# data[].attributes.headline
Jonge Nederlander kan door enorm succes sneller met Ocean Cleanup starten

# data[].attributes.subject
Jonge Nederlander kan door enorm succes sneller met Ocean Cleanup starten

# data[].attributes.body
Dankzij een geldinzameling kan het prototype Ocean Cleanup van Boyan Slat binnen een jaar duizenden tonnen plastic uit oceanen vissen.

Dit artikel komt uit: De Standaard

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nederlandse uitvinder Boyan Slat bij het proefproject in juni 2016 Foto: AFP

Dankzij een technische doorbraak en een geldinzameling van twintig miljoen euro kan het opruimen van de oceaan sneller van start gaan. Binnen het jaar zal een prestigieuze 'oceaanstofzuiger' te water gelaten worden met als doel duizenden tonnen plastic op te ruimen.

Boyan Slat (22) ontwikkelde de voorbije jaren een revolutionair plan om plastic uit oceanen te vissen. Wat begon als een eindwerk in het middelbaar onderwijs, groeide uit tot een samenwerking met baggerbedrijf Boskalis en een prototype van 1,5 miljoen euro.

Oorspronkelijk wilde Slat in 2020 van start gaan met het opvissen van de 'plasticsoep', de oceaanstroming van opgehoopt plastic. Een technologische doorbraak eind vorig jaar versnelde het proces. Het grootste obstakel - de verankering van de armen aan de bodem - werd overwonnen: onderzoekers ontdekten dat een groot object in een lagere laag zeewater voldoende weerstand geeft om de opruimsystemen vast te maken.

Het gaat om een u-vormige plastic arm die met de stroming meedrijft. Een anker op ongeveer 700 meter diepte zorgt ervoor dat de arm trager gaat dan het plastic, waardoor de arm het afval opvangt. 'Je kan het zien als een plasticmagneet', aldus de jonge uitvinder. 'Nadien komt een vuilnisschip een keer per maand de boel legen, waarna het afval gerecycleerd en verkocht wordt.'
Succesvolle geldinzameling
Na de doorbraak werd een succesvolle crowdfunding opgestart die maar liefst twintig miljoen euro opbracht. Daardoor konden de eerste installaties gebouwd worden. De bedoeling is om op termijn vijftig stuks in de Stille Oceaan te verspreiden.

Ocean Cleanup richt zijn pijlen eerst op de plasticsoep tussen Hawaï en Californië. Eens die opgeruimd is, volgen andere afvalbergen in zee. Binnen de eerste helft van deze eeuw zouden de oceanen volgens Slat schoon moeten zijn. 'Wij kunnen het plastic er sneller uithalen dan het erin stroomt.'
Test in de Noordzee
In juni vorig jaar ging de eerste testversie van The Ocean Cleanup te water, op 23 kilometer voor de kust van Scheveningen. Het prototype dat toen in de Noordzee werd getest, was honderd meter lang. Nu wordt gekozen om met meerdere kleine armen te werken, om op die manier kosten te drukken.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jonge Nederlander kan door enorm succes sneller met Ocean Cleanup starten

# data[].attributes.attachment_link.description
Dankzij een technische doorbraak en een geldinzameling van twintig miljoen euro kan het opruimen van de oceaan sneller van start gaan. Binnen het jaar zal een prestigieuze 'oceaanstofzuiger' te water gelaten worden met als doel duizenden tonnen plastic op te ruimen. Boyan Slat (22) ontwikkelde de voorbije jaren een revolutionair plan om plastic uit oceanen te vissen.

# data[].attributes.headline
Overheid moet haar zeg krijgen over levensbeschouwing in het onderwijs

# data[].attributes.subject
Overheid moet haar zeg krijgen over levensbeschouwing in het onderwijs

# data[].attributes.body
Leni Franken pleit voor levensbeschouwelijke eindtermen in het onderwijs die gecontroleerd zijn door de overheid.

Dit artikel komt uit: Knack

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Montasser AIDe'emeh kaart in Knack het angstklimaat aan dat bij veel Belgische moslimjongeren systematisch in de hand wordt gewerkt ('Radicalisering bij moslimjongeren: 'Ik ben bang dat er geesten in mijn lichaam kruipen', Knack 10-05-2017). Zo wordt hen onder meer door imams, predikers, islamgeleerden en islamleerkrachten een zorgwekkend beeld voorgeschoteld van beloning en straf, hemel en hel, eeuwig leven of eeuwige verdoemenis: wie nu goed - volgens de regels van de koran - leeft, zal later worden beloond, maar wie hieraan verzaakt, zal eeuwig branden in de hel. Dit soort middeleeuwse denkbeelden staat in schril contrast met de pedagogische projecten en doelstellingen van de Vlaamse onderwijsverstrekkers: leerlingen vormen tot zelfstandige, autonome en kritische burgers. Bovendien hebben dit soort angstbeelden grote gevolgen voor (de beleving van de islam bij) kinderen en jongvolwassenen: "'Een goede moslim zijn' betekent voor hen vooral: bang zijn voor Allah, bang zijn om 's nachts te sterven, met het stellige vooruitzicht gemarteld te worden in het graf - want natuurlijk overtreedt iedereen weleens de regels", aldus AIDe'meh. Hoog tijd dat hier wat aan gedaan wordt en de moslimgemeenschap haar verantwoordelijkheid neemt.

Overheid moet haar zeg krijgen over levensbeschouwing in het onderwijs

Vorige week werd er alvast een stap in de goede richting gezet met betrekking tot het islamonderwijs: Hilde Crevits heeft toen met de Moslimexecutieve een 'historisch' akkoord gesloten over de opleiding van islamleerkrachten. Voortaan zullen zij een opleiding tot islamleerkracht in het hoger onderwijs moeten volgen om een vereist bekwaamheidsbewijs te krijgen. Wie in de derde graad aan de slag wil, zal een universitaire master moeten behalen. Hiertoe heeft de Moslimexecutieve de opleiding 'islamitische theologie' aan de KU Leuven erkend en zal de Executieve haar eigen rekruteringesexamens stopzetten.

Deze concrete stappen komen er nadat de Moslimexecutieve en de minister van Onderwijs in november 2016 een 'Engagementsverklaring voor een kwalitatief islamonderwijs' hadden ondertekend. Hierin staan vier actiepunten centraal: de verbetering van de opleiding van islamleerkrachten, een actualisering van de bekwaamheidsbewijzen, de aanstelling van een extra inspecteur-adviseur en de hervorming van het Centrum voor Islam Onderwijs. Met de genoemde stappen en de aanstelling van een extra inspecteur-adviseur zijn de vooropgestelde doelstellingen grotendeels gerealiseerd en dat is maar goed ook. Het islamonderwijs staat de laatste jaren immers geregeld onder vuur: zo heeft slechts 38%van de leerkrachten in het lager onderwijs en 16% van de leerkrachten in het middelbaar onderwijs momenteel een vereist diploma en zijn de meeste leerkrachten islam dus onvoldoende opgeleid. Daarnaast hebben deze leerkrachten lange tijd met een verouderd leerplan gewerkt. In 2012 kregen de leerplannen een update, maar veel leerkrachten weten niet hoe ze precies met deze nieuwe leerplannen moeten omgaan. Bovendien zijn ook de handboeken, die vaak niet meer zijn dan vertaalde handboeken uit Turkije, onvoldoende aangepast aan de Belgische/Vlaamse context. Dit alles maakt dat de kwaliteit van het islamonderwijs in Vlaanderen vaak ondermaats is. Dat de jongeren waarover Montasser ABDe'emeh het heeft islamonderwijs volgen in het officieel onderwijs, bevestigt dit alleen maar.

Lakse houding van de overheid

Nochtans is het islamonderwijs helemaal niet nieuw in België/Vlaanderen. In 1974 werd de islam in België officieel erkend en tussen 1975 en 1978 werden de eerste lessen islam in het officieel onderwijs ingericht. Lange tijd heeft de overheid zich echter weinig tot niets van dit onderwijs aangetrokken: aanvankelijk was het aan Saoedi-Arabië gelinkte Islamitisch Cultureel Centrum hiervoor verantwoordelijk en in de jaren 90 werd de verantwoordelijkheid voor het islamonderwijs overgenomen door de toen opgerichte, maar lange tijd moeizaam functionerende, Moslimexecutieve. De gevolgen van dit beleid zijn nefast: bij gebrek aan islamleerkrachten werden deze leerkrachten jarenlang geïmporteerd uit het buitenland (voornamelijk uit Turkije en Marokko), maar meestal kenden ze de Belgische taal en cultuur niet. Door een gebrek aan degelijke islamopleidingen hebben deze en andere islamleerkrachten vaak onvoldoende kennis van de eigen en andere levensbeschouwelijke en filosofische tradities en zijn ze niet voldoende geschoold om leerlingen op een kritische manier met de koran te leren omgaan en om ze, conform de huidige leerplannen, "op een correcte manier kennis te [leren] vergaren, autonoom en kritisch te [leren] denken, de juiste keuzes te [leren] maken, zin te geven aan het leven en zijn verstand te [leren] gebruiken".

Deze lakse houding van de overheid heeft ook te maken met het feit dat het vak islamitische godsdienst lange tijd een weinig gevolgd vak was. De kwaliteit ervan stond (net zoals deze van de andere levensbeschouwelijke vakken) bijgevolg niet bovenaan op de politieke agenda. Met een stijging van 10 naar 20 procent is het aantal leerlingen islamitische godsdienst in het officieel onderwijs op tien jaar tijd verdubbeld ('Islamles: aantal leerlingen in tien jaar verdubbeld', Knack 03-01-2017), waardoor het de laatste jaren meer aandacht krijgt. Bovendien is de invloed van het salafisme in ons land toegenomen ('Radicale islam rukt op in ons land', Knack 08-02-2017), waardoor de bekommernis over het islamonderwijs niet meer dan normaal is.

Ook voor een aantal andere levensbeschouwelijke vakken zijn er geregeld problemen met de opleidingen, inspectie en kwaliteit van het aangeboden onderwijs.

De genoemde stappen van de minister en de Moslimexecutieve zijn daarom absoluut toe te juichen. Vraag is echter of de overheid niet meer kan en moet doen. Op dit moment wordt het levensbeschouwelijk onderwijs door het ministerie van Onderwijs uit handen gegeven aan de (erkende) levensbeschouwingen en zijn er geen door de overheid opgelegde eindtermen levensbeschouwing. Ook de opleiding, inspectie en aanstelling van leerkrachten en het opstellen van de leerplannen en handboeken (als deze er al zijn) wordt overgelaten aan de betreffende levensbeschouwingen. De gevolgen hiervan zijn alvast voor het islamonderwijs problematisch. Maar het islamonderwijs staat hierin zeker niet alleen: ook voor een aantal andere levensbeschouwelijke vakken zijn er geregeld problemen met de opleidingen, inspectie en kwaliteit van het aangeboden onderwijs.

Het kan echter ook anders. Zo zou de overheid, met het oog op kwalitatief en degelijk levensbeschouwelijk onderwijs, een aantal eindtermen op kunnen stellen die leerlingen, ongeacht het levensbeschouwelijke vak dat ze volgen, zouden moeten halen. Volgens de huidige inspecteurs-adviseurs van de levensbeschouwelijke vakken gaan de 'interlevensbeschouwelijke competenties' al in deze richting en hebben we daarnaast niets anders nodig. Maar laten we ons hier alsjeblieft niet op blindstaren: de interlevensbeschouwelijke competenties, die erop neerkomen dat de inspecties en leerkrachten van de verschillende levensbeschouwelijke vakken zich engageren tot meer onderlinge samenwerking, stellen eigenlijk niet zo veel voor. Zo werden deze competenties autonoom door de levensbeschouwingen - en niet door de overheid - opgesteld en gaat het voorlopig slechts om een vooropgesteld maximum van zes lestijden per jaar. Bovendien blijkt op het terrein dat niet alle leerkrachten even bereidwillig zijn om zich in te spannen voor de interlevensbeschouwelijke competenties.

Levensbeschouwelijke eindtermen

Als alternatief voor deze interlevensbeschouwelijke competenties zou het ministerie van Onderwijseen aantal eindtermen kunnen opstellen die alle leerlingen zouden moeten halen. Hoewel een dergelijk idee van levensbeschouwelijke eindtermen door sommigen als onmogelijk wordt geacht omwille van de scheiding tussen kerk en staat, wijzen diverse initiatieven in onze buurlanden er alvast op dat de overheid het levensbeschouwelijk onderwijs niet noodzakelijk uit handen moet geven. Zo wordt le fait religieux in Frankrijk in vakken zoals geschiedenis, aardrijkskunde en literatuur geïntegreerd en door de overheid vastgelegd en gecontroleerd. In de Duitse deelstaat Brandenburg kan men dan weer een door de overheid ingericht vak over levensbeschouwingen, ethiek en religie (LER) volgen en in Luxemburg worden de bestaande confessionele godsdienstlessen momenteel vervangen door een door de overheid ingericht vak ' Vie et société'.

Ten slotte lijkt men ook in Nederland stilaan te beseffen dat de overheid wat meer te zeggen mag hebben over levensbeschouwing in het onderwijs. Zo hebben een aantal Nederlandse docenten, academici, beleidsmedewerkers en onderwijsverstrekkers met uiteenlopende levensbeschouwelijke opvattingen en belangen, gewerkt aan een gezamenlijke ' rationale voor een kerncurriculum religie en levensbeschouwing' voor het secundair onderwijs dat in het kader van de onderwijshervormingen in 2020 aan het ministerie van Onderwijs zal worden aangeboden.

Net zoals in België is men bij onze noorderburen terecht bekommerd om de kwaliteit van de levensbeschouwelijke vakken en erkent men "dat jongeren een zekere geletterdheid en bekwaamheid op het gebied van religie en levensbeschouwing nodig hebben om de levensbeschouwelijk pluriforme wereld c.q. mensheid, de westerse cultuurgeschiedenis, en de Nederlandse maatschappij, inclusief hun eigen levensbeschouwelijke plek en eigenheid, te kunnen begrijpen". Dit geldt evenzeer voor België. Ook bij ons zou een 'kerncurriculum religie en levensbeschouwing', opgesteld door diverse levensbeschouwelijke groeperingen, academici, beleidswerkers en onderwijsverstrekkers, en goedgekeurd en gecontroleerd door de overheid, niet alleen een verbetering kunnen zijn voor het islamonderwijs, maar voor alle levensbeschouwelijke vakken en, hiermee, voor het onderwijs in het algemeen.

# data[].attributes.attachment_link.title
'Overheid moet haar zeg krijgen over levensbeschouwing in het onderwijs'

# data[].attributes.attachment_link.description
Montasser AIDe'emeh kaart in Knack het angstklimaat aan dat bij veel Belgische moslimjongeren systematisch in de hand wordt gewerkt ('Radicalisering bij moslimjongeren: 'Ik ben bang dat er geesten in mijn lichaam kruipen', Knack 10-05-2017 ).

# data[].attributes.headline
Nooit eerder zo veel chronische spijbelaars

# data[].attributes.subject
Nooit eerder zo veel chronische spijbelaars

# data[].attributes.body
In het schooljaar 2015-2016 waren 17505 leerlingen meer dan dertig halve dagen afwezig. Ter preventie verwittigen scholen sinds dit schooljaar na vijf halve dagen afwezigheid het CLB.

Dit artikel komt uit: Gazet van Antwerpen

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Het aantal leerlingen dat chronisch spijbelt, heeft een nieuwe recordhoogte bereikt. In het schooljaar 2015-2016 ging het om 17.505 kinderen, of 1,9% van alle leerlingen. Het deeltijds beroepsonderwijs spant de kroon met maar liefst 48,5% spijbelaars. Minister van Onderwijs Hilde Crevits (CD&V) belooft beterschap met haar spijbelactieplan.

"Je hebt twee soorten spijbelaars", zegt Stefan Grielens, directeur van CLB's in het katholieke net. "Jongeren die liever naar het shoppingcenter gaan dan naar de les, en jongeren die thuisblijven om een deel van het huishouden op zich te nemen."
Onderliggende problemen
"Spijbelen is meer dan het klassieke beeld dat mensen hebben van de luie puber die niet naar school wil", zegt Grielens. "Vaak zijn er onderliggende problemen die niet meteen duidelijk zijn. Hoe langer die aanslepen, hoe groter de kans dat spijbelen een gewoonte wordt en dat jongeren de school verlaten zonder diploma."

Daarom baren de nieuwste spijbelcijfers zorgen. 17.505 leerlingen waren in het schooljaar 2015-2016 meer dan dertig halve dagen afwezig, een nieuw record. De cijfers stijgen jaar na jaar.

Voor een deel is dat te verklaren omdat scholen simpelweg beter registreren. Maar er is meer aan de hand. Minister Hilde Crevits verwijst zelf naar het jaarverslag van de CLB's, waaruit blijkt dat jongeren steeds vaker met complexe gedrags- en psychologische problemen kampen.

Een link met kansarmoede is ook nooit veraf. Vaak gaat het om leerlingen met laagopgeleide of werkloze ouders, jongeren met een migratieachtergrond of kinderen die opgroeien in een eenoudergezin. "Ze blijven bijvoorbeeld thuis om op de kleinere broertjes of zusjes te letten", zegt socioloog Gil Keppens, die aan de VUB onderzoek voert naar spijbelen. "Die leerling krijgt dan strafstudie, voelt zich nog slechter en gaat nog meer spijbelen."

Toch neemt het fenomeen ook in het lager onderwijs toe. Eén op de tweehonderd leerlingen was daar vorig schooljaar problematisch afwezig. Een kind van 10 jaar beslist niet in zijn ukkie om te spijbelen, dus daar is het bijna altijd op aansturen van de ouders. Scholen proberen daarop in te spelen door zich meteen naar de ouders te richten.

Sinds dit schooljaar moeten scholen al na vijf halve dagen afwezigheid het CLB inschakelen. Een maatregel uit het spijbelactieplan van Crevits, dat ze twee jaar geleden voorstelde. Volgens de minister is het nu nog te vroeg om de effecten van dat plan in de cijfers te zien. "Voorzichtige eerste indicaties in december waren wel hoopgevend", zegt haar woordvoerster.

# data[].attributes.attachment_link.title
Nooit eerder zo veel chronische spijbelaars

# data[].attributes.attachment_link.description
Het aantal leerlingen dat chronisch spijbelt, heeft een nieuwe recordhoogte bereikt. In het schooljaar 2015-2016 ging het om 17.505 kinderen, of 1,9% van alle leerlingen. Het deeltijds beroepsonderwijs spant de kroon met maar liefst 48,5% spijbelaars. Minister van Onderwijs Hilde Crevits (CD&V) belooft beterschap met haar spijbelactieplan.

# data[].attributes.headline
"Altijd gedroomd van deze locatie in Venetië, nu gebeurt het"

# data[].attributes.subject
"Altijd gedroomd van deze locatie in Venetië, nu gebeurt het"

# data[].attributes.body
Zaterdag opent op de Biënnale van Venetië die sinds 1895 om de twee jaar in Venetië georganiseerd wordt het Belgische paviljoen met werk van Dirk Braeckman.

Dit artikel komt uit: Deredactie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Belga, Ellen Maerevoet Zaterdag opent op de Biënnale van Venetië het Belgische paviljoen met werk van Dirk Braeckman. "Ik heb altijd gedroomd van deze locatie om er iets te doen en nu gebeurt het", zegt de kunstenaar. Vlaams minister van Cultuur Sven Gatz (Open VLD) en een persdelegatie reizen vandaag al naar Venetië om het allemaal vanop de eerste rij mee te maken.

Eva Wittocx en Dirk Braeckman werken al meer dan 20 jaar samen en spreken over hun deelname aan de Biënnale van Venetië 2017 in een videofilmpje dat het Museum M in Leuven, waar Eva Wittocx als senior curator werkt, op YouTube heeft gezet (zie hieronder). Dirk Braeckman onthult daarin dat hij altijd al gedroomd heeft van deze locatie om er "iets te doen vanwege de ruimte-indeling, de lichtinval en de schaal". "Ja kijk! En nu gebeurt het", glundert hij in het filmpje.

De Biënnale wordt om de twee jaar in Venetië gehouden sinds 1895, telkens in de zomermaanden van juni tot november. Achtentwintig landen onderhouden op een speciaal stuk grond, de Giardini in het stadsdeel Castello, hun eigen tentoonstellingsgebouw. Het Belgische paviljoen is het oudste van de landenpaviljoenen, daterend van in 1907. Het is sindsdien verschillende keren gerenoveerd. Sinds 1972 wordt het paviljoen afwisselend door de Franstalige en de Vlaamse gemeenschappen ingericht.

In de video geeft Dirk Braeckman aan dat hij op de Biënnale vooral zichzelf wil blijven. "De eerste reflex is, je moet iets speciaals doen. Maar al heel snel heb ik beseft dat ik bij mezelf moet blijven en dat ik gewoon een goede tentoonstelling moet maken. Op het eerste gezicht ziet het er heel rustig uit, maar anderzijds zit er enorm veel energie in."

Het gaat om monumentale analoge foto's die in verschillende grijstinten vaak banale interieurs tonen, maar die door hun soberheid en verstilling een dam opwerpen tegen de miljoenen beelden waarmee we dagelijks worden gebombardeerd. Van Braeckman wordt gezegd dat hij een eigen beeldtaal heeft ontwikkeld die ons ook doet nadenken over de act van het kijken en het statuut van het beeld.

"Authentiek werk met hoge sensualiteit"

"Het experiment van Dirk Braeckman met het proces van de fotografie en de technieken van de donkere kamer geven zijn foto's een uitzonderlijke picturale kwaliteit", zo stelde de jury die Braeckman en Wittocx uit een shortlist van vijf kandidatenduo's selecteerde (oorspronkelijk waren er dertig dossiers ingezonden, nvdr). "Het werk komt heel authentiek over en heeft een hoge sensualiteit. De opstelling in het Belgische paviljoen, dat zich hiervoor perfect leent, versterkt het geheel."

Er zullen in het Belgische paviljoen een twintigtal fotografische werken van "beeldenmaker" Braeckman te zien zijn, allen zwart-witprints op barietpapier, waaronder ook enkele oudere werken om zo voor de bezoekers een context te creëren, waartegen het nieuwe werk kan worden gezien. De meeste nieuwe werken hebben een monumentaal formaat van 180 op 120 centimeter.

In Venetië wordt een half miljoen toeschouwers verwacht. Voor een kunstenaar vormt dat een gigantisch podium om zijn kunst voor een internationaal publiek te tonen. Bij de Belgische kunstenaars die al de eer kregen om op de Biënnale te exposeren waren Vincent Meessen, Berlinde De Bruyckere, Angel Vergara, Jef Geys, Honoré d'O en Luc Tuymans.

Ook Belgen buiten Belgische paviljoen

Ook buiten het Belgische paviljoen zijn er expo's van Belgische artiesten. Jan Fabre heeft een solotentoonstelling in het L'Abbazia di San Gregorio "Glass and bone sculptures 1977-2017".

Koen Vanmechelen maakte voor het glaskunstproject Glasstress een imposante installatie van 12 meter hoog, "Protected paradise" (zie foto hieronder).

"Pompidou" op Klara vanuit Venetië

Morgen en overmorgen zijn er live-uitzendingen van "Pompidou" op Klara vanuit het Belgische paviljoen op de Biënnale van Venetië. Morgen praat Chantal Pattyn met Dirk Braeckman en Eva Wittocx. Ook minister van Cultuur Sven Gatz en Frank Demaegd van galerie Zeno X, die het werk van Braeckman vertegenwoordigt, komen langs.

Donderdag zitten Koen Vanmechelen en Jan Fabre in de uitzending.

# data[].attributes.attachment_link.title
Braeckman: "Altijd gedroomd van deze locatie in Venetië, nu gebeurt het"

# data[].attributes.attachment_link.description
Belga, Ellen Maerevoet Zaterdag opent op de Biënnale van Venetië het Belgische paviljoen met werk van Dirk Braeckman. "Ik heb altijd gedroomd van deze locatie om er iets te doen en nu gebeurt het", zegt de kunstenaar. Vlaams minister van Cultuur Sven Gatz (Open VLD) en een persdelegatie reizen vandaag al naar Venetië om het allemaal vanop de eerste rij mee te maken.

# data[].attributes.headline
De taakbelasting van leraren moet omlaag

# data[].attributes.subject
De taakbelasting van leraren moet omlaag

# data[].attributes.body
Vlaams onderwijsminister Hilde Crevits wil dat de taakbelasting van leraren vermindert nadat uit een SERV-rapport blijkt dat onderwijspersoneel steeds meer stress en werkdruk ondervindt.

Dit artikel komt uit: Knack

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
De Vlaamse sociale partners toetsen de werkbaarheid van jobs aan vier criteria: psychische vermoeidheid, welbevinden in het werk, leermogelijkheden en de balans werk-privé. Volgens die definitie heeft iemand een "werkbare" job als hij of zij niet voor alle vier dimensies knelpunten signaleert.

In 2007 benaderde de werkbaarheidsgraad in het Vlaamse onderwijs het streefdoel van 60 procent, maar dat percentage is intussen teruggevallen tot nog 52,5. Het onderwijs scoort daarmee wel nog steeds beter dan het globale cijfer voor de Vlaamse arbeidsmarkt.

Het onderwijs scoort wel nog steeds beter dan het globale cijfer voor de Vlaamse arbeidsmarkt.

Vooral werkstress en de combinatie werk-privé blijken verantwoordelijk voor de daling. Zo heeft 18,4 procent van het onderwijspersoneel problemen met de combinatie van werk en privé, terwijl vier op de tien geconfronteerd met werkstressklachten. In 2004 was dat nog respectievelijk 14,9 procent en 32,4 procent. Voor 13,7 procent is de situatie acuut-problematisch en is sprake van burn-outsymptomen.

Intussen plaatst zowat de helft van de leerkrachten vraagtekens bij de haalbaarheid van de recent verhoogde pensioenleeftijd, terwijl in 2007 nog bijna 73 procent van het onderwijspersoneel doorwerken in hun huidige job tot de pensioenleeftijd haalbaar achtte. Tegelijk blijkt de groep die vragende partij is voor aangepast werk - denk aan lichter werk of minder uren - om langer te kunnen werken, bijna verdubbeld van 24 procent in 2007 naar 46 procent nu.

Taakbelasting verminderen

Vlaams onderwijsminister Hilde Crevits (CD&V) wil ervoor zorgen dat de globale taakbelasting van leraren vermindert. Ze verzekert dat ze werkt aan de taakbelasting van de leraren. Via een onderzoek wil ze vooreerst zicht krijgen op het volledige takenpakket van leerkrachten en de tijd die ze aan deze taken besteden. Met de sociale partners bekijkt ze intussen welke andere loopbaanmaatregelen daarnaast nog een positieve impact zouden kunnen hebben op de lerarenloopbaan, klinkt het.

Het onderwijs doet het op vlak van werkdruk trouwens "nog steeds beter dan het algemene gemiddelde" op de arbeidsmarkt, merkt Crevits op. Ze wil de werkdruk echter niet als iets afzonderlijk bekijken, maar in samenhang met emotionele belasting. "Onderwijs is een contactberoep: leerkrachten nemen dan ook vaak de zorgen en problemen van kinderen mee naar huis", beseft ze. "In de discussie van de zware beroepen hebben we gepleit om de emotionele belasting ook op te nemen als criterium. Deze cijfers tonen dat dit voor onderwijs geen onterechte vraag is."

Crevits beklemtoont tot slot dat het onderwijs voor verschillende risicofactoren - zoals taakvariatie, autonomie en ondersteuning - "merkbaar beter" scoort dan het Vlaams gemiddelde. En op vlak van leermogelijkheden voor het personeel en werkbetrokkenheid of motivatie "halen we veruit de beste scores op de arbeidsmarkt", aldus nog de minister.

Lees ook: Pensioenen zware beroepen: sociale partners zoeken naar middenweg

# data[].attributes.attachment_link.title
Stress en werkdruk in onderwijs: 'Taakbelasting leraren moet omlaag'

# data[].attributes.attachment_link.description
Nog slechts de helft van het Vlaamse onderwijspersoneel ziet zichzelf tot aan het pensioen doorwerken in zijn of haar huidige job. Tien jaar geleden was dat nog bijna drie kwart. Over dezelfde periode daalde ook het aantal mensen in de sector met een "werkbare" job, zo blijkt uit een nieuw rapport van de SERV.

# data[].attributes.headline
Jongen zonder benen wordt professioneel skater

# data[].attributes.subject
Jongen zonder benen wordt professioneel skater

# data[].attributes.body
Nadat Italo Romano zijn beide benen verloor na een ongeval ruilde hij zijn rolstoel in voor een skateboard. Hij maakte van het skaten zijn beroep en neemt deel aan internationale wedstrijden.

Dit artikel komt uit: Het Laatste Nieuws

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
12/05/17 - 11u57 Bron: Barcroft
video Toen Italo Romano onder een trein belandde en beide benen verloor, leek hij gedoemd om zijn leven door te brengen in een rolstoel. Maar toen hij die te beklemmend vond voor zijn vrijheid, ruilde hij de rolstoel voor een skateboard. En hoe!

Romano, die woont in het Braziliaanse Curitiba, bleek een natuurtalent. De nu 27-jarige jongeman kon van skaten zelfs zijn beroep maken en reist nu de wereld rond voor wedstrijden tegen andere skaters mét benen. En met succes, want hij vergaarde al heel wat lof en medailles.

Zijn moeder is apetrots. "Hij klaagt nooit", zegt ze. "Ik heb mijn twee benen, ik ben normaal. Maar ik zeur veel meer dan hij." Romano denkt dat het ongeluk mogelijk zelfs zijn leven redde. "Anders zat ik nu waarschijnlijk aan de drugs of was ik dood", zegt hij.

Hij blijft positief naar het leven kijken, zeker nu hij vader werd van Sofia (2). "Ze was een beetje onverwacht maar nu is ze mijn schat", klinkt het. "Alles wat ik doe, is voor haar."

Rapporteer een fout in het artikel aan onze redactie

# data[].attributes.attachment_link.title
Jongen zonder benen wordt professioneel skater (én papa)

# data[].attributes.attachment_link.description
Toen Italo Romano onder een trein belandde en beide benen verloor, leek hij gedoemd om zijn leven door te brengen in een rolstoel. Maar toen hij die te beklemmend vond voor zijn vrijheid, ruilde hij de rolstoel voor een skateboard. En hoe! Romano, die woont in het Braziliaanse Curitiba, bleek een natuurtalent.

# data[].attributes.headline
Amper helft van leerkrachten ziet zich doorgaan tot pensioen

# data[].attributes.subject
Amper helft van leerkrachten ziet zich doorgaan tot pensioen

# data[].attributes.body
Uit een nieuw SERV-rapport blijkt dat slechts de helft van het Vlaamse onderwijspersoneel wil doorwerken tot aan het pensioen sinds de verhoogde pensioenleeftijd.

Dit artikel komt uit: Het Laatste Nieuws

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
10/05/17 - 13u44 Bron: Belga
Nog slechts de helft van het Vlaamse onderwijspersoneel ziet zichzelf tot aan het pensioen doorwerken in zijn of haar huidige job. Tien jaar geleden was dat nog bijna drie kwart. Over dezelfde periode daalde ook het aantal mensen in de sector met een "werkbare" job, zo blijkt uit een nieuw rapport van de SERV.

De Vlaamse sociale partners toetsen de werkbaarheid van jobs aan vier criteria: psychische vermoeidheid, welbevinden in het werk, leermogelijkheden en de balans werk-privé. Volgens die definitie heeft iemand een "werkbare" job als hij of zij niet voor alle vier dimensies knelpunten signaleert.

In 2007 benaderde de werkbaarheidsgraad in het Vlaamse onderwijs het streefdoel van 60 procent, maar dat percentage is intussen teruggevallen tot nog 52,5. Het onderwijs scoort daarmee wel nog steeds beter dan het globale cijfer voor de Vlaamse arbeidsmarkt.

Werkstress

Vooral werkstress en de combinatie werk-privé blijken verantwoordelijk voor de daling. Zo heeft 18,4 procent van het onderwijspersoneel problemen met de combinatie van werk en privé, terwijl vier op de tien geconfronteerd wordt met werkstressklachten. In 2004 was dat nog respectievelijk 14,9 procent en 32,4 procent. Voor 13,7 procent is de situatie acuut-problematisch en is sprake van burn-outsymptomen.

Verhoogde pensioenleeftijd

Intussen plaatst zowat de helft van de leerkrachten vraagtekens bij de haalbaarheid van de recent verhoogde pensioenleeftijd, terwijl in 2007 nog bijna 73 procent van het onderwijspersoneel doorwerken in hun huidige job tot de pensioenleeftijd haalbaar achtte. Tegelijk blijkt de groep die vragende partij is voor aangepast werk - denk aan lichter werk of minder uren - om langer te kunnen werken, bijna verdubbeld van 24 procent in 2007 naar 46 procent nu.

Ook positieve evoluties

Het SERV-rapport brengt tot slot ook enkele positieve evoluties aan het licht. Zo kan het onderwijs op vlak van leermogelijkheden voor het personeel en werkbetrokkenheid of motivatie wel een positief rapport voorleggen. Voor deze werkbaarheidsdimensies haalt de sector veruit de meest gunstige scores op de Vlaamse arbeidsmarkt.

Sp.a: "Hoog tijd om het over andere boeg te gooien"

Oppositiepartij sp.a maant Vlaams onderwijsminister Hilde Crevits (CD&V) aan om dringend werk te maken van de hervorming van de lerarenloopbaan, nu uit een nieuw SERV-rapport blijkt dat leerkrachten steeds meer stress en werkdruk voelen.

"Helaas is het geen verrassing dat slechts de helft van de leraren en directeurs zichzelf tot zijn pensioen ziet doorgaan", reageren parlementsleden Caroline Gennez en Steve Vandenberghe. "Minister Crevits moet ingrijpen, want behalve het welzijn van ons onderwijzend personeel komen ook de schoolprestaties en het welbevinden van onze kinderen in het gedrang."

"Concrete resultaten blijven uit"

Concreet vragen de socialisten dat de minister "de regeldrift en administratieve rompslomp in ons onderwijs" aanpakt, startende leerkrachten beter laat begeleiden, directies beter laat ondersteunen en oudere personeelsleden de kans geeft hun lesopdracht af te bouwen en hun ervaring door te geven aan jongere collega's.

Crevits liet al meermaals verstaan dat ze een en ander wil aanpakken, maar volgens sp.a blijven concrete resultaten uit. "Hoog tijd dat minister Crevits de daad bij het woord voegt en het onderwijspersoneel meer ademruimte geeft", besluiten Gennez en Vandenberghe. "Alleen zo kunnen we het aantal ziektedagen en het grote personeelsverloop aanpakken. Uiteindelijk zullen niet alleen de leraren en de directies, maar vooral ook onze kinderen daar wel bij varen."

Rapporteer een fout in het artikel aan onze redactie

# data[].attributes.attachment_link.title
Amper helft van leerkrachten ziet zich doorgaan tot pensioen: "Hoog tijd om het over andere boeg te gooien"

# data[].attributes.attachment_link.description
Nog slechts de helft van het Vlaamse onderwijspersoneel ziet zichzelf tot aan het pensioen doorwerken in zijn of haar huidige job. Tien jaar geleden was dat nog bijna drie kwart. Over dezelfde periode daalde ook het aantal mensen in de sector met een werkbare job, zo blijkt uit een nieuw rapport van de SERV.