# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Centrale bankiers moeten in feite liegen over hun rol en hun acties, omdat ze een systeem in leven proberen te houden dat niet meer functioneert. Het is één groot moral hazard, aldus politicoloog Sander Boon. In een nieuwe GoldRepublic podcast legt hij uit hoe centrale banken de controle over het internationale monetaire systeem op basis van de eurodollar markt zijn kwijtgeraakt.

Boon legt uit hoe staatsobligaties de kern vormen van ons huidige monetaire systeem. Een fundamenteel gebrekkige basis, want staatsobligaties zijn niet altijd veilig. Hoewel de Bank voor Internationale Betalingen (BIS) al in 1988 verklaarde dat staatsobligaties risicovrije activa zijn, is de realiteit dat de financiële markten risico's inprijzen. Tijdens de Europese schuldencrisis bijvoorbeeld liepen de spreads tussen Duitse en Italiaanse obligaties sterk uiteen. Landen als Griekenland bereikten zelfs een punt waarop ze hun schulden bijna niet meer konden herfinancieren.

Moral hazard

Omdat staatsobligaties aan de basis liggen van ons huidige monetaire systeem hebben centrale banken geen andere optie dan te garanderen dat deze activa veilig zijn. Daarom kopen zij na elke financiële crisis staatsobligaties op.

"Centrale banken houden een systeem in leven dat niet zou moeten bestaan. Het is één grote moral hazard. De Bank for International Settlements noemt het expectations dominance. Je hebt fiscal dominance, financial dominance en expectations dominance. Fiscal dominance is dat centrale banken regeringen moeten financieren. Financial dominance is wanneer het financiële systeem zo wankel is dat de centrale bank moet optreden als ultieme koper, zoals we zagen in 2008 en opnieuw in maart vorig jaar.

Expectations dominance is het punt waarop centrale banken door het publiek, door politici en door de financiële wereld worden gedwongen om alle posities op hun balansen te zetten om de wereld te redden. En dat is in feite het morele gevaar dat nu in het systeem zit. Het is een gijzeling waar we niet uit kunnen komen.

En nu zien we politici wakker worden. In het verleden konden we onze staatsobligaties financieren in het financiële systeem, maar dan moesten we wel enige discipline aan de dag leggen. We moesten fiscaal conservatief zijn, omdat de markten onze staatsobligaties moesten afnemen. Maar nu financieren centrale banken in feite regeringen en zeggen politici: 'Prima, nu kunnen we klimaatmaatregelen nemen. Allemaal gefinancierd door de centrale bank.'"

Bitcoin en de strijd tussen publiek en privaat geld

Volgens Boon is de opkomst van Bitcoin en andere cryptovaluta een heropleving van privaat geld in een wereld die gedomineerd wordt door het fiatgeld dat wordt uitgegeven door overheden en centrale banken. Hij vergelijkt de opkomst van cryptovaluta met de periode na de Middeleeuwen, toen particuliere geldmarkten ontstonden in handelscentra als Amsterdam en Venetië.

Deze particuliere geldmarkten verbeterden zowel de handel als de rijkdom, omdat het de handel over zowel korte als lange afstanden ondersteunde.

"Na de ontwikkeling van de geldmarkt groeide de handel. Ook over langere afstanden. Dit werd allemaal mogelijk gemaakt door nieuwe innovaties, door nieuwe vormen van privaat geld. Omdat het privaat was vertrouwden mensen het. Er was geen behoefte aan regulering, want iedereen profiteerde ervan.

In principe is het eurodollarsysteem dat in 1955 ontstond ook een privaat geldinitiatief. Het offshore dollarsysteem is een privaat geldsysteem. Regeringen gebruikten en misbruikten het. Nu zijn we op een punt waarbij nieuwe technologie, dankzij computerkracht, het mogelijk maakt om een nieuw privaat geldinitiatief op te zetten. En ik denk dat dat hard nodig is, want het overheidssysteem, het moral hazard systeem, heeft een rem nodig."

Digitaal centralebankgeld

Centrale banken reageren op de opkomst van Bitcoin door hun eigen digitale valuta aan te kondigen. En ze hebben haast, nu steeds meer beleggers Bitcoin beginnen te kopen als alternatieve belegging. De Bank of Canada wil binnen twee jaar digitaal geld uitgeven, terwijl de ECB van plan is dit binnen vijf jaar te doen. De Chinese centrale bank is al bezig met het testen van hun nieuwe digitale yuan. Volgens Boon kunnen deze digitale valuta van centrale banken een grote impact hebben op de manier waarop mensen geld sparen en uitgeven.

"Regeringen en centrale banken reageren in de vorm van digitaal centralebankgeld. Ze willen het invoeren, en heel snel. Canada bijvoorbeeld wil binnen twee jaar een digitale munt. Ze zeggen dat het komt door COVID, omdat niemand meer cash gebruikt, maar ik denk dat ze het gevaar zien van het private geldsysteem en de crypto-economie rond Bitcoin.

De ECB heeft al gezegd dat ze negatieve rente gaat invoeren voor consumenten, voor spaarders. Dus mensen moeten het uitgeven, want als ze dat niet doen, verliezen ze geld. Ze dwingt mensen geld uit te geven om de economie op gang te krijgen. Ik vind het raar om mensen daartoe te dwingen. Daarnaast kan de centrale bank kan ook in je uitgavenpatroon kijken."

Dit artikel is ook in het Engels beschikbaar op Geotrendlines.com Volg Geotrendlines nu ook via Telegram

Trendlines Insider

De huidige overvloed aan informatie maakt het lastig de rode draad te vinden, laat staan te volgen. Een abonnement op Trendlines Insider voorziet u van unieke, objectieve en onafhankelijke insider informatie. Vlijmscherpe analyses, verdiepende achtergrondverhalen, alert services en beursanalyses over allerlei financiële activa en nog veel meer... over geld, goud en geopolitiek!

Als abonnee van Trendlines Insider loopt u altijd voor op de mainstream media. Wij helpen u het financiële systeem beter te begrijpen, uw vermogen te beschermen en uw geld te laten groeien.

# data[].attributes.attachment_link.title
Sander Boon: 'Centraal bankiers liegen tegen de bevolking' - Geotrendlines

# data[].attributes.attachment_link.description
Centrale bankiers moeten in feite liegen over hun rol en hun acties, omdat ze een systeem in leven proberen te houden dat niet meer functioneert. Het is één groot moral hazard, aldus politicoloog Sander Boon. In een nieuwe GoldRepublic podcast legt hij uit hoe centrale banken de controle over het internationale monetaire systeem op basis van de eurodollar markt zijn kwijtgeraakt.

# data[].attributes.body
Bij de betalingsbalans van een land gaat het om  de geldstromen(bijvoorbeeld als gevolg van import en export) van en naar dat land. Geldstromen(vraag en aanbod) die op haar beurt van invloed zijn op de wisselkoers van een land...lastig onderwerp!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Betalingsbalans en wisselkoers

Onderstaande gebeurtenissen hebben allemaal invloed op internationale geldstromen.
Die internationale geldstromen houden we bij op de BetalingsBalans en hebben gevolgen voor de wisselkoers van de betreffende landen.

1
Neem bovenstaande tabel over en vul eerste twee kolommen in: wat verandert er op de Betalingsbalans?

2
Vul vervolgens de laatste twee kolommen in: wat gebeurt er op de Valutamarkt?

# data[].attributes.attachment_link.description
Onderstaande gebeurtenissen hebben allemaal invloed op internationale geldstromen. Die internationale geldstromen houden we bij op de BetalingsBalans en hebben gevolgen voor de wisselkoers van de betreffende landen. BETALINGSBALANS NL vraag 1 VALUTAMARKT € vraag 2 Gebeurtenis Deelrekening Ontvangst/Betaling (↑ / ↓) Vraag/Aanbod

# data[].attributes.headline
Het herstelfonds(voor na de coronacrisis) is nog niet uitgegeven...

# data[].attributes.subject
Het herstelfonds(voor na de coronacrisis) is nog niet uitgegeven...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nu de jaarcijfers van Europese economieën langzaamaan binnensijpelen, wordt het nog eens duidelijk hoe zwaar de economische klap van de coronapandemie is. Het coronaherstelfonds van de Europese Unie moet als een stootkussen dienen om die klap op te vangen, maar er is nog geen cent uitbetaald. Waarom niet, en hoelang moet het nog duren? Vijf vragen over het coronaherstelfonds.
Wat is er ook alweer afgesproken?
Na een reeks van lange dagen en korte nachten in september en een politieke crisis in november en december bereikten de EU-leiders eind vorig jaar een akkoord over de begroting voor de komende jaren. Onderdeel van het nieuwe EU-budget, een dik gevulde buidel van 1,8 biljoen euro, is het coronaherstelfonds van 750 miljard euro.

Van die driekwart biljoen gaat 672,5 miljard euro naar de lidstaten: 312,5 miljard euro aan subsidies en 360 miljard euro aan 'gunstige' leningen. De leningen worden gunstig genoemd, omdat ze een lange looptijd hebben met lage rentes.
Hoeveel krijgt Nederland hiervan?
Geen honderden miljarden. De landen die de hardste klappen van de coronacrisis hebben gekregen, maken aanspraak op de hoogste subsidies. Zo is voor Spanje het grootste deel van de subsidiepot van 312,5 miljard euro gereserveerd: 69,5 miljard. Spanje wordt op de voet gevolgd door Italië, met 68,9 miljard euro. Samen zijn zij dus goed voor bijna de helft van de subsidies.

Voor Nederland is het een ander verhaal: wij kunnen maximaal 6 miljard euro ontvangen aan subsidies. Dit bedrag kan worden aangevuld met de eerdergenoemde leningen, maar de kans is klein dat daar gebruik van zal worden gemaakt.

Nederland kan op eigen houtje tegen aantrekkelijkere voorwaarden geld ophalen. Demissionair minister van Financiën Wopke Hoekstra krijgt op de kapitaalmarkten namelijk geld toe op leningen, vanwege de negatieve rente op staatsobligaties.
Terug naar het coronaherstelfonds: hoeveel is daar al van uitbetaald?
Niks, nada, noppes. De begroting is afgelopen dinsdag pas goedgekeurd door het Europees Parlement, waarmee de wetgevende procedure in Europa nu officieel is afgerond.

De bal ligt nu bij de lidstaten: zij hebben tot april de tijd om plannen in te dienen bij de Europese Commissie voor hervormingen en investeringsplannen. Daarbij moet je denken aan hervormingen op de arbeidsmarkt of het pensioenstelsel, of investeringen in groene projecten. Frankrijk is bijvoorbeeld van plan om miljarden aan EU-geld in groene waterstof te steken.
Wordt dat geld zomaar overgemaakt?
Nee. Er moeten dus plannen worden ingediend, die op hun beurt weer goedgekeurd moeten worden door de Commissie. In deze plannen moet ten minste 37 procent van het geld worden geïnvesteerd in projecten die de klimaatverandering helpen bestrijden en 20 procent in het digitaliseren van de economie. Onder de laatste noemer valt bijvoorbeeld het moderniseren van de overheid en het bedrijfsleven op IT-gebied.

Achttien lidstaten zouden hun volledige voorstellen inmiddels al naar Brussel hebben gestuurd. Zes zouden slechts schetsen hebben ingediend. Nederland behoort niet tot die 24 landen: Den Haag zal volgens ingewijden van ANP pas na de verkiezingen in maart een herstelplan indienen.
Wanneer kunnen de lidstaten hun eerste cheques verwachten?
Op zijn vroegst in de zomer. De tijdlijn is als volgt: lidstaten hebben tot eind april om hun plannen in te sturen. De Europese Commissie krijgt dan maximaal twee maanden om deze plannen goed te keuren. Bij groen licht buigt de Europese Raad (de lidstaten) zich nog eens over deze plannen. Als zij witte rook geven, dan wordt een deel gestort op de giro van de overheid.

Deze zomer wordt maximaal 13 procent van het totaalbedrag uitbetaald. Nederland kan dus, als er plannen worden ingediend en goedgekeurd, maximaal 780 miljoen euro ontvangen. Na de zomer kunnen lidstaten twee keer per jaar aankloppen bij Brussel als ze meer subsidies willen ontvangen. De Commissie zal dan kijken of een lidstaat voldoet aan de gestelde voorwaarden.

# data[].attributes.attachment_link.title
Waarom er nog geen dubbeltje van het coronaherstelfonds is uitgekeerd

# data[].attributes.attachment_link.description
Nu de jaarcijfers van Europese economieën langzaamaan binnensijpelen, wordt het nog eens duidelijk hoe zwaar de economische klap van de coronapandemie is. Het coronaherstelfonds van de Europese Unie moet als een stootkussen dienen om die klap op te vangen, maar er is nog geen cent uitbetaald. Waarom niet, en hoelang moet het nog duren?

# data[].attributes.body
actuele gegevens

# data[].attributes.body
Monetair beleid

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
De Europese Centrale Bank heeft officieel maar één doel: het bewaken van de interne waarde van de euro.
Dat betekent dat de Centrale Bank ervoor moet zorgen dat de inflatie in Europa beperkt blijft.

Voor inflatie geldt de regel 'niet teveel en niet te weinig'. Zo'n kleine 2% lijkt economisch gezien het meest gunstig.

Teveel inflatie maakt sparen onaantrekkelijk, waardoor er te weinig geld is voor investeringen. Die zijn nodig voor economische groei op de lange termijn. Bovendien tast inflatie de koopkracht aan en is het slecht voor de concurrentiepositie.
Als er te weinig inflatie is, ontstaat de kans dat de economie in een periode van deflatie komt. Deflatie is ook niet goed voor een economie. Consumenten gaan dan hun aankopen uitstellen: "later is het goedkoper...." Daardoor gaat de groei óók uit de economie.

Met de taak om de inflatie op zo'n kleine 2% te houden, heeft de ECB (Europese Centrale Bank) een zeer moeilijke opdracht.

Niet alle landen in het eurogebied hebben dezelfde inflatie, en de ECB heeft maar één uniform middel.

De maatregelen die de ECB neemt werken pas met een vertraging van zo'n anderhalf tot twee jaar door in de economie.

Economische voorspellingen op zo'n termijn zijn zeer moeilijk/onbetrouwbaar. Dus het is niet zeker dat een maatregel juist getimed blijkt (achteraf).

Dat ene uniforme middel dat de ECB heeft om de economie te sturen is de geldmarktrente.

# data[].attributes.attachment_link.description
De Europese Centrale Bank heeft officieel maar één doel: het bewaken van de interne waarde van de euro. Dat betekent dat de Centrale Bank ervoor moet zorgen dat de inflatie in Europa beperkt blijft. Voor inflatie geldt de regel 'niet teveel en niet te weinig'. Zo'n kleine 2% lijkt economisch gezien het meest gunstig.