# data[].attributes.body
in acute crisissituaties waar de vraagverheldering duidelijk aantoont dat crisishulp moet ingezet kunnen worden 'nu'. Willen we dit kunnen aanreiken. Steeds wordt op het moment gekeken wat de mogelijkheden zijn en wat op maat beter tegemoed komt. Al langer worden we in perioden geconfronteerd met een dichtslibbend netwerk. Vorig jaat zijn we in de netwerkgroep crisis zoekende geweest hoe betere afstemming te verkrijgen in crisis waneer we langer dan 7(+7) inzetbaar dienen te zijn. Vaker is ontbrekend perspectief de oorzaak. De laatste maanden zaten we ei zo na volledig toe. Lange crisistrajecten en regelmatig noodzakelijke interne verhuizen enerzijds en onmogelijke inzet bij nieuwe acute crisissen anderzijds.. Het beukt in op je draagkracht als netwerk en op team. Daarnaast : Niet alle profielen en crisiscontexten kunnen binnen ons netwerk en kaders een oplossing in crisis hebben. We worden in veel als laatste strohalm gezien, dus... Vaststelling tevens 'Het is nooit genoeg' Bezorgdheid in evolutie is al langer en meermaals gesignaleerd doch dit alleen is geen hefboom tot verandering. Begrip en aanvoelen dat het water aan vele lippen staat ondanks de rek en inzet van zovelen en hier richt is me evenzeer ook naar aanmelders én aanbieders.

# data[].attributes.body
Vanuit Pleegzorg West – Vlaanderen hebben we sinds 2017 een structurele samenwerking met het CMP. Vanuit het voortraject screenen we gezinnen die een aanbod willen doen als crisisgezin en maken we matchen in crisissituaties.
Het voorbije jaar zien we dat de termijnen van de crisistrajecten uitlopen waardoor gezinnen volzet blijven. Als een crisisplaatsing uitloopt tot een plaatsing van een aantal maanden kom je ook in een andere dynamiek terecht. De onduidelijkheid wanneer vervolghulp zal komen is niet evident voor kinderen / ouders en pleeggezinnen. Daarnaast is er in crisisverhaal ook wel spanningsveld van korte termijnen versus breukvermijdend werken.
Tot slot stellen we vast dat we ook vaak geen aanbod kunnen doen – ook voor jonge kinderen.

# data[].attributes.body
Hoe meer systemen we ontwikkelen om bij complexe problemen tot oplossingen te komen, hoe vaker we merken dat we soms het omgekeerde effect bereiken. We blijven heel erg vasthouden aan die systemen terwijl ze maar een 'hulpmiddel ' zijn. We denken ook vaak dat we als hulpverleners zelf 'de oplossing' moeten bedenken en verliezen soms voeling met wat de mensen voor wie we het doen 'echt nodig hebben'. Vanuit dat 'aanvoelen' kunnen we proberen om tot nieuwe en andere mogelijke oplossingen te komen in crisissituaties. Dit probleem werd al een paar keren aangekaart in het IROJ en het raakt mij. Wij kunnen er nog heel veel over praten, het regelmatig signaleren, enz maar voor de mensen die er dagdagelijks mee geconfronteerd worden, biedt dat geen oplossing. In Brussel is men trouwens blij met ons initiatief en zeggen ze dat we er niet te snel mogen van uitgaan dat onze ideeën toch niet realiseerbaar zullen zijn.

# data[].attributes.body
Vanuit het werk worden we regelmatig geconfronteerd met jongeren die een crisisopvang nodig hebben. We zoeken die binnen de eigen context of we doen beroep op het crisismeldpunt of we kijken naar WINGG of..... Wanneer je geconfronteerd wordt met er is geen plaats dan is dit pijnlijk in de eerste plaats voor de jongere maar ook voor de hulpverlener en noem maar ook de bredere maatschappij.

Voorafgaand aan de crisis zijn er vaak veel verhaallijnen die dan leiden tot...ook dit moeten we bekijken.

We moeten er iets aan doen

# data[].attributes.body
Mijn motivatie om deel uit te maken van deze werkgroep is omdat er bij mijn collega's van het verbindingsteam al in verschillende gevallen in begeleidingen crisissen hebben plaatsgevonden. Daarom vind ik het belangrijk om mijn steentje bij te kunnen dragen om te kijken hoe de problematiek van lange crisistrajecten op een creatieve manier kunnen opgelost worden.

# data[].attributes.body
Daar we in onze voorziening zelf 3 crisisbedden hebben (die vorig jaar en bezetting van meer dan 100% kenden), worden we dagelijks met de problematiek geconfronteerd. De impact op kinderen is groot, maar vanuit mijn specifieke functie zie ik vooral de impact op medewerkers, namelijk het werkt zeer demotiverend dat het hele landschap vast zit. Medewerkers geraken gedemotiveerd. Ook vanuit ons OOOC komen we vaak met de problematiek in aanraking.

# data[].attributes.body
Als dienst voor pleegzorg hebben we een aanbod van pleeggezinnen die crisis organiseren. Daarnaast doen we zelf ook beroep op crisis. We merken algemeen dat het moeilijker wordt om beroep te doen op crisis, namelijk dat het aanbod volzet is. Dit verontrust ons.

Dit probleem is volgens mij mede ontstaan doordat de reguliere weg naar de juiste hulpvorm stropt. Daar zijn de wachtlijsten veel te lang, hierdoor ontstaan er crisissen in de gezinnen die aan het wachten zijn.

Mede door dit fenomeen hebben we al de ervaring dat er door verwijzers niet meer wordt aangemeld bij de toegangspoort maar “gewacht” wordt op een crisis om alsnog ergens residentieel binnen te geraken. Ikzelf noem dit de bypass die hulpverleners gebruiken om toch ergens hulp te bieden aan hun gezinnen. Iedereen beseft dat dit eigenlijk niet kan, daarnaast wil elke hulpverlener ook helpen en gaat deze actief op zoek naar alternatieven, goed beseffend dat dit niet de juiste weg is. Jouw cliënt niet helpen is echter ook heel frustrerend. Dit mechanisme doet zich momenteel jammer genoeg voor met het dichtslibben van het crisisaanbod tot gevolg.
Volgens mij kan het probleem dus niet worden verholpen door enkel te kijken naar de werking van het crisismeldpunt. Volgens mij is dit ok. De oorzaak van het dichtslibben is het gevolg van het te geringe aanbod.

# data[].attributes.body
In de eerste plaats kwalitatieve ondersteuning kunnen bieden aan jongeren (en hun netwerk) die in crisis zijn.

Daarnaast wil ik ook meedenken hoe we lange crisistrajecten haalbaar kunnen maken voor begeleiders en organisaties.

# data[].attributes.body
OCJ en SDJ worden in de workload regelmatig geconfronteerd met kinderen en jongeren die (even) niet thuis kunnen wonen. Dit kan zich voordoen in lopende dossiers maar evengoed gaat het om nieuwe dossiers die binnenkomen op de diensten : bij SDJ gaat het om hoogdringende dossiers (procedure hoogdringendheid), bij OCJ om dossiers die via parket of via Mdoc aangemeld worden en een zeer urgent en verontrustende karakter hebben.

Om binnen een crisis van een bestaand dossier of een nieuw dossier een traject te faciliteren hebben we nood aan partners binnen de jeugdhulp. Crisisopvang is hier dikwijls een belangrijke schakel om op korte termijn de veiligheid te borgen én terug ruimte te krijgen om professionele partners en natuurlijk netwerk te engageren in functie van een vervolgtraject.

# data[].attributes.body
Als aanbieder en gebruiker van het crisisnetwerk willen we mee nadenken over de gegevenheid dat crisistrajecten langer duren, hoe we ons hierop kunnen organiseren en wat de noden van zowel de kinderen/gezinnen als de aanbieders zijn in dit gegeven.