# data[].attributes.headline
lange, berijmde gedichten in de volkstaal

# data[].attributes.subject
lange, berijmde gedichten in de volkstaal

# data[].attributes.body
Ideaalbeeld van de perfecte samenleving +didactisch etiquette

# data[].attributes.headline
vertaald en bewerkt uit het Frans of het Engels

# data[].attributes.subject
vertaald en bewerkt uit het Frans of het Engels

# data[].attributes.headline
persoonlijke moed, lichaamskracht en het recht van sterkste zijn

# data[].attributes.subject
persoonlijke moed, lichaamskracht en het recht van sterkste zijn

# data[].attributes.headline
veelal voorgedragen aan de hoven van de adel

# data[].attributes.subject
veelal voorgedragen aan de hoven van de adel

# data[].attributes.headline
Arthurverhalen draaien om de Brits-Keltische figuur van de legendarische koning Arthur, wiens hof als voorbeeld wordt gesteld van een na te volgen hoofse cultuur. De 'Ronde Tafel waar hij en zijn ridders aan vergaderen, is een mooie metafoor voor Arthurs democratische instelling. Hij gaat op een respectvolle manier met zijn ridders om en, in tegenstelling tot de ruwe Karelromans, worden vrouwen hoofs behandeld. De beschavingsidealen van de adel worden verpersoonlijkt in ridders als Lancelot, Parzival en Walewein. Die idealen zijn onder meer: dapperheid, loyaliteit, beminnelijkheid en vriendelijkheid. De wereld 'buiten' die van Arthur wordt voorgesteld als een soort wildernis bewoond door draken, heksen en onbeschaafde pummels. Er valt in deze buitenwereld altijd wel een prinses te redden uit de klauwen van een tiran, of een land dat onder de knoet leeft van een monster. De Ferguut is een soort ontwikkelingsroman (bildungsroman) over een onopgevoede jongeling die zichzelf wil omvormen tot een van de hoofse ridders van de Ronde Tafel.

# data[].attributes.subject
Arthurverhalen draaien om de Brits-Keltische figuur van de legendarische koning Arthur, wiens hof als voorbeeld wordt gesteld van een na te volgen hoofse cultuur. De 'Ronde Tafel waar hij en zijn ridders aan vergaderen, is een mooie metafoor voor Arthurs democratische instelling. Hij gaat op een respectvolle manier met zijn ridders om en, in tegenstelling tot de ruwe Karelromans, worden vrouwen hoofs behandeld. De beschavingsidealen van de adel worden verpersoonlijkt in ridders als Lancelot, Parzival en Walewein. Die idealen zijn onder meer: dapperheid, loyaliteit, beminnelijkheid en vriendelijkheid. De wereld 'buiten' die van Arthur wordt voorgesteld als een soort wildernis bewoond door draken, heksen en onbeschaafde pummels. Er valt in deze buitenwereld altijd wel een prinses te redden uit de klauwen van een tiran, of een land dat onder de knoet leeft van een monster. De Ferguut is een soort ontwikkelingsroman (bildungsroman) over een onopgevoede jongeling die zichzelf wil omvormen tot een van de hoofse ridders van de Ronde Tafel.

# data[].attributes.body
relatie tussen

# data[].attributes.headline
Een steeds wederkerende basisstructuur is kenmerkend voor de Arthurroman. Meestal worden de ridders van de Ronde Tafel geconfronteerd met een uitdaging, die door de meest hoofse ridder wordt aanvaard. Deze trekt dan op avontuur. Zijn opdracht houdt niet zelden in dat hij iets moet zoeken. Hij keert terug als overwinnaar, met het gevonden object, en meestal ook met een jonkvrouw. De namen van de personages variëren van handschrift tot handschrift, en werden dikwijls gewoon aangepast aan de voertaal om de personages dichter bij de luisteraars te brengen. Recent is, onder invloed van commerciële films en moderne bewerkingen, vooral de Engelstalige dominant.De veelvoorkomende personages zijn genoegzaam bekend geraakt door hedendaagse verhalen, films, boeken en sprookjes. Het meest bekend (buiten koning Arthur zelf, dan) is ongetwijfeld Lancelot (ook Lanseloet, Lanceloet, Lanselot). Hij speelt de hoofdrol in verschillende Arthurromans, en is zeer populair in films vandaag, omdat zijn hoofse liefdesaffaire met Genievre (ook Guinevere, Genevre...) perspectieven biedt voor een aandoenlijk verhaal. De meeste films over koning Arthur zullen dan ook inspelen op net dit aspect van de veel uitgebreidere verhaaltraditie. Zo is er ook Walewein, die met Lancelot wedijvert om de positie van 'meest hoofse ridder van het hof'. De uiteindelijke uitkomst van deze tweestrijd is onduidelijk, daar verschillende culturen er in deze kwestie tegenstrijdige verhalen op na houden. Zo is in de Engelse Arthurtraditie Lancelot de meest hoofse ridder, terwijl in de Nederlandse literatuur meer aanwijzingen te vinden zijn voor de uiteindelijke dominantie van Walewein. Andere personages zijn Galaad (ook Galahad), de zoon die Lancelot in een overspelige, min of meer onhoofse relatie verwekte, maar die hem uiteindelijk overtreft in hoofsheid door de Heilige Graal te vinden.

# data[].attributes.subject
Een steeds wederkerende basisstructuur is kenmerkend voor de Arthurroman. Meestal worden de ridders van de Ronde Tafel geconfronteerd met een uitdaging, die door de meest hoofse ridder wordt aanvaard. Deze trekt dan op avontuur. Zijn opdracht houdt niet zelden in dat hij iets moet zoeken. Hij keert terug als overwinnaar, met het gevonden object, en meestal ook met een jonkvrouw. De namen van de personages variëren van handschrift tot handschrift, en werden dikwijls gewoon aangepast aan de voertaal om de personages dichter bij de luisteraars te brengen. Recent is, onder invloed van commerciële films en moderne bewerkingen, vooral de Engelstalige dominant.De veelvoorkomende personages zijn genoegzaam bekend geraakt door hedendaagse verhalen, films, boeken en sprookjes. Het meest bekend (buiten koning Arthur zelf, dan) is ongetwijfeld Lancelot (ook Lanseloet, Lanceloet, Lanselot). Hij speelt de hoofdrol in verschillende Arthurromans, en is zeer populair in films vandaag, omdat zijn hoofse liefdesaffaire met Genievre (ook Guinevere, Genevre...) perspectieven biedt voor een aandoenlijk verhaal. De meeste films over koning Arthur zullen dan ook inspelen op net dit aspect van de veel uitgebreidere verhaaltraditie. Zo is er ook Walewein, die met Lancelot wedijvert om de positie van 'meest hoofse ridder van het hof'. De uiteindelijke uitkomst van deze tweestrijd is onduidelijk, daar verschillende culturen er in deze kwestie tegenstrijdige verhalen op na houden. Zo is in de Engelse Arthurtraditie Lancelot de meest hoofse ridder, terwijl in de Nederlandse literatuur meer aanwijzingen te vinden zijn voor de uiteindelijke dominantie van Walewein. Andere personages zijn Galaad (ook Galahad), de zoon die Lancelot in een overspelige, min of meer onhoofse relatie verwekte, maar die hem uiteindelijk overtreft in hoofsheid door de Heilige Graal te vinden.

# data[].attributes.headline
Oosterse of Byzantijnse roman is de verzamelnaam voor die middeleeuwse (hoofse) romans (hoofse literatuur) uit de tweede helft van de 12de en uit de 13de eeuw die ofwel hun stof (materie) voor een deel ontlenen aan de Arabische literatuur dan wel zich (grotendeels) in de Oriënt afspelen. Ze ontstonden onder invloed van de kruistochten, die de Oosterse cultuur en levenswijze in het Westen bekend maakten.

# data[].attributes.subject
Oosterse of Byzantijnse roman is de verzamelnaam voor die middeleeuwse (hoofse) romans (hoofse literatuur) uit de tweede helft van de 12de en uit de 13de eeuw die ofwel hun stof (materie) voor een deel ontlenen aan de Arabische literatuur dan wel zich (grotendeels) in de Oriënt afspelen. Ze ontstonden onder invloed van de kruistochten, die de Oosterse cultuur en levenswijze in het Westen bekend maakten.

# data[].attributes.headline
Als belangrijkste representant van de Oosterse roman noemt men de rond 1275 door Diederic van Assenede uit het Oudfrans vertaalde Floris ende Blancefloer (ed. Mak, 19804). Tegenwoordig neigt men ertoe dit werk te classificeren als (hoofse) Karelepiek: Floris en Blancefloer zijn immers de grootouders van Karel de Grote, zoals vermeld wordt in de epiloog (vs. 3959-3967). In de Oudfranse Floire et Blancheflor (ca. 1160) wordt dit feit echter nadrukkelijk in de proloog meegedeeld. Van de Oosterse roman als aparte groep blijft dan verder weinig over, omdat de overige romans gemakkelijk ondergebracht kunnen worden in andere groepen: de kruisvaartroman (bijv. Hughe van Bordeus, Seghelijn van Jherusalem, ed. Claassens, 1993) en de Alexanderroman (Jacob van Maerlants Alexanders Geesten, ed. Franck, 1882).

# data[].attributes.subject
Als belangrijkste representant van de Oosterse roman noemt men de rond 1275 door Diederic van Assenede uit het Oudfrans vertaalde Floris ende Blancefloer (ed. Mak, 19804). Tegenwoordig neigt men ertoe dit werk te classificeren als (hoofse) Karelepiek: Floris en Blancefloer zijn immers de grootouders van Karel de Grote, zoals vermeld wordt in de epiloog (vs. 3959-3967). In de Oudfranse Floire et Blancheflor (ca. 1160) wordt dit feit echter nadrukkelijk in de proloog meegedeeld. Van de Oosterse roman als aparte groep blijft dan verder weinig over, omdat de overige romans gemakkelijk ondergebracht kunnen worden in andere groepen: de kruisvaartroman (bijv. Hughe van Bordeus, Seghelijn van Jherusalem, ed. Claassens, 1993) en de Alexanderroman (Jacob van Maerlants Alexanders Geesten, ed. Franck, 1882).

# data[].attributes.headline
Het mirakelspel was een middeleeuwse vorm van toneel die voortkwam uit het liturgisch drama. De mirakelspelen draaiden vooral om de verbeelding van heiligenlevens. Maria en andere heiligen speelden daarom een hoofdrol in de ontknoping. Door tussenkomst van deze heiligen keert het leven van zondaars ten goede.

# data[].attributes.subject
Het mirakelspel was een middeleeuwse vorm van toneel die voortkwam uit het liturgisch drama. De mirakelspelen draaiden vooral om de verbeelding van heiligenlevens. Maria en andere heiligen speelden daarom een hoofdrol in de ontknoping. Door tussenkomst van deze heiligen keert het leven van zondaars ten goede.

# data[].attributes.headline
De mirakelspelen draaiden vooral om de verbeelding van heiligenlevens

# data[].attributes.subject
De mirakelspelen draaiden vooral om de verbeelding van heiligenlevens

# data[].attributes.headline
Als belangrijkste representant van de Oosterse roman noemt men de rond 1275 door Diederic van Assenede uit het Oudfrans vertaalde Floris ende Blancefloer

# data[].attributes.subject
Als belangrijkste representant van de Oosterse roman noemt men de rond 1275 door Diederic van Assenede uit het Oudfrans vertaalde Floris ende Blancefloer