ועד למספר סנטימטרים (למשל בדבורת-העץ הסגולה), כשהגדולה ביותר היא דבורת וואלאס מאינדונזיה. לגודל הגוף חשיבות רבה מבחינת הפרחים המבוקרים - ישנם פרחים המואבקים ביעילות רק על ידי דבורים גדולות, ולהפך.

מבנה גפי הפה ואורך הלשון[3] - תכונה המאפיינת משפחות שלמות, ובעלת משמעות אבולוציונית. במשפחות הקדומות יותר הלשון היא קצרה, ואילו במשפחות המתקדמות יותר (הגזרניתיים והדבוריים) הלשון היא ארוכה. קיים שוני מהותי במבנה גפי הפה בין קצרי הלשון לארוכי הלשון. עם זאת, גם בתוך כל קבוצה קיימת שונות משמעותית באורך הלשון בין מינים שונים. אורך הלשון ומבנה גפי הפה מכתיב במידה רבה את צורות הפרחים עליהם הדבורה מותאמת לשחר באופן יעיל, ועקב כך גם את מבחר צמחי השיחור אותם יעדיף כל מין של דבורה. באופן כללי, דבורים קצרות-לשון יעדיפו פרחים שטוחים בעלי מבנה צלחתי וצוף ואבקה גלויים (למשל משפחת הסוככיים), בעוד דבורים ארוכות לשון יעדיפו פרחים מוארכים בעלי מבנה צינורי וצוף ואבקה חבויים (למשל משפחת השפתניים).

שעירות הגוף - תכונה חשובה במיוחד להאבקת צמחים. על-פי רוב דבורים שעירות יותר נחשבות למאביקות טובות יותר. סוגים שעירים במיוחד הם הבומבוס והמדרונית. דבורים טפיליות אינן בונות קִנים ואוספות אבקה, ולכן הן על-פי רוב קירחות.

איברי איסוף האבקה - לנקבות של מרבית המינים יש איברים מיוחדים המאפשרים איסוף יעיל של אבקת פרחים אותה צוברת הנקבה בתוך תאי הקן, כמזון לזחלים. איברי איסוף האבקה הם לרוב בצורת שערות מסועפות, היוצרות שטח פנים גדול וכך כולאות ביניהן מספר רב של גרגרי אבקה. למרבית הדבורים איברי איסוף אבקה בצורת שערות הממוקמים על הרגליים האחוריות, ולעיתים גם איברים קרובים כגון החזה האחורי. במשפחת הגזרניתיים, לעומת זאת, שערות איסוף האבקה ממוקמות על צידה התחתון של הבטן. בסוג מסוונית שבמשפחת הקולטיים, אין כלל שערות איסוף אבקה, והאבקה נבלעת על ידי הנקבה ומוקאת החוצה בקן. קיומם של איברי איסוף אבקה מאפיין נקבות של מינים הבונים קִנים באופן עצמאי; נקבות של דבורים טפיליות וכן זכרים של דבורים באשר הם, אינם אוספים אבקה ולכן אין להם איברים מיוחדים לאיסוף אבקה, ובאופן כללי גופם על-פי רוב פחות שעיר מאשר גופן של הנקבות העצמאיות.

המחוש מורכב בדרך-כלל מ-13 פרקים אצל זכרים, ו-12 אצל נקבות. במקרים נדירים לשני הזוויגים יש 12 פרקים במחוש.

עירוק הכנף הקדמית - דגם העירוק של הכנפיים הקדמיות מהווה כלי מורפולוגי חשוב ביותר להבחנה בין קבוצות טקסונומיות שונות[דרושה הבהרה] (ברמת הסוג ומעלה), ומשחק תפקיד מפתח במגדירי דבורים. חשוב במיוחד המספר ויחס הגדלים בין התאים התת-שוליים (submarginal cells), וכן גדליהם ומיקומם של התא השולי (marginal cell), שני התאים הדיסקואידליים (medial cells), שני העורקים החוזרים (recurrent veins), והעורק הבזאלי (basal vein).

פנים הקן של צרטינה, שנבנה בתוך גבעול יבש של שומר, שפלת יהודה. הקן מחולק לתאים: בכל תא לחם דבורים וצאצא אחד. בתא התחתון (מצד ימין) הזחל כבר בקע מן הביצה. בשני התאים האחרים עדיין נראות ביצים.

אסטרטגיית הקינון - לכל קבוצה טקסונומית של דבורים ולעיתים גם לכל מין אסטרטגיית קינון ייחודית משלו. דרך הקינון הנפוצה ביותר היא חפירת מחילות באדמה או ניצול מחילות קיימות בה. דרכים אחרות כוללות: קינון במחילות בתוך עצים, בגבעולים חלולים, בתוך קונכיות של חלזונות, בניית קִנים חשופים מבוץ, ועוד. מינים המשתמשים באסטרטגיות קינון דומות (למשל קינון באדמה) עשויים להיבדל במבנה הקן, למשל אורך המחילה, צורת ההסתעפויות מהמחילה הראשית, מספר התאים בקן יחיד, ועוד. מינים טפיליים אינן בונים קִנים כלל, אלא מנצלים קִנים של מינים אחרים.

שימוש בחומרים לריפוד הקן - מינים רבים מפרישים מבלוטות מיוחדות חומרים האוטמים את דפנות התאים ולעיתים גם המחילות, ומונעים חדירת מים ולחות, העלולים להרוס את מלאי המזון שבקן. מינים אחרים אוספים מגוון חומרים חיצוניים למטרה דומה, כגון עלים, שערות צמחיות, ושרף צמחי.

לחם הדבורים - לחם הדבורים הוא תערובת של אבקה וצוף שאותם אוספת הנקבה ומהם ניזון הזחל בקן. מהרכב לחם הדבורים ניתן ללמוד על העדפות צמחי השיחור של הנקבות - פולילקטיות לעומת אוליגולקטיות, וכדומה. ישנם מינים בהם לחם הדבורים עשוי ככדור מוצק, ולעומתם מינים בהם התערובת נוזלית לחלוטין. מינים מסוימים נוהגים לאסוף שמנים מיוחדים המיוצרים על ידי צמחים ספציפיים, ולהוסיף אותם ללחם הדבורים.

מחילות תת-קרקעיות של מחושיות, הכרמל

בישראל ובארצות רבות עם אופי אקלים דומה, מרבית מיני הדבורים פעילים באביב. מעבר לכך, קיימים בישראל ובארצות נוספות בעלות מגוון דבורים עשיר, מינים מסוימים של דבורים הפעילים בכל עונה ועונה. קיימים מינים המקימים דור יחיד בשנה, ולעומתם מינים המקימים שניים, שלושה ואף ארבעה דורות בשנה אחת. מינים מסוימים, בייחוד מינים חברתיים ו כוללניים (גנרליסטיים), כגון דבורת הדבש, פעילים לאורך כל השנה; מינים אחרים פעילים במשך תקופה קצרה בלבד כל שנה, חלקם מינים התלויים במקור מזון ספציפי (פרחים מקבוצה מסוימת) הזמין רק בעונה קצובה. זכרי הדבורים פעילים על-פי רוב למשך תקופה קצרה יותר מאשר הנקבות. במינים העונתיים, הזכרים מופיעים בדרך כלל בתחילת העונה, מזדווגים עם הנקבות שזה אך הגיחו מהקִנים שבהם בקעו, ומתים. במינים המקימים מספר דורות בשנה ובכללם המינים החברתיים, לעיתים רק בחלק מהדורות נוצרים זכרים, לרוב בתחילת עונת הפעילות או בסופה.

נקבה של אנדרנה (Andrena krausiella) אוספת אבקה מפרח של כלנית, הכרמל. ניתן לראות על גוף הדבורה שני טיפוסים של אבקת פרחים - זו של הכלנית בצבע סגול, וזו של פרחי מורכבים בצבע צהוב. נוכחות אבקת המורכבים מעידה כי הדבורה החליפה את מין הצמח המבוקר באמצע גיחת השיחור, כלומר נאמנות הדבורה לפרחים היא נמוכה.

קבוצות ומינים שונים של דבורים מעדיפים צמחים שונים לאיסוף צוף ואבקה. ההבדלים החשובים ביותר מבחינת צרכיהן הקיומיים של הדבורים הם בהעדפת מקורות האבקה. במינים אוליגולקטיים (oligolectic), איסוף האבקה מוגבל לצמחים ממשפחה אחת ולעיתים אפילו סוג אחד בלבד; לעומתם, מינים האוספים אבקה משתי משפחות צמחים או יותר מכונים פולילקטיים (polylectic). דבורים בעלות (flower constancy) גבוהה, כגון דבורת הדבש, נוטות לבקר פרחים ממין אחד בלבד או ממספר מינים דומים במהלך כל גיחה מהקן. דבורים בעלות נאמנות נמוכה, לעומתן, עשויות להחליף באופן תדיר בין פרחי השיחור, גם במהלך אותה גיחה. לנאמנות גבוהה ישנו יתרון מבחינת הצמחים המבוקרים, והיא מגבירה את הסיכוי להאבקתם.

מחזור החיים הפשוט ביותר הוא זה של דבורים יחידאיות המקימות דור אחד בשנה. במינים אלו, עונת הפעילות מתחילה כאשר הבוגרים מגיחים לראשונה מהקן בו בקעו. בתחילת עונת הפעילות פעילים גם נקבות וגם זכרים, ומטרתם הראשונית היא להזדווג. נקבה שאינה מופרית מפרישה פרומון מין המושך אליה את הזכרים ממרחק רב. ישנם מינים בהם ההזדווגות נעשית מיד עם בקיעת הנקבה מקן האם, כאשר הזכרים מריחים את פרומון המין של הנקבה ממרחק וחופרים את דרכם אליה בתוך הקן. במינים אחרים הזוויגים נפגשים במסלולי השיחור שלהם, בחפשם אחר צוף ואבקה. זכר אחד עשוי להפרות מספר נקבות, אך ברוב המינים כל נקבה מופרית על ידי זכר אחד בלבד. הזכרים מתחרים ביניהם על הנקבה, ולעיתים קרובות נקבה אחת מוקפת בזכרים רבים הנאבקים להגיע ראשונים אל הנקבה. ברגע שהנקבה מופרית, היא מיד מפסיקה להפריש את פרומון המין, והזכרים מתפזרים. ישנם מינים, כמו דבורת הדבש, בהם נקבה אחת עשויה להיות מופרית על ידי מספר זכרים; לעובדה זו ישנן השלכות מרחיקות לכת על המבנה הגנטי ויחסי הקִרבה בתוך אוכלוסיית המין.

עד ההזדווגות הבוגרים עשויים לשחר על פרחים, במטרה לאסוף צוף כמקור אנרגיה, וכדי להגביר את סיכוייהם לפגוש את בני המין השני. בלילות ובתנאי מזג אוויר שאינם מתאימים לשיחור כגון בשעת גשם, הדבורים חוזרות לקִניהן. לדבורים רבות אין קן לחזור אליו, ובכלל זה דבורים טפיליות, זכרים של דבורים, וכן נקבות צעירות שעדיין לא איתרו מקום קינון מועדף. דבורים אלו עשויות למצוא מחסה בתוך מבני מסתור שונים, כגון פרחים או גבעולים חלולים; במקרים אחרים הדבורים נשארות חשופות ורק נתלות בלסתותיהן על גבעול או עלה, כך שלא תישארנה בגובה הקרקע. נקבה מקננת עשויה לחזור לקנן בקן בו בקעה, או לחפש אתר קינון חדש. הזכרים חיים כל עוד קיימות בסביבתם נקבות שלא הזדווגו; כאשר כל הנקבות מזווגות, תפקיד הזכרים הסתיים, והם מתים.

לאחר ההזדווגות שומרת הנקבה את הזרע בתוך איבר מיוחד בגופה - נרתיק זרע (spermatheca) - והוא מספיק לה להפריית כל הביצים שתטיל. נקבה שהזדווגה מתחילה במלאכת הכנת הקן, איסוף חומרי המזון בו, הטלת הביצים, ואטימת הקן. לכל מין של דבורה קן טיפוסי משלו, המאופיין במיקומו, במבנהו, ובחומרים הממלאים אותו. מבנה טיפוסי של קִנים רבים כולל מחילת כניסה ראשית ממנה מסתעפים תאי ההטלה. כל תא הטלה מכיל לחם דבורים בכמות המספיקה להתפתחות דבורה אחת, ובסמוך לו מוטלת הביצה. הנקבה יוצאת מהקן לגיחות, במהלכן היא אוספת צוף ואבקה להכנת לחם הדבורים; חלק קטן מהצוף והאבקה היא צורכת בעצמה כמקור אנרגיה (צוף) ולצורך התפתחות השחלות (אבקה). כמות הגיחות הנדרשת לצורך הכנת תא הטלה יחיד תלויה ביעילות האיסוף של הדבורה, וזו מושפעת מהמורפולוגיה הן של צמחי השיחור והן של הדבורה הנדונה; מינים שונים של דבורים מתאפיינים במספר שונה של גיחות הנדרש להכנת תא יחיד. עם סיום הכנת לחם הדבורים בתא, הדבורה מטילה את הביצה בקרבת הלחם, ולאחר מכן אוטמת את התא (בחלק מהמינים). כשהתא מוכן הנקבה עוברת להכנת התא הבא וכך הלאה, עד למילוי כל התאים בקן. משהסתיימה הכנת הקן, הדבורה עשויה לבנות קִנים נוספים, עד סיום עונת הפעילות. בסוף עונת הפעילות הנקבה הבוגרת מתה, ולעיתים אף לפני כן (למשל עקב טריפה).

הביצה המוטלת בקן בוקעת לרוב תוך ימים ספורים. ה זחל הבוקע מהביצה ניזון על לחם הדבורים, וזהו מקור המזון היחידי שלו עד שלב הבוגר. הזחל עובר 4-5 התנשלויות ובסופן מגיע לשלב ה טרום-גולם (prepupa). הטלת הצואה נדחית לרוב עד לשלב הטרום-גולם, על-מנת למנוע את קלקול לחם הדבורים. במינים רבים, ההתפתחות נעצרת בשלב הטרום-גולם, ושלב זה עובר את ה דיאפאוזה הארוכה (תקופה של חוסר פעילות) עד בוא עונת הפעילות הבאה, אז הוא מתגלם ובוקע החוצה כבוגר. במינים אחרים, ההתפתחות ממשיכה בלי הפסקה עד לשלב הבוגר, והבוגר הוא השלב העובר את הדיאפאוזה.

בשנים האחרונות, החלוקה ה טקסונומית של הדבורים וקרוביהן והתאוריות לגבי היחסים ה פילוגנטיים בין ה טקסונים שלהם מתעדכנים ללא הרף עקב מאמץ מחקרי רב המושקע בקבוצה זו. קבוצת הדבורים סווגה בעבר כעל-משפחה בשם Apoidea, אולם במיון הטקסונומי העדכני הדבורים מהוות רק דרגת-ביניים בין על-משפחה למשפחה, בשם Apiformes או Anthophila, בתוך על-המשפחה Apoidea, שעתה כוללת גם את ה צרעות מקבוצת ה צרחוליתים (Spheciformes, קבוצה פָּרָפִילֵטית) - אבותיהן הקדמוניים של הדבורים.

מבין משפחות הדבורים, ה קולטיים נחשבה במשך שנים רבות למשפחה הקדומה ביותר, אולם מחקרים מהשנים האחרונות תומכים דווקא במליטיים כמשפחה הקדומה ביותר. מעבר לכך, משפחות מסוימות של דבורים שהוכרו בעבר (כגון מדרוניתיים) בוטלו, ולעיתים הוספו משפחות חדשות. המחקר העדכני מכיר בשבע עד תשע משפחות של דבורים, להלן:

משפחה קטנטנה של דבורים קצרות-לשון, מונה 21 מינים, ותפוצתה באוסטרליה בלבד.

משפחה גדולה של דבורים קצרות לשון, מונה כ-2500 מינים. באופן מסורתי משפחה זו נחשבה למשפחת הדבורים הקדומה ביותר, אולם מחקרים עדכניים מטילים ספק בגישה זו. בישראל קיימים הסוגים:

(Hylaeus). לדבורים בסוג זה מאפיינים פרימיטיביים יחסית המדמים אותן מבחינות מסוימות לצרעות, בהשוואה לטקסונים אחרים של דבורים שעברו התאמות מרחיקות לכת לאיסוף אבקה. המסווניות הן דבורים קטנות וקרחות המקננות על-פי רוב בתוך גבעולים חלולים. אין להן איברי איסוף אבקה חיצוניים, והן בולעות את האבקה בזמן השיחור על הפרחים ומקיאות אותה עם הגעתן לקן. הן מבקרות בעיקר בפרחים בהם הצוף והאבקה גלויים ואינם חבויים בעומק הפרח - משפחות הסוככיים והרכפתיים, בעיקר.

משפחת האנדרניים (Andrenidae)

משפחה גדולה של דבורים קצרות לשון, המקננות באדמה על-פי רוב. מונה כ-2900 מינים. בישראל קיימים הסוגים:

משפחה גדולה של דבורים קצרות לשון המקננות באדמה, מונה כ-4,200 מינים. בישראל קיימים הסוגים:

משפחה קטנה של דבורים קצרות-לשון, מונה כ-150 מינים. מחקר פילוגנטי מ-2006 מתייחס למשפחה זו כאל קבוצה פָּרָפילטית שכוללת למעשה שלוש משפחות שונות, שאחת מהן היא (על פי המחקר) הקדומה ביותר בין כל משפחות הדבורים. בישראל קיימים רק 5 מינים, מ-2 סוגים שונים:

משפחה גדולה של דבורים ארוכות-לשון, מונה כ-4,000 מינים. מאפיין חשוב של המשפחה הוא מיקומם יוצא-הדופן של איברי איסוף האבקה בנקבות - על צידה התחתון של הבטן, ולא על הרגליים האחוריות כמו בשאר המשפחות. משפחה זו מתאפיינת במגוון רחב במיוחד של התנהגויות ומצעי קינון. הקינון יכול להיות באדמה, בחורים בסלעים, בגבעולים חלולים, בתוך קונכיות ריקות של שבלולים, במבני בוץ שהדבורה בונה בעצמה, ועוד. מינים רבים מרפדים את דפנות הקן בחומרים שונים, לרוב ממקור צמחי, כגון עלים חתוכים לפיסות קטנות או טחונים לעיסה דביקה, שערות צמריות, שרף, ועוד. המשפחה נחלקת למספר תת-משפחות ושבטים, להלן יוצגו החשובים שבהם, הקיימים גם בישראל.

כולל שלושה סוגים, בישראל מופיע סוג אחד:

שבט של דבורים טפיליות. בישראל קיימים הסוגים:

דבורים אלו מתאפיינות בגוף קירח ברובו ועם פּספּוס בולט על גב הבטן בצבע צהוב, אדום או לבן. הקינון הוא לרוב על מצע חשוף או בתוך חללים קיימים (כגון מחילות או קונכיות נטושות), לעיתים רחוקות במחילות שהדבורה חופרת בעצמה. תאי הקינון מכילים, בהתאם לטקסון, מגוון רב של חומרים שונים אותם אוספת הנקבה מחוץ לקן - שרף, שערות צמחיות, גזרי עלים, פיסות אבן או אדמה, וכולי. בישראל קיימים הסוגים:

שבט מגוון במיוחד מבחינת אסטרטגיות הקינון. בישראל קיימים הסוגים:

Haetosmia - סוג של דבורים קטנות המונה שלושה מינים בלבד, מתוכם שניים מיוצגים בישראל. הנקבות אוליגולקטיות על מינים שונים של עוקץ-עקרב.

כולל ארבעה סוגים. בישראל קיימים שלושה:

(Megachile; כולל גם את תת-הסוג בנאית, Chalicodoma) - דבורים קטנות עד גדולות. מקור שם הסוג בתכונתן של נקבות מינים רבים לגזור בלסתותיהן חתיכות מעלים של צמחים שונים, ולרפד בהם את קִניהן. הנקבות של תת-הסוג בנאית, לעומת זאת, בונות קִנים מבוץ ואינן מרפדות אותם בגזרי עלים.

בנאית אדמונית ( Megachile sicula), נקבה אוספת בוץ לבניית הקן, חולות חולון

סוגים ללא שיוך ברור

בישראל קיימים גם הסוגים:

Ochreriades - סוג של דבורים מוארכות מאוד המונה שני מינים בלבד, רק אחד מהם מיוצג בישראל. הנקבות אוליגולקטיות על צמחי משפחת השפתניים, בייחוד גלונית מצויה ובר-גביע חלק.

המשפחה הגדולה והמגוונת ביותר, דבורים ארוכות-לשון, כ-5,700 מינים. משפחה זו כוללת את הדבורים המוכרות ביותר, כגון דבורת הדבש, ה בומבוס ו דבורת-העץ. דבורי הדבש והדבורים חסרות-העוקץ, הנכללות במשפחה זו, הן גם הדבורים בעלות החברתיות המפותחת ביותר. משפחת המדרוניתיים (Anthophoridae), שהוכרה בעבר, בוטלה ומוזגה אף היא אל תוך הדבוריים. המשפחה מחולקת לשלוש תת-משפחות, להלן:

בישראל קיימים הסוגים:

(Xylocopa; כולל גם את תת-הסוג צלפונית, Proxylocopa) - סוג של דבורים גדולות ונפוצות המקננות על-פי רוב בגזעי עצים או בקנים חלולים. בישראל 9 מינים.

תת-משפחה זו כוללת אך ורק מינים קלפטופרזיטיים, והיא מהווה את הטקסון הגדול והמגוון ביותר של דבורים טפיליות. טווח הפונדקאים אף הוא רחב ביותר. הנקבה מטילה את ביציה בתאים שעדיין לא נסגרו, בזמן שדיירת הקן יוצאת לגיחת איסוף צוף ואבקה להכנת לחם הדבורים. הביצים קטנות ומוסתרות בתוך דופן התא, ובחלק מהסוגים דופן הביצה בעלת צורה המשתלבת היטב עם דופן התא, לצורך הסוואתה. הדרגה הראשונה של הזחל הטפיל מצוידת בזוג לסתות קשיחות, בעזרתן הזחל הטפיל הראשון שבוקע הורג את הביצה של הפונדקאי, וכן ביצים נוספות של הטפיל הנמצאות באותו התא.

בישראל קיימים שמונה סוגים של Nomadinae, בהתאם לפונדקאים הקיימים באזור:

הסוג נומדה ( Nomada) הוא הסוג הגדול ביותר של דבורים טפיליות. מספר המינים הרב עבר התאמות למגוון עצום של פונדקאים. לדבורים אלו מראה המזכיר צרעה, הן קרחות ולעיתים קרובות עם צבעי חום, אדום וצהוב.

קבוצת הדבורים המפותחת והמתקדמת ביותר; מהווה קבוצה פָּרָפילטית. בישראל קיימים הסוגים:

(Eucera) - סוג נפוץ של דבורים בינוניות עד גדולות. מקור שם הסוג במחושים הארוכים של הזכרים, לעיתים כאורך הגוף עצמו ואף יותר. בישראל המחושית פעילה מסוף החורף ועד תחילת הקיץ, והיא אחד הסוגים הנפוצים בתקופה זו. הזכרים נצפים לעיתים קרובות כשהם ישנים בפרחים שונים, כגון פשתה שעירה, צבעוני ההרים, ועוד. מינים מסוימים של צמחים מסתמכים על לינת הזכרים בפרחיהם לצורך האבקתם, למשל אירוסי ההיכל והסחלב שפתן מצוי.

דבורת-הדבש (Apis) - הסוג החשוב ביותר לאדם, המשמש לייצור דבש ולהאבקת גידולים חקלאיים. אורח חייו הוא חברתי באופן מלא - קיימת חלוקת תפקידים ברורה בין פרטי המושבה (חלוקה לקסטות), כאשר רק המלכה יכולה להוליד נקבות. בישראל שני מינים.

הקבוצות שאינן נפוצות בישראל, כוללות שני שבטים ייחודיים של Apinae הנפוצים בעיקר באזורים הטרופיים:

דבורים חסרות-עוקץ (Meliponini) - דבורים חברתיות שאיבדו במהלך האבולוציה את מנגנון ההגנה של העוקץ. במקום זאת, אחת הדרכים שלהן להרתיע אויבים היא על ידי נשיכה. דבורים אלה מייצרות דבש שהוא שונה מאוד במרקם ובטעם מהדבש המוכר של דבורת הדבש. בקרב הילידים של יבשת אמריקה התפתחה מסורת של גידול דבורים אלו ורדיית הדבש שלהן, אולם מסורת זו נמצאת כיום על סף הכחדה.

דבורי הסחלבים (Euglossini) - שבט המאופיין באורח חיים סימביוטי ייחודי בין זכרי הדבורים לבין מינים שונים של סחלבים. סחלבים שעברו אדפטציה להאבקה על ידי דבורי סחלבים, מייצרים חומרי ריח שונים אותם אוספים זכרי הדבורים בתוך מבנה מיוחד המצוי על רגליהם האחוריות. עדיין לא ברור כיום מדוע חומרי הריח נחוצים לדבורי הסחלבים, אם כי ברור כי זהו הגמול המושך אותן אל פרחי הסחלבים - גמול שאינו רלוונטי כמעט בטקסונים אחרים של דבורים.

Christopher O'Toole and Anthony Raw. (1991). Bees of the World. Facts on File.

Charles D. Michener (2007). The Bees of the World, second edition. Baltimore: Johns Hopkins.

דבורים, דף שער בספרייה הלאומית

דבורים, באתר אנציקלופדיה בריטניקה (באנגלית)

Blackawton bees - מחקר על דפוסי קבלת ההחלטות של דבורים

יהושבע סמט-שינברג, מסע בזמן בעקבות הדבורים בשירה העברית, בבלוג "הספרנים" של הספרייה הלאומית, אוקטובר 2018

הגרדיאן, הדבורה הגדולה בעולם נצפתה באינדונזיה, באתר הארץ, 22 בפברואר 2019

ד"ר יונת אשחר, הדבורים שעושות חשבון, באתר מכון דוידסון לחינוך מדעי, במדור 'חדשות מדע', ‏6 ביוני, 2019.

עדי זריפי, מי צריך להיזהר במיוחד מעקיצת דבורה - ואיך להתגונן?, באתר N12 ‏, 11 במאי 2022

גדעון לב, הדבורים - לא עוד אורגניזמים פשוטים, נטולי בינה, באתר הארץ, 15 בספטמבר 2023

אילת זאוכרמן, ‏קיצור תולדות הדבורים, באתר של מכון דוידסון לחינוך מדעי‏, 13 בספטמבר 2023

גדעון לב, מחקר מצא שכמו בני אדם, דבורים לומדות אחת מהשנייה איך לבצע פעולות מורכבות, באתר הארץ, ‏10 במרץ 2024

# data[].attributes.attachment_link.title
דבורים - ויקיפדיה

# data[].attributes.attachment_link.description
ה דבורים ( שם מדעי: Apiformes או Anthophila) הן קבוצה מונופילטית של חרקים מעופפים, השייכת לעל-המשפחה Apoidea שבסדרת ה דבוראים. הדבורים התפתחו מקרובותיהן ה צרעות; בניגוד לאבותיהן הקדמוניים שצדו טרף עבור זחליהם, הדבורים ניזונות מ צוף ו אבקת פרחים בלבד בכל שלבי חייהן.

# data[].attributes.headline
בחרתי לכתוב על גיראף  כי היא הבעל חיים האהוב עלי,אחרי כשקראתי את המאמר הזה הכרתי ואהבתי יותר את החיה והאופי חיים שלה.המאמר הוסיף לי המון אינפורמציה חדשה.כגון:גיראפה היא נחשבת החיה הכי בישנית שיש!היא נכנסת להריון למשך כ15 חודשים.המשקל שלה כמעט 800קג.מה שמאפיין אותה הצוור הארוך מאד והרגליים הארוכות גם כן.היא אוכלת עלי עיצים גבוהים בעזרת הלשון הארוך כ מטרהיא יושנת למשך ארבע שעות כל יום.היא חיה מ25 עד35שנה

# data[].attributes.subject
בחרתי לכתוב על גיראף  כי היא הבעל חיים האהוב עלי,אחרי כשקראתי את המאמר הזה הכרתי ואהבתי יותר את החיה והאופי חיים שלה.המאמר הוסיף לי המון אינפורמציה חדשה.כגון:גיראפה היא נחשבת החיה הכי בישנית שיש!היא נכנסת להריון למשך כ15 חודשים.המשקל שלה כמעט 800קג.מה שמאפיין אותה הצוור הארוך מאד והרגליים הארוכות גם כן.היא אוכלת עלי עיצים גבוהים בעזרת הלשון הארוך כ מטרהיא יושנת למשך ארבע שעות כל יום.היא חיה מ25 עד35שנה

# data[].attributes.body
1

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ג'ירף או בשמו העממי ג'ירפה ( שם מדעי: Giraffa) הוא סוג פרסתן מעלה גירה ממשפחת ה ג'ירפיים, הכולל ארבעה מינים. הג'ירף נחשב לחיה היבשתית הגבוהה בעולם.

לג'ירף רגליים ו צוואר ארוכים מאוד. גובה כתפיו כ-3 מטרים מעל הקרקע וגובה ראשו כ־5.3 מטרים (17 רגל) מעל פני הקרקע. צבעו חום- צהוב עם כתמים כהים וגדולים. צבע זה משמש לו בתור הסוואה מאויביו. ראיית הג'ירף חדה, והוא מיטיב לרוץ ולהימלט מאויביו במהירות של עד 60-65 קמ"ש. ב מצחו בין שתיים לחמש קרניים. בכל רגל של הג'ירף קיים זוג אצבעות אחד בלבד. כמו אצל כמעט כל ה יונקים, גם לג'ירף יש שבע חוליות צוואר, רק שבמהלך ה אבולוציה הן התארכו מאוד.

מסה של זכר בוגר היא בממוצע 1,200 קילוגרמים. הנקבה שוקלת כ-828 ק"ג בממוצע, והיא מעט יותר נמוכה מהזכר.

הג'ירף ניזון מ עלים, אותם הוא קוטף בעזרת ה לשון הארוכה שלו, ובדרך כלל חי בעדרים, ב ערבות אשר ב אפריקה. משך ה היריון של הג'ירפה הוא כ-15 חודשים, ובסופו נולד עופר אחד; מקרה של תאומים אפשרי, אך נדיר ביותר. תוחלת החיים המקסימלית היא כ-30 שנה. ג'ירפות החיות בשבי מגיעות לגיל 28 בממוצע.

המינים של הג'ירף הם:

בעבר היה מוסכם כי קיים מין אחד של ג'ירף, הג'ירף המנומר, הכולל מספר תת-מינים (בין שישה לתשעה). עם זאת, בסוף 2007 התפרסם מחקר שהראה כי לפחות ארבעה מתת-המינים של הג'ירף אינם מתרבים ביניהם (כלומר, ג'ירף מתת-מין אחד לא יזדווג עם ג'ירף מתת-מין אחר). קריטריון הרבייה בין האוכלוסיות הוא קריטריון מקובל להפרדה בין מינים, ולכן מסקנת המחקר היא כי קיימים ארבעה מינים שונים של ג'ירפים.

מינים נוספים שנכחדו

Giraffa gracilis

ג'ירפה ג'ומה (Giraffa jumae)

Giraffa priscilla

Giraffa punjabiensis

Giraffa pygmaea

Giraffa sivalensis

Giraffa stillei

גובהם של זכרי הג'ירף נע בין 4.3-5.7 מטרים (מקצות הרגליים עד לקצות הקרניים), ומשקלם נע בין 700 ל-1,500 קילוגרמים. ה נקבות נמוכות מהזכרים בכשישים ס"מ, וגם משקלן נמוך מזה של הזכרים. שני ה זוויגים הם בעלי קרניים עשויות סחוס קשה, אך הקרניים של הנקבות קטנות יותר מאלו של הזכרים. אצל הזכרים עשויים להתפתח עם הגיל מרבצי סידן היוצרים בליטות על הראש. הבליטות עשויות לשוות לג'ירפים הזכרים מראה של שלוש קרניים נוספות.

גופם של הג'ירפים מנוקד כולו, ולכל ג'ירף יש תבנית שונה וייחודית של נקודות. לשונם מחוספסת וארוכה, והיא מגיעה עד לאורך של 40 סנטימטרים. המבנה המחוספס של לשונם מסייע בליקוט עלים. צוואר הג'ירף ארוך למדי, והוא משמש לניווט בין עלי וענפי העצים. בדומה למרבית ה יונקים, לג'ירף יש שבע חוליות ב צוואר. רגליהם הקדמיות ארוכות בכעשרה אחוזים מרגליהם האחוריות.

לבם של הג'ירפים מגיע למשקל של עשרה קילוגרמים ולאורך של שישים סנטימטרים, ועליו לספק לחץ דם הגדול פי שניים מלחץ הדם של יונק גדול ממוצע, וזאת על מנת לשמור על זרימת דם תקינה ל מוח. מכיוון שהרגליים של הג'ירף ארוכות מצווארו, הוא נאלץ לפשק את רגליו בפישוק רחב כאשר הוא רוצה להרוות את צמאונו. עובדה זו יוצרת בעיה כפולה: כאשר הוא רוכן קדימה לשתות, מוח הג'ירף עלול לקבל זרם גדול מדי של דם; כאשר הוא מתרומם חזרה, זרם הדם קטן באופן משמעותי. בשני המקרים עלול הג'ירף ל אבד את הכרתו. לכן, מפותחות בג'ירף שתי מערכות לוויסות הדם: כאשר הוא מתכופף, זרם הדם ממותן על ידי מערכת מורכבת של שסתומים המווסתים את כמות הדם המגיעה למוח; כאשר הוא מתרומם, מערכת המכונה בשם " רשת מופלאה" (Rete mirabile) פועלת כמעין בולם זעזועים, ומונעת גם כן אובדן הכרה. לחץ הדם האופייני לג'ירף, שהוא גבוה מאוד יחסית ליונקים, מחייב את הג'ירפים להיות בעלי כלי-דם עבים במיוחד.

נקבות הג'ירף חיות בקבוצות המונות כתריסר פרטים, ולעיתים מספר זכרים צעירים. אלו האחרונים נוטים לחיות בקבוצות " רווקים", והזכרים הבוגרים חיים בבדידות. זכר אחד עשוי להזדווג עם מספר נקבות, ולאו דווקא עם נקבה אחת. בדרך זו, מספר מועט של זכרים בוגרים בעדר מעברים את כל הנקבות הפורות בו. פוריות הנקבות נקבעת על ידי הזכרים על ידי טעימת ה שתן שלהן, בתהליך רב-שלבים (flehmen response) בו בודקים הזכרים אם הנקבה נמצאת בתקופת ה ייחום.

משך ההיריון של הנקבה נע בין 14 ל-15 חודשים, בסופם היא ממליטה ולד אחד בלבד. תהליך הלידה מתבצע בעמידה, וה שלייה נקרעת לרוב עם נפילתו של הוולד לקרקע. גובהם של הגורים בעת היוולדם נע בין 1.8 ל-2 מטרים. בתוך 20 דקות יוכלו הגורים לעמוד על רגליהם ולינוק מאמם, ובתוך מספר שעות יהיה ביכולתם לרוץ ולהתרוצץ, כך שלא יהיה הבדל בין התנהגותם להתנהגותם של גורים בני שבוע. עם זאת, בשבועיים הראשונים לחייהם הם מבלים את מרבית זמנם ברביצה על הקרקע לצד אמם ששומרת עליהם. בעוד ש אריות ו תניני היאור הם הטורפים היחידים התוקפים את הג'ירפים הבוגרים, גורי הג'ירף יכולים להיות טרף קל גם ל נמרים, ל צבועים ול זאבים טלואים. לפי מספר השערות, הנקודות המצויות על עורם של הגורים משמשות כמעין הסוואה. רק כ-25 עד 50 אחוזים מגורי הג'ירף מגיעים לבגרות; תוחלת החיים שלהם בטבע נעה בין 20 ל-25 שנים, ול-28 שנים בממוצע בשבי.

מדי פעם ניתן לראות את הזכרים מנגחים את הצוואר (Necking) שלהם זה בזה. להתנהגות זו יש מספר מטרות. אחת ממטרות האלה היא מאבקים. קרבות-צוואר אלו עלולים להיות קטלניים, אך לרוב הם לא גורמים לנזק רב. חוזקו של צוואר נמדד על ידי אורכו ועל ידי משקל ראש הג'ירף. במלים אחרות, ככל שצוואר של ג'ירף ארוך יותר, וככל שמשקל ראשו רב יותר, כך יוכל הג'ירף להפעיל כוח רב יותר באמצעות הצוואר. במחקר שנערך, נמצא כי זכרים שמצליחים יותר בקרבות הצוואר זוכים להזדווג עם נקבות מיוחמות במידה רבה יותר, כך שייתכן שאורך הצוואר הרב הוא תוצא של תהליך ברירה זוויגית.

פרט לקרבות, ניגוח הצווארים נועד גם למטרות מיניות והבעת חיבה. כך, שני זכרים יתעסקו זה בצווארו של זה, עד שלבסוף האחד "יטפס" על השני והללו יקיימו יחסי-מין. יחסים הומוסקסואליים נפוצים יותר מהיחסים ה הטרוסקסואליים בקרב זכרי הג'ירף. באזור מסוים תועד כי 94% מיחסי המין במקום היו הומוסקסואליים. לרוב, אחוז היחסים ההומוסקסואליים נע בין 30 ל-75. לעומתם, הנקבות מקיימות יחסים כאלו רק לעיתים רחוקות - באחוז בודד מהמקרים.

הג'ירף ניזון מעלי עצים גבוהים, והוא מעדיף לרוב עצים מה סוג מימוזה (Mimosa) או עצי שיטה. למרות התנהגותו הצמחונית, לעיתים נצפים ג'ירפים שמלקקים עם לשונם בשר או עצמות, כדי לקבל מלחים הנמצאים בעצמות. ב אפריקה הדרומית, הג'ירפים אוהבים את עצי ה שיטה, ובמיוחד את ה שיטה שעירת התרמיל ( Acacia erioloba), עד כי הם בעלי לשון ושפתיים המותאמים במיוחד לקוצי השיטה.

קצב הליכתו של הג'ירף איטי, אולם הוא יכול להגיע למהירות של 65 קמ"ש כאשר רודפים אחריו. עם זאת, כושר ריצתו נמוך, והוא אינו יכול לעמוד במרדף ממושך. רגליו הארוכות מאלצות אותו להנהיג צורות הליכה וריצה מיוחדות: כאשר הוא הולך, זוג הרגליים השמאליות נעות יחדיו, ואחריהן זוג הרגליים הימניות. לעומת זאת, כאשר הוא רץ, זוג הרגליים הקדמיות נעות יחדיו, ואחריהן זוג הרגליים האחוריות. הג'ירף מגונן על עצמו באמצעות בעיטות - בעיטה חזקה שמגיעה ליעדה יכולה לנפץ את גולגולתו של אריה או לשבור את עמוד השדרה שלו. חיות רבות נוהגות לשהות בסמוך לג'ירפים, שכן גובהם מאפשר להם להבחין ב טורפים מרחוק.

הג'ירף נוהג לנקות את פניו מ חרקים שעולים עליהם בעזרת לשונו הארוכה.

בעבר שיערו כי הג'ירף הוא חיה אילמת; אולם, על אף שהוא לרוב שקט, מספר ג'ירפים נשמעו נוהמים, מחרחרים ופועים. כמו כן, מחקר שנעשה הראה כי הג'ירפים מתקשרים באמצעות קולות תת-שמעיים ("אינפרה-סאונד", קולות המופקים בתדירות הנמוכה מ-20 הרץ). ג'ירפות ב להקות מתקשרות בצלילים גבוהים מעט יותר, 90 הרץ - צלילים שנשמעים לאוזן האדם, בהתקבצן בשעות הערב.

בעבר נקרא הג'ירף באנגלית "camelopard", מכיוון שיוחסו לו תכונות של גמל (Camel) ו נמר (Leopard) - ובעברית "גמל נמרי" או שמות דומים. כך למשל פרסם דוד שמעוני סיפור בחרוזים המספר "איך בא לעולם הגמל הנמרי". עם הזמן נתקבל יותר השם ג'ירף - ההגייה ה איטלקית למילה ה ערבית الزرافة, זראפה.

במילון כנעני מתועדת גם הצורה ז'ורף בשמשה את סופרי ימי הביניים.

הג'ירפה מעלת גרה ו מפריסת פרסה שסועה, ומכאן שלפי המקרא היא בעל חיים טהור. צוות מחקר ערך בשנת 2003 שני ניתוחים בג'ירפות ב ספארי, בשיתוף עם רבנים, והתוצאות הוכיחו שמדובר בחיה כשרה. גם בדיקת חלב הג'ירף הראתה כי הוא מתגבן, תכונה הקיימת בחיות כשרות בלבד.

לפי תרגומים קדומים, יש המזהים אותה עם הזֶמֶר, הנמנה בתורה עם שבעת מיני החיות הטהורות. סברה זו נמצאה, בין השאר, בכתבי רבי סעדיה גאון, רד"ק ו רבי שמעון בן צמח דוראן. בעת החדשה צידד בה אברהם קורמן, אשר הסתמך על ציורי מערות ממצרים מאמצע האלף השלישי לפנה"ס, בשביל להסביר מהיכן היא הייתה מוכרת לעם ישראל בזמן כתיבת התורה. הרב שלמה מחפוד קבע כי מדובר בזמר המקראי ואמר בראיון שהוא היה אוכל אותה בעצמו אם הייתה נשחטת כהלכה.

המתנגדים לזיהוי זה טוענים שהוא לא סביר מכיוון שאין ממצאים ארכאו-זואולוגיים להימצאות הג'ירף בארץ ישראל בתקופות היסטוריות. מחקר שנעשה בשנת 2011 על ידי פרופ' גיא בר-עוז ופרופ' זהר עמר מאוניברסיטת בר-אילן בחן את כלל שרידי בעלי החיים שנמצאו ב-133 אתרים מ תקופת הברונזה המאוחרת בארץ ישראל ועד ל תקופה הפרסית. על פי מחקר זה, בעל החיים "זמר" איננו ג'ירף אלא עז הבר.

ג'ירף, באתר אנציקלופדיה בריטניקה (באנגלית)

ג'ירף מנומר באתר הרשימה האדומה של IUCN

בלדד השוחי, האם ראש של ג'יראפה עלול להתפוצץ?, באתר ערוץ עשר‏, 12 ביוני 2005 (במקור, מאתר "nana10")

הפתעה: שישה מיני ג'ירפה קיימים בטבע, באתר הארץ, 23 בדצמבר 2007

מיה קסטרו, גמל נמרי - עלייתו ונפילתו בעברית, לשוננו, כרך עה חוברת ד (תשע"ג), עמ' 463-478, באתר האקדמיה ללשון העברית

ד"ר יונת אשחר, ‏איך עושה ג'ירף?, במדור "שאל את המומחה" באתר של מכון דוידסון לחינוך מדעי, 13 ביולי 2017

# data[].attributes.attachment_link.description
ג'ירף או בשמו העממי ג'ירפה ( שם מדעי: Giraffa) הוא סוג פרסתן מעלה גירה ממשפחת ה ג'ירפיים, הכולל ארבעה מינים. הג'ירף נחשב לחיה היבשתית הגבוהה בעולם. לג'ירף רגליים ו צוואר ארוכים מאוד. גובה כתפיו כ-3 מטרים מעל הקרקע וגובה ראשו כ־5.3 מטרים (17 רגל) מעל פני הקרקע.

# data[].attributes.body
בחרתי לכתוב על סוס בית

אני אוהבת מאד סוסים

סוס הבית הוא בעל חיים מבוית

יכול לחיות בין 25 ל 30 שנה

משקלו נע ביו 400 קילו עד 1000 קילו תלוי במזון שהוא אוכל ..

הוא מהיונקים

המהירות שלו יכולה להגיע ל 70 קמ"ש

הסוס הוא חיה חברתית

הייתי מאד רוצה שיהיה לי בית גדול עם חצר מאד גדולה מסביב כדי שיהיה לי סוס לבן בבית

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
סוס מרוצים

סוסי מוסטנג בארצות הברית

סוסה מניקה

אדם רוחץ סוס בחוף הים של חיפה

סוס הבית ( שם מדעי: Equus ferus caballus או גם Equus caballus caballus‏) הוא בעל חיים מבוית, תת-מין של ה סוס רמכי ממשפחת ה סוסיים. האב הקדמון של סוס הבית היה כנראה ה טרפן שרעה בערבות אסיה ואירופה בתקופה בה בוית הסוס.

ערך מורחב - אבולוציה של הסוס

התפתחות הסוס כפי שאנחנו מכירים היום משוערת לפני כ-45-55 מיליון שנים ומקורו האבולוציוני הראשוני נקרא איוהיפוס שהיה יונק קטן דמוי כלב.

הסוס הוא בהמה גדולה בעלת ארבע רגליים המסוגלת לפתח מהירויות ריצה גדולות. הוא יונק ושייך לסדרת מפריטי פרסה. לסוס זנב גדול ושעיר.

בשלד הסוס יש כ-205 עצמות. לעצמות הרגל של הסוס יש פרופורציות שונות מאלה של אדם. החשיבות הקריטית של כפות הרגליים ורגליו של הסוס סוכמה באימרה האמריקנית, "אין רגל, אין סוס". החלק החיצוני של ה פרסה עשוי מחומר הדומה לציפורן האנושית.

סוסים מותאמים למרעה. לסוס בוגר יש 12 שיניים חותכות בחלק הקדמי של הפה, מותאמות לנגוס בדשא או בצמחייה אחרת. ויש לו 24 שיניים מותאמות ל לעיסה: הטוחנות הקדמיות, ושיניים טוחנות בחלק האחורי של הפה.

משקלו של הסוס נע בין 400 קילוגרם ל-1,000 קילוגרם, בהתאם לזן שאליו הוא שייך ולתזונתו.

חושי הסוס מתאימים לחייו בטבע כ"אוכל עשב" העשוי להוות טרף ולכן חייב להיות מודע לסביבתו בכל עת. לסוס הבית יש את העיניים הגדולות ביותר מכל יונק קרקעי אחר. עיניו ממוקמות בצידי ראשו ומעניקות לו שדה ראייה של למעלה מ-350 מעלות. ראיית היום והלילה טובה, אך הסוס מבחין רק בשני צבעים בדומה לעיוורון צבעים אדום-ירוק בבני אדם שבו צבעים מסוימים, במיוחד גוונים של הצבע האדום, מופיעים כגוון של הצבע ירוק.

חוש הריח של הסוס, נמצא, מבחינת רגישותו, בטווח שבין אדם ל כלב. מעבר לחשיבותו של חוש הריח בזיהוי גורמים סביבתיים חשובים (כגון מזון, מקור מים או שרפה), ממלא חוש הריח תפקיד מפתח באינטראקציות החברתיות של סוסים. לסוס שני מרכזי חוש ריח: הראשון נמצא בנחיריים ובחלל האף ותפקידו לנתח מגוון רחב של ריחות; השני - איבר יעקובסון - ממוקם מתחת לחלל האף ולו מסלול עצבי נפרד במוח, כשעיקר תפקידו הוא לנתח פרומונים.

שמיעתו של סוס היא טובה. פינה של כל אוזן יכולה להסתובב עד 180 מעלות, ומספקת פוטנציאל של 360 מעלות שמיעה, מבלי להזיז את הראש. סוגים מסוימים של רעש, עשוי לתרום ללחץ ועצבנות של הסוס. מחקר ב-2013 ב בריטניה מצביע על כך שסוסים היו יציבים ורגועים ביותר בסביבה שקטה, או בהאזנה ל ג'אז. סימני עצבנות הופיעו בעת האזנה ל מוזיקה קלאסית או מוזיקת רוק. על פי מחקר זה גם מומלץ לשמור ליד סוס על רמת הרעש נמוכה מ-21 דציבלים.

לסוס תחושה טובה של איזון וחוש מישוש מפותח. האזורים הרגישים ביותר הם סביב העיניים, האוזניים, והאף. סוס מסוגל לחוש מגע עדין, כמו נחיתת חרקים בכל מקום בגוף. לסוס יש תחושה מתקדמת של טעם, המאפשרת לו למיין את המספוא, ולבחור את האוכל המועדף עליהם, סוסים בדרך כלל אינם אוכלים צמחים רעילים.

סוסים הם אוכלי עשב, עם מערכת עיכול המותאמת למספוא ועשבים וחומר צמחי אחר, שנצרכת בעקביות לאורך כל היום. לכן, בהשוואה לבני אדם, יש להם בטן קטנה יחסית אבל מעיים ארוכים מאוד, כדי להקל על זרימה קבועה של חומרים מזינים. סוס במשקל 450 קילו יאכל 7-11 קילו של מזון ליום, ובשימוש רגיל, יצרוך 38-45 ליטר של מים ביום. סוסים אינם מעלי גירה, כך שיש להם רק קיבה אחת, כמו בני אדם, אך שלא כמו בני אדם, הם יכולים לעכל תאית, מרכיב עיקרי של דשא. סוסים אינם יכולים להקיא, כך שבעיות עיכול יכולות לגרום במהירות לכאבי בטן והם גורם מוביל במוות.

תוחלת החיים של הסוס היא 25-30 שנה. סוסים מעל גיל 20 יכולים לדהור כל עוד יש שמירה על כושר, וב אנגליה נוהגים לפנק סוסים זקנים ולשחררם למרעה. אך, למרות זאת, אנשים ממשיכים להעביד סוסים שעברו את גיל 20: הם מוכרים אותם לסוחרים כדי שימשיכו לשמש כסוסי עבודה. סוסים אחדים מגיעים לגיל 40, ולעיתים רחוקות אף יותר מכך.

כאשר טמפרטורת גופו של הסוס עולה, במטרה להתקרר, קצב נשימותיו עולה מעשר עד עשרים נשימות לדקה ועד למאתיים ואפילו שלוש מאות נשימות לדקה. באופן זה הוא מבצע את פעולת ה הלחתה, וגורם להתאדות מואצת של נוזלים מלשונו ו קנה הנשימה שלו, ובכך ממזג ואף מוריד את חום גופו. שנת הסוס הפכה לדוגמה לשינה קלה וקצרה, מפורסם גם נוהגו המיוחד לישון בעמידה.

למעשה הסוס ישן גם בשכיבה שינה עמוקה יותר, אך מרבה לנמנם פעמים רבות במשך היום ועושה זאת בעמידה, מה שמאפשר לו זאת הוא תפס מיוחד במפרקי הברכיים אשר מאפשר לו להרפות את שרירי רגליו בלי לקפלן. (בקדמיות זהו מצב אוטומטי בזמן הרפיה, ובאחוריות מופעל בצורת יציבה שונה של הרגל).

מחזור הייחום של סוסה מתרחש בערך כל 19-22 יום, ומתרחש מתחילת האביב לסתיו.

היריון הסוסה נמשך כ-340 ימים, עם טווח ממוצע של 320-370 ימים (11 חודשים). הסוסה ממליטה בדרך כלל סייח אחד; תאומים ייתכנו אבל מדובר בתופעה נדירה ולפעמים מסוכנת. לאחר ההמלטה, הסייח נעמד על רגליו בשעות הראשונות של חייו. כמו כן, בשעות הראשונות לאחר ההמלטה הסייח יונק את חלב האם הראשון. חלב זה הוא חיוני בבניית מערכת החיסון של הסייח מכיוון שהוא מכיל נוגדנים. גמילה של הסייחים נעשית בדרך כלל בגיל שבין ארבעה לשישה חודשים.

סוסים, מסוגלים למגע מיני בגיל 18 חודשים, אבל נדיר אצל סוסים מבויתים (במיוחד הנקבות) להתרבות לפני גיל שלוש. בגיל ארבע סוס נחשב לבוגר, אף שבדרך כלל השלד ממשיך להתפתח עד גיל שש. ההתפתחות תלויה בתנאים נוספים כמו הגודל, הגזע, המין, ואיכות הטיפול.

ממצאים ארכאוזואולוגיים מראים כי האדם החל לביית את סוס הבר באלף הרביעי לפני הספירה, בערבות מרכז אסיה. הסוסים המבויתים הראשונים שימשו לבשר, לרכיבה ולחליבה. הסוס המבוית התפשט במהירות ברחבי אירואסיה באלפים השלישי והשני לפנה"ס. סוסים מבויתים הובאו לראשונה לאמריקה ולאוסטרליה רק לאחר גילוין על ידי האירופאים.

לסוס מגוון רב של שימושים בתרבות האנושית:

הסוס משמש בעבודות המשק ובחקלאות לגרירת מחרשות ועגלות.

הסוס היה כלי תחבורה מרכזי ב־3000 השנים שלפני המצאת מנוע הקיטור. הוא הוביל עגלות וכרכרות ושימש לרכיבה.

במלחמה הסוס היה כלי מכריע.

טקסים.

עבודות שיטור וטיפול בהפרות סדר.

ספורט: מרוצי סוסים, ותחרויות ראווה שונות, ביניהן קפיצות ראווה, רכיבה אומנותית, רכיבה מערבית ועוד.

תרפיה: הסוס משמש גם לרכיבה טיפולית, המסייעת לנכים, בעלי מוגבלויות, ילדים בעלי בעיות קשב וריכוז, חוסר ביטחון עצמי ועוד.

מחקר: הסוס משמש במחקר כחיה נוחה להפקת נוגדנים, על ידי הזרקת האנטיגן, איסוף חוזר של דם הסוס וניקוי הנוגדנים. חוות הסוסים המפורסמת ביותר כחווה מחקרית נקראת "סנטה קרוז".

תחביב: רכיבה על סוסים כתחביב או כאטרקציה תיירותית.

להגנה על פרסת הסוס, פרסות מברזל מונחות על רגליהם, על ידי איש מקצוע - מפרזל. הפרסה גדלה ללא הרף, ובסוסים המבויתים היא צריכה להיות מטופחת בכל 5-8 שבועות.

סוסים, דף שער בספרייה הלאומית

סוס הבית, באתר אנציקלופדיה בריטניקה (באנגלית)

אבי בליזובסקי, פוענח גנום הסוס, באתר הידען, 8 בנובמבר 2009

טובה צדקה, רכיבה לילדים, דבר, 11 ביולי 1966

אנטומיה של הסוס - איברים בגוף הסוס

מילון למונחי סוס, רתמה, עגלה ומחרשה (1948), באתר האקדמיה ללשון העברית

Horses are Very Weird - סרטון הסבר על סוסים (באנגלית)

כל מה שצריך לדעת על גידול סוסים, באתר "אוהבי חיות מחמד"

1. ראו בפסקת הטקסונומיה של ^ סוס רמכי

2. שי קרן, ^ סוסים ישנים בעמידה, באתר Mayhorse, ‏2017-07-28

3. ^ הניו יורק טיימס, היכן בוית הסוס? הגנטיקה מצביעה על רוסיה, באתר הארץ, 24 באוקטובר 2021

4. Outram, A. K., Stear, N. A., Bendrey, R., Olsen, S., Kasparov, A., Zaibert, V.,et al. (2009). ^ The earliest horse harnessing and milking. Science, 323(5919), 1332-1335.

# data[].attributes.attachment_link.title
סוס הבית - ויקיפדיה

# data[].attributes.attachment_link.description
סוס הבית ( שם מדעי: Equus ferus caballus או גם Equus caballus caballus ‏) הוא בעל חיים מבוית, תת-מין של ה סוס רמכי ממשפחת ה סוסיים. האב הקדמון של סוס הבית היה כנראה ה טרפן שרעה בערבות אסיה ואירופה בתקופה בה בוית הסוס.

# data[].attributes.body
בחרתי לכתוב על התוכים כי אני אוהבת כל מיני סוגים של עופות ובמיוחד בחרתי בתוכי מהרבה דברים:

1) התוכי מן סדרת העופות

2) בעלת צורה מיוחדת

3) מחקה את הדיבורים של האנשים וגם הצלילים

4) הצורה החיצונית היא הכי יפה

5) יש ממנו הרבה צבעים נפלאים

6) יש לו שריקה במיוחד בבוקר

ביסאן זרעיני

# data[].attributes.headline
תאלא אסד זרעיני

# data[].attributes.subject
תאלא אסד זרעיני

# data[].attributes.body
כדורגל הוא מיומנות ויש הרבה שליליות לספורט, כמו 1- משחק כדורגל מוביל להתייבשות הגוף, עקב איבוד מים ונוזלים. 2- חשיפה לפציעות שרירים כמו קרעים ברצועה הצולבת, שברים שונים ומתיחה בשרירים, שטיפול בהם לוקח זמן רב 2. אלימות: אלימות ומתח עלולים להתרחש בחלק מהמשחקים ועלולים להוביל למריבות והתנהגות לא ספורטיבית.

היתרונות שלו הם: 1- כדורגל מגביר ומשפר את קצב שאיבת הדם ללב, מה שמביא לעלייה בבריאות הלב וויסות קצב פעימותיו, בנוסף להפחתת האפשרות לטרשת עורקים 2- חיזוק העצמות ועבודה להפחתת האפשרות של אוסטאופורוזיס. 3- משחק כדורגל. כף הרגל משפרת את קצב זרימת הדם למוח, מה שמוביל לשיפור המצב הפסיכולוגי של האדם ולהגברת תחושת האושר שלו. יש נקודת מבט בקרב חלק שיש לכדורגל

זה אתגר בין שתי נבחרות מתחרות, והוא נוכח במונדיאל, ורבים מעוניינים לצפות בו ולעודד אותו, במיוחד בדור המוקדם. אני אוהב כדורגל, וזה ספורט טוטאלי. זה בשביל הכיף וההנאה. לבלות זמן, לא על פגיעה והרג.

יש אנשים שאומרים שכדורגל זה רק לבנים ולא מתאים לבנות אבל נקודת המבט שלי היא שזה מתאים לבנות ולבנים וזה הנושא שלי תודה רבה.

# data[].attributes.body
אני אוהבת ארנבימ כת המ מאוד חמודימ הם נבדלים על ידי האוזניים הארוכות, הזנב הקצר והזנב שלהם,אורך אוזניה מעיד על עוצמת שמיעתה. יש לו שיניים חותכות בחלק הקדמי של הלסת כדי לעזור לו לחתוך ירקות ופירות, ויש לו גם חוש ריח חזק.

# data[].attributes.headline
אני בחרתי לכתוב על בלב הרועה האוסטרלי

# data[].attributes.subject
אני בחרתי לכתוב על בלב הרועה האוסטרלי

# data[].attributes.body
בחרתי לכתוב על כלב הרועה האוסטרלי כי הוא כלב נאמן, מאוד אינטליגנטי, פעיל ואוהב לשחק, הסיבה שאני אוהב את סוג הכלבים הזה היא שזה כלב מאוד יפה ויש לו שיער ארוך ויפה

# data[].attributes.body
בחרתי לכתוב על התחביב האהוב עלי והוא כדורסל , הוא משחק קבוצתי ויש תחרות בין שתי קבוצות , אוהבת לשחק עם החברות שלי ולהנות יחד ולנצח כך שצוברים מספר הנקודות הכי גדול וככה אנחנו נתלהב יותר למשחק הבא

שם : גויל חדאד

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
כדורסל הוא משחק כדור ו ספורט קבוצתי בו מתחרות זו בזו שתי קבוצות, בנות חמישה שחקנים כל אחת, הצוברות נקודות באמצעות קליעת כדור כדורסל דרך חישוק הסל של הקבוצה היריבה.

ד"ר ג'יימס נייסמית', ממציא הכדורסל, מחזיק בכדור ובסל

הכדורסל, שהומצא בשנת 1891 על ידי ג'יימס נייסמית', הוא מענפי הספורט הפופולריים ביותר בעולם, בעיקר ב עולם המערבי. הוא הוכר כ ספורט אולימפי ונכלל ב משחקים האולימפיים בעת המודרנית בקביעות מאז אולימפיאדת ברלין (1936), לאחר שקודם לכן נערכו אירועי ראווה מחוץ לתוכנית הרשמית ב אולימפיאדת סנט לואיס (1904) וב אולימפיאדת לוס אנג'לס (1932). בתחילה התקיים טורניר לגברים בלבד, וטורניר כדורסל נשים נערך לראשונה ב אולימפיאדת מונטריאול (1976).

הגוף המנהל את הענף בעולם הוא פיב"א, הפדרציה הבינלאומית של הכדורסל, בו חברות 215 מדינות. בישראל מנהל את הענף איגוד הכדורסל בישראל, למעט ליגות העל לגברים ולנשים המנוהלות על ידי ארגון הנקרא מנהלת ליגת העל. הליגה הנחשבת לטובה ולפופולרית בעולם היא ליגת ה-NBA הפועלת ב ארצות הברית וב קנדה. אך עם זאת מדד הפופולריות של מפעל הכדורסל האירופי, ה יורוליג, תופס תאוצה רבה.

הכדורסל הומצא בסוף שנת 1891 ב ארצות הברית על ידי ד"ר ג'יימס נייסמית' הקנדי, מאמן ספורט בקולג' ימק"א, בעיירה ספרינגפילד שב מדינת מסצ'וסטס. ד"ר נייסמית' חיפש משחק אימון המיועד למקום סגור, לתקופה שבין סיום עונת ה פוטבול לפתיחת עונת ה בייסבול, על מנת לשמור על כושרם של שחקני הקבוצות היצוגיות של הקולג'. הוא הרכיב שני חישוקים על הקירות בשני צידי המגרש (הרשת שהורכבה לחישוק הייתה "סל" של אפרסקים), והמטרה הייתה לקלוע לתוכם. מאחר שעמדו לרשותו של נייסמית' שמונה עשר שחקנים, הוא חילק אותם לשתי קבוצות של תשעה. לאחר תקופת זמן קצרה שונה המשחק לחמישה שחקנים נגד חמישה שחקנים. בשנים הבאות צבר המשחק תאוצה ופופולריות רבה אך גודל הקבוצות נשאר קבוע. על פי כלליו של נייסמית', נאסר על השחקנים לכדרר ולנוע עם הכדור, והתקדמות הכדור נעשתה באמצעות מסירות.

משחק הכדורסל הראשון נערך ב- 21 בדצמבר 1891 בין שתי קבוצות בעלות תשעה שחקנים, והסתיים בתוצאה 1-0. המשתתפים באותו משחק מוכרים כ" קבוצה הראשונה". ב- 18 בינואר 1896 נערך ב איווה משחק המכללות הראשון בארצות הברית בין מכללות איווה ושיקגו. באותה שנה נערך המשחק המקצועני הראשון, בליגה "לאומית". המשחק נערך ב טרנטון, ניו ג'רזי.

ב- 1906 נהגה הרעיון לפתוח את הרשתות מלמטה כך שהכדור ייפול למגרש והמשחק יימשך במהירות. ב מלחמת העולם הראשונה הביאו חיילים אמריקאים את הכדורסל ל אירופה ומאז נקבע מספר השחקנים בכל קבוצה על חמישה. בשנת 1936 הצטרף הכדורסל ל ענפים האולימפיים. בשנת 1949 הוקמה בארצות הברית ליגת ה-NBA, "התאחדות הכדורסל הלאומית" (הליגה התחילה בשנת 1946 בתור ליגת ה- BAA, לפני כן הייתה גם ליגה אחרת ותיקה יותר, ליגת ה-NBL, ובשנת 1949 שתי הליגות התאחדו והשם שונה ל-NBA). עד היום ה-NBA נחשבת לליגה המובילה והאיכותית ביותר בעולם הכדורסל. אך עם זאת מדד הפופולריות של ליגת הכדורסל האירופית, אשר נקראת ליגת היורוליג תופס תאוצה.

את משחק הכדורסל משחקות זו כנגד זו שתי קבוצות, כל אחת בת חמישה שחקנים. מטרת המשחק היא לצבור יותר נקודות מאשר הקבוצה היריבה. צבירת הנקודות נעשית על ידי קליעת הכדור לסל: טבעת מתכתית מוגבהת המוצמדת ללוח עץ או לוח פלסטי, ממנה יורדת רשת המשתלשלת כלפי מטה, פתוחה בחלקה התחתון. קליעת הכדור לסל במהלך המשחק מקנה שתי נקודות, אם השחקן הזורק עומד מאחורי קשת השלוש הקליעה מקנה לקבוצתו שלוש נקודות. זריקת עונשין מוצלחת מקנה נקודה אחת. הקבוצה המחזיקה במספר גבוה יותר של נקודות מיריבתה בעת סיום המשחק היא המנצחת.

ברחבי העולם המשחק משוחק בארבעה רבעים בני 10 דקות כל אחד, בסך הכול 40 דקות. ב- NBA המשחק מורכב מארבעה רבעים של 12 דקות כל אחד, בסך הכול 48 דקות. בליגת כדורסל הנשים של ארצות הברית ( WNBA) ובליגת כדורסל המכללות של ארצות הברית המשחק מחולק לשני חצאים אשר כל חצי הוא 20 דקות ללא חלוקה לרבעים. בין כל רבע מתקיימת הפסקה למנוחה שאורכה כשתי דקות. בתום הרבע השני ניתנת מנוחה של כ-15 דקות (הפסקת מחצית). אם בסיום הזמן המוקצב יש שוויון במספר הנקודות ממשיכים את המשחק לחמש דקות נוספות. מאמני הקבוצות רשאים לעצור את מהלך המשחק בתיאום עם ה שופטים ולקחת פסק זמן בתוך המשחק על מנת לתדרך את השחקנים שלו. מספר פסקי הזמן ואורכם, משתנה בין ליגות שונות בעולם, והוא נע בין 20 שניות לדקה אחת. ב-NBA גם שחקן שמחזיק בכדור יכול להכריז על פסק זמן.

המשחק נפתח בכך ששופט המשחק עומד במרכז המגרש, זורק את הכדור לגובה, ושני שחקנים - אחד מכל קבוצה - העומדים משני צידיו בעיגול האמצע קופצים במטרה לזכות בכדור עבור קבוצתם. בכדורסל העולמי הקבוצה שזוכה בכדור מקבלת אותו גם בפתיחת המחצית השנייה וברבע השני והרביעי הקבוצה השנייה תהיה זו שתקבל את הכדור. בליגת ה-NBA הקבוצה שזוכה בכדור בפתיחת המשחק מקבלת אותו גם בפתיחת הרבע הרביעי והיריבה תתחיל את הרבע השני והשלישי. זריקת "כדור ביניים" יכולה להיווצר גם במהלך משחק, אם הכדור מוחזק במשך 3 שניות על ידי שני שחקנים יריבים יחד.

מגרש, סל וכדור

אורכו של מגרש כדורסל הוא 28 מטר ורוחבו 15 מטר (ב- NBA וב- NCAA ‏28.6X15.24), כאשר הוא מחולק לשני חלקים שווים, באמצעות "קו החצי". בכל אחד משני קצות המגרש מותקן לוח (180X105 ס"מ), הבולט 120 סנטימטרים לתוך המגרש. בגובה 15 סנטימטרים מן הקצה התחתון של הלוח מותקן הסל, בגובה 3.05 מטר מן הקרקע. ה"סל" הוא חישוק שקוטרו הפנימי 45 סנטימטרים, שמחוברת אליו רשת שאורכה 45 סנטימטרים.[1] סביב כל סל יש את " קשת השלוש" שהיא קשת עגולה ברדיוס של 7.25 מטר מהסל בליגת ה-NBA ו-6.75 מטר מהסל לפי החוקה של FIBA. בתוך הקשת הגדולה יש רחבה בצורת מלבן, הנקראת ה"בקבוק" או "הצבע" (משום שנהוג לצבוע אותה בצבע שונה משאר המגרש), בתוכו נמצא "קו העונשין" הממוקם 3.60 מטר מהסל. רוחב קווי המגרש הוא 5 סנטימטר.

כדור כדורסל עשוי מחומר אלסטי, מ עור או מחומר דמוי עור. היקפו של הכדור 74.9 ס"מ ומשקלו 650 גרם. בליגות המקצועניות (ב-NBA ובאירופה) משתמשים בכדור מעור.

פסל שחקני כדורסל של הפסל דניאל בהריר במכון וינגייט

עבירות

אף שמגע מותר במשחק הכדורסל - כל מכה, דחיפה, החזקה ומגע בעזרת שתי ידיים בו זמנית על השחקן התוקף, נשרקת עבירה. בנוסף, בניסיון לחטוף את הכדור אין לגעת בו ביד (או בעיקר, בכף היד) האוחזת את הכדור. כן גם כאשר שחקן תוקף (שחקן עם כדור) נתקע בשחקן יריב בחוזקה, זורק את הכדור אל עבר ראשו, שולח מרפק או "מטפס" עליו בדרך ללקיחת ריבאונד, תישרק לחובתו "עבירת תוקף".

במקרה שבוצעה עבירה על שחקן שזרק את הכדור לסל או היה במהלך של זריקה לסל הוא יקבל שתי זריקות מ קו העונשין. אם בעת העבירה הוא זרק מעבר ל קשת שלוש הנקודות הוא יקבל שלוש זריקות מקו העונשין. במקרה ולמרות העבירה המהלך הצליח והכדור נכנס לסל, הסל יחשב ובנוסף יקבל השחקן זריקת עונשין אחת. כל קליעה מקו העונשין מקנה נקודה אחת. אם אותה קבוצה ביצעה ארבע עבירות ברבע אחד, כל עבירה נוספת באותו הרבע תוביל לשתי זריקות עונשין של היריבה, גם אם השחקן עליו בוצעה העבירה לא היה במהלך זריקה לסל. שחקן שביצע 5 עבירות (או 6 עבירות ב-NBA) מורחק עד סיום המשחק.

עבירה קשה במיוחד או עבירה שאינה תואמת את רוח המשחק נקראת "עבירה בלתי ספורטיבית" ומעניקה לקבוצה היריבה שתי זריקות מקו העונשין כשלאחריהן תזכה גם בכדור מן הצד. במקרה שבו אותו שחקן ביצע פעמיים באותו משחק עבירה בלתי ספורטיבית, או שהעבירה שבוצעה חמורה במיוחד השחקן הפוגע יורחק מידית מהמשחק. התנהגות בלתי ספורטיבית של שחקן או מאמן שאינה קשורה למהלכו השוטף של המשחק נקראת " עבירה טכנית" ותעניק זריקה אחת ולאחריה השופט ימשיך את המשחק מהנקודה שעצר.

חוקים נוספים

שעון זריקות או שעון התקפה - לקבוצה אסור להחזיק את הכדור יותר מ-24 שניות ללא זריקה לסל היריב אשר פגעה בטבעת, בעבר היה הזמן המותר 35 שניות. שעון זריקות זה נכנס לתוקף רק בשנת 1954, כשלפני כן לא הייתה הגבלת זמן כלל. כמו כן על הקבוצה התוקפת להגיע למחצית המגרש של היריבה בתוך 8 שניות (בעבר 10) מתחילת ההתקפה, ולאחר שהגיעה למחצית המגרש של היריבה אסור לה לחזור לחלק המגרש שלה.

אסור ללכת תוך אחיזה בכדור ("צעדים"). הצעד המקסימלי המותר הוא צעד וחצי: הרגל הראשונה לגעת ברצפה עם תפיסת הכדור נקבעת כ"רגל ציר", ואת הרגל השנייה ניתן להזיז ללא מגבלה, אך מרגע שהוא מרים את רגל הציר עליו למסור את הכדור או לזרוק לסל לפני שרגל הציר נוגעת שוב ברצפה. כמו כן אסור לבעוט בכדור בכוונה תחילה ("רגל") או לכדרר כדור בשנית לאחר שכודרר ונתפס ("דאבל"). במקרה בו נוחת השחקן באותו הרגע שרגל הציר שלו נוגעת ברצפה ("צעד שלישי" כביכול), והכדור מתנתק מידו, תישרק שריקת צעדים, אך הסל יהיה ניתן להיחשב.

לשחקן תוקף אסור לשהות ברחבת העונשין של הקבוצה היריבה יותר משלוש שניות ללא זריקת הכדור לסל (בליגת ה-NBA אסור גם לשחקן המגן). החוק גם אוסר התמסרות של יותר מפעמיים בין שני שחקנים הממוקמים בתוך ה"צבע".

אין לחסום את הכדור לאחר שירד במעופו אל עבר הטבעת, או כאשר הכדור נמצא מעל הטבעת (גול-טנדינג). במקרה של הפרה של חוק זה תחשב הזריקה כקליעה מוצלחת.

אין לחסום את הכדור אחרי שפגע בקרש. במקרה של הפרה של חוק זה תחשב הזריקה כקליעה מוצלחת.

עמדות

אף שהחוקים לא קבעו קיום של עמדות ברורות, הן נוצרו כחלק מהתפתחותו של המשחק. בחמשת העשורים הראשונים של המשחק הגדרת העמדות הייתה שני גארדים, שני פורוורדים וסנטר. מאז שנות השמונים הוגדרו עמדות מפורטות יותר:

רכז (Point Guard - PG) - עמדה 1 - תפקידו לנהל את ההתקפות של הקבוצה על ידי שליטה בכדור וקבלת החלטות כמו למי למסור ומתי, מתי לזרוק, איזה תרגיל לבצע. לרוב זהו השחקן הנמוך בקבוצה.

קלע (Shooting Guard - SG) - עמדה 2 - תפקידו העיקרי בהתקפה הוא להגיע למצבי קליעה ולשים את הכדור בסל. לרוב זהו שחקן נמוך יחסית וזריז. בעברית נהוג לכנות תפקיד זה בכינוי "קלע" שכן באופן מסורתי תפקיד זה נועד לשחקנים בעלי קליעה מדויקת. נקרא גם "סקנד גארד" (Second Guard) שפירושו "הגארד השני" (לצד הרכז).

סמול פורוורד (Small Forward - SF) - עמדה 3 - תפקידו הוא המגוון ביותר בדרך כלל והוא צריך לשלוט ברוב היכולות הדרושות. לרוב קולע מחצי מרחק או חודר לסל. בעברית מכונה התפקיד גם "שחקן חצי פינה".

פאוור פורוורד (Power Forward - PF) - עמדה 4 - תוקף לרוב קרוב לסל ועם הגב אליו, לעיתים גם בעל קליעה טובה מ"חצי מרחק". בהגנה אזורית שומר מתחת לסל (באזור ה"צבע"), לוקח ריבאונדים ונותן חסימות. לרוב שחקן גבוה וחזק. בעברית מכונה התפקיד גם "שחקן חצי פינה", "שחקן ציר-פינה" או "שחקן פינה".

סנטר (Center - C) - עמדה 5 - שחקן ציר. משתמש לרוב בגובהו או בממדיו הפיזיים הגדולים כדי לקלוע מתחת לסל בהתקפה או לשמור על הסל מפני חדירות בהגנה ולקחת ריבאונדים, לבצע חסימות ו"לשלוט" מתחת לסלים. זהו שחקן שהוא בדרך כלל חלש בקליעה "מבחוץ". בעברית נהוג לכנות תפקיד זה בכינוי שחקן ציר, שכן הוא השחקן שנמצא קרוב למרכז "אזור הצבע" ומשחק ההתקפה של הקבוצה נע סביבו.

בפועל, הגדרת התפקיד של העמדות היא גמישה, ולעיתים מאמנים בוחרים להשתמש בהרכבים אחרים או להגדיר תפקידים שונים. בנוסף קיימים שחקנים המסוגלים לשחק ביותר מעמדה אחת.

ריבאונד

תפיסת הכדור לאחר החטאה, נקראת כדור חוזר או מאנגלית ריבאונד. אם הכדור שהוחטא נתפס על ידי שחקן הקבוצה המתגוננת הריבאונד נקרא "ריבאונד הגנה" וכאשר הקבוצה שזרקה והחטיאה היא זו שזכתה בכדור החוזר הריבאונד נקרא "ריבאונד התקפה". לזכייה בריבאונד במשחק הכדורסל מיוחסת חשיבות רבה הן בממד האישי והן בממד הקבוצתי והוא נחשב לאחת הקטגוריות החשובות בסטטיסטיקת המשחק. בדרך כלל הריבאונדרים המובילים בכל קבוצה הם שחקניה הגבוהים. הדבר נובע משתי סיבות: האחת היא יתרונם הפיזי וקרבתם אל הכדור - ידם תגיע רחוק יותר. הסיבה השנייה היא שגם בהגנה וגם בהתקפה ממוקמים בדרך כלל הגבוהים בקרבת הסל ולכן הם אלה שנמצאים באזור בו במרבית המקרים נופל הכדור. בדרך כלל לשחקני ההגנה יש יותר סיכויים לקחת את הריבאונד.

אסיסט

אסיסט (מהמילה האנגלית "Assistance" - עזרה) הוא מהלך שבו שחקן מוסר את הכדור לחברו ומעמיד אותו בעמדה שבה הוא יכול לקלוע סל. מסירה למצב קליעה חופשי, ללא שומר, ל-3 נקודות תחשב גם כאסיסט אם השחקן אכן יקלע את הסל. השחקנים המובילים בקטגוריה זו הם בדרך כלל ה רכזים, שהתפקיד דורש מהם 'ראיית משחק', שליטה טובה בכדור ויכולת מסירה טובה. אסיסט מקביל ל בישול ב כדורגל.

חטיפה

זהו מהלך המתבצע כאשר שחקן ההגנה חוטף את הכדור מהשחקן היריב. לעיתים קרובות מאוד חטיפה מהווה הזדמנות להתקפה מתפרצת בצד השני ולנקודות קלות. השחקן בעל מספר החטיפות הרב ביותר בהיסטוריה של ה-NBA הוא ג'ון סטוקטון עם 3,265 חטיפות בקריירה, אחריו מגיע ג'ייסון קיד ושלישי מייקל ג'ורדן. לארי קינון ו קנדל גיל מחזיקים במשותף בשיא החטיפות במשחק בודד: 11 במספר. אלווין רוברטסון אוחז בממוצע הגבוה ביותר של חטיפות למשחק במשך כל הקריירה: 2.71, כמו גם בשיא מספר חטיפות לעונה בודדת: 301 חטיפות בעונה.[2]

חסימה

חסימה או בלוק היא מהלך המבוצע כאשר היריב זורק לסל, ושחקן אחר חוסם את הכדור ומסיט אותו ממסלולו. את החסימה אסור לבצע מהרגע שהכדור עבר את שיא הגובה והוא מתחיל לרדת (הזריקה לסל היא בדרך כלל קשתית). לשחקן החוסם אסור לגעת בידו בקרש הסל בשום אופן, אם הוא עושה זאת הזריקה תחשב לסל. בין החוסמים הידועים ביותר הם - האקים אולג'ואן, דיקמבה מוטומבו, כרים עבדול-ג'באר ו אלונזו מורנינג.

ליגת הכדורסל הנחשבת לטובה בעולם היא ליגת ה-NBA ב ארצות הברית שם המשחק שונה במקצת מ אירופה, הן בחוקיו והן בסגנון המשחק הנהוג בו. גם ליגת המכללות בארצות הברית ( NCAA) היא ליגה פופולרית ומצליחה. המשחק פופולרי מאוד גם ב בתי ספר תיכוניים בארצות הברית.

ב אירופה קיימות ליגות מקומיות בכל מדינה, ובנוסף משוחק טורניר ה יורוליג בהשתתפות מיטב הקבוצות באירופה. טורניר זה נחשב ליוקרתי ו החשוב ביותר באירופה. ישנם גם טורנירים נוספים בעלי חשיבות פחותה כגון: יורוקאפ, ליגת האלופות בכדורסל, יורופקאפ ו הליגה האדריאטית.

הגוף המנהל את הכדורסל ברחבי העולם הוא פיב"א. תחתיו פועלים גופים אזוריים המסועפים לו, ואחראים על היבשת שלהם: פיב"א אירופה, פיב"א אמריקה, פיב"א אפריקה, פיב"א אסיה ו פיב"א אוקיאניה. משחקי כדורסל בינלאומיים מתקיימים גם במסגרת נבחרות לאומיות כגון: הטורניר האולימפי, גביע העולם בכדורסל ו אליפות אירופה בכדורסל.

כדורסל בישראל

הכדורסל ה ישראלי מנוהל על ידי איגוד הכדורסל בישראל המונה 200 ליגות שונות ומעל כ-2,000 קבוצות בתוכן רשומים מעל כ-30,000 שחקנים פעילים. הכדורסל הישראלי כולל ליגות ילדים, נוער ומבוגרים, לנשים ולגברים, כשהליגות החשובות ביותר הן ליגת העל לגברים, ו ליגת העל לנשים. ליגת העל לגברים ולנשים מנוהלת על ידי ארגון הנקרא מנהלת ליגת העל.

הכדורסל הישראלי מיוצג על ידי נבחרות ישראל ברמות הגילאים השונות החל מילדים ונוער ועד לנבחרות הבוגרות, לגברים ולנשים. ההישג הגדול ביותר של נבחרת הגברים של ישראל הוא מקום שני ב אליפות אירופה 1979.

קבוצת מכבי תל אביב מחזיקה במרבית אליפויות הליגה וגביעי המדינה, ואף זכתה 6 פעמים ב אליפות אירופה ופעם אחת ב גביע הבין-יבשתי.

[https://www.britannica.com/sports/basketball sports/basketball כדורסל], באתר אנציקלופדיה בריטניקה (באנגלית)

FIBA

איגוד הכדורסל בישראל

NBA

יורוליג

אתר "הופס" (מאנגלית: Hoops, טבעות) של מנחם לס

היכל התהילה, באתר ynet

צוות חוקרים מאוניברסיטת בן-גוריון ביקש לבדוק האם משתלם לביים עבירות תוקף בכדורסל, 29 באוקטובר 2014

אלעד זאבי, גבירותיי ורבותי, הרשו לי להציג: "כדור סל", באתר הארץ, 22 בינואר 2016

הפסיכולוגיה של קליעות עונשין באתר פסיכולוגיית ספורט

אבי עורי, רופאים ספורטיביים, באתר הארץ, 10 בפברואר 2016 (מכתב למערכת)

ציפי שמילוביץ, מין כדור שכזה, שעושה רק טוב, באתר כלכליסט, 13 באפריל 2023

כדורסל, דף שער בספרייה הלאומית

# data[].attributes.attachment_link.title
כדורסל - ויקיפדיה

# data[].attributes.attachment_link.description
כדורסל הוא משחק כדור ו ספורט קבוצתי בו מתחרות זו בזו שתי קבוצות, בנות חמישה שחקנים כל אחת, הצוברות נקודות באמצעות קליעת כדור כדורסל דרך חישוק הסל של הקבוצה היריבה. הכדורסל, שהומצא בשנת 1891 על ידי ג'יימס נייסמית', הוא מענפי הספורט הפופולריים ביותר בעולם, בעיקר ב עולם המערבי.

# data[].attributes.body
כדורסל הוא אחד מענפי הספורט המהנים עלי אמדות וזה גם אחד מעניפי הספורט הקשים בעולם, למה? כי יש אנשים חזקים בדרכך ולא יהיה קל להתעלות עליהם, אתה צריך להיות בטוח בעצמך כדי להצליח לנצח.

הכדורסל מלמד אותנו עבודת צוות ושההפסד זו לא בחירה אתה חייב לנצח בכל מחיר الكاتب : يوسف سعد

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
اتصل

أعضاء الفريق

10-20 (5 أفراد في الملعب)

ألعاب مختلطة الجنسين

التصنيف

التجهيزات المستعملة

المكان

في الأماكن المغلقة (في المقام الأول) أو في الهواء الطلق (ستريت بول)

الأولمبية

أظهر في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية 1904، 1924

جزء منذ دورة الألعاب الأولمبية الصيفية 1936

كرة السلة هي رياضة جماعية وشعبية حيث يتنافس فيها فريقان يتألف كل منهما من خمسة لاعبين يحاول كلاهما إدخال الكرة في سلة الخصم وإحراز الأهداف وكسب النقاط.

يتم إحراز النقاط من خلال إدخال الكرة داخل السلة الموجودة على ارتفاع 3 أمتار؛ حيث يفوز الفريق الذي يتمكن من إحراز عدد من النقاط أكبر من تلك التي يحرزها منافسه في نهاية المباراة وهكذا فمن الصعب وقوع نتيجة التعادل بين الفريقين. ويمكن للاعب التقدم بالكرة إلى الأمام عن طريق تنطيطها على أرض الملعب فيما يُعرف باسم ( المراوغة) أو تمريرها لزملائه للوصول إلى الهدف. ولا يُسمح بأي احتكاك بدني يعرقل أي لاعب من الفريقين ( خطأ) وهناك قيود مفروضة على كيفية التعامل مع الكرة تُعرف باسم ( مخالفات قواعد اللعب).

عند ارتكاب اللاعب لـست مخالفات يطرد مباشرة من المباراة ويعوّضه لاعب آخر من نفس الفريق.

وبمرور الوقت، تطورت لعبة كرة السلة لتشتمل على طرق لعب فنية شائعة تتعلق بتصويب الكرة وتمريرها والمراوغة بها، إلى جانب مراكز اللاعبين والخطط الدفاعية والهجومية. فعادة ما يلعب أطول لاعبي الفريق في مركز الوسط أو في أحد مركزي الهجوم، أما اللاعبون الأقصر طولًا أو الذين يتميزون بالسرعة ويمتلكون أفضل مهارات في الإمساك بالكرة والتحكم بها فيلعبون في مراكز الدفاع. وعلى الرغم من الاهتمام البالغ بقواعد وقوانين لعبة كرة السلة عند ممارستها في المسابقات والمنافسات، فقد ظهرت الكثير من الألعاب المشتقة من لعبة كرة السلة والتي تُمارس بشكل غير رسمي. وفي بعض البلدان، تعدّ لعبة كرة السلة من الرياضات الشعبية التي تستقطب قطاعًا جماهيريًا كبيرًا.

في أوائل ديسمبر من عام 1891، بحث الدكتور الكندي جيمس نايسميث، أستاذ التربية البدنية بجامعة ماكجيل في مونتريال، والذي يعمل أيضًا معلمًا في مدرسة التدريب الخاصة بجمعية الشبان المسيحية ( جمعية الشبان المسيحيين)، والمعروفة حاليًا بكلية سبرينجفيلد في مدينة سبرينجفيلد بولاية ماساتشوستس بالولايات المتحدة الأمريكية، عن ابتكار لعبة قوية تُقام داخل الصالات يشغل بها طلابه ويحافظ على لياقتهم البدنية عند مستويات مناسبة في فصول الشتاء الطويلة التي تسود الولايات الواقعة في إقليم نيو إنجلاند.

فبعد رفض عدد من الأفكار الأخرى نظرًا لصرامتها أو عدم تناسبها مطلقًا مع صالات الجمنازيوم المحاطة بالجدران، وضع "نايسميث" القواعد الأساسية لكرة السلة وقام بتثبيت سلة خوخ على سياج يبلغ ارتفاعه 10 أقدام (3.05 متر).وعلى النقيض من الشبكات الحديثة لكرة السلة، فقد ظل قاع سلة الخوخ مسدودًا، ومن ثم كان يتعين استرجاع الكرة يدويًا بعد كل "هدف" أو بعد كل نقطة يتم إحرازها. غير أن هذا الأمر قد أثبت عدم فاعليته. لذا، فقد تم ثقب قاع هذه السلة، المثبتة في عمود طويل مرتكز على حامل، مما يتيح خروج الكرات منها في كل مرة تدخل فيها. هذا وقد تم استخدام سلال الخوخ هذه حتى عام 1906، حيث تم استبدالها في نهاية الأمر بسلال معدنية مثبتة في لوحات خلفية تُعرف باسم لوحات الهدف (وهي لوحة مستديرة أو مستطيلة خلف السلة تمنع ضربات الكرة المتجهة إلى الخارج وترجعها، أو تردها إلى داخل السلة). وسرعان ما تم إدخال تغيير آخر يتيح مجرد مرور الكرة عبر السلة، وهو ما مهد الطريق لظهور اللعبة في شكلها المعروف لنا حاليًا. في بادئ الأمر، تم استخدام كرة قدم في إحراز الأهداف. فعندما يتمكن اللاعب من إحراز هذه الكرة داخل السلة، فإن فريقه يحصل على نقطة. والفريق الذي كان يحصل على أكبر عدد من النقاط هو الذي يعتبر الفائز في المباراة. وعادة ما كان يتم تثبيت السلال في شرفة الملعب المنخفضة، ولكن ثبت أن هذا الأمر غير عملي وذلك عندما بدأ الجمهور يتدخل في تصويبات الكرة. وقد تم استخدام لوحة الهدف المثبتة خلف السلة للحيلولة دون وقوع هذا التدخل، هذا إلى جانب كونها ذات تأثير إضافي يتمثل في السماح بالتصويبات المرتدة. وقد اكتشفت حفيدة نايسميث مذكراته التي كتبها بخط يده في أوائل عام 2006 ، والتي تشير إلى أنه كان قلقًا بشأن لعبته الجديدة التي ابتكرها، والتي اشتملت على قواعد مستقاة من لعبة للأطفال يطلق عليها اسم لعبة Duck on a Rock، وذلك لفشل الكثير من الألعاب التي تم ابتكارها قبل ذلك في هذا الإطار.وقد أطلق نايسميث على اللعبة الجديدة اسم لعبة "كرة السلة".

تمت إقامة أول مباراة رسمية في كرة السلة داخل الصالة الرياضية الخاصة بجمعية الشبان المسيحية في 20 يناير من عام 1892 وشارك فيها تسعة لاعبين. وقد انتهت هذه المباراة بنتيجة 1-0؛ حيث تم تصويب تسديدة الفوز من على بُعد 25 قدمًا (7.6 مترًا) 25 قدم (7.6 م)، على ملعب تبلغ مساحته نصف مساحة الملعب الحالي الذي تقام عليه مباريات كرة السلة المفتوحة ( Streetball) أو مباريات دوري الرابطة الوطنية لكرة السلة الأمريكية ( National Basketball Association) ( NBA) - يعرف أيضًا بدوري كرة السلة الأمريكية للمحترفين. وبحلول عام 1897- 1898 أصبح العدد القياسي للاعبي كل فريق خمسة لاعبين.

كان يتم إرسال المهتمين الأوائل بممارسة لعبة كرة السلة إلى جمعيات الشبان المسيحية في جميع أنحاء الولايات المتحدة الأمريكية، وسرعان ما انتشرت هذه اللعبة داخل الولايات المتحدة الأمريكية وكندا. وبحلول عام 1895، انتشرت هذه اللعبة بشكل جيد داخل العديد من مدارس الفتيات الثانوية. وعلى الرغم من أن جمعية الشبان المسيحية كانت مسؤولة في بادئ الأمر عن تطوير هذه اللعبة ونشرها، فإنها في غضون عقد واحد فقط من الزمن أصبحت لا تشجع هذه الرياضة الجديدة بسبب خشونة اللعب وبدأت أنظار الجماهير المتعصبة لمزاولة هذه اللعبة تنصرف عن جمعية الشبان المسيحية ومهمتها الأساسية التي أخذتها على عاتقها. بيد أنه سرعان ما ملأت الأندية الرياضية للهواة إلى جانب الكليات وأندية المحترفين الفراغ الذي خلفته هذه الجمعية. وفي السنوات التي سبقت الحرب العالمية الأولى، تنافس كل من اتحاد الرياضيين الهواة (Amateur Athletic Union) والرابطة الأمريكية للاعبين الرياضيين بين الكليات (Intercollegiate Athletic Association of the United States) (Intercollegiate Athletic Association of the United States (المعروفة سابقًا باسم الرابطة الوطنية للاعبين الرياضيين بين الكليات (National Collegiate Athletic Association|NCAA)) للتحكم في قواعد هذه اللعبة. وقد تم إنشاء أول بطولة دوري للمحترفين، وهو الدوري الوطني لكرة السلة (National Basketball League) في عام 1898 لحماية اللاعبين من الاستغلال وتعزيز الدعوة لممارسة لعبة أقل خشونة. وقد استمر هذا الدوري لمدة 5 سنوات فقط.

بحلول خمسينيات القرن العشرين، أصبحت كرة السلة من الألعاب الرئيسية التي تُمارس داخل الكليات، وهو ما مهد الطريق نحو زيادة الاهتمام بكرة السلة للمحترفين. وفي عام 1959 ، تم إنشاء قاعة تكريم مشاهير كرة السلة (basketball hall of fame) في مدينة سبرينجفيلد بولاية ماساتشوستس الأمريكية. وتشتمل قوائم هذه القاعة على أسماء عظماء اللاعبين والمدربين والحكام والأشخاص الذين ساهموا بشكل كبير في تطوير هذه اللعبة.

وفي بادئ الأمر، كانت تتم ممارسة لعبة كرة السلة بكرة قدم. هذا وقد كان اللون البني هو لون أولى الكرات التي تم صنعها خصيصًا لممارسة كرة السلة، وكان ذلك فقط في أواخر الخمسينيات من القرن العشرين. ولكن فيما بعد، قام توني هينكل (Tony Hinkle) في إطار بحثه عن تصميم كرة سلة أكثر وضوحًًا للاعبين والمتفرجين على حد سواء باستخدام الكرة ذات اللون البرتقالي التي يشيع استخدامها في وقتنا الحالي. ولم تكن المراوغة عن طريق تنطيط اللاعب للكرة جزءًا من القواعد الأصلية لهذه اللعبة باستثناء استخدام هذا النوع من المراوغة في "التمريرة المرتدة" بين أعضاء الفريق الواحد. ذلك أن تمرير الكرة كان الوسيلة الأساسية لتناقلها. وفي نهاية الأمر، أُتيح استخدام المراوغة ولكن بشكل محدود نتيجة عدم تناسق شكل الكرات الأولى التي كانت تُستخدم في ممارسة هذه اللعبة. ثم أصبحت المراوغة جزءًا أساسيًا من ممارسات هذه اللعبة فقط مع حلول خمسينيات القرن العشرين تقريبًا حين اهتمت المصانع بتحسين شكل الكرة.

تعد كل من كرة السلة وكرة الشبكة وكرة الخدعة (dodgeball)، والكرة الطائرة، واللكروس من ألعاب الكرة التي عُرف عنها تحديدًا أنها من ابتكار سكان أمريكا الشمالية. وفيما يتعلق بألعاب الكرة الأخرى، مثل البيسبول وكرة القدم الكندية، فيرتبط ابتكارها بدول الكومنولث أو دول أوروبية أو آسيوية أو أفريقية. ورغم عدم وجود دليل مباشر حتى الآن يشير إلى أن فكرة كرة السلة قد استُوحيت من اللعبة القديمة المعروفة باسم لعبة كرة أمريكا الوسطى (Mesoamerican ballgame)، فإن بداية التعرف على هذه اللعبة كان قبل ابتكار نايسميث لها بنحو 50 عامًا على الأقل من خلال كتابات كل من جون لويد ستيفنز وأليكسندر فون همبولدت. هذا وقد كانت أعمال ستيفنز خاصة، التي تضمنت رسومًا قام بها فريدريك كاثروود، متاحة في معظم المؤسسات التعليمية في القرن التاسع عشر فضلاً عن أنها كانت تحظى أيضًا بانتشار واسع.

كان الدور الذي لعبه الدكتور جيمس نايسميث في نشر لعبة كرة السلة داخل الكليات ( كرة سلة الكليات [الإنجليزية]) مؤثرًا ومهمًا للغاية.وفي إطار سعيه لتحقيق ذلك، فقد اشتغل بالتدريب في جامعة كانساس لمدة ست سنوات قبل أن يسلم مقاليد الأمور للمدرب الشهير فوريست "فوج" ألين ( Forrest "Phog" Allen).وفي هذا الإطار، قام أموس ألونزو ستاج ( أموس الونزو ستاغ) مساعد نايسميث بجلب لعبة كرة السلة لجامعة شيكاغو، في حين حقق أدولف روب ( أدولف روب) تلميذ نايسميث بجامعة كانساس نجاحًا كبيرًا كمدرب لهذه اللعبة في جامعة كنتاكي.وفي عام 1892، لعبت كل من جامعة كاليفورنيا ومدرسة ميس هيدز (Miss Head's School) أول مباراة في كرة السلة النسائية تتم بين مؤسستين تعليميتين. وفي 21 مارس من عام 1893، لعبت طالبات السنة الأولى بكلية سميث ( كلية سميث) مع طالبات السنة الثانية في أول مبارة لكرة سلة نسائية تتم بين طالبات إحدى الكليات.وفي العام نفسه، بدأت كلية ماونت هوليوك ( جبل هوليوك) وكلية صوفي نيوكومب ( كلية صوفي نيوكومب التذكارية ) للفتيات ممارسة لعبة كرة السلة (وذلك تحت تدريب كلارا جريجوري باير ( كلارا غريغوري باير)).وبحلول عام 1895، انتشرت لعبة كرة السلة داخل كليات عديدة في أنحاء البلاد، بما في ذلك كليات ويليزلي ( كلية ويليسلي) وفاسار ( كلية فاسار) وبرين ماور ( كلية برين ماور).وفي 9 فبراير من عام 1895، تم لعب أول مباراة بين طلاب الكليات بين فريقين تكون كل منهما من خمسة لاعبين داخل جامعة هاملين ( جامعة هاملاين) وذلك بين جامعة هاملين وكلية الزراعة التابعة لجامعة مينيسوتا. وقد فازت كلية الزراعة في هذه المباراة بنتيجة 9-3.هذا وقد أقيمت أول مباراة كرة سلة نسائية بين طالبات الكليات في 4 أبريل من عام 1896. حيث لعبت فتيات جامعةستانفورد ( ستانفورد كردينال ) مع فتيات جامعة بيركلي، وتألف كل فريق من تسع لاعبات، وانتهت المباراة بفوز جامعة ستانفورد 2-1.وفي عام 1901، بدأت كليات بعض الجامعات مثل جامعة شيكاغو ( جامعة شيكاغو) وجامعة كولومبيا وجامعة مينيسوتا والأكاديمية البحرية الأمريكية ( أكاديمية الولايات المتحدة البحرية) وجامعة يوتا وجامعة ييل، بالإضافة إلى كلية دارتموث ( كلية دارتموث) برعاية مباريات كرة السلة للرجال.وبحلول عام 1910، كانت كثرة الإصابات المستمرة التي يتعرض لها لاعبو كرة السلة داخل الملاعب سببًا في دفع الرئيس الأمريكي ثيودور روزفلت إلى أن يقترح إنشاء جهة تكون مسئولة عن لعبة كرة السلة داخل الكليات، وهو ما أدى بدوره إلى إنشاء الرابطة الأمريكية للاعبين الرياضيين بين الكليات (IAAUS).وفي عام 1910، تم تغيير اسم هذه الهيئة ليصبح الرابطة الوطنية للطلبة الرياضيين في الكليات ( الرابطة الوطنية لرياضة الجامعات) (NCAA).

تم لعب أول مباراة لكرة السلة بين الجامعات الكندية داخل جمعية الشبان المسيحية ( جمعية الشبان المسيحيين) في كينغستون بمقاطعة أونتاريو في 6 فبراير 1904، وذلك عندما زارت جامعة ماكجيل ( جامعة مكغيل) جامعة كوينز ( جامعة كوينز).وفازت جامعة ماكجيل 9-7 في الوقت الإضافي؛ حيث انتهت المباراة في الوقت الأصلي لها بنتيجة 7-7، وتم إضافة عشر دقائق حُسِمت خلالها النتيجة.وشهدت هذه المباراة حضورًا جماهيريًا قويًا.

كان فريق إدمونتون جرادز (Edmonton Grads) فريقًا متجولاً في لعبة كرة السلة للسيدات وكان مقره في مدينة إدمونتون، بمقاطعة ألبيرتا في الفترة ما بين عامي 1915 و1940.وقد تجول هذا الفريق في جميع أنحاء قارة أمريكا الشمالية ، وحقق نجاحًا نادرًا وملفتًا. فعلى مدار الفترة التي ظهر فيها، سجل نحو 522 فوزًا وخسر 20 مباراة فقط في المباريات التي خاضها مع كل الفرق التي كانت تبدي رغبة في تحديه، مع العلم أنه كان يمول كل جولاته من حصيلة إيرادات تذاكر الجماهير التي كانت تقبل على مشاهدة مثل هذه المباريات.ولم تكن لاعبات الجرادز يتقاضين أي مقابل مالي، وكان لزامًا عليهن أن يبقين دون زواج. وقد ركز أسلوب لعب الجرادز على اللعب الجماعي، دون الإفراط في الاعتماد على المهارات الفردية للاعباته كل على حدة.

كثرت فرق كرة السلة خلال عشرينيات القرن الماضي. فكانت هناك المئات من فرق كرة السلة للمحترفين ( الرياضات الاحترافية) من الرجال داخل المدن والبلدات في جميع أنحاء الولايات المتحدة وكان هناك تنظيم محدود لهذه اللعبة الاحترافية. فقد سادت الانتقالات الكثيرة للاعبين من فريق لآخر واعتادت الفرق على اللعب داخل مستودعات الأسلحة وصالات الرقص. وكان يتم تنظيم دوري كرة السلة بين الحين والآخر. وقد لعبت فرق متجولة، مثل فريق أوريجينال كلتيكس ( Original Celtics) (Original Celtics) وكذلك اثنين من الفرق الأمريكية ذات الأصول الأفريقية، وهما نيويورك رينيسانس فايف ( New York Renaissance Five) (New York Renaissance Five) (المعروف باسم رينس "Rens") وهارليم جلوبتروترز ( هارلم غلوبتروترز) (Harlem Globetrotters) (الذي بقى موجودًا حتى عام 2009)، نحو مائتي مباراة سنويًا خلال جولاتها المحلية التي اعتادت القيام بها.الجدير بالذكر أن كرة السلة للسيدات ( كرة السلة للسيدات) كانت أكثر تنظيمًا.في عام 1905، أنشأت الرابطة الأمريكية للياقة البدنية ( American Physical Education Association) (American Physical Education) اللجنة التنفيذية المختصة بوضع قواعد كرة السلة والتي تم تشكيلها من قِبل اللجنة الوطنية لكرة السلة للسيدات. ودعت هذه القواعد إلى أن يتراوح عدد الفريق الواحد ما بين ستة إلى تسعة لاعبين بالإضافة إلى 11 إداريًا. وقد نظم الاتحاد الدولي للرياضات النسائية ( International Women's Sports Federation) (International Women's Sports Federation) (الذي أُنشئ في عام 1924) مسابقة لكرة السلة للسيدات. وبحلول عام 1925، تم تشكيل نحو 37 منتخبًا تم اختيارها من مباريات كرة السلة التي أُقيمت في المدارس الثانوية أو في الولايات. وفي عام 1926، دعم اتحاد الرياضيين الهواة أول بطولة محلية لكرة السلة للسيدات ( national women's basketball championship)، والتي تشابهت قواعدها بشكل تام مع القواعد المنظمة لكرة السلة للرجال. وفي عام 1929، تم اختيار أول فريق من أفضل لاعبات كرة السلة الأمريكية للسيدات من قِبل اتحاد الرياضيين الهواة ( AAU).كما بدأ دوري الشركات الصناعية للسيدات في الظهور في أنحاء الولايات المتحدة الأمريكية، وهو ما أدى إلى إفراز لاعبات شهيرات مثل بابي ديدريكسون ( بابي ديدريكسون) التي كانت تنتمي لمجموعة من النساء الرياضيات اللائي أطلق عليهن اسم جولدين سيكلونز ( Golden Cyclones) (Golden Cyclones)، كما ظهر أيضًا فريق كرة السلة للسيدات المحترفات المعروف باسم فريق أول أمريكانز ريد هيدز ( All American Red Heads Team) (All American Red Heads) والذي دخل في منافسات ضد فرق للرجال، اعتمادًا على تطبيق القواعد المنظمة لكرة السلة للرجال.وبحلول عام 1938، تغيرت البطولة الوطنية للسيدات من بطولة تعتمد لعبة كرة السلة فيها على ملعب مُقسَّم إلى ثلاثة أجزاء إلى بطولة تُمارس فيها اللعبة داخلملعب مُقسَّم إلى جزأين مع تألف كل فريق من ستة لاعبين ( two-court game with six players per team).وفي عام 1937، تم تنظيم أول مباراة بطولة محلية للرجال، وهي البطولة الخاصة بالرابطة الوطنية لكرة السلة بين الكليات، والتي لا زالت موجودة حتى الآن تحت اسم بطولة ( tournament) الرابطة الوطنية للاعبين الرياضيين بين الكليات ( الرابطة الوطنية لألعاب القوى بين الكليات ) (NAIA).كما تم تنظيم البطولة الأولى لفرق الرابطة الوطنية للطلبة الرياضيين في الكليات، والمعروفة باسم دورة المشاركة الوطنية ( National Invitation Tournament) (National Invitation Tournament - NIT) في نيويورك في عام 1938، وتلا ذلك بعام واحد تنظيم دروة الرابطة الوطنية للطلبة الرياضيين في الكليات ( NCAA national tournament) والمعروفة اختصارًا باسم (NCAA national tournament).

في الفترة ما بين عامي 1948 و1951، شاب مباريات كرة السلة بين الكليات الكثير من فضائح المراهنات، وذلك عندما تورط عشرات اللاعبين ممن ينتمون لفرق متميزة في عمليات تحايل في نتائج المباريات ( التلاعب في نتائج مباريات ) وعمليات تحايل في إحراز النقاط ( point shaving).وقد فقدت دورة المشاركة المحلية الدعم والتشجيع الذي كانت تتلقاه لينتقل لصالح بطولة الرابطة الوطنية للاعبين الرياضيين بين لطلاب الكليات بشكل جزئي بسبب ما أُلصق بها من اتهامات تتعلق بممارسات الغش والاحتيال.

في عصرنا الحالي، تختار كل المدارس الثانوية في الولايات المتحدة الأمريكية فريقًا يمثلها في كرة السلة للدخول في المنافسات التي يتم خوضها بين فرق المنتخب ( varsity) الأخرى لمدارس الولايات المتحدة (أو ما يعرف بدوري المدارس). هذا ولا تزال كرة السلة تحظى بشعبية مرتفعة، سواء أكان ذلك في المناطق الريفية حيث تستقطب اهتمام أفراد المجتمع بأسره، أو في المدارس الأكبر حجمًا المشهورة بفرق كرة السلة الخاصة بها حيث يواصل العديد من لاعبي هذه الفرق ممارستهم لهذه اللعبة على مستويات تنافسية أعلى عقب تخرجهم من هذه المدارس. وفي موسم 2003-2004، مثَّل نحو 1.002.797 طالبًا وطالبة مدارسهم في مسابقة كرة السلة التي أقيمت بين المدارس (دوري المدارس)، وذلك وفقًا لإحصائبات الاتحاد الوطني لروابط المدارس الثانوية في الولايات الأمريكية ( National Federation of State High School Associations) (National Federation of State High School Associations).الجدير بالذكر أن ولايات إلينوي وإنديانا وكنتاكي الأمريكية تعد من الولايات المعروفة على وجه الخصوص بولع سكانها الشديد بمباريات كرة السلة الخاصة بفرق المدارس الثانوية، وقد لُقب سكان إنديانا بسبب مظاهر الحب الجارف التي يبدونها تجاه لعبة كرة السلة باسم هوزيير هيستيريا ( Hoosier Hysteria) (Hoosier Hysteria). هذا وقد أوضح فيلم (Hoosiers) الذي حظى بإعجاب النقاد مدى ما تمثله كرة السلة لفرق المدارس الثانوية من قيمة بالغة لمثل هذه المجتمعات الريفية.

في عام 1946، تم إنشاء الرابطة الأمريكية لكرة السلة (Basketball Association of America - BAA)، وهي التي تكفلت بتنظيم فرق كرة السلة لكبار المحترفين وترتب على إنشائها نيل لعبة كرة السلة للمحترفين شعبية أكبر.وقد أقيمت أول مباراة في كرة السلة في مدينة تورونتو بمقاطعة أونتاريوا في كندا بين كل من فريقي تورونتو هاسكيز ( Toronto Huskies) (Toronto Huskies) ونيويورك نيكربوكيرز "نيكس" ( نيويورك نيكس) (New York Knickerbockers) في 1 نوفمبر عام 1946.بعد مرور ثلاثة مواسم، أي في عام 1949، تغيرت رابطة أمريكا لكرة السلة (BAA) لتصبح الرابطة الوطنية لكرة السلة الأمريكية ( الرابطة الوطنية لكرة السلة) (NBA).وقد ظهرت الرابطة الأمريكية لكرة السلة ( الرابطة الأمريكية لكرة السلة) American Basketball Association (ABA) في عام 1967، وسرعان ما أصبحت مصدر تهديد لسيطرة الرابطة الوطنية لكرة السلة الأمريكية National Basketball Association (NBA) على مجريات هذه اللعبة إلى أن تمت عملية اندماج رابطة ABA مع NBA ( ABA-NBA merger) في عام 1976.هذا ويعد دوري الرابطة الوطنية لكرة السلة الأمريكية (NBA) بمثابة أكبر دوري كرة سلة للمحترفين في العالم من حيث الشعبية والأجور المدفوعة والموهبة فضلاً عن مستوى المنافسة.

في عام 2001، أسست الرابطة الوطنية لكرة السلة الأمريكية دوري تطويري أطلقت عليه دوري تطوير الرابطة الوطنية لكرة السلة الأمريكية (NBDL ( دوري الرابطة الوطنية لفئة التطوير). وفي عام 2008، وصل عدد الفرق المشاركة في هذا الدوري إلى ستة عشر فريقًا.

تشكل فرق كرة السلة نحو 13 في المائة من الرياضات الاحترافية في الولايات المتحدة الأمريكية، ويصل متوسط عدد الجماهير التي تحرص على الحضور بانتظام لمباريات دوري الرابطة الوطنية لكرة السلة نحو 17558 متفرجًا، مع ملاحظة تفاوت هذا الرقم مع الفرق صاحبة الشعبية الأعلى أمثال شيكاغو بولز حيث يصل عدد جمهوره إلى (22103)، أما ديترويت بيستونز فيصل عدد جمهوره إلى (22076)، بينما يصل عدد جمهور كليفلاند كافالييرز إلى (20499).هذا ويصل مجموع عائدات فرق الرابطة الوطنية لكرة السلة الأمريكية الثلاثين إلى نحو 3.37 مليار دولار أمريكي، وهو رقم لا يزال في تصاعد.

في عام 1997، تم إنشاء الرابطة الوطنية لكرة السلة الأمريكية للسيدات (WNBA) بدعم من قِبل الرابطة الوطنية لكرة السلة الأمريكية (NBA).وعلى الرغم من أن الحضور الجماهيري لمشاهدة مباريات دوري هذه الرابطة كان ضعيفًا، فإن هناك عددًا من اللاعبات المشهورات أمثال: ( ليزا ليزلي ( ليزا ليزلي) وديانا توراسي ( ديانا توراسي) وكانديس باركر ( كانداس باركر) فضلاً عن أخرى ات غيرهن) قد ساهمن في زيادة شعبية دوري هذه الرابطة ومستوى المنافسة به.يُشار إلى أن هناك بعض مسابقات الدوري الأخرى لكرة السلة للسيدات المحترفات ( الرياضة النسائية الاحترافية) في الولايات المتحدة الأمريكية، مثل الدوري الأمريكي لكرة السلة (1996-1998) ( American Basketball League (1996-1998))، والذي قلت شعبيته نوعًا ما بسبب شعبية دوري الرابطة الوطنية لكرة السلة الأمريكية للسيدات(WNBA) ( الاتحاد الوطني لكرة السلة النسائية).

وينظر الكثيرون إلى الرابطة الوطنية لكرة السلة الأمريكية للسيدات على أنها إحدى مسابقات الدوري التي تجذب اهتمام فئة معينة من المشاهدين.ومع ذلك، فإن هذا الدوري قد تقدم مؤخرًا خطوات نحو الأمام.

في حزيران/يونيو 2007، وقعت رابطة WNBA عقدًا ممتدًا مع شبكة ESPN الرياضية التليفزيونية ( إي إس بي إن). ويسري هذا العقد التليفريوني في الفترة ما بين عامي 2009 حتي 2016.وقد تزامن مع هذا العقد دفع أول رسوم تتعلق بالحقوق (حقوق البث التليفزيوني أو الإعلاني وما إلى ذلك) لإحدى مسابقات دوري الرياضات الاحترافية للسيدات.وعلى مدار السنوات الثماني الخاصة بمدة سريان هذا العقد، سيتم توزيع "الملايين والملايين من الدولارات الأمريكية على فرق هذا الدوري".

الجدير بالذكر أن مبارايات دوري الرابطة الوطنية لكرة السلة الأمريكية للسيدات (WNBA) المنقولة على محطات التليفزيون المحلية تستقطب عدد مشاهدين أكبر يصل إلى (413000) وهو عدد يفوق مشاهدي مباريات كل من دوري كرة القدم الأمريكي(MLS) ( الدوري الأمريكي لكرة القدم) الذي يصل عدد مشاهديه إلى (253000) وكذلك دوري الهوكي الوطني(NHL ( دوري الهوكي الوطني) الذي يصل عدد مشاهديه إلى (310732) وهو مؤشر جيد يدل على مدى تطور هذا الدوري.

في مقال نُشر في 12 مارس 2009، قال ديفيد ستيرن ( الرابطة الوطنية لكرة السلة) مفوض الرابطة الوطنية لكرة السلة الأمريكية ( ديفيد ستيرن) إنه في ظل الأزمة الاقتصادية الحالية، "تحقق الرابطة الوطنية لكرة السلة الأمريكية للسيدات (WNBA) أرباحًا تفوق تلك التي تحققها الرابطة الوطنية لكرة السلة الأمريكية للرجال (NBA). إننا نخسر الكثير من الأموال بين عدد كبير من الفرق.ولذا، فنحن نقوم بترشيد ميزانية الرابطة الوطنية لكرة السلة الأمريكية للسيدات للوصول إلى نقطة تعادل بين الرابطتين ولو في هذا العام فقط."

يعد دوري الرابطة الفلبينية لكرة السلة (The Philippine Basketball Association) ثاني أقدم دوري للمحترفين في العالم.وتمت إقامة أول مباراة فيه في 9 أبريل 1975 داخل صالة أرانيتا كوليسيوم (Araneta Coliseum) ( سمارت أرانيتا كوليسيوم ) في كوبا ( كيزون (مدينة)))Cubao) بمدينة كويزون ( كيزون (مدينة)). الفلبين ( الفلبين).هذا وقد تأسست هذه الرابطة نتيجة "لتمرد" عدة فرق كانت تنتمي لرابطة مانيلا الصناعية والتجارية للرياضيين (Manila Industrial and Commercial Athletic Association) (غير الموجودة حاليًا) والتي كانت تسيطر عليها بشدة الرابطة الفليبينية لكرة السلة (Basketball Association of the Philippines) (غير الموجودة أيضًا حاليًا). وقد أقر الاتحاد الدولي لكرة السلة بعد ذلك (FIBA) هذه الرابطة.الجدير بالذكر أن تسعة فرق كانت تنتمي لرابطة مانيلا الصناعية والتجارية للرياضيين (MICAA) قد شاركت في أول موسم لدوري كرة السلة تم افتتاحه في 9 أبريل عام 1975.

تم تأسيس الاتحاد الدولي لكرة السلة في عام 1932 بواسطة ثماني دول مؤسسة، وهي: الأرجنتين وتشيكوسلوفاكيا واليونان وإيطاليا ولاتفيا والبرتغال ورومانيا وسويسرا.وفي هذا التوقيت، كان هذا الاتحاد يشرف فقط على تنظيم شئون اللاعبين الهواة.هذا وقد اشتق الاختصار الذي يشير إلى هذا الاتحاد (FIBA) من الاسم الفرنسي له وهو Fédération Internationale de Basketball Amateur) ، والذي يعني الاتحاد الدولي لكرة السلة للهواة.

تُنظم في جميع أنحاء العالم بطولات كرة سلة للفتيان والفتيات من جميع الأعمار.هذا وينعكس مدى ما تحظى به هذه الرياضة من شعبية عالمية في تعدد جنسيات لاعبي دوري الرابطة الوطنية لكرة السلة الأمريكية. ذلك أن فرق هذه الرابطة تكتظ بلاعبين قادمين إليها من جميع أنحاء العالم.

حتى في تسعينيات القرن الماضي، تمكن العديد من اللاعبين غير الأمريكيين من كسب شهرة كبيرة في دوري الرابطة الوطنية لكرة السلة الأمريكية، مثل اللاعبين الكرواتيين درازين بيتروفيتش ( درازن بيتروفيتش) (Dražen Petrović) وتوني كوكوك ( توني كوكوتش) (Toni Kukoč)، واللاعب الصربي فالدي ديفاتش ( فلاد ديفاك) (Valde Divac)، واللاعبين الليتوانين أرفيداس سابونيس ( أرفيداس سابونيس) (Arvydas Sabonis) وساروناس مارسيوليونيس ( شاروناس مارتشيوليونيس) (Šarūnas Marčiulionis)، إلى جانب اللاعب الألماني ديتليف شريمبف ( ديتليف شريمبف) (Detlef Schrempf).

غالبًا ما تتباين المقاييس والحدود الزمنية المتعلقة بقواعد كرة السلة التي سيتم تناولها في هذا الجزء بين المسابقات والاتحادات المختلفة، غير أنه سيتم الاعتماد على القواعد الدولية وقواعد دوري الرابطة الوطنية لكرة السلة الأمريكية (NBA) في هذا الجزء.

تُقسم مباراة كرة السلة إلى أربعة أرباع (أشواط) مدة كل ربع 10 دقائق (على صعيد المباريات الدولية) أو 12 دقيقة (على صعيد مباريات دوري الرابطة الوطنية لكرة السلة الأمريكية - NBA).أما فيما يتعلق بمباريات الكليات، فتُقسم المبارة إلى نصفين (شوطين) مدة كل نصف 20 دقيقة في حين يتم تقسيم معظم مباريات المدارس الثانوية إلى أربعة أرباع مدة كل ربع ثماني دقائق. ويتم السماح بخمس عشرة دقيقة للاستراحة في منتصف المباراة، في حين يتم السماح بدقيقتين راحة بعد انتهاء كل ربع "شوط" من الأرباع الأخرى. وتستمر مدة كل فترة من فترات الوقت الإضافي ( وقت إضافي)، الذي يُحتسب بعد انتهاء الوقت الأصلي للمباراة بالتعادل، لخمس دقائق. ويتبادل الفريقان سلتيهما مع بدء النصف الثاني للمباراة. إن الوقت المحتسب في اللعب هو وقت اللعب الفعلي؛ حيث يتم إيقاف ساعة المباراة عند توقف اللعب. لذلك، فإن مباريات كرة السلة تستغرق بصفة عامة وقتًا أطول بكثير من الوقت المحدد لها، وعادة ما تستمر لنحو ساعتين.

يتألف كل فريق على أرض الملعب من خمسة لاعبين في وقت واحد (من أصل اثني عشر لاعبًا مسجلين في قائمة كل منهما). هذا ولا تكون عمليات تبديل ( substitution [الإنجليزية]) اللاعبين مقتصرةً على عدد معين من اللاعبين، ولكن يمكن إجراؤها فقط عندما يكون اللعب متوقفًا. ويكون لكل فريق مدرب يشرف على تطوير أداء اللاعبين ووضع الاستراتيجيات والخطط التي يلعب بها الفريق، إلى جانب عدد آخر من العاملين في الفريق مثل المدرب المساعد ومدير الفريق والإحصائي والطبيب ومدرب اللياقة البدنية.

ترتدي كل من فرق رجال وسيدات كرة السلة زيًا موحدًا يتألف من شورت و جرسي مطبوع عليه من الأمام والخلف على حد سواء رقم واضح للعيان وليس له مثيل لكل لاعب أو لاعبة داخل الفريق الواحد. ويرتدي اللاعبون أحذية رياضية خفيفة ( high-top) توفر مزيدًا من الدعم وقوة التحمل للكاحل.وعادة ما يتم طباعة أسماء الفرق وأسماء اللاعبين بل وأسماء الرعاة، في البطولات التي تُنظم خارج أمريكا الشمالية، على ملابس اللاعبين.

يُسمح بعدد محدود من الأوقات المستقطعة، وهي عبارة عن طلب المدربين إيقاف الساعة ومن ثم إيقاف اللعب للاجتماع لفترة قصيرة بلاعبيهم لمناقشة خطط اللعب. وبصفة عامة، لا تزيد مدة الوقت المستقطع عن دقيقة واحدة فقط، ما لم يستلزم الأمر فاصلاً إعلانيًا بالنسبة للمباريات المذاعة تليفزيونيًا.

يتحكم في سير المباراة إداريون مسؤولون عن تنظيمها ويتألفون من حكم المباراة (يطلق عليه اسم "رئيس الطاقم" في مباريات كرة السلة للرجال في دوري الكليات الأمريكية وفي دوري الرابطة الوطنية لكرة السلة الأمريكية "NBA") وحكم واحد أو حكمين (يُطلق عليهم "حكام" في مباريات كرة السلة للرجال في دوري الكليات الأمريكية ودوري الرابطة الوطنية لكرة السلة الأمريكية) فضلاً عن حكام الطاولة.

وبالنسبة لدوري الكليات ودوري الرابطة الوطنية لكرة السلة الأمريكية والعديد من دوريات المدارس الثانوية الأمريكية، يصل إجمالي عدد الحكام داخل الملعب إلى ثلاثة حكام.أما حكام الطاولة فهم مسؤولون عن تتبع النقاط التي يحرزها كل فريق وضبط وقت المباراة وتسجيل الأخطاء ( fouls) الفردية للاعبين والأخطاء الجماعية للفريق والإشراف على تبديل اللاعبين إلى جانب تحديد دور كل فريق في سهم الاستحواذ ( possession arrow) على الكرة والإشراف أيضًا على ساعة التوقيت ( shot clock) (الساعة التي تحدد الوقت الذي يتعين على الفريق التسديد خلاله).

تنطوي أدوات لعبة كرة السلة الأساسية على كرة سلة وملعب فقط. والملعب عبارة عن مسطح من الأرض مستوي ومستطيل الشكل توجد عند كل من طرفيه المتقابلين سلة معلقة. بيد أنه عند ممارسة هذه اللعبة على مستوى المنافسات والمسابقات، فإن الأمر يتطلب استخدام مزيد من الأدوات مثل الساعات وبطاقات التسجيل (التي تُسجل عليها أهداف المباراة) ولوحة (لوحات) تقييد الإصابات المحرزة في المباراة وأسهم تناوب الدور في الاستحواذ على الكرة وأجهزة إيقاف الساعة التي تعمل بالصافرة.

تكون مساحة ملعب كرة السلة المطابق للوائح والمواصفات في المباريات الدولية 28 × 15 مترًا (أي حوالي 92 × 49 قدمًا) و94 × 50 قدمًا (أي حوالي 29 × 15 مترًا) في دوري الرابطة الوطنية لكرة السلة الأمريكية (NBA). وتكون معظم ملاعب كرة السلة مصنوعة من الخشب.كما تكون هناك سلة مصنوعة من الصلب تتدلى منها شبكة وهذه السلة مثبتة في لوحة الهدف الخلفية ومعلقة عند جانبي الملعب. وعلى جميع مستويات المسابقات تقريبًا، يكون ارتفاع الحافة العلوية (الإطار المعدني للحلقة التي منها تتعلق الشبكة) عن سطح الملعب 10 أقدام (3.05 مترًا) بالضبط و 4 أقدام (1.2مترًا) من داخل الخط القاعدي. وعلى الرغم من أن الاختلاف يكون ممكنًا في أبعاد الملعب ولوحة الهدف الخلفية، فإنه من الأهمية بمكان أن يكون ارتفاع السلة صحيحًا ومطابقًا للوائح لأن ارتفاع حافة السلة بقليل من البوصات عن الارتفاع القانوني المحدد لها يمكن أن يؤثر سلبًا على عملية التسديد.

هناك أيضًا قواعد بشأن الحجم الذي ينبغي أن تكون عليه كرة السلة. فإذا كانت المباراة المقامة للسيدات، فحينئذ يكون محيط حجم كرة السلة المرخص بها 28.5 بوصة (الكرة فئة حجم 6) ووزنها 20 آونسًا.وبالنسبة للرجال، يكون محيط حجم كرة السلة المرخص بها 29.5 بوصة (الكرة فئة حجم 7) ووزنها 22 آونسًا.

يمكن التقدم بالكرة تجاه سلة المنافس عن طريق تسديدها أو تمريرها بين اللاعبين الزملاء أو رميها أو ضربها أو دحرجتها أو المراوغة بها (مع ضرورة تنطيطها أثناء الجري بها).

يجب أن تظل الكرة داخل الملعب، حيث يخسر آخر فريق لمس الكرة قبل خروجها خارج حدود الملعب استحواذه على الكرة لصالح الفريق الآخر. لا يجوز لممسك الكرة أن يتحرك خطوتين اثنتين دون تنطيط الكرة، وتعرف هذه المخالفة بالمشي بالكرة ( traveling)، كما لا يجوز له تنطيط الكرة على أرضية الملعب باستخدام كلتا يديه أو الإمساك بالكرة أثناء تنطيطها؛ فبذلك يرتكب مخالفة تُعرف بالتنطيط المزدوج ( double dribbling) للكرة.لا يتعين أن تكون يد اللاعب تحت الكرة أثناء تنطيطها؛ فقيامه بذلك يجعله يرتكب مخالفة حمل الكرة ( carrying the ball).وما إن يستحوذ أحد الفريقين على الكرة في النصف الأمامي من الملعب، فلا يجوز له إرجاعها إلى المنطقة الخلفية الخاصة به (نصف ملعبه).كما لا يجوز ركل الكرة أو ضربها بقبضة اليد. إن مخالفة هذه القواعد كلها تؤدي إلى خسارة الاستحواذ على الكرة أو إعادة تشغيل ساعة التوقيت ( shot clock) من جديد إذا تم ارتكابها من قبل لاعب الدفاع.

لا يجوز لأي لاعب اعتراض "السلة" أو اعتراض الكرة وهي في طريقها للدخول في السلة، أو إذا كانت على حافة السلة (أو إذا كانت فوق السلة مباشرة وفقًا لما ينص عليه قانون الرابطة الوطنية لكرة السلة الأمريكية)؛ لأن ذلك سيؤدي إلى ارتكاب مخالفة تُعرف باسم الإعاقة غير القانونية لتسجيل هدف. فإذا كان لاعب الدفاع هو من أعاق تسجيل الهدف، فإنه يتم احتساب التسديدة المُحاوَلة تسديدة ناجحة.أما إذا أعاق زميل المُسدِّد نفسه تسجيل الهدف، فإنه يتم إلغاء الهدف واستمرار اللعب مع منح الفريق المدافع حق الاستحواذ على الكرة.

إن القيام بأية محاولة من شأنها إعاقة المنافس بشكل مخالف عن طريق الاحتكاك البدني به يعد أمرًا غير قانوني ويُطلق عليه خطأ.وفي أغلب الأحيان، يرتكب المدافعون هذه الأخطاء؛ بيد أن هذا لا يمنع ارتكابها من قبل لاعبين مهاجمين أيضا.ويحصل اللاعب الذي يتم ارتكاب خطأ ضده على الكرة ليقوم بتمريرها مرة أخرى داخل الملعب أو يحصل على رمية حرة ( free throw) واحدة أو أكثر إذا تم ارتكاب الخطأ ضده وهو في حالة تسديد، اعتمادًا على ما إذا كانت التسديدة ناجحة من عدمه.وتُمنح نقطة واحدة فقط في حال إحراز الرمية الحرة، والتي يتم تسديدها من على خط يبعد 15 قدمًا (4.5 مترًا) عن السلة.

وقد يعتمد الحكم على الناحية التقديرية في احتساب الأخطاء (على سبيل المثال، من خلال الحكم على ما إذا كانت هناك مخالفة للقواعد أم لا)، وفي بعض الأحيان تكون الأخطاء مادة للجدل.يشار إلى أن آلية الحكم على الأخطاء ويحاسبها عليها وتتفاوت ما بين مباراة وأخرى، وبين مسابقات الدوري، بل وبين الحكام أنفسهم.

إذا تخطى أي من الفريقين حدًا معينًا من الأخطاء في غضون فترة زمنية معينة (الربع أو النصف في المبارة) أربعة أخطاء في دوري الرابطة الوطنية لكرة السلة الأمريكية والمباريات الدولية، يُمنح الفريق المنافس رمية حرة أو رميتين حرتين عن كل الأخطاء اللاحقة التي يتم ارتكابها خلال هذه الفترة الزمنية، ويعتمد عدد هذه الأخطاء على طبيعة الدوري الذي تقام فيه المباريات. وفي مباريات كرة السلة لكليات الولايات المتحدة، إذا زادت أخطاء أحد الفريقين عن 7 أخطاء في أي من نصفي (شوطي) المباراة، يُمنح اللاعب الذي ارتُكٍب خطأ ضده رمية حرة واحدة حسب هذه القاعدة. فإذا نجحت هذه الرمية فإنه يتلوها برمية حرة أخرى يؤديها نفس اللاعب، وإذا أخفقت الرمية الحرة الأولى فإن المباراة تستمر. أما إذا تجاوز الفريق 10 أخطاء في أي من نصفي المباراة، ُيمنح الفريق المنافس رميتين حرتين لكل خطأ لاحق يتم ارتكابه في هذا النصف. أما اللاعب الذي يرتكب خمسة أخطاء في أي من المباريات الدولية (تتضمن أخطاء فنية) أو يرتكب ستة أخطاء (لا تتضمن أخطاء فنية) في أي من مباريات دوري الرابطة الوطنية لكرة السلة الأمريكية، فإنه يتم استبعاده من المباراة ولا يُسمح له باستكمالها، ويُقال إنه "قد ارتكب عدد الأخطاء المحدد لإخراجه من الملعب".

بعد ارتكاب الفريق لعدد معين من الأخطاء، يقال إنه "قيد التعرض لعقوبة".وعادة ما يتم توضيح ذلك على لوحات تسجيل الأهداف المحرزة في المباراة من خلال مؤشر مضيء يشير إلى "الرميات الحرة الإضافية التي ُتمنح للاعب تم ارتكاب خطأ ضده عندما يتجاوز الفريق المنافس عدد الأخطاء الجماعية المسموح بها أثناء فترة اللعب" أو "العقوبات"، مع وجود سهم مضيء متجه نحو أحد الفريقين يشير إلى أن هذا الفريق سيحصل على رميات حرة عند ارتكاب أي خطأ ضده من قبل الفريق المنافس.(تشير بعض لوحات التسجيل أيضًا إلى عدد الأخطاء التي تم ارتكابها.)

هذا ويزيد عدد الرميات الحرة التي يتم منحها لفريق ما مع زيادة عدد الأخطاء المرتكبة.ففي بادئ الأمر، يتم منح رمية حرة واحدة، ولكن بعد ارتكاب عدد معين من الأخطاء الإضافية، ربما يتم منح الفريق المنافس (أ) رمية واحدة مع فرصة تسديده لرمية ثانية إذا نجح في تسديد الرمية الأولى، أو (ب) رميتين اثنتين. إذا لم ينجح أحد الفريقين في إحراز الرمية الأولى من رميتين حرتين (يتم تنفيذ الثانية فقط في حالة النجاح في تسديد الأولى)، فإنه يحق للفريق المنافس محاولة استعادة حيازة الكرة ومواصلة اللعب.أما إذا لم ينجح أحدهما في تسديد الرمية الأولى من رميتين حرتين منح إياهما على إثر ارتكاب خطأ ما ضد أحد لاعبيه، فيتعين على الفريق المنافس الانتظار لحين الانتهاء من تسديد الرمية الثانية قبل محاولة استعادة حيازة الكرة ومواصلة اللعب.

إذا تم ارتكاب خطأ ضد لاعب ما أثناء محاولته تسديد الكرة في السلة ولم تُفلح هذه التسديدة، يتم منح هذا اللاعب عددًا من الرميات الحرة مساوِ لقيمة هذه التسديدة التي كان يحاول إحرازها. فإذا تم ارتكاب خطأ ضد لاعب يحاول إحراز تسديدة عادية بنقطتين، فإنه يحصل على رميتين. على الجانب الآخر، إذا تم ارتكاب الخطأ أثناء محاولة إحراز تسديدة بثلاث نقاط، فحينئذ يحصل اللاعب على ثلاث رميات.

إذا تم ارتكاب خطأ ضد لاعب أثناء محاولته تصويب تسديدة ما ونجح في إحراز تسديدته هذه، فإنه عادة ما يتم منح هذا اللاعب رمية حرة إضافية بنقطة واحدة.

وبمقارنتها بأي من الرميات العادية التي يتم تنفيذها في المباراة، يمكن تسمية هذه اللعبة "لعبة الثلاث نقاط" نظرًا لأن التسديدة التي تم إحرازها وقت ارتكاب الخطأ تعادل (نقطتين) إضافة إلى الرمية الحرة الإضافية تعادل (نقطة واحدة). تجدر الإشارة إلى أن هناك أيضًا لعبة الأربع نقاط، وذلك على الرغم من ندرة حدوثها. وهناك بعض الأخطاء بين اللاعب والكرة ثم اللاعب واللاعب

على الرغم من أن قواعد لعبة كرة السلة لا تحدد مراكز ( مراكز كرة سلة) أو مواضع للاعبين داخل الملعب على الإطلاق، فإن هذا الأمر قد ظهر وتطور كجزء من لعبة كرة السلة.فخلال العقود الخمسة الأولى من تطور لعبة كرة السلة، كان يتم تقسيم مراكز اللاعبين داخل الملعب على النحو التالي: لاعب خط دفاع، ولاعبي هجوم، ولاعبين في مركز الوسط أو لاعبي خط دفاع، ولاعبي هجوم، ولاعب خط وسط واحد. بيد أنه منذ ثمانينيات القرن العشرين، ظهرت مراكز جديدة للاعبين أكثر تحديدًا، وهي:

1. لاعب الهجوم الخلفي (لاعب هجوم خلفي): عادة ما يكون أسرع لاعب في الفريق، ويقوم بتنظيم هجوم فريقه وتوجيهه من خلال قدرته على التحكم في الكرة والتأكد من وصولها للاعب المناسب في الوقت المناسب

2. المدافع مسدد الهدف (مدافع مسدد الهدف) (Shooting guard): يقوم بتسديد قدر كبير جدًا من التسديدات في مرحلة الهجوم، كما يقوم بمراقبة أفضل لاعب محيط لدى الفريق المنافس في مرحلة الدفاع.

3. لاعب الهجوم صغير الجسم (لاعب هجوم صغير الجسم) (Small Forward): غالبًا ما يكون مسئولاً بشكل رئيسي عن إحراز النقاط من خلال سلوك أقصر الطرق نحو السلة والاختراق مع المراوغة بالكرة وتنطيطها؛ أما في حالة الدفاع، فإنه يعمل على الاستحواذ على الكرات المرتدة من مهاجمي الفريق المنافس، ولكنه في بعض الأحيان يقوم بأدوار أخرى أكثر فاعلية من ذلك.

4. لاعب الهجوم قوي الجسم (لاعب هجوم قوي الجسم) (Power forward): يلعب في الهجوم بقوة وغالبًا ما يكون ظهره للسلة؛ وفي مرحلة الدفاع، يلعب تحت سلة فريقه (في طريقة الدفاع المعروفة بدفاع المنطقة) أو يلعب مدافع ضد نظيره مهاجم الفريق المنافس قوي الجسم (في طريقة الدفاع المعروفة بدفاع رجل لرجل)

5. لاعب الوسط (لاعب الوسط (كرة سلة)): يتم الاعتماد على أطول وأقوى لاعبي الفريق في هذا المركز لإحراز النقاط (في مرحلة الهجوم)، أو للدفاع عن سلة فريقة بقوة (في مرحلة الدفاع)، أو للاستحواذ على الكرات المرتدة.

تتسم الأوصاف التي تم تناولها أعلاه بأنها مرنة وقابلة للتغير. ففي بعض المناسبات، تختار بعض الفرق اللعب بثلاثة مدافعين من خلال استبدال أحد المهاجمين أو لاعب الوسط بمدافع ثالث.ويعد مركزا لاعب الهجوم الخلفي والمدافع مسدد الهدف من أكثر المراكز التي يمكن التبديل فيها، وخاصة إذا اتسم لاعبي هذين المركزين بالقيادة الجيدة للفريق ومهارات التعامل مع الكرة والتحكم فيها.

هناك استراتيجيتان دفاعيتان رئيسيتان يتمثلان في: دفاع المنطقة و دفاع رجل لرجل.هذا وينطوي دفاع المنطقة ( Zone defense) على تواجد اللاعبين في مواضع دفاعية يدافعون عن سلتهم ضد أي لاعب منافس يتواجد في منطقتهم.أما فيما يتعلق باستراتيجية الدفاع رجل لرجل ( man-to-man defense)، فيقوم كل لاعب مدافع بمراقبة لاعب معين من لاعبي الفريق المنافس ومحاولة منعه من القيام بأي عمل يهدد سلة فريقه.

تعد طرق اللعب الهجومية أكثر تنوعًا واختلافًا من طرق اللعب الأخرى، فعادة ما تتضمن تمريرات وتحركات بدون كرة من اللاعبين مُخطَّط لها ومدربين عليها.فقيام لاعب الهجوم بتحرك سريع بدون كرة للوصول إلى موقع متميز يتيح له تسجيل نقاط في سلة الخصم يطلق عليه انطلاقة سريعة ومختصرة.أما المحاولة القانونية التي يقوم بها لاعب الهجوم لإيقاف أحد لاعبي الفريق المنافس من مراقبة أحد زملائه في الفريق، عن طريق الوقوف في طريق هذا المدافع المنافس لإعاقة حركته بشكل مؤقت حتى يتيح لزميله الانطلاق من جانبه فيطلق عليها عمل حاجز أو تغطية.وبهذا يشترك اللاعبان الاثنان فيما يُعرف بحركة [[تغطية واندفاع للأمام (حركة يقوم فيها لاعب بعمل تغطية لزميل له معه الكرة ومن ثم يفر أو يبتعد عن اللاعب المدافع باتجاه مرمى الهدف من أجل استقبال تمريرة)|التغطية والاندفاع للأمام]] (pick and roll) ، والتي يقوم اللاعب فيها بعمل تغطية لزميله "والاندفاع إلى الأمام" بعيدًا عن مكان هذه التغطية تجاه السلة.الجدير بالذكر أن حركات التغطية (مناورة يمنع الخصم خلالها من اللعب بطريقة قانونية) والانطلاقات السريعة والمختصرة نحو السلة تعد من طرق اللعب الهجومية المهمة؛ حيث تتيحان القيام بتمريرات سريعة وعمل الفريق بشكل جماعي وهو ما يؤدي إلى النجاح في إحراز الأهداف. دائما ما تتمتع الفرق بالعديد من طرق اللعب الهجومية المخطط لها لضمان عدم توقع الفرق الأخرى المنافسة لتحركات لاعبيها داخل الملعب. ولتحقيق هذا، عادة ما يكون لاعب الهجوم الخلفي هو المسئول عن تحديد وتوضيح طريقة اللعب الهجومية التي سيتم استخدامها عند بدء أي من الهجمات.

مما لا شك فيه أنه يتم التركيز بشكل أكبر على مراكز اللاعبين وخطط اللعب الدفاعية والهجومية في لعبة كرة السلة؛ لذا فإن مدرب أي فريق دائمًا ما يطلب أوقات مستقطعة أثناء اللعب لمناقشة هذه الخطط مع لاعبيه.

يصوب اللاعب تسديدة قصيرة المدى بالوثب، في حين أن لاعب الفريق المنافس المدافع طريح أرض الملعب أو يحاول "عرقلته".

إن التسديد هو محاولة لإحراز نقاط من خلال قذف الكرة داخل السلة. وعلى الرغم من أن طرق التسديد تختلف باختلاف اللاعبين ومواقف التسديد نفسها، فإنه سيتم تناول طريقة التسديد الأكثر شيوعًا بإيجاز في هذه السطور.

ينبغي أن يكون اللاعب في وضع مواجه للسلة مع تباعد القدمين عن بعضهما البعض بمسافة تساوي عرض كتفه تقريبًا، مع مراعاة أن تكون الركبتان مثنيتين قليلاً وأن يكون الظهر مستقيمًا. ويمسك اللاعب بالكرة لتستقر بين رءوس أصابع يده المسيطرة (الذراع المسددة) التي ترتفع عن الرأس بقليل، مع وجود اليد الأخرى على جانب الكرة.ولتوجيه الكرة إلى السلة، يتعين أن يكون مرفق اللاعب في محاذاة رأسية مع الساعد المواجه لاتجاه السلة. ويتم تسديد الكرة عن طريق ثني وبسط الركبتين وبسط الذراع المسدِدة بحيث تصبح مستقيمة، وتتحرك الكرة للأمام وهي تلامس أطراف الأصابع في حين يُكمل معصم اليد حركة انثنائية كاملة نحو الأسفل. ويطلق على سكون حركة الذراع المسدِدة للحظة بعد إطلاق الكرة عملية إتمام الحركة إلى مداها، ولا بد من القيام بها للحفاظ على دقة عملية تسديد الكرة.وبصفة عامة، يتم استخدام الذراع غير المسددة لتوجيه التسديدة فقط، لا لتزويدها بالقوة.

وغاليًا ما يحاول اللاعبون القيام بحركة انفتال خلفي ثابتة للكرة (دوران الكرة على نفسها خلفًا وتراجعها أثناء انطلاقها من يد اللاعب في اتجاه السلة) للتخفيف من حدة اصطدامها بحافة السلة.الجدير بالذكر أن هناك جدلاً ثائرًا بشأن المسار المثالي الذي ينبغي أن تكون عليه التسديدة، إلا أن المدربين يقرون بصفة عامة بأن المسار المنحني المناسب هو المسار المثالي. هذا ويصوب معظم اللاعبين تسديداتهم بشكل مباشر إلى السلة، غير أن المسددين المتمرسين قد يستخدمون لوحة الهدف الخلفية لإعادة توجيه الكرة داخل السلة.

تجدر الإشارة إلى أن أكثر تسديدتين شائعتين تعتمدان على استخدام وضع الجسم الذي تم تحدثنا عنه أعلاه، وهما التسديدة بكلتا اليدين أثناء وقوف اللاعب والتسديدة بالوثب.فيتم تنفيذ التسديدة الأولى من وضع الوقوف، دون رفع أي من القدمين عن أرض الملعب، وهو وضع عادة ما يستخدم عند تنفيذ الرميات الحرة. أما التسديدة بالوثب فيقوم اللاعب بتنفيذها وهو في منتصف وثبه في الهواء، قريبًا من أعلى هذه الوثبة. وهو ما يزود التسديدة بقوة أكبر ونطاق أبعد، كما أن هذا النوع من التسديدات يتيح للاعب الارتفاع أكثر من المدافع.الجدير بالذكر أن الفشل في إطلاق الكرة قبل ملامسة القدمين لأرضية الملعب في هذه التسديدة يحتسب على أنه مخالفة المشي بالكرة.

هناك تصويبة أخرى شائعة يطلق عليها تصويبة بالمتابعة.وتتطلب هذه التصويبة أن يكون اللاعب في وضع حركة باتجاه السلة وأن يسقط الكرة من أعلى داخل السلة، وعادة ما يتم ذلك بعيدًا عن لوحة الهدف الخلفية (يطلق على هذا النوع من التسديدات التي تتم بعيدًا عن لوحة الهدف الخلفية تسديدة بدحرجة الكرة داخل السلة بأصابع اليد.وتعد تسديدة الإدخال القوية للكرة بصورة غير عادية أكثر التسديدات إسعادًا وإمتاعًا للجماهير وتحتاج إلى درجة عالية من الدقة، حيث يثب اللاعب وثبة عالية للغاية، ويلقي بالكرة داخل السلة مباشرة من خلال طوقها.

هناك تسديدة أخرى أصبحت من التسديدات الشائعة وهي "التسديدة الاستعراضية" وهي تسديدة تكون نسبة نجاحها منخفضة، وتكون الكرة خلالها متأرجحة أو متقلبة نتيجة تسديدها بعد جهد كبير أو مصطدمة بلوحة الهدف الخلفية عند ذروة الوثبة أو مسددة بشدة نحو طوق السلة في حالة يكون فيها المسدد فاقدًا لتوازنه أو طائرًا في الهواء أو أثناء سقوطه على الأرض أو في مواجهة السلة من بعيد أو كل هذه الأمور معًا.

يشار إلى أن التسديدة التي تخطئ حافة السلة ولوحة الهدف الخلفية بشكل كامل يطلق عليها كرة هوائية.وهناك تسديدة تصطدم بحافة السلة أو لوحة الهدف الخلفية وتنحرف بعيدًا عنها : تسديدة تصطدم بحافة السلة أو لوحة الهدف الخلفية وتنحرف بعيدًا عنها (يُطلق عليها تسديدة سيئة أو "brick" كما في الإنجليزية.

يكمن الهدف من الاستحواذ على الكرة المرتدة في النجاح في السيطرة على الكرة بعد محاولة خاطئة لإحراز هدف داخل اللعب أو رمية حرة، وذلك عندما ترتد الكرة من طوق السلة أو لوحة الهدف الخلفية. ويلعب الاستحواذ على الكرة دورًا رئيسيًا في فعاليات المباراة، لأن معظم استحواذات أي من الفريقين على الكرة تنتهي عندما يخطئ أي منهما في تسديدة ما في معضم الأحيان. وهناك نوعان من الاستحواذ على الكرة المرتدة، ألا وهما: الاستحواذ الهجومي، وذلك عندما يستعيد الفريق المهاجم الكرة ولا تتنقل عملية الاستحواذ للفريق المدافع، والاستحواذ الدفاعي، وذلك عندما يتمكن الفريق المدافع من الاستحواذ على الكرة الطليقة. الجدير بالذكر أن غالبية عمليات الاستحواذ على الكرة المرتدة يحصل عليها الفريق المدافع، لأنه يكون في وضع أفضل لاستعادة الكرات الطليقة الناتجة عن التسديدات الخاطئة.

التمرير هو وسيلة تناقل الكرة بين اللاعبين . وتكون معظم التمريرات مصحوبة بالقيام بخطوة للأمام لزيادة قوة تمرير الكرة، ويعقبها إتمام الحركة باليدين لضمان دقة التمريرة. تتمثل التمريرة الأساسية في كرة السلة في التمريرة الصدرية . حيث يتم تمرير الكرة مباشرة باليدين من صدر اللاعب الممرر إلى صدر اللاعب المستقبل. وتنطوي التمريرة الصدرية الصحيحة على القيام بتحريك إصبعي الإبهام بحركة خارجية سريعة وخاطفة لإضفاء سرعة للتمريرة وعدم إتاحة الوقت الكافي للمدافع للتفاعل معها. تعد التمريرة المرتدة نوعًا آخر من التمريرات . وفي هذه التمريرة، يقوم الممرر بتمرير الكرة بيديه من صدره إلى اللاعب المستقبل ولكن مع مراعاة أن تضرب في الأرض عند نقطة تعادل ثلثي المسافة بينه وبين اللاعب المستقبل. ومن ثم، فإن الكرة تضرب في أرض الملعب ثم ترتد إلى أعلى ليستلمها المستقبل. يشار إلى أن التمريرة المرتدة تستغرق وقتًا أكبر من التمريرة الصدرية، ولكن صعوبة اعتراضها من قبل الفريق المنافس تكون أكبر (مع الأخذ في الاعتبار أن ركل الكرة بالقدم بشكل متعمد يحتسب مخالفة).لذا، فإن لاعبي كرة السلة كثيرًا ما يلجأون إلى التمريرة المرتدة في الأوقات التي يكون فيها أي من أجزاء الملعب مزدحمًا أو عند تفادي أي من المدافعين. يتم استخدام التمريرة من فوق الرأس لتمرير الكرة من فوق رأس المدافع . وتنطلق الكرة في الهواء أثناء مرورها فوق رأس اللاعب الذي قام بتمريرها. يتم تنفيذ التمريرة الخاطفة (Outlet pass) عندما يقوم الفريق بإجراء عملية استحواذ دفاعي على الكرة المرتدة .فيُطلق على التمريرة التي يتم تنفيذها بعد هذه المتابعة اسم التمريرة الخاطفة. الجدير بالذكر أن السمة الضرورية التي لا بد أن تتوفر في أية تمريرة جيدة أن يستحيل على الفريق المنافس اعتراضها . ويمكن للممررين الجيدين تمرير الكرة بدقة عالية وقراءة ما يدور في أذهان أي من زملائهم والتعرف بالضبط على المكان الذي يود أي منهم استلام الكرة فيه. ولا شك في أن تمرير الكرة دون النظر إلى الزميل الذي سيتلقاها تعد طريقة مميزة للغاية للقيام بذلك. ويطلق على هذه التمريرة تمريرة عمياء. ثمة طريقة أخرى متقدمة للتمرير تتمثل في التمريرة من وراء الظهر، والتي تتضمن، كما يشير اسمها، قيام الممرر بتمرير الكرة من وراء ظهره إلى أحد زملائه في الفريق . وعلى الرغم من أن بعض اللاعبين قد يقومون بالتمريرات العمياء أو التمريرات من وراء الظهر بكفاءة وفاعلية، فإن العديد من المدربين لا يشجعون لاعبيهم البتة، معتقدين بشدة بأنهما من التمريرات الخطرة التي لا يمكن التحكم بها والتي على الأرجح قد تؤدي إلى خطف الكرة من قبل الفريق المنافس أو تتسبب في التعرض لمخالفات.

المراوغة هي فن تنطيط الكرة (تكرار ضرب الكرة بالأرض لترتد إلى اليد) على نحو متواصل باستخدام إحدى اليدين، وهي متطلب أساسي يتعين على اللاعب القيام به للتقدم بالكرة. وليتمكن اللاعب من المراوغة، فإن عليه أن يدفع الكرة باتجاه الأرض بأطراف أصابعه بدلاً من ضربها براحة اليد؛ وذلك لضمان تحكم أكبر في الكرة.

عند المراوغة في حراسة أحد مدافعي الفريق المنافس، يتعين المراوغة باليد البعيدة عن هذا المدافع حتى يصعب عليه بشكل أكبر إمكانية وصوله إلى الكرة والحصول عليها. لذا، فمن الأهمية بمكان أن يتمتع اللاعب بالقدرة على المراوغة بكفاءة بيديه الاثنتين.

عادة ما يميل المراوغون الجيدون بالكرة (أو "المتحكمون الجيدون فيها") إلى ضرب الكرة في الأرض من على بُعد منخفض لتقليل مسافة انتقال الكرة من الأرض إلى اليد، وهو ما يجعل الأمر أكثر صعوبة على المدافع "لخطف" الكرة. علاوة على ذلك، فإن المتحكم الجيد في الكرة عادة ما يراوغ بها من وراء ظهره وبين ساقيه، ويبدل الكرة بين يديه ويغير من اتجاهاته في عملية المراوغة؛ مما يُقلل بشكل أكبر من توقع المنافس لنمط المراوغة الذي سيستخدمه ومن ثم يشكل صعوبة أكبر في الدفاع ضده.ويطلق على هذه اللعبة مراوغة عرضية (Crossover)، والتي تعد أكثر الطرق فاعلية للمرور من المدافعين أثناء عملية المراوغة.

يمكن للاعب الماهر المراوغة بالكرة دون النظر إليها، وذلك باستخدام النزعة الداخلية التي ترشد العقل إلى حركة المراوغة أو الرؤية المحيطية ( الرؤية المحيطية) (القدرة على رؤية الأشياء الجانبية أثناء النظر في اتجاه معين) لاستمرار تتبع مكان الكرة. ومن خلال عدم الاضطرار إلى التركيز على الكرة أثناء المراوغة، يمكن للاعب المراوغ البحث عن لاعب آخر في الفريق للتمرير إليه أو إيجاد فرص تهديف، هذا فضلاً عن تفادي خطر قيام أي من لاعبي الفريق المنافس بخطف الكرة منه.

يتم اعتراض مسار الكرة عندما يحاول المدافع تغيير مسار التسديدة بعد تصويبها من قبل المهاجم وذلك عن طريق لمس الكرة. وفي معظم أشكال اللعب المختلفة، فإنه من غير القانوني لمس الكرة وهي في طريقها إلى السلة في مسارها المنحني؛ ويعرف هذا بالإعاقة غير القانونية لتسجيل هدف (goaltending).كما أنه من غير القانوني أيضًا اعتراض مسار تسديدة ما بعد لمس الكرة للوحة الهدف الخلفية أو عندما يكون أي جزء من الكرة فوق حافة السلة مباشرة.

ليتسنى للاعب اعتراض مسار تسديدة ما، فإن عليه أن يكون قادرًا على الوصول إلى نقطة أعلى من النقطة التي انطلقت منها هذه التسديدة. لذا، فإن طول اللاعب يعد ميزة في اعتراض مسار أي من التسديدات. وبصفة عامة، يسجل أي لاعب يلعب في مركز المهاجم القوي والطويل أو في مركز وسط الملعب القيام بعمليات اعتراض لمسار الكرة (أو القيام بصدات "blocks") بشكل يفوق أي لاعب يلعب في أي من مركزي لاعبي الدفاع القصيرين. ومع ذلك، فإنه مع التفاعل مع التسديدة في توقيت مناسب والوثب الرأسي بشكل كافٍ، من الممكن أن يتمتع اللاعبون الأقصر طولاً هم الآخرين بفاعلية في اعتراض مسار (صد) أي من التسديدات.

على الجانب الآخر، يعتبر اللاعب ماجسي بوجيس (Muggsy Bogues) أقصر لاعب لعب في بطولة دوري الرابطة الوطنية لكرة السلة الأمريكية (NBA) على الإطلاق، حيث بلغ طوله 5 أقدام و3 بوصات (1.60مترً).وقد حقق لاعبون قصار آخرون نجاحًا كبيرًا على الصعيد الاحترافي. فعلى سبيل المثال، بلغ طول اللاعب أنطوني "سباد" ويب 5 أقدام و7 بوصات (1.70 مترًا)، إلا أن وثبته الرأسية كانت تصل إلى 42 بوصة (1.7 مترًا)، وهو ما يمنحه طولاً كبيرًا عند الوثب. أما أقصر لاعب في دوري الرابطة الوطنية لكرة السلة الأمريكية (NBA) لموسم 2006-2007 فهو اللاعب إيرل بويكينز (Earl Boykins)، حيث وصل طوله 5 أقدام و5 بوصات (1.65 مترًا).وعلى الرغم من أن اللاعبين الأقصر طولاً غالبًا ما يكونون غير بارعين بشكل كبير في الدفاع والتصدي لتسديدات الفريق المنافس، فإن قدرتهم على الاختراق السريع للمناطق المزدحمة داخل الملعب وخطفهم الكرة من الفريق المنافس نظرًا لما يتسمون به من سرعة تعد نقاط قوة يتميزون بها.

يتم تعريف الألعاب المشتقة من لعبة كرة السلة على أنها أنشطة قائمة على لعبة كرة السلة، وتعتمد على استخدام مهارات وأدوات كرة السلة الشائعة (والمتمثلة بشكل رئيسي في الكرة والسلة).فهناك بعض الألعاب المنبثقة عن كرة السلة والتي تختلف عنها اختلافات طفيفة فقط في القواعد، في حين توجد بعض الألعاب المميزة الأخرى التي تختلف بدرجات متفاوتة عن كرة السلة. وهناك بعض الألعاب المشتقة الأخرى التي تشتمل على ألعاب للأطفال أو مسابقات أو أنشطة تهدف إلى المساعدة في تعزيز مهارات اللاعبين.

تم ابتكار لعبة كرة السلة للمقعدين (Wheelchair basketball) من قبل قدامى محاربى الحرب العالمية الثانية ذوي الاحتياجات الخاصة، وهي لعبة تتم ممارستها من خلال كراسي متحركة يتم تصميمها خصيصًا لمن يعانون من إعاقة بدنية.يذكر أن الجهة العالمية التي تسيطر على كرة السلة للمقعدين هي الاتحاد الدولي لكرة السلة للمقعدين (IWBF).على الجانب الآخر، تلعب كرة السلة المائية (Water basketball) داخل حمام سباحة، وتتشكل القواعد المنظمة لها من مزيجًا من قواعد لعبتي كرة السلة وكرة الماء.أما كرة السلة الشاطئية (Beach basketball) فهي لعبة تتم ممارستها داخل ملعب مستدير دون وجود لوحات خلفية مثبتة على الهدف، ولا يتم تطبيق قاعدة تجاوز الكرة حدود الملعب مع تناقل الكرة من خلال التمريرات أو التقدم بها لنحو خطوتين ونصف، وذلك لأن تنطيط الكرة على أرض لينة أمر شبه مستحيل.

ثمة أيضًا العديد من الألعاب الأخرى المشتقة من لعبة كرة السلة التي تتم ممارستها في أطر غير رسمية دون وجود حكام أو قواعد صارمة.ولعل لعبة كرة السلة المقامة في نصف ملعب واحد فقط هي اللعبة الوحيدة المشتقة الأكثر شيوعًا.حيث يتم استخدام سلة واحدة فقط، ويتعين "رمي الكرة بعيدًا" - عن طريق تمريرها أو تنطيطها خارج خط نصف الملعب أو خط الثلاث نقاط - في كل مرة تنتقل فيها حيازة الكرة من فريق لآخر. تتطلب ممارسة هذه اللعبة قوة تحمل أقل تتعلق بالقلب والأوعية الدموية (cardiovascular) ومن ثم لياقة بدنية أقل؛ نظرًا لأنه ليس مطلوبًا من اللاعبين قطع الملعب كله عدوًا جيئة وذهابًا.كما أن هذه اللعبة أيضًا تزيد من عدد اللاعبين الذين يمكنهم الاستفادة من الملعب، وهي ميزة مهمة عندما يكثر عدد اللاعبين الذين يرغبون في ممارسة لعبة الكرة السلة.

وهناك نوع من الألعاب المشتقة من لعبة كرة السلة تُقام في نصف الملعب فقط ويُطلق عليها لعبة 21.هذا ويتم احتساب التسديدات العادية التي تحتسب بنقطتين في لعبة كرة السلة العادية أيضًا بنقطتين في هذه اللعبة، في حين يتم احتساب التسديدات التي يتم تصويبها من خلف خط الثلاث نقاط بثلاث نقاط.ويحصل اللاعب الذي يحرز هدفًا على ثلاث رميات حرة إضافية (أو عدد غير محدود من الرميات إذا كان اللعب مستمرًا) تُحتسب كل رمية على حدة بنقطة واحدة على النحو المعتاد. وفي حالة الإخفاق في تسديدة ما وقيام أحد اللاعبين الآخرين بمسك الكرة بيديه وتصويبها داخل السلة وهو في الهواء قبل أن تطأ أي من قدميه الأرض، يفقد اللاعب الذي أخفق في تسديدته نقاطه كلها التي أحرزها ليعود إلى نقطة الصفر، أما إذا كانت نقاطه قد تجاوزت 13 نقطة، فإن سجل نقاطه يتراجع للنقطة 13. وهذا ما يُطلق عليه "التقاط الكرة في الهواء وتصويبها داخل السلة".أما إذا تم تصويب كرة التسديدة الخاطئة داخل السلة بيد واحدة من قبل لاعب آخر أثناء وجوده في الهواء، فحينئذ يتوقف اللاعب المخطئ في تسديدته عن اللعب ويتعين عليه التقاط كرة هوائية حتى يتسنى له العودة للعب مجددًا. ويعد أول لاعب يحرز النقطة 21 في أي من الفريقين لاعب الفريق الفائز. وفي حالة حدوث أي من المخالفات، يعود سجل النقاط الخاص بهما إلى النقطة 13.

ثمة ألعاب أخرى مشتقة عن كرة السلة تتضمن لعبة (streetball) ولعبة خروج المهزوم (Knockout - وهي لعبة مشتقة من كرة السلة يمارسها اللاعبون المحترفون) ولعبة حول العالم (Around the World - وهي لعبة مشتقة يشارك فيها لاعبان أو أكثر يقومان بتصويب تسديدات على السلة من نقاط معينة، ومن ينجح في إصابة الهدف يظل يتنقل من نقطة معينة إلى أخرى، والذي يصل إلى نقطة النهاية يعتبر فائزًا) ولعبة لاعب مقابل لاعب (one-on-one)، وهي لعبة مشتقة يستخدم فيها لاعبان اثنان جزء صغير فقط من الملعب (غالبًا لا يزيد عن نصف الملعب) وينافس كلاهما الآخر على إحراز الكرة داخل طوق سلة واحد. هذا وتركز هذه الألعاب على المرواغة الفردية بالكرة وخطفها من المنافس أكثر من تركيزها على مهارات التسديد واللعب الجماعي.

# data[].attributes.attachment_link.title
كرة السلة - ويكيبيديا

# data[].attributes.attachment_link.description
اتصل أعضاء الفريق 10-20 (5 أفراد في الملعب) ألعاب مختلطة الجنسين التصنيف التجهيزات المستعملة المكان في الأماكن المغلقة (في المقام الأول) أو في الهواء الطلق (ستريت بول) الأولمبية أظهر في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية 1904، 1924 جزء منذ دورة الألعاب الأولمبية الصيفية 1936 كرة السلة هي رياضة جماعية وشعبية حيث يتنافس فيها فريقان يتألف كل منهما من خمسة لاعبين يحاول كلاهما إدخال الكرة في سلة الخصم وإحراز الأهداف وكسب النقاط.

# data[].attributes.body
ספרים הם עוד צוהר שדרכו רואים את העולם .. בשבילי א6ני אוהב קריאה ואת עולם הספרים והרומנים ... אני קורא כשאני מרגיש עצב ואנרגיה שלילית ! מה שאני הכי משתוקק לקריא זה ספרים לנשים או לבנות , וגם כשזה משהו שמועיל לי בתור נערה מוסלימת . למען הספרים יש לזה הרבה עולמות רק קוראים וקוראים יבין אותי .. !

# data[].attributes.body
יש אלימות בהרבה משחקי מחשב ובמקביל יש עלייה בהתנהגות אלימה של בני נוער שרובם משחקים משחקי מחשב, לכן היה מעניין בשבילי לבדוק אם יש קשר בין שני הדברים, לפי המחקר שנעשה בבריטניה וכלל את בני הנוער והוריהם, הקשר אינו קיים .

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
מכון דוידסון לחינוך מדעי

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
הורים - אתם יכולים להירגע: נראה שאין קשר של ממש בין משחקי מחשב אלימים להתנהגות תוקפנית של בני נוער שמשחקים בהם

לפני כשנה כתבנו על כוונתו של ארגון הבריאות העולמי להכיר בהתמכרות למשחקי מחשב כמחלה. בספטמבר האחרון הארגון אכן מימש את כוונתו זו. אך עד כמה ההגדרה הזאת אכן משקפת את המציאות? מחקר חדש, שנערך על כאלף בני נוער בבריטניה, מגלה שהחששות מפני התנהגות תוקפנית אצל בני נוער שמשתתפים במשחקי מחשב אלימים היו מוגזמים.

ככל שמשחקי מחשב הופכים מציאותיים יותר ואלימים יותר, עולה החשש שבני עשרה שמשחקים במשחקים אלו עלולים לפתח תוקפנות מופרזת. עד כה ממצאי המחקרים לא הניבו תוצאות חד משמעיות. המחקר החדש, של החוקרים אנדרו פז'יבילסקי (Przybylski) מאוניברסיטת אוקספורד ונטע ויינשטיין (Weinstein) מאוניברסיטת קרדיף, נועד לענות על חסרון שקיים לדעתם במחקרים שקדמו להם - הטיות שנובעות מכך שמי שעונה על השאלות הם הנערים עצמם. ייתכן,למשל, שבני נוער שנוטים מלכתחילה לאלימות עשויים לדרג את המשחקים שהם משחקים בהם כאלימים יותר, וכך ליצור מצג שווא של קשר בין אלימותם לאלימות המשחקים. יתר על כן, מחקרים סוציולוגיים על משחקי מחשב סובלים מהנטייה של בני נוער ל תגובה מרושעת - כלומר הקצנה של תשובותיהם לרמה מופרזת, ואפילו בלתי סבירה.

כדי להתגבר על ההטיות האלה שקללו הפעם החוקרים לצד תשובות הנערים גם את תשובות הוריהם, וכן דירוג של מידת האלימות במשחקים, שביצע מומחה חיצוני לפי תקנים אירופיים וצפון אמריקאיים. לסקר ענו 540 בנים ו-461 בנות בגילאי 15-14 והוריהם. הנערים נשאלו על תדירות המשחקים שלהם, על סוגי המשחקים שהם נוהגים לשחק, והתבקשו לדרג את המשחקים לפי רמת האלימות שלהם ולהעריך אם הם גרמו להם לתוקפנות יתר, בייחוד אחרי שהמשחק הסתיים. ההורים נשאלו שאלות דומות.

איור של נעה כ"ץ:

כשני שלישים מהבנים ומחצית מהבנות שיחקו במשחקי מחשב, אולם הן בני הנוער והן הוריהם לא הבחינו בעלייה בהתנהגות תוקפנית שאפשר היה לייחס למשחקי מחשב אלימים. הקשר בין השתתפותם של בני נוער במשחקי מחשב אלימים לבין מידת התוקפנות שלהם, כפי שהעריכו אותה הוריהם והם עצמם, לא היה מובהק סטטיסטית.

לעומת זאת היה קשר חזק ומובהק סטטיסטית בין הדירוג שנתנו בני הנוער למידת האלימות הפיזית והמילולית שלהם, לבין התנהגות תוקפנית על פי הערכת הוריהם. כלומר, הדיווחים של בני הנוער ככל הנראה היו אמינים, ותאמו את מה שחשבו הוריהם על התנהגותם.

אמנם העיסוק במשחקי מחשב עורר מדי פעם התפרצויות זעם, מצד נערים ששיחקו לבד או זה מול זה, אולם החוקרים ציינו זאת כהתנהגות נורמלית שמתעוררת במהלך משחק תחרותי. אם כן, נראה שהדאגה באשר להשפעתם של משחקי מחשב אלימים על התנהגות תוקפנית אינה מבוססת. כמובן, אין זה אומר שלעיסוק מוגזם במשחקי מחשב אין חסרונות - למשל, העובדה שהוא עלול לבוא על חשבון פעילויות חשובות אחרות, כגון פעילות גופנית.

# data[].attributes.attachment_link.title
זה רק משחק: אלימות במשחקי מחשב

# data[].attributes.attachment_link.description
האזינו לגרסה מוקלטת של הכתבה.הכתבה הוקלטה בידי הספריה המרכזית לעיוורים ולבעלי לקויות ראייהלרשימת כל הכתבות הקוליות באתרלפני כשנה כתבנו על כוונתו של ארגון הבריאות העולמי להכיר בהתמכרות למשחקי מחשב כמחלה. בספטמבר האחרון הארגון אכן מימש את כוונתו זו. אך עד כמה ההגדרה הזאת אכן משקפת את המציאות?

# data[].attributes.headline
כותב: רואד חורי .

# data[].attributes.subject
כותב: רואד חורי .

# data[].attributes.body
נושא: כדורגל .

כדורגל הוא המשחק ששלט במוחות העולם, הוא המשחק הנפוץ ביותר

זהו משחק שמלמד את שחקניו ביטחון עצמי, משמעת ומשחק קבוצתי. כולם חייבים להקריב למען הכדורגל. זהו משחק בו השחקנים שמשחקים בו מוכנים להקריב על מנת לנצח, בדיוק כמו להפסיד הוא אובדן הכל.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
لاعب يسدد الكرة باتجاه المرمى

كرة القدم هي رياضة جماعية تُلعب بين فريقين يتكون كل منهما من أحد عشر لاعبًا تلعب بكرة مُكوَّرة. يلعب كرة القدم 250 مليون لاعب في أكثر من مائتي دولة حول العالم، فلذلك تكون الرياضة الأكثر شعبية وانتشارًا في العالم. تُلعب كرة القدم في مستطيل الشكل مع مرميين في جانبيه. الهدف من اللعبة هو إحراز الأهداف بركل الكرة داخل المرمى.

حارس المرمى هو اللاعب الوحيد الذي يُسمح له أن يلمس الكرة بيديه أو ذراعيه، بشرط أن يكون داخل منطقة الجزاء. يستخدم اللاعبون غير الحارس أرجلهم غالبًا في الهجوم أو تمرير الكرة ويمكنهم أيضًا استخدام رأسهم لضرب الكرة. الفريق الذي يحرز أهدافًا أكثر يكون هو الفائز. إذا أحرز الفريقان أهدافًا متعادلة في نهاية المباراة، فتكون نتيجة المباراة إما التعادل أو تدخل المباراة في نظام الوقت الإضافي و/أو الضربات الترجيحية ويعتمد ذلك على نظام البطولة. وُضعت قوانين لعبة كرة القدم في إنجلترا بواسطة الاتحاد الإنجليزي لكرة القدم سنةَ 1863. يترأس لعبة كرة القدم دوليًّا الاتحاد الدولي لكرة القدم (الفيفا). تُنظّم بطولة كأس العالم لهذه الرياضة مرة كل أربع سنوات وهي البطولة الأهم دوليًّا.

تطور أسلوب لعب كرة القدم عبر التاريخ وكذلك الضوابط والقوانين الخاصة بها حتَّى وصلت إلى المرحلة الحالية المعروفة بكرة القدم الحديثة، التي لم تعد تركز على الهجوم وإحراز العدد الأكبر من الأهداف بقدر ما أصبحت تركز على التكتيك والمهارة، وهي تتمثل بالتنظيم العام الذي يستخدمه مدرب فريق كرة القدم لضبط تحركات الفريق داخل الملعب لتحقيق النتيجة المخطط لها.

أصل التسمية

وُضعت قوانين كرة القدم في إنجلترا سنة 1863 واستُخدم اسم "كرة قدم الاتحاد" ليميز اللعبة عن باقي الألعاب التي كانت تحمل اسم كرة قدم أيضًا في ذلك الوقت، وخصوصًا كرة قدم الرجبي. ظهر مصطلح سوكر في إنجلترا، وكان أول ظهور له في ثمانينات القرن التاسع عشر، اختصارًا لكلمة اتحاد بالإنجليزي وهي "أسوسياشن". في عالم المتحدثين بالإنجليزية ، تُستخدم كلمة كرة قدم في المملكة المتحدة، على حين تستخدم كلمة سوكر في الولايات المتحدة وكندا. وفي دول أخرى مثل أستراليا ونيوزلندا قد يُستخدم أحد المصطلحين أو كلاهما.

تاريخ كرة القدم

هناك نوعان من ألعاب كرة القدم وُثِّق وجودها تاريخيًّا في أوروبا وهي: إيبسكسروس، من اليونان القديمة وهارباستوم، التي ظهرت خلال العهد الروماني. وكِلتا اللعبتين تشبهان كرة القدم التي يتجمهر عليها الناس وهي غير مسجلة، وتُلعب فيها كرة القدم بحملها باليد أكثرَ منها بركلها. وهناك العديد من المنافسات القديمة التي تقوم حول ركل كرة في عدد قليل من البلدان، مثل في الصين. وهناك أيضًا ألعاب مشابهة ولكن غير تنافسية مثل الكيماري في اليابان والووغاباليري في أستراليا. تعتمد القوانين الحديثة لكرة القدم على الجهود التي بُذلت في وسط القرن التاسع عشر لتوحيد الأنواع المختلفة لكرة القدم التي كانت تُلعب في مدارس إنجلترا المحلية. يعود تاريخ كرة القدم في إنجلترا إلى القرن الثامن على الأقل.

كان لقوانين كامبردج التي وُضعت في سنة 1848 في جامعة كامبريدج، أثر بارز في تطوير الرموز للعبة كرة القدم. وقد كُتبت قوانين كامبردج في كلية الثالوث من الجامعة سالفة الذكر خلال لقاء بين مندوبين من كلية أيتون ومدرسة هارو ومدرسة الرجبي ومدرسة وينتشستر ومدرسة شروسبري. غير أن هذه القوانين لم تُتَبنى جامعيًّا. أثناء خمسينات القرن التاسع عشر، تشكلت العديد من النوادي غير المرتبطة بالمدارس أو الجامعات في جميع أنحاء عالم المتحدثين بالإنجليزية، للترفيه عن المنتسبين عبر لعب أشكال مختلفة من كرة القدم. بعض هذه النوادي ابتكر قوانينه الخاصة للعبة، ومن أبرزها نادي شيفيلد لكرة القدم، الذي أصبح في نهاية المطاف جزءًا من اتحاد شيفيلد وهالمشير لكرة القدم سنة 1867. ابتكر جونز تشارلز ثرينغ في عام 1862 من مدرسة آبنغهام مجموعة من القوانين المؤثرة في اللعبة.

أسهمت هذه الجهود المستمرة إلى تشكيل الاتحاد الإنجليزي لكرة القدم سنةَ 1863، والذي عقد أول اجتماعاته صباح 26 أكتوبر 1863 في حانة الماسونيين في شارع الملكة العظيمة بمدينة لندن. وكانت المدرسة الوحيدة التي مثلت في هذه المناسبة هي مدرسة كارترهاوس. شكلت حانة الماسونيين مقرًّا لخمسة اجتماعات أخرى أقيمت بين أكتوبر وديسمبر وقد وُضعت خلالها أولى القواعد الشاملة لقوانين اللعبة. أمين عام اتحاد الكرة ومندوب نادي بلاك هيث انسحب ناديه من اتحاد الكرة في آخر اجتماع بسبب اعتراضه على حذف قاعدتين كانتا قد أُقرَّتا في الاجتماعات السابقة، الأولى هي حمل الكرة باليد والجري بها والثانية هي إعاقة اللاعبين بركل ساق اللاعب أو تعثيره أو مسكه (على حين يُسمح بذلك في الرجبي). وسرعان ما أبدت نوادي الرجبي الأخرى اعتراضها على هذا الأمر ولم تدخل اتحاد كرة القدم بل بدلًا من ذلك شكلت في عام 1871 اتحاد كرة الرجبي. أما النوادي الأحد عشر الباقية تحت إدارة إبنيزير كوب مورلي، فقد صدقت على القوانين الثلاثة عشرة الأصلية والتي تشمل حمل الكرة باليد، وفقدان المرمى لعارضة واحدة، وقد شابهت هذه القوانين بشكل لافت القوانين الفيكتورية لكرة القدم التي بدأت بالتطور في ذلك الوقت في أستراليا. أما عن شيفيلد يونايتد فقد بقي أعضاءه يلعبون وفق قوانينهم الخاصة حتى سبعينات القرن التاسع عشر.

يحدد قوانين اللعبة حاليًا مجلس الاتحاد الدولي لكرة القدم. شُكِّل مجلس الاتحاد الدولي عام 1886 بعد اجتماع في مانشستر بين الاتحاد الإنجليزي، والإسكتلندي، والويلزي والأيرلندي الشمالي. أقدم منافسة كرة قدم في العالم هي بطولة كأس الاتحاد الإنجليزي الذي أوجده تشارلز ألكوك، وقد أخذت الفرق الإنجليزية تتنافس في هذه البطولة منذ سنة 1872. وكانت أول مباراة رسمية دولية بين اسكتلندا وإنجلترا في عام 1872 في غلاسكو وكانت أيضًا بمساع من ألكوك. إنجلترا هي موطن أول دوري كرة قدم في العالم وقد أوجد في عام 1888 في برمنغهام بواسطة ويليام ماكغريغور مؤسس نادي أستون فيلا. تضمن التشكيل الأصلي للدوري اثنا عشر ناديًا من الأراضي الوسطى في إنجلترا والشمال. تشكلت الفيفا وهي الهيئة الدولية لكرة القدم في باريس عام 1904 وأعلنت أنها قد تتقيد بقوانين اللعبة. أدت شعبية اللعبة العظمى إلى دخول مندوبي الفيفا في مجلس الاتحاد الدولي سنةَ 1913. يتكون المجلس حاليًا من أربعة مندوبين من الفيفا ومندوب واحد من كل اتحاد بريطاني.

تُلعب كرة القدم اليوم بمستويات احترافية في جميع أنحاء العالم. وكثيرًا ما يذهب الملايين من الناس عادةً لاستادات كرة القدم لتشجيع فرقهم المفضلة، على حين يشاهد المليارات من الناس المباريات على التلفاز أو الإنترنت. هناك أيضًا عدد كبير من الناس يلعبون الكرة في مستويات مبتدئة. وفقًا لمسح أجرته الفيفا في سنة 2001، فإن هناك أكثر من 240 مليون شخص في أكثر من 200 دولة يلعبون كرة القدم. تتمتع مباريات كرة القدم بأعلى نسبة مشاهدة تلفزيونية من بين جميع الرياضات.

في العديد من الأنحاء من العالم، تستحضر كرة القدم حماسًا وتلعب دورًا مهمًّا في حياة المشجعين الأفراد والمجتمعات المحلية، والدول أيضا. يقول ر. كابوشنسكي أن الشخص المهذب والخجول في أوروبا تثار حماسته عند اللعب بكرة القدم أو مشاهدة مبارياتها. ومن أبرز الأدلة على الدور الذي تلعبه هذه الرياضة في حياة الناس والأمم الهدنة التي ساهم منتخب ساحل العاج لكرة القدم في تأمينها خلال أحداث الحرب الأهلية العاجية الأولى في عام 2006، ومساهمته في تخفيف حدة التوتر بين الحكومة وقوات الثوار سنةَ 2007 عبر لعب مباراة في عاصمة الثوار بواكي، الأمر الذي اعتبر فرصة جمعت كلا الجيشين بسلام لأول مرة. في المقابل، كانت كرة القدم السبب المباشر لحرب كرة القدم في يونيو 1969 بين السلفادور وهندوراس. أثارت كرة القدم أيضًا التوتر في بداية حرب يوغسلافيا أوائلَ تسعينات القرن العشرين، عندما تحولت مباراة بين نادي دينامو زغرب وريد ستار بلغراد إلى أعمال شغب في مايو 1990.

طريقة اللعب

تُلعب كرة القدم وفقًا لقوانين محددة تُعرف بقوانين اللعبة. يُستخدم في اللعب كرة محيطها 71 سم وتُعرف "بكرة القدم". يتنافس فريقان في اللعبة يكون كل منهما من 11 لاعب، وعلى كل فريق أن يدخل الكرة داخل مرمى الفريق الآخر (بين القائمين وتحت العارضة) وبهذه الطريقة يُحرز هدف. الفريق الذي يُحرز أكبر عدد من الأهداف في نهاية المباراة هو الفائز. إن أحرز كلا الفريقين عدد الأهداف نفسه، أو لم يحرزا أي أهداف، حدث التعادل. يقاد كل فريق بكابتن لديه مهمة رسمية واحدة فقط كما هو منصوص عليه في قوانين اللعبة وهي: المشاركة في قرعة رمي العملة قبل بدء المباراة أو ضربات الجزاء.

القاعدة الأساسية في اللعبة هي ألّا يلمس اللاعبون ما عدا حارس المرمى الكرة بيدهم أو ذراعهم أثناء اللعب، إلا إذا كانوا يقومون برمية تماس. مع أن اللاعبين يستخدمون عادةً أقدامهم لتحريك الكرة، فإنه بإمكانهم استخدام أي جزء آخر من جسدهم (لا سيما الرأس للضربة الرأسية) ما عدا يدهم أو ذراعهم. أثناء اللعب، يمكن للاعبين أن يركلوا الكرة في أي اتجاه ويتحركوا بحرية داخل الملعب ما دام أن الكرة لا تُلعب للاعب يقف في حالة تسلل.

في المباراة التقليدية، يحاول اللاعبون أن يجدوا فرص مناسبة لإحراز هدف عبر التحكم الفردي بالكرة، مثل المحاورة والمناورة والمراوغة بالكرة، أو بتمرير الكرة إلى الزملاء في الفريق والتسديد باتجاه المرمى، والذي يحرسه الحارس لمنع دخول الكرة إليه. يحاول اللاعبون من الفريق المنافس التحكم بالكرة عبر الحصول عليها عبر قطعها من الخصم، باعتبار أن الاحتكاك الجسدي بين الخصوم محدود. كرة القدم لعبة سلسة لا تتوقف إلا إذا خرجت الكرة خارج الملعب أو أوقف الحكم اللعب بسبب انتهاك أحد القوانين. ويستمر اللعب بإعادة خاصة.

في المستويات المحترفة من اللعبة، تُحرز أهداف قليلة في المباريات. مثلًا في موسم 2005-06 من الدوري الإنجليزي الممتاز كان معدل التسجيل في المباراة الواحدة هي 2.48 أهداف في المباراة الواحدة. لم تخصص قوانين اللعبة مواضع للاعبين إلا للحارس، وفي ظل تطور قواعد لعبة كرة القدم أصبح الفريق يُقسم هذه المواضع إلى 3 تصنيفات أساسية: المهاجمون الذين تتمثل مهمتهم الأساسية في تسجيل الأهداف، والمدافعون المتخصصون في إعاقة تقدم الخصوم لإحراز هدف، ولاعبو الوسط الذين يحافظون على الكرة ويمررونها إلى زملائهم المهاجمين. هذه المواضع تُقسم إلى أصناف فرعية حسب موضعهم في الملعب الذي يقضون أكبر وقت من اللعب فيه. مثل قلب الدفاع ولاعبي الوسط على اليمين واليسار. يمكن للاعبين أن يتحركوا من مواضعهم قليلًا ويمكن تبديل مواقعهم في أي وقت. تُسمى خطة وضع اللاعبين تشكيلة أو تقسيمة. وعادةً المدرب هو من يقوم بوضع التشكيلة والتكتيكات.

قوانين اللعبة

هناك 17 قانونًا رسميًّا أصليًّا للعبة، كل منها يتضمن شروطًا ومبادئ توجيهية. صُممت هذه القوانين لتناسب جميع المستويات من كرة القدم، لكن مع بعض التعديلات لتناسب بعض الفئات من الناس مثل الأطفال والناشئين والنساء والناس الذين يعانون من إعاقات جسدية. وهذه القوانين غالبًا ما تصاغ في عبارات عامة، مما يتيح المرونة في تطبيقها اعتمادًا على طبيعة اللعبة. تسهر الفيفا على تطبيق قوانين اللعبة، على الرغم من أنها ذُكرت ووُضعت من قبل مجلس الاتحاد الدولي لكرة القدم (IFAB). بالإضافة إلى القوانين السبعة عشر، تلعب قرارات وتوجيهات مجلس الاتحاد أيضًا دورًا في تنظيم هذه الرياضة.

اللاعبون والمعدات والحكم

يلعب في كل فريق 11 لاعب دون احتساب البدلاء، وينبغي أن يكون واحد من هؤلاء حارس مرمى. في الغالب تحدد المسابقات والبطولات عددًا أدنى للاعبين عادةً ما يصل إلى 7 لاعبين. الحارس هو الوحيد المسموح له استخدام الأيدي والأذرع داخل منطقة جزاءه. هناك العديد من المراكز والوظائف للاعبين يكلفهم بها المدرب باستثناء حارس المرمى ولكن هذه الوظائف غير ملزمة في القوانين، أي أن هذه المراكز يحددها المدرب وقابلة للتغيير في أي وقت حسب الحاجة.

المعدات الأساسية أو زي اللاعبين هي إحدى العناصر الأساسية في كرة القدم، ويتكون زي كرة القدم من القميص والسروال القصير والجوارب والأحذية وواقي الساقين. أغطية الرأس بأنواعها ليست مطلوبة، وليست جزء من الزي، ولكن حاليًا بعض اللاعبين يلبسونها لحماية أنفسهم من إصابات الرأس. يُمنع اللاعبين من لبس كل ما قد يضرهم أو يضر اللاعبين الآخرين، مثل الحلي والساعات. يجب على الحراس لبس زي غير مشابه لزي اللاعبين أو الحكام حتى يسهل تمييزهم.

هناك عدد من اللاعبين قد يُستبدلوا بالاحتياط أو البدلاء، أثناء توقف اللعب المؤقت، وفي معظم البطولات الدولية والدوريات الاحترافية، فإن أقصى عدد للتبديلات هو 3 تبديلات. ولكن هذا العدد قد يختلف في بطولات أخرى أو في المباريات الودية. الأسباب الرئيسية للتبديلات، هي إصابة اللاعب أو إرهاقه، أو بسبب عدم تفاعله مع اللعبة، أو لسبب تكتيكي، أو لإضاعة الوقت في آخر الدقائق من المباراة. في البطولات الرسمية، اللاعب الذي استبدل وخرج من المباراة لا يمكنه الدخول واللعب في نفس المباراة مرة أخرى. مجلس الاتحاد الدولي لكرة القدم نص أن "لا يمكن أن تستمر مباراة إذا كان عدد اللاعبين في أحد الفريقيْن أقل من سبعة لاعبين". أي قرار يتعلق بمنح النقاط في المباريات المؤجلة يُترك للاتحادات الفردية.

تُحكم المباراة بواسطة الحكم الذي يتمتع "بالسلطة الكاملة لتطبيق قوانين اللعبة فيما يتعلق بالمباراة التي يديرها" (القانون 5)، وتُعد قرارات الحكم نهائية. يساعد حكمان مساعدان الحكم الأساسي في اتخاذ القرارات. وفي المباريات ذات المستويات العالية يكون هناك حكم رابع يساعد الحكم أيضًا وتكون له بعض المهمات البسيطة الخاصة به.

كان طول ملاعب كرة القدم يحدد عن طريق استخدام الوحدات القياسية الإمبراطورية ، وهي القوانين التي وضعت في إنجلترا بواسطة الاتحادات الأربعة البريطانية داخل مجلس الاتحاد الدولي. أعادت القوانين الحالية وضع الأبعاد بشكل مناسب للملاعب الحديثة، فأصبحت أبعاد الملاعب تقاس بالمكافئ المتري حتى اتخذت شكلها الحالي، على الرغم من ذلك تميل العامة في البلدات المتحدثة باللغة الإنجليزية لاستخدام الملاعب المخططة بالطريقة التقليدية مثل بريطانيا.

طول الملعب الذي تقام عليه المباريات الرسمية يتراوح بين 100 و110 متر (110-120 ياردة)، وعرضه يتراوح بين 64 و75 (70-80 ياردة). الملاعب التي لا تقام عليه مباريات رسمية يتراوح طولها بين 90 و120 متر (100-130 ياردة)، وعرضها بين 45 و90 متر (50-100 ياردة)، بشرط أن لا يكون: الملعب مربع. عدل مجلس الاتحاد الدولي سنة 2008 حجم الملعب بحيث يصل طوله إلى 105 أمتار (344 قدم) وعرضه إلى 68 متر (223 قدم) بحيث يكون قابلًا لإقامة البطولات الرسمية. إلا أن هذا القرار وضع على قائمة الانتظار ولم يُنفذ قط.

أطول الخطوط الحدودية هي خطوط التماس، وأقصر الخطوط الحدودية هي خطوط المرمى (حيث يوضع المرمى). يوضع مرمى مستطيل في وسط كل خط مرمى، ويجب أن يكون البعد بين العارضتين العموديتين 7.32 مترًا (8 ياردات) وارتفاع العارضة الأفقية عن الأرض 2.44 مترًا (8 أقدام) والتي ترتفع عن الأرض بواسطة العارضتين العموديتين. الشبكة توضع خلف المرمى، على أنه لا يوجد قانون ينص على وضع شبكة للمرمى. أمام كل مرمى منطقة مربعة محددة تعرف بمنطقة الجزاء. تحدد هذه المنطقة بواسطة خط المرمى وتمتد من الخط الأخير حتى 16.5 أمتار (18 ياردة) داخل الملعب بشكل عمودي يصل بينهما خط أفقي أيضًا. هذه المنطقة لها عدد من الوظائف، أبرزها أنها المنطقة التي يسمح للحارس بداخلها استخدام يديه. وتستخدم أيضًا لضربات المرمى، وضربات الجزاء، والضربات الترجيحية.

المدة وقواعد كسر التعادل

تتألف المباراة الرسمية من نصفين مدة كل منهما 45 دقيقة، ويُعرفان بالشوطين. كلا الشوطين يجريان بدون توقف، أي أن الساعة لا تقف إذا توقف اللعب مؤقتًا. بين الشوطين هناك استراحة مدتها 15 دقيقة. تُعرف نهاية المباراة بنهاية الوقت الأصلي. الحكم هو الشخص المسؤول عن الوقت، وهو قد يسمح بتمديد المباراة لوقت إضافي بدلًا من الوقت الذي ضاع أثناء التبديلات، أو إصابة أحدهم، أو لأي سبب آخر أوقف اللعب. هذا الوقت المضاف عادة يسمى الوقت الإضافي أو وقت الإصابة أو الوقت بدل ضائع، أو يمكن تسميته أيضًا الوقت الضائع. تحديد مدة الوقت الضائع هي أيضًا مسؤولية الحكم الذي يقدره حسب الوقت الذي ضاع. الحكم هو من يشير إلى نهاية المباراة. الحكم الرابع مهمته أن يعلن الوقت الإضافي على حين يشير الحكم الأساسي إليه ليعرف كم قرر أن يضيف من الوقت. ثم يحمل الحكم الرابع لوحة إلكترونية فيها رقم الوقت الإضافي ليعلم اللاعبون والمشاهدون كم بقي من الوقت. الوقت الإضافي قد يمدد طويلًا بواسطة الحكم. كان قانون الوقت الإضافي مطلوبًا بسبب حادثة وقعت في سنة 1891، في مباراة بين أستون فيلا وستوك سيتي ، إذ كان أستون فيلا فائز بنتيجة 1-0، وعندما بقي دقيقتان على انتهاء المباراة، حصل ستوك سيتي على ضربة جزاء. ركل حارس أستون فيلا الكرة بعيدًا خارج الملعب، فاستُغرق وقت لإحضار الكرة حتى انقضت التسعون دقيقة وانتهت المباراة ولم تنفذ ركلة الجزاء. ينص نفس القانون على أن مدة الشوط ولو انتهى الوقت الإضافي تمتد حتى تُنفذ ركلة الجزاء أو يعاد تنفيذها، وبذلك لن تنتهي مباراة وهناك ضربة جزاء تنتظر التنفيذ.

في منافسات الدواري، قد تنتهي المباراة بالتعادل. لكن في المنافسات التي فيها دور خروج المغلوب وتفرض وجود فائز، تستخدم قواعد مختلفة، ومنها قانون أهداف خارج القواعد إن كانت المباراة ذهاب وإياب، وأيضًا قد تعيد بعض المنافسات لعب المباراة التي كانت نتيجتها التعادل. وأيضًا المباراة التي تنتهي بالتعادل يمكن أن تدخل في الأشواط الإضافية، وهما شوطان مدة كل واحد منهما 15 دقيقة. فإن استمر التعادل، يُلجأ إلى الضربات الترجيحية (تُعرف رسميًّا في القوانين ب"الضربات من نقطة الجزاء") لتحديد أي فريق سيتأهل للمرحلة التي بعدها في البطولة. الأهداف التي تُسجل في الأشواط الإضافية تُحسب في النتيجة النهائية للمباراة، لكن الضربات من نقطة الجزاء تستخدم فقط لتحديد من يذهب للمرحلة التالية، أي أن الأهداف التي تحرز من الضربات الترجيحية لا تحسب من النتيجة النهائية.

في المنافسات التي تستخدم نظام الذهاب والإياب، يتنافس الفريقان على أرضهما مرة، وتُجمع النتيجتين المتحققتين من المباراتين لتحديد أي فريق أحرز أهدافًا أكثر ويتأهل. لكن إذا كانت مجموع النتيجتين هو التعادل، يُستخدم قانون أهداف خارج القواعد لتحديد الفائز، ويحدد الفائز عن طريق النظر إلى من سجل أهداف أكثر خارج أرضه. لكن إذا كان عدد الأهداف المسجلة في أرض الخصم لكلا الفريقين متساوي، يلجأ حينها إلى الأشواط الإضافية والضربات الترجيحية لتحديد الفائز والمتأهل.

حاول مجلس الاتحاد الدولي لكرة القدم منذ أواخر تسعينات القرن العشرين وبدايات الألفية الثالثة تجربة طرق متعددة لإنهاء المباراة دون اللجوء إلى الركلات الترجيحية، نظرًا لأنها طريقة غير مرغوبة لإنهاء مباراة. مثل إنهاء المباراة منذ الأشواط الإضافية، فإن سجل هدف واحد في الأشواط الإضافية انتهت المباراة ( الهدف الذهبي)، وإن سجل فريق هدفًا في الشوط الإضافي الأول وانتهى فيُعتبر إذًا الفريق فائزًا ( الهدف الفضي). استُخدم الهدف الذهبي في بطولة كأس العالم من سنة 1998 حتى سنة 2002، وأول هدف ذهبي في كأس العالم كان في مباراة بين فرنسا والبارغواي سنة 1998 لتفوز فرنسا بهذا الهدف. أول هدف ذهبي في مباراة مهمة جدًّا كان بين ألمانيا والتشيك في نهائي كأس الأمم الأوروبية لسنة 1996. أما عن الهدف الفضي فقد استخدم في كأس الأمم الأوروبية لسنة 2004. وقد ألغى مجلس الاتحاد الدولي كلا هاتين التجربتين.

الكرة داخل وخارج اللعب

في القوانين هناك قاعدتان تتعلقان بلعب الكرة، وهي: الكرة داخل اللعب والكرة خارج اللعب. منذ بداية الشوط من ركلة البداية حتى نهاية الشوط، تُعتبر الكرة داخل اللعب في جميع الأوقات، إلا إذا خرجت من الملعب أو أوقف الحكم اللعب مؤقتًا. إذا صارت الكرة خارج اللعب، يُعاد اللعب بواسطة أحد قواعد الإعادات الثمانية وتستخدم هذه القواعد حسب كيفية خروج الكرة من اللعب. وهذه الإعادات هي:

ركلة البداية: تحدث عندما يُسجل أحد الفريقين هدف، أو قبل بداية كلا الشوطين، وتُلعب من مركز الملعب.

رمية تماس: عندما تتجاوز الكرة خط التماس وتخرج من الملعب، تُحسب رمية تماس إلى الفريق الذي لم يلمس الكرة آخر مرة عندما خرجت، وتُرمى من حيث خرجت.

ركلة أو ضربة مرمى: عندما تتجاوز الكرة خط المرمى بدون أن تُسجل هدف، فإنها تُحسب للفريق المدافع إذا كانت الكرة قد لمست أحد لاعبين الفريق المهاجم آخر مرة وخرجت.

ركلة ركنية: عندما تتجاوز الكرة خط المرمى وتخرج دون أن تسجل هدف، وآخر من لمسها أحد لاعبي الفريق المدافع قبل أن تخرج، فإنها تُحسب ركلة ركنية للفريق المهاجم، تنفذ من زاوية الملعب.

ركلة حرة غير مباشرة: تمنح للفريق بعد ارتكاب الفريق الآخر أخطاء غير جزائية، تعديات تقنية، أو عندما يوقف اللعب لأجل تحذير الخصم بدون خطأ محدد قد حصل. لا يمكن أن يُحرز هدف من الركلات الحرة غير المباشرة، قبل أن يلمسها أحد اللاعبين ثم تسدد.

ركلة حرة مباشرة: تمنح للفريق الذي يُعرقل أحد لاعبيه من الفريق الآخر بطريقة غير قانونية، ويمكن أن يُسجل هدف مباشرة من تسديدة من دون لمس في الركلة الحرة المباشرة.

ركلة جزاء: تمنح للفريق الذي قام خصمه بارتكاب خطأ في منطقة الجزاء وهي تعتبر ركلة حرة مباشرة ولكن داخل المنطقة، وتنفذ من نقطة الجزاء.

كرة ساقطة: تحدث عندما يوقف الحكم اللعب لسبب ما، مثل إصابة طارئة لأحد اللاعبين أو احتكاك بين اللاعبين، أو أن يكون في الكرة عيب ما.

أثناء اللعب

يحدث خطأ عندما يرتكب اللاعب مخالفة مذكورة في قوانين اللعبة أثناء اللعب؛ وإذا أصاب اللاعب زميله متعمدًا يجبر على دفع تكاليف علاجه والتوقف مدة إصابة الأخير، إلى أن يتعافى، وهذا بسبب تعمده إصابته. هذه الأخطاء تعتبر مخالفات (فاول) وهي مذكورة في القانون الثاني عشر. مثال على الأخطاء الجزائية لمس الكرة عمدًا أو دفع الخصم، أو عرقلة الخصم وتحدث المعاقبة بافتعال ضربة حرة مباشرة أو ضربة جزاء حسب مكان الخطأ. المخالفات الأخرى يُعاقب عليها بالضربات الحرة غير المباشرة. يعاقب الحكم اللاعب بإنذاره برفع البطاقة الصفراء له أو طرده برفع البطاقة الحمراء له. إذا حصل اللاعب على بطاقة صفراء ثانية في المباراة، فكأنه حصل على بطاقة حمراء وبذلك يُطرد. اللاعب الذي يحصل على بطاقة صفراء يظهر بأنه "مسجل"، فيكتب الحكم اسم اللاعب في مذكرته الصغيرة الرسمية، ليتذكره لاحقًا. إذا طُرد اللاعب لا يمكن جلب لاعب بديل مكانه. يمكن للخطأ أن يحدث في أي وقت، وعلى الرغم من أن الأخطاء قد نص عليها وحصرت في قائمة القانون الثاني عشر، فإن قرارات العقوبة واسعة وغير محصورة. جريمة السلوك غير الرياضي يتعامل معها على أنها انتهاك لروح اللعبة. لا يمكن للحكم أن يوجه بطاقة صفراء أو حمراء لغير اللاعبين مثل المدرب والمشجعين والموظفين لكن قد يطردوا من المساحة التقنية إن لم يضبطوا سلوكهم بطريقة مسؤولة. إلى جانب توقيف اللعب، يمكن للحكم أن يأمر باستمرار اللعب إذا كانت الكرة عند فريق قد ارتُكب ضده مخالفة من الفريق الآخر، وذلك لصالحه. وذلك يسمى "اللعب لصالح". جميع قرارات الحكم في الملعب نهائية وتُنفذ بدون اعتراض. لا يمكن التعديل في النتيجة بعد المباراة ولو كانت أحد الأهداف غير صحيحة أو كانت قرارات الحكم خاطئة.

خارج الملعب

إلى جانب تطبيق القوانين العامة للرياضة داخل الملعب، يمكن لاتحادات كرة القدم والمنافسات تنظيم تطبيق قوانين "التصرف الجيد" أيضًا ضمن نطاق أوسع من اللعبة، أي خارج الملاعب، وذلك عبر التعامل مع مشاكل مختلفة قد لا يكون لها شأن مباشر بالمباريات مثل التصريحات التي يدلي بها أحد الاعبين في الصحافة، والإدارة المالية للأندية، وتعاطي أحد اللاعبين المخدرات، وتزوير السن. بعض الحوادث التي تحدث على الملعب، إذا كانت بالغة الخطورة (مثل ادعاءات الاعتداءات العنصرية)، قد تعطي للحكم مزيدًا من السلطة لحسمها وإنهائها. بعض الاتحادات تتيح الاستئناف ضد لاعب موقوف في الملعب إذا شعرت الأندية بأن قرارات الحكم خاطئة أو قاسية كثيرًا.

العقوبات التي تُفرض بسبب المخالفات قد تُفرض على اللاعب أو على الفريق بأكمله. وتشمل العقوبات الغرامات وخصم النقاط (في بطولات الدوري) أو حتى الطرد من البطولة. مثلًا الدوريان الإنجليزي والإسكتلندي يخصمان عشر نقاط من الفريق الذي لا يقوم بسداد ديونه.

الهيئات المسؤولة

اتحاد الفيفا هو الاتحاد المعترف به لكرة القدم (والألعاب الجماعية الأخرى مثل الكرة الخماسية وكرة القدم الشاطئية). يقع مقر الفيفا في مدينة زيورخ السويسرية. وهناك ستة اتحادات قارية تابعة له وهي:

الاتحادات الوطنية تتابع شؤون كرة القدم داخل الدول، شرط أن تكون تلك الدول ذات سيادة كاملة (مثلًا اتحاد الكاميرون لكرة القدم في الكاميرون) وتشمل أيضًا عدد أصغر من الاتحادات لتقسيمات إدارية فرعية أو مناطق الحكم الذاتي (مثلًا اتحاد اسكتلندا لكرة القدم في اسكتلندا). هناك 208 اتحادات وطنية مرتبطة مع الفيفا واتحاداتها القارية الخاصة.

وفى حين ترعى الفيفا تنظيم البطولات ومعظم القوانين للمنافسات الدولية، فإن القوانين الحقيقية للعبة تم وضعها على يد أعضاء مجلس الاتحاد الدولي لكرة القدم ، حيث هناك صوت واحد لاتحادات المملكة المتحدة، بينما هناك أربع أصوات للفيفا.

المنافسات العالمية

المنافسة العالمية الأكبر في كرة القدم هي كأس العالم، وتنظمها الفيفا. تجري هذه المنافسة كل أربعة أعوام، وتقريبًا يشارك ما بين 190 و200 منتخبا وطنيا في التصفيات المؤهلة لنهائيات كأس العالم، تحت إشراف الاتحادات القارية، وتحاول تلك المنتخبات أن تحتل مكانًا لها في النهائيات. في نهائيات كأس العالم التي تُقام كل 4 سنوات، يشارك 32 منتخب وطني خلال أربعة أسابيع. آخر منافسة كأس عالم أُقيمت في سنة 2018 في روسيا من 14 يونيو إلى 15 يوليو، وقد فاز بها المنتخب الفرنسي بعد أن انتصر على نظيره المنتخب الكرواتي في موسكو بنتيجة 4-2 .

تدخل لعبة كرة القدم الألعاب الأولمبية وتقام بطولة في كل دورة ألعاب صيفية منذ سنة 1900، باستثناء دورة سنة 1932 في لوس أنجلوس. قبل بداية كأس العالم، كان الأولمبياد (وخاصة في عشرينات القرن الماضي) يقوم مقام كأس العالم، على أن البطولات كانت للهواة فقط. منذ دورة سنة 1984 صارت مشاركة اللاعبين المحترفين مسموحة في الأولمبيادات، وإن كان مع بعض القيود التي تمنع الدول من المشاركة بواسطة أقوى الجانبين. حاليًا كرة القدم للرجال في الأولمبياد يلعبها اللاعبون تحت سن 23 سنة. أما في الماضي فقد سُمح للاعبين أكبر سنًّا بالمشاركة في الأولمبياد. أضيفت بطولة للنساء في عام 1996 تماثل بطولة الرجال، وسمح لجميع المنتخبات الوطنية أن تشارك فيها من دون وضع حد للسن.

تعتبر المنافسات القارية أكثر البطولات والمنافسات أهمية في العالم بعد كأس العالم، وهي تنظم من قبل الاتحادات القارية وتلعب فيها المنتخبات الوطنية من القارة نفسها. البطولات القارية هي: كأس الأمم الأوروبية (UEFA)، وكأس آسيا (AFC)، وكوبا أمريكا (CONMEBOL)، وكأس الأمم الأفريقية (CAF)، وكأس كونكاكاف الذهبية (CONCACAF) وكأس أوقيانوسيا للأمم (OFC). كأس العالم للقارات هي منافسة تُنظم بين الفائزين الستة بالبطولات القارية وفائز كأس العالم والدولة المستضيفة للبطولة. هذه البطولة تعتبر بمثابة تسخين لبطولة كأس العالم القادمة ولكن لا تحمل نفس نظام كأس العالم. أهم المنافسات التي تحدث بين الأندية في كرة القدم هي المنافسات القارية، والتي تُنظم بين أندية كل قارة مثل دوري أبطال أوروبا في أوروبا وكأس ليبرتادوريس في أمريكا الجنوبية. كل من فاز ببطولة قارته يشارك في كأس العالم لأندية كرة القدم التي تنظم بين بطل كل قارة.

المنافسات المحلية

الهيئات المسؤولة لكرة القدم في كل دولة تدير نظام دوري يُلعب في كل موسم محلي، ويقسم إلى عدة درجات، بحيث يحصل كل فريق في الدوري على النقاط في الموسم اعتمادًا على النتائج التي يحققها. توضع الفرق في جدول وتُرتب حسب عدد النقاط التي أحرزها كل منها. عادةً، يواجه الفريق جميع الأفرقة في الدوري مرتين، في أرضه مرة وخارج أرضه مرة أخرى ضد أي فريق آخر في كل موسم، وبطولة الدوري هي جولة مجموعة نهائية يتحدد فيها الفائز عن طريق عدد النقاط. في نهاية الموسم يحصل الفريق الذي في المركز الأول على البطولة ويصبح البطل. النوادي في المراكز الأولى قد ترتفع إلى درجة أعلى، والنوادي في المراكز الأخيرة قد تنزل إلى درجة أقل من الدرجة التي تلعب فيها. الأندية التي تحتل المراكز الأولى قد تلعب أيضًا في المسابقات الدولية في الموسم التالي. يظهر الاستثناء لهذا النظام في بعض الدوريات الأمريكية اللاتينية التي تقسم بطولات كرة القدم لصنفين: الافتتاح والختام، وهي تتوج بطلًا لكلاهما. معظم البلدان تضيف بطولة "كأس" إلى جانب الدوري وهذه البطولة تعتمد على نظام خروج المغلوب بشكل تام.

الدرجات الأعلى في دوريات بعض البلدان قد تدفع فرقها مبلغًا عاليًا للنجوم اللاعبين، بينما قد يعمل لاعبي فرق الدرجات الأقل أعمالًا مؤقتة. أفضل خمسة دوريات في أوروبا - بوندسليغا (ألمانيا)، وبريميرليغ (إنجلترا)، ولا ليغا (أسبانيا)، وسيريا أي (إيطاليا) وليغ 1 (فرنسا)- تجذب أفضل لاعبي العالم وكل دوري منهم يبلغ مجموع أجور تكاليفه 600 مليون جنيه استرليني (763 مليون يورو أو 1.185 مليار دولار).

كرة القدم النسائية

لعبت النساء كرة القدم منذ سنة 1895، وهو تاريخ أول مباراة كرة قدم مسجلة للنساء في شمال لندن. صار لهذه الرياضة تقليديًّا علاقة مع الألعاب الخيرية والتمارين البدنية ولا سيما في المملكة المتحدة. لكن هذه النظرة بدأت تتغير في سبعينات القرن العشرين مع إنشاء كرة القدم النسائية في المملكة المتحدة. كرة القدم النسائية هي إحدى الرياضات الأبرز في عدة بلدان حاليًا، وإحدى الرياضات القليلة التي توفر دوريات محترفة للنساء.

شهد نمو كرة القدم النسائية في العالم انطلاق المنافسات الكبيرة على المستويين الوطني والدولي كما منافسات الرجال. واجهت كرة القدم النسائية العديد من الصعوبات، وشهدت عصرها الذهبي في المملكة المتحدة في بداية عشرينات القرن العشرين، حيث كانت تجتمع الحشود لتصل إلى 50000 متفرج في بعض المباريات، ولكن هذا توقف في 5 ديسمبر 1921 عندما صوَّت الاتحاد الإنجليزي لكرة القدم بحظر اللعبة من الأراضي التي تستخدمها النوادي الأعضاء. أُلغي حظر الاتحاد في عام 1969 مع تصويت الاتحاد الأوروبي لكرة القدم على الاعتراف رسميًّا بكرة القدم النسائية في عام 1971. نُظم كأس العالم لكرة القدم للسيدات لأول مرة في عام 1991، وأصبحت هذه البطولة تُنظم كل أربع سنين منذ ذلك الوقت.

الأشكال المختلفة من كرة القدم قد تنظم بعدد أقل من اللاعبين (مثل رياضة 5 لكل جانب) وقد تلعب في أرض غير عشبية (مثل كرة القدم الشاطئية وكرة الصالات) وقد تنظم لأفرقة يعانون من إعاقات (مثل كرة قدم للمعاقين). إحدى الأشياء التي تجتذب الناس للعب كرة القدم هي إمكانية لعبها في الأحياء وبعدد قليل من المعدات، فالمباراة يُمكن أن تلعب في أي مساحة مفتوحة ذات حجم مقبول للملعب مع كرة وأداتان تحددا المرمى وتكونان بمثابة عارضتين. في مثل هذه المباريات يمكن أن يتخذ كل جانب إحدى عشر لاعب، ويستخدم كلًّا منهما عددًا محدودًا أو معدلًا من القوانين الرسمية للعبة، ويمكن أن يدير اللاعبون المباراة بأنفسهم.

وصلات خارجية

# data[].attributes.attachment_link.title
كرة القدم - ويكيبيديا

# data[].attributes.attachment_link.description
لاعب يسدد الكرة باتجاه المرمى كرة القدم هي رياضة جماعية تُلعب بين فريقين يتكون كل منهما من أحد عشر لاعبًا تلعب بكرة مُكوَّرة. يلعب كرة القدم 250 مليون لاعب في أكثر من مائتي دولة حول العالم، فلذلك تكون الرياضة الأكثر شعبية وانتشارًا في العالم. تُلعب كرة القدم في مستطيل الشكل مع مرميين في جانبيه.

# data[].attributes.headline
אני בחרתי לכתוב על כלבים 

# data[].attributes.subject
אני בחרתי לכתוב על כלבים 

# data[].attributes.body
אני אוהב כלבים כי הם חכמים ונאמנים לאנשים כמו כן כלבים שומרים עלינו ועל הבתים שלנו

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
אופַניים הם כלי תחבורה יבשתי בעל שני גלגלים (אופנִים), המונע ב כוחו שריריו של אדם, ובדגמים מסוימים בכוחו של מְנוע עזר. האופניים נרשמו כ פטנט בשנת 1819, ומאז התפתחו דגמים שונים, בעלי עיצוב, תנוחת ישיבה וצורת הנעה שונים. אופני טנדם הם אופניים המונעים על ידי יותר מרוכב אחד (לרוב שניים).

נסיעה או רכיבה על אופניים הן אחת מצורות התנועה המרכזיות בחלקים מסוימים של העולם. ב מדינות מתפתחות זהו כלי תחבורה נפוץ מטעמי עלות, ואילו ב מטרופולינים רבים ב אירופה ו צפון אמריקה האופניים הם כלי תחבורה מהיר ונוח בתנועה הסואנת. אופניים מתוצרת חברת יונה מעופפת הסינית הם כלי הרכב הנמכר ביותר בהיסטוריה עם מעל חמש מאות מליון זוגות שנמכרו.

אופניים משמשים גם כלי עבודה, להסעת משא או אנשים (למשל ריקשות), או למופעים אקרובטיים מול קהל. רכיבה על אופניים היא גם צורת בילוי ו ספורט נפוצה. מדי שנה נערכים מרוצי אופניים מקצועניים, שהמפורסמים שבהם הם ה טור דה פראנס וה ג'ירו ד'איטליה ל אופני כביש, ותחרויות אחרות ל אופני הרים או אופני BMX. דגמי אופניים מיוחדים מתאימים גם לתחרויות במסגרת ספורט נכים, כמו אופני יד.

במהלך מאות השנים האחרונות תרמו ממציאים ומפתחים מספר לפיתוח האופניים. לאופניים קדמו ה וולוסיפד, ודגמים אחרים של כלי רכב המונעים בכוח האדם. הדגם הראשון המתועד של אופניים הוצג לציבור ב פריז בשנת 1818 על ידי הברון הגרמני קארל פון דרייס. אופניים אלה הונעו על ידי דחיפה של רגלי הרוכב כנגד הקרקע, ונודעו כ"אופני דחיפה", או דרייסין על שם ממציאם. לאופני הדחיפה היו שני גלגלים אשר נעו באותו קו, ואשר חוברו על ידי מסגרת עץ. הרוכב ישב בפיסוק בין שני הגלגלים כשכפות רגליו מגיעות אל הקרקע ודוחפות את האופניים, בעוד שה היגוי נעשה בגלגל הקדמי.

"לשלוחים הרבים אשר למקום לעזור למלאך המות להעביר את בני האדם מחיים למות, נתוספו עוד מכונות הועליסאפעד או בייציקל ( מרכב בעל שני אופנים אשר ירכב עליו האדם ויניעו ברגליו). לאות על זה הוא כי בלאנדאן לבד מתו בירח אחד מכ"ה לירח אוגוסט עד כ"ה לירח סעפטעמבער חמשה ועשרים איש. רוכבי האחשתרנים האלה, לבד אשר ארבעה ושבעים מרוכבים האלה נפצעו במשך ההיא פצעים אנושים, וגורלם תלוי עוד ועומד."

בשנת 1839 תרם הנפח ה סקוטי קירקפטריק מקמילן לשכלול האופניים, כאשר יצר גל ארכובה להנעת הגלגל האחורי, ובכך למעשה יצר את האופניים המודרניים הראשונים.

בסוף שנות ה-60 של המאה ה-19 פנו הצרפתים ארנסט מישו ופייר ללמן לכיוון חדש בעיצובם של אופני ה-Boneshaker (מטלטל העצמות) אשר היו האופניים הראשונים שהכילו דוושות. דגם אופניים זה היה עשוי כולו מ עץ, ובהמשך הכיל צמיגי מתכת. הכינוי "מטלטל עצמות" התייחס לכך שהנסיעה בכלי התחבורה הייתה מאוד לא נוחה.

במהלך 1870 הממציא האנגלי ג'יימס סטארלי (James Starley) החל לייצר את דגם האופניים " אופני פני-פרת'ינג", אשר התבסס במידה רבה על דגם ה-boneshaker הצרפתי. דגם האופניים החדשני של סטארלי הכיל גלגל קדמי גדול במיוחד (בקוטר של מקסימום 1.5 מטרים), אשר אפשר לרוכב לנסוע במהירויות גבוהות יותר מאופני ה-boneshaker. אופניים אלה היו קשים לרכיבה, המיקום הגבוה של המושב יצר חלוקת משקל גרועה, וסיכן את הרוכב ב נפילה מגובה רב. אופני הפני-פרת'ינג זכו להצלחה רבה עד ל שנות ה-90 של המאה ה-19 כאשר סוג האופניים הדומיננטי החל להיות אופני הבטיחות אשר הכילו שני גלגלים שווים ושרשרת הנעה.

כמה מן החסרונות של אופני הפני-פרת'ינג תוקנו ב"אופני הבטיחות", מבלי להתפשר על מהירותן, וזאת על ידי הקטנת קוטר הגלגל הקדמי, הוספת הילוכים והזזת המושב לאחור. עם זאת, השילוב של דיווש והיגוי דרך הגלגל הקדמי נותר בגדר בעיה. בעיה זו נפתרה על ידי סטרלי, לאוסון ושרגולד על ידי פיתוח הנעה באמצעות שרשרת. בזכות המושב הנמוך וחלוקת המשקל המשופרת, האופניים מדגם רובר של סטרלי, משנת 1885, מתוארים בדרך כלל כאופניים המודרניים הראשונים. זמן קצר אחר כך פותחה השלדה המשולשת הכפולה המוכרת עד היום באופניים.

העיצובים החדשים תרמו לנוחות הנסיעה ולהרחבת השימוש באופניים עד כי שנות התשעים של המאה ה-19 כונו "עידן הזהב של האופניים". בשנת 1888 הסקוטי, ג'ון בויד דאנלופ הציג לראשונה את ה צמיג המנופח ב אוויר ואשר הפך חיש מהר לצמיג המקובל בעולם. זמן קצר אחר כך פותח מנגנון הגלגל החופשי, המאפשר לגלגל להסתובב בעוד הדוושות נחות, פיתוח זה תרם רבות לבטיחות הנסיעה. פיתוח זה הוביל מצידו אף לפיתוחים נוספים, כגון הילוכי דריילר (המכילים גלגלי שיניים במספר גדלים) וכן לפיתוח מעצורים המופעלים בידית. פיתוחים אלה אומצו רק בהדרגה ולאורך השנים, על ידי רוכבי האופניים. תחילת המאה העשרים הביאה לפריחה של מועדוני אופניים משני עברי האוקיינוס האטלנטי. עד מהרה התפתח גם ספורט מרוצי האופניים וזכה לאהדה רבה בציבור.

בראייה היסטורית מתברר כי ייצור אופניים הפך לקרקע נוחה לצמיחת תעשיות אחרות, והוביל להתפתחויות משמעותיות בהליכי עיבוד מתכות, עבור שלדת האופניים ועבור חלקים אחרים כגון מיסבים כדוריים, ברגים, גלגלים ועוד. פיתוחם של הליכי ייצור אלה אפשרו לבעלי מקצוע מיומנים ליישם חלקים אלה אף בפיתוחם וייצורם של הדגמים הראשונים של ה מכונית וה מטוס. החברה שהקים מפתח האופניים סטרלי בסוף המאה ה-19, חברת האופניים רובר בע"מ, הפכה מאוחר יותר ליצרן כלי הרכב רובר. יצרני כלי הרכב מוריס (ב אנגליה) ו סקודה (ב צ'כיה) החלו דרכן בייצור אופניים, כך גם הנרי פורד. גם לחלק מאבות התעופה, כמו האחים רייט ו ריצ'רד פירס, היה רקע של ייצור אופניים.

כמה ממועדוני האופניים הלאומיים ואגודות רוכבי אופניים בעולם המערבי, היו מן התומכים הבולטים בפיתוח כבישים וכבישים מהירים. בארצות הברית "הליגה האמריקאית של רוכבי האופניים" בלטה בפעילותה לשיפור הכבישים בסוף המאה ה-19 וייסדה את "התנועה הלאומית לכבישים טובים". באופן אירוני, הנהנית העיקרית מפעילותם הפוליטית ומפיתוח הכבישים הייתה תעשיית כלי הרכב הממונעים.

עד לשנים האחרונות, יצרני האופניים בעולם המערבי היו בונים בעצמם את שלדת האופניים ומשתמשים בחלקים שיוצרו על ידי אחרים כדי לבנות את האופניים בשלמותן, אף שיצרני אופניים גדולים מאוד (דוגמת ראלי למשל) ייצרו בעצמם כמעט את כל חלקי האופניים. בשנים האחרונות שינו יצרנים אמריקאיים ואירופיים את שיטות הייצור. היום חברות אופניים רבות אינן עוסקות בייצור החלקים כלל, אלא בהרכבת האופניים בלבד, בעוד שהייצור נעשה על ידי יצרנים אחרים. חברות אופניים חדשות, או קטנות רבות, אינן עוסקות כלל בייצור או בהרכבה, אלא בעיצוב האופניים בלבד, כאשר הייצור מתנהל על ידי חברות אחרות. בימינו, כשישים אחוז מכלל הייצור העולמי של אופניים נעשה ב סין. זאת הודות לעלויות הייצור הנמוכות במדינה זו. אולם, ככל שהכלכלה של סין ו הודו מתפתחת, הולך ופוחת השימוש באופניים במדינות אלה ועולה השימוש ב אופנועים ובמכוניות.

לדעת סוציולוגים שונים האופניים תרמו לגיוון הגנטי של תושבי אזורים נידחים, בכך שאפשר להם להגיע בקלות למקום היישוב הקרוב ולהגדיל את "מעגל החיזור". בערים, סייעו האופניים להפחית את הצפיפות במרכזי הערים על כך שאפשרו לפועלים להתגורר בפרברים ולהגיע לעבודתם ביעילות ובמהירות. האופניים הפחיתו גם את התלות ב סוס כאמצעי תחבורה. האופניים אפשרו גם לתושבי הערים לנסוע להנאתם במרחבי הכפר, זאת בזכות היותם של האופניים יעילים וחסכוניים באנרגיה הרבה יותר מהליכה ברגל ואף מהירים יותר.

עם המצאת האופניים נידונה בהלכה היהודית סוגיית ה שימוש באופניים בשבתות וחגים. אחד מהראשונים להתייחס לסוגיה היה הרב יוסף חיים מבגדאד (ה" בן איש חי", 1834-1909), שהשיב לשאלה שנשלחה אליו מ מומביי שבהודו אודות "קרון שקורין גאר"י שקבוע בו שני גלגלים, ואינם מושכין אותו בהמות ולא בני אדם, אלא הוא מהלך מאליו על ידי היושב בו שדוחה את הגלגלים ברגליו, ורצינו לדעת אם מותר לרכוב בזה הגאר"י בשבת ו יום טוב". הרב השיב שהדבר מותר בתוך העיר ובסייגים נוספים, אולם רוב הרבנים חולקים עליו ואוסרים זאת מטעמים שונים, בין היתר משום שזהו "מעשה של חולין" וממילא אינו מתאים לכבוד השבת. גם בימי חול נתפסת הרכיבה באופניים בקרב חלקים מ החברה החרדית בישראל כשעשוע לילדים בלבד והיא אינה נפוצה אצל מבוגרים. זאת בניגוד לקהילות אחרות, בהן יהדות אנטוורפן שבה אברכים הרוכבים על אופניים הוא מחזה נפוץ.

נושא רכיבת אופניים וצניעות הוא נושא נוסף בו דנו הפוסקי ההלכה היהודים בדורות האחרונים האם ברכיבה של נשים יש משום חוסר צניעות? בסופו של דבר קבעו הפוסקים שצניעות ברכיבה היא תלוית מנהג המקום וכן הלבוש אותו ניתן ללבוש בשעת הרכיבה, במקומות בהם נשים נוהגות לרכוב על אופניים אין ברכיבה משום חוסר צניעות וזאת בתנאי שצניעות הלבוש נשמרת. גם לקביעה זו יש חולקים בקבוצות דתיות שונות ובחברה חרדית הקביעה שלהן לא תתקבל.

האופניים נחלקים לדגמים אחדים:

ההיסטוריה של רכיבת האופניים

אבנר שפירא, "סוס לגנדרנים": 200 שנה להמצאת האופניים, באתר הארץ, 13 ביוני 2017

נעמה ריבה, ההיסטוריה המרתקת של האופניים, במלאת 200 שנה להמצאתם, באתר הארץ, 12 ביולי 2017

גליליאו צעיר, האופניים: מאז ועד היום, באתר ynet, 6 בפברואר 2009

״כמו אבן מתגלגלת״ - פרק על אנני לונדונדרי, האישה הראשונה שהקיפה את העולם באופניים, בפודקאסט ״מינהר הזמן״, ״כאן״, תאגיד השידור הישראלי, 8 בפברואר 2018

א. בן נפתלי, ‏השימוש ביחידות של רוכבי אופניים, מערכות גיליון מחנות, נובמבר 1939

נועה מנהיים, רוכבים אל המחר, באתר הארץ, 26 ביולי 2012

עופר אדרת, מסע אופניים חוצה ישראל (1928), באתר הארץ, 26 בפברואר 2021

אמנון דירקטור, בעולם הבינו ש"תיירות אופניים" היא בוננזה, בישראל עוד מחכים, באתר הארץ, 6 בפברואר 2022

פיזיקה של אופניים

סוגים ומבנה אופניים

# data[].attributes.attachment_link.title
אופניים - ויקיפדיה

# data[].attributes.attachment_link.description
אופַניים הם כלי תחבורה יבשתי בעל שני גלגלים (אופנִים), המונע ב כוחו שריריו של אדם, ובדגמים מסוימים בכוחו של מְנוע עזר. האופניים נרשמו כ פטנט בשנת 1819, ומאז התפתחו דגמים שונים, בעלי עיצוב, תנוחת ישיבה וצורת הנעה שונים. אופני טנדם הם אופניים המונעים על ידי יותר מרוכב אחד (לרוב שניים).

# data[].attributes.headline
 ריאן          אופניים אמצעי תחבורה חשובה  לנו כאשר  הילדים רוכבים על אופניים רגלים מחזקת   את הגוף השרירים ועושים ספורט אופניים חשמליים מגיעים בקלות למקום שרוצים עוזרים לאימא לקנות דברים גם משתממש בה כדי לטייל בטבע 

# data[].attributes.subject
 ריאן          אופניים אמצעי תחבורה חשובה  לנו כאשר  הילדים רוכבים על אופניים רגלים מחזקת   את הגוף השרירים ועושים ספורט אופניים חשמליים מגיעים בקלות למקום שרוצים עוזרים לאימא לקנות דברים גם משתממש בה כדי לטייל בטבע 

# data[].attributes.headline
החתול היא הבעל החיים ה

# data[].attributes.body
החתול היא הבעל החיים המודף לי ביותר , כי היא החיות היפות ביותר , גם החתול היא בעל החיים הקרובה ביותר לבני אדם , יש לה עיניים כחולות גדולות ויפות .

ורגליים קטנות שחורות , ואני משחק עםם כל יום

אני אקנה לה אוכל לחתולים , ויש לה פעילות נהדרת , וניבים חדים קטנים , והיא אל פוגעת באדם .

עטא נסאר .

# data[].attributes.body
שלום, אני מאוד אוהבת אוכל בריא, אני מעדיפה אותו על פני מזון מהיר, אני מרגישה שאוכל בריא מביא לי אנרגיה חיובית, הם העדיפו אוכל בריא כי הוא מכיל חלבונים ועמילנים, ויש להם הרבה יכולות ומועילים לבריאות. אוהבים אוכל בריא, אבל הם מועילים לבריאות ושמשקלים את הגוף ואפילו עוזרים במובנים רבים. יתרונות גדולים לגוף. אני מרגישה טוב יותר כשאני אוכל אוכל בריא•

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
​שאלה של מטופלים שלי, שחוזרת על עצמה מדי פעם, היא: "האם אני חייבת לאכול דברים 'בריאים' בלבד?", למשל, להעדיף תמיד אורז מלא על פני אורז לבן? או שוקולד חרובים על פני שוקולד רגיל? וסלט פירות ליום הולדת במקום עוגה? או חזה עוף בתנור נטול שמן במקום שניצל?.

האמת, שאלה טובה מאוד. הרבה אנשים מתלבטים אם כדי לשמור על הבריאות חייבים לאכול כל הזמן מזון בריא. האם אפשר מדי פעם "לחטוא" עם משהו קצת פחות בריא? והאם אפשר לפעמים לשלב עוגה או משהו בסגנון בתפריט?

כדי לענות על השאלה צריך קודם כול להבין מה זה בכלל אוכל בריא.

איך קובעים מהו אוכל בריא?

בוחנים את כל המרכיבים של המזון ואת השפעתם על הגוף. למשל, ירקות ופירות נחשבים בריאים מכיוון שהם מספקים לגוף הרבה ויטמינים, מינרלים וסיבים תזונתיים. הם גם מכילים נוגדי־חמצון (אנטי־אוקסידנטים) המפחיתים את הנזק שנגרם לנו מהרדיקלים החופשיים.

וחוץ מפירות ומירקות?

גם בשר עוף, בשר בקר ובשר הודו נחשבים למזונות בריאים המספקים חלבונים איכותיים ושילוב מיוחד של ויטמינים ושל מינרלים שלא תמיד נמצאים בירקות.

מה עוד?

מוצרי חלב מספקים לגוף כמות גבוהה מאוד של סידן, חלבון איכותי משני סוגים (קזאין ו־WHEY) ואף מינרלים חיוניים כמו אשלגן, מגנזיום ונתרן.

מה בנוגע למתוקים?

גם מאכלים מתוקים כמו דבש ושוקולד יכולים להיחשב מאכלים בריאים בשל תכולה גבוהה של חומרים נוגדי חמצון, ויטמינים חיוניים (למשל, בדבש ישנם ויטמינים מקבוצה B) ואף חומרים שמעודדים תחושה טובה בגוף לאחר האכילה (גם זה חשוב לבריאות).

אילו מאכלים נחשבים להכי בריאים?

אלה שבמחקרים נמצא קשר ישיר ביניהם לבין מניעת סרטן, הגנה על רקמות הגוף, הספקה של ויטמינים ושל מינרלים חיוניים ובכלל שילוב מנצח של כמה שיותר מדדים תזונתיים התורמים לבריאות הגוף.
והם?

בראש הרשימה: דג סלמון, אוכמניות, יין אדום, אגוזי מלך, ירקות ירוקי עלים, דגנים מלאים ויוגורט.

מהו מזון לא בריא?

למרות היתרונות הבריאותיים המרשימים של המזונות הבריאים שתיארתי, לכל אחד מהם יש תכונות נוספות שעלולות בעת צריכה לא נכונה לפגוע בבריאות. הפירות, עם כל היתרונות שלהם, מכילים גם סוכרים פשוטים, ולכן בעת צריכה מוגזמת הם עלולים לעודד השמנה, עלייה של ערכי הסוכר בדם ואף הצטברות של שומנים עודפים בדם.

בשר הבקר, למשל, שמספק לנו כל כך הרבה חלבון איכותי, ברזל חשוב וּויטמין B12, מכיל גם כמות יחסית גבוהה של שומן רווי ושל כולסטרול.

מוצרי החלב העשירים בחלבון ובסידן עלולים גם הם להכיל בחלק מהמקרים שיעורי שומן מאוד גבוהים, כולסטרול ושומן רווי. מכאן שגם מזון שבעבור אדם אחד ייחשב טוב וחשוב לבריאות, עלול להיות ממש לא מתאים לאחר הסובל מהשמנה, מערכי כולסטרול גבוהים או ממחלת הסוכרת.

במקרים האלה ההגבלות על מגוון המזונות המותרים הרבה יותר חמורות. לפעמים שומעים גם המלצות לא לאכול דגנים לבנים אלא להעדיף רק דגנים מלאים. עם זאת יש לזכור כי גם לדגנים המלאים העשירים בסיבים תזונתיים, בוויטמינים ובמינרלים חיוניים יש כמה חסרונות תזונתיים. חלק מהסיבים התזונתיים (במיוחד החיטה המלאה) מפריעים לספיגת סידן וברזל בגוף. לכן גם במקרה הזה לא צריך להיות קיצוניים ולאכול רק דגנים מלאים כל היום.

מה בנוגע לאוכל בריא שבתהליך ההכנה שלו הפסיד את היתרונות שלו?

יש גם כזה. לפעמים מזון בריאות עלול להגיע לצלחת שלנו לאחר שעבר תהליכים שפגעו בערכו התזונתי ואף הוסיפו חסרונות בולטים. למשל תהליכים של טיגון ארוך, הוספת חמאה, שמנת ומרגרינה יספקו כמויות גבוהות של שומן לא בריא (שומן רווי ושומן טרנס) למזון, ואז ערכו הבריאותי עלול להיפגע בצורה ניכרת אף שבמקור המזון יכול היה להיות ברשימת המזונות הבריאים ביותר.

לפעמים גם התבלינים פוגעים באיכות המזון. תוספת רבה של מלח עלולה להזיק לבריאות, ולכן ערכים גבוהים של מלח, גם באוכל בריא לכאורה, יפגעו בערכו התזונתי הבריאותי. למשל, חטיפים מלוחים, גבינות מלוחות ותחליפי בשר על בסיס סויה מכילים כמות גבוהה של נתרן. גם אם הטעם של המזון שאתם אוכלים אינו בהכרח מלוח, יכול להיות שתכולת המלח בו תהיה רבה, כיוון שלמלח יש עוד תפקידים בתעשיית המזון חוץ מתוספת הטעם.

אז איך יודעים מה לאכול?

החוכמה היא לדעת לשלב הכול במידה במסגרת התפריט היומי או התפריט השבועי בלי לוותר על המאכלים שאוהבים ולא להרגיש שסובלים כאשר אוכלים רק מאכלים "בריאים". איך עושים את זה? מחפשים, למשל, אותה גרסה של מזון בריא עם פחות מלח, לא מטוגן או ללא תוספת מרגרינה או חמאה או שמנת. ואם לא רוצים לוותר על טעם? מנסים להגביל את תדירות האכילה של המזון "הפחות בריא" לפעם בשבוע, פעם בחודש או אף בתדירות נמוכה עוד יותר.

איך עוד אפשר לגוון?

אם לא טעים לכם לאכול כל הזמן אורז מלא, פסטה מלאה ולחם מלא, אפשר לגוון ולצרוך מדי פעם מזון לא מלא - ועדיין לתרום הרבה מאוד לבריאות. למשל, אפשר להחליט שמקפידים על לחם מלא, אך לא מתעקשים תמיד על אורז מלא. אל תשכחו שגם לאורז הלבן יש מעט יתרונות תזונתיים. ולכן, אם לטעם שלו יש יתרון ברור עבורכם, אין בעיה לשלבו בתפריט היומי. במידה, כמובן.

ואם, למשל, אני לא יכול בלי בשר בקר?

אז יש להעדיף חלקים רזים הדלים בשומן רווי ובכולסטרול, כמו פילה, שייטל וסינטה. אם יש בעיה של כולסטרול בדם, כדאי להקפיד לא לצרוך את המנה יותר מפעם בשבוע, ועדיף לאכול נתח בשר אמיתי ולא אותו סוג בשר בגרסתו הטחונה, הכוללת גם תוספת שומן גדולה (בדרך כלל מוסיפים להמבורגר או לקבב 30% שומן כבש או מזונות שומניים אחרים).

מה בנוגע למוצרי חלב?

רצוי לסנן ולהעדיף מוצרי החלב העשירים בסידן והמכילים שיעורי שומן מופחתים.

ומה בנוגע לפירות?

אם יש בעיה של סוכר ו/או של השמנה, מומלץ להגביל את צריכת הכמות היומית לשתיים־שלוש מנות פרי ביום.

אם אני חייב משהו מתוק?

אז להעדיף שוקולד מריר העשיר יותר בנוגדי חמצון, אך גם במקרה הזה לא להגזים בכמויות בשל שיעורי השומן הגבוהים במוצר. דרך אגב, ההמלצה הזאת נכונה גם בנוגע לדבש. ואם כבר רוצים "להתפרע" עם חתיכת עוגה או עם ממתק אחר שלא בהכרח נכנס לרשימת המאכלים הבריאים, אין בעיה לעשות זאת במידה - פעם בשבוע, למשל. ובאותו היום רצוי לא להגזים בכמויות של שאר המאכלים.

אז איך יודעים מתי זה בסדר לאכול אוכל "לא בריא"?

החוכמה היא לבחור נכון איפה להשקיע את הקלוריות הפחות בריאות. כלומר, אם הגעתם למסיבה, ואת פניכם קידמו גם חטיפים מטוגנים, גם עוגה וגם בורקסים, ואתם לא יודעים מה לעשות עם עצמכם - בחרו רק דבר אחד מרשימת המזונות הפחות בריאים.

בשורה התחתונה: אל תהיו פנאטים! אל תאכלו עם רגשות אשם, אך השתדלו מאוד שהתפריט היומי שלכם יהיה מבוסס ברובו על המאכלים הבריאים, ומדי פעם שלבו בו באופן מבוקר טעמים ומרקמים מענגים של המזונות "הפחות בריאים".

יעל דרור היא דיאטנית קלינית וספורט בקבוצת כללית

# data[].attributes.attachment_link.title
אוכל בריא ותפריט מזון בריא

# data[].attributes.attachment_link.description
​שאלה של מטופלים שלי, שחוזרת על עצמה מדי פעם, היא: "האם אני חייבת לאכול דברים 'בריאים' בלבד?", למשל, להעדיף תמיד אורז מלא על פני אורז לבן? או שוקולד חרובים על פני שוקולד רגיל? וסלט פירות ליום הולדת במקום עוגה? או חזה עוף בתנור נטול שמן במקום שניצל?. האמת, שאלה טובה מאוד.

# data[].attributes.headline
              בחרתי לכתוב על סוסים כי אני אוהבת את החייה הזואת כי היא חזקה   ויפה יש לה גוף מדהים בנוסף לזה יש לה צריכים חשובים לבן אדם רכיבה חלק מהרכיבה טיפולית וחלק שעשועי למשל אני רוכבת על סוסים ל מטרה תחרותית ויש אנשים שרוכבים על סוסים למען פרנסה הדור שלפנינו הסוס היה מחליף לאותו הכוונה שהוא מסיע אותם ממקום למקום ומעבירים את הסחורה באמצעותו            💕          אייה נסאר

# data[].attributes.subject
              בחרתי לכתוב על סוסים כי אני אוהבת את החייה הזואת כי היא חזקה   ויפה יש לה גוף מדהים בנוסף לזה יש לה צריכים חשובים לבן אדם רכיבה חלק מהרכיבה טיפולית וחלק שעשועי למשל אני רוכבת על סוסים ל מטרה תחרותית ויש אנשים שרוכבים על סוסים למען פרנסה הדור שלפנינו הסוס היה מחליף לאותו הכוונה שהוא מסיע אותם ממקום למקום ומעבירים את הסחורה באמצעותו            💕          אייה נסאר

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
סוס מרוצים

סוסי מוסטנג בארצות הברית

סוסה מניקה

אדם רוחץ סוס בחוף הים של חיפה

סוס הבית ( שם מדעי: Equus ferus caballus או גם Equus caballus caballus‏) הוא בעל חיים מבוית, תת-מין של ה סוס רמכי ממשפחת ה סוסיים. האב הקדמון של סוס הבית היה כנראה ה טרפן שרעה בערבות אסיה ואירופה בתקופה בה בוית הסוס.

ערך מורחב - אבולוציה של הסוס

התפתחות הסוס כפי שאנחנו מכירים היום משוערת לפני כ-45-55 מיליון שנים ומקורו האבולוציוני הראשוני נקרא איוהיפוס שהיה יונק קטן דמוי כלב.

הסוס הוא בהמה גדולה בעלת ארבע רגליים המסוגלת לפתח מהירויות ריצה גדולות. הוא יונק ושייך לסדרת מפריטי פרסה. לסוס זנב גדול ושעיר.

בשלד הסוס יש כ-205 עצמות. לעצמות הרגל של הסוס יש פרופורציות שונות מאלה של אדם. החשיבות הקריטית של כפות הרגליים ורגליו של הסוס סוכמה באימרה האמריקנית, "אין רגל, אין סוס". החלק החיצוני של ה פרסה עשוי מחומר הדומה לציפורן האנושית.

סוסים מותאמים למרעה. לסוס בוגר יש 12 שיניים חותכות בחלק הקדמי של הפה, מותאמות לנגוס בדשא או בצמחייה אחרת. ויש לו 24 שיניים מותאמות ל לעיסה: הטוחנות הקדמיות, ושיניים טוחנות בחלק האחורי של הפה.

משקלו של הסוס נע בין 400 קילוגרם ל-1,000 קילוגרם, בהתאם לזן שאליו הוא שייך ולתזונתו.

חושי הסוס מתאימים לחייו בטבע כ"אוכל עשב" העשוי להוות טרף ולכן חייב להיות מודע לסביבתו בכל עת. לסוס הבית יש את העיניים הגדולות ביותר מכל יונק קרקעי אחר. עיניו ממוקמות בצידי ראשו ומעניקות לו שדה ראייה של למעלה מ-350 מעלות. ראיית היום והלילה טובה, אך הסוס מבחין רק בשני צבעים בדומה לעיוורון צבעים אדום-ירוק בבני אדם שבו צבעים מסוימים, במיוחד גוונים של הצבע האדום, מופיעים כגוון של הצבע ירוק.

חוש הריח של הסוס, נמצא, מבחינת רגישותו, בטווח שבין אדם ל כלב. מעבר לחשיבותו של חוש הריח בזיהוי גורמים סביבתיים חשובים (כגון מזון, מקור מים או שרפה), ממלא חוש הריח תפקיד מפתח באינטראקציות החברתיות של סוסים. לסוס שני מרכזי חוש ריח: הראשון נמצא בנחיריים ובחלל האף ותפקידו לנתח מגוון רחב של ריחות; השני - איבר יעקובסון - ממוקם מתחת לחלל האף ולו מסלול עצבי נפרד במוח, כשעיקר תפקידו הוא לנתח פרומונים.

שמיעתו של סוס היא טובה. פינה של כל אוזן יכולה להסתובב עד 180 מעלות, ומספקת פוטנציאל של 360 מעלות שמיעה, מבלי להזיז את הראש. סוגים מסוימים של רעש, עשוי לתרום ללחץ ועצבנות של הסוס. מחקר ב-2013 ב בריטניה מצביע על כך שסוסים היו יציבים ורגועים ביותר בסביבה שקטה, או בהאזנה ל ג'אז. סימני עצבנות הופיעו בעת האזנה ל מוזיקה קלאסית או מוזיקת רוק. על פי מחקר זה גם מומלץ לשמור ליד סוס על רמת הרעש נמוכה מ-21 דציבלים.

לסוס תחושה טובה של איזון וחוש מישוש מפותח. האזורים הרגישים ביותר הם סביב העיניים, האוזניים, והאף. סוס מסוגל לחוש מגע עדין, כמו נחיתת חרקים בכל מקום בגוף. לסוס יש תחושה מתקדמת של טעם, המאפשרת לו למיין את המספוא, ולבחור את האוכל המועדף עליהם, סוסים בדרך כלל אינם אוכלים צמחים רעילים.

סוסים הם אוכלי עשב, עם מערכת עיכול המותאמת למספוא ועשבים וחומר צמחי אחר, שנצרכת בעקביות לאורך כל היום. לכן, בהשוואה לבני אדם, יש להם בטן קטנה יחסית אבל מעיים ארוכים מאוד, כדי להקל על זרימה קבועה של חומרים מזינים. סוס במשקל 450 קילו יאכל 7-11 קילו של מזון ליום, ובשימוש רגיל, יצרוך 38-45 ליטר של מים ביום. סוסים אינם מעלי גירה, כך שיש להם רק קיבה אחת, כמו בני אדם, אך שלא כמו בני אדם, הם יכולים לעכל תאית, מרכיב עיקרי של דשא. סוסים אינם יכולים להקיא, כך שבעיות עיכול יכולות לגרום במהירות לכאבי בטן והם גורם מוביל במוות.

תוחלת החיים של הסוס היא 25-30 שנה. סוסים מעל גיל 20 יכולים לדהור כל עוד יש שמירה על כושר, וב אנגליה נוהגים לפנק סוסים זקנים ולשחררם למרעה. אך, למרות זאת, אנשים ממשיכים להעביד סוסים שעברו את גיל 20: הם מוכרים אותם לסוחרים כדי שימשיכו לשמש כסוסי עבודה. סוסים אחדים מגיעים לגיל 40, ולעיתים רחוקות אף יותר מכך.

כאשר טמפרטורת גופו של הסוס עולה, במטרה להתקרר, קצב נשימותיו עולה מעשר עד עשרים נשימות לדקה ועד למאתיים ואפילו שלוש מאות נשימות לדקה. באופן זה הוא מבצע את פעולת ה הלחתה, וגורם להתאדות מואצת של נוזלים מלשונו ו קנה הנשימה שלו, ובכך ממזג ואף מוריד את חום גופו. שנת הסוס הפכה לדוגמה לשינה קלה וקצרה, מפורסם גם נוהגו המיוחד לישון בעמידה.

למעשה הסוס ישן גם בשכיבה שינה עמוקה יותר, אך מרבה לנמנם פעמים רבות במשך היום ועושה זאת בעמידה, מה שמאפשר לו זאת הוא תפס מיוחד במפרקי הברכיים אשר מאפשר לו להרפות את שרירי רגליו בלי לקפלן. (בקדמיות זהו מצב אוטומטי בזמן הרפיה, ובאחוריות מופעל בצורת יציבה שונה של הרגל).

מחזור הייחום של סוסה מתרחש בערך כל 19-22 יום, ומתרחש מתחילת האביב לסתיו.

היריון הסוסה נמשך כ-340 ימים, עם טווח ממוצע של 320-370 ימים (11 חודשים). הסוסה ממליטה בדרך כלל סייח אחד; תאומים ייתכנו אבל מדובר בתופעה נדירה ולפעמים מסוכנת. לאחר ההמלטה, הסייח נעמד על רגליו בשעות הראשונות של חייו. כמו כן, בשעות הראשונות לאחר ההמלטה הסייח יונק את חלב האם הראשון. חלב זה הוא חיוני בבניית מערכת החיסון של הסייח מכיוון שהוא מכיל נוגדנים. גמילה של הסייחים נעשית בדרך כלל בגיל שבין ארבעה לשישה חודשים.

סוסים, מסוגלים למגע מיני בגיל 18 חודשים, אבל נדיר אצל סוסים מבויתים (במיוחד הנקבות) להתרבות לפני גיל שלוש. בגיל ארבע סוס נחשב לבוגר, אף שבדרך כלל השלד ממשיך להתפתח עד גיל שש. ההתפתחות תלויה בתנאים נוספים כמו הגודל, הגזע, המין, ואיכות הטיפול.

ממצאים ארכאוזואולוגיים מראים כי האדם החל לביית את סוס הבר באלף הרביעי לפני הספירה, בערבות מרכז אסיה. הסוסים המבויתים הראשונים שימשו לבשר, לרכיבה ולחליבה. הסוס המבוית התפשט במהירות ברחבי אירואסיה באלפים השלישי והשני לפנה"ס. סוסים מבויתים הובאו לראשונה לאמריקה ולאוסטרליה רק לאחר גילוין על ידי האירופאים.

לסוס מגוון רב של שימושים בתרבות האנושית:

הסוס משמש בעבודות המשק ובחקלאות לגרירת מחרשות ועגלות.

הסוס היה כלי תחבורה מרכזי ב־3000 השנים שלפני המצאת מנוע הקיטור. הוא הוביל עגלות וכרכרות ושימש לרכיבה.

במלחמה הסוס היה כלי מכריע.

טקסים.

עבודות שיטור וטיפול בהפרות סדר.

ספורט: מרוצי סוסים, ותחרויות ראווה שונות, ביניהן קפיצות ראווה, רכיבה אומנותית, רכיבה מערבית ועוד.

תרפיה: הסוס משמש גם לרכיבה טיפולית, המסייעת לנכים, בעלי מוגבלויות, ילדים בעלי בעיות קשב וריכוז, חוסר ביטחון עצמי ועוד.

מחקר: הסוס משמש במחקר כחיה נוחה להפקת נוגדנים, על ידי הזרקת האנטיגן, איסוף חוזר של דם הסוס וניקוי הנוגדנים. חוות הסוסים המפורסמת ביותר כחווה מחקרית נקראת "סנטה קרוז".

תחביב: רכיבה על סוסים כתחביב או כאטרקציה תיירותית.

להגנה על פרסת הסוס, פרסות מברזל מונחות על רגליהם, על ידי איש מקצוע - מפרזל. הפרסה גדלה ללא הרף, ובסוסים המבויתים היא צריכה להיות מטופחת בכל 5-8 שבועות.

סוסים, דף שער בספרייה הלאומית

סוס הבית, באתר אנציקלופדיה בריטניקה (באנגלית)

אבי בליזובסקי, פוענח גנום הסוס, באתר הידען, 8 בנובמבר 2009

טובה צדקה, רכיבה לילדים, דבר, 11 ביולי 1966

אנטומיה של הסוס - איברים בגוף הסוס

מילון למונחי סוס, רתמה, עגלה ומחרשה (1948), באתר האקדמיה ללשון העברית

Horses are Very Weird - סרטון הסבר על סוסים (באנגלית)

כל מה שצריך לדעת על גידול סוסים, באתר "אוהבי חיות מחמד"

1. ראו בפסקת הטקסונומיה של ^ סוס רמכי

2. שי קרן, ^ סוסים ישנים בעמידה, באתר Mayhorse, ‏2017-07-28

3. ^ הניו יורק טיימס, היכן בוית הסוס? הגנטיקה מצביעה על רוסיה, באתר הארץ, 24 באוקטובר 2021

4. Outram, A. K., Stear, N. A., Bendrey, R., Olsen, S., Kasparov, A., Zaibert, V.,et al. (2009). ^ The earliest horse harnessing and milking. Science, 323(5919), 1332-1335.

# data[].attributes.attachment_link.title
סוס הבית - ויקיפדיה

# data[].attributes.attachment_link.description
סוס הבית ( שם מדעי: Equus ferus caballus או גם Equus caballus caballus ‏) הוא בעל חיים מבוית, תת-מין של ה סוס רמכי ממשפחת ה סוסיים. האב הקדמון של סוס הבית היה כנראה ה טרפן שרעה בערבות אסיה ואירופה בתקופה בה בוית הסוס.

# data[].attributes.headline
למאר נסאר                                                                                     אין כמו צילום בטבע ובמיוחד צילום בעלי חיים איך הם חיים מה אוכלים מה שותים . בכל יציאה לשטח עם המצלמה אנחנו פוגשים במראות מרהיבים, ברגעים מקסימים ובפרטים קטנים ומדויקים, שנראים כאילו יצאו מתוך סרט טבע באיכות הגבוהה ביותר.

# data[].attributes.subject
למאר נסאר                                                                                     אין כמו צילום בטבע ובמיוחד צילום בעלי חיים איך הם חיים מה אוכלים מה שותים . בכל יציאה לשטח עם המצלמה אנחנו פוגשים במראות מרהיבים, ברגעים מקסימים ובפרטים קטנים ומדויקים, שנראים כאילו יצאו מתוך סרט טבע באיכות הגבוהה ביותר.

# data[].attributes.body
https://galitz.co.il/articles/behind-the-lens-wildlife-encounters/

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
גליץ בית הספר לצילום מעשי

# data[].attributes.attachment_link.title
מאחורי העדשה: מפגשים מרתקים עם בעלי חיים - גליץ בית הספר לצילום מעשי

# data[].attributes.attachment_link.description
אין ספק שבצילום טבע ובעלי חיים טמונים קסם ועושר בלתי נדלים. בכל יציאה לשטח עם המצלמה אנחנו פוגשים במראות מרהיבים, ברגעים מקסימים ובפרטים קטנים ומדויקים, שנראים כאילו יצאו מתוך סרט טבע באיכות הגבוהה ביותר.

# data[].attributes.headline
העתיקו את הקישור והסבירו מדוע הנושא/מאמר הספציפי הזה מעניין אתכם.( כתבו עד 5 שורות)

# data[].attributes.subject
העתיקו את הקישור והסבירו מדוע הנושא/מאמר הספציפי הזה מעניין אתכם.( כתבו עד 5 שורות)