# data[].attributes.body
biricik canımdan çok sevdiğim sevgilimi göğümü ayımı dünyamı dün kaybettim. ne yapılır ne yapacağım bilmiyorum, dakika dakika yaşıyorum sadece şu an. onun eşin olma ihtimalini kaybettim, onunla anne olma ihtimalimi kaybettim. onunla kurduğum geleceği tamamen kaybettim… dayanamıyor gibi oluyorum, uyuyakalıyorum uyanıyorum onun yokluğunu bir an unutup normal hissediyorum, sonra birlikte yaşamayacağımız bütün bir hayat gözümün önünden gitmiyor.. kaza yerine ilk ben gittim, o hali aklımdan gitmiyor. onu o kadar seviyorum ki.. herkes çok mutluydu o son zamanlarda diyor ailesi çok mutluydu o sayende diyor, biraz teselli buluyorum bu laflarda ama bencilce düşünmeden duramıyorum, ben ne yapacağım onsuz koca bir ömür? ben onu mutlu ettim biliyorum, çok şanslıyım onu sevme şerefine ulaştım, onun sevgisini tattım… bir daha bu sevgiye onun tarafından ulaşamayacak olmak içimi yakıyor.. her anda her şeyde aklımda o.. bana ayran uzatıyorlar güçten düşme diye, 2 gün önce ayranımı o çalkaladı içirdi bana aklıma o geliyor delirecek gibi oluyorum.. 3 gün önce koynumda uyuttum onu öptüm kokladım dün ise tabutuna sarıldım, tabutunu öptüm kokladım, kokusu yoktu.. aklımı yitirecek gibi hissediyorum. arabadan inerken evlenelim dedi bana, aşkımızı söyledik birbirimize, 10 dakika sonra olan oldu. 10 dakika sadece.. kaç tane ömrü yaktı o 10 dakika sonrası.. idrak edemiyorum. planlar yaptık, biletlerimiz duruyor, her sey yarım kaldı. odasına girdim tatilden dönmüştük bavullarını boşaltmamış daha, 2 gün oldu ya sadece… benim resimlerimi koymuş baş ucuna… nasıl ölür anlamıyorum. ben sadece onu istiyorum geri gelsin istiyorum dönsün bana istiyorum, isyan etmeden duramıyorum. onun bana yazdıklarını okuyorum dayanamıyorum, biz hiç küsmedik hiç kırgın değildik çok mutluyduk koca bir gelecek hayal ediyorduk, geçireceğimiz günleri şimdiden çok seviyorum demişti bana…böyle güzel melek gibi biri neden 28 yaşında ölür allahım aklım almıyor aklım! daha yeni girdi 28 yaşına, hep senle alay ettim şakalaştık gülüştük yaşlısın diye sırf 2 sene var diye aramızda, halbuki sen çok gençtin sevgilim çok küçüktün genceciktin her şeyimdin… bu nasıl geçecek ben bilmiyorum… çok özledim şimdiden çok özledim ben onu istiyorum sadece o gelsin istiyorum her şey eskisi gibi olsun istiyorum.. bu nasıl bir sınav allahım neden neden neden diye isyan etmekten kendimi alıkoyamıyorum.. her şey için teşekkürler sevgilim çok şanslıydık birlikte geçirdiğimiz vakit için ah ben çok şanslıymışım…

# data[].attributes.body
Bir yıl önce kaybettim babamı gittiği gerçeğiyle yüzleşmek o kadar zor oldu ki doğrusu hala kabullenemedim ama bugün bayram bu acı çok daha fazla şuan

# data[].attributes.body
40 gün önce babamı kaybettim. İçim acıyor yanıyor baş edemiyorum. Çok iyi bir insandı, melek gibiydi. Kendine ait bir dünyası vardı. Ölümden korkardı. Nasıl gitti ne yapıyor şimdi... Ne zaman düşünsem gözümde bir damla yaş

# data[].attributes.body
onu kaybettiğim günden sonra çok yandı canım. ölümle değil ayrılıkla kaybettim onu. aralık ayıydı ve bu son görüşmemiz diye ayrıldık. peki dedi. canım yandı sonra. günlerce tavanda bakarak yattım, sadece yapmam gerekenleri yaptım... kimseye de anlatamadım acımı.. tanınmayan yas dedikleri benimki. anlatsam kimse anlamaz.. zaten anlatamam. sadece yaşadım.... yaşamak denirse... tavana bakıp yatarken hiç bir şey düşünmüyordum, sadece arada aklıma gelen bir şey... bileklerimde bir sızı, sanki kessem bileklerimi, içimdeki acı oradan akıp gidecek... o akıp giderken acım da azalır mı acaba diye düşündüm, hayal ettim, kan kırmızısı akıyor yatağın kenarından. izliyorum kendimi, akıyor içim, acım azalıyor kanımın her damlasında... böyle geçti günler... kimseye anlatamadan. içimde bir acı, ara ara gelen onu hatırlatan şeylerde en çok canımı yakan "artık o yok" ve evet "bir daha onu göremeyeceğim" bir anlık farkındalık ve iç çekiş, çektiğin nefesin yetmemesi hissi, içindeki acıyla tekrar yüzleşme her seferinde... insanın canı gerçekten yanarmış birini kaybettiğinde, benim de canım yandı, kalbim acıdı, karnım acıdı, kollarım acıdı, gözlerim acıdı, içim acıdı... gerçekten acıdı... sanki yara aldım her yerimden... delik deşik oldum... belki o yaralar iyileşiyor artık... canım eskisi kadar acımıyor, nasılsın dediklerinde boş boş bakmıyorum belki ağlamak gelmiyor içimden, ama hala içerlerde bir yerde canım yanıyor... bunları yazarken ağlıyorum hala... özlüyorum onu, bazen çok bazen az, ama özlüyorum, ve kimseye anlatamıyorum...

# data[].attributes.body
Acısız kere acıların git gelli okyanuslarında alabora olmuşların kabridir yeryüzü ve cumalar

Acısız kere acilarla taşıp sakinliğin serinliginde dinlenenlerindir gökyüzü ve uzaylar.

# data[].attributes.headline
birden çok ailenin çocuğu olmak ve çok sevmek iyi mi kötü mü bilmiyorum

# data[].attributes.subject
birden çok ailenin çocuğu olmak ve çok sevmek iyi mi kötü mü bilmiyorum

# data[].attributes.body
Kalabalık bir sülaleye ve aile apartmanına doğdum. Anneanne-dedemin, teyzelerimin, dayılarımın dizinin dibinde büyüdüm ve kuzenlerimle kardeş gibiydik. Öyle bağlı ve sevgi doluyduk ki birbirimize karşı, daima birden çok anne babam varmış gibi hisseder ve o güvene yaslanırdım. 4 ay önce dedemi kaybettik ve hepimizin aileden ilk kaybıydı. Dedem akciğer kanserinden vefat etti ve kanser olduğunu ölümünden 2 ay önce öğrendik. O 2 ay aslında yasın başladığı zamanmış bunu çok sonra Yas ve Ölüm Bilgeliği Spotify podcastlerinden öğrenecektim ama o zamanlar bilmiyordum. Dedemin yaşayamadığı gençliğinin ve çocukluğunun yasını tutacağımı bilmiyordum, eşyalarını toplarken komodininden fotoğraflarımız çıkacağını bilmiyordum ve birini bir daha hiçbir zaman göremeyecek olmanın gerçekliğiyle bu denli üşüyeceğimi bilmiyordum. Ben "daima bir çaresi vardır" diye büyüdüm. Çözemediğim yerde sevdiklerimle el ele her derdi çözeriz sanıyordum. Doktor ilk kez "yapabilecek bir şeyimiz yok" dediğinde aklım almadı. Farklı doktorlarda vardır, dünyanın bir yerinde illa bir çare vardır dedim, yokmuş... Dedemi kaybettikten sonra sanki artık aniden sevdiklerimi kaybetmeye devam edecekmişim gibi bir his belirdi içimde... Ve kısa süre sonra dayımın beyninde tümör olduğunu öğrendik. Apar topar hastane arayışları, doktor arayışları... Başarılı bir beyin ameliyatı ardından eve geldi ancak kısa süre sonra nefes darlığı şikayetinden hastaneye götürdük. Yürüyerek, yolda şakalaşarak... O günün sabahı dayım entübe edildi. 22 gündür entübe durumda ve yengem, kuzenlerim, ailem perişan halde... Doktorlar kendimizi hazırlamamızı söylüyor. Ne yapacağız bilmiyorum, biz bu kadar üst üste acıyla nasıl baş edeceğiz? Nasıl saracağız bu yaraları? Ailemi nasıl iyileştireceğim? Çok zorlanıyorum. Bunca insanı sevmek, bunca insanla sevgiyle büyümek aslında bunca insanın acısını da bir gün görebileceğini kalbine kabullendirmekmiş...

# data[].attributes.body
Öyle bir tarih ki bu 5 şubat doğum günümü kutladık ve uyuduk bir daha aydınlığı göremedim, renkleri göremiyorum keder oyle ki Ablamın göç edişinin buz gibi demir çelik gibi bir bıçakla kalbimden başlayıp kafatasımın içine kadar derin yara açması .. yas soyut bişey degıl aynı zamanda fiziksel bişey Ablamın gidişinin yarattığı boşluk duyduğum hasretin fiziksel acıya dönüşmesi nasıl tanımlanır bilmem . . çok özlüyorum ama her saniye 190 gün geçmesine rağmen ...

# data[].attributes.body
İçim resmen melankoli heykelindeki gibi Bomboş . Sanki o giderken eline aldı bıçağı içimi dağladı, lime lime etimi kopardı ve bomboş bıraktı. Sonrası hissizlik , sonrası aaa bak yaşayabiliyorsun hiçbir şey hissetmeden derken hooop bir görüntü, bir koku, bir anı ve o tekrar elinde bıçakla gelmişcesine etinden et koparılma hissi , sonrası yine BOŞLUK…

# data[].attributes.body
Biraz gevşetebilsem göğüs kafesimi,
Dokunup durdurabilsem attığın yeri,
Boşalttığın yere ne koyduysam dolmuyor,
Dakika başı bir of icimden eksik olmuyor...
Bu acıyı yaşadığım ilk anda aklımdaki tek şey yalnız olmadığımdı, evet aslında çevrem açısından yalnızım ama sevgi gibi acıda evrensel, yani ben bu satırları yazarken başka bir yerlerde başkaları annelerini, babalarını, eşlerini, evlatlarını kaybediyor , başkalarının evine ateş düşüyor aynı zamanda yeni canlar doğuyor, hayat bu.. mutluluğun da , acının da bana özgü olmaması beni iyi hissettiriyor. Hayatın merkezi olmadığımı kabullenmek içimdeki korkunç acıya bir nebze can suyu veriyor... Ahh keşke bu olmasaydı hayat...

# data[].attributes.headline
Herşey hala aslında çok taze şu kadar gün geçti hala mı diyorsunuz bazen ama meğerse hissettiklerim zamanla ilgili değil zaten artık sadece beni ve hissettiklerimi görebilecek bir parça da olsa anlayabilecek kişilere yerlere anlatıyorum kimi zamanda hiç birşey anlatmıyorum öyle işte

# data[].attributes.subject
Herşey hala aslında çok taze şu kadar gün geçti hala mı diyorsunuz bazen ama meğerse hissettiklerim zamanla ilgili değil zaten artık sadece beni ve hissettiklerimi görebilecek bir parça da olsa anlayabilecek kişilere yerlere anlatıyorum kimi zamanda hiç birşey anlatmıyorum öyle işte

# data[].attributes.headline
Bazen kelimeler yazsan dahi kifayetsiz kalıyor. İşte hele yalnızken

# data[].attributes.subject
Bazen kelimeler yazsan dahi kifayetsiz kalıyor. İşte hele yalnızken

# data[].attributes.body
kendimi yalnız hissediyorum

# data[].attributes.attachment_caption
Herşeyden biraz var işte bazende yok adeta

# data[].attributes.body
Kendimi oldukça yalnız hissediyorum sanki bir ana sartelin hattı kotu gidince adeta tabi benimiçimdeki ana haltterde bazen atak geçiriyor gibi hissediyorum örneğin kimi zaman kalbim çıkacakmış gibib sevdiğin bi insanın bu ölme tehlikesi geçirmesi geçicide olsa  bunu görmek çok zormuş evet hayat devam ediyor ama nasıl devam ediyor orasını düşünen yok yani bundan sonra ben nasıl devam edeceğim kastedilen ne hayata devam etme derken bunu kenarada koyamam ki

# data[].attributes.body
benece artık bazen yaşam kalamaış gibi de bir hi oluyor bazen sanki bunlar bir hayaldi gibi karışık işte

# data[].attributes.body
Daha dinginim , daha sakinim başka çarem yok . Deniz gibi yas bazen çok durgun bazen çok hırçın . Dalgalar gelirken kendimi ona teslim etmeyi öğrendim bu dönemde zaten başka şansım da yok çünkü bilirim ki ne yapsam da ne kadar çırpınsam da o dalga beni altına alacak ama bilirim ki o dalga öldürmüyor , süründürüyor ,nefessiz bırakıyor sonra geçip gidiyor beni sersem halde oracıkta bırakıp yeniden güçlenene kadar bana veda ediyor . Onun haricinde her şey karışık ben kimim , neye inanmalıyım, hayatımın anlamı nedir hiçbir şey bilmiyorum kafam çok karışık ama en kötüsü karışıklık değil ben çok yalnızım . Seninle sohbet etmek en çok özlediğim .. keşke sen yine hep anlatsan bende seni dinleyebilsem .Küçücük bir kız çocuğu gibiyim gelip bana sıkı sıkı sarılmana ihtiyacım var . Sen ölüm olmasa bizi asla bırakmazdın .. Gözyaşlarımla arkadaş oldum sürekli gelip beni yokluyorlar. Tek dayanağım oğlum beni hayata karışmaya zorlayan tek varlık o ama çok zor ...

# data[].attributes.body
Hiçbir şeyin tadı yoktu. Ne kahve aynı kahve gibiydi ne de en sevdiğim tatlı. Sen gittiğinden beri seni hatırlamak içimde dayanaksız hissettirip acı içinde olmama sebebiyet verirken, şimdi o acı nerde? Ne gariptir ki o yanarak geçtiğim günleri hatırlıyorum ve o halime bakıp kendime sarılabiliyorum. Aferin geçtin o yangından diyorum. Şimdi senin yaptığın espirileri hatırlayınca gülebiliyorum. Hayat gerçekten devam ediyormuş. Aslında her gün farklı bir bene uyanıyormuşuz. Hep o acılar içinde kalmıyormuşuz.

# data[].attributes.body
Hayat siyah beyaz ve bütün görüntüler flu.. içim boşluk.. ilk kez duygusal acının fiziksel acıya dönüşünü deneyimliyorum.. kalbim acıyor.. her şey anlamını yitirdi.. gittikçe daha da azalıyor dünyanın içimde kapladığı yer..

# data[].attributes.body
Büyük acı ve kayıp hissediyorum kendimi çaresiz işe yaramaz hissediyorum hiç katkı sağlayamadığım için üzgünüm evim ve onlarla paylaşmak istiyorum paylaşamadığım için bencil olduğum için kendime kızıyorum bu çaresizlik içinde yuvarlanıp gidiyorum yaşıyorum

# data[].attributes.headline
Sanki 99 Ağustosunda , 12 Kasımında, Bingöl'de çadır kentlerde takılıp kalmış gibiyim. Sallanan perdelere bakarak yakınlarımı bulmak için yürüdüğüm yolda,  enkazlardan duyduğum sesler hiç geçmemiş gibi. Görüntüler değişmemiş gibi. Çadırlardaki rengarenk parmak izleri, gülerken donuveren çocuk yüzleri... Onca destek, terapiye geçmiyormuş gibi. Dış görüntülerden uzak tuttum kendimi ama içimdekiler oradaydı. Kocaman bir boşlukta duruyormuş gibiyim. Sen de çok hassassın, ağlama, güçlü olmalıyız cümleleri iyi gelmiyor. İçimde kocaman bir acı oturuyor. Arada kendimi sokağa çıkarıyorum bazen sapsarı açmış bir yonca selamlıyor, erik ağacımın çiçeği karşılıyor, mor salkım tomurları karşıladı dün de eve girerken. İsyanım, öfkem büyük. Bir yanım sahaya gitmek istiyor diğer yanım geçmiş saha deneyimlerinden yorgun. Hem de çok yorgun. Çocukluğumun şehrindeki arkadaşlarıma ve ailelerine koşuşturdum ilk günlerde. Sonra çöktüm. Rutinlerime dönmeye çalışıyorum, kalbim sızlıyor, durup durup sessizce ağlarken buluyorum kendimi. Terapiye devam ediyorum, elimi kaldırabilme gücünde destek vermeye çalışıyorum. Yazabilmekte bir şey bunu biliyorum. Açtığınız bu alan için teşekkür ederim.  

# data[].attributes.subject
Sanki 99 Ağustosunda , 12 Kasımında, Bingöl'de çadır kentlerde takılıp kalmış gibiyim. Sallanan perdelere bakarak yakınlarımı bulmak için yürüdüğüm yolda,  enkazlardan duyduğum sesler hiç geçmemiş gibi. Görüntüler değişmemiş gibi. Çadırlardaki rengarenk parmak izleri, gülerken donuveren çocuk yüzleri... Onca destek, terapiye geçmiyormuş gibi. Dış görüntülerden uzak tuttum kendimi ama içimdekiler oradaydı. Kocaman bir boşlukta duruyormuş gibiyim. Sen de çok hassassın, ağlama, güçlü olmalıyız cümleleri iyi gelmiyor. İçimde kocaman bir acı oturuyor. Arada kendimi sokağa çıkarıyorum bazen sapsarı açmış bir yonca selamlıyor, erik ağacımın çiçeği karşılıyor, mor salkım tomurları karşıladı dün de eve girerken. İsyanım, öfkem büyük. Bir yanım sahaya gitmek istiyor diğer yanım geçmiş saha deneyimlerinden yorgun. Hem de çok yorgun. Çocukluğumun şehrindeki arkadaşlarıma ve ailelerine koşuşturdum ilk günlerde. Sonra çöktüm. Rutinlerime dönmeye çalışıyorum, kalbim sızlıyor, durup durup sessizce ağlarken buluyorum kendimi. Terapiye devam ediyorum, elimi kaldırabilme gücünde destek vermeye çalışıyorum. Yazabilmekte bir şey bunu biliyorum. Açtığınız bu alan için teşekkür ederim.  

# data[].attributes.body
Depremin üzerinden bir ayı geçmiş bir süre geçti ve hala yaşadığımız bu sürece dair kızgın ve kederli hissediyorum

Çok sevdiğim bir komşum erkek kardeşini ve onun ailesini iki kızı ve eşi ile birlikte kaybetti. Enkazdan ölü bir şekilde çıkarıldılar.Gözümün önünden gitmeyen bazı aile resimleri var, enkaz görüntüleri var televizyon ve sosyal medya da seyrettiğimiz dualar ettiğimiz o günlerin üzerinden hem zaman geçiyor hem de geçmesine rağmen sanki geçmedi ve dün gibi... Sevdiğim bir arkadaşım annesini kaybetti , ben dedemi kaybettim depremden bir hafta kadar önce ve koca bir yas arkadaşım var sanki...

Bu topluluğa teşekkür ediyorum... Ve dilerim yaslarımızı böylelikle birlikte ağırlayalım

# data[].attributes.body
Bugün bir araya geldik, sustuk ve ölmüşlerimizi andık. Gidenlerle, kalanlar arasındaki köprüde birbirimizi duyduk. Rakamlara sakladığınız isimleri kalbimizde hissettik. Enkaz altında bekleyen cansız bedenleri işittik. Ölüler gömülmek ister. Ölüler isimleriyle anılmak da ister. Konuşmak da!
Platform Gönüllüsü: Nazlı A.

# data[].attributes.body
Depremin 2. günü Hatay’a ulaştım, eğitim almış bir gönüllü olarak arama kurtarma çalışmalarına katıldım. Ömrüm boyunca unutamayacağım ve kimseye anlatmamalıyım diye düşündüğüm sahneler gözümün önünde.
Günlerce enkazdan canlı - cansız onlarca insanı çıkardıktan sonra eve dönünce beton gibiydim. Tanıdıklarım, sevdiklerim, ailem normal olarak beni merak etmişti, endişe etmişlerdi ve sanki ben depremzedeymişim gibi abartılı bir ilgi ile yaklaşıyorlardı. Belki ben alıngandım ama hissettiğim bu oldu. Bana niye üzülüyorsunuz ki, ben iyiyim, güçlüyüm, oraya yardıma gittim ve döndüm. Hepimiz gibi elimden geleni yapıyorum. Bir kaç gün sonra ilgi azaldı gündem değişti neyse ki. Kendi kendime kaldığım ilk günler adrenalinden duramıyordum, bir süre sokağa çıkıp yürüdüm, insanlarla başka konular hakkında konuştum… Bir kaç gün sonra uyudum ve kabuslar çok kötüydü. Bunun üzerine çok sevdiğim bir ve çok güzel enerjisi olan bir arkadaşım ile sound healing… başka bir tanıdığım ile terapiye başladım. Bir yandan da gündemi takip ediyorum ve yardım çalışmalarına destek oluyorum. Sadece ruh halimde belirgin değişiklikler oluyor. İlk günler beton gibiyken, son günlerde inanılmaz sinirliyim, özellikle haberleri gördükçe Twitter’da öfke patlamaları yaşıyorum. Depremin ilk anından beri herkes elinden geleni yapmaya çalışıyorken nasıl oluyor da görevi bu olan insanlar parayı düşünebilmiş bizim yardımlarımızı bile satmışlar. O kadar öfkeliyim ki günlerdir. Dün kendi kendime endişe ettim, bu kadar öfkeli olmak bana zarar verecekti. Bir süre haberlere bakmamalıyım, kafamı dağıtacak başka şeyler bulmalıyım ama başka şeyler yaparkende çok sinirliydim.
Ta ki dün akşam Nilüfer Tuğlu’nun Tonglen meditasyonuna kadar. Meditasyonun bir bölümünde o acıyı, üzüntüyü karanlık bir duman olarak içinize alın…. dediği bir bölüm vardı. Enkaz başında 3 gün yakınlarının cesetini bekleyen siyah paltolu kadın. Günlerce ifadesiz, sessiz ve oturmadan, ayakta bekledi. Siyah bir gölge gibi orada dikildi. O kadar uzun bir zamandı ki bir süre sonra onun varlığına o kadar alıştık ki ekip olarak. Enkaz altındaki çalışmaya, teknik detaylara o kadar kapılmıştık ki, onun yakınları kaybetmiş biri, onların cenazelerini bekleyen biri olduğunu unuttuğumu, onu unuttuğumu farkettim meditasyon sırasında ve çok büyük bir utanç ve üzüntüyle ağlamaya başladım.
İlk defa ağladım. Belki de öfke kısmını geçip en sonunda ne kadar üzgün olduğumu kabul ettiğim bölüme gelmişimdir.
Bugün baya sakinim, biraz yorgun hissediyorum ve haberleri görmek istemiyorum.
İyi ki varsınız, teşekkür ederim.

# data[].attributes.body
Tum dunyaya haykirmak istiyorum, yoldan gecen arabalarinin onune atlamak ve bagira cagira aglamak istiyorum. Neden diyorum, nasil diyorum, son anlarinda neler dusunduklarinin hayal etmeye calisiyorum. Soylemedigim sozler, kisa kesilmis telefon gorusmeleri, hep ileriye atilan guzel gunler, 8 yildir adim atamadigim ve bundan sonrada asla atamayacagim; artik yerinde bile olmayan baba evim... Hepsi ama hepsi kor gibi dusuyor icime, nasil devam ederim, yasin cirakligini nasil yaparim??? Bilmiyorum, bilmiyorum, bilmiyorum...

# data[].attributes.body
dedemi kaybettim. şu an boşlukta gibiyim. ne hissedeceğimi, ne edeceğimi bilmiyorum. bir yandan hiçbir şey olmamış gibi hayatıma devam edebilirmişim gibi geliyor bir yandan çok üzülüyorum. bu nasıl bir anlamsızlık?

# data[].attributes.body
Yıkılan illerden birinden köklerim, uzaktan yıkılışını acıyla izledim.  İlk akşamlar başım dönüyordu anlamsızca ve bir o kadar anlamlıca aslında 😔 Çenemde boynumda omuzlarımda ağırlıklarla! Ah!

Yas bir harita, eski yaslar çıktı yükseldi unutuldukları yerden. Bitmiş gitmiş bir ilişki, çok sarsarak acıtan bir bağlanma yarası.. hatırlattı kendini, yası demini henüz bulmadan kaybedilip gidenler..

# data[].attributes.body
Boslukla baris diyorlar
Oyle buyuk ki kayboldum barisamadan

# data[].attributes.headline
Yorgunun ben sanki bi yanım boşlukta sanki bazen o gitmemeiş gibi

# data[].attributes.subject
Yorgunun ben sanki bi yanım boşlukta sanki bazen o gitmemeiş gibi

# data[].attributes.body
Ben artık nereden başlayacağımı bilmiyorum evet yaşamaya devam ediyorum zaten tamamen kendimi bırakacak halim yok.Birçok insan diyorki 100 yaşında zaten yaşayacağı kadar yaşadı bunu bende biliyorum ama yaş bir şey ifade etmiyor benim için başata yargılanırım diye korkmuştum ama burada yazılanları okuyunca hiçkimsenin yazılanlara ifade edilenlere ilişkin aslında öyle bir amacının yada girişiminin olmadığını farkettim hepininzle karşılaştığım için mutluyum iyiki varsınız bi tek ben değilmişim tamam 108 ysşındada bu hissettiğim o duyguların yani onun gidişinin gerçi bazende emin olamıyorum sanki başka bir yerdeymiş gibi ne yapacağımı bilmiyorum keşeke kafamı hiç çıkarmasam bi de bunun üzerine sevdiğim bir insan sağlıkla ilgili bir işlem geçierdi o esnada  gözleri kapalı görünce onu dondum hadikalk artık dedim içimden geçicide olsa o da gitti hatta o işlem altı üstüne olabilirdiki onuda bi parça kaybetmiş oldum ilişkimiz üzerinde ne yapasam yetmiyor beni dinlediğiniz için teşekkür ederim daha fazla yazamayacağım. dağılıldım tek isteğim sadece yalnız olmadığımı dinlendiğimi bilmek birisi tarafından yargısız ve sesizce.

# data[].attributes.body
Toplum olarak ne kadar insanlığımız kaldı
Sevgimiz saygımız sanki başka gezegenlere gitmiş
Geriye tortusu kalmış
Herkes kendine vursun neşteri
İçinde ne kadar sevgi kaldı baksın
Kalanları birleştirirsek yeniden yeşertebiliriz belki

# data[].attributes.body
Bilmiyorum
Ne hissettiğimi
İçim dondu sanki o geceden sonra donan herkesle birlikte.
Beynimde sanki bir tuğla oraya saplanıp kaldı.
Gözlerim boş ve donuk.
Korktuğumu biliyorum, tek bildiğim.
Ama hissetmek için izin yok sanki.
İzin verirsem kalbim patlayacak gibi bir his.
Bütün bunlar gerçek mi diye haykırmak, ağlamak geliyor içimden.
Ama ne sesim çıkıyor, ne de gözyaşım akıyor.
O tuğla ve donukluk her saniye orda.
BİLMİYORUM.
NEYİ BİLMEM GEREKTİĞİNİ BİLE BİLMİYORUM.
Herşey rüya olsa yalanıyla hayatta kalmaya çalışıyorum.
Utanıyorum. Depremi uzaktan izleyerek böyle hissettiğim için de.
Güçsüzlüğümden utanıyorum.
Kendim ve sevdiklerim için korktuğum için utanıyorum.
En kötüsü var olduğum için utanıyorum.
Var olmak, ve bunca acıya sessizce tanıklık yapmaktan utanıyorum.
Nereye sığacağımı, sığınacağımı bilmiyoum.
Yolumu nasıl bulacağım, bir yol kaldı mı bilmiyorum.
Bundan sonraki yolların eskisi gibi olmamasından dolayı acı içindeyim.
Bundan sonra bir yol olsa da yürümek istiyor muyum bilmiyorum.
Çok utanıyorum.
Onca insan için hiçbirşey yapaamdığımız için.
Bu çaresizlik bende  sadece utanç yaratıyor.
Utançtan küçülmek küçülmek ve orda ölen herles gibi yerin dibine girmek istiyorum.
Herkese sarılıp özür dilemek geçiyor içimden.
Onlar da senin suçun değil desin istiyorum.
Onların bedenleri enkazda kaldı belki ama bizim ruhumuz.
İçimdeki betonları kim kaldıracak?
Öyle bir utanç ki bu kimse gelip kurtarsın istemiyorum, reva görüyorum, onların yaşadıklarının yanında az bile diyorum.

# data[].attributes.body
Icimdeki ofke ve caresizlik beni 🤬 yordu. Utanc ve suclulukla omuzlarimdan yere dogru cekiliyorum sanki. Yurtdisinda yasiyor olmam beni “ tuzu kuru” basligi altina sokuyor ve olanlara sanki yorum bile yapma sansimi elimden aliyor. Icimdeki bunaltiyi ve buhrani anlatmaya sozler yetmiyor. Ebeveyin kaybinin yasindaydim simdi turkiyenin kaybettigi her kisinin yasina girdim sanki. Bu sucluluk duygusunu nereye koyacagim bilmiyorum.

# data[].attributes.headline
Acıdan artık kalbimdeki can suyu dibindeydi sanki… 

# data[].attributes.subject
Acıdan artık kalbimdeki can suyu dibindeydi sanki… 

# data[].attributes.body
Yas ruhla da geliyor. Benimki öyle. Ruhum hüzünlüdür hep… hep bir yasım varmış gibi… insanlar senin bir derdin var ama anlatmıyorsun derler… neki o bilmiyorum ama var bir derdim… ruhum acıların olmadığı yerden buraya gelişin ayrılığın yasında…

Artık hepimiz o kadar çok deneyim kazandıkki… artık ne görsem ağlayan ben ağlayamaz oldum… bazen geliyor 2-3 damla yaş sonra tamam diyorum…

Bazı ruhlar kaybetme korkusundan sahip olduklarına bağlanarak yaşar… nasılsa ayrılık var bilir… o acıyla yüzleşmekten korkar…

Şimdi deprem ülkemin canım topraklarımın ağır sınavı…

Hayvanlara yapılanlar, haksızlıklar, adaletsizlikler… artık mücadele edenlerin pes edip bükemediğin eli öpeceksin dendiği anda depremle her şey yıkıldı..

Bu sistemin tek sahibi kendini hatırlattı yeniden…

Anlayamadığım tek şey ve anlamak istediğim konu; masum binlerce insanın böyle zor deneyimler yaşaması… biraz anlıyorum karma vs ama anlamıyorum da…

Neden ? deneyim evet ama deneyim sonucunda bir şey bekler insan iç güdüsel… sonra yine acı ve yine acı..

Bize ne göstermek istiyor yaratıcı? Ne diyor? Çok sert değil mi?

Ölümün kokusu heryerde artık… o karanlığın yükselişi her yerde.. hissediyorum…

# data[].attributes.body
Eşimi kaybettim.
Kendime olan güvenimi kaybettim.
Umudumu kaybettim.
Bildiklerimi kaybettim.
Şimdi deprem oldu...
Ülkeme olan inancımı Kaybettim.
Dahası olmaz derken yine kaybettirdi hayat...
Daha var mı kaybedeceğim, kaybedeceklerimiz...

# data[].attributes.body
İçim acıyor,
Kalbim birden telaşlanıyor,
Birden duruyor,
Birden öfkeden sağlam kalan her şeyi dağıtmak istiyorum,
Birden utanıyorum,
Birden dua ediyorum,
Sonra öylece kalıyorum,
Yeniden kafamı dağıtmak için bir şeyler yapıyorum,
Kendime kızarken buluyorum kendimi,
Bu yaşadıklarım sadece benim değil diyorum…
İçerde ve dışarda bekleyenin,
Umudunu kesenin,
Arada kalanın,
Keşke diyenin
Kalmak isteyip kalamayanın
Uçmak isteyip uçanayanın…
Bu yas hepimizin…

# data[].attributes.body
şehirde sesler azaldı, renkler soldu, bir cansızlık hakim sanki heryere..bulunduğum şehirde ayağımızın altındaki yer sallanmadı (şimdilik) ama içimiz, sağımız solumuz, duygularımz, düşüncelerimiz... sarsıldı. pandemi sonrası yine bir sıkışmışlık, kaçacak yer yok fısıltıları, derin bir yalnızlık... yazmak ve gönülden yazılanları görmek biraz da olsa sıkışmışlığı açıyor ...

# data[].attributes.body
Bu soru aklımda sürekli...En alışık olduğum, acı büyük dağları yutar, beni haydi haydi, korkuyorum. çok fazla korku var, korkmaktan da korkuyorum, Abimle konuşurken bana' Korkma, dedi, bir gün hepimiz öleceğiz nasılsa.' İyi de şu an buradayım sanırım halen canlıyım, mı acaba? Korkuyorum işte. Bu neyin korkusu, daha yapacaklarım varken, bedensiz kalma korkusu olabilir mi? Zihnim kalbimle arama giriyor, acıdan beni korumak ister gibi, ne mümkünse? Bir gün uykuya yatarsın, yarına dair planların falan filanların, aaa uyku sonsuzmuş. Böyle mi, yani, Evet bu kadar basit, ya ölemezsem, bir de bu var. Sanırım korkuların en büyüğü, offf kalbime çok fazla gelen bir acı bu, öte yandan minicik kedilerin uzattığı patiler, güzelim bebelerin aydınlık yüzleriyle yerin altından çıkışları, yooo bütün bunlarla kendimi avutamam, darmaduman halime sebepler uydurumam, paramparça haldeyim ve her bir parçam uzayın boşluğuna savruldu sanki, kayboldum

# data[].attributes.body
14 şubat akşamı, şu anda bile yardım bekleyen birileri var biliyorum. Babamı 6 ay önce kaybettim. Son nefesini verirken ben yanındaydım, elimi tutarken ölmüştü. Büyük acılar yaşadım ama yasımı belki tam olarak tutamadım, içimde yaşasam da. Annemle tek kaldım. Şimdiyse deprem oldu. 6 ay önce hissettiklerimle birlikte şimdi katlanarak daha büyük bir acı yaşıyorum. Kızının elini tutan babanın fotoğrafına günlerce baktım. 1 hafta ağladım. Hepsinin üzüntüsünü derinden yaşıyorum. Tarifsiz bir keder, büyük bir hüzün var içimde. Sonsuza kadar sürecek büyük bir girdaba düştük milletçe. İlk başta yemek yiyemiyordum şimdi ise inanılmaz fazla yiyorum üst üste. Deprem korkum geri geldi. Annemle enkaz altında kalırsam midem dolu olmalı diyorum. 2 kere kaygı nöbeti geçirdim. Bütün psikolojim bozuldu. Babamın yası katlanarak geldi, şimdi ise tüm insanlar için yas tutuyorum.

# data[].attributes.body
Olan her şey için çok üzgünüm. Biliyorum ben sebebi değilim, hatta olanlara yakın bile değilim ancak böyle olmamalıydı hissini içimden atamıyorum. İnsanların yaşamları bu kadar ucuz olmamalıydı, kayıpları birer sayı olmamalıydı. O insanların her birinin birer hayatı, ailesi ve dünyası vardı. Şimdi her biri birer sayıya dönüştüler. Bunları sindiremiyorum. Bu acı beni uzakta da olsam kavuruyor. Bu kadar kolay mı sayıya dönüşmek? Topluca ölmek? Hiç yaşamamış gibi dünyadan bütün kalıntılarıyla silinmek? Bu geçiciliği ne bir öğreti ne de bilgi hafifletebilir gibi geliyor. Zamana çok ihtiyacımız var. Bu acı geçer mi bilmiyorum ancak belki gerilerde kalabilir günlük hayata döndükçe. Vefat eden herkesin ruhlarını ve yaşamlarını anıyorum. Mekanınız cennet olsun.

# data[].attributes.headline
Hatay benim evim, atalarımın evi, sığındığım sevdiklerimi toprağa yatırdığım yıkıldığımda gittiğim yeniden doğduğum yer... Şimdi yeniden yaşatacak yeniden yapılandıracak yeniden yuva kuracağım. Uzaktan yakından oradan vazgeçmeden devam edeceğim. Ben gidenlerin ruhunu ancak böyle onurlandırabilirim... Hesap sorma vakti gelince de korkmadan ses olmaya da söz verdim. Hatay cennettir hep de öyle kalacak...

# data[].attributes.subject
Hatay benim evim, atalarımın evi, sığındığım sevdiklerimi toprağa yatırdığım yıkıldığımda gittiğim yeniden doğduğum yer... Şimdi yeniden yaşatacak yeniden yapılandıracak yeniden yuva kuracağım. Uzaktan yakından oradan vazgeçmeden devam edeceğim. Ben gidenlerin ruhunu ancak böyle onurlandırabilirim... Hesap sorma vakti gelince de korkmadan ses olmaya da söz verdim. Hatay cennettir hep de öyle kalacak...

# data[].attributes.body
Bazi kelimeler 🤬 guzel. "Kerteriz almak" mesela. Ya da "kerteriz noktasi". Geminin bulunduğu yeri anlamak için kullandigi fener kulesi, şamandıra gibi referans noktalarina deniyor. Tam da bu referansini kaybetmis gibi hissediyorum. Boslukta kaybolmus gibi. Dogru ve yanlis algimi tamamen yitirmis olabilirim. Acinin icinde duramiyorum. Acinin icinde boguluyorum. Ve buna hakkim yok gibi geliyor. Hayatini kaybedenler, yakinlari ve her seyini kaybeden milyonlarca insan varken..

# data[].attributes.body
Ne olduğunu tam idrak edebilmiş değilim, ne hissettiğimi, ne hissedeceğimi bilmiyorum. Havada yürüyorum desem yeridir. Yastık yumruklamak öfkeyi atmak mıydı emin değilim, gözümden akan yaşlar ne için bilmiyorum. Bir isime sığamayacak şekilde büyük bir şey belki. Nenelerimin, dedelerimin topraklarında nereye sığacağım, nereye sığacağız, bu kalbimiz nerelere sığacak, nerelere, nelere gebeyiz. Dileğim paranın, gücün insan denen yaratığın elinde bu denli değerli olmasından bıkmış bir halde, sevginin ve şefkatin değerli bir dil olduğunu idrak etmeye, edebilmeye davet olsun, dilerim..
Yaşamaya devam..

# data[].attributes.headline
Enkaza ben gömülmedim ama tüm inancım ve güvencim gömüldü

# data[].attributes.subject
Enkaza ben gömülmedim ama tüm inancım ve güvencim gömüldü

# data[].attributes.body
Geleceğe olan inancım, güvence olarak gördüğüm yaptığım inandığım şeyler, hatta artık bana boş görünen gelecek hedeflerim… hepsi o enkazların altı da kaldı…
Depresyonda mıyım yoksa yasta mıyım ayırdına varamıyorum…
Bugünler de geçer belki, umarım ben atlatırım, biz atlatırız🙏🏻

# data[].attributes.body
Sevginiz, şefkatiniz ve büyük bir tevazu ile ortak yasımızı paylaşma gücünüzle hissettirdiğiniz varlığınıza şükran diyorum.

# data[].attributes.body
5 yaşındaki kızımın okul arkadaşı, ailesiyle tatil için gittiği Maraş'ta depreme yakalandı. Kapıda selamlaştığımız o tatlı annenin 2 yavrusuyla enkaz altında kaldığını öğrendiğim an umudum vardı. Saatler geçse de kurtarılırlar dedim.  Günden güne korkum arttı. Yıkım öyle büyük ki 11 katlı binaya sıra gelmemişti, edindiğimiz bilgiye göre insanlar kendi imkanlarıyla çıkarmaya çalışıyor, bu da iç göçüklere sebep oluyordu. Enkazda kendilerine 7. gün ulaşılabildi. İçim yandı. Ah! Kızıma çizgi film açıp hüngür hüngür ağladım.
Günlerce haberleri takip edip çocuğa acıyı hissetmemekten öyle yorulmuştum ki, gece çocuğu yatırdıktan sonra sabaha kadar ağlayarak dengemi korumaya çalıştım. Şimdi okullar açıldı. Bir öğrencimiz eksik. Öğretmenler veliler hepimiz ağlıyoruz. Çocuklarımıza durumu en mümkün şekilde anlatacağız. Kim bilir ne yaşadı o anne depremde evladına koşarken. Düşünürken boğuluyorum. Bu memlekete bunca acı. Bitmek bilmeyen bir döngü. Yazık ki ne yazık.
Çaresizlik, bekleyiş, Bir anda herşeyin bitmesi.
Bu felaketi bu noktaya getiren tüm sorumlular için çok öfkeliyim! Yazımın silinmesini istemediğimden daha fazla eklemek istemiyorum.
Bu devran böyle gitmeyecek.

# data[].attributes.body
Acı. Sessizliğin içinde bebek ağlamaları, çocuk çığlıkları var sanki. Kurtaramadığımız yavrular, kaybolan çocuklar. Çaresizlik ve korku. Öfke ve anlamsızlık. Tüm vücudum kaskatı, üstümü değişmek için bile zorlamaya ihtiyaç duyuyorum. İyileşecek miyiz?

# data[].attributes.headline
Çok üzgünüm, dua ediyorum. Elimden ne gelirse yapmaya çalışıyorum. 

# data[].attributes.subject
Çok üzgünüm, dua ediyorum. Elimden ne gelirse yapmaya çalışıyorum. 

# data[].attributes.body
İlk 3 gün çok ağladım, isyan ettim, sağa sola koşturdum. Gözlerimi 1 saniye olsun sosyal medyadan, paylaşımlardan ayırmadım. Türlü türlü ikiyüzlülükler gördüm. Gördüklerime, duyduklarıma inanamadım. Nefret ettim, sinirlendim, isyan ettim. Hep birilerinin üstüne yıkmaya çalıştım. Hep ötekileştirdim, hep başkalarını suçladım. Çünkü kolay yol buydu. Sonra şunu farkettim, madem hepimiz biriz, madem var olan herşey birbirine bağlı, o ikiyüzlülüklerde biziz, o yargıladıklarımızda biziz, o aç gözlülerde biziz, o ihmalkarlarda biziz. O imar affına sevinen de biziz, imar affı çıktı diye ağaçları hiç acımadan kesen de biziz, o kiraları fahiş derecelerde arttırıp insanları kış günü sokakta bırakanda biziz. O küçük çocuklara tecavüz eden de biziz, o hayvanlara işkence eden de biziz. Kediyi, köpeği koruyup severken, kuzuları, inekleri yemeği kendinde hak gören de biziz. Yağmacılarda biziz. Suriyelilerde biziz. Bu insanların ağzının burnunun kırılmasına sevinmek bu acıyı tedavi etmez. Bu acıyı birlik olarak ve affederek en kötüsünü bile affederek aşabileceğiz. Korkunçlukları, aç gözlülükleri, ihmalkarlıkları affetmek, görmezden gelmek değil, sevgiyle bu çok derin yaraları iyileştirmek. Yapılması gereken budur.

# data[].attributes.headline
Yas kocaman kara bir girdap gibi beni yuttuğunda ışığı gördüm

# data[].attributes.subject
Yas kocaman kara bir girdap gibi beni yuttuğunda ışığı gördüm

# data[].attributes.body
O günden beri savrulup duruyorum
Sevginin en gerçek halini sunmak için
Şefkatim ile acılarını paylaşabilirim sanmıştım
Uzaktan da olsa
Sonra gördüm
Sonra yaşadım
Sonra duyumsadım
Ve anladım ki karanlık sulara doğru çekiliyor kalbim
En derin dehlizlerde boğulmak üzere
Ve dur diyor ruhumun özü
İki gözüm dur
Biraz dinlen
Biraz soluklan
Nefes al
Herkes için
Hepsi için
Biricik için
Durdum son birkaç gündür
Kapandım belki de
Sonradan açılmak üzere ama kapandım kendi mağaramın ücralarına
Nefes alamaz olmuştum ki nasıl ışığımı iletecektim
Sonra yeniden ışığımın göz kırpışını fark edip
Biraz da olsa
Uzaktan da olsa
Alan olabildim
Yaşayan, ızdırap çeken ve göçen canlar için
Şimdi ellerimi de, kalbimi de
Tüm mevcudiyetimi de açma zamanı
Şimdi yeniden sevgi ile niyetlerimi iletme zamanı
Yas ile yoldaş olma
Kol kola dolaşma zamanı
Acıların içinden birer birer geçme zamanı

# data[].attributes.body
Öldüm öldük zannettim aklımdan tek gecen hangi pozisyonda dursam oğlum hayatta kalırdı… diğer odada eşim ve diğer oğlum.

Çok şanslıydık hayattayız hepimiz güvendeyiz ama  sağlıkçı olmanın yükü omzumuzda hizmet vermek zorunda canımın yarısı orda kaldı.

Hiçlik çaresizlik öfke utanç korku ne kadar duygu varsa yaşadık yaşıyoruz

Çocukların sorularıyla dağılıyorum cevaplamak çok ağır geliyor diğer çocukları düşünüyorum…

Her gelen haberde,görüntüde,telefonda tekrar zihnimde canlanıyor.

Ne eşya var ne ev gözümde adığımız nefese sevinemiyorum dua etmekten başka bişey gelmiyor elinden içim yasla dolu.

# data[].attributes.body
Kalbim sıkışık, içim param parça. Günlerdir elimden ne gelir diye uğraşan, debelenen insanları izliyorum. Ben de debeleniyorum.

Aklımdan geçenleri dileme dökemiyorum, kaleme alamıyorum, paylaşamıyorum. Içimdeki nefreti, korkuyu çoğaltmak istemiyorum. Ama büyüyor, kaynıyor, taşıyor bir yerlerden. Yardım etmek için uğraşanlar, birlik olanlar, uyumaya, oturmaya utananlar. Etrafımda o kadar çok insan var ki çırpınan.

Peki ya bu bir yanılgıysa diye düşünmeden edemiyorum. Peki ya yine benim küçük dünyamsa. Peki ya bu yaşananların sorumluları hiç bir şey olmamış gibi ellerini kollarını sallayarak, ahkam keserek dolaşmaya devam ederlerse diye düşünmeden edemiyorum. Korkuyorum. Etrafımdaki bu birliğin, beraberliğin yine yavaş yavaş durulmasından, sakinleşmesinden korkuyorum. Dayanışmanın gücüyle neler yapabileceğimizi unutmamızdan korkuyorum. At gözlükleri ile bakan insanların çoğalmasından, taraf olmaktan korkuyorum.
Deprem  bölgesindeki çocukların yaşananları hayatları boyunca taşımalarından korkuyorum. Özensizlik, ilgisizlik, yersizlik, yurtsuzluk yaşamalarından korkuyorum.
Korkum bugün için değil, yarın için, gelecek için, çocuklar için.

Ailemin gazetesinde doğum zaman bir haber yapmışlar. Şöyle yazıyor "Minik Yalçıner'in ilk tepkisi bağırmak oldu. Yalçıner bağırma nedenini açıklamazken, çevresinde bulunanlar 'Savaşlaradır', 'Çevre kirliliğinedir', Kokuşmuş siyasetedir', Yargısız infazlaradır', biçiminde çok çeşitli yorumlar yaptılar." O zaman için bu haber doğruyu yansıtmıyordu, bir çocuk üzerinden yapılan siyasi bir söylendi belki ama yine bağırmak istiyorum, avazım çıktığı kadar bağırmak hem de. Şimdi sırası değil ama zamanı gelecek elbette.

Şimdi burada duruyorum. Derin bir nefes alıyorum. Korkularımın gerçekleşmemesi için ne yapabileceğimizi düşünmeye başlıyorum. Biliyorum yalnız değilim. Biliyorum bunları yaşayan sadece ben değilim. Dayanışmanın gücünü biliyorum. Ve dayanışma için kollarımı açıyorum.

# data[].attributes.headline
Yas… Nedir bilmiyorum? Nasıl yaşanır hiç bilmedim? 

# data[].attributes.subject
Yas… Nedir bilmiyorum? Nasıl yaşanır hiç bilmedim? 

# data[].attributes.body
Yas’ın yaşamdan kopmak, vazgeçmek, güçsüz kalmak, zayıf olmak… vb anlamlara karşılık geldiğine dair inançlarım ve utançlarım ile bu alana hiç giremedim.

Bugün bedenim değil belki lakin duygularım enkaz altında kaldı :(  ve şimdi yaşanmamış “yas” larımın, kollektifteki acının da tetiklemesi eşliğinde iç dünyamın depremindeyim.

Yas yaşamak nedir? öğrenmeye ve Yasımı yaşamaya izin verecek bir tutuma sahip olmaya ihtiyaç duyuyorum 🤍

Bu alanı açan ve kalpleri ile dolduran her bir can’a müteşekkirim 🙏

# data[].attributes.body
Büyük bir yas kapısı açıldı. Ve farklı yasları da çağırdı yanına. Her yan keder. Acı, yas yine dilin, sözcüklerin ötesine taştı. İçimde büyük bir sessizlik kapısı da açıldı. Derin bir oyuk kazıldı içime, karanlık, sessiz…

Türlü duyguyu ağırlamaya çalışıyorum öfke, keder, isyan, çaresizlik, umut, özlem, korku, şükran…

Bazen kabuğumda olmak iyi geliyor bazen ses duymak, yüz görmek istiyorum.
Bu felakete maruz kalanlara ve onlara destek sunanlara fiziki, maddi, manevi yardımcı olmak için çabalıyorum ama dinlenmek, yaşananları sindirmek, yaslarımla hemhal olmak için durmaya da ihtiyaç duyuyorum. Çünkü sınırlıyım. Çünkü böyle.

Sıklıkla gözyaşı döküyor, açılan oyuğa çığlık atıyorum; bazen karanlıkta bir başıma oturmak iyi geliyor, bazen de biri, bir şey bana fener oluyor. Olabildiğince yasımı ve duygularımı ifade etmeye çalışıyorum, öyle ya acı, yas müşterek. Yoksa katılaşan ve yıkıcı halimi de biliyorum, ama tabii ne kadar yapabiliyorsam…

Derin bir nefes boşaldı şimdi, bunları yazmak ve paylaşmak da iyi geldi.

“Şuraya bir cümle koydum. Bırak acımızı birileri duysun. Hem zaten şiir niye var? Dünyanın acısını başkaları da duysun!
Acı mıhlanıp bir kalpte durmasın. Ortada dursun. Olur ya bir eline alır okşar, bir alnından öper…”
Birhan Keskin’in Kargo isimli şiirinden alıntı.

Dilerim tüm canlılar güvende, sağlıklı, rahatta olur; bu acının yaktığı yüreklere ferahlık diliyorum. Şifa ve kolaylık onlarla olsun. Ölen tüm canlılar dilerim sonsuz sevgi ve huzurla karşılanmıştır, ışık yollarını aydınlatsın.

Platform gönüllüsü Gamze Çaparlar

# data[].attributes.headline
Konuşamıyorum zaten kimse de sormuyor. Birkaç kişiye yardım etmeye çalıştım. İşler iyi gitmedi. Kalbim kırıldı. Kalbim yardım etmeye çalıştığım insanların sonrasında yok olmasından yeterince kırgınlık yaşamış. İnsanlardan korkmuş. Korkuyor da. Hele ki sorumluluğu sürekli üstüne atıp duygularını dinlemeyenlerden. Dizlerim sızlıyor yazarken. Ben size ne yaptım? Neden her şeyi üstlenmek zorundayım? Siz bana ne yaptlmıştınız ki? Siz kimsiniz? Haksızlığa uğrayıp başkalarına yardıma küstüm. İnsanlar hak etmiyor. Kırgın ve kızgınım. Kendime bunu yaptığım için de utanıyorum. 

# data[].attributes.subject
Konuşamıyorum zaten kimse de sormuyor. Birkaç kişiye yardım etmeye çalıştım. İşler iyi gitmedi. Kalbim kırıldı. Kalbim yardım etmeye çalıştığım insanların sonrasında yok olmasından yeterince kırgınlık yaşamış. İnsanlardan korkmuş. Korkuyor da. Hele ki sorumluluğu sürekli üstüne atıp duygularını dinlemeyenlerden. Dizlerim sızlıyor yazarken. Ben size ne yaptım? Neden her şeyi üstlenmek zorundayım? Siz bana ne yaptlmıştınız ki? Siz kimsiniz? Haksızlığa uğrayıp başkalarına yardıma küstüm. İnsanlar hak etmiyor. Kırgın ve kızgınım. Kendime bunu yaptığım için de utanıyorum. 

# data[].attributes.body
Kalbim ağrıyor.

# data[].attributes.body
Kalbim acıyor kelimesini ilk defa fiziksel anlamda yaşadığımı hissediyorum. Her bir haber gördüğümde göğsüm daralıyor,içim titriyor. O binaların altına kurtarılmayı beklerken ölen insanları düşünmeden kendimi onların yerine koyamadan yapamıyorum. Yardım edebildiğim kadar yardım etmeye çalışıyorum ama normal bir an yaşadığım zaman,olanları bir saniyeliğine bile unutsam tüm benliğimle utanıyorum kendimden. Kendimi her kötü hissettiğimde hakkım olmadığını düşünüyorum. Bak diyorum senin herşeyin var bunu şuan söylemeye hakkın yok. İnsanlarımızın ne kadar güzel kalpli olduğunu görüyorum. Elinde avucunda ne varsa gönderen insanları görüyorum. Gerçekten milletçe kalpten bir bağlılığımız olduğunu hissediyorum. Ömrümde tanımadığım insanların yaşadıkları için kalbim bin parçaya ayrılıyor. Kefen bile bulamayan, toplu bir şekilde gömülen insanların fotoğraflarını görüyorum. Enkazdan sağ çıkmış olmasına rağmen tüm ailesini kaybetmiş insanları duyuyorum. Hayal bile edemediğim acılar yaşıyorlar. Yapabildiğim sadece Allah'a dua edip o insanlara sabır vermesini istemek oluyor. Bazen inanamıyorum bu yaşanana imkan vermiyorum gerçek olduğuna. Aklıma kazınmış fotoğraflar var herkes gibi. Kızının elini bırakamayan babayı her düşündüğümde ağlıyorum. Hep beraber iyileşicez çok daha güzel günlerimiz olucak buna çok inanıyorum ama bu acı nasıl azalıcak bilmiyorum. İnsanların yaşadığı bu travma nolucak, ailesini kaybetmiş binlerce insana nolucak. Keşke birinin acısını dindirebilsem. Belki de bu yüzdendir vicdan azabım. İnsanımızın acısını görüp yeterince yardım edemediğimi bilmek. Anlık bile olsa kendi hayatımı üzüntülerimi düşünmek beni çok suçlu hissettiriyor. Ölümün bu kadar yakın olması uykularımı kaçırıyor. Korkuyorum, korkuyoruz. Hepimiz bunları yaşıyoruz biliyorum. Bildiğim tek bişey daha var. Gelecekte bu ülke bunları bir daha yaşamasın diye elimden ne geliyosa yapıcam, herşeyimi ortaya koyucam. Son olarak söylemek istediğim bir şey daha var hem size hem de kendime. Psikolojinizi koruyabildiğiniz kadar koruyun ve kendinizi bu kadar yıpratmayın. Bunun hiçbirimize hiçbir faydası yok. Bizim iyi olmaya çalışıp tüm bu sorunları çözmeye yardımcı olmak,bu depremden zarar görmüş herkese elimizden geldiğince önümüzdeki süreçte yardım etmek ve onların hakkını arıcak olabildiğince sağlam bir psikolojiye ihtiyacımız var. Hiçbirinizi tanımasam da hepinizi çok seviyorum kendinize iyi bakın. Allah'a emanet.

# data[].attributes.body
Hatay’da günlerce göçük altından çıkar diye umutla beklediğimiz Esra’yı bugün uğurladık. Aynı camide bir cenaze daha vardı, 27 yaşında tur rehberi. Göçükten çıkartılmış, annesiyle de konuşmuş bir kaç kere ama maalesef hastanede ölmüş.
Cami kalabalık, çok kalabalıktı. Hüzünlü, ağlayan, şaşkın, üzgün bir sürü insan..
Çok tanımıyordum Esra’yı. Ama o kadar çok ağladım ki..
Çok üzgünüm.. Anlatması zor bir hal..

# data[].attributes.body
Yemek yemek, koltukta oturmak, uyumak hiç bu kadar acı verici olmamıştı. Göğsümde bir yumru var, geçmiyor bir türlü. Canım yanıyor, ağlamak istiyorum ama taş gibi kaskatı kesildim. Sıkışmış hissediyorum. Ne kadar böyle devam edecek bilmiyorum. Bundan sonra nasıl yaşanır bilemiyorum. Canım çok acıyor...

Çocukları, anaları düşünüyorum. Yalnız kalmışları görüyor kalbim. Nasıl yeniden yaşam başlayacak? Nasıl yeniden sevinci yaşayacaklar, nasıl huzurlu olacaklar yeniden? Zihinlerinde hep bugünün, yalnız kalmışlığın acısını taşırken nasıl yeniden mutluluğu tadabilecekler? Endişeliyim. Canım yanıyor...

# data[].attributes.body
Geceleri uyuyamamaya başladım. Kulaklarımda bir patlama duyuyor gibi oluyorum. Sanki bi patlama olacak ver ve bir sarsıntı başlayacak gibi oluyor. Ama olmuyor. Herşey unuttuğum zaman olacak biliyorum. O yüzden bu diken üstü hali bırakmazsam sanki hiç olmayacak gibi geliyor. Bütün buna ne kadar dayanabilirim bilmiyorum. Bu düşüncelerden kurtulmam lazım biliyorum ama kurtulursam herşey yıkılacak gibi. Planlar yapıyorum. Arabayı şuraya bırakırım üstüne bişey yıkılmasın diye. Evin Müteahhitini ararım. Adama samimi sorarım ya da binayı güçlendirme için komşularla konuşurum. Acaba binanın zemini sağlam mı? Sokağın adı bişey deresi ama bina yamaçta. İbb nin bi app’i varmış binanın bilgilerini girsem riski hesaplayabilir mi? Biraz daha zayıf olsam belki enkazdan çıkmak için bir şansım olurdu. Bir çadır mı alsam ama çok pahalıymış. Hala deprem çantası yapmadım. İyi ki bi ailem var belki kendi mi onların kollarına kendimi bırakmam gerek. Henüz ordalarken hala… Offff ben bu düşüncelerden çok yoruldum. Korkuyorum. Hakkım yok ve de imkanım ama hepsini unutmak istiyorum ya da bişeyler yapalım yapacaksak yapalım ya da ben unutayım çünkü artık dayanamıyorum.

# data[].attributes.headline
Dünden beri kulağımda o küçük çocuğun cümlesi, şaşkınlık ve korkuyla karışık  “noluyo yaa””

# data[].attributes.subject
Dünden beri kulağımda o küçük çocuğun cümlesi, şaşkınlık ve korkuyla karışık  “noluyo yaa””

# data[].attributes.body
Göçükten çıkartılırken, belki de uyandı ve  etrafında bir sürü insan gördü. Normal bir güne uyanacakken, onu sedyeye koyan adamlar vardı etrafında. Belki de herkesleri ölmüştü.. bundan sonra ne olacak?
Bildiği evi yok olan bir sürü çocuk, annesi babası ölen yavrular; alıştıkları ortam yok artık. Artık şımarmak yok, alışkanlıklar yok, kimse yok artık.
İçim dağlanıyor..
Her bir çocuğu, bebeği sarmalayabilmek istiyorum ama ne fayda..
onlar yapayalnızlar şimdi..

# data[].attributes.body
Kayıpla tanışmam 5 yaşındayken annemin yaptığı düşük ve doğacak kardeşimi kaybetmemle başlamış. Şimdi yazarken fark ediyorum, hatırlıyorum, temas ediyorum. Sonrasında annemi kaybetmek benim için kayıpların en büyüğüydü. Hatırlamayıp bastırarak hala başa çıkabiliyorum. Güzel yüzünü hatıraları hafızamdan silmeye çalışarak. Sesini, kokusunu unutarak. Sonra babam, sonra sevgili kedim Max. Kayıplarım arttıkça kayba duyarsızlığım da artıyor. Güçlü olmaya ihtiyacım da, başkalarına muhtaçmış gibi hisseden içimdeki çocuğun cılız yakarışı da. Kayıplarla parçalarım gitti. Her kayıp, etrafta gördüğüm her ölüm ben, kendi kayıplarıma da bakmayı hatırlatıyor. Gittikçe duyarsızlaşıyorum. Başkalarının kayıplarına da, kendiminkilere de.

6 Şubat depreminden kaçamıyorum. Yaşanan acıdan kafamı çeviremiyorum. Dondum kaldım. Ne kayba ne mucizelere sevinemiyorum. Duygularıma temas edemiyorum. Sadece bakıyorum ve zihnimde olanları izliyorum. Sayısız düşünce. Nereye baksam deprem, her yerde ölüm. Kalbimi açabildiğimde, içine girebildiğimde tüm kayıplarımızın, depremde tüm yaşamını yitirenlerin yasını da tutucam. Şimdilik tüm yakınlarına, kaybı olanlara sabır, kuvvet, dirayet diliyorum. Ellerinden tutuyorum, şefkatle onlara sarılıyorum, omuzumda ağlamaları için sessizce yanlarında duruyorum. Kayıplarımıza kolay geçişler diliyorum.

Hayattaki her şeyin süreksizliğinin farkındayım. Bunu bilerek yasıma kapıyı açmak ve özlemle onu kucaklamak için bekliyorum. Zamanı yakın, biliyorum.

# data[].attributes.body
Bu acının içinde durmak çok zor. Oradan oraya koşturuyorum kaç gündür. Bağış yapıyorum, kan vermek istiyorum, yeterli sayıya ulaşıldı diyorlar, koli paketlemek istiyorum fazlasıyla destek var, heba oluyor diyorlar, yollara koyulup gitsem orada sadece ayak bağı olup daha da işleri zorlastıracağım eminim. Başkalarına şifa olmak istiyorum ama kahve fincanlarını hangi dolaba koyduğumu bile hatırlayamıyorum bazen. Ruhum orada bedenim burada. Neler yapabileceğimi biliyorum ama bunun için beklemem gerekiyor. Söndüremediğim bu ateşin içinde oturmam gerekiyor biliyorum. Sadece yanıyorum... yanıyoruz...

# data[].attributes.headline
Halden hale, oradan yasa... yastan yaşama öfkeye umuda..

# data[].attributes.subject
Halden hale, oradan yasa... yastan yaşama öfkeye umuda..

# data[].attributes.body
Ben henüz yas safhasına geçmedim sanırım. Bir şey yapma haliyle, çaresizlik, kızgınlık, toparlanıp bir şey yapma... bir de arada sırada gelen göz yaşları ya da donma...

Ölüm hep vardı...
Ve doğa...
Ve yaşam var olmaktaydı zaten
Birbirimizden ayrı, birbirimizle yaşam
Yaşam..
Doğanın kendi yolu var, kendi nefesi ve suyu, ve biz karıncalardan ufak
Kendi yuvalarımızda
Kimi kimine uzak
Kimi kimine yakın
Kimi kimiyle tanış
Kimi kimiyle içre
Ölüm ve yaşam vardı
Unutsak da bilsek de...
Öyle bir acı
Betonlu, soğuklu, geceli...

O sesi duyduk, sesini duyduk
Hani o 'sesimi duyan var mı dedin ya
Duyduk...
Elimiz yetmedi, boyumuz yetmedi
Ufacık karıncalar gibi
O sesin izini tuttuk
Hani dedin ya kefen yollar mısınız
Çok ağır geldi toprağım
Çok ağır
Kardeşlerinin, annenin, babanın, çocuğunun başında, sen bizi beklerken
Biz sana nasıl, nerden, kim ile ulaşacağımızı bilemeden
Önümüze engeller konuldukça dağlandık
Şok olduk, kızdık
Durmadan yol aradık
Sesini duyduk belki de en acısı bu
Sesine yankı olduk
Haykırdık
Bütün dünya sesini duydu da
Yetişemedik, ısıtamadık, doyuramadık
Ölüm vardı
Ve yaşam
Ve doğa ve biliyorduk ki deprem de vardı

Küsmedik de doğaya
İnsanlığımızdan utandık
120. Saat orada bir çocuk var
Ve başında insanlar umut var
İnsan var, ekip var

Öbür yanda donarak ölen insan var
5. Günü çadırsız geçirenler var
Annesiz çocuklar
Evlatsız babalar var
Sıkışmış insanlar
Yolu kesilenler, dövülenler, korkanlar var
Hamile ineğinin başında bekleyen teyzeyi
Kuşu elinde koruyan çocuğu
İnsanlarını kurtaran kediyi
Birbirini bulmaya çalışan insanları, yardımlaşmayı unutmadım
Yine de kötülük diye bir şey varmış
Üzgünüm...

İyilik ve kötülüğün ötesi de
Yaşam oluyor

Tam şuan anda 121. Saatte Menekşe kurtuldu. Yası burada bırakıyorum
Onun beni ve bizi henüz bırakmadığını bilerek.
Kara bir yasın içinde Menekşe açtı
Menekşeleri çok anneannemin memleketi yıkılmış, üşümüş, çok geç kalınmıştı. Yine de bir gece daha bitti. Sabah olmakta..
Bu sabah gelen çadırlar memleketine ulaşır mı dersin?

Yeni umutlar bu yardımlaşma çoğalır mı dersin?
Yol kesen adamlar, yayına görünme kavgası, yanlış bilgi paylaşamı yerine insanların kalbinde de çiçek açar mı dersin?

# data[].attributes.body
Güvenimizi kaybettik, önceki tüm sevinçlerimizin, dertlerimizin üstü derin bir kederle örtüldü. Kara bir bulut gibi. Sadece çocuklarıma sarılıp ağlamak istiyorum ama onları üzmemek için ağlayamıyorum. Bunca insan neden gitti? Biz birşey yapabilir miydik? Engel olabilir miydik? Kızının elini tutan ve bırakmayan babanın fotoğrafı gibi, o andan ayrılamıyorum.
Bir de geride kalanlar, endişe korku öfke… bize kalan bunlar.

# data[].attributes.body
İçimdeki acıyı henüz anlayamıyorum.Kendimi sürekli sosyal medyada bir şeyler paylaşırken buluyorum ya da işe yarar bir şey yapmak adına yardım merkezlerine gidiyorum koşa koşa. Yine de sıcak evime girdigimde ya da sevdiğim insanın nefesini duyarak uyudugumda içimi bir acı kaplıyor.Utaniyorum,çok üzülüyorum. Sokaktaki caresiz insanlara,en çok çocuk ve hayvanlara,onların masumluguna yanıyorum.İcim kavruluyor böyle zamanlarda. Ben hayvanlara hep ağladım hep korumaya, bir yuva bulmaya çalıştım,çalışıyorum. Ama son olanlardan sonra da kolum kanadım kırık hissediyorum. Hayvana,insana görülen revayla,bu acgozlulukle,bu zalimlikle dolu dünyaya kırgınım.

# data[].attributes.headline
Helva dağıttık. Uzaktan birinin yakını öldü. Eski bir dost. Acının bile yanında olmak istiyor insan. Kucaklaşmak istiyor. Bir ses duymak, birlikte korkmak. Günlerdir yan yana yatıyoruz evdekilerle. Yine de sanki yeterince sıcak değil. Yeterince hissetmiyor beden. Bir ferahladık helvayı dagitirken ama. demek insan görmek bir ses duymak, yine de olanlardan sonra eskisi kadar korkmuyor insan yalnızlıktan. Allah'ina sığınıyor.

# data[].attributes.subject
Helva dağıttık. Uzaktan birinin yakını öldü. Eski bir dost. Acının bile yanında olmak istiyor insan. Kucaklaşmak istiyor. Bir ses duymak, birlikte korkmak. Günlerdir yan yana yatıyoruz evdekilerle. Yine de sanki yeterince sıcak değil. Yeterince hissetmiyor beden. Bir ferahladık helvayı dagitirken ama. demek insan görmek bir ses duymak, yine de olanlardan sonra eskisi kadar korkmuyor insan yalnızlıktan. Allah'ina sığınıyor.

# data[].attributes.headline
Ben kuşa köpeğe ağlıyorum en çok. Canları ne çok acımıştır, ne zor beklemişlerdir. Donup kalıyorum. Yataklara girip saklanıp çıkmayasım geliyor bitene kadar bu olanlar. Hiçbir şey yapmıyorum diye de boş hissediyorum. Bacaklarım, kollarım uyuşuyor. Yoklayıp duruyorum kendimi, ufak ufak patakliyorum geçsin uyuşma diye. Eft yapıyorum, delirmeyeyim diye kelebek sarılması, ne yöntem varsa. yaşamaktan korkmak, korkmaktan korkmaktan korkmak ödümü patlatıyor. Kapanıcam yine, deliricem diye endişe yaşıyorum. So ra bakiyorum bu bile yavan. Bu bile boş. Beğenmediğim sevmediğim her şeye minnettar buluyorum kendimi. 

# data[].attributes.subject
Ben kuşa köpeğe ağlıyorum en çok. Canları ne çok acımıştır, ne zor beklemişlerdir. Donup kalıyorum. Yataklara girip saklanıp çıkmayasım geliyor bitene kadar bu olanlar. Hiçbir şey yapmıyorum diye de boş hissediyorum. Bacaklarım, kollarım uyuşuyor. Yoklayıp duruyorum kendimi, ufak ufak patakliyorum geçsin uyuşma diye. Eft yapıyorum, delirmeyeyim diye kelebek sarılması, ne yöntem varsa. yaşamaktan korkmak, korkmaktan korkmaktan korkmak ödümü patlatıyor. Kapanıcam yine, deliricem diye endişe yaşıyorum. So ra bakiyorum bu bile yavan. Bu bile boş. Beğenmediğim sevmediğim her şeye minnettar buluyorum kendimi. 

# data[].attributes.body
Bugüne kadar, bilerek ya da bilmeyerek
Zorbalığa boyun eğmiş,
Kendim ve sevdiklerimin çıkarını gözetmek uğruna hakka girmiş,
Yalana, iftiraya, edepsizliğe başvurmuş veya göz yummuş,
En yakınımdan en uzağıma adaletsizliğe müsaade etmiş,
Ses olmam gereken yerde susmuş,
Susmam gereken yerde çığırtkan olmuşsam,
Bilenlerin, ehillerin gösterdiği yoldan şaşıp, kibire düşmüşsem,
Sevgiden, hoşgörüden, tevazudan caymışsam
Kendimi hiçe sayacak ya da hep sanacak kadar yanılmışsam,
Bağışla beni Allahım
Aynı kuyulara yeniden düşmemi engelle
Yardımını, lütfunu iletenlerden olmayı nasip et
Her nefesimde hatırlayayım ki "Mülk Allah'ındır".
Amin
Zeynep Gülin Tağıl

# data[].attributes.body
Uyku uyumaktan, sıcak ve güvenli bir evde yaşamaktan, ülkemden uzakta olmaktan suçluluktan duyuyorum. Dün doğumgünümü aile arasında kutlamaktan da suçluluk duydum, ben iyiyken, canım ülkemde insanlar bir felaketin, enkazın altında yaşam mücadelesi verirken, ben çekirdek ailemle “normal” bir gün yaşamaktan da büyük bir suçluluk hissettim. Elimden gelen tek şey, orada yaşayan insanlara yardım desteği vermek olabildi. Kalbim, gözüm, kulağım canım Türkiye’de. Göçük altından çıkarılan her bir can için büyük mutluluk duyuyorum, ama her ölen, kurtarılamayan can için büyük üzüntü ve büyük çaresizlik içindeyim.

# data[].attributes.body
Duygudan duyguya savrulduğumu fark ediyorum. Üzgünüm, canım acıyor, öfkeliyim, bazen suçluluk hissediyorum. Bazen dayanışma bazen umut veriyor. Yurtdışındayım. Birkaç kişi halimi sordu ama benden beklenen normal davranmam. Normal davranmak istemiyorum, göğsümü yumruklamak, üstümü başımı yırtıp çığlıklar atmak istiyorum. Titriyorum acıdan. İnsanlar öldü, hayatlar, ilişkiler bitti, anılar silindi, kentler yok oldu. Nasıl altından kalkacağız? Bazen bencilce aklıma Marmara depremi geliyor. Annemleri nasıl ziyaret edeceğim? Ya biz oradayken olursa? Bu düşüncelerimden utanıyorum.

# data[].attributes.body
Neyin Yas'ını tutacağımı şaşırdım. Kendi hastalıklarımın kronik durumlarımın mı yasını tutayım depremde mahvolan canlara, enkaz altında yardım bekleyen ve yüzü ölüme bakan insanların mu yasını tutayım... Kalbimin ortası, göğsümün tam ortası çaresizliğin, varlık varken yokluğun, elinden bir şey gelmemesi, kısıtlı imkanlar... Hepimiz Yas'tayız. İkincil Travmadayız.

# data[].attributes.body
Deprem bölgesinde ailesiz kalan çocukları düşündükçe kalbim sıkışıyor. Bundan sonra ne yapacaklar, kim onlara sarılacak, üzüldüklerinde kim başlarını okşayacak… Enkazdan kurtulduklarında duyduğum sevinç, hemen yerini karamsarlığa bırakıyor. Mucize diyorlar onlara ama ben bir mucize görmüyorum. Enkaz altında sıkışıp, saatlerce kurtarılmayı bekleyen çocukların çaresizliklerini, ne kadar korkmuş olabileceklerini düşününce nefesim kesiliyor. Enkaz altında kalan annelerin, babaların çaresizlikleri, belki de yanında olan çocuğunun yardım beklerken hayatını kaybetmesi… Nefes alamıyorum düşündükçe. Ayakta kalmak için kızlarıma odaklanıyorum, bu seferde onlara sarılırken suçluluk duyuyorum. Bu kadar kötü şey yaşanırken, bu kadar kötülük varken yaşam amacımı, umudumu bulmakta çok zorlanıyorum.

# data[].attributes.body
Sık sık nefesim tıkanıyor, aklıma deprem dışında kendi özel dertlerimle bağlantılı bir şey, bir acı hissi geldiğinde nefesim daha da daralıyor. Nasıl şu anda bunları düşünebilirsin, buna üzülebilirsin diye kızıyorum. Ama birbirinden ayıramıyorum. Her acı bir başkasını çağrıştırıyor. Sabah uykumu almış olduğumu fark edip bir oh dediğim anda kalbime bir acı saplanıyor, sırtım yine geriliyor, boynum kasılıyor. Ve yine her şey geçecek ve o acı yüreğime mıhlanmış gibi kalacak. Herkes içinden geçecek ve ben yine kalacağım. Başkalarının acılarını yüreğimde taşıyacağım, kendiminkilerle birlikte, katlanacak çoğalacak. Benimkiler bana yetiyordu. Zaten yeterince zorlanıyordum tüm bunlar olmadan önce de. Öfkeliyim, yine tam zamanında dağıldı her şey, birazcık umut varken içimde yine acıya boğulduk. Her şey yıkıldı. Yine içinden çıkamayacağımız bir acı. Yine saramayacağımız bir yara. Ve bir acıya ne çok acı tutunuyormuş, mıknatıs gibi, birbirine yapışmış, iç içe geçmiş hamur olmuş gibi. Kişisel hikayeler, toplumsal hikayeler, birbirini besliyor. İyiyim diyorum herkese, mümkün olduğunca dinliyorum. Ve biriyle konuşurken, insanların yanında zımba gibiyim. Bildiklerimi aktarmak, geçirmek istiyorum acıyı. Birlikte geçirelim istiyorum. El ele tutuşsak hepimiz ve geçse... Kendimleyken nefessizim. Ve bunu kimse geçiremez. Çünkü utanıyorum, ben iyi değilim demeye utanıyorum. Sıcak evimde, karnımı doyurabiliyorken, evim sağlamken, kaygılandığım için... Her şey bir arada ve çok fazla. Lütfen artık geçsin! Lütfen güzel şeyler olsun. Herkes kurtulsun. Herkes iyi olsun ve yeniden birazcık dolu dolu rahatça nefes alabilelim.

# data[].attributes.body
4 ay önce biricik ablamı kaybettim. Depremle birlikte bireysel yasım, kocaman bir toplumsal yasa dönüştü. O babanın göçük altında can vermiş kızının elini tutarkenki fotoğrafını gördüğümden beri, özel gereksinimli kızımın elini tuttuğum her anda üzülüyorum. Yan yana battaniyeler içinde defnedilmiş kayıplarımızı gördüğümden beri, kardeşimi kefeniyle belli bir yere gömebildiğimiz için şükrediyorum. Bunlar hiç normal değil. Yaşama sebebimi bulmakta bugünlerde çok zorlanıyorum.

# data[].attributes.body
Acı, dalga dalga geliyor. Hiç beklemediğim, normal bir anda gözümden düşen bir yaş. Camı açtığımda “Hava soğumuş” diye aklıma düşen cümle sonrasında farkındalıkla gelen titreme. Yanımdaki kedileri, köpekleri severken, anneme sarılırken, “Kahvaltı için ekmek var mı?” diye düşünürken, banyo yaparken, üzerime bir battaniye alırken hissettiğim suçluluk. Annesini kaybeden arkadaşımın yanında, cenazede olamamamın verdiği utanç. İnsanlık onurumuzun zedelenmesinin getirdiği keder. Ve hepsinin altında yatan, depremler hangi ölçekte ne şiddetteyse ona denk büyük bir acı.

Yakınlarını, evlerini, sahip oldukları herşeyi kaybedenlerin acısını asla tam olarak anlayamayacağımı bilerek onlarınkine ortak olmaya çalışıyorum. Bundan sonraki yaşamlarında rahat nefes almalarını sağlayacak herhangi bir katkı verebileceksem koşa koşa yapmaya kendime söz veriyorum. Gidenlere geçiş rahatlığı, kalanlara sabır ve mücadele gücü diliyorum. Seviliyorsunuz, unutulmayacaksınız.

Hande

# data[].attributes.body
Yüreğim sıkışıyor. Çaresizlik zihnimi esir aldı. Sürekli uyumak istiyorum, tüm bu olanları düşünmemek için . Çok üzgünüm insanlarım ve ülkem adına. Umutsuzluğa kaptırmamak için kendimi ikna etmeye çalışıyorum ama olmuyor. Çocuklarımız için çok endişeliyim😞

# data[].attributes.body
İnsan acıkmaktan, üşümekten utanır mıymış! Ben utandım. Üşüdüm, acıktım diyecekken boğazım düğümleniyor. Evde olmak, giyecek, yiyecek lüksü yaşamak utandırıyor. İstediğimiz kadar yardım etmek isteyelim eski halimizi almak çok zor olacak. Umutsuzluğua kapılmak da istemiyorum ama aksi polyannacılık gibi geliyor. Kurtulanlara sevinirken daha da üzülüyorum. Yalnız kurtarılanlar mı daha şanslı yoksa kaybedilenler mi bilmiyorum. O acıyla yaşamak hiç kolay olmayacak. İnsanların psikolojileri nasıl, ne zaman düzelecek ya da düzelebilecek mi? İlla ki bir yakınını kaybetmeye de gerek yok bir gram vicdanı olan insanın içi acıyor, nefesi kesiliyor düşündükçe. Bir yandan yardım için çırpınan insanları görmek ne güzel iyilik var derken kötülerin daha da kötü olabildiğini görmek başka türlü bir acı veriyor. Bu nasıl bir düzen insanın aklı almıyor. Hayattan ders almak bu kadar pahalı olmamalıydı. Dersi alacak insan 99 yılından sonra alırdı. Bu büyük felaket de işe yarar mı yoksa beş gün önceki gibi her şey aynı mı devam edecem çok yakında göreceğiz ama zerre kadar umudumum olmayışı çok üzücü.
Herkesin başı sağolsun, ülkece bittik, bir umut bir daha yaşanmasın demekten başka bir şey kalmıyor 😞 🙏

# data[].attributes.body
Önce babacığımı kaybettim. İçimde bir kor var özlem var pişmanlık var keşkeler var babamın ızdırabı zihnimde ve kalbimde sonra depremdeki kayıplarımız Acılar yumak oldu içimde çok üzgünüm. Yarı yaşamdayım yarı ölümde bir aydır

# data[].attributes.body
Dün montumu giyerken büyük bir suçluluk duygusuyla doldum. Bu sabah kahvemi içerken yine aynı şey oldu, kahvenin tadı değişti, döktüm. Yaşamak bir yandan çok saçma geliyor, bir yandan ıztırap veriyor. Saçmalık ve keder duygusu gırtlağımdaki eşarp gidi. Biri o eşarbı zaman zaman nefes alamayacağım kadar sıkıyor.

Platform gönüllüsü Nazlı A.

# data[].attributes.body
Afyonlu gibiyim donuklaşmadan diri durabilmeye gayret ediyorum. Elimden geleni yaptım ve yapmaya devam ediyorum. Hareket ettikçe yol alıyor ve hafifliyorum. Kucaklıyorum her birini. Birlikte yerin içine giriyorum Yanyana duruyorum enkaz altındaki canlı cansız bedenlerimle. Rüyalarımda ise bileklerim boş arkası önü yırtılmış kağıt gibi içi boş. Bedenim yırtık pırtık. Kolektifin her bir zerresini içimde hissediyorken yutkunmak bazen zor geliyor. Bebeğimi düşünmek zorundayım güçlü olmalıyım derken emziriyorum. Hep enkazın altındayım ve hep enkazın üzerinde bastığım yere dikkat ediyorum bir karınca dahi incinmesin. Cehennet olmuş yerle bir. Emzirirken araftayım. Aşk ile dursun soğuğa kara ölüme halim. Bir empat olarak etkilenmemem mümkün olmaz. Gözlerim yaşlı her yalnız kaldığımda enkazdayım. Temizlik uzun sürecek 3 boyutlu yığınlara dirençli hallerim gerek. Kendimin zamanı geldiğinde faydalı olabilmek için iyi ediyorum.  Utanıyorum ama uzanıyorum

# data[].attributes.body
Nerede bir can ölse, oralı olur yüreğim. Olmalı zaten. Olmazsa insan olmaz yüreğim. - Ahmed Arif -

Evvel'den Ahir'e ağlayasım var. İnsanlığım, insan olma halim, ruhum, kalbim, bedenim, duygularım, düşüncelerim hatta bedenimi kaplayan etim dahi avaz avaz "sesimi duyan var mı" diye haykırıyor...! Zaman zaman merkezde, zaman zaman dünya yaratılışından beri var olan acı içimden geçiyormuş gibi hissediyorum. Emân Ey Erenler!

SFilizK

# data[].attributes.body
Bebeklerin ve çocukların aileniz kalması çaresizliği, muhtaçlığı beni kahrediyor. Dünyadaki böyle bebek ve çocuklara yardım etmek istiyorum onlar mutlu olsun istiyorum aileleri ile olsalar keşke keşke açı çekmeseler, şimdi o bebekler anne baba sevgisi olmadan nasıl büyüyecek kim onlara sarılacak

# data[].attributes.body
Acı, keder ve yas; tenimi yakan bir gömlek gibi üzerimde şimdi. Bu gömlekle ne durmak mümkün ne gömleği çıkarıp atmak. Kolektif seviyedeki bu çaresizlik haliyle, keder ve yas içinde göz temasındayım. Acımın hücrelerime akışına şahitlik ediyorum. Yasın farklı kapılarından  defalarca geçiş yapıyorum. O sıcacık yataklarından betonun soğuna değerek ölen binlerce canın acısını, korkusunu tahmin dahi edemiyorum. Her biri için bu dünyadan gitme halleri için özür diliyorum. Cansız bedenleriniz betonun değil, toprağın kokusuna kavuşsun, ruhlarınızın öte aleme geçişlerinde yaradanın merhameti sizinle olsun.
Burcu B.

# data[].attributes.body
Orada insanlar, bebekler üşürken, açken, susuzken; burada durmak haram gibi..
Hiç bir şey yapamamanın hüznüyle doluyum.
Çok üzgünüm çok..

# data[].attributes.body
🤬 fena..
Hepimize 🤬 gecmis olsun bir an once herkesin yaralari sarilsin..

# data[].attributes.body
Deprem
Kendini bırakmışlık, çaresizlik var içimde. Biliyorum her şey gibi bu da geçecek. Tek şükürüm bu birliğe, bir arada olmaya, bunun gücüne 🙏🏻 Bu bana hala umut var dedirtiyor. İyi şeyler de oluyor. Bu acı bizi birbirimize kenetliyor.

# data[].attributes.body
Çok üzgünüm.

Nasılsın sorusuna, herkes ne kadar iyiyse işte o kadar iyiyim demek yetmiyor günlerdir kalbime, dilime. Çünkü çok üzgünüm, kalbim acıyor. Kederim ve çaresizliğim bu iki kelime ile dahi olsa dile gelebildikçe bir parça genişliyor sinemde sıkışan nefesim. Çok üzgünüm.

Enkazdan kurtarılan her bir canın mucizesiyle  umutla, şükranla doluyorum. Kimliği belirlenemeyen ölmüş canların cenazelerinin 24 saat içinde toplu defin haberiyle sarsılıyorum, derin bir keder ve çaresizlik kaplıyor benliğimi. Bir yanda alkışlarla yola çıkan gıda, giyecek, ilaç tırları diğer yanda zorlukla dillendirilen kefen ihtiyacı..

Ümit, umut, dayanışma, yaşatma arzusuyla eyleme geçen, koşan, çabalayan yanım, yorulup yavaşladığında, başımı sessizce okşayan, yasımın ifadesi bu iki kelimede dinleniyor. Çok üzgünüm.

Yasım ve şükranım birlikte hatırlatıyor bana insan olduğumu..

Platform Gönüllüsü Melike Özgökçen

# data[].attributes.body
Kalbim dayanmıyor ...Sıkışmış hissediyorum. Çok zor...

# data[].attributes.body
Allah hepimizin yardımcısı olsun. Bu acı nasıl geçer? Bu günler nasıl unutulur. Acımız tarifsiz....

# data[].attributes.body
Ahhhh. O kadar kederliyim ki. Kelimelerin kifayetsiz kaldığı yerlerden yazıyorum. Acımı paylaşmak istiyorum. Tek başına taşıyamayacağım kadar ağır çünkü.

Hayatını kaybedenler, geride kalanlar, hala enkaz altında olanlar, hastanede yatanlar…Hepiniz için ayrı ayrı dua ediyorum. Kalbimdesiniz….

Yardım çalışmalarına koşan her cana teşekkür etmeyi de bir borç biliyorum.

# data[].attributes.headline
Deprem: Prof. Dr Ayşe Bilge Selçuk instagram paylaşımından alıntı

# data[].attributes.subject
Deprem: Prof. Dr Ayşe Bilge Selçuk instagram paylaşımından alıntı

# data[].attributes.body
'' Böyle afetlerde, sadece uzmanların değil, birbirinin yanında şefkatle duran , bilgilenerek ve bildiğini uygulayarak yararlı olmaya çalışan herkes iyileştiricidir. '' Prof. Dr. Ayşe Bilge Selçuk

# data[].attributes.body
Coğrafyamızdaki depremden etkilenen ve devam eden artçı depremlere maruz kalan tüm canlıların güvende olmasını dilerim. Ölen tüm canların toprağı bol olsun. Sevdiklerini kaybedenlerin acısı, kederi önünde sessizce eğiliyorum. Çok üzgünüm.

Önümüzdeki saatlerde ve günlerde yaşadığımız felaketin manevi&maddi zorlayıcı etkileri, hepimiz üzerinde dalga dalga katlanarak artacaktır.

Felaketin yıkımına birebir maruz kalmayanlarımızın, felaketle, acıyla direkt temas edenlere manevi&maddi uzun soluklu destek verebilmesi, sürdürülebilir bir dayanışma içinde kalabilmek için içsel&dışsal kaynaklarımızı şefkatle hatırlatalım lütfen kendimize.

Platform gönüllülerimizden Melike Özgökçen’in yazısı.

# data[].attributes.headline
Tanrım ne kadar çok öldüysek o kadar boşluk için uyuşturmak gerekmiş ruhum sancıyor diye tabir ettiğim dönemin içinden tariflendirmemin.manasina bakmadan .Bir insan en fazla kaç kez oldurulebilirdi ki derdim.

# data[].attributes.subject
Tanrım ne kadar çok öldüysek o kadar boşluk için uyuşturmak gerekmiş ruhum sancıyor diye tabir ettiğim dönemin içinden tariflendirmemin.manasina bakmadan .Bir insan en fazla kaç kez oldurulebilirdi ki derdim.

# data[].attributes.body
Yıllar geçti ben büyüdüm. Girdilerim için önce şükrettim.Sonra herbir anlamın yerli yerine oturması için çalıştım duygularımla ettiğim temasta huzur ile karsilayabildiğim güzel düşüncelerim oldu.Hayata karşı çok can verdim.hayatın zor bir zanaat haline geleceğini bilemezdim sanat yapmaktı niyetim maddi bir boyuttan bakış açısını hiç düşünmemiştim. Rahatlama platformuydu sosyal medyada fake .hesapla iddiasız öylesin e geyikte takılmak istemiştim.
Yapayalnız bir ruhla yaşamak yıllardır her bir yerden vurulmuş bir bedendeki yamamınki cildini bu sene ki cilt probleminde algısal netlikle gördüğüm dönemimde farklı deri parçalarının birleşerek bedene gecirilmisligini gördümde hayrette kaldım.Dusunsene tanrı deriyi mini m8nik parçaları bedene yapıştırıyor tek tek .görünmez bir bil8nmezlikteki 8nancimdan kendi maneviyatim8 oluşturup yaşadığım için dıslandigimi  sexuel hayatımı özgürce erkeğe hak olan kadına helaldir öyleyse dediğim ve kadınlara tanımış olduğum bu imtiyazın anlamından bi haber cehaletin elinde öldürüldüğünü bilirim.Ben kendine has kendi kimliğiyle barışık kim ve ne olduğu hakkında ne istedigin8 bilen kadın 7 ila 10 yılda kaçtığı önceki fesat menfaatçi riyakâr çevreden kaçarken doluya tutuldu ne depremler göçükler altında kaldım.da ses etmeden .bunada şükür dediğim INANCIMDAKI bana ait olan Tanrı ile dinin içinden anlatılan Tanrı nin aynı zikirde olmadığını kimseler anlamadı.bu alet edevatlari d8nden tem8n etsem de yaşamsal olgularım kendi özgür irademle mümkün olduğunca toplumsal kurallara riayet ederek kendimce yaşanan manevi huzurumu bulduğum dünyam orada beni kimse yargılayamaz kimse benimle dalga geçmez kötülemez taşlamaz orada ben el üstünde tutuşurum benliğime saygı duyulur varlığıma şükredilir oraya layık gelen gördüysem keşke değerini bilse deliliğimdeki gerçekliğe şükür diyebilse korkmasa sarılmak gibi bir eyleme geçildiğinde bu yalnızlıktan kurtulacağım ben bu gün ölümle olusumun" bir çeşit savunma mekanizmasiyla donatılıp bütünleştiği bir beden ruh zihinanlam ve mana ile inanç güvenilir bir çalisman8n içine edeli 7 yıl geçti gelişme sağlamadı şu an taklit ile yapay kalkanımdayım oradaki saflık olmadığı için yerleşemiyor ve bu uzun yalnızlık bana hiç iyi gelmiyor.Öluyorum.yokluğunda.
Her bir yaşta bir 10 yıl yaşlandım son on yıl iyice

# data[].attributes.body
Tohum toprağa düştü.
Başında geyik postundan şapkasıyla bir kadın tohumun toprağa düşüşünü izledi.
Tohum toprağa gömülüp kendine derin bir yatak yapınca,
kadın dizlerinin üzerine çöktü ve toprağa el sürdü.
Toprağın üzerine elleriyle daireler çizerek tohumun üstünü sıkıca örttü ve şifalı sözlerini fısıldanmaya başladı.
Toprağın rengi koyu kahveden kızıla, kızıldan bir yenidoğanın rengine büründü.
Tohum köklerini salarken yaşam gücüne sarıldı ve toplayıcı kadının nefesiyle can suyunu buldu.
Toprağı aştı, göklere süzüldü.
Göklerdeyken,
toprağa düşemeyen,
tam toprağa düşecekken tuzla buz edilen,
buğulu bir kavanozda bekletilen,
can suyunu beklerken ezilen tüm tohumlar için dua etti.
Duası ulaştıkça yerlerine
her tohum şükür etti varlığına
ve hepsi bir parça aldı duadan payına.

Yasın Duasına eşlik ettiğiniz teşekkürler.
Sevgiler
Gizem...

# data[].attributes.body
Ölümden sonra benlik beden gibi çözülür mü?
Yani, ben yasarken yasamim da gözlerimin isikla bir daha onun tanigi olamayacagi kisi, ölen,-adi Sumeyya-Sumeyya olarak var olmaya devam eder mi?
Bu bir inanis sekli sorusu ise hangi inanislar da ne, nasil?
Siz nasil inandiniz, gordunuz, tecrubelediniz ya da ogrendiniz?

# data[].attributes.body
Ölümün ne olduğuna zihinsel değil ruhsal bir perspektiften bakmam a yaratan bir kaybı 8 mart 2022 de anneannemin vefati ile yașadım. Paylasmak ve iliskilenmek istedigim 🤬 sey var. Svg

# data[].attributes.body
Giden herkes, açılan bir boşluk içimde. Her şeyin bitişi olsa da, her şey olması gerektiği şekilde oluyorsa, olan her şey hayrıma, bütünün hayrına oluyorsa da , bunları zihnim aklen anlasa da, gidenle temasımda aldığımdan yada verdiğimden kat be kat fazlası içimde boşluğa dönüşüyor. Boşluk içimi törpüleye törpüleye büyüyor, onunla birlikte acı ve hüzün  de. Bunlar arttıkça boşluk da artıyor.
Giden ister sonsuzluğa isterse başka alanlara gitsin ardında bıraktığı yas. Alışmak için kabul ve zaman lazım. Zaman; yası acı bir tortuya dönüştürüyor. Her şey gelip geçiyor dünyada ama tortu ruha işliyor ve o tortuyla göçüyor ruh, bunu bilmek yas kadar acıtıcı. Ne kadar değer o kadar anlam, o kadar yas, o kadar ruhun törpülenmesi demek. Bu acıyla yas da ruh da dönüşüyor aslında.
Zamanla yas içimizde daha az alan kaplayıp sanki bir nev’i konsantre hale gelince bu dönüşümü bir nebze hissetmeye başlıyor insan. Yas döngüsünü tamamlayarak bunu hepimizin özümsemesi dileğiyle…

# data[].attributes.body
OĞLUMUN EVDEN GİDİŞİ

Yas sadece ölümü mü çağrıştırıyor? Bence sadece ölümü çağrıştırmıyor? Yıllarca beraber yaşadığın, ona annelik ettiğin, her an yanında olduğun evladının evden ayrılışından sonra hissettiğin duygu da bir yastır.

Küçücüktü, minicik elleri vardı. Yaramaz bir çocuk değildi, oyuncakları ile oynamayı özellikle oyuncak davullarıyla ve kamyonları ile oynamayı çok severdi. Okula gidene kadar kreşe yazdırdım, kreş öğretmenleri onu çok severdi. Sabahları kahvaltıda çocukların çaylarını toplar, kendine bir bardak daha çay yaparmış J, sevimli, hareketli, enerjik bir çocuktu. O dönemlerde beni sevdiğini çok belli ederdi. Beraber alışverişe gider, babası gidince yastığını alır, benim yanıma yatardı. Hatta temizliği bile bazen onunla yapardım. Ve o büyüdü üniversiteyi kazandı, benden ilk ayrılışıydı. Bana sormadan başka bir şehri yazmıştı. Kova burcu erkeği, özgürlüğüne çok düşkün olur derler. Sanırım doğru tespit. O yıllarda eşimden de ayrılmıştım, bu koca evde tek başıma ne yapacağım diye kara kara düşünmeye başladım. Çalışıyordum fakat yetmiyordu. Her sabah odasına gidip yatağına yatıp, saatlerce ağlıyordum. Ben anneydim, çocuğum başka bir şehirde, benden uzakta. O ana kadar her anımızda beraberdik. Ama şimdi o başka şehirde yaşamayı seçmişti. Ve bunu da kolaylıkla yapmıştı. Kolayca beni bırakıp gitmişti. Ben ne yapıyordum, arkasından ağlıyordum. Bu doğru muydu? Ben de aynısını yapmamış mıydım anneme, babama? Evlendiğimde onlardan güle oynaya ayrılmıştım. Bazen onları özlemiyordum bile. Annem beni çok özlüyordu. Bir çanta dolusu erzak ile her hafta geliyordu. Diğer kardeşlerim senin tek çocuğun Esma mı diyorlardı? Rahmetli annem kaç kere bana para bile vermişti. Ama ben bunları hiç görmemişim, farkına bile varamamışım. Annemin beni özlediğini, hala beraber aynı evde yaşadığımız günleri özlemle andığını ve o günlere geri dönmek istediğini hiç anlamamışım.

Üniversitesi bitince tahmin edersiniz ki evde bir bayram havası, oğlum geliyor. Aynı yaşantımıza devam edeceğiz, hep onunla olacağım, oh harika, benim için yeni bir hayat başlıyor diye umut ederken; Anne ben ayrı evde yaşayacağım, seninle yaşamayacağım cevabını aldım. Bu cümleyi içime sindirmeye çalıştım. Gene enerji çalışmaları yaptım. Kendi kendime Esma o senin sadece oğlun, senin kuklan değil. O kendi hayatını yaşamak istiyor, buna izin ver dedim. Ve izin verdim. O şimdi başka bir evde, ben başka bir evdeyim. Bazen kendimi annem gibi düşünürken buluyorum. Bir çanta yiyecek ile kapısına dayanıp, ah oğlum bunu yemiyordur şimdi, ona hemen yapayım, ütüsünü yapamıyordur hemen gidip ütüsünü yapayım, evi darmadağındır hemen gidip onun evini toparlayayım. İşte bir zamanlar annemin bana yaptığını şimdi ben oğluma yapmak için can atıyordum. Bu nedir biliyor musunuz? Sadece kendini yıpratmak, enerjini bozmak, konforlu hayatına bariyer kurmaktır. O ben olmadan da hayatı öğrenebilir, o ben olmadan da yanlışı, doğruyu ayırt edebilir. Biz de öyle büyüdük, yanlışı, doğruyu yaşayarak öğrenmedik mi? Şimdi sıra onlarda. Onları özgür bırakalım. Allaha emanet edip, yolumuza devam edelim.
ESMA ACAR

# data[].attributes.body
Esma ACAR

# data[].attributes.body
Dağ

Ruhum soğudu bazı geceler.

Bir kitaba sığındım.

Başkalarının babaları vardı

Benim sırtım boş kaldı.

Çırpındım ait olmak için

Kanatlarım yaralı

Af diledim

Tanrım dedim

Sevmek istiyorum

Zehri atamıyorum!

Başkalarının babaları vardı

Dağ gibi babaları

Benim sırtım boş kaldı.

Düştüm

İçinden geçtim acıların

Bir şiir tuttu beni sonra

Ayağa kalktım

Bir roman tuttu beni sonra

Yaslanmaya başladım

Bir adam tuttu beni sonra

Sevildim, çok sevildim

Babam meğer hiç sevmemiş beni

Sevmek neymiş ben bir adamdan öğrendim.

# data[].attributes.body
Ölümle çok küçük yaşlarda tanıştım. 20li yaşlarımda çoğu yakın akrabam ölmüştü. Şimdi o günlere baktığımda, çocukluğun da verdiği şokla, ölmüş yakınlarım için sanki ölmemişler de uzaklara gitmişler gibi düşünmeyi seçtiğimi ve yaslarını tutamadığımı fark ediyorum. Yas ve ölüm bilgeliği platforumu yas’a, ölüm’e, ölümlerine eşlik ettiğim sevdiklerimin o süreçlerinde yaşadıklarına daha farklı gözle bakmamı, onları sevgiyle ve özlemle anarak, tutamadığım yaslarını tutmamı sağladı. Bu platformla yalnız olmadığımı hissediyorum 🙏🏻 İyi ki varsın Berna, iyi ki var bu platform 🙏🏻
Sevgilerimle
Papatya

# data[].attributes.headline
Merhaba. Gerçekte yasın ne olduğunu, bu platformla karşılaşana kadar bilmiyordum. Hayatım boyunca bir an önce çektiğim acılardan kurtulmak ve gerçek mutluluğu yaşamak istedim. Şimdi 40 yaşına geldim ve hala istediğim mutluluğa sahip değilim. Nihayet anladım. geri dönüp yaslarıma sahip çıkamazsam, büyüme şansım yok. Şimdi gerilerdeyim, çok gerilerde. Şu an tuttuğum en büyük yas, omuzlarımdaki mükemmeliyetçilik yükü. Güçlü görünmek için öyle çok çaba göstermişim ki, dünyayı, insanları, pek çok farklı ve güzel şeyi kaçırmışım. Yalnızlığın da yalnızlığı varsa orada tutulmamış yaslar var. Şimdi bir yas bahçesindeyim. Benim bahçem. Ve etraftaki kuru otlara dikenlere baktıkça ferahlıyorum, nefes alıyor ruhum. Katkılarınızın kıymetini ne ben anlatırım ne de kelimeler yeter. emeği geçen herkese çok teşekkür ediyorum.

# data[].attributes.subject
Merhaba. Gerçekte yasın ne olduğunu, bu platformla karşılaşana kadar bilmiyordum. Hayatım boyunca bir an önce çektiğim acılardan kurtulmak ve gerçek mutluluğu yaşamak istedim. Şimdi 40 yaşına geldim ve hala istediğim mutluluğa sahip değilim. Nihayet anladım. geri dönüp yaslarıma sahip çıkamazsam, büyüme şansım yok. Şimdi gerilerdeyim, çok gerilerde. Şu an tuttuğum en büyük yas, omuzlarımdaki mükemmeliyetçilik yükü. Güçlü görünmek için öyle çok çaba göstermişim ki, dünyayı, insanları, pek çok farklı ve güzel şeyi kaçırmışım. Yalnızlığın da yalnızlığı varsa orada tutulmamış yaslar var. Şimdi bir yas bahçesindeyim. Benim bahçem. Ve etraftaki kuru otlara dikenlere baktıkça ferahlıyorum, nefes alıyor ruhum. Katkılarınızın kıymetini ne ben anlatırım ne de kelimeler yeter. emeği geçen herkese çok teşekkür ediyorum.