# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jako pierwsze w Śródziemiu pojawiły się elfy. Były najszlachetniejszą i najstarszą rasą. Żyły od niepamiętnych czasów i cieszyły się nieśmiertelnością. Byli wysocy, szczupli i nadludzko piękni. Ich wiecznie młode ciała nie wskazywały na prawdziwy wiek, ale oczy odzwierciedlały tysiące lat, które przeżyły. Elfy były także niezwykle tajemnicze i mądre. Władały magią i potrafiły wykonywać piękne przedmioty.
Początkowo wędrowali po różnych krainach i uczyli mowy wszystkie żywe istoty, np. drzewa, czego żywym przykładem były enty. Po rozbiciu wojsk Melkora większość elfów powróciła na Zachód za Morze. Nieliczne, które pozostały, czasami wdawały się w konflikty z krasnoludami i ludźmi. W końcu elfy osiadły w swoich pięknych krainach. W Trzeciej Erze Pierworodnych było już naprawdę niewielu. Mieszkały w trzech miejscach: w malowniczej dolinie Rivendell - na majestatycznym dworze Elronda, nad brzegiem czystej rzeki Bruinen, w koronach złotych Mallornów wiecznie obsypanych kwieciem, magicznej Lothlorien oraz wśród gęstych drzew w tajemniczej Mrocznej Puszczy. Elfy z natury były istotami szlachetnymi o kryształowych sercach. Czuły się silnie związne z przyrodą, kochały każdy promień słońca, światło gwiazd, gałęzie drzew, płatki kwiatów. Poza tym ogromne znaczenie w ich życiu odgrywała sztuka, muzyka, poezja. Często układały wiersze, śpiewały, tańczyły i cieszyły się pięknem otaczającego je świata. Ponadto sprawnie władały mieczem, po mistrzowsku strzelały z łuku i jeździły konno.
W Trzeciej Erze elfy pogrążane były w smutku, gdyż zdawały sobie sprawę, że ich epoka dobiega końca. Opuściły Śródziemie po ostatecznym unicestwieniu Saurona i zniszczeniu Jedynego Pierścienia. Wyjechały za Morze do Nieśmiertelnych Krain
A oto jak scharakteryzował je J.R.R. Tolkien w „Silmarillionie":
„... siebie nazywali Quendi, to znaczy mówiący głosami, bo nie spotkali jeszcze żadnego innego żywego stworzenia umiejącego mówić..."

Ludzie powstali za sprawą twórczej muzyki Iluvatara. Przebudzili się w Hildorien wraz z pierwszym wschodem słońca. Podzielili się na wiele plemion.
Pod koniec Trzeciej Ery większość prowadziła osiadły tryb życia, bardzo rzadko opuszczali swoje królestwa. Jedynie Strażnicy odbywali długie wędrówki i podróże. Ludzie byli rasą słabą, pełną wad i podatną na wpływy. Zazwyczaj cechowała ich chciwość, pycha oraz upór. Byli mniej odporni na choroby, skrajności natury. Chociaż nie brakowało wśród nich ludzi szlachetnych i odważnych, np. Aragorn
Zresztą sami możecie ich ocenić na podstawie fragmentów dzieła Tolkiena, które o nich wspominają:
„... mówili o nich rozmaicie: Następcy, Później Urodzeni, Śmiertelni... byli wątlejsi niż elfy, łatwiej ginęli od oręża lub nieszczęśliwych przypadków, a rany ich trudno się goiły. Trapiły ich choroby i różne dolegliwości, starzeli się i umierali..." „Ludzie są słabi. Szlachetna krew Numenoru już nie płynie w ich żyłach. Zależy im tylko na spełnieniu ich śmiesznych zachcianek." " Ludzie są wątli i słabi, jakkolwiek można w nich znaleźć i honor i odwagę."
Krasnoludy

Krasnoludy zostały stworzone za sprawą jednego z Ainurów - Aule, który nie mógł się doczekać na obiecanych przez Iluvatara mieszkańców Ardy. Był to lud niezwykle waleczny, odważny i pracowity, pomimo że same krasnoludy nie różniły się wiele wzrostem od hobbitów. Zamieszkiwały one wnętrza gór, tunele i jaskinie, w których budowały ogromne siedziby i pałace. Byli silni, krzepcy i mieli niezwykle sprawne ręce. Charakteryzował ich prawdziwy talent do wydobywania, obróbki metali i kamieni. Potrafili wytapiać broń i zbroje, która cieszyła się poważaniem wszystkich ras zamieszkujących Śródziemie. Odkryli mithril - twardy i jednocześnie lekki metal. Niestety mieli skłonność do chciwości, przez którą uwolnili w swoim legendarnym królestwie Morii groźnego Balroga, stworzonego przez Melkora. Krasnoludy były również bardzo dumne i łatwo wpadały w gniew, szczególnie, gdy ktoś obraził ich godność.
A oto jak opisał krasnoludy J.R.R. Tolkien w „Silmarillionie":
„...są twardzi jak kamień, uparci, w przyjaźni wierni, w nienawiści zawzięci; lepiej niż wszystkie inne obdarzone mowa stworzenia znoszą trudy, głód, i cielesne rany. Żyją też długo, o wiele dłużej niż ludzie, lecz nie są nieśmiertelni..."
Hobbity były najsympatyczniejszą i najbardziej zaskakującą rasą zamieszkującą Śródziemie. Pierwsze informacje na temat niziołków pochodzą z Trzeciej Ery, choć stworzeni zostali w Pierwszej Erze.
Hobbity miały około 3-ch stóp wzrostu. W obliczu zagrożenia potrafiły być niezwykle szybkie, zwinne i odważne. Dzięki twardym stopom, porośniętnym bujnym owłosieniem, nie musiały nosić butów, co ułatwiało im bezszelestne poruszanie się. Każdy prawdziwy hobbit miał również gęstą, kędzierzawą czuprynę. Były pulchne, co wynikało z ich zamiłowania do dobrego jedzenia (codziennie szczęść dań plus przekąski) i wygodnego życia. Ceniły sobie również piwo, wino, zabawę oraz fajkowe ziele. Niziołki były rasą niezwykle spokojną, przyjazną, nie pragnęły władzy i cechowała ich skromność, serdeczność, optymizm i poczucie humoru. Mieszkali w przytulnych, komfortowo urządzonych norkach, wykopanych w pagórkach.
Ich niepozorność sprawiła, że przez wiele lat inne rasy lekceważyły je. Stały się bohaterami pieśni i kronik innych ludów po Wojnie o Pierścień, ze względu na zasługi Froda.

Entowie byli pasterzami drzew, ich natura wiązała się z gatunkiem, którym się opiekowali. Cechowała ich rozwaga i powolność. Mieli kilkanaście stóp wzrostu, wyglądali jak połączenie człowieka i drzewa. Obudziły się w tym samym czasie, co elfy, zrodziwszy się z myśli Valiery Yavanny. Mowy nauczyły się od Eldarów (quenya i sindarin), chociaż posiadały także własny entyjski język. Entowie płci męskiej i żeńskiej rozdzielili się w Pierwszej lub Drugiej Erze. Entiany opiekowały się krzewami, trawami, kwiatami i warzywami. Cieszyły się one dużym szacunkiem ludzi, których nauczyły sztuki uprawy ziemii. Zniknęły pod koniec Drugiej Ery, kiedy ich ogrody zostały zniszczone.
W Trzeciej Erze entowie żyli jedynie w lesie Fangorn. Powoli starzeli się, tracąc nadzieję na potomstwo, a część z nich „zdrzewiała".

Orkowie zostały stworzone przez Melkora. Były wrogiem elfów i ich zupełnym przeciwieństwem, pomimo że zostały stworzone w wyniku okrutnych eksperymentów na Pierworodnych wziętych do niewoli. Cechowała ich podłość, zawiść, głupota, ale także waleczność i wytrzymałość. Często dochodziło między orkami do bratobójczych walk o błahe sprawy. Orkowie wiernie służyły Władcy Ciemności, pomimo nienawiści jaką go darzyły. Były zastraszone i mało inteligentne, nie potrafiły przeciwstawić się jego woli.
Wygląd: niscy, krępi, długie ręce, szpetne twarze, skośne oczy. Nienawidziły światła, jedyny wyjątek stanowiły Uruk-Hai, wyhodowane przez Sarumana. Orkowie były, są i zawsze będą najohydniejszymi i najbardziej odrażającymi istotami zamieszkującymi Śródziemie.
A oto jak sam mistrz Tolkien wypowiada się na ich temat w „Silmarillionie":
„...Melkor dając upust zawiści i szyderstwu z Pierworodnych, wyhodował ohydne plemię orków, które miało być później najzawziętszym wrogiem elfów... w głębi upodlonych serc nienawidzili swego władcy i służyli mu tylko ze strachu..." http://www.tolkien.cyberdusk.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Elfy Jako pierwsze w Śródziemiu pojawiły się elfy. Były najszlachetniejszą i najstarszą rasą. Żyły od niepamiętnych czasów i cieszyły się nieśmiertelnością. Byli wysocy, szczupli i nadludzko piękni. Ich wiecznie młode ciała nie wskazywały na prawdziwy wiek, ale oczy odzwierciedlały tysiące lat, które przeżyły. Elfy były także niezwykle tajemnicze i mądre.

# data[].attributes.body
Wyszukaj powieści, opowiadania, filmy, w których obecny jest motyw wędrówki.
Podziel się zdobytymi informacjami na padlecie.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
czyli tam i z powrotem (j. r. r. tolkien)

# data[].attributes.attachment_link.title
Hobbit, czyli tam i z powrotem (J. R. R. Tolkien), Bohaterowie

# data[].attributes.attachment_link.description
Bohaterowie, Hobbit, czyli tam i z powrotem (J. R. R. Tolkien), Lektury, Gimnazjum, Język polski

# data[].attributes.headline
Tolkien - biografia dla mniej dociekliwych

# data[].attributes.subject
Tolkien - biografia dla mniej dociekliwych

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
John Ronald Reuel Tolkien(1892-1975), światowej sławy angielski pisarz, profesor języka staroangielskiego w Oksfordzie, jeden z najlepszych filologów swego czasu, autor licznych prac naukowych, zasłynął przede wszystkimjako twórca niezwykłej krainy fikcji, która od lat zachwyca kolejne pokolenia czytelników na całym świecie.

Sławę przyniósł mu napisany w 1937 roku Hobbit. Zachęcony ogromnym sukcesem autor postanowił snuć dalej swoją opowieść o Śródziemiu. Czytelnicy musieli jednak czekać długo, bo pierwszy tom trylogii Władca Pierścieniukazał się dopiero w 1954 roku. Źródłem inspiracji były legendy. Ale sięgając do mitów greckich i rzymskich, celtyckich i anglosaskich, legend arturiańskich, karolińskich i germańskich, Tolkien powołał do życia własną, na wskroś oryginalną mitologię.To chyba najbardziej jaskrawy przejaw geniuszu pisarzałączącego w sobie wrodzony talent gawędziarza i pomysłowość z cechami prawdziwego badacza, który potrafi czerpać z głębokiej studni literatury i historii. "Miałem zamiar zespolić w jedną całość mniej lub bardziej powiązane ze sobą legendy - twierdził Tolkien. - Od wielkich, kosmologicznych, po bajeczne opowieści."Rozmach tego przedsięwzięcia jest oszałamiający. "To zupełnie jakby Homer, zanim przystąpił do napisania Iliady i Odysei, musiał najpierw wymyślić całą grecką mitologię i historię - ocenia jeden ze znawców twórczości Tolkiena. - Jest to zpewnością najbardziej zwarty i drobiazgowo wymyślony świat w historii literatury."Złożyło się nań wszystko to, kim był Tolkien: twórczym pisarzem, filologiem, historykiem, etnografem, badaczem mitów, geografem, filozofem, artystą. Wszystko, co przeczytał, co wiedział o zachodniej kulturze, o czym marzył i w co wierzył, wykorzystał przy kreowaniu swego fantastycznego świata.Rzeczywistość Śródziemia jest obecna również w innych dziełach Tolkiena: w Silmarillionie,Niedokończonych opowieściach i Księdze Zaginionych Opowieści, a także w opowiadaniach dla młodszych czytelników: Rudy Dżil i jego pies, Kowal z Podlesia Większego, Przygody Toma Bombadila.J.R.R. Tolkien jest jednym z tych nielicznych pisarzy, o których można powiedzieć, że stworzyli własny gatunek literacki. Znajduje wielu naśladowców i od lat inspiruje autorów fantasy. Zajmuje poczesne miejsce w literaturze XX wieku, a niepowtarzalny świat Bilba, Gandalfa i Pierścienia zapisał się trwale we współczesnej kulturze.

# data[].attributes.attachment_link.description
John Ronald Reuel Tolkien(1892-1975), światowej sławy angielski pisarz, profesor języka staroangielskiego w Oksfordzie, jeden z najlepszych filologów swego czasu, autor licznych prac naukowych, zasłynął przede wszystkimjako twórca niezwykłej krainy fikcji, która od lat zachwyca kolejne pokolenia czytelników na całym świecie. Sławę przyniósł mu napisany w 1937 roku Hobbit.

# data[].attributes.attachment_link.title
J. R. R. Tolkien - biografia, życiorys, twórczość

# data[].attributes.attachment_link.description
John Ronald Reuel Tolkien (1916) Biografia John Ronald Reuel Tolkien urodził się w 1892 roku w Bloemfontein w Oranii, w Południoej