# data[].attributes.body
27 marca 1963
Knoxville w stanie Tennessee

# data[].attributes.body
Jego ulubioną rozrywką było oglądanie filmów i programów telewizyjnych. Jako dziecko obserwował wszystko. Większość obrazów nie była przeznaczona dla osób poniżej 16 roku życia, ale ciekawy Tarantino nie oparł się demonstracji scen przemocy. Kino stało się ulubionym miejscem dla quentin. W wieku 15 lat młody mężczyzna rzucił szkołę i dostał pracę jako biletarz. Pomimo tego, że kierunek jego miejsca pracy miał bardzo pikantny charakter, facet marzył wyłącznie o jakości kina. W tym celu Tarantino zaczął uczęszczać na wieczorne kursy aktorskie.

# data[].attributes.body
W wieku 22 lat przyszły reżyser potroił swoją karierę w wypożyczalni filmów, gdzie był w stanie nie tylko przejrzeć niezliczone filmy, ale także dowiedzieć się o preferencjach miłośników filmu. Taka wiedza zdecydowanie pomogła mu w tworzeniu jego arcydzieł, chociaż nie są one przeznaczone do masowej konsumpcji. Pierwszym dziełem quentina, napisanym w 1985 roku, był "Kapitan Pichfuz i bandyta sardeli", który nigdy nie został zrealizowany.

# data[].attributes.body
Debiutancki film "Reservoir Dogs" został wydany w 1992 roku. Pierwotnie został wyemitowany na Sundance Film Festival 18 stycznia. W maju Tarantino wziął udział w programie Festiwalu Filmowego w Cannes.

# data[].attributes.body
Obraz został nagrodzony wieloma prestiżowymi nagrodami. Miliony widzów, którzy pokochali film Quentina, zaczęli nazywać jego styl "Tarantino". Charakteryzuje się nie tylko brakiem narracji chronologicznej, ale także obecnością markowych długich dialogów postaci. "Pulp Fiction" quentina Tarantino regularnie znajduje się w pierwszej dziesiątce filmów. Otrzymał Oscara za najlepszy scenariusz, a także główną nagrodę Festiwalu Filmowego w Cannes. W sumie obraz ma ponad czterdzieści różnych nagród filmowych.

# data[].attributes.body
Film opowiada o stewardesie, tytułowej Jackie Brown, przemycającej pieniądze dla handlarza bronią - Ordella Robbiego. Pewnego dnia dwóch śledczych (Ray Nicolette i Mark Dargus) przyłapuje ją na przemycie 50 000 dolarów i narkotyków. Proponują stewardesie wyrok w zawieszeniu i powrót do pracy w zamian za pomoc w dopadnięciu Ordella. Jackie zgadza się na układ z policą, ale jednocześnie próbuje grać na dwa fronty. Ma plan, aby oszukać Ordella i policjantów, a do tego zarobić dużą sumę pieniędzy. Pomaga jej w tym poręczyciel Max Cherry.

# data[].attributes.body
Amerykański thriller kryminalny, pierwsza część tytułowej dilogii w reżyserii i scenarzysty Quentina Tarantino z Umą Thurman i Davidem Carradine w rolach głównych. Fabuła rozwija się nieliniowo, co jest typowe dla pracy reżysera.

# data[].attributes.body
amerykański film fabularny powstały w 2007 roku w reżyserii i oparciu o scenariusz Quentina Tarantino. Jest to segment dylogii Grindhouse, w Polsce wydany jako pierwszy (drugim filmem jest Planet Terror).

Światowa premiera Death Proof odbyła się 22 maja 2007 r. podczas Festiwalu Filmowego w Cannes. Premiera polska miała miejsce niespełna dwa miesiące później – 20 lipca.

Projekt Tarantino powstał jako hołd złożony samochodom typu muscle car (takim podróżuje filmowy antagonista kreowany przez Kurta Russella) oraz popularnym w latach 70. XX wieku nurtom horroru exploitation i slasher, jak i innym produkcjom klasy B, a także kinom grindhouse’owym, gdzie je emitowano.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Inglourious Basterds is a 2009 war film written and directed by Quentin Tarantino and starring Brad Pitt, Christoph Waltz, Michael Fassbender, Eli Roth, Diane Kruger, Daniel Brühl, Til Schweiger and Mélanie Laurent. The film tells an alternate history story of two plots to assassinate Nazi Germany's leadership, one planned by Shosanna Dreyfus (Laurent), a young French Jewish cinema proprietor, and the other by a team of Jewish American soldiers led by First Lieutenant Aldo Raine (Pitt). Christoph Waltz co-stars as Hans Landa, an SS colonel in charge of tracking down Raine's group. The title was inspired by Italian director Enzo G. Castellari's macaroni combat film The Inglorious Bastards (1978), though Tarantino's film is not a remake of it.

Tarantino wrote the script in 1998, but struggled with the ending and chose instead to direct the two-part film . After directing Death Proof in 2007, Tarantino returned to work on Inglourious Basterds. A co-production of the United States and Germany, the film began principal photography in October 2008 and was filmed in Germany and France with a $70million production budget. It premiered on May 20, 2009, at the 62nd Cannes Film Festival, and received a wide release in theaters in the United States and Europe in August 2009 by The Weinstein Company and Universal Pictures.

Inglourious Basterds grossed over $321million in theaters worldwide, making it Tarantino's highest-grossing film to that point, until it was surpassed in box office by Django Unchained (2012) and Once Upon a Time in Hollywood (2019). The film received widespread acclaim and multiple awards and nominations, among them eight Academy Award nominations (including Best Picture, Best Director and Best Original Screenplay). For his role as Landa, Waltz won the Cannes Film Festival's Best Actor Award, as well as the BAFTA, Screen Actors Guild, Critics' Choice, Golden Globe, and Academy Award for Best Supporting Actor.

In 1941, SS-Standartenführer Hans Landa interrogates French dairy farmer Perrier LaPadite in his home as to the whereabouts of the last unaccounted-for Jewish family in the area, the Dreyfus family. Landa suspects that the LaPadites are hiding the Dreyfuses under their floorboards and, in exchange for the Germans agreeing to leave his family alone for the rest of the war, LaPadite reluctantly confirms it. Landa orders his SS soldiers to shoot through the floorboards, killing all but one of the Dreyfus family; Shosanna, the daughter, escapes. As she runs, Landa decides to spare her.

In 1944, Lieutenant Aldo Raine of the First Special Service Force rounds up and recruits Jewish-American soldiers to the Basterds, a commando unit formed to instill fear among the German soldiers by killing and scalping them. The Basterds include Sergeant Donny "The Bear Jew" Donowitz, Sergeant Hugo Stiglitz, a rogue German soldier who murdered many Gestapo officers, and Corporal Wilhelm Wicki, the group's translator. In Germany, Adolf Hitler interviews a young German soldier, Private Butz, the only survivor of a Basterd attack on his squad, who reveals that Raine carved a swastika into Butz's forehead with a bowie knife so that in the future, Butz could never hide the fact that he was once a Nazi soldier.

Shosanna Dreyfus is living in Paris, operating a cinema under the name "Emmanuelle Mimieux." She meets Fredrick Zoller, a German sniper famed for killing 250 Allied soldiers in a single battle. Zoller stars in a Nazi propaganda film, Stolz der Nation ( Nation's Pride). Infatuated with Shosanna, Zoller convinces Joseph Goebbels to hold the film's premiere at her cinema. Landa, who is the head of security for the premiere, interrogates Shosanna, hinting that he suspects her real identity. Shosanna plots with her Afro-French lover and projectionist, Marcel, to set the cinema ablaze during the premiere and kill the Nazi leaders who will attend.

Meanwhile, British Commando Lieutenant Archie Hicox is recruited to lead Operation Kino, a British plan to attack the premiere in cooperation with the Basterds. Hicox, along with Stiglitz and Wicki, goes to a basement tavern in German-occupied northern France to meet with German film star Bridget von Hammersmark, an undercover Allied agent who will be attending the premiere in Paris. Hicox inadvertently draws the attention of Wehrmacht Sergeant Wilhelm and Gestapo Major Dieter Hellström with his unusual accent and mannerisms; he ultimately gives himself away by using a British hand gesture; indicating his request for 3 whiskeys from the bartender by raising his index, middle, and ring finger, rather than the German method of raising the index, middle, and thumb. Their covers blown, the Basterds trigger a gunfight that kills everyone in the tavern except Sergeant Wilhelm and von Hammersmark, who is shot in the leg. Raine arrives and negotiates with Wilhelm for von Hammersmark's release, but she shoots Wilhelm when he lowers his guard. Raine, believing von Hammersmark set Hicox and his men up, tortures von Hammersmark, who convinces him that she is loyal to the Allies and reveals that Hitler will also be attending the film premiere. Raine decides to continue the mission, with himself, Donowitz and Basterd Omar Ulmer taking the place of Hicox, Stiglitz and Wicki. Later, Landa investigates the aftermath at the tavern and finds von Hammersmark's shoes and a napkin with her signature.

At the premiere of Stolz der Nation, Raine, Donowitz and Ulmer attend the premier with timed explosives strapped to their ankles. To hide their inability to speak German, they pose as Italian guests of von Hammersmark. However, Landa is fluent in Italian, holding a brief, tense conversation with the Basterds before allowing Donowitz and Ulmer to take their seats. Landa takes von Hammersmark to a private room, verifies that the shoe from the tavern fits her, and strangles her. Raine and another Basterd, Smithson "The Little Man" Utivich, are taken prisoner. Still, Landa has Raine contact his superior with the OSS and cut a deal: he will allow the mission to proceed in exchange for Landa's safe passage through the Allied lines, a full pardon, and various benefits after the war's conditionally inevitable end.

During the screening, Zoller slips away to the projection room and attempts to force himself on Shosanna. She pretends to acquiesce, then pulls a pistol and shoots him. Zoller, mortally wounded, manages to shoot and kill her before he dies. As Stolz der Nation reaches its climax, Shosanna's spliced-in footage tells the audience in English that they are about to be killed by a Jew. Having locked the doors of the cinema, Marcel ignites a huge pile of flammable nitrate film behind the screen as Shosanna's image laughs and the theater goes up in flames. Ulmer and Donowitz break into the opera box containing Hitler and Goebbels, submachine-gunning them both to death then firing into the crowd until the bombs go off, killing everyone in the theater.

Landa and his radio operator drive Raine and Utivich into Allied territory, where they surrender themselves to the remaining Basterds. Raine, apparently not according to plan, shoots the radio operator before ordering Utivich to scalp him. Despite his superiors having agreed to Landa's deal, Raine has him restrained and carves a swastika into his forehead, professing it to be his "masterpiece."

Brad Pitt as Lieutenant Aldo "The Apache" Raine, the battle hardened commanding officer of the Basterds.

Mélanie Laurent as Shosanna Dreyfus / Emmanuelle Mimieux, a young Jewish cinema owner whose family was executed by Landa.

Christoph Waltz as Standartenführer Hans "The Jew Hunter" Landa, a ruthless SS officer.

Eli Roth as Sergeant Donny "The Bear Jew" Donowitz, a brooding member of the Basterds who executes Nazis with his baseball bat.

Michael Fassbender as Lieutenant Archie Hicox, a British commando and former film critic who assists the Basterds on their mission in France.

Diane Kruger as Bridget Von Hammersmark, a German film star turned spy for the Allies.

Daniel Brühl as Fredrick Zoller, a German army soldier whose story is made into a propaganda film.

Til Schweiger as Sergeant Hugo Stiglitz, a former German army soldier who murdered numerous Gestapo officers and is recruited by the Basterds.

Gedeon Burkhard as Wilhelm Wicki, the translator and German born member of the Basterds unit.

Jacky Ido as Marcel

B. J. Novak as Smithson "The Little Man" Utivich, member of the Basterds unit.

Omar Doom as Omar Ulmer, member of the Basterds unit.

Samm Levine as Gerald Hirschberg, member of the Basterds unit.

Denis Ménochet as Perrier LaPadite

Sylvester Groth as Joseph Goebbels

Martin Wuttke as Adolf Hitler

Mike Myers as General Ed Fenech

Julie Dreyfus as Francesca Mondino

Richard Sammel as Sergeant Werner Rachtman

Alexander Fehling as Sergeant Wilhelm

Rod Taylor as Winston Churchill

Sönke Möhring as Butz and Walter Frazer

Paul Rust as Andy Kagan, member of the Basterds unit.

Michael Bacall as Michael Zimmerman, member of the Basterds unit.

Carlos Fidle as Simon Sakowitz, member of the Basterds unit.

Ken Duken as "Mata Hari" soldier

Christian Berkel as Eric

Anne-Sophie Franck as Mathilda

Léa Seydoux as Charlotte LaPadite

Tina Rodriguez as Julie LaPadite

Lena Friedrich as Suzanne LaPadite

Jana Pallaske as Babette

Rainer Bock as General Schonherr, member of the Nazi high military command.

Michael Scheel as General Frank, member of the Nazi high military command.

Buddy Joe Hooker as Gaspar

Christian Brückner as Kliest

Eva Löbau as Miriam Dreyfus

Salvadore Brandt as Bob Dreyfus

Jasper Linnewedel as Amos Dreyfus

Bo Svenson as an American Colonel in Nation's Pride

Enzo G. Castellari as a Nazi General at the Nation's Pride premiere (credited as "himself")

Harvey Keitel (uncredited) as the voice of the OSS Commander

Quentin Tarantino (uncredited) as an American soldier in Nation's Pride and a scalped Nazi

Tarantino spent just over a decade creating the film's script because, as he told Charlie Rose in an interview, he became "too precious about the page", meaning the story kept growing and expanding. Tarantino viewed the script as his masterpiece in the making, so felt it had to become the best thing he had ever written. He described an early premise of the film as his "bunch-of-guys-on-a-mission" film, "my Dirty Dozen or Where Eagles Dare or Guns of Navarone kind of thing".

According to Tarantino, all his films make the audience laugh at things that are not supposed to be funny, but the sense of humor differs in each.

-Quentin Tarantino

By 2002, Tarantino found Inglourious Basterds to be a bigger film than planned and saw that other directors were working on World War II films. Tarantino had produced three nearly finished scripts, proclaiming that it was "some of the best writing I've ever done. But I couldn't come up with an ending." He moved on to direct the two-part film (2003-2004). After the completion of Kill Bill, Tarantino went back to his first storyline draft and considered making it a mini-series. Instead he trimmed the script, using his script for Pulp Fiction as a guide to length. The revised premise focused on a group of soldiers who escape from their executions and embark on a mission to help the Allies. He described the men as "not your normal hero types that are thrown into a big deal in the Second World War".

Tarantino planned to begin production in 2005. In November 2004, he delayed production and instead took an acting role in Takashi Miike's Western film Sukiyaki Western Django, and intended to make a kung fu film entirely in Mandarin; this project foundered. He directed Death Proof (2007), part of the double feature Grindhouse, before returning to work on Inglourious Basterds.

The film's title was inspired by the English-language title of director Enzo G. Castellari's 1978 war film, The Inglorious Bastards. When asked for an explanation of the spelling during a news conference at the Cannes Film Festival, Tarantino said, "I'm never going to explain that". When pushed, Tarantino would not explain the first u in Inglourious, but said, "The Basterds? That's just the way you say it: Basterds." He later stated that the misspelled title is "a Basquiat-esque touch". He further commented on Late Show with David Letterman that Inglourious Basterds is a "Quentin Tarantino spelling". Tarantino has said that the film's opening scene, in which Landa interrogates the French dairy farmer, is his "favorite thing" he's "ever written".

Tarantino originally sought Leonardo DiCaprio to be cast as Hans Landa, before deciding to have the character played by a native German-speaking actor. The role ultimately went to Austrian Christoph Waltz who, according to Tarantino, "gave me my movie" as he feared the part was "unplayable". Pitt and Tarantino had wanted to work together for a number of years, but they were waiting for the right project. When Tarantino was halfway through the film's script, he sensed that Pitt was a strong possibility for the role of Aldo Raine. By the time he had finished writing, Tarantino thought Pitt "would be terrific" and called Pitt's agent to ask if he was available.

Tarantino asked Adam Sandler to play the role of Donny Donowitz, but Sandler declined due to schedule conflicts with the film Funny People. Eli Roth was cast in the role instead. Roth also directed the film-within-the-film, Nation's Pride, which used 300 extras. The director also wanted to cast Simon Pegg in the film as Lt. Archie Hicox, but he was forced to drop out due to scheduling difficulties with Spielberg's adaptation. Irish-German actor Michael Fassbender began final negotiations to join the cast as Hicox in August 2008, although he originally auditioned for the role of Landa. B. J. Novak was also cast in August 2008 as Private First Class Smithson Utivich, "a New York-born soldier of 'slight build'".

Tarantino talked to actress Nastassja Kinski about playing the role of Bridget von Hammersmark and even flew to Germany to meet her, but a deal could not be reached and Tarantino cast Diane Kruger instead. Rod Taylor was effectively retired from acting and no longer had an agent, but came out of retirement when Tarantino offered him the role of Winston Churchill in the film. This would be Taylor's last appearance on film before his death on January 7, 2015. In preparation for the role, Taylor watched dozens of DVDs with footage of Churchill in order to get the Prime Minister's posture, body language, and voice, including a lisp, correct. Taylor initially recommended British actor Albert Finney for the role during their conversation, but agreed to take the part because of Tarantino's "passion." Mike Myers, a fan of Tarantino, had inquired about being in the film since Myers' parents had been in the British Armed Forces. In terms of the character's dialect, Myers felt that it was a version of Received Pronunciation meeting the officer class, but mostly an attitude of "I'm fed up with this war and if this dude can end it, great because my country is in ruins." Tarantino met Mélanie Laurent in three rounds, reading all the characters on the first round. On the second meeting, he shared the lines with her; the third was a face-to-face dinner. During the dinner, he told Laurent, "Do you know something-there's just something I don't like. It's that you're famous in your country, and I'm really wanting to discover somebody." Laurent replied "No, no, no. ... I'm not so famous." After four days, he called to finalize her for the role of Shosanna. Samm Levine was cast as PFC Hirschberg, because, according to Levine, Tarantino was a big fan of Freaks and Geeks, which starred Levine.

Director Enzo G. Castellari also makes a cameo appearance in the film at the movie premiere. He previously cameoed as a German in his own Inglorious Bastards and reprised the same role in this film, but under a different rank and SS organization. Bo Svenson, who starred in Castellari's The Inglorious Bastards, also has a small cameo in the film as a US colonel in the Nation's Pride movie. Samuel L. Jackson and Harvey Keitel, who have both previously starred in Tarantino's films, make small voice-only contributions as the narrator and an OSS commander, respectively. German musician Béla B. has an uncredited cameo appearance as an usher at the cinema. Two characters, Mrs. Himmelstein and Madame Ada Mimieux, played by Cloris Leachman and Maggie Cheung, respectively, were both cut from the final film due to length.

Tarantino teamed with The Weinstein Company to prepare what he planned to be his film for production. In July 2008, Tarantino and executive producers Harvey and Bob Weinstein set up an accelerated production schedule to be completed for release at the Cannes Film Festival in 2009, where the film would compete for the Palme d'Or. The Weinstein Company co-financed the film and distributed it in the United States, and signed a deal with Universal Pictures to finance the rest of the film and distribute it internationally. Germany and France were scheduled as filming locations and principal photography started in October 2008 on location in Germany. Filming was scheduled to begin on October 13, 2008, and shooting started that week. Special effects were handled by KNB EFX Group with Greg Nicotero and much of the film was shot and edited in the Babelsberg Studio in Potsdam, Germany, and in Bad Schandau, a small spa town near Germany's border with the Czech Republic. Roth said that they "almost got incinerated", during the theater fire scene, as they projected the fire would burn at 400 °C (752 °F), but it instead burned at 1,200 °C (2,190 °F). He said the swastika was not supposed to fall either, as it was fastened with steel cables, but the steel softened and snapped. On January 11, 2013, on the BBC's The Graham Norton Show, Tarantino said that for the scene where Kruger was strangled, he personally strangled the actress, with his own bare hands, in one take, to aid authenticity.

Following the film's screening at Cannes, Tarantino stated that he would be re-editing the film in June before its ultimate theatrical release, allowing him time to finish assembling several scenes that were not completed in time for the hurried Cannes première.

Tarantino originally wanted Ennio Morricone to compose the film's soundtrack. Morricone was unable to, because the film's sped-up production schedule conflicted with his scoring of Giuseppe Tornatore's . However, Tarantino did use eight tracks composed by Morricone in the film, with four of them included on the CD.

The opening theme is taken from the pseudo-folk ballad " The Green Leaves of Summer", which was composed by Dimitri Tiomkin and Paul Francis Webster for the opening of the 1960 film . The soundtrack uses a variety of music genres, including Spaghetti Western and R&B. Prominent in the latter part of the film is David Bowie's theme from the 1982 film . The soundtrack, the first of Tarantino's not to include dialogue excerpts, was released on August 18, 2009.

When the script's final draft was finished, it was leaked on the Internet and several Tarantino fan sites began posting reviews and excerpts from the script.

The film's first full teaser trailer premiered on Entertainment Tonight on February 10, 2009, and was shown in US theaters the following week attached to Friday the 13th. The trailer features excerpts of Lt. Aldo Raine talking to the Basterds, informing them of the plan to ambush and kill, torture, and scalp unwitting Nazi servicemen, intercut with various other scenes from the film. It also features the spaghetti-westernesque terms Once Upon A Time In Nazi Occupied France, which was considered for the film's title, and A Basterd's Work Is Never Done, a line not spoken in the final film (the line occurs in the script during the Bear Jew's backstory).

The film was released on August 19, 2009 in the United Kingdom and France, two days earlier than the US release date of August 21, 2009. It was released in Germany on August 20, 2009. Some European cinemas, however, showed previews starting on August 15. In Poland, the artwork on all advertisements and on DVD packaging is unchanged, but the title was translated non-literally to Bękarty Wojny (Bastards of War), so that Nazi iconography could stylize the letter "O".

Universal Pictures adjusted the film's publicity materials and website in Germany and Austria to comply with both countries' penal laws, as the display of Nazi iconography is restricted there: the swastika was removed from the typography of the title, and the steel helmet had a bullet hole in place of the Nazi symbol. The site's download section was also revised to exclude wallpaper downloads that openly feature the swastika. Though advertising posters and wallpapers may not show Nazi iconography, this restriction does not apply to "works of art", according to German and Austrian law, so the film itself was not censored in either Germany or Austria.

The film was released on single-disc DVD and a two-disc special-edition DVD and Blu-ray Disc on December 15, 2009, by Universal Studios Home Entertainment in the United States and Australia. It was released on DVD and Blu-ray Disc on December 7, 2009, in the UK. On its first week of release, the film was number two, only behind The Hangover, selling an estimated 1,581,220 DVDs, making $28,467,652 in the United States.

The German version is 50 seconds longer than the American version. The scene in the tavern has been extended. Although in other countries, the extended scene was released as a bonus feature, the German theatrical, DVD, and Blu-ray versions are the only ones to include the full scene. To comply with Germany's prohibition of the swastika symbol, some German DVD and Blu-ray releases of the film show a bullet hole partially obscuring the swastika on the cover.

Inglourious Basterds grossed $120.5million in the United States and Canada, and $200.9million in other territories, for a worldwide gross $321.4million, against a production budget of $70million. It became Tarantino's highest-grossing film, both in the US and worldwide, until Django Unchained in 2012.

Opening in 3,165 screens, the film earned $14.3million on the opening Friday of its North American release, on the way to an opening-weekend gross of $38million, giving Tarantino a personal best weekend opening and the number one spot at the box office, ahead of . The film fell to number two in its second weekend, behind The Final Destination, with earnings of $20million, for a 10-day total of $73.8million.

Inglourious Basterds opened internationally at number one in 22 markets on 2,650 screens, making $27.49million. First place openings included France, taking in $6.09million on 500 screens. The United Kingdom was not far behind making $5.92million (£3.8 m) on 444 screens. Germany took in $4.20million on 439 screens and Australia with $2.56million ( A$ 2.8 m) on 266 screens.

Review aggregator Rotten Tomatoes reports that 89% of 332 critics have given the film a positive review, with a rating average of 7.80/10. The site's critical consensus reads: "A classic Tarantino genre-blending thrill ride, Inglourious Basterds is violent, unrestrained, and thoroughly entertaining." Metacritic, which assigns a rating reviews, gives the film a weighted average score of 69 out of 100, based on 36 critics, indicating "generally favorable reviews". Audiences surveyed by CinemaScore gave the film an average grade of "A-" on an A+ to F scale.

Critics' initial reactions at the Cannes Film Festival were mixed. The film received an eight- to eleven-minute standing ovation from critics after its first screening at Cannes, although , a leading French newspaper, dismissed it, saying "Tarantino gets lost in a fictional World War II". Despite this, Anne Thompson of praised the film, but opined that it was not a masterpiece, claiming, " Inglourious Basterds is great fun to watch, but the movie isn't entirely engaging ... You don't jump into the world of the film in a participatory way; you watch it from a distance, appreciating the references and the masterful mise en scène. This is a film that will benefit from a second viewing". Critic James Berardinelli gave the film his first four-star review of 2009, stating, "With Inglourious Basterds, Quentin Tarantino has made his best movie since Pulp Fiction", and that it was "one hell of an enjoyable ride". Roger Ebert of the Chicago Sun-Times also gave the film a four-star review, writing that "Quentin Tarantino's Inglourious Basterds is a big, bold, audacious war movie that will annoy some, startle others and demonstrate once again that he's the real thing, a director of quixotic delights." Author and critic Daniel Mendelsohn was disturbed by the portrayal of Jewish American soldiers mimicking German atrocities done to European Jews, stating, "In Inglourious Basterds, Tarantino indulges this taste for vengeful violence by-well, by turning Jews into Nazis". Peter Bradshaw of The Guardian stated he was "struck ... by how exasperatingly awful and transcendentally disappointing it is". While praising Christoph Waltz's performance ("a good actor new to American audiences"), David Denby, of The New Yorker, dismissed the film with the following words: "The film is skillfully made, but it's too silly to be enjoyed, even as a joke. ... Tarantino has become an embarrassment: his virtuosity as a maker of images has been overwhelmed by his inanity as an idiot de la cinémathèque". Journalist Christopher Hitchens likened the experience of watching the film to "sitting in the dark having a great pot of warm piss emptied very slowly over your head".

The film also met some criticism from the Jewish press. In Tablet, Liel Liebowitz criticizes the film as lacking moral depth. He argues that the power of film lies in its ability to impart knowledge and subtle understanding, but Inglourious Basterds serves more as an "alternative to reality, a magical and Manichaean world where we needn't worry about the complexities of morality, where violence solves everything, and where the Third Reich is always just a film reel and a lit match away from cartoonish defeat". Anthony Frosh, writer for the online magazine Galus Australis, has criticized the film for failing to develop its characters sufficiently, labeling the film "Enthralling, but lacking in Jewish content". Daniel Mendelsohn was critical of the film's depiction of Jews and the overall revisionist history aspect of the film, writing "Do you really want audiences cheering for a revenge that turns Jews into carboncopies of Nazis, that makes Jews into "sickening" perpetrators? I'm not so sure." While Jonathan Rosenbaum equated the film to Holocaust denial, stating " A film that didn't even entertain me past its opening sequence, and that profoundly bored me during the endlessly protracted build-up to a cellar shoot-out, it also gave me the sort of malaise that made me wonder periodically what it was (and is) about the film that seems morally akin to Holocaust denial, even though it proudly claims to be the opposite of that." When challenged on his opinion, Rosenbaum elaborated by stating, "For me, Inglourious Basterds makes the Holocaust harder, not easier to grasp as a historical reality. Insofar as it becomes a movie convention - by which I mean a reality derived only from other movies - it loses its historical reality."

Inglourious Basterds was later ranked #62 on a BBC critics' poll of the greatest films since 2000. In 2010, the Independent Film & Television Alliance selected the film as one of the 30 Most Significant Independent Films of the last 30 years.

Inglourious Basterds was listed on many critics' top ten lists.

Christoph Waltz was singled out for Cannes honors, receiving the Best Actor Award at the festival's end. Film critic Devin Faraci of stated: "The cry has been raised long before this review, but let me continue it: Christoph Waltz needs not an Oscar nomination but rather an actual Oscar in his hands. ... he must have gold". The film received four Golden Globe Award nominations including Best Motion Picture - Drama and Best Supporting Actor for Waltz, who went on to win the award. The film also received three Screen Actors Guild Award nominations and went on to win the awards for Best Cast and Best Supporting Actor, which was awarded to Waltz. The film was nominated for six BAFTA Awards, including Best Director for Tarantino, winning only one award- Best Supporting Actor for Waltz. In February 2010, the film was nominated for eight Academy Awards, including Best Picture, Best Director, Best Supporting Actor for Waltz, and Best Original Screenplay. Waltz was awarded the Academy Award for Best Supporting Actor.

On December 5, 2010, " The Fight Before Christmas", the eighth episode of The Simpsons' 22nd season, featured an Inglourious Basterds parody sequence during a World War II flashback.

The 6th episode of Blue Mountain State's 2nd season also features an Inglourious Basterds parody sequence.

The film was parodied in the Robot Chicken episode "No Country for Old Dogs", in the sketch "Inglourious Reaterdz".

When the Jewish, 6-foot-7-inch (2.01 m), 142-kilogram (314 lb) American football player Gabe Carimi was drafted in the 2011 NFL Draft's first round by the Chicago Bears, he was nicknamed "The Bear Jew".

The 2018 television show Total DramaRama has an episode titled "Inglorious Toddlers", which involves the character of Noah being sent to a military academy.

# data[].attributes.attachment_link.description
Inglourious Basterds is a 2009 war film written and directed by Quentin Tarantino and starring Brad Pitt, Christoph Waltz, Michael Fassbender, Eli Roth, Diane Kruger, Daniel Brühl, Til Schweiger and Mélanie Laurent.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Django ( ang. Django Unchained) - amerykański western filmowy z 2012 roku w reżyserii Quentina Tarantino. Tytuł filmu nawiązuje do dzieła Sergia Corbucciego z 1966 roku pod tym samym tytułem. Bohaterem Django jest tytułowy czarnoskóry niewolnik ( Jamie Foxx), który po wyzwoleniu przez niemieckiego łowcę głów ( Christoph Waltz) przemierza z nim południe Stanów Zjednoczonych w poszukiwaniu wyjętych spod prawa, a później - w celu odnalezienia żony Django. Trop wiedzie do właściciela plantacji niewolniczej ( Leonardo DiCaprio).

Django jest w dużej mierze inspirowany spaghetti westernami oraz nurtem „ blaxploitation". W filmie zaznaczone są charakterystyczne cechy dzieł reżysera: skłonność do przerysowanej przemocy oraz rozbudowane dialogi. Dzieło Tarantino uzyskało przychylne recenzje krytyków, zdobywając dwa Oscary oraz dwa Złote Globy, w obu przypadkach za scenariusz oraz rolę drugoplanową Waltza.

Akcja filmu rozpoczyna się w 1858 roku w Stanach Zjednoczonych. Dwaj handlarze żywym towarem, bracia Ace i Dicky Speck, wloką ze sobą kilku czarnoskórych niewolników. W lesie drogę im zastępuje podający się za stomatologa łowca głów niemieckiego pochodzenia, doktor King Schultz. Wśród niewolników dostrzega on Django, byłego pracownika plantacji rozdzielonego ze swoją żoną Broomhildą. Usłyszawszy odmowną odpowiedź na propozycję wykupienia tego niewolnika, Schultz zabija Ace'a oraz rani Dicky'ego, siłą przeprowadzając transakcję i zabierając ze sobą Django. Schultz składa wyzwoleńcowi propozycję: zwróci mu wolność, jeśli ten rozpozna poszukiwanych listem gończym braci Brittle, u których pracował. Django zgadza się, po czym obaj odnajdują bandytów na plantacji i zabijają ich. Współpraca jednak się nie kończy, gdyż Schultz decyduje się pomóc wspólnikowi w poszukiwaniach jego żony, w zamian za pomoc w ujęciu kilku innych bandytów. W czasie poszukiwań niemiecki łowca głów uczy Django swojego fachu płatnego zabójcy, pozwala mu też na zatrzymanie pierwszego listu gończego.

Następnego roku Django i Schultz wyruszają na poszukiwanie Broomhildy. Obaj dowiadują się, że aktualnie pracuje ona u zamożnego plantatora Calvina Candiego, zamieszkującego w swojej plantacji Candyland. Schultz, wiedząc o zamiłowaniach Calvina do walk „mandingo" organizowanych wśród czarnoskórych niewolników, obmyśla podstęp. Wciela się w rolę handlarza niewolnikami pasjonującego się „mandingo", natomiast Django decyduje się na odegranie roli wytrawnego łowcy talentów. Po zawarciu znajomości z Calvinem Schultz zmierza do tego, by za jednego z zapaśników zapłacić wyśrubowaną kwotę, a Broomhildę wykupić przy okazji. Jednak Django wzbudza podejrzenia lojalnego sługi plantatora, Stephena, który wykrywa podstęp i podczas rozmowy w cztery oczy przekazuje swoje wątpliwości plantatorowi. Rozwścieczony Calvin żąda od Schultza zapłaty wysokiej ceny za Broomhildę. Gdy transakcja zmierza ku końcowi, Candie nakłania niemieckiego zabójcę do podania dłoni w geście przyjaźni. Urażony w swojej dumie Schultz strzela jednak z przemyconego rewolweru w serce kontrahenta, po czym sam ginie od strzału jednego z ludzi Calvina. Django wykorzystuje okazję do rozpoczęcia rzezi białych siepaczy Calvina, jednak w obliczu wyczerpania amunicji zmuszony jest do kapitulacji.

Zrozpaczona siostra Calvina, Lara, każe wysłać Django do dożywotniej pracy w kopalni, a Broomhilda zostaje zamknięta w szopie. Podczas podróży z trzema handlarzami żywym towarem Django udaje się jednak ich przekonać, że jest płatnym zabójcą. Proponuje im współpracę, oferując im możliwość zdobycia pieniędzy z transakcji, które pozostały w Candylandzie. Otrzymując rewolwer od jednego z handlarzy, zabija ich wszystkich, po czym kradnie przemycony przez nich dynamit i rusza dokonać zemsty. Uwolniwszy Broomhildę, Django wraca do Candylandu, by zastrzelić wszystkich pozostałych właścicieli plantacji, którzy wrócili z pogrzebu Calvina. Ostatnią ofiarą jest Stephen, który zostaje postrzelony w kolano, a następnie ginie w wyniku eksplozji rezydencji. Po dokonaniu ostatecznej destrukcji Candylandu Django i Broomhilda odjeżdżają konno.

Lista opracowana w oparciu o pismo „ The New York Times ".

W 2007 roku, po ukazaniu się w kinach swojego filmu Grindhouse: Death Proof, reżyser Quentin Tarantino przedstawił pismu „ The Daily Telegraph" swoje plany stworzenia własnego westernu. Miał on przedstawiać problem niewolnictwa w Stanach Zjednoczonych w konwencji spaghetti westernu. Głównym materiałem stanowiącym inspirację dla Tarantino były filmy reżysera Sergia Corbucciego. W maju 2011 roku Tarantino ukończył scenariusz swojego dzieła, przekazując go wytwórni The Weinstein Company.

Bezpośrednią inspiracją dla Django był film o tym samym tytule autorstwa Corbucciego z 1966 roku. Główny aktor pierwowzoru, Franco Nero, otrzymał rolę gościnną w dziele Tarantino. Inne dzieła Corbucciego, z których korzystał amerykański reżyser, to i Człowiek zwany Ciszą; inspirację dla Tarantino stanowił także szereg włoskich filmów marksistowskich oraz amerykańskich dzieł z nurtu „ blaxploitation", przede wszystkim Mandingo Richarda Fleischera z 1976 roku o rzekomych walkach czarnoskórych niewolników. Wśród amerykańskich westernów, z których korzystał Tarantino, znajdują się Nevada Smith z 1966 roku oraz Kid Vengeance z 1977 roku.

Tarantino już w połowie 2011 roku przygotował wstępną obsadę ról. Specjalnie dla Christopha Waltza, austriackiego aktora występującego wcześniej w Bękartach wojny tego samego reżysera, została napisana rola doktora Schultza. Leonardo DiCaprio, który w wyniku zbiegu okoliczności nie wystąpił w wyżej wymienionym filmie, otrzymał rolę plantatora Calvina Candiego. Stephena miał zagrać Samuel L. Jackson, który wystąpił w innym filmie Tarantino Pulp Fiction. Początkowo rolę Django Tarantino zaoferował Willowi Smithowi, po namyśle jednak reżyser uznał, że bardziej pasuje ona do Jamiego Foxxa. Ostatnią ważniejszą postać w filmie, Broomhildę, zagrała Kerry Washington. Dołączyć do obsady miał również Sacha Baron Cohen, jednak ostatecznie zrezygnował na rzecz roli w filmie Les Misérables. Nędznicy. Inni aktorzy, którzy zdecydowali się odrzucić propozycje ról, to Anthony LaPaglia, Joseph Gordon-Levitt, Kevin Costner i Kurt Russell. Istniejącej obsadzie Tarantino pozostawiał wolną rękę co do sposobu odgrywania ról. Bardzo był zadowolony z pracy Foxxa, który wykazywał duże zaangażowanie przy odgrywaniu własnej roli.

Zdjęcia i premiera

Zdjęcia do Django rozpoczęły się w listopadzie 2011 roku w Kalifornii. Miejscami akcji filmu były też stany Wyoming i Luizjana. Nadzór nad stroną techniczną filmu objął operator kamery Robert Richardson, kręcąc przy użyciu taśmy filmowej 35 mm. Zakończenie zdjęć nastąpiło w lipcu 2012 roku, po 130 dniach kręcenia; jedna z producentek filmu, Stacey Sher, atmosferę występującą podczas produkcji oceniała jako przyjazną. 29 listopada 2012 roku ukazał się finalny zwiastun filmu.

Premiera Django odbyła się 25 grudnia 2012 roku w Stanach Zjednoczonych; towarzyszył jej incydent związany z reakcją reżysera Spike'a Lee, który oburzał się na nagminne używanie w filmie wyrażeń rasistowskich (Lee potępiał z tych samych powodów inny film Tarantino, Jackie Brown). 4 stycznia 2013 roku film miał uroczystą premierę europejską w Rzymie, natomiast 18 stycznia zadebiutował w polskich kinach. Wydanie Django na płytach Blu-ray i DVD w Stanach Zjednoczonych nastąpiło 16 kwietnia 2013 roku, a w Polsce - 15 maja 2013 roku.

Ścieżka dźwiękowa

Ścieżka dźwiękowa z filmu Django, tradycyjnie dla dzieł Tarantino, miesza ze sobą różne style i gatunki muzyczne. Oprócz tytułowego motywu z oryginalnego filmu , skomponowanego przez Luisa Bacalova, na ścieżce dźwiękowej znajdują się różne utwory muzyki popularnej z lat 60. i 70. XX wieku. Soundtrack Django zawiera muzykę pochodzącą z innych filmów, a także skomponowaną specjalnie na potrzeby tego dzieła. Wśród twórców muzyki znajdują się Bacalov, a także Ennio Morricone, Jerry Goldsmith, Rick Ross, John Legend i Anthony Hamilton. Swój utwór przeznaczony do filmu napisał również Frank Ocean, ale nie pasował on zupełnie do akcji Django. 1 stycznia 2013 roku Tarantino opublikował ścieżkę dźwiękową do filmu w sieci, załączając do niej własny komentarz.

Odbiór filmu

Django, którego budżet wynosił 100 milionów dolarów (według cen z 2012 roku), odniósł sukces kasowy. W dniu otwarcia zarobił ponad 30 milionów dolarów. Na początku lutego 2013 roku wpływy z sal kinowych w Stanach Zjednoczonych przewyższyły koszty produkcji, wynosząc 106,2 miliona dolarów; Django stanowił wówczas jeden z najchętniej oglądanych filmów na świecie. Według strony Box Office Mojo szacunkowy przychód z sal kinowych na całym świecie do 2 lipca 2013 roku wyniósł ponad 423 miliony dolarów, w tym prawie 163 milionów dolarów w Stanach Zjednoczonych.

Krytyka w mediach amerykańskich

Film uzyskał przeważnie pozytywne recenzje krytyków w rodzimym kraju. W serwisie Rotten Tomatoes 86% z 277 recenzji jest pozytywne, a średnia ocen wyniosła 8,01/10. Na portalu Metacritic średnia ocen z 42 recenzji wyniosła 81 punktów na 100.

Recenzenci podkreślali walory etyczne filmu, który pokazywał sytuację ludzi czarnych w Stanach Zjednoczonych w XIX wieku. A.O. Scott z gazety „ The New York Times" pisał, iż przy całym swym parodystycznym zacięciu i brutalności Django przełamuje tabu dotyczące niewolnictwa. Scott chwalił też typową dla Tarantino dbałość o dialogi, a nawet o akcent poszczególnych postaci (w filmie grający epizodyczną rolę reżyser mówi językiem angielskim rodem z Australii). Również Ann Hornaday z „ The Washington Post" wprawdzie twierdziła, że film zniekształca rzeczywistość amerykańskiego Południa, ale zarazem zaznaczała, iż robi on to nie w większym stopniu niż Narodziny narodu czy Przeminęło z wiatrem. Hornaday jednak uważała, że morze krwi występujące w filmie zalewa główne przesłanie wymierzone w niewolnictwo. Podobne wątpliwości miał Owen Gleiberman z pisma „ Entertainment Weekly ", pytając, czy film atakuje okrucieństwo, czy wręcz przeciwnie - gloryfikuje przemoc.

Pełen entuzjazmu dla filmu Roger Ebert z pisma „ Chicago Sun-Times" w postaci Schultza dopatrzył się osoby rodem z baśniowej krainy, która potrafi dzięki swej inteligencji zmienić losy pojedynczych osób. Jego zdaniem niemiecki łowca głów jest przy całym swoim wyrachowaniu czuły na ludzką krzywdę. Postać Stephena z kolei to dostosowany do beznadziejnej rzeczywistości, służalczy „czarny rasista". Występujący w utworze działacze Ku Klux Klanu zostali wręcz karykaturalnie przedstawieni.

Również w polskich mediach Django spotkał się z przychylnym odbiorem. Zdaniem Barbary Hollender z „ Rzeczpospolitej" jest to „znakomity western o niewolnictwie", podparty „bezbłędnie poprowadzoną akcją, fantastycznymi, pełnymi humoru i ciętego dowcipu dialogami". Z kolei Krzysztof Kwiatkowski z tygodnika „ Wprost " nazwał nowy film Tarantino „czyśćcem popkultury".

Jacek Szczerba z „ Gazety Wyborczej" ocenił Django jako „western tandetny i wysublimowany zarazem", a także jako najbardziej udany film reżysera od czasu pierwszego ze względu na ucieczkę Tarantino od najzwyklejszej zgrywy prezentowanej w Bękartach wojny. Odmiennego zdania był Paweł Mossakowski z pisma „Co Jest Grane", którego zdaniem Bękarty wojny były lepszym filmem Tarantino. Twierdził on, że Django doskonale bawi przez pierwszą godzinę, a później niepotrzebnie się przeciąga. Recenzenci doceniali również zręcznie grającego swą rolę Christopha Waltza, a także zauważali parodystyczne podejście Tarantino do westernu. Szczerba wskazywał na przerysowaną przemoc: trafiony bronią palną pracownik plantacji zrasza swą krwią białą bawełnę na polu. Z kolei Maciej Stasiowski z pisma „ Film" zwracał uwagę na „wyrafinowaną stylizację" nawiązującą do spaghetti westernów, tradycyjną skłonność reżysera do przeciągania akcji oraz jej hiperbolizację; według niego „w strzelaninach krew tryska strumieniami, a kiedy ktoś spluwa, mamy wrażenie, że zaraz się odwodni".

Bardziej sceptyczny wobec dzieła Tarantino był Tomasz Jopkiewicz z pisma „ Kino". Jego zdaniem interesujący motyw współpracy między Django a Schultzem w wyniku nagłego zwrotu akcji traci na znaczeniu. Według Jopkiewicza naiwny sposób rozstrzygania akcji przez bohaterów dowodzi raczej, iż „Tarantino przedkłada prowokujące widowisko nad psychologię", a morał zawarty w utworze ginie wskutek parodii. Jopkiewicz dowodził także rażących błędów merytorycznych w Django: występujący w filmie Ku Klux Klan został założony siedem lat po akcji filmu, a walki mandingo były tylko legendą.

Linki zewnętrzne

# data[].attributes.attachment_link.description
Django ( ang. Django Unchained) - amerykański western filmowy z 2012 roku w reżyserii Quentina Tarantino. Tytuł filmu nawiązuje do dzieła Sergia Corbucciego z 1966 roku pod tym samym tytułem. Bohaterem Django jest tytułowy czarnoskóry niewolnik ( Jamie Foxx), który po wyzwoleniu przez niemieckiego łowcę głów ( Christoph Waltz) przemierza z nim południe Stanów Zjednoczonych w poszukiwaniu wyjętych spod prawa, a później - w celu odnalezienia żony Django.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nienawistna ósemka ( ang. The Hateful Eight) - amerykański western Quentina Tarantino. W rolach głównych występują: Samuel L. Jackson, Kurt Russell, Jennifer Jason Leigh, Walton Goggins, Demián Bichir, Tim Roth, Michael Madsen oraz Bruce Dern. Akcja filmu rozgrywa się kilka lat po wojnie secesyjnej w amerykańskim stanie Wyoming.

25 grudnia 2015 odbyła się światowa premiera wersji 70 mm, wersja cyfrowa weszła do kin 8 stycznia 2016. W Polsce premiera filmu odbyła się 15 stycznia 2016.

John Ruth, wraz ze swoim woźnicą O.B. Jacksonem, eskortuje uciekinierkę o imieniu Daisy Domergue do Red Rock, gdzie ma zostać osądzona za morderstwo. Napotykają na Majora Marquisa „ Łowcę nagród" Warrena oraz Chrisa „ Szeryfa" Mannixa. Nawałnica zmusza czwórkę do zatrzymania się w gospodzie o nazwie Pasmanteria Minnie, gdzie poznają następną czwórkę: Boba „Meksykanina", Oswalda „Małego" Mobraya, Joego „Kowboja" Gage'a i byłego generała Sanforda „Konfederata" Smithersa. Przez zdradę, kłamstwo oraz oszustwo do ośmiu nieznajomych wkrótce dociera, że mogą nigdy nie dotrzeć do Red Rock.

Początki i wyciek scenariusza

Pierwsze zapowiedzi produkcji filmu wypłynęły z ust Tarantino w listopadzie 2013 roku. W 2014 roku, po wycieku scenariusza do sieci, reżyser postanowił zrezygnować z produkcji filmu i opublikował scenariusz jako powieść. 29 kwietnia 2014 roku w Ace Hotel w Los Angeles artysta wyreżyserował czytanie na żywo scenariusza do porzuconego filmu, w ramach comiesięcznej akcji zapoczątkowanej przez Elvisa Mitchella, która ma na celu czytanie scenariuszy filmów na scenie teatralnej. Aktorami grającymi w przedstawieniu byli między innymi: Samuel L. Jackson, Kurt Russell, Amber Tamlbyn, James Parks, Walton Goggins, Zoë Bell, James Remar, Dana Gourrier oraz trójka aktorów, którym scenariusz był znany przed wyciekiem: Bruce Dern, Tim Roth oraz Michael Madsen.

Preprodukcja

28 maja 2014 Quentin Tarantino oznajmił, że zmienił swoje zdanie dotyczące filmu i zapowiedział, że prawdopodobnie rozpocznie produkcję Nienawistnej ósemki w listopadzie w Wyoming, z aktorami z obsady czytania scenariusza. Podczas konwentu San Diego Comic-Con Tarantino ostatecznie potwierdził realizację filmu i oświadczył, że pracuje nad ostateczną wersją filmu.

Kręcenie zostało ostatecznie zaplanowane na początek roku 2015. We wrześniu 2014 zdecydowano się na styczeń 2015. 26 września 2014 stan Kolorado zobowiązał się wesprzeć produkcję 5 milionami dolarów. Zdjęcia rozpoczęły się 8 grudnia 2014 w Kolorado nieopodal Telluride.

Robert Richardson, który pełnił funkcję operatora podczas produkcji , Bękartów wojny i , zdecydował się pracować podczas kręcenia Nienawistnej ósemki na taśmie 70 mm, korzystając z kamery Ultra Panavision 70 oraz anamorficznych obiektywów. Film jest wyświetlany w formacie 2:75:1, w którym zrealizowanych zostało tylko kilka filmów w historii kina. Twórcy nie chcieli również używać procesu digital intermediate.

Ścieżka dźwiękowa

Quentin Tarantino ogłosił na Comic-Conie w 2015, że Ennio Morricone prawdopodobnie skomponuje ścieżkę dźwiękową do filmu i będzie to pierwszy western od 40 lat z muzyką Morricone od czasu współpracy z Sergio Leone. Kompozytor po produkcji Django powiedział, że nigdy nie będzie już pracował z Tarantino, ale zmienił zdanie i zgodził się na komponowanie dla reżysera.

19 listopada 2015 ścieżka komponowana przez Morricone została oficjalnie potwierdzona przez Decca Records.

28 lutego 2016 Ennio Morricone odebrał Oscara za ścieżkę dźwiękową do filmu w kategorii Najlepsza muzyka oryginalna.

# data[].attributes.attachment_link.description
Nienawistna ósemka ( ang. The Hateful Eight) - amerykański western Quentina Tarantino. W rolach głównych występują: Samuel L. Jackson, Kurt Russell, Jennifer Jason Leigh, Walton Goggins, Demián Bichir, Tim Roth, Michael Madsen oraz Bruce Dern. Akcja filmu rozgrywa się kilka lat po wojnie secesyjnej w amerykańskim stanie Wyoming.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Pewnego razu... w Hollywood ( ang. Once Upon a Time in Hollywood) - amerykański komediodramat z 2019 roku w reżyserii Quentina Tarantino, który jest także autorem scenariusza. Film skupia się wokół Hollywood pod koniec lat 60. XX wieku oraz morderstw grupy Charlesa Mansona.

W rolach głównych wystąpili: Leonardo DiCaprio, Brad Pitt, Margot Robbie, Al Pacino, Kurt Russell, Margaret Qualley, Emile Hirsch, Austin Butler, Bruce Dern, Timothy Olyphant, Julia Butters i Dakota Fanning. Światowa premiera filmu odbyła się 21 maja 2019 roku na Festiwalu filmowym w Cannes; z kolei amerykańska 26 lipca 2019. W Polsce obraz zadebiutował 16 sierpnia 2019.

Film zarobił na całym świecie blisko 374 milony dolarów. Otrzymał on ponadto trzy Złote Globy oraz dziesięć nominacji do Oscara, które przełożyły się na dwie wygrane statuetki - dla Brada Pitta za najlepszą rolę drugoplanową oraz dla Barbary Ling i Nancy Haigh za najlepszą scenografię.

Akcja filmu osadzona jest w 1969 roku w Hollywood. Film opowiada historię aktora Ricka Daltona ( Leonardo DiCaprio) oraz jego dublera Cliffa Bootha ( Brad Pitt). Dalton jest gwiazdą telewizyjną, jednak jego kariera aktorska staje na skraju załamania. Obawiając się jej końca podejmuje on desperackie kroki w celu utrzymania swojej pozycji w Hollywood. W międzyczasie groźna sekta Charlesa Mansona planuje włamanie do willi reżysera Romana Polańskiego i jego żony Sharon Tate ( Margot Robbie) w celu zamordowania wszystkich przebywających tam osób. Przypadkiem drogi Daltona i Bootha krzyżują się z członkami „rodziny" Mansona.

11 lipca 2017 roku Quentin Tarantino ogłosił, iż ukończył prace nad pisaniem scenariusza do swojego najnowszego filmu, opowiadającego o morderstwach grupy Charlesa Mansona. Tego samego dnia ogłoszono, że w filmie zagra Margot Robbie, która wcieli się w postać aktorki Sharon Tate. W 2018 roku poinformowano także, iż w filmie pojawią się tacy aktorzy jak: Leonardo DiCaprio, Brad Pitt, Al Pacino, Burt Reynolds, Kurt Russell, Michael Madsen czy Tim Roth. Okres kręcenia zdjęć głównych rozpoczął się 18 czerwca 2018 roku w Los Angeles.

We wrześniu tego samego roku zmarł Burt Reynolds, który w filmie miał się wcielić w rolę George'a Spahna, jednak nie zdążył przed śmiercią zagrać swojej roli. Kilka tygodni później ogłoszono, iż rolę Spahna w filmie zagra Bruce Dern, który zastąpi zmarłego Reynoldsa.

Okres kręcenia zdjęć głównych zakończył się 1 listopada 2018 roku.

Światową premierę filmu początkowo planowano na 9 sierpnia 2019 roku - na 50. rocznicę morderstw grupy Charlesa Mansona, jednak po dwukrotnym jej przesunięciu odbyła się 21 maja 2019 roku w Cannes.

Budżet filmu jest szacowany na 90 milionów dolarów. W Stanach Zjednoczonych i Kanadzie film zarobił 142 mln USD. W innych krajach przychody wyniosły ponad 231 mln, a łączny przychód ze sprzedaży biletów blisko 374 miliony dolarów, w wyniku czego Pewnego razu... w Hollywood stał się drugim najbardziej kasowym filmem Quentina Tarantino.

Krytyka w mediach

Film spotkał się głównie z pozytywną reakcją krytyków. W serwisie Rotten Tomatoes 85% z 550 recenzji jest pozytywne, a średnia ocen wyniosła 7,85/10. Na portalu Metacritic średnia ocen z 62 recenzji wyniosła 83 punktów na 100.

Portal The Hollywood Reporter po pierwszym pokazie filmu w Cannes poinformował, iż opinie krytyków na jego temat są „ogólnie pozytywne" oraz że określono obraz jako „list miłosny Tarantino do Los Angeles lat sześćdziesiątych". Chwalono wówczas grę aktorską i scenografię, choć - jak doniósł portal - część krytyków miała podzielone zdania na temat zakończenia filmu. James Berardinelli z portalu „ReelViews" przyznał filmowi 3.5/4 gwiazdki oświadczając, że film ten „został stworzony przez miłośnika kina dla miłośników kina" oraz że „nawet ci, którzy do nich nie należą nadal mogą doznać sporej przyjemności z oglądania tego filmu". Krytyk Owen Gleiberman, pisząc na łamach Variety stwierdził, że Pewnego razu... w Hollywood to „mocny, wciągający kolaż filmowy, który jednakże arcydziełem nie jest". Brian Tallerico podsumował film jako „ambitne dzieło pewnego siebie filmowca, współpracującego z ludźmi, którzy całkowicie wpasowują się w ton jego wizji". Peter Bradshaw z dziennika „ The Guardian" przyznał filmowi 5/5 gwiazdek, chwaląc występy Brada Pitta i Leonardo DiCaprio i podsumował obraz jako „olśniewającą pieśń odkupienia Tarantino w klimacie Los Angeles". Peter Travers z „ Rolling Stone " przyznał filmowi 4.5/5 gwiazdki, zaznaczając, że „Wszyscy aktorzy, którzy wystąpili w filmie - zarówno ci w większych rolach, jak i ci w mniejszych - na planie dali z siebie wszystko"; zauważył on ponadto, że „film trwający 2 godziny i 40 minut może być dla niektórych za długi". Christopher Hooton z magazynu „Little White Lies" opisał film jako „momentami nudny", jednak „nieustannie budzący podziw". Dodał on także, iż obraz Tarantino nie zakrawa na „list miłosny pod adresem Hollywood", lecz na „nekrolog okresu w kulturze, który najpewniej już nie powróci".

Nagrody i nominacje

Nagroda

Kategoria

Wynik

Nagroda Akademii Filmowej
(Oscar)

Najlepszy film ( David Heyman, Shannon McIntosh i Quentin Tarantino)

Nominacja[27]

Najlepsza scenografia (Barbara Ling i Nancy Haigh)

Złota Palma za najlepszy film

Nominacja[28]

Najlepszy film komediowy lub musical

Najlepszy scenariusz (Quentin Tarantino)

Najlepszy film
( David Heyman, Shannon McIntosh i Quentin Tarantino)

Nominacja[31]

Najlepszy aktor drugoplanowy (Brad Pitt)

Wybitny występ aktora pierwszoplanowego w filmie kinowym ( Leonardo DiCaprio)

Nominacja[32]

Wybitny występ zespołu aktorskiego w filmie kinowym
( Austin Butler, Julia Butters, Bruce Dern, Leonardo DiCaprio,
Dakota Fanning, Emile Hirsch, Damian Lewis, Mike Moh,
Timothy Olyphant, Al Pacino, Luke Perry, Brad Pitt,
Margaret Qualley i Margot Robbie)

Nominacja[32]

Nagroda Amerykańskiej Gildii Scenografów

Doskonała scenografia w filmie historycznym (Barbara Ling)

Golden Trailer Award

Najlepszy zwiastun (Sonny, Buddha Jones)

Variety Piazza Grande Award

Nominacja[35]

International Cinephile Society Awards

Najlepszy scenariusz ( Quentin Tarantino)

Ulubiony film dramatyczny

Nominacja[36]

Linki zewnętrzne

# data[].attributes.attachment_link.description
Pewnego razu... w Hollywood ( ang. Once Upon a Time in Hollywood) - amerykański komediodramat z 2019 roku w reżyserii Quentina Tarantino, który jest także autorem scenariusza. Film skupia się wokół Hollywood pod koniec lat 60. XX wieku oraz morderstw grupy Charlesa Mansona.