# data[].attributes.body
Grabe. Speechless pa rin ako hanggang ngayon. Sa totoo lang, marami akong natutunan mula kina Ms. J-mee at Ms. Mingu at maging sa mga kapwa-manunulat ko na nagpakitang gilas kagabi. Hindi ko na iisa-isahin pa, but to all of you, I am beyond grateful. Hindi ko inakala na kaya ko pala magsulat ng isang performative script. Salamat sa pagbibigay sa akin ng insirasyon at tibay ng loob para magsulat. Hindi ko ititigil ang mangarap dahil sa inyo at sa PETA. Hanggang sa muli!

# data[].attributes.body
Sometimes actions do speak louder than words. Body language is enough to tell the audience what they should know about the characters and the whole story. Externalize the internal, ika nga ni Ms. J-mee.

Another reminder to myself: Trust the process. Lalabas ang katotohanan mo. Sulat lang nang sulat. Saka mo na lang i-revise.

# data[].attributes.body
TAUHAN:
Nora, 16, tatlong araw na ang nakakalipas ng magising siya sa pagkaka-stroke pero balisa pa rin ito
Nanay Fe, 54, single mother, nanay ni Nora
Sara, 8, kapatid ni Nora
Father Allan, 31, pari mula sa Maynila

INT.     KWARTO SA ISANG TAGONG BAYAN SA CAPIZ - NIGHT

Nakatali ang buong katawan ni Nora sa kama.

FR. ALLAN
(Pipikit at sasabuyan ng Holy Water ang katawan ni Nora) Umalis ka sa katawan ng batang ito! (Magbabanggit ng dasal) Our Father...

NORA
Mapapangiti na tila walang epekto ang Holy Water at mapapatingin kay Father Allan habang nagdadasal ito. Naninigas ang middle finger nito.

SARA
(Mapapaiyak sa takot at aakap sa kanyang ina) Ate...

NANAY FE
(Yayakapin si Sara habang umiiyak) Nora, lumaban ka, anak...

NORA
Lilingon sa kanyang pamilya. Maluluha na tila nahihirapan na sa kanyang kalagayan. Tila nagmamakaawa na pakawalan siya.

FR. ALLAN
(Lalakasan ang pagdadasal sa pagkakataong ito.) Hail Mary, Full of Grace...

Magdidilim ang paligid. Mamatay ang lahat ng ilaw at lalakas ang hangin. Kukulog.

# data[].attributes.headline
Paubaya by Rainier Sulla (1-scene patikim script)

# data[].attributes.subject
Paubaya by Rainier Sulla (1-scene patikim script)

# data[].attributes.body
TAUHAN:
Jenny, late 40s, nakasuot ng pang-opisina
Manang Marie, late 40s

INT. DINING ROOM - NIGHT

JENNY
(Aabutin ang nilutong sinigang ni Manang Marie at ilalagay ang sabaw nito sa kanin na mainit-init) Mukhang masarap 'tong niluto mo, Manang, ah. Mainit-init pa. Gusto ko itong maraming kamatis at labanos. (Maglalagay ng sabaw sa isang bowl) Mukhang mawawala pagod ko nito. (Iaabot ang sinigang kay Manang) Kamusta naman yung mga bata, Manang?

MANANG
Nako, ang hirap patulugin. Pero mabait naman sila.

JENNY
(Hihigop ng sabaw mula sa bowl) Hmm, ang sarap. Tama lang yung asim. Thank you, Manang, ha? Jusko, 'di ko ata alam gagawin kung anong gagawin ko kung wala ka.

# data[].attributes.body
Take the plunge lang. Kaya mo yan.

# data[].attributes.body
Grabe. I had to process a  lot of things during the 3rd session. Pero I guess the that thing that really resonated with me was when Ms. Mingu said, "Writing is revising." Ika ni Ms. J-mee noong unang session, 'wag masyadong pansinin yung pulis. Sulat lang nang sulat.

Naalala ko tuloy yung dialogue sa Write About Love. It goes like this:

Miles: Paano ko malalaman kung ano yung tama at mali sa mga sinusulat ko?
Rocco: Malalaman mo kapag naisulat mo na lahat ng tama.

# data[].attributes.body
INT.     Kwarto - Day

Bagong gising si Mara, mid-30s. Tatayo siya mula sa kama at bubuksan ang bintana. Titingin sa malayo. Mapapangiti.

Mara (voiceover): The only thing constant about love is that it drives us to make decisions. Good decisions. Bad decisions. Minsan selfish. Minsan selfless. Pero lahat ng ito are choices that are made out of love.

Papasok si Totoy, mid-30s, sa kwarto.

Totoy: Hon, kain na tayo. Pinagluto kita ng paborito mo."

Mapapangiti si Mara.

# data[].attributes.headline
Assignment (1-page script of a performative piece)

# data[].attributes.subject
Assignment (1-page script of a performative piece)

# data[].attributes.headline
Reflection on yesterday's session (02/28/2021)

# data[].attributes.subject
Reflection on yesterday's session (02/28/2021)

# data[].attributes.body
As usual, the session yesterday evening was insightful. Specifically, I learned so many things about writing a good script. The script (i.e. the dialogues as well as the directions) is a cornerstone upon which your story relies on to set the context and to move forward. Meaning every action and line should let the audience know what they need to find out. Basically, a well-written script should give them a good grasp of what your story is about. After all, you're not there to describe and explain everything to them.

# data[].attributes.body
Tagpuan: Sala sa isang maliit na bahay sa isang squatters area sa Tondo.

Maingay ang paligid. Nagsisigawan ang mga tao. Medyo madilim ang sala sa bahay.

Sa sala, isang matandang babae ang nagpapatahan ng umiiyak na sanggol. May pawis na dumadaloy sa noo nito.

Papasok ang isang lalake. Naka-topless. Pagewang gewang ang lakad.

Lalake (A): (Di malinaw ang pagbanggit ng mga salita) Kamusta ka?

Mapapatingin ang babae. Nakakunot ang mga kilay.

Babae (B): (Naiinis habang dinuduyan ang sanggol) Dumating ka pa!

Lalake (A): (Mapapaupo) Kanina ka pa?

Babae (B): Ang tagal kong naghintay.

Pinapatahan pa rin ng babae ang buhat nitong sanggol.

Magdidilim ang paligid.

# data[].attributes.body
Binabalikan ni Rain ang mga naisulat niya sa papel.

"Hala, kaya ko pala?"

# data[].attributes.body
Gabi na nang pumasok si Aling Dora sa bahay. Mukhang pagod na pagod kahit yung dala niyang bayong ay wala namang laman. Nakabusangot niyang pinatay ang ilaw na para bang nalimutan na naman itong patayin. Binuksan ang mga bintana at umupo. May inilabas na papel. Binuskan ang cellphone para gawing flashlight habang binabasa ang papel. Tiniklop niya ang papel. Nabalisa at naluha na lamang.

Lumabas si Melissa sa kanyang kwarto. Matingkad na red ang lipstick ang suot nito. Naka spaghetti strap na yellow at short shorts. Tinaas niya pa nang bahagya ang shorts. Tumingin sa salamin kung maayos na ang makeup nito. Nakita niya ang nanay niya na umiiyak. Nilapitan niya ito at niyakap. Pinipipilit niyang pigilan ang pagluha para di mabura ang makeup.

"Ma, may kliyente akong Hapon mamaya. 'Wag ka mag-alala gagawan ko ng paraan makalabas na si Papa sa ospital at makabayad na."

# data[].attributes.body
Puta. May nakahandusay na naman sa kalsada. Parang nakita ko na to. Pero parang di naman to deja vu. Hay.

Pulis kaya? Pulis kaya may gawa nito? Pulis yan. Pulis lang naman may kayang magsayang ng bala dito.

Shit. Naalala ko tuloy nung unang beses akong nakakita ng ganito. Nakakakilabot. Nakakapanlumo. Duguan yung lalake. Andaming nakapaligid, nakikichismis.

18 pa lang ako noon, e. Akala ko pa noon, hindi niya kayang gawin. Akala ko maayos liderato niya. Akala ko walang taong ubod ng kasamaan.

But here we are, Marites. Parang balot na balot na sa dugo yung mga kamay niya. Hay.

# data[].attributes.headline
Reflection on today's session (02/26/2021)

# data[].attributes.subject
Reflection on today's session (02/26/2021)

# data[].attributes.body
I learned a lot during today's session. I got to know myself a little more, and in some way, I was able to open up to people in the class. This kind of self-awareness and vulnerability helped me tap into my potential as a creative writer.

Apart from that, this session also helped me understand what kind of story I want to tell. I got a good grasp of the elements that make up a story. I learned how to use them to stitch together a compelling plot that is relatable and that can tug at the heartstrings of the audience.

I am enormously grateful that, even though it's the first one, this session really opened up possibilities for me. It made me aware of the capabilities that I have as well as the ones I could still develop.

Kudos! Looking forward to the inputs of Ms. J-mee and Ms. Mingu next session. As people like to say, the only is up. Excited!

# data[].attributes.body
Isa akong character na maraming gustong patunayan sa mga tao sa paligid.

Isa akong tema ng libog para sa pagbabago ng sarili at ng kapaligiran.

Isa akong plot na nagsisimula sa kasalukuyan ngunit bumabalik sa nakaraan.

# data[].attributes.body
Galing ako sa lasa ng sinigang na lutong-bahay. Yung maasim na maanghang. Nakakakilig na para bang ayokong tigilan.

Galing ako sa amoy ng Bench body spray na laging suot ng crush ko noong high school. Mabango. Yung tumatagal. Nakakakilig. Hinahanap-hanap ko.

Galing ako sa lyrics na I'm better off being a wild one mula sa kanta ni Ariana Grande na better off. Ginagamit ko pag ayaw kong ma-attach sa tao.

Galing ako sa madilim at bakanteng bahay sa Balete Drive. Nakakakilabot at nakakakaba. Nakakatindig balahibo kasi walang makita.

Galing ako sa malagkit na chocolate na pinahid sa katawan.

Galing ako sa nakakapagpabilis ng tibok ng puso nung makita ko yung crush ko na may kasamang iba. Nakakakaba na may halong lungkot.

# data[].attributes.body
Riveting. Astonishingly beautiful and inspiring.

"Ano ang kaya mong ibigay?"

Beneath the Iceberg

sa panulat ni Rainier Sulla