# data[].attributes.body
it boek behoort absoluut niet tot Ramsj. Ik ben er zeker van dat dit boek echt een bestseller zal worden. Ik denk dat de cover wel veel mensen aantrekt. Mijn mama en papa hebben bijvoorbeeld al gevraagd of zij het na mij kunnen lezen. Ik ben ook gelokt door de cover om het zo te zeggen. Daar boven op is het verhaal en de beleving veel te goed om zo maar vergeten te worden en bij de verwaarloosde boeken terecht te komen
. Dat was trouwens ook niet de bedoeling van Lale Sokolov: hij wou juist dat zijn verhaal blijft hangen bij de mensen. Maar ik ben overtuigd dat dit ook zo zal zijn.

# data[].attributes.body
De tatoeëerder van Auschwitz is een waargebeurd verhaal dat is neergeschreven door de Nieuw-Zeelandse schrijfster Heather Morris. Haar boek is een  complex geheel van de talloze verhalen en herinneringen die Lale haaie Lar gedurende twee jaar toevertrouwde. Eerst ging dat zeer stroef, zoals getuigt in haar nawoord: Lale was bang dat hij en Gita gezien zouden worden als collaborateurs als hij zijn verhaal bekend zou maken. Maar aangespoord door de dood van zijn geliefde en zijn behoefte om weer bij haar te zijn , besloot hij toch om via dit boek zijn verhaal met de buitenwereld te delen. Zijn wens was dat zijn verhaal werd vastgelegd, zodat iemand anders het nooit meer moest meemaken. Begin vorig jaar was het werk van Morris dan eindelijk voltooid en uitgegeven door de uitgeverij HarperCollins. Dit boek is geschikt voor iedereen boven de 15 à 16 jaar. Het gaat natuurlijk over Auschwitz, en dus is het onvermijdelijk dat er schokkende taferelen of situaties worden beschreven. Voor jongere kinderen lijkt mij dit dus nog niet echt geschikt. Maar voor iedereen boven de 15 lijkt mij dit echt wel een perfect boek. Het verhaal is zo krachtig en onwaarschijnlijk dat het bij iedereen zeker en vast een diepe indruk nalaat. Perfect voor iedereen die houdt van een goed boek.

# data[].attributes.body
Het boek vertelt  het verhaal van de Slowaakse jood Lale Sokolov, die in april 1942 gedeporteerd werd naar het concentratiekamp Auschwitz. Daar aangekomen verliest hij alles: zijn bezittingen, zijn kleren, zelfs zijn identiteit: Lale Sokolov bestaat vanaf dan niet meer, vanaf nu is hij gevangene 32407. Hij wordt naar blok 7 gestuurd, zijn nieuwe en enige thuis. Vanaf dan moet hij dag in dag uit meehelpen aan de opbouw van een nieuw kamp, kamp Birkenau .  Zo het een tijdje door, todat hij plots de Tyfus krijgt, een ziekte waaraan tientallen gevangenen leden en ook ten onder aan gingen. Hij lijkt al ten dode opgeschreven, maar op miraculeuze wijze wordt hij gered en geneest hij dankzij de goede zorg van zijn blokgenoten en Pepan, bij wie hij toevallig terechtkomt. Later blijkt dat diezelfde Pepan de tätowierer van Auschwitz te zijn, en hij zoekt nog een assistent voor bij werk, want dankzij het nieuwe kamp komen er steeds meer mensen toe. Lale, die beseft dat dit een buitenkans is om aan de dwangarbeid te ontsnappen, zegt toe. Vanaf dat moment wordt zijn leven ook een stuk aangenamer: hij krijgt een extra kamer, extra rantsoenen. en minder werk. Op een dag daagt Pepan echter niet meer op, en wordt hem gezegd dat hij vanaf nu de Tätowierer van Auschwitz is. Hij moet dus vanaf nu alle gevangenen die naar Auschwitz komen een nieuwe identiteit geven. En zo ontmoeten Gita en Lale elkaar voor het eerst: terwijl Lale  haar nummer voor eeuwig in haar arm, kerft zij haar nummer voor eeuwig in zijn hart, zoals hijzelf later zegt. Lale is vanaf het eerste moment stapelverliefd op haar, en besluit dan ook om haar op te zoeken, wat zij natuurlijk geweldig vindt. De twee groeien steeds dichter naar elkaar toe, en ondanks de dagelijkse gruwelen proberen ze toch zo veel mogelijk van elkaar te genieten en te steunen. Lale bijvoorbeeld, die ondertussen al een heel smokkelnetwerk heeft uitgebouwd met behulp van de lokale arbeider Viktor, voorziet haar dagelijks met extra rantsoenen en soms zelfs een stukje chocolade, wat toen echt een luxe product was. Maar hoezeer ze ook hun best deden, hun leven in Auschwitz bleef een hel: dagelijks worden ze geconfronteerd met de wreedheid van de nazi’s. Lale komt bijvoorbeeld op een moment oog in oog te staan met Dr. Mengele, een moment dat hij nooit zal vergeten. Gelukkig komt hij er heelhuids vanaf. Zijn assistent Leon daarentegen.  Af en toe verliest Gita wel haar hoop op een goede toekomst, maar telkens weer is Lale er  die overtuigt om te blijven leven, zodat ze later kunnen trouwen en kinderen kunnen krijgen. Want alleen zo kunnen we de nazi’s tegenwerken, zegt hij, door deze hel te overleven. Uiteindelijk wordt hun hoop weer opgelaaid door een Amerikaans vliegtuigje dat laag overvliegt en ongetwijfeld de situatie aan het verkennen is. Da dagen erachter hopen ze vurig op hun redding die er nooit zal komen. Wel worden de nazi’s steeds nerveuzer, want ook zij weten wat er op komst is: niet de Amerikanen uit het westen, maar het Rode Gevaar uit het oosten. Op een dag in januari 1945 komt Lale zelfs zonder werk te zitten , omdat de deportaties zijn gestopt. Dit zijn voor hem alleen maar positieve signalen dat het einde nabij is. Plots wordt echter zijn licht euforische stemming verbrijzeld wanneer hij de vrouwen van het kamp op dodenmars ziet vertrekken. Vlug gaat hij tussen de rijen op zoek naar Gita, en wanneer hij haar gevonden heeft proberen ze op elke mogelijke manier afscheid te nemen en ze beloven dat ze elkaar weer terug zouden zien . Zelf wordt hij ook meegesleurd en op een trein naar een kamp in Polen gestuurd. Het laatste wat hij van Gita hoort is “Furman, Ik heet Gita Furman”. Dat was de eerste keer dat hij haar achternaam hoorde. Vlak daarna wordt ook hij weggevoerd naar zijn nieuwe bestemming.

# data[].attributes.body
Voor deze opdracht heb ik het boek "De Tatoeëerder van Auschwitz" gekozen. Ik heb dit boek gekozen, omdat gewoon de titel mij enorm aansprak. Ik was op het internet aan het zoeken naar een goed boek van in 2018, en dit sprak mij onmiddellijk aan. De Tweede Wereldoorlog interesseert mij ook enorm, dus dit leek mij dan ook een tof boek om te lezen. Bovendien vind ik waargebeurde verhalen net iets beter dan fictie, omdat het veel persoonlijker en aangrijpender is, vind ik persoonlijk. Met andere woorden, ik heb dit boek met veel plezier gelezen.

# data[].attributes.body
Elk jaar wordt in de geschiedenisles stil gestaan bij de gruwelen die daar hebben plaatsgevonden. Zelfs op nieuwssites is nog steeds een hedendaags onderwerp: jaarlijks verschijnen er berichten over vergoedingen voor de mensen die daar geleden hebben, herdenkingen voor de slachtoffers enz. Met andere woorden: je kan Auschwitz wel overal een plaatsje geven in onze hedendaagse wereld. Het is helaas een deel van onze cultuur geworden, iets wat ons altijd zal bij blijven. Het is als het ware een litteken in onze Europese geschiedenis en cultuur.  Maar het is belangrijk dat er zo veel aandacht naar toe gaat, zodat we herinnert blijven aan de gruweldaden die toen gepleegd zijn, en er van bewust zijn dat zoiets nooit meer mag gebeuren.  Maar dit boek toont ook dat er in die tijd niet alleen maar dood en verderf was: er was ook nog liefde, solidariteit en hoop.

# data[].attributes.body
Dit boek behoort absoluut niet tot Ramsj. Ik ben er zeker van dat dit boek echt een bestseller zal worden. Ik denk dat de cover wel veel mensen aantrekt. Mijn mama en papa hebben bijvoorbeeld al gevraagd of zij het na mij kunnen lezen. Ik ben ook gelokt door de cover om het zo te zeggen. Daar boven op is het verhaal en de beleving veel te goed om zo maar vergeten te worden en bij de verwaarloosde boeken terecht te komen
. Dat was trouwens ook niet de bedoeling van Lale Sokolov: hij wou juist dat zijn verhaal blijft hangen bij de mensen. Maar ik ben overtuigd dat dit ook zo zal zijn.

# data[].attributes.body
Het boek vertelt  het verhaal van de Slowaakse jood Lale Sokolov, die in april 1942 gedeporteerd werd naar het concentratiekamp Auschwitz. Daar aangekomen verliest hij alles: zijn bezittingen, zijn kleren, zelfs zijn identiteit: Lale Sokolov bestaat vanaf dan niet meer, vanaf nu is hij gevangene 32407. Hij wordt naar blok 7 gestuurd, zijn nieuwe en enige thuis. Vanaf dan moet hij dag in dag uit meehelpen aan de opbouw van een nieuw kamp, kamp Birkenau .  Zo het een tijdje door, todat hij plots de Tyfus krijgt, een ziekte waaraan tientallen gevangenen leden en ook ten onder aan gingen. Hij lijkt al ten dode opgeschreven, maar op miraculeuze wijze wordt hij gered en geneest hij dankzij de goede zorg van zijn blokgenoten en Pepan, bij wie hij toevallig terechtkomt. Later blijkt dat diezelfde Pepan de tätowierer van Auschwitz te zijn, en hij zoekt nog een assistent voor bij werk, want dankzij het nieuwe kamp komen er steeds meer mensen toe. Lale, die beseft dat dit een buitenkans is om aan de dwangarbeid te ontsnappen, zegt toe. Vanaf dat moment wordt zijn leven ook een stuk aangenamer: hij krijgt een extra kamer, extra rantsoenen. en minder werk. Op een dag daagt Pepan echter niet meer op, en wordt hem gezegd dat hij vanaf nu de Tätowierer van Auschwitz is. Hij moet dus vanaf nu alle gevangenen die naar Auschwitz komen een nieuwe identiteit geven. En zo ontmoeten Gita en Lale elkaar voor het eerst: terwijl Lale  haar nummer voor eeuwig in haar arm, kerft zij haar nummer voor eeuwig in zijn hart, zoals hijzelf later zegt. Lale is vanaf het eerste moment stapelverliefd op haar, en besluit dan ook om haar op te zoeken, wat zij natuurlijk geweldig vindt. De twee groeien steeds dichter naar elkaar toe, en ondanks de dagelijkse gruwelen proberen ze toch zo veel mogelijk van elkaar te genieten en te steunen. Lale bijvoorbeeld, die ondertussen al een heel smokkelnetwerk heeft uitgebouwd met behulp van de lokale arbeider Viktor, voorziet haar dagelijks met extra rantsoenen en soms zelfs een stukje chocolade, wat toen echt een luxe product was. Maar hoezeer ze ook hun best deden, hun leven in Auschwitz bleef een hel: dagelijks worden ze geconfronteerd met de wreedheid van de nazi’s. Lale komt bijvoorbeeld op een moment oog in oog te staan met Dr. Mengele, een moment dat hij nooit zal vergeten. Gelukkig komt hij er heelhuids vanaf. Zijn assistent Leon daarentegen.  Af en toe verliest Gita wel haar hoop op een goede toekomst, maar telkens weer is Lale er  die overtuigt om te blijven leven, zodat ze later kunnen trouwen en kinderen kunnen krijgen. Want alleen zo kunnen we de nazi’s tegenwerken, zegt hij, door deze hel te overleven. Uiteindelijk wordt hun hoop weer opgelaaid door een Amerikaans vliegtuigje dat laag overvliegt en ongetwijfeld de situatie aan het verkennen is. Da dagen erachter hopen ze vurig op hun redding die er nooit zal komen. Wel worden de nazi’s steeds nerveuzer, want ook zij weten wat er op komst is: niet de Amerikanen uit het westen, maar het Rode Gevaar uit het oosten. Op een dag in januari 1945 komt Lale zelfs zonder werk te zitten , omdat de deportaties zijn gestopt. Dit zijn voor hem alleen maar positieve signalen dat het einde nabij is. Plots wordt echter zijn licht euforische stemming verbrijzeld wanneer hij de vrouwen van het kamp op dodenmars ziet vertrekken. Vlug gaat hij tussen de rijen op zoek naar Gita, en wanneer hij haar gevonden heeft proberen ze op elke mogelijke manier afscheid te nemen en ze beloven dat ze elkaar weer terug zouden zien . Zelf wordt hij ook meegesleurd en op een trein naar een kamp in Polen gestuurd. Het laatste wat hij van Gita hoort is “Furman, Ik heet Gita Furman”. Dat was de eerste keer dat hij haar achternaam hoorde. Vlak daarna wordt ook hij weggevoerd naar zijn nieuwe bestemming.

# data[].attributes.body
Dit boek is een prachtig eerbetoon aan 2 zeer dappere mensen die ondanks alles toch bleven geloven in elkaar en in hun liefde. Lale’s verhaal in een boek van 320 pagina’s gieten is zeker geen makkelijke opdracht, zoals een andere recensent zegt.. Toch heeft de schrijfster dit uitstekend voor elkaar gekregen met een prachtig boek als resultaat.  Wat mij vooral opviel was de beleving die je ervoer wanneer je het boek las. Het lijkt alsof alles er is aan gedaan om de lezer te laten ervaren wat Lale heeft meegemaakt. De  eerstemethode die schrijfster gebruikt is de voor de hand ligendste: het verhaal staat in de tegenwoordige tijd. Het is misschien voor sommige iets banaals, maar voor mij is dat toch een meerwaarde. Het geeft je echt de indruk dat je het verhaal nu meemaakt, en 70 jaar later. Dat vind ik wel een meerwaarde in biografische boeken. Een andere methode dat schrijfster gebruikt is het gebrek aan informatie dat ze geeft (al dan niet (on)bewust). Voorbeeld: Als men zegt dat Pepan is weggevoerd, zegt men niet naar waar, of hij nog in leven is, hoe het is afgelopen,… . Voor belangrijkste personages kom je dat pas op het einde van boek te weten. Maar bijvoorbeeld als Lale in het begin in blok 7 zit, krijgen we amper namen te weten. Dit kan soms wel frustrerend en verwarrend zijn voor de lezer, maar dat weerspiegelt perfect wat Lale gedurende drie jaar gevoelt heeft: onwetendheid en machteloosheid. Je weet als het ware evenveel als Lale zelf: alleen het nodige. Dat vind ik een zeer sterk kenmerk van het boek. En dan is er natuurlijk nog het verhaal zelf. Ikzelf heb tijdens het lezen een paar keer de titel “Het waargebeurde verhaal van de uitzonderlijke liefde tussen gevangenen 32407 en 34902” opnieuw moeten lezen omdat ik nauwelijks kon geloven dat dit allemaal echt gebeurd was.  Het geluk dat Lale had, de passionele liefde en de gruweldaden van nazi’s maken daardoor juist nog meer indruk op je, omdat je weet dat het echt gebeurd is. Je leert er bij geschiedenis er natuurlijk wel over, en je weet ongeveer wel wat je kan verwachten, maar na het lezen van dit boek heeft die problematiek echt gezicht gekregen, en echt een indruk op mij achtergelaten, nog meer dan vorige leesfragmenten en filmpjes. Daarom zou ik dit boek echt aanraden aan iedereen, zelfs aan mensen die niet  graag lezen, want dat is echt geen excuus. Het boek leest echt vlot, en eens je begonnen bent, wil je gewoon door blijven lezen tot het hoofdstuk af is (en het zijn lange hoofdstukken). Als een boek deze kenmerken heeft, dan betekent het maar 1 ding: dit boek moet je ooit een keer gelezen hebben.

Recensie: s.n.(26/01/2018). Mooi eerbetoon aan twee dappere mensen. De Standaardboekhandel

https://www.standaardboekhandel.be/seo/nl/boeken/literaire-non-fictie/9789402700510/heather-morris/de-tatoeeerder-van-auschwitz

# data[].attributes.body
Dit boek is echt een absolute aanrader voor iedereen boven de 15 jaar. Voor jongere kinderen is dit verhaal nog niet echt geschikt, want ik vind dat kinderen op die leeftijd nog niet met deze problematiek geconfronteerd moeten worden. Voor iedereen boven de 15 is dit echt een prachtig boek: de manier waarop het verhaal vertelt wordt en het verhaal op zich is echt echt echt goed, en ik kan niet meer zeggen dat je dit boek echt moet lezen. Het zal je zeker aangrijpen, daar ben ik zeker van.