# data[].attributes.body
Ik vind het een mooi en inspirerend boek. Het zet je aan het denken over de politiek van die tijd. Je leert waarom mensen destijds voor of tegen Hitler en Mussolini zijn.

Het is heel knap geschreven want als er een heftige gebeurtenis komt schrik je zelf ook, en dat is natuurlijk de bedoeling. In het begin komen er wel een paar lastige stukken voor die lastig te lezen zijn. Zeker als je dyslectisch bent.

Ik zou deze reis aanbevelen omdat je verschillende kwesties tegenkomt, maar toch altijd de juiste keuzes maakt. Het is vloeiend geschreven, ondanks een paar lastige stukjes. Je moet in het begin wel je best doen om je reis af te maken.  Daarna gaat het veel meer van zelf.

Je ziet veel mensen zich tijdens de reis ontwikkelen, waar je zelf ook wat van opsteekt. Als je niet van moeilijke reizen houdt, zou ik het boek afraden. Er worden namelijk veel moeilijke woorden gebruikt. Soms snap je de reis daardoor niet meer.

# data[].attributes.headline
Dialogen, taal en cultuur 

# data[].attributes.subject
Dialogen, taal en cultuur 

# data[].attributes.body
In het boek komen verschillende meningen voor over leiders van landen. Julian vindt communisme heel goed omdat volgens hem iedereen gelijk moet zijn. Hij vindt dat Hitler en Mussolini slechte leiders zijn. Een man die de familie Bell in Italië tegenkomt vindt Hitler en Mussolini geweldig, omdat zij het land er weer bovenop helpen. Hij zegt dat Mussolini ervoor heeft gezorgd dat Italië weer een draaiende economie heeft en dat daardoor de werkloosheid is verdwenen. Net zoals  Hitler dat in Duitsland deed.

Je komt in dit boek meer te weten van verschillende culturen en wat de inwoners van hun leiders vinden. In het echt is het ook zo geweest.

# data[].attributes.body
Het begin van het boek is in 1937, Julian en Quinten zitten in de boomhut achter het huis. Na het gesprek krijg je een flashback die begint in 1925 en eindigt een maand na het gesprek. Het gesprek gaat er over dat Julian naar Spanje wilt om mee te vechten met de communisten.

Quinten probeerden zijn broer over te halen om in Engeland te blijven. Toen citeerde Julian zijn vader: "Blijf altijd zelf nadenken. Doe waar je zelf in gelooft. Loop nooit zomaar achter de mening van een ander aan." Daarmee was de discussie over, Julian ging naar Spanje.

# data[].attributes.body
"Als jij eerder dood gaat, zal ik een boek over je schrijven", zei Quinten Bell toen zijn drie jaar oudere broer ging meevechten met de communisten in de Spaanse burgeroorlog.
"Als jij eerder doodgaat,' zei Julian,"heb ik geen broer meer.

Het boek begint in 1937, daarna volgt een flashback naar de tijd waarin Quinten en Julian zes en negen jaar zijn. Ze zijn net verhuisd naar het huis Charleston wat ligt in het plaatsje Sussex, Zuid-Engeland. Ze wonen daar samen met hun moeder Vanessa, hun zusje Angelica en de homoseksueel Duncan met zijn vriend David. Hun vader woont nog in Londen. De kinderen groeien op in een wereld met allemaal schrijvers en schilders.

Hun vader is een serieus persoon en praat met de kinderen over belangrijke zaken zoals politiek en de maatschappij. Julian is zeer geïnteresseerd in politiek en praat daar uren lang over met zijn vrienden. Julian vind dat Mussolini en Hitler slecht zijn en wordt communist. Hij is zo'n overtuigd communist dat hij daar zelfs zijn leven voor wilt opgeven, "zolang de fascisten maar niet de macht krijgen." Daarom gaat hij met zijn vriend Rick meevechten in Spanje.

Ik vind Soldaten huilen van Rindert Kromhout een goed en inspirerend boek over een periode waarvan ik nog niet heel veel wist. Het is gebaseerd op een echt gebeurd verhaal.

# data[].attributes.body
Julian werd boos en smeet een vork op tafel en vertelde een groot geheim. Hij zei dat hij zich verraden voelde en keek strak voor zich uit. Er hing een sfeer van spanning. Niemand durfde wat te zeggen, behalve Angelica. Ze zei: "Het gaat om mij en ik ben niet boos, dus jullie hoeven ook niet boos te zijn."

De spanning bleef nog steeds,  maanden lang. Julian zei haast niks en Vanessa was alleen maar somber. Tijdens het avondeten werd geen woord gezegd. De stilte zei al genoeg.

Quinten zei wel dat ze het moesten uitpraten, maar dat gebeurde pas maanden later, toen kwam de sfeer in Charleston weer een beetje terug.