# data[].attributes.body
Zgodnie z katalońską tradycją  w dniu  jej patrona – Świętego Jerzego - mężczyźni obdarowują  swoje ukochane czerwonymi różami, w zamian otrzymują od nich książki.
W dużych i małych miastach ulice wypełniają się stoiskami z książkami i różami, a w dużych księgarniach pisarze podpisują swoje dzieła.

# data[].attributes.body
Wybierz  opcję Graj sam

# data[].attributes.attachment_link.description
Odgadnij  tytuł książki  podając odpowiedni liczebnik.

# data[].attributes.attachment_link.description
Dobierz w pary tytuły książek i   łakocie, które w nich występują. 
Jeżeli  zadanie wykonasz prawidłowo pary znikną z planszy.
Powodzenia!

# data[].attributes.body
Klikaj na cyfry w krzyżówce

# data[].attributes.attachment_link.description
Podaj  nazwiska pisarzy, których domy znajdują się na zdjęciach. Pomogą  Ci w tym postacie z kart ich powieści.

# data[].attributes.body
2. Testując swoją wiedzę czytelniczą
Rozwiąż krzyżówkę, quiz lub spróbuj zostać milionerem. :)
Miłej zabawy!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Przygotuj się na solidną dawkę niesamowitości, makabry oraz szaleństwa! Wkraczasz do tajemniczego świata, który cię przerazi, ale także... zafascynuje. Przed tobą cztery opowieści: CZARNY KOT, MASKA CZERWONEJ ŚMIERCI, ŻABOSKOCZEK i UPADEK DOMU USHERÓW autorstwa mistrza grozy, Edgara Allana Poego. Ich oryginalne wersje zostały tu nieznacznie zmodyfikowane i wzbogacone o upiornie wspaniałe ilustracje Grisa Grimly'ego.
Ale uważaj, te historie mogą nie dać ci zasnąć...

# data[].attributes.attachment_link.description
Przygotuj się na solidną dawkę niesamowitości, makabry oraz szaleństwa! Wkraczasz do tajemniczego świata, który cię przerazi, ale także... zafascynuje. Przed tobą cztery opowieści: CZARNY KOT, MASKA CZERWONEJ ŚMIERCI, ŻABOSKOCZEK i UPADEK DOMU USHERÓW autorstwa mistrza grozy, Edgara Allana Poego. Ich oryginalne wersje zostały tu nieznacznie zmodyfikowane i wzbogacone o upiornie wspaniałe ilustracje Grisa Grimly'ego.

# data[].attributes.attachment_link.description
Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA - książki dla dzieci, młodzieży i dorosłych

# data[].attributes.body
Strona domowa pisarki dla dzieci i młodzieży

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nasza Księgarnia 2009

Literatura 2018

Szłam do Marleny.
Miałam kolejnego doła. Po awanturze z matką o to, że powinnam posprzątać w kuchni, bo to przecież żadna filozofia. Wystarczyło włączyć zmywarkę, poukładać na stole i zamieść podłogę, ewentualnie przelecieć po niej mopem. Moje tłumaczenie, że wróciłam kilkanaście minut przed matką, w ogóle do niej nie docierało. Powinnam to zrobić, i już.
Za mną była już ponad połowa Błoń, psia kupa, w którą udało mi się wdepnąć prawym butem, coraz mniej wściekłości i coraz więcej smutku, że to kolejna - a nie ostatnia - awantura.
Nie ostatnie nazwanie mnie „kretynką".
Nie ostatnie retoryczne pytanie: „rozumu nie masz?".
Wrócę wieczorem, ja i matka będziemy udawać, że wszystko jest w najlepszym porządku, a potem - wcześniej czy później - znowu zacznie się na mnie wydzierać.
- Musiałam wyjść z tego cholernego domu - mruknęłam, ledwo tylko Marlena otworzyła mi drzwi.
- Dziesięć groszy - powiedziała.
Jasnowłosa, wysoka, z taką uduchowioną twarzą. Nadal opalona po wakacjach w Egipcie. Ostatnio ubierała się wyłącznie na czarno. I zaczęła się malować. W efekcie wyglądała rewelacyjnie. Też bym tak chciała. Ale z moją drobną budową i zwykłą twarzą musiałabym wcześniej zainwestować w operacje plastyczne. Nie wszystko bym zmieniła. Oczy zostawiłabym na pewno, ale ogólnie naciągnęłabym się na długość.
- Mogę od razu dać złotówkę. - Skrzywiłam się. - Mam potrzebę przeklinania.
- Co się stało?
- To, co zawsze. - Wzruszyłam ramionami. Czyli nie ma nic konkretnego do opowiedzenia, a wyć się chce. - Chwilę posiedzę, co?
- Siedź, ile chcesz. - Powtórzyła mój gest. - Jesteśmy same. Starzy w galerii z Młodym. Próbują mu kupić jakieś spodnie i koszule, ale to raczej przegrana sprawa, bo Młody jest za gruby na swój wiek.
- Super. Nie mam dziś siły na ludzi.
Jej rodzina kupowała ciuchy z taką częstotliwością, jak moja masło. Jej rodzina, czyli rodzice i młodszy brat Adrian, tęgi, powolny dziewięciolatek, którego nie można było nigdy niczym zdenerwować.
Beżowo-białym holem dotarłyśmy do pokoju Marleny. Tak naprawdę, to były dwa pokoje połączone przesuwną ścianką. Jeden był do życia, drugi do spania. Ten do życia miał żółte, wesołe ściany, drugi - zgaszone, szarozielone. Stało w nim zajefajne łóżko z Ikei, takie z metalowymi ściankami, stolik ze szklanym blatem i antyczna biblioteczka.
Ta biblioteczka działała na mnie wybitnie przygnębiająco. Marlena przetrzymywała w niej tony swoich zeszytów, kartek, karteczek z wierszami, opowiadaniami, fragmentami powieści i rysunkami.
Ja z artystycznych rzeczy potrafiłam zrobić kolczyki, bransoletki, wisiorki, ładnie poukładać na kromce ser, wędlinę, plasterek pomidora, ogórka i posypać to artystycznie pietruszką. Jeśli akurat była w domu.
- A co u ciebie? - spytałam, siadając w jednym z foteli, które stały w żółtym pokoju. Miała ich cztery. Każdy, jak to się mówi, z innej parafii. Najstarszy był zielony, z racji wieku już mocno podniszczony. Pamiątka rodzinna. Moim faworytem był bambusowy, przywieszony do sufitu. Mogłam się w nim godzinami delikatnie kołysać. I nawet nie miałam wtedy tej swojej okropnej choroby lokomocyjnej. Był jeszcze skórzany, tzw. „klubowy",którego nie lubiłam i nijaki szary, przykryty kwiecistą narzutą.
Marlena siedziała na oparciu zielonego uszaka, na którym wedle rodzinnego przekazu siadywał sam Witkacy, gdy odwiedzał babkę ciotki, albo ciotkę babki. Nie pamiętałam dokładnie. Marlena wierzyła w dobre fluidy w nim zaklęte.
- A dobrze, zaraz ci powiem. Na razie obowiązek. - Podeszła do biblioteczki i z półki zdjęła szklany słoik. Brudnosłówka. U mnie w pokoju stał taki sam drugi. U każdej z nas wypełniony był drobnymi mniej więcej w jednej trzeciej. Umowa była taka, że jeśli drobnicy zbierze się jeszcze więcej, to zrobimy krótkie rozpoznanie w pobliskich sklepach i tam, gdzie przy kasie będzie siedziała panna z najdłuższymi tipsami, poprosimy o zamienienie drobnych na grubsze. Odkręciła zakrętkę i podstawiła mi go pod nos.
- Wrzucaj.
- Cholera, cholera, cholera - mruknęłam i wrzuciłam złotówkę. - Reszty nie trzeba, na pewno dziś ją wykorzystam. Mów.
- Stara mnie dziś wzięła na rozmowę. - Odstawiła słoik na miejsce.
- Widać taki dziś... rozmowny dzień - burknęłam i zaczęłam drapać palcami plamę na kolanie spodni. Chyba zaschnięty ketchup. - O czym ta rozmowa? O ocenach? Że możesz się lepiej uczyć? Że mogłaś przelecieć mopem?
- Jakim znowu mopem? - Popatrzyła na mnie ze zdziwieniem.
- Nieważne. Tak mi się coś przypomniało. To, o czym sobie pogadałyście?
- Dobrze, że siedzisz, bo byś się przewróciła, jak usłyszysz. - Zaśmiała się.
- Zamiast liceum proponują ci gastronomik. - Bujnęłam się raz i drugi. - Będziesz realizować się jako kucharka. Albo coś tam takiego, że potem jesteś fryzjerką.
- Julka, a tobie co się dziś stało? Coś cię ugryzło? - Zerknęła na mnie kpiąco. - Zupełnie inne klimaty. Stara chciała spytać, czy może wyrwać się ze starym na trzy dni i czy ja przez ten czas przejmę opiekę nad Młodym. Przy pomocy ciotek, babci i zaprzyjaźnionej pani Iwonki.
- A gdzie się chcą wyrwać?
- Bąkała coś o Wenecji, zabytkach, galeriach, ale podejrzewam, że po prostu do pokoju hotelowego z dużym łóżkiem.
Niby ludzka sprawa, ale jakoś poczułam się niezręcznie. Seks i rodzice? Seks i moi rodzice? No, tego to już w ogóle nie chciałam sobie wyobrażać. Ale przecież muszą to robić. Bosz! Kiedy? Jak? Czy ja wtedy jestem w domu?
Przymknęłam oczy i znowu się bujnęłam. Wspaniale uczucie. Kurcze, kupię sobie taki sam. Wypieprzę z pokoju tę niby-biblioteczkę, której nigdy nie lubiłam i tam zmieszczę wisielca.
I tak fruwałam pod sufitem, nad puchatym dywanem. Zastanawiałam się, jak bym urządziła swój pokój, gdybym miała tyle kasy, ile Marlena.
Podobny fruwający fotel, ale zielony. Podobny puchaty dywan.
Inne łóżko. Zdecydowanie mniej metalowe, bardziej przytulne.
Biurko takie samo.
Takie same zasłony i takie same żaluzje w kremowe serduszka.
Taka sama fryzura...
Przy kolejnym bujnięciu coś zrozumiałam.
Z naszej dwójki Marlena była tą fajniejszą.
Ta świadomość wcale mi nie przeszkadzała.
Byłam szczęśliwa, że ktoś taki jak ona zaprzyjaźnił się z kimś takim jak ja.

# data[].attributes.attachment_link.description
Nasza Księgarnia 2009 Literatura 2018          Szłam do Marleny.            Miałam kolejnego doła. Po awanturze z matką o to, że powinnam posprzątać w kuchni, bo to przecież żadna filozofia. Wystarczyło włączyć zmywarkę, poukładać na stole i zamieść podłogę, ewentualnie przelecieć po niej mopem.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Po wypadku samochodowym Michał ląduje na wózku. Ma sprawną prawą rękę, może poruszać głową i cieszyć się, że w ogóle żyje. Początkowo daleko mu do tego, ale rehabilitacja i kompletnie nowe towarzystwo - innych połamańców dochodzących do siebie w ośrodku Caritas, gdzie jest zmuszony zamieszkać - bardzo mu w tym pomagają. Chłopaki lubią drążyć temat, pośmiać się, pomagają mu złapać dystans - to ogromna ulga dla jego skołatanych myśli. Wciągają go w rugby - bo mózg lubi ruch. No i nie bez znaczenia jest, że dziewczyny lubią wysportowanych...

Michał mozolnie dochodzi do tego, że jego życie - życie tetrusa - ma swój głęboki sens i cel. Nie każdy ma szczęście to odkryć, nie mając nawet osiemnastu lat!

# data[].attributes.attachment_link.description
Po wypadku samochodowym Michał ląduje na wózku. Ma sprawną prawą rękę, może poruszać głową i cieszyć się, że w ogóle żyje. Początkowo daleko mu do tego, ale rehabilitacja i kompletnie nowe towarzystwo - innych połamańców dochodzących do siebie w ośrodku Caritas, gdzie jest zmuszony zamieszkać - bardzo mu w tym pomagają.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Tosia zabiera się z mamą i jej denerwującą koleżanką w podróż służbową. Początkowo zieje nudą, ale potem... Dziewczyna przeżywa miłosne zauroczenie i wpada na trop tajemniczej historii rodzinnej. Jednocześnie stara się zapobiec romansowi matki, która chyba nie jest z tego zadowolona. Niestety - dobre chęci Tosi doprowadzają do tego, że zakneblowana i związana siedzi w jakiejś ruderze, w dodatku z chłopakiem, z którym nie chce mieć nic wspólnego. Powiało grozą? To dlaczego zamiast gryźć palce ze zdenerwowania, czytelnik Ani słowa o Zosi tarza się ze śmiechu?
Być córką sławnej autorki piszącej dla młodzieży... uśmiech losu czy fatalny, uciążliwy, dotkliwy pech? Jak pozostać sobą, jeśli wszyscy utożsamiają cię z bohaterką maminych powieści? To niełatwe zadanie z którym musi się uporać bohaterka tej powieści, prawdziwy tor przeszkód, ale jak miło się po nim biegnie... Joanna Papuzińska Matka młodej dziewczyny jest znaną pisarką, co okazuje się ciężarem trudnym do zniesienia, ale też źródłem licznych zabawnych sytuacji. Zuzanna Orlińska zręcznie kreśli żartobliwe scenki rodzinne, szkolne i koleżeńskie, łączy współczesność z delikatnie wprowadzanymi reminiscencjami historycznymi, daje świetną diagnozę relacji międzypokoleniowych. Niczym nie skażona, czysta radość czytania! Grzegorz Leszczyński

# data[].attributes.attachment_link.description
Tosia zabiera się z mamą i jej denerwującą koleżanką w podróż służbową. Początkowo zieje nudą, ale potem... Dziewczyna przeżywa miłosne zauroczenie i wpada na trop tajemniczej historii rodzinnej. Jednocześnie stara się zapobiec romansowi matki, która chyba nie jest z tego zadowolona.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Mam na imię Barbara, ale wszyscy w szkole nazywają mnie Bajbarą, i to nie dlatego, że piszę bajki, ale dlatego, że notorycznie kłamię. Kłamstwo to jedyne, co mi naprawdę wychodzi... - tak pisze o sobie Barbara w swoim sekretniku. Zapisuje w nim wszystkie swoje kłamstwa, bo już się w nich gubi. Kłamie jak z nut i nie widzi w tym nic złego. Do czasu aż poznaje Maćka i na własnej skórze odczuwa, że kłamstwo ma krótkie nogi...

Jak długo jednak można żyć w kłamstwie? Co się stanie, gdy wszystkie kłamstwa Bajbary wyjdą na jaw?

# data[].attributes.attachment_link.description
Mam na imię Barbara, ale wszyscy w szkole nazywają mnie Bajbarą, i to nie dlatego, że piszę bajki, ale dlatego, że notorycznie kłamię. Kłamstwo to jedyne, co mi naprawdę wychodzi... - tak pisze o sobie Barbara w swoim sekretniku. Zapisuje w nim wszystkie swoje kłamstwa, bo już się w nich gubi.

# data[].attributes.body
1. Czytając ciekawą książkę
Jeżeli  przeczytaliście już wszystko co  macie w swoich biblioteczkach,
zachęcam do  zapoznania się z fragmentami książek udostępnionymi przez wydawców.
Kto wie, może was zaciekawią  i będziecie chcieli przeczytać całość. :)

# data[].attributes.body
Święto wywodzi się z Katalonii, gdzie w 1926 roku postanowiono  po raz pierwszy zorganizować Dzień Książki.
Datę wybrano jako symboliczną dla literatury światowej bowiem 23 kwietnia 1616 zmarli Miguel de Cervantes,  William Shakespeare.