# data[].attributes.attachment_link.title
Een cultuur met misstanden valt niet zomaar omver - NDC mediagroep - De Krant van Toen

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wim en Jos, de opa en oma van Sharleyne, het 8-jarige meisje dat in de nacht van 7 op 8 juni 2015 om het leven kwam bij een val van flatgebouw De Arend, hebben echter besloten dat de maat vol is en doen alsnog hun relaas. De uitzending van RTL Summer Night van vrijdag 11 augustus, waarin Victor Remouchamps, de vader van Sharleyne die de afgelopen twee jaren regelmatig de media opzocht, aan het woord werd gelaten, was voor hen de spreekwoordelijke druppel die de emmer deed overlopen. Vol verbijstering hoorden ze zijn verhaal aan, waarin hij onder andere keihard beweerde dat zijn ex-vriendin Sharleyne heeft gewurgd en over de reling heeft gegooid. Wim en Jos noemen het een relaas vol manipulaties en leugens. Wim met ingehouden woede: 'Zo vertelde hij Sharleyne na haar dood twee uur lang vast te hebben gehouden en haar nageltjes te hebben geknipt. Ons is verteld dat niemand Sharleyne meer mocht zien. Ze was te ernstig verminkt.'

Pies en poep

Wim en Jos verwijten hun ex-schoonzoon dat hij Sharleyne wegzet als een ondervoed kind dat stonk naar pies en poep. 'Dat is pertinent niet waar en doet geen recht aan Sharleyne. Hoe kan een vader dit zijn eigen dochter aandoen? Daarnaast doet hij zich voor als een vader die jaren heeft gestreden voor zijn dochter. En ook dat is een grote leugen. Hij heeft zich nauwelijks om het meisje bekommerd.' Juist deze twee punten zijn voor de grootouders aanleiding om nu naar buiten te treden. 'Hij misbruikt Sharleyne na haar overlijden om er zelf beter van te worden. Hij heeft nooit voor haar klaargestaan. Hij woonde op een paar minuten van haar school, maar kwam daar zelden. Hij kreeg altijd een uitnodiging van school om naar de 10 minuten-gesprekken te komen, maar ging daar negen van de tien keer niet op in. Hij had nauwelijks interesse in haar schoolprestaties of zwemlessen. Ondanks een rechtelijke beschikking waarin de omgangsregeling en alimentatie stonden vastgesteld, liet hij het regelmatig in de schoolvakanties afweten, zogenaamd omdat hij dat niet met zijn werk had kunnen regelen, terwijl hij zelf bij het Centrum voor Jeugd en Gezin (CJG) heeft aangegeven maar twee dagen per week te werken. En ga zo maar door', zegt Wim, die dertig jaar voor de klas heeft gestaan in het basisonderwijs.
Opa en oma nemen ook de media hun rol in deze kwestie kwalijk. 'Het publiek is een eenzijdig verhaal voorgeschoteld, waar sommige media kritiekloos mee om zijn gegaan. Waarom is niemand kritisch naar de vader geweest?'

Zeer slechte B-film

Jos en Wim zitten aan de eetkamertafel in hun keurige woning, met voor zich een stapel papieren waaronder het dossier van Jeugdzorg, maar ook een aangrijpend fotoalbum, in roze, de lievelingskleur van Sharleyne, van de afscheidsdienst. Ze zitten er vol van, zijn een spraakwaterval. 'Het is alsof we terecht zijn gekomen in een zeer slechte B-film. Een hel', zegt opa Wim.
Jos: 'Wij missen Sharleyne zo ontzettend, elke dag opnieuw. Ze was hier vier dagen in de week. We hebben haar van baby af aan opgevangen als haar moeder werkte. Het is nog steeds niet te bevatten.' Even schiet ze vol, maar ze herstelt zich snel. Jos toont een grote foto in een lijst van hun oogappel, hun enige kleindochter. Een meisje met blond haar dat vooral opvalt door haar grote blauwe ogen. Op de computer laten ze niet veel later nog een hele reeks foto's zien. Dat opa en oma veel ondernamen met Sharleyne, dat is wel duidelijk. Op vakantie naar Texel, naar de dierentuin, naar Orvelte, samen zwemmen, fietsen, picknicken, spelen met vriendinnetjes en heel veel meer. Steeds weer een lachende Sharleyne in beeld, een meisje zoals alle meisjes van die leeftijd.

Geen sconde getwijfeld aan onschuld dochter

Het is in de nacht van 7 op 8 juni 2015 dat rond 4 uur 's morgens de bel gaat. Enigszins verschrikt doet Jos open en ziet tot haar verbazing de politie voor de deur staan. 'Zij kwamen met de verschrikkelijke mededeling. Wij waren dagenlang compleet van de kaart. Wij dachten: dit kan niet. De vorige dag waren wij nog bij onze dochter Heleen en Sharleyne geweest. Er was niets aan de hand.' Nog nooit hebben Wim en Jos ook maar één seconde getwijfeld aan de onschuld van hun dochter. Ze stonden toen en ook nu nog vierkant achter haar. 'Als Heleen Sharleyne wat had aangedaan dan had ze ons niet meer recht in de ogen durven kijken. Wij weten bovendien hoe stapel ze op haar dochter was. Voor haar leefde ze.' Heleen heeft zich tot nog toe beroepen op haar zwijgrecht. Voor velen onbegrijpelijk als je niets te verbergen hebt. 'Haar advocaat heeft haar dit geadviseerd vanwege de dynamiek die een strafproces teweegbrengt', legt Wim uit. Meer wil hij er niet over kwijt. De grootouders hebben hun eigen idee over wat er zich die bewuste gruwelijke nacht precies heeft afgespeeld, maar geven aan daar niets over te kunnen en willen zeggen. 'Dat komt allemaal tijdens de rechtszaak wel ter sprake.' Hoewel de zaak in eerste instantie bij gebrek aan bewijs was geseponeerd, heeft het Gerechtshof in maart dit jaar op aandringen van de advocaat van Victor Remouchamps besloten de zaak alsnog te heropenen. Het onderzoek is nog gaande.

Levenslustig kind

Dochter Heleen had een baan als incassomedewerker bij een deurwaarder in Groningen. Elke woensdag bracht ze haar dochter zelf naar school, de andere vier dagen bracht ze Sharleyne al om 7.15 uur bij haar ouders, die stapel waren op hun enige kleindochter. Jos: 'Mijn man bracht haar elke ochtend naar school, ik haalde haar 's middags weer uit school op. Na schooltijd bleef ze altijd hier en ging ze meestal met twee vriendinnetjes uit de straat spelen. Als Heleen thuis kwam, bleven ze vaak eten. Sharleyne at goed, ze lustte bijna alles. Vaak vroeg ze na het eten: 'mag ik in bad?' Ze vond het heerlijk om in het grote bad te gaan, want thuis had ze alleen een douche en een klein badje. Regelmatig sliep ze ook bij ons. Ze had een eigen kamer. Ze was pienter en vrolijk. Een levenslustig kind, dat het goed deed op school. Daarom weten wij ook dat het een gezond kind was. Een kind zonder klitten in haar haar, zoals haar vader steeds beweert, en dat geenszins stonk naar pies en poep. Dit heeft Sharleyne niet verdiend. Sharleyne was zindelijk bij ons, thuis en op school. Ze was sociaal, een bovengemiddelde, geliefde leerling en kreeg plustaken.'

'Wat moet daar een bagger in staan'

Wim pakt het dossier van Jeugdzorg erbij. 'Wanneer Heleens ex op tv in beeld komt (onder meer bij Zembla, februari 2016) heeft hij altijd een enorme map bij zich, maar kijk eens naar dit dossier van Jeugdzorg.' Hij toont de dunne map. 'Dit is alles wat Jeugdzorg heeft. Victor heeft zijn eigen dossier gemaakt. Wat moet daar een bagger in staan', zegt hij fel. De grootvader kent het dossier uit zijn hoofd. Weet exact op welke datum wat is gebeurd. Want dat zich nogal wat heeft afgespeeld voorafgaand aan het overlijden van Sharleyne, wordt al snel duidelijk.

Barsten in de relatie

Het begint allemaal nog met een stel dat dolgelukkig is met de geboorte van hun dochter Sharleyne op 15 mei 2007 in het ziekenhuis van Hoogeveen. Op een bepaald moment ontstaan er steeds meer barsten in de relatie. In mei 2012 loopt het gierend uit de hand tussen de twee partners en komt de politie eraan te pas. Dat is ook het moment dat Jeugdzorg voor het eerst in beeld komt. Heleen doorziet volgens haar ouders dat er een probleem is waar zij wat aan moet doen. Ze meldt zichzelf aan bij Verslavingszorg Noord-Nederland en beëindigt een relatie die ze inmiddels heeft met een man die niet goed voor haar is. 'Wij zijn al die tijd kritisch op haar geweest en hebben ook gezegd: 'Je moet kappen met die nieuwe relatie. Die is slecht voor je', aldus Wim. Jos: 'Ze had inmiddels geen betaalde baan meer, maar heeft vrijwilligerswerk gedaan, onder meer bij Humanitas. Ze had alles weer op de regel en begon met een schone lei. Toen is ook het Jeugdzorgdossier afgesloten. Dat was in september 2013.' Ruim een jaar lang waren ze niet in beeld bij Jeugdzorg. 'In die tijd zijn er bij ons of Heleen ook geen meldingen gekomen over zorgen over Sharleyne. Niet van school en ook niet van het CJG. Wel zou Victor samen met zijn vriendin uit Emmen opvoedondersteuning krijgen en moest hij Sharleyne in Hoogeveen opvangen, en niet in Emmen, als ze het weekend bij hem was.'

DNA-test

Wim en Jos vertellen dat Victor ondertussen op de proppen was gekomen met een document waaruit zou blijken dat hij niet de biologische vader is van Sharleyne. Het bleek om een online DNA-test te gaan. Hij zou wangslijm bij Sharleyne en zichzelf hebben afgenomen en hebben opgestuurd naar New-Mexico (VS). 'Wie zegt dat het daadwerkelijk wangslijm van Sharleyne was en waarom via een online test? Onze dochter wist hier niets van af', schampert oma Jos. Heleen stelde haar ex voor dat hij 150 euro alimentatie per maand zou gaan betalen. Hij probeerde daar, met het 'bewijs' dat hij niet de biologische vader van Sharleyne was, onderuit te komen. De rechter veegde het bewijs van tafel en stelde dat Victor 211 euro per maand alimentatie moest gaan betalen. 'Er werd bovendien geadviseerd de DNA-test in Nederland te laten doen, maar daar is hij niet op ingegaan. Logisch. Hij is de vader en weet dat dondersgoed. Dat zou bij een rechtsgeldige test in Nederland natuurlijk naar voren komen.' De alimentatie werd vaak niet op tijd betaald, aldus de grootouders. Wim: 'Onze dochter heeft diverse malen de achterstand via het LBIO, een bureau gespecialiseerd in het innen van partner- en kinderalimentatie, moeten innen omdat hij maanden niet of te weinig betaalde'.

Drankprobleem

In elk interview vertelt Victor over het drankprobleem van zijn ex. Dat er een drankprobleem was ontkennen Wim en Jos niet. Wim: 'Hij ging er echter prat op en zei bij alles tegen Heleen: 'Je bent dronken'. Ook wanneer daar totaal geen sprake van was. Ze kwamen regelmatig op zondagmiddag bij ons, of wij bij hun, toen ze nog samen waren en dan zat juist hij direct al aan een fles bier. Heleen en hij hadden vaak onenigheid, omdat hij gemaakte afspraken niet nakwam. Na de genoemde ruzie in 2012 zei hij weer dat Heleen dronken was, maar de politie kwam erbij en heeft Heleen daarna gewoon in de auto laten rijden. Zouden ze dat doen als er een vermoeden van alcoholgebruik was? En denk je werkelijk dat ze altijd dronken was, ook als ze naar haar werk ging? Dan had ze haar werk toch nooit kunnen doen?'

In bed plassen

In 2015 komen Heleen, Victor en Sharleyne toch weer in beeld bij Jeugdzorg. 'Victor had gemeld dat Sharleyne een incontinentieprobleem had, waar hij zich zorgen over maakte. Zowel bij Heleen thuis als bij ons had Sharleyne dat probleem niet. Dat speelde alleen als ze in Emmen was, waar de vriendin van Victor woont. Hij nam haar vaak mee daar naartoe ondanks dat hij van Jeugdzorg de opdracht had gekregen om in Hoogeveen te blijven. Sharleyne voelde zich er niet thuis. Ik ben zelf onderwijzer op een basisschool geweest en weet precies wat er kan gebeuren wanneer een kind zich niet prettig voelt. Ja, dan kan het in bed gaan plassen.' Omdat Sharleyne veel bij opa en oma is, zijn ook zij op een bepaald moment bij de gesprekken met Jeugdzorg betrokken. Het is Wim die bij Jeugdzorg erop aandringt dat de caseworkers zelf eens in gesprek gaan met Sharleyne. De blik is tot dan toe volledig gericht op de ruziënde ex-partners. Met Victor worden diverse afspraken gemaakt, maar volgens de grootvader komt hij die vrijwel nooit na. 'Hij bleef constant in gebreke. Waar haalt hij het lef vandaan om nu ineens de zielige papa uit te hangen.'

Zembla

Het verhaal over Sharleyne houdt in Hoogeveen velen nog altijd bezig. Mede door de schokkende televisiereportage van Zembla in februari 2016. Wim: 'Zembla heeft het positief afgesloten dossier van 2013 van Jeugdzorg opengetrokken. Heel veel mensen hebben aangegeven niet mee te willen werken aan de reportage. Een aantal dat dat wel heeft gedaan, heeft vlak na het drama in een politieverklaring iets totaal anders verteld. Wij hebben ook van diverse mensen die benaderd waren door het team van Zembla, vernomen dat zij achteraf blij zijn niet eraan te hebben meegewerkt'. Als dieptepunt noemen de grootouders ook het in hun ogen huichelachtige optreden van de vader bij Jinek én de online petitie die is opgestart. 'Die petitie is gebaseerd op een eenzijdig verhaal, op zijn gemanipuleerde jeugdzorgdossier. Het is een weerzinwekkende actie. Alsof Sharleyne een verwaarloosd kind was.'
Sharleyne is begraven op de kinderbegraafplaats in Hoogeveen. Op haar graf staat een glazen steen met daarop de tekst: 'Afscheid is niet genomen, afscheid zal er ook niet komen. Want eeuwig noemen wij jouw naam. Mama, opa en oma'. De vader hebben ze er afzijdig van kunnen houden. Hij heeft volgens de grootouders ook niet gedeeld in welke kosten dan ook rondom de begrafenis. Regelmatig komen vriendinnetjes of klasgenootjes van Sharleyne bloemen en tekeningen leggen bij het graf. Het doet opa en oma goed.

In elkaar geslagen

Victor weigert ondertussen de strijd op te geven. 'Wij vermoeden dat hij in zijn eigen leugens is blijven geloven.' Het Openbaar Ministerie heeft zoals gezegd het onderzoek heropend. De grootouders wachten af, maar hebben nog altijd vertrouwen in het recht. Hun dochter zit ondertussen op een veilig adres, omdat ze al twee keer in elkaar is geslagen, volgens Wim en Jos als gevolg van de eenzijdige publiciteit. Een triest verhaal met hoe dan ook alleen maar verliezers.
De afgelopen jaren heeft Victor Remouchamps, de vader van het 8-jarige meisje Sharleyne dat in 2015 bij een val van flatgebouw De Arend in Hoogeveen om het leven is gekomen, zelf of via zijn advocaat veelvuldig de publiciteit gezocht. Zowel in de landelijke media alsook in de regionale en lokale media is regelmatig aandacht besteed aan zijn zaak. Ook in de Hoogeveensche Courant. Vandaag laten de grootouders van het meisje van zich horen om dus voor het eerst hun kant van het verhaal te vertellen.

# data[].attributes.attachment_link.title
Grootouders Sharleyne: 'Het is een verhaal vol leugens en manipulaties'

# data[].attributes.attachment_link.description
Wim en Jos, de opa en oma van Sharleyne, het 8-jarige meisje dat in de nacht van 7 op 8 juni 2015 om het leven kwam bij een val van flatgebouw De Arend, hebben echter besloten dat de maat vol is en doen alsnog hun relaas.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wie had ooit kunnen bedenken dat dat ene ritje naar het ziekenhuis hun leven zo op zijn kop zou zetten. Manon en Ewout Koning in ieder geval niet. En toch gebeurde het. Hun oudste dochter Susan brak begin dit jaar haar been. Ze was gevallen op het schoolplein en liep een paar dagen mank. „Voor de zekerheid is een röntgenfoto gemaakt, toen bleek het toch gebroken te zijn. Gips erom en naar huis", vertelt Manon. „Later gingen we nietsvermoedend op controle in het ziekenhuis en bleek er achter de schermen van alles in gang te zijn gezet omdat ze vlekken op het bot in haar bovenbeen hadden opgemerkt. Na een MRI-scan volgde de voorlopige diagnose; 100 procent zeker kanker en waarschijnlijk botkanker."

# data[].attributes.attachment_link.title
Hoe de zesjarige Susan Koning uitblinkt in naastenliefde. Meppelse zamelt geld in voor Kanjerketting en vindt dat 'cool'

# data[].attributes.attachment_link.description
Osteosarcoom is een zeldzame vorm van kanker; per jaar krijgen gemiddeld zo'n vijftien kinderen deze variant. De 6-jarige Susan Koning uit Meppel is een van hen. Tussen alle drukte en ziekenhuisbezoeken door laat het meisje zien hoe bijzonder zij zelf eigenlijk is. Ze zamelde geld in voor Kanjerketting en vindt dat zelf maar „wat cool".

# data[].attributes.body
ASSEN Mariëlle de Vries beleefde al jaren geen plezier meer aan sporten en bewegen. Ieder jaar weer begon ze vol goede moed bij de sportschool om na een paar trainingen deze alleen nog maar te sponsoren en niet te bezoeken. En toen kwam Hilde Tuijt van Theater THT met Train Happy Topgewicht op haar pad

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Het is november 2019. Ik zit mezelf in de weg. Zoals ik wel vaker doe. Ik wil heel graag het regelmatig sporten weer oppakken. Niet alleen omdat het goed is voor mijn lijf, maar ook voor mijn geest. Na mijn verhuizing naar Assen, een jaar eerder is dat er nog niet echt van gekomen. Vroeger vond ik bewegen leuk. Ik heb 16 jaar gevoetbald bij vv Tolbert en sv Lycurgus en zat in die tijd regelmatig op de racefiets. Ik mail een sportclub met de vraag of ik een keer mee kan trainen. Dat kan. Het wordt een deceptie. Op het moment dat ik me aan wil melden, wordt dat me afgeraden. Ik kan beter eerst even voor mezelf blijven trainen is het advies. Want het is zonde van het jaargeld als ik onverhoopt zou afhaken, omdat ik het allemaal niet zou kunnen bijbenen.

Stoute schoenen

In een opwelling mail ik Hilde Tuijt van Theater-THT. Ik weet dat zij een zes weken durend personal trainingsprogramma heeft, dat je thuis kunt uitvoeren. Misschien is dat wel leuk. Hilde mailt snel terug en vertelt dat ze in 2020 met een half jaar programma start. Train Happy Topgewicht. Mogelijk is dat wat voor mij. Ze sluit de mail af met: Ik hoop dat ik iets voor je kan betekenen. Dat klinkt positief. Ik trek de stoute schoenen aan en geef me op.

Lichte irritatie

'We gaan beginnen', appt ze op 1 januari. Ik merk een lichte irritatie bij mezelf. Nieuwjaarsdag en nu al enthousiast. Maar ik heb dit zelf gewild en dus app ik terug dat ik er zin in heb. De eerste halve week bestaat vooral uit motiverende appjes, het uitzoeken van muziek voor mijn eigen work-out en het plannen van de een-op-een trainingen voor januari. Als ik voor mijn eerste training naar het huis van Hilde fiets, merk ik dat ik zenuwachtig ben. Zou ik weer plezier in het sporten krijgen? Want dat is mijn doel. Weer lekker in mijn vel en lol in bewegen. Dat was er al jaren niet meer. Sporten in de sportschool was een verplicht nummer en ik vond het niet eens leuk. Maar ja ik heb overgewicht en heb jarenlang de mantra in mijn hoofd gehad: 'als ik dun ben, word ik gelukkig'. En om dun te worden, moet je diëten. Dus ik volgde vanaf mijn studietijd tot mijn vierenveertigste heel veel verschillende crashdiëten. Was er weer een nieuwe hype, dan moest ik die uitproberen. Want misschien was dit wel de oplossing. Door al die verschillende diëten, hongerde ik mezelf uit en hield ik weinig energie over om naast studie en werk te sporten. Maar dat moest natuurlijk wel, want bewegen is gezond. Het maakte dat ik een ongezonde relatie met eten kreeg en een hekel aan sporten, met name in de sportschool. Ik wil niet meer naar de sportschool!

De afgelopen jaren heb ik met behulp van een leefstijlcoach mijn eetgewoonten onder de loep genomen en aangepast. Geen ongezonde crashdiëten, te weinig eten en daardoor vreetbuien meer, maar gewoon goed en gezond eten. Dat is gelukt. Nu is het tijd om de lol in bewegen terug te krijgen.

Iedereen kan het

,,Na mijn scheiding, vier jaar geleden, kon ik niet buiten de deur sporten", vertelt Hilde Tuijt van Theater THT . Ze is behalve personal trainer ook theatermaker, regisseur en theaterdocent. ,,Mijn jongens waren nog jong en die kon ik niet alleen laten. Dus draaide ik voor mezelf een programma in elkaar en ging op zolder sporten op muziek, die ik leuk vind. Ik geloof dat iedereen het kan. Je moet weten waarom je het doet en waarvoor." Hilde ging zich er verder in verdiepen, volgde een cursus tot fitnessinstructeur en werd coach bij Skinny Minds van Mieke Kosters. ,,Ik had haar boek 'Het geheim van slanke mensen', gelezen en ik dacht: eindelijk iemand die zegt dat je alles mag eten. Maar wil je dat ook."

Taart of bitterballen

Tijdens verjaardagen en bijeenkomsten viel het haar op dat vrouwen het altijd hebben over afvallen. ,,Als ze iets te eten aangeboden hoor je ze vaak zeggen 'ik ben op dieet' of 'ik moet nog wat kilo's kwijt om vervolgens toch maar gedachteloos aan de taart en de pinda's en de bitterballen te gaan. Je kunt ook kiezen voor dat wat je het allerlekkerst vindt en de rest te laten staan. Het is een mindset. Ik kies zelf altijd voor de taart, omdat ik dat heel lekker vind. En laat de bitterballen en de pinda's voor wat ze zijn."

Roofbouw

Voedingsadvies geeft ze heel bewust niet. ,,Wie ben ik om vrouwen advies te geven die hun hele leven op dieet zijn geweest en die vaak alles van voeding af weten. Ik ga iemand niet vertellen wat ze wel of niet mogen eten en ook geen diëten adviseren. Want een dieet volgen, is roofbouw plegen op je lijf. Ik vind het belangrijk dat er in de mindset en leefstijl iets veranderd. Het programma heet niet voor niets Train Happy Topgewicht. Ik wil vrouwen helpen te werken naar een gewicht waar zij zich happy bij voelen. En dat kan elk gewicht zijn."

Eigen muziek

Ze laat haar coachees aan het begin van het traject muziek uitzoeken waar ze zelf blij van worden en waar ze op willen sporten. ,,In de sportschool heb je die keuze niet. Daar heb je vaak keiharde beats en niet iedereen vindt dat fijn. Door je eigen muziek te kiezen is het ook makkelijker om te gaan trainen. En daar komt bij dat ook fun heel belangrijk is. Ik maak onder meer gebruik van een hoelahoep. Zeker in het begin is dat best pijn lijden omdat je lijf het niet gewend is, maar het is ook heel erg leuk. Het is geen moeten maar willen. En een uur is zo voorbij met je eigen muziek."

Hilde kiest voor een op een sportcoaching. Bewust. ,,Ik zie iedereen als een individu. De ene vrouw heeft een heel andere benadering nodig dan de andere. Ik hoop dat vrouwen zichzelf dit cadeau durven doen."

Grenzen

De eerste training met Hilde is een verademing. We beginnen rustig en er moet vooral gelachen worden. Mijn oude gedrag om meteen ver over mijn eigen grenzen heen te gaan, is er nog steeds. Hilde fluit me terug. Rustig aan beginnen. Na de eerste training fiets ik met een gelukzalig gevoel naar huis. Dit is leuk. Dit ga ik volhouden. Dat weet ik zeker. De volgende weken gaat er steeds vaker een schepje bovenop. Geen een keer heb ik de neiging om, af te zeggen. Ik kijk uit naar de een-op-een trainingen. Ik heb eindelijk iets gevonden wat bij me past. En een trainer die me op een subtiele manier mijn eigen grenzen laat verleggen. Niet meteen volle bak, zoals me vaak is overkomen. Op een rustige manier een stapje verder.

Coronacrisis

En dan is daar opeens de corona-crisis. Scholen en sportscholen sluiten en ik app Hilde. Wat gaan we doen. Ik ben nieuwsgierig naar de oplossing. Want ik ben niet van plan om te stoppen. Online, via Zoom besluiten we. Ik voel lichte twijfel of ik wel gemotiveerd kan blijven. Want samen online trainen is toch anders dan in het echt. Maar het valt meer dan mee. Iedere dinsdag slinger ik mijn Chromebook aan en train een uur lang in mijn eigen woonkamer.

Touwtje springen en hoelahoepen

Ik merk vooruitgang en vooral heel veel lol. Touwtje springen en hoelahoepen. Ik doe het met plezier. Haalde ik in het begin nauwelijks 15 keer springen achter elkaar met een voet voor en een achter, halverwege het traject zit ik al ver in de zeventig. Ik wil een nieuwe uitdaging en spring nu met twee voeten naast elkaar. Ik verbaas mezelf iedere week weer. Hoelahoepen met een hoepel van 1,8 kilo, ik draai mijn hand er niet voor om. Ik heb het nog niet zo goed in de vingers als Hilde, maar toch. Waar ik de eerste keer met hoepel het liefst wilde opgeven. Ga ik nu twee nummers door. Af en toe meebrullend op de tekst van 99 Luftballons. De intensiteit van de trainingen is flink opgevoerd. Ik zit lekker in mijn vel. Daar was het allemaal om begonnen. En het is de start van lol hebben in, en nog meer bewegen. Regelmatig stevig wandelen, 20 tot 50 kilometer fietsen, ik doe het allemaal weer. En om de regelmaat erin te houden ga ik nog een half jaar door bij Hilde. Een cadeautje voor mezelf.

Informatie

In september begint er een nieuw traject Train Happy Topgewicht. Naast een wekelijks (online) sportmoment krijgen deelnemers ook wekelijks opdrachten, een aantal coachingsgesprekken en is er een groepsapp om elkaar te ondersteunen. Kijk voor meer informatie op www.theater-tht.nl
Mariëlle de Vries

# data[].attributes.attachment_link.description
ASSEN Mariëlle de Vries beleefde al jaren geen plezier meer aan sporten en bewegen. Ieder jaar weer begon ze vol goede moed bij de sportschool om na een paar trainingen deze alleen nog maar te sponsoren en niet te bezoeken.

# data[].attributes.headline
Meppeler Jelle Tadema werkt mee aan internationale tentoonstelling Rolling Stones | Meppeler Courant

# data[].attributes.subject
Meppeler Jelle Tadema werkt mee aan internationale tentoonstelling Rolling Stones | Meppeler Courant

# data[].attributes.attachment_link.title
Een deel van de verzameling van Jelle Tadema (67) uit Meppel schittert in de Rolling Stones tentoonstelling in het Groninger Museum: 'Kippenvel, nog steeds'

# data[].attributes.attachment_link.description
Als een jongen van 13, 14 lag hij onder de dekens te luisteren naar Radio Luxemburg, naar The Rolling Stones. We hebben het over de jaren zeventig. „Zo is het begonnen. Op m'n zolderkamertje heb ik, net als iedereen, veel platen van The Rolling Stones geluisterd."

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Niet alleen was ze op de ouderwetse boerderij helemaal in haar element, ze ging er ook nog eens met de hoofdprijs vandoor. Samen met drie andere finalisten mocht ze 13.500 euro verdelen.

# data[].attributes.attachment_link.title
Nathalie Hommes-ten Hoor bleef in Nieuwe Boeren steeds zichzelf

# data[].attributes.attachment_link.description
'Het was een fantastisch avontuur dat ik niet had willen missen. Ik heb er echt van genoten.' Nathalie Hommes-ten Hoor uit Appelscha kijkt met recht voldaan terug op haar deelname aan het KRO-NCRV programma Nieuwe Boeren.

# data[].attributes.headline
Ik wilde vroeger al boerin worden (Jasper)

# data[].attributes.subject
Ik wilde vroeger al boerin worden (Jasper)

# data[].attributes.attachment_link.description
Het laatste lokale nieuws, 112 nieuws, gemeentenieuws en alles over evenementen in undefined lees je op undefined

# data[].attributes.body
Maak per verhaal een 'tegel' aan door op de plus-knop rechts onderin te klikken. Vul een titel in en zet erbij van welk medium het verhaal komt. Klik op het oranje hyperlink-tekentje en voeg de url van het verhaal toe. Met de roze 'publish' knop publiceer je de tegel. Is er nog maar weinig ruimte? Sleep je tegel gewoon naar onder en het veld wordt groter.
// NB soms verschijnt je tegel helemaal onderin - scroll naar beneden of je hem daar misschien ziet!