# data[].attributes.headline
Prezentacja omawia różne aspekty bezpieczeństwa w trakcie wakacji: nad wodą, w lesie,  w górach, na rowerze.

# data[].attributes.subject
Prezentacja omawia różne aspekty bezpieczeństwa w trakcie wakacji: nad wodą, w lesie,  w górach, na rowerze.

# data[].attributes.body
26 czerwca (sobota) odbędzie się II Toruńska Noc Muzeów związana z obchodami Święta Miasta. Otwartych dla zwiedzających będzie siedem oddziałów Muzeum Okręgowego w Toruniu:

# data[].attributes.attachment_link.description
15 maja (sobota) zapraszamy na I Toruńską Noc Muzeów, która odbędzie się w godzinach 18:00-00:00. Otwartych dla zwiedzających będzie pięć oddziałów Muzeum Okręgowego w Toruniu: * Ratusz Staromiejski (wieża ratuszowa również) * Dom Mikołaja Kopernika * Muzeum Podróżników im. Tony'ego Halika * Muzeum Toruńskiego Piernika * Muzeum Twierdzy Toruń Udział w wydarzeniu jest bezpłatny.

# data[].attributes.headline
73. rocznica urodzin Andrzeja Sapkowskiego

# data[].attributes.subject
73. rocznica urodzin Andrzeja Sapkowskiego

# data[].attributes.body
21 czerwca  1948 r. urodził się Andrzej Sapkowski - pisarz fantasy. Twórca postaci wiedźmina. Jest najczęściej po Lemie tłumaczonym polskim autorem fantastyki

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Witaj na nieoficjalnej stronie poświęconej twórczości Andrzeja Sapkowskiego.

Jest on jednym z najlepszych polskich pisarzy Fantasy.

Na stronie znajdziesz informacje o autorze, jego życiorys oraz bibliografię.

Ponadto streszczenia jego najważniejszych książek, oraz najlepsze cytaty w nich zawarte.

Zapraszam.

"Andrzej Sapkowski jest pisarzem formatu Tolkiena, choć odeń różnym, bo zdecydowanie bliższym współczesności i obdarzony gorętszym słowiańskim temperamentem. Czytając Sapkowskiego, jesteśmy zarazem gdzieś w świecie Tolkiena, na seansie u przeinaczonego Disneya, w średniowieczu, u Sienkiewiczowskiego Zagłoby, na seminarium ekonomicznym, w krainie ponurych pogańskich obrzędów, w przemalowanej na baśniową scenerii z czarnego kryminału".
Polityka

# data[].attributes.attachment_link.description
Jest on jednym z najlepszych polskich pisarzy Fantasy. Na stronie znajdziesz informacje o autorze, jego życiorys oraz bibliografię. Ponadto streszczenia jego najważniejszych książek, oraz najlepsze cytaty w nich zawarte. Zapraszam. "Andrzej Sapkowski jest pisarzem formatu Tolkiena, choć odeń różnym, bo zdecydowanie bliższym współczesności i obdarzony gorętszym słowiańskim temperamentem.

# data[].attributes.headline
Supermoc książek – darmowy ebook o upowszechnianiu czytania 

# data[].attributes.subject
Supermoc książek – darmowy ebook o upowszechnianiu czytania 

# data[].attributes.body
Publikacja w dostępny, prosty           i atrakcyjny wizualnie sposób odpowiada na pytanie: „Jak sprawić, by nasze społeczeństwo więcej czytało i co dzięki temu zyskamy?”

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kiedy przeglądasz strony internetowe w globalnej sieci, to Twoja przeglądarka zbiera tzw. ciasteczka (pliki "cookies"). Są to niewielkie informacje tekstowe zapisywane przez Twoją przeglądarkę, które pozwalają nam m.in. szybciej wczytać treść naszej strony na Twoim komputerze. Jeśli chcesz poznać więcej informacji o tej niesamowitej technologii, z której korzystasz każdego dnia, polecamy Informacje o naszej polityce prywatności znajdziesz O CIASTECZKACH
ten artykuł na Wikipedii (która oczywiście też z niej korzysta :) ).
Pamiętaj, że zawsze możesz skonfigurować swoją przeglądarkę tak, by nie zapisywała żadnych ciasteczek, wejść na naszą stronę w trybie "incognito" (w nim ciasteczka też nie są zapisywane) lub kasować ciasteczka ze swojej przeglądarki po wybranej przez Ciebie sesji.
Accept
TUTAJ.

# data[].attributes.attachment_link.title
Supermoc książek - darmowy ebook o upowszechnianiu czytania - Czytaj PL

# data[].attributes.attachment_link.description
Edukacja literacka od najmłodszych lat jest podstawą rozwoju demokratycznych społeczeństw. To dlatego Kraków i Wrocław - Miasta Literatury UNESCO, Fundacja Powszechnego Czytania, Polska Izba Książki i Fundacja Olgi Tokarczuk przygotowały wspólnie publikację, która w dostępny, prosty i atrakcyjny wizualnie sposób odpowiada na pytanie: „Jak sprawić, by nasze społeczeństwo więcej czytało i co dzięki temu zyskamy?"....

# data[].attributes.headline
6 czerwca - 180. rocznica urodzin Elizy Orzeszkowej

# data[].attributes.subject
6 czerwca - 180. rocznica urodzin Elizy Orzeszkowej

# data[].attributes.body
Eliza Orzeszkowa to najwybitniejsza powieściopisarka końca XIX wieku. Pozostawiła ogromny dorobek literacki: powieściowy, nowelistyczny, publicystyczny, epistolograficzny, a także niezwykłą biografię i legendę biograficzną.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dziś mija 180. rocznica urodzin Elizy Orzeszkowej, najwybitniejszej powieściopisarki końca XIX wieku. Pozostawiła ogromny dorobek literacki: powieściowy, nowelistyczny, publicystyczny, epistolograficzny, a także niezwykłą biografię i legendę biograficzną.

Utwory Elizy Orzeszkowej (1841-1910) od ponad stu lat należą do kanonu lektur Polaków, zaś stworzone przez nią postaci - do kanonu naszej kultury. Jej najsłynniejsze powieści - Nad Niemnem oraz Cham - doczekały się kilku ekranizacji, po raz pierwszy już w okresie dwudziestolecia międzywojennego. W latach 1905 i 1909 jej nazwisko wymieniano wśród najpoważniejszych pretendentów do Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, lecz jej kandydatura przegrała raz z Henrykiem Sienkiewiczem, a po raz drugi z Selmą Lagerlöf. Pełny twórczy konterfekt Elizy Orzeszkowej zaprezentował Janusz Drzewucki na blogu polona.pl w tekście Eliza Orzeszkowa, mistrzyni powieści.

Od roku 1869 mieszkała w Grodnie, gdzie zmarła, ciężko chora na serce, 18 maja 1910 roku. W tym samym roku ukazała się jej ostatnia książka, zbiór opowiadań Gloria victis. Jej twórczość nadal intryguje - w ubiegłym roku prof. Danuta Danek ogłosiła album Melancholia i poznanie, w którym znalazły się autobiograficzne teksty Orzeszkowej, takie jak: Wspomnienia, Autobiografia w listach, Pamiętnik oraz Zwierzenia.

Do najcenniejszych rękopisów Orzeszkowej znajdujących się w zbiorach Zakładu Rękopisów Biblioteki Narodowej należą trzy bruliony Nad Niemnem, a także rękopisy takich utworów, jak: Perła szczęścia, Liść uwiędły, Dziwna historia, Trzy lilie, Aforyzmów garść. Ponadto w BN znajduje się korespondencja pisarki ze Stefanem Żeromskim oraz listy do przyjaciół i znajomych: Lucyny Kotarbińskiej, Antoniny Natansonówny, Marii Ostromęckiej, Julii Terpiłowskiej, Józefy Tuchanowskiej.

Z dziełami pisarki oraz opracowaniami dotyczącymi jej życia i twórczości można zapoznać się na polona.pl. Kolekcję wzbogacają także wspomniany rękopis Nad Niemnem oraz audiobooki.

# data[].attributes.attachment_link.description
Dziś mija 180. rocznica urodzin Elizy Orzeszkowej, najwybitniejszej powieściopisarki końca XIX wieku. Pozostawiła ogromny dorobek literacki: powieściowy, nowelistyczny, publicystyczny, epistolograficzny, a także niezwykłą biografię i legendę biograficzną. Utwory Elizy Orzeszkowej (1841-1910) od ponad stu lat należą do kanonu lektur Polaków, zaś stworzone przez nią postaci - do kanonu naszej kultury.

# data[].attributes.headline
Biografie piłkarzy i książki       o futbolu dla czytelników-kibiców

# data[].attributes.subject
Biografie piłkarzy i książki       o futbolu dla czytelników-kibiców

# data[].attributes.body
Dla wszystkich kibiców EURO 2020 to czas trzymania kciuków za ulubione drużyny, a dla lubiących książki – okazja do zgłębienia swojej wiedzy o sporcie. Jeśli chcecie wiedzieć na ile wynik meczu zależy od przypadku, zapraszamy do czytania fascynujących książek o sporcie.

# data[].attributes.headline
15 maja - Święto Polskiej Niezapominajki

# data[].attributes.subject
15 maja - Święto Polskiej Niezapominajki

# data[].attributes.body
Z tej okazji Dwór Artusa zaprasza na warsztaty online

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Gdzie

Zajęcia pokoleniowe | Więcej informacji: ola@artus.torun.pl

Wydarzenie odbędzie się w ramach cyklu: Edukacja

Niezapominajka zwana również niezabudką lub mysim uszkiem to drobny niebieski kwiatek, który jest bardzo popularny w Polsce. Ze względu na swoją nazwę stała się symbolem pamięci. 15 maja obchodzimy także w Polsce Święto Polskiej Niezapominajki, będące świętem przyrody i mające na celu promowanie jej walorów, a także stałe przypominanie o ochronie środowiska. Obchody Dnia Niezapominajki zapoczątkował w 2002 roku redaktor Programu I Polskiego Radia - Andrzej Zalewski - pomysłodawca i autor audycji Eko-radio.

Ten wyjątkowy kwiat ma na celu zachowanie w pamięci ważnych chwil w życiu, a samo święto zachęca nas także do przypomnienia sobie o bliskich i otwarcia na drugiego człowieka - dostrzeżenia go na własnym osiedlu, dzielnicy czy mieści, bo według wiersza Marii Konopnickiej Niezapominajki, to są kwiatki z bajki! (...) I szepcą mi skromnie: „Nie zapomnij o mnie".

I właśnie o tych kwiatach z bajki będą warsztaty, na których wspólnie dowiemy się, jakie zastosowanie mają w życiu codziennym niepozorne niezabudki!

Warsztaty pokoleniowe: zarówno starsi, jak i młodsi coś z nich zapamiętają.

Na zajęcia potrzebne będą: niezapominajki.

Zgłoszenia na zajęcia:

Zajęcia poprowadzi dla Was Aleksandra Strzelec - edukator kultury, plastyk, architekt krajobrazu.

# data[].attributes.attachment_link.title
Dzień Polskiej Niezapominajki | e-Warsztaty Pokoleniowe - Dwór Artusa

# data[].attributes.attachment_link.description
Gdzie Zajęcia pokoleniowe | Więcej informacji: ola@artus.torun.pl Wydarzenie odbędzie się w ramach cyklu: Edukacja Niezapominajka zwana również niezabudką lub mysim uszkiem to drobny niebieski kwiatek, który jest bardzo popularny w Polsce. Ze względu na swoją nazwę stała się symbolem pamięci.

# data[].attributes.headline
130. rocznica urodzin Zofii Stryjeńskiej

# data[].attributes.subject
130. rocznica urodzin Zofii Stryjeńskiej

# data[].attributes.body
Zofia Stryjeńska - kim jest kobieta, której wizerunek pojawił się  dziś
w centralnej części grafiki wyszukiwarki Google?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Zofia Stryjeńska urodziła się w 1891 roku w Krakowie. Sztuką interesowała się już w dzieciństwie. W 1911 roku, podając się za mężczyznę, Tadeusza Grzymałę Lubańskiego, rozpoczęła kształcenie w monachijskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie nie przyjmowano wówczas kobiet. W 1916 roku poślubiła architekta Karola Stryjeńskiego. Karol objął w 1922 roku stanowisko dyrektora Szkoły Przemysłu Drzewnego w Zakopanem, gdzie Zofia mieszkała do ich rozwodu w 1927 roku. Para miała troje dzieci. W późniejszych latach związana była z aktorem Arturem Sochą, architektem Achillesem Brezą oraz podróżnikiem i pisarzem, Arkadym Fiedlerem, autorem "Dywizjonu 303".
Maleńki rysunek da Vinci idzie na aukcję. Spodziewana cena? Nawet 12 mln funtów
Stryjeńska - "Księżniczka sztuki polskiej"

Twórczość "księżniczki sztuki polskiej", jak przed laty określił Stryjeńską Mieczysław Grydzewski z "Wiadomości Literackich", była silnie inspirowana nurtem art déco i polskim folkorem. Jej dzieła charakteryzuje geometryczność i linearyzm, dekoracyjność, a także dynamiczność współgrająca z bardzo żywą kolorystyką. Stryjeńska posługiwała się różnymi technikami: głównie temperą, ale też wykonywała też litografie, rysunki i plakaty, projektowała zabawki, dekoracyjne tkaniny oraz ilustracje do książek.

Zofia Stryjeńska jest najbardziej znaną polską artystką dwudziestolecia międzywojennego, obok Tamary Łempickiej. Najbardziej znanymi pracami artystki są m. in. "Pastorałka", cykl "Bożków słowiańskich", "Pascha", ilustracje do "Monachomachii" Ignacego Krasickiego, "Pory roku", "Cztery sakramenty", "Kolędy", czy "Tańce polskie".
Noc Muzeów 2021. Kiedy się zacznie? Co warto zwiedzić?
Zofia Stryjeńska - laureatka nagród Wystawy Światowej

Chętnie prezentowała swoje prace na wystawach. Po raz pierwszy - w 1912 roku na ekspozycji w krakowskim Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych, gdzie pokazała 18 dzieł "Polskie bajdy". Stryjeńska zdobyła uznanie w kraju i na świecie: wystawiała m.in. w Krakowie, Warszawie, Poznaniu, we Lwowie, w Galerie Crillon w Paryżu, New Art Salon w Londynie, w Padwie czy na Biennale Wenecji.

Dekoracja autorstwa Stryjeńskiej zdobiła polski pawilon podczas Wystawy Światowej w Paryżu w 1925 roku. Zaprezentowano tam cykl malarski, zatytułowany "Dwanaście miesięcy", który przedstawiał prace wiejskie, charakterystyczne dla poszczególnych miesięcy. Za te dzieła artystka została doceniona pięcioma nagrodami Wystawy Światowej i stała się sławna w Europie.

Pod pseudonimem prof. Hilar napisała podręcznik savoir-vivre'u, zatytułowany "Światowiec współczesny". Opublikowane zostały także pamiętniki Stryjeńskiej - "Chleb prawie powszedni". Odznaczono ją Krzyżem Kawalerskim Legii Honorowej w 1925 r., Krzyżem Orderu Odrodzenia Polski w 1930 r. oraz Złotym Wawrzynem w 1936 r.

# data[].attributes.attachment_link.title
Zofia Stryjeńska w Google Doodle. Kim była ta artystka?

# data[].attributes.attachment_link.description
Zofia Stryjeńska urodziła się w 1891 roku w Krakowie. Sztuką interesowała się już w dzieciństwie. W 1911 roku, podając się za mężczyznę, Tadeusza Grzymałę Lubańskiego, rozpoczęła kształcenie w monachijskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie nie przyjmowano wówczas kobiet. W 1916 roku poślubiła architekta Karola Stryjeńskiego.

# data[].attributes.body
Dla zwiedzających będzie  otwarte pięć oddziałów Muzeum Okręgowego w Toruniu:

• Ratusz Staromiejski (wieża ratuszowa również)
• Dom Mikołaja Kopernika
• Muzeum Podróżników im. Tony’ego Halika
• Muzeum Toruńskiego Piernika
• Muzeum Twierdzy Toruń

# data[].attributes.attachment_link.description
15 maja (sobota) zapraszamy na I Toruńską Noc Muzeów, która odbędzie się w godzinach 18:00-00:00. Otwartych dla zwiedzających będzie pięć oddziałów Muzeum Okręgowego w Toruniu: * Ratusz Staromiejski (wieża ratuszowa również) * Dom Mikołaja Kopernika * Muzeum Podróżników im. Tony'ego Halika * Muzeum Toruńskiego Piernika * Muzeum Twierdzy Toruń Udział w wydarzeniu jest bezpłatny.

# data[].attributes.headline
12 maja - Międzynarodowy Dzień Limeryków 

# data[].attributes.subject
12 maja - Międzynarodowy Dzień Limeryków 

# data[].attributes.body
Święto Limeryków, a więc krótkich żartobliwych utworów, obchodzimy w dniu urodzin Edwarda Leara, który spopularyzował limeryki w połowie XIX wieku. Świetne limeryki pisała polska noblistka Wisława Szymborska.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Niektóre limeryki Wisławy Szymborskiej:

Lepieje

Lepiej mieć horyzont wąski,
niż zamawiać tu zakąski.

Lepiej wynieść się z osiedla,
niż tu przełknąć choćby knedla.

Lepszy ku przepaści marsz,
Niż z tych naleśników farsz.

Lepszy piorun na Nosalu,
niż pulpety w tym lokalu.

Lepieje z akcentem prorodzinnym

Lepiej w domu zjeść konserwę,
niż mieć tutaj w życiu przerwę.

Lepsza w domu świekra z zezem,
niż tu jajko z majonezem.

Lepsza ciotka striptizerka,
niż podane tu żeberka.

Lepiej nie być w żony guście,
niż jeść boczek w tej kapuście.

Odwódki

Od samogonu utrata pionu.
Od koniaku finał na haku.
Od palinki wstrętne uczynki.
Od maraskino spadaj rodzino.
Od pejsachówki pogrzeb bez mówki.
Od śliwowicy torsje w piwnicy.

Altruitki

Oszczędzając wstydu damie
lepiej cicho siedź, ty chamie.

Miast okradać krowę z mleka
dój bliskiego ci człowieka.

Oszczędzając sił buldoga
sam za niego podnoś noga (śląskie).

Odpoczynek daj królicy,
sam się rozmnóż w kamienicy.

Ulżyj trawie w obowiązkach:
sam wybujaj na Powązkach.

Galeria pisarzy krakowskich

Tu Czesław Miłosz - chmurna twarz.
Klęknij i odmów "Ojcze nasz".

Szymborska - gips. Łaskawy los
obtłukł ją trochę, zwłaszcza nos.

Tu Pilch z kieliszkiem pustym w ręce.
Malarz dał wyraz jego męce.

Krynicki. Żona. Książki. Koty.
Malarz miał dużo do roboty.

Lipska od tyłu. Jej część przednia
nie dojechała jeszcze z Wiednia.

Joanna Olczak - druga Nike.
Luwr na wieść o tym wpadł w panikę.

Z limeryków chińsko-podhalańskich

Pewien juhas z Pęksowego Brzyzku
ujrzał przyszłość w proroczym błysku:
szumi piknie Dunajec,
a na mostku baca Kitajec
Jasinecka pierze po pysku.

Z limeryków podhalańskich

Pewien baca w kurnej chacie
z owieczką żył w konkubinacie.
Ta beczy: "Ja to nawet lubię,
ale czy myśli pan o ślubie?
Bo jeśli nie, poskarżę tacie".

Z limeryków wyspiarskich

Pewien rybak na Gwadelupie
utrzymywał, że to bardzo głupie
znać do wyspy tylko jeden rym
i w szalupie popisywać się nim
przy biskupie lub w grupie przy zupie.

Stary sklerotyk, rybak z Helu,
nagle zakochał się w Fidelu.
Do Kuby go pędziła chuć -
ale gdy tylko wsiadł na łódź,
zapomniał, w jakim płynie celu.

Z limeryków kontynentalnych

Jawnogrzesznica z wioski Kłaj
w swoim zawodzie była "naj".
Ale to zależało,
czy jej się chciało, czy nie chciało -
taki już miała obyczaj.

Wy, co macie zaszczyt mieszkać w Peszcie,
nigdy kota pod włos nie czeszcie!
Może brutalni ludzie
tak robią w pobliskiej Budzie,
ale wy? Zreflektujcież się wreszcie!

Z limeryków (przepraszam za określenie) lozańskich

Pewien młody wikary w Lozannie
lubił chodzić w rozpiętej sutannie.
Lecz na widok kardynała
gasła w nim fantazja cała
i zapinał się starannie.

Moskaliki

Kto powiedział, że Francuzi
piją kawę z filiżanek,
temu pierwszy dam po buzi
pod świątynią Felicjanek.

Kto powiedział, że Finowie
mają wujów i kuzynów,
krzyżem zdzielę go po głowie
w krypcie Ojców Kapucynów.

Kto powiedział, że Bułgarzy
mają coś w rodzaju duszy,
temu przykrość się wydarzy
w studni Braci Templariuszy.

Kto powiedział, że Huculi
mają pewien dryg do tańców,
w samej przegnam go koszuli
spod zakrystii Zmartwychwstańców.

Kto powiedział, że Jankesi
zwykli wstawać o poranku,
tego nawet cud nie wskrzesi
u Pijarów na krużganku.

# data[].attributes.attachment_link.title
Najsłynniejsze limeryki Wisławy Szymborskiej - poznaj inne oblicze sławnej noblistki.

# data[].attributes.attachment_link.description
Jeśli kojarzycie Wisławę Szymborską jedynie z poważnej twórczości, warto sięgnąć po książkę dość niezwykłą. „Rymowanki dla dużych dzieci” to zbiór jej słynnych limeryków. Tworzyła je spontanicznie i namiętnie, przez lata. Śmiejąc się z samej siebie i kolegów pisarzy, ale nie tylko. Przeczytajcie.

# data[].attributes.body
Poetka, pisarka, tłumaczka, uważana za jedną z najciekawszych polskich poetek religijnych. Urodziła się 12 kwietnia 1920 roku w Krasnymstawie, zmarła 10 maja 1986 roku w Warszawie.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Poetka, pisarka, tłumaczka, uważana za jedną z najciekawszych polskich poetek religijnych. Urodziła się 12 kwietnia 1920 roku w Krasnymstawie, zmarła 10 maja 1986 roku w Warszawie.

- Poetka, pisarka, tłumaczka

Jej ojcem był urzędnik Tadeusz Kamieński, matką - Maria Romana z Cękalskich. W 1925 rodzina przeniosła się do Lublina: Anna ukończyła tam szkołę powszechną im. Marii Konopnickiej i III LO im. Unii Lubelskiej. Debiutowała w 1936 roku w czasopiśmie dla dzieci "Płomyczek". Od 1937 roku uczęszczała do liceum pedagogicznego im. Elizy Orzeszkowej w Warszawie. W czasie wojny przebywała na lubelszczyźnie, uczyła się na tajnych kompletach. Zdała maturę i rozpoczęła studia polonistyczne na tajnym Uniwersytecie Warszawskim. Po wojnie studiowała filologię klasyczną na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i Uniwersytecie Łódzkim. W młodości przyjaźniła się z Julią Hartwig, która podkreślała, że Anna była:

"(...) duszą zbuntowaną, poszukującą. Trapiło ją wiele kompleksów, głęboko przeżywała wszystko, co uważała za krzywdę. Ludzie najczęściej nic sobie nie robią z poczucia, że coś jest nie tak, a Anna z wieloma rzeczami nie potrafiła się pogodzić. (...) Musiała w coś wierzyć, i to do końca".

Z kolei przyjaciel Zygmunt Mikulski krytycznie odnosił się do poezji Kamieńskiej z tego okresu:

Nie powiem, że ujęty byłem rodzajem poetyki, jaką stosowała Kamieńska. Przewaga treści intelektualnych nad emocjonalnymi, brak poetyckiej muzyczności słowa, co przechylało utwór w stronę prozy, dosłowność zamiast aluzji - to czyniło ze mnie czytelnika chłodnego, nie zaagitowanego.(Sztandar Ludu 1986, nr 120, s. 6)

Pierwszy tomik Kamieńskiej, "Wychowanie", ukazał się w 1949 roku. W latach 1946-1953 pracowała w redakcji tygodnika "Wieś", w latach 1950-1963 współpracowała z "Nową Kulturą", a od 1968 roku - z "Twórczością". Pisała również utwory dla dzieci, publikowane m.in. w "Płomyczku" i "Świerszczyku". Lata pięćdziesiąte i sześćdziesiąte były okresem rozkwitu pracy twórczej Kamieńskiej. Wydano jej m.in. tomiki "O szczęściu" (1952), "Bicie serca" (1954), "Pod chmurami" (1957). W 1955 roku została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi.

Wraz z mężem Janem Śpiewakiem oddawała się działalności przekładowej. Wspólnie przełożyli m.in. "Poezje" Welimira Chlebnikowa i "Na dnie", "Barbarzyńców" i "Dzieci słońca" Maksima Gorkiego. Samodzielnie Kamieńska tłumaczyła także z innych języków słowiańskich: bułgarskiego, białoruskiego, słowackiego, serbsko-chorwackiego, a także z łacińskiego oraz hebrajskiego. W jej translatorskiej bibliografii znajdują się m.in. "Przemiany" Owidiusza, "O naśladowaniu Chrystusa" Tomasza z Kempis, psalmy, a także rosyjska i serbsko-chorwacka liryka ludowa. Po śmierci męża w 1967 roku napisała tomik "Biały rękopis", który jest świadectwem pogodzenia się z własną małością.
pora zmieścić się w małości
w łupinie orzecha
w pestce jabłka
w ziarnie maku
skulić się
do geometrycznego punktu
łzy przestrzeni
W tym okresie zbliżyła się do Kościoła, zaprzyjaźniła się m.in. z księdzem Janem Twardowskim. To jej właśnie zadedykował on swój najsłynniejszy wiersz - "Spieszmy się". Kamieńska zdążyła jeszcze na niego odpowiedzieć własnym utworem:
Nikogo nie zdążyłam kochać
choć się tak śpieszyłam
jakbym musiała kochać tylko puste miejsca
zwisające rękawy bez objęcia ramion
puszczony przez głowę beret
fotel który powinien także wstać i wyjść z pokoju
książki już nie dotykane
grzebień z pozostawionym srebrnym włosem
łóżeczka z których niemowlęta wyrosły i poszły
szuflady niepotrzebnych rzeczy
fajkę z ustnikiem pogryzionym
buty zachowujące kształt stopy
co odeszła boso
słuchawkę telefonu gdzie ogłuchły głosy
tak się śpieszyłam kochać
i oczywiście nie zdążyłam
Dzisiaj uważana jest za jedną z najciekawszych polskich poetek religijnych. Podczas uroczystości pogrzebowych w 1986 roku Józef Glemp mówił o niej "prorokini Anna". Marek Skwarnicki pisał zaś w Tygodniku Powszechnym:

"Anna Kamieńska była do ostatniej chwili nie tylko płodną poetką, o niegasnącej energii lirycznej wierszy, o wciąż pogłębiającej się treści i duchowości religijnej, ale również autorką rozważań, medytacji i esejów o wewnętrznym powiązaniu tajemnic Słowa z literaturą zmagającą się z największymi tajemnicami życia i śmierci człowieka." (Tygodnik Powszechny 1986, nr 20, s. 2)

Zbiory poezji:

Wychowanie (KiW 1949)

O szczęściu (Czytelnik 1952)

Bicie serca (Czytelnik 1954)

Pod chmurami (Czytelnik 1957)

Poezje wybrane (Czytelnik 1959)

W oku ptaka (PIW 1960)

Źródła (PIW 1962)

Rzeczy nietrwałe (Czytelnik 1963)

Odwołanie mitu (PIW 1967)

Biały rękopis (Czytelnik 1970)

Wygnanie (PIW 1970)

Poezje wybrane (LSW 1971)

Herody (LSW 1972)

Poezje wybrane (Czytelnik 1973)

Drugie szczęście Hioba (PIW 1974)

Milczenia (WL 1979)

Rękopis znaleziony we śnie * Wiersze z lat 1973-1975 (Czytelnik 1978)

Wiersze jednej nocy (LSW 1981)

Anna Kamieńska * Wybór wierszy (Czytelnik 1982)

Raptularz wojenny (b.w. 1982)

Pierwszy śnieg * Świadkowie (Correspondance des Art 1983)

W pół słowa * Wiersze z lat 1970-1980 (Czytelnik 1983

Dwie ciemności * Wybór poezji (W drodze 1984)

Przyjdź Królestwo (b.w. 1984)

Nowe imię (Epideixis 1987)

Milczenia i psalmy najmniejsze (WL 1988)

Nie tylko o Sandomierzu (Oficyna Jędrzejowska 1990)

Pisz o kamieniu (PAX 1995)

Inne miejsca (W drodze 1996)

Jasność w środku nocy (PIW 2001)

Wiersze przemilczane (Wydawnictwo KUL 2008)

Opowiadania, powieści, refleksje

Czasy małego szczęścia (Wydawnictwo Łódzkie 1963)

Rozmowy z profesorem Daleczko (Wydawnictwo Łódzkie 1969)

Notatnik (W drodze - cz. 1:1965-1972, 1982 - cz. 2: 1973-1979, 1987)

Deszczowe lato (PIW 1979)

Mały notatnik (Oficyna 4K 2002)

Wiersze, opowiadania i powieści dla dzieci

Słoneczny lizak (wiersze) (Czytelnik 1960)

Zajęczy pałac (wiersze) (Czytelnik 1962)

Pod jabłonią (wiersze) (Ruch 1966)

Dębowa kołyska (wiersze) (Ruch 1967

Samowarek mojego dziadka (opowieść) (NK 1967)

W Nieparyżu i gdzie indziej (powieść) (NK 1967)

Rozalka Olaboga (powieść) (NK 1968)

Są takie wyspy (powieść) (NK 1970)

W królestwie Plastelinii (wiersze) (Ruch 1970)

Żołnierze i żołnierzyki (powieść) (NK 1971)

Jaworowi ludzie (wiersze) (Ruch 1973)

Wielkie małe rzeczy (opowieść) (Czytelnik 1974)

Sześciopiętrowy dzień (opowieść) (KAW 1975)

Świat się ciągle zaczyna (opowieść) (Czytelnik 1975)

Marianna (opowieść) (Czytelnik 1980)

Dom w domu (opowieść) (NK 1982)

Wiersze dla dzieci (Siedmogród 2000)

Eseje i felietony o poezji

Pragnąca literatura (LSW 1964)

Jeden z grzechów pięknych (Wydawnictwo Lubelskie 1967)

Książki o tematyce religijnej

Twarze Księgi (szkice o Biblii) (PAX 1982)

Ojcze nasz (komentarz dla dzieci do modlitwy "Ojcze nasz") (W drodze 1983)

Książka nad książkami (opowieści dla dzieci o Starym Testamencie) (NK 1985)

Na progu słowa (szkice) (W drodze 1985)

8 x radość, czyli o ośmiu błogosławieństwach kazania na Górze (rozważania religijne dla dzieci) (W drodze 1985)

Wszystko jest w Psalmach (opowieści dla dzieci o Psalmach Dawidowych) (W drodze 1990)

Autorka: Natalia Mętrak-Ruda, maj 2017

# data[].attributes.attachment_link.title
Anna Kamieńska | Życie i twórczość | Artysta | Culture.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Poetka, pisarka, tłumaczka, uważana za jedną z najciekawszych polskich poetek religijnych. Urodziła się 12 kwietnia 1920 roku w Krasnymstawie, zmarła 10 maja 1986 roku w Warszawie. - Poetka, pisarka, tłumaczka Jej ojcem był urzędnik Tadeusz Kamieński, matką - Maria Romana z Cękalskich. W 1925 rodzina przeniosła się do Lublina: Anna ukończyła tam szkołę powszechną im.

# data[].attributes.body
W maju świętujemy :Święto Pracy, Święto Flagi, 230. rocznicę uchwalenia Konstytucji 3 Maja

# data[].attributes.headline
Rok 2021 Rokiem Konstytucji 3 Maja                                                                                                                                                

# data[].attributes.subject
Rok 2021 Rokiem Konstytucji 3 Maja                                                                                                                                                

# data[].attributes.body
3 maja obchodzimy 230. rocznicę uchwalenia Konstytucji 3 Maja.  To polskie święto państwowe i kościelne obchodzone w rocznicę uchwalenia Konstytucji 3 Maja 1791 roku pierwszej nowoczesnej konstytucji w Europie i drugiej na świecie po konstytucji amerykańskiej.

# data[].attributes.body
Francuski artysta wizualny Pierre Gautreau rozpoczął osobliwy proces wydawniczy, w ramach którego książka nie powstaje w drukarni, jak to zazwyczaj ma miejsce, lecz w… lesie. W tym celu graweruje matryce z tekstem na drzewach, a następnie powiela na nich strony.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Francuski artysta wizualny Pierre Gautreau rozpoczął osobliwy proces wydawniczy, w ramach którego książka nie powstaje w drukarni, jak to zazwyczaj ma miejsce, lecz w... lesie. W tym celu graweruje matryce z tekstem na drzewach, a następnie powiela na nich strony.
Gautreau, który jest również wykładowcą i badaczem na Wydziale Geografii Université Panthéon-Sorbonne, zastrzega, że zadbał o to, by nie zaszkodzić florze i faunie, a drzewa czeka jedynie proces gojenia.

Na czym polega całe przedsięwzięcie? Gautreau zaprosił do współpracy poetę Erica Chevillarda, który dostarczył mu czterdziestu wierszy. Mają one znaleźć się w tomiku wydanym w nakładzie 130 egzemplarzy. Każda strona tej publikacji drukowana jest bezpośrednio w lesie.

Żeby powstała kartka z książki, Gautreau musi obedrzeć korę na niewielkim fragmencie drzewa. Następnie przy użyciu grawera laserowego żłobi w drewnie litery. Potem wystarczy pokryć drzewo w tym miejscu tuszem i przyłożyć kartkę papieru, aby odcisnąć powstałą w ten sposób matrycę. Otrzymany wydruk przypomina drzeworyt.

Proces jest bardzo pracochłonny. Każda strona książki żłobiona jest na osobnym drzewie, a przygotowanie jednej matrycy zajmuje średnio 3 godziny. Gautreau nie chce, żeby przypadkowe osoby zniszczyły wyżłobione wiersze, dlatego większość pracy wykonuje powyżej zasięgu ludzkiej ręki, siedząc wysoko na gałęzi - oczywiście z odpowiednim zabezpieczeniem. Artysta przyznaje, że najczęściej ludzie pytają go o dwie rzeczy: czy drzewom nic się nie stanie i co robi, gdy na drzewie dopadnie go potrzeba fizjologiczna?

Główną ideą projektu jest sprawdzenie, jak długo las będzie żywił się słowami wierszy. „Zacząłem drukować książkę dwa tygodnie temu, a sosny już zareagowały, masowo produkując soki. Za dwa lub trzy lata to będzie wspaniała historia do opowiedzenia, kiedy zobaczymy, jak słowa powoli zanikają" - powiedział.

Cały niewielki nakład książki - 130 egzemplarzy - rozszedł się w przedsprzedaży.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ta książka powstaje na drzewach, a nie w drukarni. Francuski artysta graweruje matryce w lesie i na nich powiela strony

# data[].attributes.attachment_link.description
Francuski artysta wizualny Pierre Gautreau rozpoczął osobliwy proces wydawniczy, w ramach którego książka nie powstaje w drukarni, jak to zazwyczaj ma miejsce, lecz w... lesie. W tym celu graweruje matryce z tekstem na drzewach, a następnie powiela na nich strony. Gautreau, który jest również wyk

# data[].attributes.headline
Film „Nomadland” otrzymał podczas 93. ceremonii rozdania Oscarów aż trzy statuetki.

# data[].attributes.subject
Film „Nomadland” otrzymał podczas 93. ceremonii rozdania Oscarów aż trzy statuetki.

# data[].attributes.body
Scenariusz filmu powstał na podstawie fabuły powieści „Nomadland” Jessici Bruder. To książka o współczesnych nomadach, ludziach, którzy sami siebie nazywają „bezmiejscowymi” (houseless).

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
„Nomadland" - o czym jest film?

Film opowiada o Fern, kobiecie bezdomnej, która podróżuje po zachodzie Stanów Zjednoczonych furgonetką w poszukiwaniu pracy. Fern straciła wszystko, co miała podczas Wielkiej Recesji i szuka mądrości życiowych i gościnności u prawdziwych nomadów w USA.

Frances McDormand, która gra główną rolę, jest już dwukrotną zdobywczynią Oscara - za film „Fargo" (1996) oraz „Trzy Billboardy za Ebbing, Missouri" (2017).

Dotychczasowe nagrody dla „Nomadland"

Reżyserka Chloe Zhao zdobyła nagrodę publiczności na Międzynarodowym Festiwalu w Toronto i Złotego Lwa na Festiwalu Filmowym w Wenecji - to pierwszy raz w historii, gdy jeden obraz został wyróżniony tymi dwoma najważniejszymi statuetkami. Zdobycie przez Zhao Złotego Lwa, uczyniło z niej także pierwsza kobietę, która odebrała tę nagrodę od czasu, gdy Sofia Coppola wygrała za film „Somewhere. Między miejscami" (2010).

Wzmacniając swoje szanse na Oscara w grudniu 2020 roku „Nomadland" zgarnął nagrody dla najlepszego filmu, najlepszego reżysera i za najlepsze zdjęcia na gali Boston Society of Film Critics Awards.

Film zdobył już w 2021 roku cztery nagrody BAFTA (najlepszy film, najlepsza aktorka pierwszoplanowa, najlepszy reżyser, najlepsze zdjęcia) oraz dwa Złote Globy (najlepszy dramat, najlepszy reżyser).

Podczas 93. ceremonii rozdania Oscarów, która odbyła się w nocy z niedzieli 25 na poniedziałek 26 kwietnia, "Nomadland" zgarnął trzy statuetki: za najlepszy film, reżyserię i dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej.

Gdzie można obejrzeć film „Nomadland"?

„Nomadland" ma trafić do kin 14 maja 2021 roku.

Czytaj też:
Oscary 2021 za nami. Jak wyglądały gwiazdy na czerwonym dywanie?

# data[].attributes.attachment_link.title
„Nomadland" z trzema Oscarami, w tym za najlepszy film. O czym opowiada?

# data[].attributes.attachment_link.description
Film „Nomadland" otrzymał podczas 93. ceremonii rozdania Oscarów aż trzy statuetki. Chloe Zhao jako druga kobieta w historii przyznawania nagrody, dostała Oscara za reżyserię. Ponadto obraz zwyciężył w kategorii najlepszy film i przyniósł statuetkę grającej główną rolę Frances McDormand. O czym jest film, który oczarował Amerykańską Akademię Sztuki i Wiedzy Filmowej?

# data[].attributes.headline
23 kwietnia - Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich

# data[].attributes.subject
23 kwietnia - Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich

# data[].attributes.body
Święto obchodzone jest w celu promocji czytelnictwa, edytorstwa i ochrony własności intelektualnej za pomocą praw autorskich. Narodziło się w Katalonii i obchodzone jest na całym świecie.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich ( Międzynarodowy Dzień Książki, Światowy Dzień Książki) - doroczne święto organizowane przez UNESCO w celu promocji czytelnictwa, edytorstwa i ochrony własności intelektualnej za pomocą praw autorskich. Dzień ten po raz pierwszy obchodzono w 1995 roku.

Geneza święta

Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich obchodzony jest 23 kwietnia. Data ta wybrana została jako symboliczna dla literatury światowej. W tym dniu w roku 1616 zmarli Miguel de Cervantes, William Szekspir i historyk peruwiański Inca Garcilaso de la Vega (przy czym datę śmierci Szekspira podaje się według kalendarza juliańskiego, a pozostałych dwóch - według gregoriańskiego). Na ten sam dzień przypada również rocznica urodzin lub śmierci innych wybitnych pisarzy, np. Maurice'a Druona, Halldóra Laxnessa, Vladimira Nabokova, Josepa Pla i Manuela Mejía Vallejo. W Wielkiej Brytanii i Irlandii Światowy Dzień Książki wyjątkowo obchodzony jest w pierwszy czwartek marca, tak aby święto to wypadało w trakcie semestru szkolnego[potrzebny przypis].

Pomysł organizacji święta zrodził się w Katalonii - w 1926 roku wystąpił z nim wydawca z Walencji, Vicente Clavel Andrés[potrzebny przypis]. Z początku planowano związać je z datą 7 października, domniemaną datą urodzin Cervantesa, lecz ze względu na niepewność z nią związaną, ostatecznie ustalono datę 23 kwietnia. W Hiszpanii Dzień Książki jest świętem oficjalnym od roku 1930, a od 1964 - we wszystkich krajach hiszpańskojęzycznych[potrzebny przypis].

23 kwietnia jest w Katalonii hucznie obchodzonym świętem narodowym, jako dzień jej patrona - Świętego Jerzego. Zgodnie z długą tradycją w Katalonii obdarowywano w ten dzień kobiety czerwonymi różami, mającymi symbolizować krew smoka pokonanego przez św. Jerzego. Później kobiety zaczęły odwzajemniać się mężczyznom podarunkami z książek[potrzebny przypis].

UNESCO postanowiło stworzyć tytuł Światowej Stolicy Książki, który jako pierwsze miasto otrzymał Madryt. Tytuł Światowej Stolicy Książki przyznawany jest co roku przez UNESCO jako wyróżnienie dla najlepszego przygotowanego przez dane miasto programu promującego książki i czytelnictwo.

Bibliografia

Linki zewnętrzne

# data[].attributes.attachment_link.title
Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich - Wikipedia, wolna encyklopedia

# data[].attributes.attachment_link.description
Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich ( Międzynarodowy Dzień Książki, Światowy Dzień Książki) - doroczne święto organizowane przez UNESCO w celu promocji czytelnictwa, edytorstwa i ochrony własności intelektualnej za pomocą praw autorskich. Dzień ten po raz pierwszy obchodzono w 1995 roku. Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich obchodzony jest 23 kwietnia.

# data[].attributes.body
Celem święta jest promowanie proekologicznych postaw w społeczeństwie oraz budowanie wspólnej odpowiedzialności za Ziemię. To największe ekologiczne święto obchodzone jest obecnie w 192 krajach.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Na stronie startowej wyszukiwarki Google znajduje się krótki filmik przygotowany z okazji Światowego Dnia Ziemi, który obchodzimy 22 kwietnia. "Dzisiejszy film Google Doodle pokazuje, jak każde pokolenie może przyczynić się do przywrócenia Ziemi. Pojedynczy akt może zakorzenić się i rozwinąć w coś pięknego" - napisano na twitterowym koncie Google Doodle.

Światowy Dzień Ziemi 2021. Obchody w czasie pandemii

Tegoroczny Światowy Dzień Ziemi będzie wyglądał nieco inaczej niż dotychczas, a wszystko przez pandemię. Wiele wydarzeń nie zostało jednak odwołanych, a przeniesionych do przestrzeni wirtualnej. Wyjątkiem jest sprzątanie świata i sadzenie roślin - te inicjatywy będą się odbywały w różnych miastach Polski, ale z zachowaniem reżimu sanitarnego i w małych grupach - tak, aby jak najbardziej zmniejszyć ryzyko rozprzestrzeniania się koronawirusa podczas akcji. Miasta, które je zorganizują to między innymi Warszawa i Gdynia.

W internecie z kolei można wziąć udział w różnego rodzaju konferencjach, wykładach i innych wydarzeniach odbywających się pod egidą tegorocznego Dnia Ziemi. Jednym z nich jest Klimatyczny Dzień Ziemi 2021 organizowany przez Centrum Edukacji Obywatelskiej, przeznaczony dla uczniów i nauczycieli.
Czy wszystkie śmieci trafiają do jednej śmieciarki? Rozprawiamy się z mitami
W Dzień Ziemi, zamiast zbierać śmieci, nauczmy się postępować tak, by ich w ogóle nie było. Wraz z ekspertami i ekspertkami zapraszamy na cykl spotkań i praktycznych warsztatów dla uczniów i nauczycieli, podczas których dowiecie się, jak codzienne wybory, w szkole i w domu wpływają na klimat i naszą planetę

- napisano na stronie CEO.

Kolejnym wartym uwagi wydarzeniem online jest Ekologiczny Festiwal Online EKOfeston, który został objęty o honorowym patronatem Ministerstwa Klimatu i Środowiska. Spotkania są bezpłatne, a pełny harmonogram można znaleźć na stronie internetowej ekofeston.abrys.pl.

Światowy Dzień Ziemi. Od czego się zaczęło?

Światowy Dzień Ziemi nazwano świętem międzynarodowym w roku 1971. To wtedy Sekretarz Generalny ONZ podpisał proklamację, w której wyznaczył równonoc wiosenną jako moment, w którym Narody Zjednoczone obchodzą Dzień Ziemi. Kilkanaście lat później, w 1990 roku, już 200 milionów obywateli 141 państw wzięło udział w obchodach tego dnia, włączyła się również Polska. Dwa lata później w Rio de Janeiro odbył się Szczyt Ziemi ONZ. Obchody święta zaczęły przybierać na sile, a jego celem co roku jest promowanie postaw proekologicznych w codziennym życiu i uświadamianie obywatelom tego, jak ważne jest dbanie o środowisko. Obecnie około 190 krajów bierze udział w Światowym Dniu Ziemi.
Szczyt "największych niszczycieli klimatu". Co powie Andrzej Duda?

# data[].attributes.attachment_link.title
Światowy Dzień Ziemi 2021. Google Doodle przypomina o odpowiedzialności pokoleniowej

# data[].attributes.attachment_link.description
Światowy Dzień Ziemi co roku obchodzimy 22 kwietnia. W tym roku święto to wypada w czwartek. Motywem przewodnim jest hasło 'Przywróć naszą Ziemię', a wiele wydarzeń, ze względu na sytuację epidemiologiczną odbywa się online. Google D również postanowił uczcić Dzień Ziemi, przygotowując specjalną grafikę.

# data[].attributes.body
Swoim cyklem o Cmentarzu Zapomnianych Książek, który otwierała powieść „Cień wiatru”, oczarował cały świat. Seria ta stała się fenomenem współczesnej literatury, została sprzedana w ponad 14 mln egzemplarzy. Carlos Ruiz Zafón zmarł przedwcześnie w zeszłym roku, a „Miasto z mgły” to jego ostatnia książka.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Znany i ceniony na całym świecie hiszpański pisarz, Carlos Ruiz Zafón, pozostawił po sobie ostatnią książkę - testament, będący uznaniem dla jego czytelników, którzy śledzili całą sagę Cmentarza Zapomnianych Książek. Premiera powieści Miasto z mgły będzie miała miejsce 05.05.2021.
Autor, któremu największą sławę przyniósł cykl Cmentarza Zapomnianych Książek, zmarł rok temu, w wieku 55 lat, z powodu raka. Sagę tę rozpoczęła słynna powieść Cień wiatru, która wprost oczarowała czytelników, budząc u niejednego z nich miłość do Barcelony, a także stylu, w jakim tworzył. W skład cyklu wchodzą jeszcze powieści takie, jak: Gra anioła, Więzień nieba, Labirynt duchów. Dość szybko okazało się, iż seria ta stała się światowym fenomenem, ponieważ została sprzedana w ponad 14 milionach egzemplarzy. Podczas premiery Labiryntu duchów w 2017 roku została zorganizowana akcja, w której w księgarniach w całej Polsce ukryto pół tysiąca egzemplarzy powieści. Każdy, komu udało się wytropić książkę, mógł ją kupić za symboliczną złotówkę i zacząć czytać przed innymi czytelnikami.

Miasto z mgły to tom liczący jedenaście opowiadań i nawiązujący do wspomnianej sagi. Znajdą się w nim teksty publikowane wcześniej, w różnych czasopismach, wszystkie historie pisarza scalone w całość, ale i te dotąd niepublikowane. Czytelnicy z łatwością rozpoznają w powieści charakterystyczny styl pióra Zafóna. Znajome postaci, atmosfera - smutek, magia, głęboka zaduma, subtelność czy wrażliwość. W swym dziele autor wspomina również Miguela Cervantesa, którego za życia uznawał za swego mistrza. Fani pisarza są jednocześnie podekscytowani, jak i smutni z powodu tego, iż jest to ostatnie z dzieł Carlosa.

Młody chłopak odkrywa, że chce zostać pisarzem, kiedy jego opowieści zaciekawiają bogatą dziewczynę, która skradła mu serce. Budowniczy ucieka z Konstantynopola z projektami sekretnej biblioteki. Dziwny dżentelmen zachęca Cervantesa do napisania książki, jaka jeszcze nigdy nie powstała. Gaudí, płynący na pokładzie transatlantyku na tajemnicze spotkanie w Nowym Jorku, zachwyca się parą i światłem, materią, z której powinny być zrobione miasta - możemy przeczytać w opisie pochodzącym od wydawcy.

Premiera książki w Hiszpanii miała miejsce 17 listopada 2020 roku. W Polsce premiera polskiego przekładu odbędzie się 5 maja, jednak powieść można zakupić już w przedsprzedaży.

Źródło: własne, Empik.com, Twitter

Patrycja Krawczyk

Miłośniczka książek, podróży, psychologii, ale przede wszystkim języka hiszpańskiego i kultury krajów Ameryki Łacińskiej. Pasjonatka wędrówek górskich. Staram się wymagać od siebie, choćby inni ode mnie nie wymagali. Uważam, że niemożliwe nie istnieje, musimy tylko mocno wierzyć w to, o czym marzymy, i co pragniemy osiągnąć. „El mundo es un libro, y quienes no viajan leen solo una página"

# data[].attributes.attachment_link.title
„Miasto z mgły" - ostatnie, pośmiertne dzieło hiszpańskiego pisarza Carlosa Ruiza Zafóna | Poinformowani.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Znany i ceniony na całym świecie hiszpański pisarz, Carlos Ruiz Zafón, pozostawił po sobie ostatnią książkę - testament, będący uznaniem dla jego czytelników, którzy śledzili całą sagę Cmentarza Zapomnianych Książek. Premiera powieści Miasto z mgły będzie miała miejsce 05.05.2021. Autor, któremu największą sławę przyniósł cykl Cmentarza Zapomnianych Książek, zmarł rok temu, w wieku 55 lat, z powodu raka.

# data[].attributes.headline
Powstaje ścieżka turystyczna śladami powieści Katarzyny Puzyńskiej

# data[].attributes.subject
Powstaje ścieżka turystyczna śladami powieści Katarzyny Puzyńskiej

# data[].attributes.body
Urząd Gminy Zbiczno we współpracy z grupą fanów twórczości Katarzyny Puzyńskiej, autorki kryminałów o fikcyjnej wsi Lipowo położonej niedaleko Brodnicy, przygotowuje ścieżkę turystyczną “Śladami powieści Katarzyny Puzyńskiej”.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Urząd Gminy Zbiczno we współpracy z grupą fanów twórczości Katarzyny Puzyńskiej, autorki kryminałów o fikcyjnej wsi Lipowo położonej niedaleko Brodnicy, przygotowuje ścieżkę turystyczną "Śladami powieści Katarzyny Puzyńskiej". Na terenie Gminy Zbiczno pojawi się dwadzieścia tablic w miejscach związanych z powieściami. Na każdej tablicy znajdziecie cytat z książki.

Atrakcja turystyczna będzie gotowa przed tegorocznym Zlotem w Lipowie, który planowany jest na początek lipca.

Jak tłumaczy sama pisarka: "Książkowe Lipowo ma swój pierwowzór. To Pokrzydowo koło Brodnicy. Nazwę zmieniłam, bo bałam się, że mieszkańcy obrażą się na mnie za te wszystkie trupy. Lokalizacja pozostała natomiast bez zmian. Tuż obok lasów i pięknych jezior Pojezierza Brodnickiego. Teraz Gmina Zbiczno, w której znajduje się Pokrzydowo, szykuje ścieżkę śladami powieści. W miejscach, które pojawiają się na kartach sagi, staną tablice z cytatami z książek. Niesamowite wyróżnienie!"

# data[].attributes.attachment_link.title
Powstaje ścieżka turystyczna śladami powieści Katarzyny Puzyńskiej - Rynek książki

# data[].attributes.attachment_link.description
Urząd Gminy Zbiczno we współpracy z grupą fanów twórczości Katarzyny Puzyńskiej, autorki kryminałów o fikcyjnej wsi Lipowo położonej niedaleko Brodnicy, przygotowuje ścieżkę turystyczną "Śladami powieści Katarzyny Puzyńskiej". Na terenie Gminy Zbiczno pojawi się dwadzieścia tablic w miejscach związanych z powieściami. Na każdej tablicy znajdziecie cytat z książki.

# data[].attributes.headline
Amazon przeniesie "Władcę pierścieni" na mały ekran

# data[].attributes.subject
Amazon przeniesie "Władcę pierścieni" na mały ekran

# data[].attributes.body
Amazon planuje zrealizować pięć sezonów opowieści o Śródziemiu na podstawie książek Tolkiena, która rozgrywać będzie się przed wydarzeniami z “Drużyny Pierścienia”. Produkcja pierwszego sezonu ma kosztować 465 mln dolarów. To rekord, jeśli chodzi o produkcję seriali.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Amazon planuje zrealizować pięć sezonów opowieści o Śródziemiu na podstawie książek Tolkiena, która rozgrywać będzie się przed wydarzeniami z "Drużyny Pierścienia". Produkcja pierwszego sezonu ma kosztować 465 mln dolarów. To rekord, jeśli chodzi o produkcję seriali. Dla porównania: produkcja jednego sezonu "Gry o tron" kosztowała HBO około 100 mln dolarów.

Wszystkie zdjęcia mają powstać w Nowej Zelandii. Obecnie Amazon Studio kręci równolegle dwa pierwsze sezony produkcji. Pierwszy ma zadebiutować na platformie pod koniec tego roku.

Amazon kupił prawa do "Władcy pierścieni" już w 2017 roku. Z nieoficjalnych informacji wynika, że koncern z góry zapłacił za prawa do wyprodukowania serialu o historii Śródziemia blisko 250 mln dol.

Serial zostanie wyprodukowany przez Amazon Studios we współpracy z Tolkien Estate and Trust, HarperCollins i New Line Cinema - oddziałem Warner Bros Entertainment.

Za scenariusz odpowiada JD Payne i Patrick McKay, a za produkcję - Bryan Cogman. Producenci wykonawczy obok Lindsey Weber to: Bruce Richmond, Gene Kelly, Sharon Tal Yguado, Gennifer Hutchison, Jason Cahill, Justin Doble, Belén Atienza i JA Bayona (ci ostatni będą produkować również pierwsze dwa odcinki).

Showrunnerami serialu są J.D. Payne i Patrick McKay W obsadzie serialu znajdują się Robert Aramayo ("Gra o tron"), Owain Arthur ("Kingdom"), Nazanin Boniadi ("Odpowiednik"), Ismael Cruz Cordova ("Blef"), Joseph Mawle ("Gra o tron").

# data[].attributes.attachment_link.title
Amazon przeniesie na mały ekran "Władcę pierścieni" - Rynek książki

# data[].attributes.attachment_link.description
Amazon planuje zrealizować pięć sezonów opowieści o Śródziemiu na podstawie książek Tolkiena, która rozgrywać będzie się przed wydarzeniami z "Drużyny Pierścienia". Produkcja pierwszego sezonu ma kosztować 465 mln dolarów. To rekord, jeśli chodzi o produkcję seriali. Dla porównania: produkcja jednego sezonu "Gry o tron" kosztowała HBO około 100 mln dolarów.

# data[].attributes.headline
78. rocznica powstania            w getcie warszawskim

# data[].attributes.subject
78. rocznica powstania            w getcie warszawskim

# data[].attributes.body
19 kwietnia 1943 r. warszawscy Żydzi podjęli walkę zbrojną z Niemcami. Powstanie kwietniowe było największym zbrojnym zrywem Żydów podczas II wojny światowej, a zarazem pierwszym powstaniem miejskim w okupowanej Europie.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
19 kwietnia 1943 r. warszawscy Żydzi podjęli walkę zbrojną z Niemcami. Powstańcy nie mogli mieć nadziei na zwycięstwo. Kierowała nimi chęć odwetu na Niemcach, zadania wrogowi możliwie wysokich strat, a przede wszystkim wybierali śmierć z bronią w ręku. Powstanie kwietniowe było największym zbrojnym zrywem Żydów podczas II wojny światowej, a zarazem pierwszym powstaniem miejskim w okupowanej Europie.
Wysłuchaj wykładu o powstaniu w getcie warszawskim (dr Krzysztof Persak)
Nagranie nie może być wyświetlone
Transkrypcja wykładu dr. Krzysztofa Persaka [POBIERZ plik .doc] >>
W utworzonym w 1940 r. getcie warszawskim Niemcy zamknęli ponad 400 tys. Żydów; dziesiątki tysięcy z nich zmarły z chorób i głodu. 22 lipca 1942 r. Niemcy rozpoczęli deportację więźniów getta do obozu zagłady w Treblince. Zginęło tam niemal 300 tys. warszawskich Żydów. Jesienią 1942 r. w tzw. getcie szczątkowym pozostało już tylko około 60 tys. Żydów. Byli to głównie ludzie młodzi i w sile wieku, bez rodzin, zatrudnieni w niemieckich warsztatach produkcyjnych, tzw. szopach. W tych warunkach, gdy nie pozostawało już nic do stracenia, wśród żydowskiej młodzieży narodziła się myśl o zbrojnym oporze.

Żydowska Organizacja Bojowa

Jeszcze podczas wielkiej akcji deportacyjnej 28 lipca 1942 r. działacze lewicowych syjonistycznych ruchów młodzieżowych powołali Żydowską Organizację Bojową. Później dołączyli do niej komuniści i socjaliści. Na czele ŻOB stanął Mordechaj Anielewicz z Ha-Szomer ha-Cair, a do najbardziej znanych przywódców należeli Icchak Cukierman z Droru i Marek Edelman z socjalistycznej partii Bund. Drugą organizacją konspiracyjną w getcie warszawskim był powstały na przełomie 1942 i 1943 r. w środowisku prawicowych syjonistów Żydowski Związek Wojskowy, kierowany przez Leona Rodala i Pawła Frenkla

Kiedy 18 stycznia 1943 r. Niemcy rozpoczęli kolejną akcję wysiedleńczą, napotkali na zbrojny opór bojowców ŻOB. "Żydzi! Okupant przystępuje do drugiego aktu waszej zagłady! Nie idźcie bezwolnie na śmierć! Brońcie się!" - głosiła ulotka ŻOB. Czterodniowa akcja samoobrony opóźniła ostateczną likwidację getta i dała żydowskiej konspiracji czas na przygotowanie do powstania.

Wybuch powstania w getcie

Gdy 19 kwietnia 1943 r., w przeddzień święta Pesach, niemieckie oddziały liczące 2 tys. ludzi wspierane przez czołgi i wozy pancerne ponownie weszły do getta, by je ostatecznie zlikwidować, do walki z nimi stanęło około 500 członków ŻOB, podzielonych na 22 grupy bojowe pod zwierzchnim dowództwem Anielewicza oraz około 150 bojowców ŻZW. Przez pierwsze dni powstańcy bronili umocnionych pozycji, utrudniając Niemcom penetrację getta. Ostrzeliwali wkraczające oddziały nieprzyjaciela i obrzucali je granatami i butelkami z benzyną.

Symbolem powstania stały się flaga żydowska i polska zawieszone na wysokiej kamienicy przy pl. Muranowskim, gdzie zacięty opór przez kilka dni stawiało zgrupowanie ŻZW pod dowództwem Pawła Frenkla. Ciężkie walki na terenie szopu szczotkarzy toczyli bojowcy ŻOB dowodzeni przez Marka Edelmana. Udało im się powstrzymać na jakiś czas Niemców, detonując specjalną minę. W pierwszym dniu powstania oddział dywersji AK podjął nieudaną próbę wysadzenia muru getta przy ul. Bonifraterskiej. Podczas powstania pod murami getta AK i GL przeprowadziły jeszcze kilka akcji przeciwko Niemcom ostrzeliwującym pozycje powstańców.

Dalsze walki powstańcze polegały na obronie poszczególnych bunkrów i budynków. Niemcy systematycznie przeczesywali kolejne kwartały ulic, paląc dom po domu. Wypędzali z nich ludność cywilną i zabijali schwytanych powstańców. Do wykrytych bunkrów, gdzie oprócz bojowników ukrywali się także cywile, wrzucali świece dymne i niszczyli je przy pomocy materiałów wybuchowych.

Dowodzący siłami niemieckimi Jürgen Stroop podał w swoim raporcie o zniszczeniu getta, że jego oddziały ujęły lub zabiły ponad 56 tys. Żydów oraz wykryły 631 bunkrów. Wg raportu Stroopa 36 tys. ludzi Niemcy deportowali do obozów pracy na Lubelszczyźnie, pozostali zginęli na miejscu lub w komorach gazowych Treblinki. Podane przez niego dane liczbowe są zapewne zawyżone, lecz nie dysponujemy innymi. Jednocześnie po "aryjskiej stronie" muru getta Niemcy zintensyfikowali akcję poszukiwania ukrywających się Żydów, oferując za ich ujęcie nagrody pieniężne.

Koniec powstania i likwidacja getta warszawskiego

Zaledwie kilkudziesięciu powstańcom udało się wydostać kanałami i podziemnymi tunelami z płonącego getta. Większość z nich zginęła następnie w wyniku denuncjacji, część w walkach partyzanckich, niektórzy wzięli udział w powstaniu warszawskim w 1944 r. 8 maja 1943 r. Niemcy otoczyli bunkier dowództwa ŻOB przy ul. Miłej 18. Około stu bojowców, wśród nich Mordechaj Anielewicz, udusiło się dymem lub popełniło samobójstwo, nie chcąc wpaść w ręce Niemców.

Jednak walki pojedynczych grup powstańczych trwały dalej, aż do 16 maja. Tego dnia wieczorem na znak zwycięstwa Niemcy wysadzili w powietrze znajdującą się poza terenem getta szczątkowego Wielką Synagogę przy ul. Tłomackie. Stroop zapisał w swoim raporcie: "Żydowska dzielnica mieszkaniowa w Warszawie już nie istnieje!". Po powstaniu Niemcy zrównali teren getta z ziemią.
Czytaj więcej o powstaniu w getcie warszawskim na portalu Wirtualny Sztetl>>

# data[].attributes.attachment_link.title
Powstanie w getcie warszawskim. Informacje historyczne

# data[].attributes.attachment_link.description
19 kwietnia 1943 r. warszawscy Żydzi podjęli walkę zbrojną z Niemcami. Powstańcy nie mogli mieć nadziei na zwycięstwo. Kierowała nimi chęć odwetu na Niemcach, zadania wrogowi możliwie wysokich strat, a przede wszystkim wybierali śmierć z bronią w ręku. Powstanie kwietniowe było największym zbrojnym zrywem Żydów podczas II wojny światowej, a zarazem pierwszym powstaniem miejskim w okupowanej Europie.

# data[].attributes.body
Kto ma szansę na statuetkę oraz nagrodę w wysokości 25 tysięcy złotych?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kapituła Nagrody Wielkiego Kalibru odsłoniła jak co roku kulisy prac nad wyborem tegorocznego laureata wyróżnienia przyznawanego za najlepszą powieść kryminalną. Kto ma szansę na statuetkę oraz nagrodę w wysokości 25 tysięcy złotych?
Długa lista książek, spośród których jurorzy wybiorą nominowaną do nagrody siódemkę, obejmuje w tym roku aż 22 pozycje. Oto tytuły wyselekcjonowane przez kapitułę (w kolejności alfabetycznej według nazwiska autora):

1. Krzysztof Bochus „Wachmistrz" (Skarpa Warszawska),

2. Wojciech Chmielarz „Prosta sprawa" (Marginesy),

3. Wojciech Chmielarz „Wyrwa" (Marginesy),

4. Marcin Ciszewski „To ja, Szpilka. Klub" (Warbook),

5. Mariusz Czubaj „Cios kończący" (W.A.B.),

6. Tomasz Duszyński „Glatz. Kraj Pana Boga" (SQN),

7. Olgierd Hurka „Znamię" (Harper Collins Polska),

8. Izabela Janiszewska „Wrzask" (Czwarta Strona),

9. Agnieszka Jeż „Szaniec" (Burda Książki),

10. Anna Kańtoch „Wiosna zaginionych" (Marginesy),

11. Izabela Knyżewska „Katalog motyli" (Harper Collins Polska),

12. Małgorzata J. Kursa „Malwina i Eliza na tropie. Wszystko przez krasnala" (Lira),

13. Wojtek Miłoszewski „Bez reszty" (W.A.B.),

14. Magda Mrugalska „Biała kalia" (Wydawnictwo Miejskie Posnania),

15. Magdalena Parys „Książę" (Agora),

16. M.M. Perr „629 kości" (Prozami),

17. Anna Rosłoniec „Zorza" (MG),

18. Marek Stelar „Intruz" (Filia),

19. Jakub Szamałek „Gdziekolwiek spojrzysz" (W.A.B.),

20. Klaudiusz Szymańczak „Mroczny świt" (Wydawnictwo Literackie),

21. Maryla Szymiczkowa „Złoty róg" (Znak),

22. Ida Żmiejewska „Warszawianka. Gdy zgasną światła" (Skarpa Warszawska).

Długa lista ma pokazać nieco szerzej kulisy pracy jurorów. 5 maja poznany tytuły siedmiu powieści z krótkiej, finałowej listy nominowanych, a nazwisko zdobywcy tegorocznej nagrody Wielkiego Kalibru zostanie ogłoszone w czasie uroczystej gali, która odbędzie się 29 maja 2021 roku we Wrocławiu, w trakcie kolejnej edycji Międzynarodowego Festiwalu Kryminału. Podobnie jak w poprzednich latach, zwycięzca otrzyma statuetkę oraz nagrodę w wysokości 25 tysięcy złotych ufundowaną przez prezydenta Wrocławia Jacka Sutryka.

W skład kapituły Nagrody Wielkiego Kalibru 2021 wchodzą: prof. Małgorzata Omilanowska (przewodnicząca), prof. Bernadetta Darska, prof. Anna Gemra, dr Anna Marchewka, Piotr Kofta, Grzegorz Sowula. Międzynarodowy Festiwal Kryminału Wrocław 2021 odbędzie się w dniach od 26 do 30 maja. Pełny program wydarzenia poznamy niebawem.

W 2020 roku laureatem Nagrody Wielkiego Kalibru został Jędrzej Pasierski za powieść „Roztopy".

Tematy: kryminał i sensacja, Nagroda Wielkiego Kalibru

# data[].attributes.attachment_link.title
Ogłoszono długą listę kryminałów nominowanych do Nagrody Wielkiego Kalibru 2021

# data[].attributes.attachment_link.description
Kapituła Nagrody Wielkiego Kalibru odsłoniła jak co roku kulisy prac nad wyborem tegorocznego laureata wyróżnienia przyznawanego za najlepszą powieść kryminalną. Kto ma szansę na statuetkę oraz nagrodę w wysokości 25 tysięcy złotych? Długa lista książek, spośród których jurorzy wybiorą nominowaną do nagrody siódemkę, obejmuje w tym roku aż 22 pozycje.

# data[].attributes.headline
15 kwietnia  2021 r.    Światowy Dzień Sztuki 

# data[].attributes.subject
15 kwietnia  2021 r.    Światowy Dzień Sztuki 

# data[].attributes.body
Światowy Dzień Sztuki upamiętnia dzień urodzin wielkiego artysty Leonardo da Vinci.

# data[].attributes.headline
Serial „Żywioły Saszy” na podstawie powieści Katarzyny Bondy

# data[].attributes.subject
Serial „Żywioły Saszy” na podstawie powieści Katarzyny Bondy

# data[].attributes.body
Katarzyna Bonda nie ukrywa, że twórcy serialu urzekli ją swoim pomysłem na adaptację jej powieści

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Pisarka od początku założyła sobie, że nie będzie ingerowała w scenariusz ani też sugerowała, jakie wątki warto wyodrębnić, a co można pominąć. Tym samym zdała się całkowicie na wizję producentów."Wiem, że to jest dziwne, bo wszyscy moi koledzy autorzy, którzy mają adaptacje, bardzo intensywnie pracowali, a to nad scenariuszem, walczyli o nadzór, chcieli go pisać, a ja wręcz się wzbraniałam, choć twórcy serialu bardzo chcieli, żebym z nimi współpracowała. Powiedziałam jednak: róbcie, co chcecie, daję wam totalną wolność i tylko mnie zaproście, jak już będzie gotowe" - mówi.

Katarzyna Bonda nie ukrywa, że twórcy serialu urzekli ją swoim pomysłem na adaptację jej powieści. Szczególnie chodziło jej o umiejętne wykreowanie postaci Saszy.

"Była jedna rozmowa z producentami, z Dariuszem Goczałem i z Mikołajem Witem, którzy właściwie w dwóch zdaniach opowiedzieli mi, o czym jest ta seria, i to mnie ujęło, ponieważ każda z tych książek jest bardzo gruba i wielowątkowa. Jest tam kryminał, ale przede wszystkim to są opasłe powieści, które zawierają nie tylko historię Saszy, i mając już doświadczenie rozmów z różnymi producentami, już wiedziałam, że albo ktoś chce spłaszczyć to kompletnie i wyjąć tylko element kryminalny, albo ktoś nie rozumie w ogóle, kim jest Sasza. A oni to rozumieli, nie mogę powiedzieć, co oni mi wtedy powiedzieli, bo bym spaliła postać" - mówi.

Autorka nie chce do końca zdradzać szczegółów tej rozmowy, ale przyznaje, że wizja producentów bardzo ją zaintrygowała. Najbardziej zależało jej na tym, by z postaci Szaszy wydobyć jej złożoność i niejednoznaczność.

"To nie jest wcale tak, że ta historia zaczyna się i kończy na profilowaniu czy na pracy w policji, która jest bardzo trudna, ale nie bez znaczenia jest to, że do jej drzwi zapuka przeszłość. Sasza jest postacią niezwykle tajemniczą, która ma wiele twarzy, która w przeszłości była zupełnie kimś innym i skrywa pewien sekret. Bardzo możliwe, że wielu widzów będzie to na początku denerwowało, ponieważ nie wiemy, o co chodzi, kim ona w ogóle jest, tutaj coś jest nie tak, tutaj jest niedopowiedziane. Natomiast to ma znaczenie, dlaczego Sasza się zachowuje czasem w tak nieadekwatny sposób albo wbrew sobie, albo robi rzeczy, które na pierwszy rzut oka są dla niej krzywdzące. Taki jest zamysł twórców" - mówi.

Jak podkreśla, ta seria została napisana kilka lat temu i choć jest jej autorką, to nie pamiętała wielu szczegółów, a twórcy serialu dostrzegli je i nadali im ciekawy charakter. Pisarka nie ukrywa, że już nie może się doczekać kolejnych sezonów produkcji.

"Namieszałam w tych książkach, ale mam nadzieję, że chłopcy i dziewczyny to dźwigną. Mają oni bardzo trudne zadanie, ponieważ na adaptację najlepsze są opowiadania. Natomiast w tym przypadku to jest majstersztyk, żeby stworzyć taki rodzaj adaptacji, czyli scenariusz na podstawie tak wielkiej liczby wątków, ponieważ to z natury swej wymaga wyboru. Czyli oni musieli wybrać konkretne wątki, na przykład te elementy, które u mnie w książce były poboczne, i zrobili to pięknie. Naprawdę tutaj chylę czoła" - mówi Katarzyna Bonda.

Autorka ma nadzieję, że jej entuzjazm podzielą także odbiorcy, serial zyska spore grono widzów i będzie kontynuowany.

"Mam nadzieję, że wszystkie cztery części będą zekranizowane, to wszystko zależy od tego, czy widzom się spodoba. Wiem, że w tej chwili scenarzyści pracują nad kolejną częścią, trzymam za nich kciuki i mam nadzieję, że to wyjdzie" - mówi pisarka.

Jak podkreśla, "Dzięki serialowi po serię o Saszy sięgają ludzie, którzy nie czytali jej jeszcze, co jest bardzo miłe, bo są zaciekawieni i chcą się dowiedzieć o bohaterce nieco więcej. Natomiast ja nie zgodziłam się na adaptację po to, żeby robić sobie promocję. Dla mnie to było metafizyczne doświadczenie polegające na tym, że zobaczę swoje postaci na ekranie, że one się po prostu zmaterializują, więc nie patrzyłam na to w kontekście PR-owym, marketingowym. Dla mnie to jest wielki zaszczyt, że filmowcy mieli odwagę dźwignąć te grube, wielowątkowe cegły, i myślę, że przysporzyłam im wiele siwych włosów" - dodaje Katarzyna Bonda.

Serial „Żywioły Saszy" można oglądać na antenie telewizji TVN w każdy wtorek o godz. 21:30 i na platformie Player.pl.

# data[].attributes.attachment_link.title
Katarzyna Bonda o ekranizacji jej powieści - Rynek książki

# data[].attributes.attachment_link.description
"Producenci zgłosili się do mnie z propozycją, żeby zaadaptować 'Żywioły'. Ja już byłam po wielokrotnym sprzedawaniu praw, które do mnie wróciły, więc byłam nieco sceptyczna, tzn. po prostu już nie wierzyłam, że kiedyś dojdzie to do skutku. Natomiast zostawiłam im kompletną wolność, powiedziałam, że jeżeli będziecie mieli scenariusz i będziecie mieli na to fajny pomysł, [...]

# data[].attributes.headline
14 kwietnia obchodzony jest  w Polsce Dzień Ludzi Bezdomnych

# data[].attributes.subject
14 kwietnia obchodzony jest  w Polsce Dzień Ludzi Bezdomnych

# data[].attributes.body
Głównym celem tego święta jest zwrócenie uwagi społeczeństwa na problemy osób bezdomnych, jak i przełamywanie stereotypów dotyczących bezdomności. To nieformalne święto zainicjował twórca stowarzyszenia Monar i Ruchu Wychodzenia z Bezdomności Markot – Marek Kotański.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
14 kwietnia obchodzimy w Polsce Dzień Ludzi Bezdomnych

14 kwietnia obchodzony jest w Polsce Dzień Ludzi Bezdomnych. Głównym celem tego święta jest zwrócenie uwagi społeczeństwa na problemy osób bezdomnych, jak i przełamywanie stereotypów dotyczących bezdomności. To nieformalne święto zainicjował twórca stowarzyszenia Monar i Ruchu Wychodzenia z Bezdomności Markot - Marek Kotański.

„Lump, menel, kloszard, alkoholik, złodziej" - to słowa, które najczęściej słyszymy o osobach bezdomnych, a przecież każdy bezdomny to przede wszystkim CZŁOWIEK, który ma swoją godność.

Zbyt często osoby bezdomne są zamykane w stereotypach, które stają się dla nich rodzajem więzienia. Jeśli słyszysz, że jesteś „lumpem, kloszardem i złodziejem" to po jakimś czasie zaczynasz w to wierzyć i zaczyna brakować ci sił, by pokazać, że prawda jest inna.

Każda bezdomność to historia, za którą stoi CZŁOWIEK. Choć drogi znalezienia się na ulicy są różne, pewne prawdy są niezmienne, jak ta, że:

Bezdomność nie jest wyborem, bo każdy człowiek pragnie mieć dom!

Alkohol może być jednym z powodów bezdomności, ale NIGDY nie jest jedynym.

Choć trudno nam sobie to wyobrazić, to jednak wiele osób bezdomnych ma pracę! - niestety sezonową i niskopłatną, na tak zwanych „umowach śmieciowych".

Bezdomność dotyka także osób z wykształceniem średnim a nawet wyższym.

Bez domu, żyją w Polsce nie tylko mężczyźni, ale także kobiety i dzieci.

Z różnego rodzaju badań populacji osób bezdomnych wynika, iż w naszym kraju bezdomności doświadcza około 40 tys. osób. Liczba ta może być znacznie wyższa, na co wskazują organizacje pozarządowe zajmujące się pomocą takim ludziom.

Każdy z nas może pomóc osobie bezdomnej. Np. kiedy widzimy osobę bezdomną czy żebrzącą na ulicy, warto poinformować MOPS (tam z pewnością zostanie objęty odpowiednią opieką).

Źródło: dzielopomocy.pl oraz mopssopot.pl

# data[].attributes.attachment_link.title
14 kwietnia obchodzimy w Polsce Dzień Ludzi Bezdomnych

# data[].attributes.attachment_link.description
14 kwietnia obchodzony jest w Polsce Dzień Ludzi Bezdomnych. Głównym celem tego święta jest zwrócenie uwagi społeczeństwa na problemy osób bezdomnych, jak i przełamywanie stereotypów dotyczących bezdomności. To nieformalne święto zainicjował twórca stowarzyszenia Monar i Ruchu Wychodzenia z Bezdomności Markot - Marek Kotański.

# data[].attributes.headline
250. rocznica urodzin Samuela Bogumiła Lindego

# data[].attributes.subject
250. rocznica urodzin Samuela Bogumiła Lindego

# data[].attributes.body
Samuel Bogumił Linde urodził się   w Toruniu 11 lub 24 kwietnia 1771 roku. Jest twórcą pierwszego Słownika Języka Polskiego.            W „Słowniku” wspomina się oczywiście o toruńskim pierniku, ale również o toruńskiej cegle – sławnej z czerwoności i twardości. Popularny był ironiczny zwrot „Zbladł jak cegła toruńska” – co znaczyło zaczerwienił się, zarumienił, spiekł raka.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Samuel Bogumił Linde urodził się w Toruniu 24 kwietnia 1771 roku.

Jego ojciec Jan Jacobson Lindt przybył do miasta ze Szwecji w 1749 roku.

Jego matka Anna Barbara z domu Langenhan była córką imigranta z Niemiec.

Ojciec Samuela Bogumiła był mistrzem ślusarskim.

Zajmował się miedzy innymi wyrobem zamków do drzwi, szaf czy skrzyń.

Mieszkał przy ulicy Sadlarskiej (dzisiaj róg ulic Królowej Jadwigi i Małe Garbary)

Linde chodził do szkoły powszechnej na Nowym Mieście.

W latach 1783-1789 uczył się w słynnym Toruńskim Gimnazjum Akademickim.

Rodzice chcieli, żeby podobnie jak brat został pastorem ewangelickim

Studia odbył w Lipsku, gdzie poznał przywódców emigracji po przegranej wojnie w obronie Konstytucji 3 Maja.

Linde nad naukę teologii, przedłożył studia filologiczne.

Został nawet lektorem języka polskiego na Uniwersytecie Lipskim.

Karierę naukową przerwał jednak w związku z wybuchem w kraju insurekcji kościuszkowskiej.

Od 1794 do 1803 roku pracował dla hrabiego Józefa Maksymiliana Ossolińskiego w Wiedniu.

Na jego zlecenie jeździł po Polsce i skupował stare książki, które zaborcy wystawiali na aukcjach w związku z masową likwidacją licznych polskich klasztorów.

Zakupy poczynione przez Lindego stały się podstawą Biblioteki Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Lwowie.

W 1804 roku Samuel Bogumił Linde przeniósł się do Warszawy, z którą związał swoją dalszą karierę.

Pełnił miedzy innymi funkcje dyrektora Liceum Warszawskiego, dyrektora Biblioteki Publicznej, dyrektora Wojewódzkiego Gimnazjum Warszawskiego.

Jako dyrektor Liceum Warszawskiego był przełożonym profesora języka i literatury francuskiej Mikołaja Chopina - ojca Fryderyka Chopina.

Młody Fryderyk Chopin zadedykował nawet Rondo C-mol żonie Lindego.

Co więcej wykonał rysunek przedstawiający Samuela Bogumiła.

W 1807 roku Linde wydał pierwszy tom „Słownika Języka Polskiego".

Ostatni szósty tom ukazał się drukiem w 1815 roku.

Cechą charakterystyczną Słownika jest to, że objaśnienia wyrazów są podawane w języku polskim (nie w obcym) i ilustrowane są cytatami z polskiej literatury.

Słownik obejmuje 60 tysięcy haseł, które objaśnia 200 tysięcy cytatów.

Osobliwością pracy Lindego jest jego słowotwórstwo - wymyślił miedzy innymi takie słowa jak balsamosprzedawca, baranojedzca, bogojawiciel, morzopławnik, nieboznawca, bezosądny, bezopalny, bezodpowiedny, bezoyczy.

Nowe wyrazy były często kalkami językowymi słów z języków słowiańskich i języka niemieckiego.

W „Słowniku Języka Polskiego" Samuela Bogumiła Lindego znalazło się oczywiście hasło poświęcone Toruniowi.

Torunian określano słowami toruńczyk albo toruńczanin.

W „Słowniku" wspomina się oczywiście o toruńskim pierniku, ale również o toruńskiej cegle - sławnej z czerwoności i twardości.

Popularny był ironiczny zwrot „Zbladł jak cegła toruńska" - co znaczyło zaczerwienił się, zarumienił, spiekł raka.

Samuel Bogumił Linde zmarł 8 sierpnia 1847 roku w Warszawie.

Został pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie.

W 1844 roku Rada Miasta Torunia nadała mu tytuł Honorowego Obywatela Torunia.

Wcześniej tytuł Honorowego Obywatela Torunia otrzymał jego starszy brat Johann Wilhelm Linde - pastor luterański w Gdańsku.

20 grudnia 1976 roku odsłonięto pomnik Samuela Bogumiła Lindego przed Książnicą Kopernikańską w Toruniu.

Autorem pomnika jest artysta rzeźbiarz Witold Marciniak.

Toruń i Getynga uczciły pamięć Lindego ustanawiając w 1996 roku „Nagrodę Miast Partnerskich Torunia i Getyngi im Samuela Bogumiła Lindego".

Co roku nagrodę otrzymuje para pisarzy z Polski i Niemiec.

W 2007 roku w 200 rocznicę wydania „Słownika Języka Polskiego" obchodzono uroczyście Rok Samuela Bogumiła Lindego.

Książnica Kopernikańska w Toruniu zorganizowała wystawę rocznicową oraz konferencję „Samuel Bogumił Linde z Torunia i jego dzieło. Jubileusz 200 rocznicy wydania Słownika Języka Polskiego"

Referaty wygłoszone na konferencji opublikowano w roczniku „Folia Toruniensia" tom 8/2008 - czasopiśmie naukowym wydawanym przez Książnicę Kopernikańską w Toruniu a dostępnym w internecie na stronie Kujawsko-Pomorskiej Biblioteki Cyfrowej.

W Informatorium dostępne są następujące publikacje poświęcone osobie Samuela Bogumiła Lindego i jego „Słownikowi Języka Polskiego":

1 00 zagadek o życiu i twórczości Samuela Bogumiła Lindego / Jerzy Marchewka. - Toruń : Wydawnictwo Jerzy Marchewka, 2007. - Sygnatura SIRr IIIB/Linde

Autobiografia z 1823 roku / Samuel Bogumił Linde ; do druku przygot. i wstępem opatrzył Marian Ptaszyk. - Toruń : Wydawnictwo Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, 2000. - Sygnatura SIRr IIIB/Linde

Słownik języka polskiego Samuela Bogumiła Lindego : szkice bibliologiczne / Marian Ptaszyk. - Toruń : Wydawnictwo Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, 2007. - Sygnatura SIRr XXVIII/34

Słownik języka polskiego.T. 1, cz. 1, A-F / Samuel Bogumił Linde. - Warszawa : [b.w.], 1807. - XVII, [60], 668 s. ; 26 cm. - Sygnatura SIRr XXXIIb/2

Linde z Torunia /Helena Piskorska. - Toruń : Tow. Bibliofilów im. J. Lelewela, 1960. - 29, [3] s., [7] k. tabl. ; 23 cm. - Sygnatura SIRr IIIB/Linde

Opowieść o Lindem i jego słowniku /Feliks Przyłubski. - Warszawa : Wiedza Powszechna, 1955. - 189, [1] s., [1] k. tabl. złoż. : fot. ; 21 cm. - (Biblioteczka dla Każdego). - Sygnatura SIRr IIIB/Linde

Stanisław Salmonowicz, Droga życiowa Lindego -W: Samuel Bogumił Linde - twórca pierwszego Słownika języka polskiego / [red. Zygfryd Gardzielewski, et al.]. - Toruń : Oficyna Drukarska Książnicy Miejskiej im. M. Kopernika, 1977. - Sygnatura SIRr IIIB/Linde

Franciszek Pepłowski, Słownik Języka Polskiego Samuela Bogumiła Lindego - W: Samuel Bogumił Linde - twórca pierwszego Słownika języka polskiego / Toruń : Oficyna Drukarska Książnicy Miejskiej, 1977. - Sygnatura SIRr IIIB/Linde

Marian Ptaszyk, Toruński portret Lindego, s. 199-202. - W: Rocznik Toruński, T. 17 : 1986. - Sygnatura SIRr II/18t.17

Krzysztof Mikulski, Toruń w czasach młodości Samuela Bogumiła Lindego - środowisko rodzinne i intelektualne, s. 7-13. - W. Folia Toruniensia, T. 8 : 2008. - Stygnatura SIRr II/34z.8

Bożena Matuszczyk, Geneza i koncepcje Słownika Samuela Bogumiła Lindego, s. 15-25. - W. Folia Toruniensia, T. 8 : 2008. - Stygnatura SIRr II/34z.8

Maria Frankowska, Nazwy roślin i ich źródła w Słowniku języka polskiego Samuela Bogumiła Lindego, s. 27-55. - W. Folia Toruniensia, T. 8 : 2008. - Stygnatura SIRr II/34z.8

Marian Ptaszyk, Czy Linde był jakobinem?, s. 57-67. - W. Folia Toruniensia, T. 8 : 2008. - Stygnatura SIRr II/34z.8

Iwona Imańska, Pasje bibliofilskie torunian w drugiej połowie XVIII wieku, s. 69-80. - W. Folia Toruniensia, T. 8 : 2008. - Stygnatura SIRr II/34z.8

Iwona Imańska, Pasje bibliofilskie torunian w drugiej połowie XVIII wieku, s. 69-80. - W. Folia Toruniensia, T. 8 : 2008. - Stygnatura SIRr II/34z.8

Życie i działalność Samuela Bogumiła Lindego z Torunia (1771-1847). - Toruń : Książnica Kopernikowska, 2007. - [12] s. : il. ; 21×22 cm. - Sygnatura SIRr IIIB/Linde

# data[].attributes.attachment_link.title
Samuel Bogumił Linde z Torunia - twórca pierwszego Słownika Języka Polskiego | Informatorium

# data[].attributes.attachment_link.description
Samuel Bogumił Linde urodził się w Toruniu 24 kwietnia 1771 roku. Jego ojciec Jan Jacobson Lindt przybył do miasta ze Szwecji w 1749 roku. Jego matka Anna Barbara z domu Langenhan była córką imigranta z Niemiec. Ojciec Samuela Bogumiła był mistrzem ślusarskim. Zajmował się miedzy innymi wyrobem zamków do drzwi, szaf czy skrzyń.

# data[].attributes.headline
Edgar Allan Poe powraca        w mistrzowskim przekładzie.

# data[].attributes.subject
Edgar Allan Poe powraca        w mistrzowskim przekładzie.

# data[].attributes.body
„Opowiadania prawie wszystkie” autorstwa Edgara Allana Poego w przekładzie Sławomira Studniarza, honorowanego Nagrodą „Literatury na Świecie”, ukazały się w Wydawnictwie Marginesy.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wspólnie z Wydawnictwem Marginesy przygotowaliśmy konkurs, w którym możecie wygrać egzemplarze książki „Opowiadania prawie wszystkie" autorstwa Edgara Allana Poego.
Do rozdania mamy trzy egzemplarze zapowiedzianego na 14 kwietnia zbioru złożonego z trzydziestu dziewięciu opowiadań Edgara Allana Poego, który z pewnością ozdobi półkę każdego miłośnika grozy. Aby wziąć udział w konkursie, wystarczy odpowiedzieć na dwa poniższe pytania.

Pytania konkursowe brzmią następująco: (1) Jak nazywa się pierwszy w historii literatury detektyw, którego stworzył Edgar Allan Poe? Podaj też tytuł utworu, w którym zadebiutowała ta postać. (2) „Opowiadania prawie wszystkie" ukazały się w przekładzie uhonorowanego Nagrodą „Literatury na Świecie" Sławomira Studniarza. Czy znasz jakiś innych cenionych literatów, którzy tłumaczyli na polski dzieła Edgara Allana Poego? Wymień przynajmniej trzy nazwiska.

Odpowiedzi przesyłajcie na adres mailowy redakcji: konkursy.booklips@gmail.com z dopiskiem w temacie „Edgar Allan Poe - Opowiadania prawie wszystkie".
Zakończenie konkursu we wtorek, 13 kwietnia, o godzinie 23:59.

Zwycięzcy zostaną wyłonieni przez redakcję spośród prawidłowo udzielonych odpowiedzi.

Nie zapomnijcie podać nam swojego imienia, nazwiska i numeru telefonu. Udział w konkursie i przesłanie swoich danych jest jednoznaczne z akceptacją regulaminu.

Uwaga! Zgłoszenie konkursowe musi zawierać poniższą formułę:

„Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych w celach konkursowych zgodnie z polityką prywatności strony i regulaminem konkursu".

Opis: Edgar Allan Poe to prekursor horroru i opowiadań detektywistycznych. Żył krótko i burzliwie, zmarł w niewyjaśnionych okolicznościach, a jego osiągnięcia twórcze zmieniły historię literatury. Jego utwory cieszą się niesłabnącą popularnością. Sam Poe silnie oddziałuje na współczesną kulturę, o czym świadczą liczne powieści, filmy, seriale i kreskówki. Jego twórczość inspirowała i nadal inspiruje grafików, malarzy i muzyków. H.P. Lovecraft mówił o nim: „Bóg fikcji literackiej".

Teraz Poe powraca w mistrzowskim przekładzie. Sławomir Studniarz - uhonorowany Nagrodą „Literatury na Świecie" - znakomicie oddaje walory językowe i literackie oryginału.

Gratka dla miłośników grozy, budzący dreszcz powrót do źródeł - trzydzieści dziewięć opowiadań, będących prawdziwą mieszanką wybuchową, która nieustannie zniewala kolejne pokolenia czytelników.

Tematy: Edgar Allan Poe, fantastyka i groza, featured, full-image, konkurs, Marginesy, Opowiadania prawie wszystkie, patronujemy książki

# data[].attributes.attachment_link.title
Wygraj przed premierą egzemplarze książki "Opowiadania prawie wszystkie" Edgara Allana Poego

# data[].attributes.attachment_link.description
Wspólnie z Wydawnictwem Marginesy przygotowaliśmy konkurs, w którym możecie wygrać egzemplarze książki „Opowiadania prawie wszystkie" autorstwa Edgara Allana Poego. Do rozdania mamy trzy egzemplarze zapowiedzianego na 14 kwietnia zbioru złożonego z trzydziestu dziewięciu opowiadań Edgara Allana Poego, który z pewnością ozdobi półkę każdego miłośnika grozy.

# data[].attributes.body
8 kwietnia 1973 r. zmarł Pablo Picasso - hiszpański malarz, rzeźbiarz,  grafik, ceramik. Uznawany za jednego z najwybitniejszych artystów XX wieku.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Cudowne dziecko, które odrzuciło nazwisko swojego ojca, admirator sztuki podejrzany o kradzież Mona Lisy, patron balu polskich artystów, milioner w dziurawych butach, zakochany mężczyzna, który dla swojej wybranki wziął ślub w cerkwi. Jeden z największych malarzy XX wieku, rzeźbiarz, ceramik, twórca dekoracji teatralnych, ale też nietuzinkowa osobowość o magnetycznym spojrzeniu. Oto 10 mniej znanych faktów z życia Pabla Picassa.

Legenda „cudownego dziecka"

Pablito na ogół nie przyłączał się do zabaw innych dzieci, wolał rysować, choćby palcem w ulicznym kurzu. Pablo Picasso według legendy, którą sam stworzył, był dzieckiem niezwykle dojrzałym, uzdolnionym, porównywanym do Mozarta. Jak twierdził nigdy nie rysował „po dziecinnemu", nawet kiedy był bardzo mały, „rysowałem jak Rafael" - mówił bez przesadnej skromności. Podobno zanim nauczył się mówić już rysował spirale, które miały przedstawiać jego ulubione ciastko w kształcie ślimaka - torullę. Matka Picassa będzie później opowiadała, że pierwsze słowo, jakie synek zaczął wypowiadać to „piz" - dziecinny skrót od hiszpańskiego słowa „lapiz", ołówek.

Warto wspomnieć, że ojciec Picassa również był malarzem, wykładowcą, pracował też jako konserwator w muzeum, gdzie często zabierał Pablita. Nie powinno, więc dziwić, że chłopiec, który od najwcześniejszych lat obserwował rysującego ojca, sam sięgnął po ołówek i pędzel. Tak oto malował w wieku 15 lat:

Ruiz? To zbyt pospolite!

Kiedy Pablo Ruiz Picasso skończył 17 lat zaczął podpisywać swoje obrazy jedynie nazwiskiem matki, uważał, że nazwisko ojca jest zbyt pospolite, a w nazwisku matki bardzo mu podobało się podwójne „s". Z matką łączyło go również fizyczne podobieństwo.

Maria Lopez Picasso miała czarne włosy, śniadą cerę, była niska i krępa, natomiast ojciec malarza Jose Ruiz Blasco był wysoki, szczupły, z rudawą czupryną i niebieskimi oczami, w rodzinnym mieście nazywano go „Anglikiem". Niewątpliwie Picasso odziedziczył po matce nie tylko nazwisko, ale wszystkie charakterystyczne elementy swojej urody.

Zabawa za grosze? To mocny argument!

W październiku 1900 roku Picasso jako niespełna dziewiętnastoletni młodzieniec odbył swoją pierwszą podróż do Paryża. Towarzyszył mu najlepszy przyjaciel z młodzieńczych lat - Carlos Casagemas.

Po przyjeździe poszli przywitać się ze swoim znajomym, również Hiszpanem i malarzem Nonellem, który mieszkał na wzgórzu Montmartre. Pablo i Carlos jednak wpłacili już zaliczkę i mieli zamieszkać w innej artystycznej dzielnicy - Montparnasse. Nonell nie rozumiał wyboru swoich rodaków, przecież na Montmartre można było za grosze bawić się co noc, tutaj byli wszyscy ich przyjaciele, a i wino było tańsze. Argumenty były na tyle mocne, że ostatecznie zmienili miejsce zamieszkania na Montmartre, a nawet udało im się odzyskać część zaliczki.

Skandal z Mona Lisą w tle

21 sierpnia 1911 roku z Luwru ukradziono Giocondę. W tym samym czasie przypomniano sobie również o innych kradzieżach tam dokonanych. Tak się nieszczęśliwie składało, że Picasso jako wielki admirator hiszpańskiej sztuki prymitywnej trzy lata wcześniej nabył dwie staroiberyjskie rzeźby, o niewiadomym pochodzeniu.

W aferę był zamieszany także przyjaciel Picassa, Apollinaire, ponieważ to za jego pośrednictwem Picasso kupił rzeźby. W prasie ukazały się obszerne artykuły na temat kradzieży w Luwrze i podejrzenia, jakoby wszystkie były ze sobą powiązane. Przyjaciele zaczęli panikować, obawiając się posądzenia o zlecenie kradzieży, obmyślili nawet plan ucieczki z Francji, chcieli też wrzucić dwie rzeźby do Sekwany. Ostatecznie udali się do redakcji „Paris Journal" i zostawili tam dwa eksponaty w nadziei, że policja o niczym się nie dowie, a rzeźby trafią bezpiecznie do muzeum. Następnego dnia Apollinaire został aresztowany, a Picasso wezwany na przesłuchanie. Obydwaj byli bardzo skruszeni, tłumaczyli się nieudolnie, płakali. Po kilku miesiącach sprawa została umorzona, jednak Picasso tak przeżył tę sprawę, że przez jakiś czas nie wsiadał do autobusu linii Pigalle-Halle au Vins, którym wieziono go z eskortą na przesłuchanie do Pałacu Sprawiedliwości.

Ślub w cerkwi

Beztroskie, kawalerskie życie dobiegło końca 11 lipca 1918 roku, kiedy w merostwie VII dzielnicy Paryża poślubił poznaną dwa lata wcześniej Olgę Chołową, rosyjską tancerkę baletu Diagilewa. Następnego dnia odbyła się długa, tradycyjna ceremonia w cerkwi rosyjskiej, na której bardzo Oldze zależało. Świadkami byli najlepsi przyjaciele Picassa: Apollinaire, Max Jacob i Jean Cocteau. Ten ostatni napisał do matki: „Picasso był zmęczony ceremonią, ja trzymałem złotą koronę nad głową Olgi, a wszyscy wyglądaliśmy, jakbyśmy grali Borysa Godunowa. Uroczystość bardzo piękna, prawdziwy ślub z rytuałami i śpiewami". Dla 35-letniego wówczas Picassa był to koniec życia cyganerii, Olga uwielbiała luksus i blichtr, nie rozumiała umiłowania męża do prostoty, nie interesowała się też zbytnio jego malarstwem. Ponadto Picasso, pomimo małżeństwa, nie zrezygnował z flirtów i romansów. Pozostali razem ze względu na Paula - ich jedyne dziecko. Po dziesięciu latach związek skończył się separacją trwającą do końca życia Olgi w 1955 roku.

Picasso patronem balu polskich artystów

Młodzi artyści z Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie zwani Kapistami, wśród nich m. in. Czapski, Jarema, Waliszewski, Cybis, którzy w latach 20. wyruszyli na podbój Paryża postanowili zorganizować tam bal, aby podreperować swój budżet. Na bal chcieli zaprosić najważniejsze osobistości bohemy artystycznej Paryża, a przy okazji zaprezentować swoje prace i nawiązać ważne kontakty. Było to możliwe dzięki Misi Godebskiej, która przyjaźniła się ze wszystkimi najważniejszymi artystami, była nawet matką chrzestną syna Picassa. Jak wspomina Józef Czapski, Picasso zgodził się od razu objąć patronat nad balem, który odbył się 27 listopada 1925 roku przy rue de Grenelle. Na balu pojawił się ze swoją żoną Olgą, każdemu młodemu artyście uścisnął dłoń na powitanie. Prawdopodobnie wtedy też doszło do pierwszego spotkania Pabla Picassa i Pierre'a Bonnarda. Picasso podszedł do Bonnarda, aby pogratulować mu trwającej wystawy, komplementował wystawione płótna i powiedział, że przewyższają znacznie wszystko, co zrobił do tej pory. Misia Godebska nachyliła się do Czapskiego i szepnęła: „jaki gałgan ten Picasso, nigdy nie powie żadnemu malarzowi komplementu, który by nie był dwuznaczny".

Nieidealny ideał

Pablo Picasso nigdy nie miał prawa jazdy. Kiedy zdobył już sławę i pieniądze kupił samochód i zatrudniał szoferów. Wielki malarz nie potrafił też pływać, z resztą nigdy nie próbował się nauczyć, co może dziwić, ponieważ urodził się w Maladze, a jako dziecko mieszkał też w La Coruni, czyli miastach usytuowanych nad morzem i nad oceanem. Kiedy już mieszkał we Francji jego ulubionym wakacyjnym miejscem było Lazurowe Wybrzeże, gdzie później przeprowadził się na stałe. Brak umiejętności pływania nie przeszkadzała mu w zażywaniu codziennych morskich kąpieli, „bardzo dobrze pływam do kolan" - chwalił się po latach swojej ostatniej żonie Jacqueline.

Miłośnik prostoty

Pomimo wielkiego sukcesu i pieniędzy, Picasso zachował swoje dawne upodobania. Preferował proste, skromne posiłki, pił przeważnie wodę lub trochę wina. Ciężko było go również przekonać, aby się porządnie ubrał, najbardziej lubił stare, rozciągnięte spodnie, wystrzępione swetry, zdarzało mu się też chodzić z dziurawych butach. Zawsze z wielkim rozrzewnieniem wspominał czasy życia w dzielnicy Montmartre, kiedy największą troską dnia było zapewnienie sobie kolacji. To tęsknota za latami młodości, swobody i wielkich nadziei. Często wspominał o młodzieńczym braterstwie równych sobie malarzy i wielkich nadziejach. Kiedy już żył w pięknych willach na Lazurowym Wybrzeżu i w Prowansji, to właśnie przyjaciele z lat młodości cieszyli się jego największymi względami.

Z wizytą w Polsce

Picasso został zaproszony do Polski w 1948 roku na Pierwszy Światowy Kongres Intelektualistów w Obronie Pokoju, który odbywał się we Wrocławiu. Długo trzeba było go namawiać, ponieważ nigdy wcześniej nie podróżował samolotem, gdyż panicznie bał się latać. Ostatecznie się zgodził, w podróży towarzyszył mu jeden z najlepszych przyjaciół, Paul Eluard. Na tę okazję polski rząd zorganizował dla niego prywatny samolot, radziecki Li-2. Malarz miał odwiedzić nasz kraj na trzy dni, a spędził prawie dwa tygodnie. Po zakończeniu Kongresu delegacja z Picassem na czele została zaproszona do Warszawy, Krakowa i Oświęcimia.

Po powrocie do Francji Picasso zafascynowany polskim folklorem, wykonał wiele grafik przedstawiających swoją ówczesną partnerkę - Françoise Gilot w kożuszku, który zakupił dla niej w Krakowie. Swoje obrazy zatytułował Kobieta w polskim okryciu. Malarz przysłał szereg odbitek, a także inne prace do Muzeum Narodowego w Warszawie.

Izolacja legendy

Pablo Picasso na stare lata zapragnął wreszcie spokoju, postanowił zamieszkać w miejscu, które zapewni mu wymarzoną prywatność, wybrał zamek z XIV wieku w Vauvenargues, niedaleko Aix-en-Provence. Swoje życie dzielił wówczas z Jacqueline, drugą i ostatnią żoną, coraz bardziej się izolując od ludzi, nawet swoich dzieci z poprzednich związków.

Doskwierająca mu głuchota uniemożliwiała też rozmowy telefoniczne ze starymi przyjaciółmi. Znalazł ukojenie w pracy, całe dnie spędzał w pracowni, malował, nic innego go nie interesowało. Z obojętnością przyjął wiadomość, że na jego 90-te urodziny w Luwrze ma zostać otwarta wystawa jego prac, to był wielki zaszczyt, ponieważ nigdy wcześniej nie eksponowano w Luwrze obrazów żyjącego, francuskiego artysty. Tytan pracy umiera 8 kwietnia w wieku 91 lat na zapalenie płuc, a poprzedniego dnia jeszcze malował.

Bibliografia:
1. Crespelle J.-P., Montmartre w czasach Picassa 1900-1910, Warszawa 1987.
2. Gidel H., Picasso, Warszawa 2004.
3. Karpeles E., Prawie nic. Józef Czapski, Warszawa 2019.
4. Picasso w Polsce, praca zbiorowa pod redakcją M. Bibrowskiego, Kraków 1979.

# data[].attributes.attachment_link.title
Pablo Picasso. 10 faktów, których nie wiedzieliście o tym artyście " Niezła sztuka

# data[].attributes.attachment_link.description
Cudowne dziecko, które odrzuciło nazwisko swojego ojca, admirator sztuki podejrzany o kradzież Mona Lisy, patron balu polskich artystów, milioner w dziurawych butach, zakochany mężczyzna, który dla swojej wybranki wziął ślub w cerkwi. Jeden z największych malarzy XX wieku, rzeźbiarz, ceramik, twórca dekoracji teatralnych, ale też nietuzinkowa osobowość o magnetycznym spojrzeniu.

# data[].attributes.body
Tradycje wielkanocne w Polsce sięgają początków XIV wieku. Łączą w sobie obrzędy ludowe związane z przemianami w przyrodzie i najważniejsze święto w religii chrześcijańskiej, obchodzone na pamiątkę Zmartwychwstania Chrystusa.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W skrócie

Koniec czterdziestodniowego postu, budząca się do życia przyroda oraz zwycięstwo Jezusa nad śmiercią sprawiają, że Święta Wielkanocne są szczególnie oczekiwane i uroczyście obchodzone. Tradycje wielkanocne różnią się w zależności od regionu, ale z pokolenia na pokolenie są niezmiennie kultywowane.

Tradycje wielkanocne w Polsce: Wielkie porządki

Koniec zimy i zbliżające się święta były doskonałą okazją do zrobienia wielkich porządków. Uczestniczyli w nich wszyscy domownicy. Mężczyźni porządkowali gospodarstwa. Sprzątano i malowano domy. Dziewczęta robiły świąteczne dekoracje i przyozdabiały izby.

Obecne przedświąteczne porządki mają inny wymiar. Co prawda nie ma już kopcących pieców i nie trzeba "bielić" ścian, ale też wymagają udziału całej rodziny. Kolorowanki wielkanocne wykonane przez dzieci sprawiają, że święta są jeszcze weselsze.

Tradycje wielkanocne w Polsce: Pisanki i kraszanki

Malowanie i zdobienie jajek to jedna z najstarszych tradycji wielkanocnych. Już starożytni Persowie obdarowywali swoich bliskich na znak przyjaźni jajkami malowanymi na czerwono. Pisanki są symbolem pomyślności i przebudzenia do życia. Rysunki wielkanocne na pisankach były najczęściej charakterystycznymi motywami ludowymi dla danego regionu.

Tradycje wielkanocne w Polsce: Wielki Tydzień

Niedziela Palmowa, zwana kiedyś ,"Kwietną" lub "Wierzbową" rozpoczyna Wielki Tydzień i upamiętnia triumfalny wjazd Jezusa do Jerozolimy. W tym dniu święcimy w kościele palmy. Te tradycyjne, wykonane są z gałązek wierzbowych (gałązki wierzbowe powinny być zerwane w Środę Popielcową i włożone do wody, aby do Niedzieli Palmowej się rozwinęły), przyozdobione zielonym bukszpanem i suchymi kwiatkami. Dawniej poświęconą palmą "biło" się lekko domowników na szczęście. Palmy umieszczone nad drzwiami lub za obrazem chroniły przed burzą i ogniem.

W Wielka Środę w niektórych regionach Polski odbywało się "Topienie Judasza". Słomianą kukłę symbolizującą Judasza wleczono przez całą wieś, obrzucając kamieniami. Na koniec, wrzucano ją do wody i topiono.

Tradycje wielkanocne w Polsce: Triduum Paschalne

Wielki Czwartek jest pierwszym dniem Triduum Paschalnego. Podczas Mszy Wieczerzy Pańskiej biskup obmywa nogi dwunastu kapłanów (na pamiątkę obmycia nóg swoim uczniom przez Jezusa). Pod koniec mszy ogołocony zostaje ołtarz i milkną dzwony (do czasu zmartwychwstania).

W Wielki Piątek na pamiątkę ostatniej wędrówki Jezusa na Golgotę odbywają się uroczyste Drogi Krzyżowe, zakończone złożeniem ciała do grobu. Tradycyjnie straż przy grobie pełnią strażacy, harcerze, żołnierze. Wiernych w tym dniu obowiązuje ścisły post. Dawniej w Wieli Piątek urządzano "pogrzeb żuru i śledzia". Po okresie długotrwałego postu w dole zakopywano uprzykrzone postne potrawy. W niektórych regionach zakopywano również garnek z popiołem symbolizującym smutek. Śledzie były też katowane i przybijane do drzewa.

Wielka Sobota jest dniem, w którym podczas nabożeństwa święci się wodę, ogień i cierń. Dawniej wodą spryskiwano domostwo, co miało przynieść pomyślność. Do ognia wrzucano leszczynę, a popiół rozsypywano przy pierwszej orce, co wróżyło dostatek. W Wielką Sobotę święcimy pokarm, który spożywamy przy świątecznym śniadaniu. Koszyki wielkanocne przystrojone bukszpanem, tradycyjnie muszą zawierać baranka (symbol zmartwychwstałego Chrystusa), jajka (symbol rodzącego się życia), chleb (symbol ciała Chrystusa, ale też dobrobytu i pomyślności), chrzan (który symbolizuje gorycz męki Pańskiej), sól (istota prawdy), ser (który jest symbolem pojednania człowiek z naturą) oraz babkę (symbol umiejętności). Wszystkie prace związane z przygotowaniem świąt powinny być ukończone przed poświęceniem pokarmu.

Tradycje wielkanocne w Polsce: Niedziela Wielkanocna

Wielka Niedziela - dzień Zmartwychwstania - jest najbardziej oczekiwanym i radosnym dniem. Dzwony na mszy rezurekcyjnej poprzedzają uroczyste śniadanie. Stół wielkanocny powinien być przykryty białym obrusem i przystrojony gałązkami bukszpanu. Obrazki wielkanocne często przedstawiają baranka na dywaniku z rzeżuchy. Nie może go zabraknąć na świątecznym stole. Śniadanie rozpoczynają wzajemne życzenia i dzielenie się jajkiem. Z potraw królują żurek, biała kiełbasa, pasztety, pieczenie i szynki. Na deser świąteczne wypieki: baby, mazurki i serniki. A po sutym śniadaniu jest zajączek wielkanocny w postaci drobnych upominków. Zajączki wielkanocne najczęściej są chowane w mieszkaniu lub w ogrodzie, a ich szukanie sprawia dużo radości.

W Wielkanocny Poniedziałek obowiązuje śmingus - dyngus, czyli wzajemne oblewanie się wodą. Dawniej śmingus oznaczał uderzanie (smaganie) wierzbowymi witkami lub polewanie wodą. Dyngusem w postaci pisanki, słodyczy czy pieniędzy można było wykupić się od śmingusa. Dziewczęta mocno oblane wodą lub wysmagane witką, mogły liczyć na duże powodzenie u chłopców.

Tradycje wielkanocne w innych krajach

Warto również poznać tradycje wielkanocne jakie obowiązują za granicą. Włosi na przykład nie mają w zwyczaju polewania się wodą w Poniedziałek Wielkanocny. Najczęściej spędzają święta poza domem, a najważniejszym ich elementem jest tradycyjny obiad, podczas którego serwowana jest popularna baranina lub jagnięcina. W Wielkiej Brytanii symbolem świąt jest zając. To pozostałość po polowaniach na te zwierzęta, które rozpoczynało dawniej okres świąteczny. Obecnie w wielu regionach kraju odbywają się różne zabawne konkursy - jak na przykład zawody w turlaniu ugotowanych na twardo jaj. W dalekiej Australii popularne jest organizowanie w kościołach tradycyjnego śniadania wielkanocnego w gronie biednych i ubogich. Natomiast w Wielkanocny Poniedziałek dzieci zbierają ukryte w ogrodzie słodycze - czekoladowe jaja i zajączki. Ten zwyczaj jest popularny również u naszych zachodnich sąsiadów. W niektórych regionach Niemiec, podobnie jak w całej Polsce, obowiązuje zwyczaj święcenia. Jednak tam nie dotyczy to jajek, a rozpalanych przed kościołami ognisk. Księża święcą ogień, a wierni odpalają od niego swoje paschalne świece.

Tradycje wielkanocne są różne na całym świecie , ale każdy stara się je spędzić radośnie w gronie najbliższych sobie osób.

# data[].attributes.attachment_link.title
Tradycje wielkanocne w Polsce i na świecie - zwyczaje wielkanocne

# data[].attributes.attachment_link.description
Tradycje wielkanocne w Polsce sięgają początków XIV wieku. Łączą w sobie obrzędy ludowe związane z przemianami w przyrodzie i najważniejsze święto w religii chrześcijańskiej, obchodzone na pamiątkę Zmartwychwstania Chrystusa. Wśród najbardziej lubianych polskich tradycji wielkanocnych wyróżnić trzeba pisanki i święcenie pokarmów w koszyczku. Ale zwyczajów związanych z Wielkanocą jest o wiele więcej.

# data[].attributes.headline
Postylla Toruńska na święta Wielkiej Nocy

# data[].attributes.subject
Postylla Toruńska na święta Wielkiej Nocy

# data[].attributes.body
W Wielki Czwartek, 1 kwietnia, odbędzie się pokaz Postylli Toruńskiej, unikatowego starodruku znajdującego się w zbiorach Książnicy Kopernikańskiej. Pokaz online odbędzie się na facebookowym profilu Biblioteki. Początek o godz. 18.00.

# data[].attributes.headline
Bezpłatne e-booki Stanisława Lema w bibliotece cyfrowej Polona

# data[].attributes.subject
Bezpłatne e-booki Stanisława Lema w bibliotece cyfrowej Polona

# data[].attributes.body
E-booki można czytać online lub pobrać w formatach EPUB, MOBI i PDF z biblioteki cyfrowej Polona. Biblioteka Narodowa, w porozumieniu z synem pisarza,  udostępniła 8 utworów Stanisława Lema.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Biblioteka Narodowa, w porozumieniu z synem pisarza, wykorzystując środki z Narodowego Programu Rozwoju Czytelnictwa udostępniła 8 utworów Stanisława Lema.

Są to:

Terminus z Opowieści o pilocie Pirxie

Nowa Kosmogonia

Tragedia pralnicza

Maszyna Trurla z Cyberiady

Bajka o królu Murdasie

fragment z wykładu „Golem XIV" O ewolucji

zbiór esejów Dialogi

esej Philip K. Dick, czyli fantomatyka mimo woli

Żeby pobrać e-booka wystarczy kliknąć w ikonę „Pobierz" widoczną w prawym górnym rogu i wybrać jeden z dostępnych formatów.

https://polona.pl/collections/institutions/24/rok-stanislawa-lema,NTU1OTMwODM1Mjk1OTg5MzQwMw/?sort=score%20desc

# data[].attributes.attachment_link.description
Biblioteka Narodowa, w porozumieniu z synem pisarza, wykorzystując środki z Narodowego Programu Rozwoju Czytelnictwa udostępniła 8 utworów Stanisława Lema. Są to: Terminus z Opowieści o pilocie Pirxie Nowa Kosmogonia Tragedia pralnicza Maszyna Trurla z Cyberiady Bajka o królu Murdasie fragment z wykładu „Golem XIV" O ewolucji zbiór esejów Dialogi esej Philip K.

# data[].attributes.headline
„Zgubiona dusza” Olgi Tokarczuk w filmie uczniów     z Akcji Animacji. 

# data[].attributes.subject
„Zgubiona dusza” Olgi Tokarczuk w filmie uczniów     z Akcji Animacji. 

# data[].attributes.body
Jak odnaleźć zagubioną duszę? Odpowiedź na to niełatwe pytanie zna z pewnością zespół młodych animatorów ze Szczecinka, który postanowił zmierzyć się z dziełem Olgi Tokarczuk.

# data[].attributes.attachment_link.title
„Zgubiona dusza" Olgi Tokarczuk w filmie uczniów z Akcji Animacji. Wyszło świetnie!

# data[].attributes.attachment_link.description
Jak odnaleźć zagubioną duszę? Odpowiedź na to niełatwe pytanie zna z pewnością zespół młodych animatorów ze Szczecinka, który postanowił zmierzyć się z dziełem Olgi Tokarczuk. Wyjątkowa, krótkometrażowa produkcja, zainspirowana jednym z tekstów polskiej noblistki jest już gotowa. Trzeba przyznać, że młodzi twórcy poradzili sobie z tym zaskakującym i niełatwym wyzwaniem rewelacyjnie.

# data[].attributes.body
27 marca obchodzimy Międzynarodowy Dzień Teatru.      Z tej okazji Teatr Amorficzny działający w Centrum Kultury Dwór Artusa-Filia Dom Muz na Podgórzu, przygotował  monodram Kot mi schudł w wykonaniu Marii Podoleckiej, w reżyserii Joanny Łagan. Spektakl można obejrzeć za darmo na Facebooku Dworu Artusa w sobotę o godz. 18.00

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Obecny skład grupy starszej teatru tworzą: Maria Podolecka, Magdalena Śrama, Justyna de Mehlem- Barabaś, Agnieszka Gotowicz, Martyna Fijał , Mateusz Łagan , Jarosław Dąbrowski oraz Dominik Matan.

# data[].attributes.attachment_link.title
e-Obchody Międzynarodowego Dnia Teatru - Dwór Artusa

# data[].attributes.attachment_link.description
Przed nami Obchody Międzynarodowego Dnia Teatru. Z tej okazji Teatr Amorficzny działający w Centrum Kultury Dwór Artusa-filia Dom Muz na Podgórzu, przygotował dla Was monodram ,"Kot mi schudł" w wykonaniu Marii Podoleckiej, w reżyserii Joanny Łagan. Jest to wydarzenie wpisujące się, w ogólnopolską akcję Dotknij Teatru.

# data[].attributes.body
W sobotę, 27 marca, minie 15. rocznica śmierci Stanisława Lema, jednego z najwybitniejszych polskich prozaików.
Rok 2021 został uchwalony przez Sejm RP Rokiem Lema, ponieważ 12 września będziemy obchodzić setną rocznicę urodzin autora „Solaris”.
https://www.krakow.pl/aktualnosci/248103,29,komunikat,15__rocznica_smierci_stanislawa_lema.html

# data[].attributes.headline
25 marca obchodzimy Światowy Dzień Czytania Tolkiena

# data[].attributes.subject
25 marca obchodzimy Światowy Dzień Czytania Tolkiena

# data[].attributes.body
Ten angielski pisarz znany jest przede wszystkim jako autor "Władcy Pierścieni" - trylogii, która zyskała rzesze fanów na całym świecie.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kiedy przeglądasz strony internetowe w globalnej sieci, to Twoja przeglądarka zbiera tzw. ciasteczka (pliki "cookies"). Są to niewielkie informacje tekstowe zapisywane przez Twoją przeglądarkę, które pozwalają nam m.in. szybciej wczytać treść naszej strony na Twoim komputerze. Jeśli chcesz poznać więcej informacji o tej niesamowitej technologii, z której korzystasz każdego dnia, polecamy Informacje o naszej polityce prywatności znajdziesz O CIASTECZKACH
ten artykuł na Wikipedii (która oczywiście też z niej korzysta :) ).
Pamiętaj, że zawsze możesz skonfigurować swoją przeglądarkę tak, by nie zapisywała żadnych ciasteczek, wejść na naszą stronę w trybie "incognito" (w nim ciasteczka też nie są zapisywane) lub kasować ciasteczka ze swojej przeglądarki po wybranej przez Ciebie sesji.
Accept
TUTAJ.

# data[].attributes.attachment_link.title
J.R.R. Tolkien - ciekawostki o autorze "Władcy Pierścieni" - Czytaj PL

# data[].attributes.attachment_link.description
3 stycznia 1892 roku urodził się John Ronald Reuel Tolkien, pisarz, poeta, filolog i wykładowca akademicki. Jest autorem kultowego „Władcy Pierścieni", jednej z najlepiej sprzedających się książek w historii literatury. Łączna liczba sprzedanych egzemplarzy tej książki (wydawanej zarówno w formie trylogii, jak i jednego tomu) przekroczyła 140 milionów.

# data[].attributes.body
Książki poleca Olga Kowalska autorka bloga literackiego i towarzyszącego mu kanału YouTube http://WielkiBuk.com

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kto by pomyślał, że minął rok, a my znów witamy wiosnę w aurze pandemicznej. Nie pozostaje nic innego, jak zanurzyć się smakowitej lekturze i oddać się książkowemu zapomnieniu.
W tym roku, kontynuując serię Czytajmy Polskich Autorów, postanowiłam rozpieścić Was wiosennie i podrzucić dwanaście lekkich i przyjemnych lektur na wiosenne, pyszne zaczytanie pióra naszych rodzimych pisarek i pisarzy.

To książki, które pozwolą nieco oderwać się od tu i teraz, pozwolą uciec od trosk i od zmartwień, na chwilę odwrócić wzrok i przyciągnąć uwagę, każda na swój wyjątkowy sposób. Literatura piękna, kryminały, thrillery i horrory też - czyli to, co bukowe tygryski lubią najbardziej!

„Pruskie Baby" Małgorzata Starosta
Komedia obyczajowo-kryminalna
Pełna rodzinnego ciepła, czarnego humoru i zaskakujących tajemnic trylogia kryminalno-obyczajowa ze zbrodnią w tle. Na dokładkę szczypta folkloru Podlasia, galeria fenomenalnie skonstruowanych postaci, a wszystko to napisane piękną polszczyzną, jakby nam było mało. RECENZJA

„Blizny" Marek Stelar
Kryminał
Nadkomisarz Rędzia (ten człowiek istnieje naprawdę!) ze szczecińskiej policji musi zawrócić do własnej przeszłości, w czasy dorastania, by znaleźć odpowiedzi dotyczące zbrodni tu i teraz. To historia pewnej wycieczki i tragedii, która rozegrała się w sercu lasu. Z kryminałami Stelara warto zarwać noc! RECENZJA

„Gorzko, gorzko" Joanna Bator
Saga rodzinna/literatura piękna
Moja najulubieńsza polska pisarka powróciła z wyjątkową opowieścią o czterech pokoleniach kobiet, które połączyła wspólna tajemnica i trauma. To wspaniała proza, która zachwyca snującą się niesamowitością niczym w „Stu latach samotności" Marqueza. I pewną jednością, spójnością, która łączy kolejne generacje kobiet. RECENZJA

„Wiosna zaginionych" Anna Kańtoch
Kryminał
Anna Kańtoch z literatury gatunkowej zrobiła prawdziwą sztukę, a każdy kryminał spod jej pióra to prawdziwa uczta. Na wiosnę „Wiosna zaginionych" z emerytowaną policjantką Krystyną w roli głównej sprawdzi się jak znalazł. To wiosna pełna grozy i niepokoju, taka, której nikt nie chciałby przeżyć. RECENZJA

„Sezon drugi" Max Czornyj
Thriller psychologiczny
Nic tak nie podbija oglądalności jak śmierć. Tym bardziej śmierć na wizji, śmierć na żywo, śmierć podczas głośnego reality show. A teraz historia może się powtórzyć... Czytelnik odnajdzie lęk, niepokój i trudne emocje, bez nurzania się w hektolitrach krwi. Fabuła rozwija się niespiesznie, rozmyślnie i równomiernie rozkładając napięcie od początku do końca. RECENZJA

„Pustostany" Dorota Kotas
Literatura piękna
Nie dzieje się tutaj zbyt wiele, ale niewiele musi się dziać. Jest codzienność. Są miejsca zwyczajne. Ich struktury, zapachy i ludzie, których można tam spotkać. Albo to, co po nich zostało. Meblościanki, bazary, zaułki... To takie miniatury polskiej zwyczajności, okraszone czarnym humorem i nutką nostalgii. Chce się czytać.

„Piętno Katriny" Agnieszka Bednarska
Thriller psychologiczny
Widmo huraganu Katrina, zrujnowane domy i zrujnowane ludzkie dusze na bagnach Luizjany. A pośród nich dziewczyna z Polski i tajemnice, których nikt nie chce odkryć. Grząska intryga, duszna, przesiąknięta wilgocią atmosfera i dramat ziemi, którą spustoszył jakże prawdziwy i wciąż druzgoczący tamte stany kataklizm. Czyta się z narastającym niepokojem i prawdziwą fascynacją. RECENZJA

„Kantata" Klaudia Zacharska
Horror
Opowieść o powrocie, który nigdy nie jest taki, jak byśmy tego oczekiwali, a na dokładkę smakowita groza z kobiecym pazurem. Opowieść o tym, co czai się w ciemności. Ciemności ludzkiej duszy. Ciemności wspomnień. Ciemności przeżytych traum. Debiut, który warto poznać!

„Stramer" Mikołaj Łoziński
Literatura piękna/powieść historyczna
Poruszająca serce, zaskakująco ciepła opowieść o żydowskiej rodzinie Stramerów z Tarnowa - ich marzeniach, tęsknotach, pragnieniach w przeddzień mrocznych wydarzeń historycznych, które dopiero nadejdą wraz z latami 30. XX wieku.

„Kłamstewka" Nina Majewska-Brown
Powieść obyczajowa
Tylko Nina Majewska-Brown potrafi tak obrócić w pył życie swoich bohaterek, że aż trudno w to uwierzyć. I robi to w niezapomniany sposób! To kolejna książka autorki, która bierze pod lupę ludzką niedoskonałość - to opowieść o kobietach, o zwykłych mniejszych i większych nieszczęściach, które uderzają i niszczą znienacka. Niby powieść obyczajowa, a jednak... jest w niej coś więcej, bo nie zadziała na czytelnika jak ciepły kocyk, wręcz przeciwnie - otworzy oczy na otaczającą rzeczywistość. RECENZJA

„Bebok" Aldona Reich
Kryminał
Kryminalno-obyczajowa opowieść o mrocznych tajemnicach ludzkiej natury, o dusznych sekretach i rozpaczy, która prowadzi człowieka do najbardziej desperackich czynów. Małe miasteczko i legenda o demonie, który kradnie dzieci. Ale czy demony istnieją naprawdę? RECENZJA

„Dunkel" Jakub Bielawski
Groza historyczna
Prawdziwy horror historyczny, w którym strach, niepokój i rodzinne traumy uosabia ten, który snuje tę opowieść - tytułowy Dunkel. Ta ciemność, ta rysa, ten ból, który przenosi się z pokolenia na pokolenie, naznacza kolejnych ludzi i osadza się tak w człowieku, jak w ziemi, którą zamieszkuje. Dunkel mówi o ludzkiej naturze, o grozie i o nas samych. A Jakub Bielawski zachwyca i przeraża. RECENZJA
Cudownie zaczytanej wiosny!
Bo warto czytać.

O.

# data[].attributes.attachment_link.description
Kto by pomyślał, że minął rok, a my znów witamy wiosnę w aurze pandemicznej. Nie pozostaje nic innego, jak zanurzyć się smakowitej lekturze i oddać się książkowemu zapomnieniu. W tym roku, kontynuując serię Czytajmy Polskich Autorów, postanowiłam rozpieścić Was wiosennie i podrzucić dwanaście lekkich i przyjemnych lektur na wiosenne, pyszne zaczytanie pióra naszych rodzimych pisarek i pisarzy.

# data[].attributes.body
Adam Zagajewski był poetą, pisarzem i eseistą, przedstawicielem Nowej Fali, laureatem wielu prestiżowych nagród literackich, m.in. Nagrody Miast Partnerskich Torunia i Getyngi im. Samuela Bogumiła Lindego z 2009 r.

# data[].attributes.attachment_link.title
Adam Zagajewski | Życie i twórczość | Artysta | Culture.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Poeta, prozaik, eseista, laureat wielu prestiżowych nagród literackich, tłumaczony na wiele języków.

# data[].attributes.headline
Michał Rusinek o wpływie pandemii na zmiany w języku

# data[].attributes.subject
Michał Rusinek o wpływie pandemii na zmiany w języku

# data[].attributes.body
Pandemia zaowocowała zupełnie nowymi wyrażeniami, dzięki którym łatwiej przychodzi nam opisywanie zaistniałej sytuacji na świecie. Ewolucję w tej sferze skomentował Michał Rusinek, prezes zarządu Fundacji Wisławy Szymborskiej.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Pandemia koronawirusa w różnym stopniu wpłynęła na wiele sfer naszego życia. Z niektórych przyzwyczajeń musieliśmy całkowicie zrezygnować, inne nieco zmodyfikować dla dobra naszego i innych. Zmiany dotknęły również język, którym się posługujemy. Pandemia zaowocowała zupełnie nowymi wyrażeniami, dzięki którym łatwiej przychodzi nam opisywanie zaistniałej sytuacji na świecie. Ewolucję w tej sferze skomentował Michał Rusinek, prezes zarządu Fundacji Wisławy Szymborskiej, wcześniej pełniący funkcję sekretarza polskiej noblistki.

Przede wszystkim literaturoznawca zauważa, że język stanowi pewnego rodzaju narzędzie obronne, przydatne w sytuacjach zagrożenia czy stresu. Stąd wiele nowych słów czy wyrażeń o zabarwieniu humorystycznym, a także wylew różnego rodzaju memów, które mają za zadanie oswoić nieprzyjazną nam rzeczywistość.
Generalnie takie sytuacje jak pandemia to są sytuacje lękowe. Nagle cały świat się zmienia, nie wiemy, co będzie dalej, więc musimy sobie jakoś radzić. Myślę, że poradziliśmy sobie z tym całkiem nieźle i to w dużej mierze dzięki różnym zabiegom językowym. Możemy zakląć rzeczywistość i język właśnie do tego służy, skomentował Michał Rusinek dla agencji Newseria Biznes.
Pandemia to jednak mimo wszystko sytuacja bardzo poważna, zagrażająca nie tylko zdrowiu, ale i życiu. Powagi temu, z czym od roku się mierzymy dodaje językowa metaforyka militarna. Michał Rusinek zauważa, że w Polsce, inaczej niż gdziekolwiek indziej, mówi się o pracownikach znajdujących się na pierwszej linii frontu w walce z wirusem czy tarczach antykryzysowych.

Do języka polskiego weszły również zupełnie nowe frazy, nawiązujące do koronawirusa, najczęściej o znaczeniu prześmiewczym. I tak na przykład funkcjonują we współczesnej polszczyźnie słowa koronaświr, koronaparty czy koronalia. Coraz częściej spotykamy się również z zapożyczeniami z języków obcych, zwłaszcza z języka angielskiego, które czasami są po prostu bardziej zgrabne. W zeszłym roku w Polsce emocje wzbudzała kwarantanna narodowa, dziś raczej mówi się o lockdownie.

Zjawisko rozwoju języka oczywiście nie jest spotykane tylko w Polsce. Michał Rusinek przytoczył na przykład ciekawe słowo używane w krajach, gdzie popularna jest platforma Zoom do określania osób spędzających zbyt dużo czasu na wideokonferencjach - zoombie.
Wydaje mi się, że w innych językach kreatywność była nawet większa. Przykładowo w języku rosyjskim pojawiła się nowa kategoria „sididomcy", czyli ci, którzy siedzą w domu z powodu koronawirusa, albo „pogulyancy", czyli ci, którzy mimo wszystko chodzą na spacery w tym okresie, dodał Michał Rusinek.
źródło biznes newseria

# data[].attributes.attachment_link.title
Michał Rusinek o wpływie pandemii na zmiany w języku | Niestatystyczny.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Pan­de­mia koro­na­wi­ru­sa w róż­nym stop­niu wpły­nę­ła na wie­le sfer nasze­go życia. Z nie­któ­rych przy­zwy­cza­jeń musie­li­śmy cał­ko­wi­cie zre­zy­gno­wać, inne nie­co zmo­dy­fi­ko­wać dla dobra nasze­go i innych. Zmia­ny dotknę­ły rów­nież język, któ­rym się posłu­gu­je­my. Pan­de­mia zaowo­co­wa­ła zupeł­nie nowy­mi wyra­że­nia­mi, dzię­ki któ­rym łatwiej przy­cho­dzi nam opi­sy­wa­nie zaist­nia­łej sytu­acji na świe­cie.

# data[].attributes.body
Poznajcie filmy, które zostały nominowane do tegorocznych Oskarów, a których scenariusz powstał na podstawie książek.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kiedy przeglądasz strony internetowe w globalnej sieci, to Twoja przeglądarka zbiera tzw. ciasteczka (pliki "cookies"). Są to niewielkie informacje tekstowe zapisywane przez Twoją przeglądarkę, które pozwalają nam m.in. szybciej wczytać treść naszej strony na Twoim komputerze. Jeśli chcesz poznać więcej informacji o tej niesamowitej technologii, z której korzystasz każdego dnia, polecamy Informacje o naszej polityce prywatności znajdziesz O CIASTECZKACH
ten artykuł na Wikipedii (która oczywiście też z niej korzysta :) ).
Pamiętaj, że zawsze możesz skonfigurować swoją przeglądarkę tak, by nie zapisywała żadnych ciasteczek, wejść na naszą stronę w trybie "incognito" (w nim ciasteczka też nie są zapisywane) lub kasować ciasteczka ze swojej przeglądarki po wybranej przez Ciebie sesji.
Accept
TUTAJ.

# data[].attributes.attachment_link.title
Oscary 2021 nominacje - książki, które inspirowały filmowców - Czytaj PL

# data[].attributes.attachment_link.description
Kiedy przeglądasz strony internetowe w globalnej sieci, to Twoja przeglądarka zbiera tzw. ciasteczka (pliki "cookies"). Są to niewielkie informacje tekstowe zapisywane przez Twoją przeglądarkę, które pozwalają nam m.in. szybciej wczytać treść naszej strony na Twoim komputerze.

# data[].attributes.headline
Witamy wiosnę i świętujemy Światowy Dzień Poezji                                                                                                           

# data[].attributes.subject
Witamy wiosnę i świętujemy Światowy Dzień Poezji                                                                                                           

# data[].attributes.body
Światowy Dzień Poezji to święto obchodzone corocznie 21 marca, ustanowione przez UNESCO jesienią 1999 roku. Główne uroczystości tego dnia odbywają się w Paryżu. Celem ŚDP jest promocja czytania, pisania, publikowania i nauczania poezji na całym świecie.

# data[].attributes.body
Tydzień Mózgu jest coroczną akcją edukacyjną, która ma na celu popularyzowanie wiedzy o mózgu, układzie nerwowym, jego działaniu oraz przedstawienie aktualnych wyników badań w tym obszarze

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Tydzień Mózgu jest coroczną akcją edukacyjną, która ma na celu popularyzowanie wiedzy o mózgu, układzie nerwowym, jego działaniu oraz przedstawienie aktualnych wyników badań w tym obszarze. Do wygłaszania wykładów zapraszani są wybitni specjaliści z dziedzin szeroko rozumianej neuronauki. Wykłady mają charakter otwarty i są adresowane do wszystkich osób zainteresowanych poruszaną problematyką.

Prelegenci

dr Anna Antonina Nogaj

Wykład

dr Kamila Łaszewska

Wykład

dr Mateusz Hohol

Wykład

dr Tomasz Witkowski

Wykład

prof. Włodzisław Duch

Wykład

prof. Michał Harciarek

Wykład
Dla szkół

# data[].attributes.attachment_link.description
Tydzień Mózgu jest coroczną akcją edukacyjną, która ma na celu popularyzowanie wiedzy o mózgu, układzie nerwowym, jego działaniu oraz przedstawienie aktualnych wyników badań w tym obszarze. Do wygłaszania wykładów zapraszani są wybitni specjaliści z dziedzin szeroko rozumianej neuronauki. Wykłady mają charakter otwarty i są adresowane do wszystkich osób zainteresowanych poruszaną problematyką.

# data[].attributes.headline
Dzieła Wisławy Szymborskiej na Spitsbergenie

# data[].attributes.subject
Dzieła Wisławy Szymborskiej na Spitsbergenie

# data[].attributes.body
Cała twórczość Wisławy Szymborskiej zostanie zdeponowana w Światowym Archiwum Arktycznym na Spitsbergenie. Przekazanie dzieł noblistki do „Biblioteki Końca Świata” nastąpi 8 kwietnia.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Cała twórczość Wisławy Szymborskiej zostanie zdeponowana w Światowym Archiwum Arktycznym na Spitsbergenie. Przekazanie dzieł noblistki do „Biblioteki Końca Świata" nastąpi 8 kwietnia.
Projekt objął całą twórczość Szymborskiej - wszystkie teksty poetyckie, prozatorskie, felietony i listy, które wyszły spod pióra noblistki i zostały do tej pory opublikowane. Dzieła zapisano na specjalistycznej taśmie światłoczułej - piqlFilm. Obecnie jest to najbezpieczniejszy i najtrwalszy nośnik danych na świecie. Jego trwałość szacuje się na ponad 500 lat.

Do momentu zdeponowania w „Bibliotece Końca Świata" nośnik jest przechowywany w Fundacji Wisławy Szymborskiej w Krakowie, która zrealizowała to przedsięwzięcie we współpracy z Wydawnictwem Znak oraz firmą Piql Polska.

Światowe Archiwum Arktyczne zostało założone w 2017 roku przez norweską firmę Piql, która opracowała innowacyjną technologię zapisu danych na analogowym nośniku. Misją firmy jest zapewnienie ochrony ważnym dziełom kultury. Jeśli archiwa narodowe ulegną zniszczeniu, np. w wyniku konfliktów zbrojnych czy katastrof klimatycznych, najważniejsze dzieła ludzkości będzie można odzyskać ze spitsbergeńskiej biblioteki.

Przez cztery lata istnienia archiwum pozyskano do niego dane między innymi z Europejskiej Agencji Kosmicznej, Muzeum Narodowego Norwegii, a także z Biblioteki Watykańskiej. Od października 2020 roku jest tu również zdeponowana twórczość Olgi Tokarczuk. W kwietniu biblioteka wzbogaci się o dzieła Wisławy Szymborskiej.

Tematy: poezja i dramat, Wisława Szymborska, Znak

# data[].attributes.attachment_link.title
Dzieła Wisławy Szymborskiej trafią do "Biblioteki Końca Świata" na Spitsbergenie

# data[].attributes.attachment_link.description
Cała twórczość Wisławy Szymborskiej zostanie zdeponowana w Światowym Archiwum Arktycznym na Spitsbergenie. Przekazanie dzieł noblistki do „Biblioteki Końca Świata" nastąpi 8 kwietnia. Projekt objął całą twórczość Szymborskiej - wszystkie teksty poetyckie, prozatorskie, felietony i listy, które wyszły spod pióra noblistki i zostały do tej pory opublikowane. Dzieła zapisano na specjalistycznej taśmie światłoczułej - piqlFilm.

# data[].attributes.headline
Dzień Świętego Patryka           w Dworze Artusa

# data[].attributes.subject
Dzień Świętego Patryka           w Dworze Artusa

# data[].attributes.body
Gdzie w Toruniu szukać elementów kultury celtyckiej? Czy słusznie Dzień Świętego Patryka kojarzy nam się z zielonym kolorem, koniczynkami, piwem i whiskey?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Czy wiecie, że 17 marca, przypada Dzień Świętego Patryka? O tym, jak przygotować się do jego obchodzenia oraz jak świętuje się ten wyjątkowy dzień w jego ojczyźnie - Irlandii - porozmawiamy z dwójką naszych gości: Katarzyną Tomaszewską oraz Tomaszem Gezelą. Oboje w Irlandii spędzili długie lata życia, więc o tradycjach i zwyczajach związanych z 17 marca wiedzą prawie wszystko!

Czy słusznie Dzień Świętego Patryka kojarzy nam się z zielonym kolorem, koniczynkami, piwem i whiskey? Jak prawidłowo świętować nadchodzący dzień? Gdzie w Toruniu szukać elementów kultury celtyckiej? O tym wszystkim dowiemy się z rozmowy Łukasza Wudarskiego z naszymi ekspertami!

Do zobaczenia na - w czasie transmisji będziecie mogli zadawać pytania, które przekażemy Katarzynie i Tomaszowi. Sali Wielkiej, a także artusowym i YouTube

Katarzyna Tomaszewska - z wykształcenia magister historii sztuki i antropologii kultury. Autorka książka Weduta. Subiektywny miniprzewodnik po Dublinie. W Toruniu pracuje jako przewodniczka, od kilku lat w ramach festiwalu Celtycki Gotyk opowiada o zielonej wyspie. W Irlandii mieszkała również 6 lat. W tym czasie brała czynny udział w życiu kulturalnym Polonii. Była redaktorką naczelną strony internetowej Polskiego Centrum Informacji i Kultury w Dublinie, dziennikarką działu kultura w gazecie Polski Kurier, nauczycielem Sztuki i Polskiej Kultury w polskiej szkole weekendowej SEN w Dublinie, a później przewodnikiem po Dublinie (Muzeum Dublinia & Viking World, No 29 House, Christ Churche Cathedral) i pilotem wycieczek po Irlandii.

Tomasz Gezela - dziennikarz, filmowiec, promotor kultury hip-hop. Z zawodu prasoznawca. Współorganizator festiwalu tanecznego Urban Dance Meeting. Bloger. Zajmuje się produkcją filmów o tematyce sportowej. Związany na stałe z toruńskim klubem koszykarskim Twarde Pierniki, gdzie pracuje z zawodnikami drużyny Polski Cukier Toruń. Współpracuje także z klubem żużlowym KS Toruń. Jego drugą ojczyzną jest Irlandia, gdzie spędził ponad sześć lat, animując środowisko hiphopowe w Dublinie. Stały bywalec eventów breakingowych na całym świecie. Miłośnik literatury reportażu oraz szeroko pojętych mediów. Oddany fan filmów Spike'a Lee. W wolnych chwilach biega.

# data[].attributes.attachment_link.title
Świat i okolice EXTRA | Irlandia - Dwór Artusa

# data[].attributes.attachment_link.description
Czy wiecie, że 17 marca, przypada Dzień świętego Patryka? O tym, jak przygotować się do jego obchodzenia oraz jak świętuje się ten wyjątkowy dzień w jego ojczyźnie - Irlandii - porozmawiamy z dwójką naszych gości: Katarzyną Tomaszewską oraz Tomaszem Gezelą. Oboje w Irlandii spędzili długie lata życia, więc o tradycjach i zwyczajach związanych z 17 marca wiedzą prawie wszystko!

# data[].attributes.body
Z okazji Roku Lema biblioteka internetowa Wolne Lektury we współpracy z Fundacją Polskiego Funduszu Rozwoju opublikuje 18 książek, które miały istotny wpływ na twórczość Stanisława Lema.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Z okazji Roku Lema biblioteka internetowa Wolne Lektury we współpracy z Fundacją Polskiego Funduszu Rozwoju opublikuje 18 książek, które miały istotny wpływ na twórczość Stanisława Lema. Jak zawsze książki zostaną udostępnione na wolnej licencji, co oznacza, że można będzie je czytać i rozpowszechniać bez opłat.
Rok 2021 obfituje w konkursy, konferencje, wystawy i inne wydarzenia związane z twórczością Stanisława Lema. Biblioteka Wolne Lektury oraz Fundacja Polskiego Funduszu Rozwoju dołączają do obchodów, zapowiadając wspólnie publikację 18 książek ważnych dla pisarza. Będą to głównie dzieła science fiction, w tym pierwszy utwór, w którym pojawiło się słowo „robot", czyli „R.U.R." Karela Čapka, w nowym tłumaczeniu Martyny M. Lemańczyk. W Wolnych Lekturach ukaże się też dzieło klasyki literatury rosyjskiej - „Wspomnienia z martwego domu" Fiodora Dostojewskiego w tłumaczenia Józefa Tretiaka. Nie zabraknie polskiego akcentu, czyli opowiadań grozy Stefana Grabińskiego z tomów „Księga ognia", „Niesamowita opowieść", „Z wyjątków. W pomrokach wiary", a także powieści „Cień Bafometa" oraz „Klasztor i morze". Każda z nich ukaże się w formie e-booka i audiobooka.

Kolekcja „Stanisław Lem poleca" to wybór tekstów, które Lem polecał młodym czytelnikom, a które są dziś polskiemu odbiorcy całkowicie nieznane bądź też zapomniane z powodu archaicznych tłumaczeń lub niewielkiej dostępności na rynku książki.

„Od 13 lat publikujemy dzieła literatury polskiej i światowej, zarówno te należące do tzw. kanonu, jak i te mniej znane. W ostatnich latach dzięki naszym działaniom w bibliotece ukazała się m.in. kolekcja polskiej poezji współczesnej 'Wiersz wolny', w której znajduje się już ponad 30 tomów poetyckich polskich poetek i poetów, czym uzupełniliśmy rodzimy rynek książki o dzieła ważne, choć niekomercyjne, których polskim wydawcom nie opłaca się wydawać. Teraz, dzięki wsparciu fundacji Polskiego Funduszu Rozwoju, możemy opublikować kolejne książki" - mówi Paulina Choromańska, wiceprezeska fundacji Nowoczesna Polska.

„Ze względu na misję naszej Fundacji oraz cele postawione przed Centralnym Domem Technologii postanowiliśmy aktywnie włączyć się w obchody Roku Lema i zaproponować szereg działań dla dzieci, młodzieży, osób dorosłych oraz seniorów. Jedną z naszych aktywności jest wsparcie fundacji Nowoczesna Polska w publikacji i bezpłatnym udostępnieniu 18 książek, które wpłynęły na twórczość tego wybitnego pisarza. Cieszymy się, że dzięki naszej współpracy każdy będzie mógł mieć dostęp do literatury, którą cenił i polecał Stanisław Lem" - mówi Magdalena Grzankowska, prezes Fundacji Polskiego Funduszu Rozwoju.

W planach jest także przygotowanie cyklu warsztatów i spotkań autorskich, które odbędą się już tej wiosny. Więcej informacji powinniśmy poznać wkrótce.

Tematy: audiobooki, ebook, fantastyka i groza, Fiodor Dostojewski, Fundacja Nowoczesna Polska, Karel Čapek, R.U.R., Stanisław Lem, Stefan Grabiński, Wolne Lektury

# data[].attributes.attachment_link.title
Wolne Lektury udostępnią bezpłatnie 18 książek, które wpłynęły na twórczość Stanisława Lema

# data[].attributes.attachment_link.description
Z okazji Roku Lema biblioteka internetowa Wolne Lektury we współpracy z Fundacją Polskiego Funduszu Rozwoju opublikuje 18 książek, które miały istotny wpływ na twórczość Stanisława Lema. Jak zawsze książki zostaną udostępnione na wolnej licencji, co oznacza, że można będzie je czytać i rozpowszechni

# data[].attributes.headline
Haruki Murakami wydaje książkę, w której pokazuje        i  opisuje swoją kolekcję koszulek 

# data[].attributes.subject
Haruki Murakami wydaje książkę, w której pokazuje        i  opisuje swoją kolekcję koszulek 

# data[].attributes.body
Wielu czytelników Harukiego Murakamiego słyszało o jego kolekcji 10 tysięcy płyt winylowych i zamiłowaniu do biegania, ale nie wszyscy wiedzą, że japoński pisarz ma jeszcze jedną pasję: zbiera koszulki.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wielu czytelników Harukiego Murakamiego słyszało o jego kolekcji 10 tysięcy płyt winylowych i zamiłowaniu do biegania, ale nie wszyscy wiedzą, że japoński pisarz ma jeszcze jedną pasję: zbiera koszulki. Pod koniec 2021 roku na rynku anglojęzycznym ukaże się książka, w której autor „Kroniki ptaka nakręcacza" pokazuje i opisuje swoje ulubione T-shirty.
Znamy zawartość publikacji, ponieważ jeszcze w 2020 roku została ona wydana w Japonii. W 240-stronicowej książce zatytułowanej „Murakami T. The T-Shirts I Love" znajdują się zdjęcia ponad 100 ulubionych koszulek Murakamiego, z obszernej kolekcji, którą posiada. Wśród nich m.in. takie unikaty, jak T-shirt z koncertu Bruce'a Springsteena na Broadwayu, z koncertu The Beach Boys w Honolulu, a nawet koszulka, która zainspirowała pisarza do stworzenia opowiadania „Tony Takitani". W zestawie nie brak też T-shirtów na zakończenie maratonu, jak i tych związanych z piwem.

Zdjęciom towarzyszą eseje poświęcone koszulkom, które pisarz publikował od sierpnia 2018 roku do stycznia 2020 roku w magazynie „Popeye". Całość uzupełnia wywiad z Murakamim, który przeprowadził Kunichi Nomura. Tematu rozmowy nietrudno się domyślić.

Nie jest to jedyna aktywność pisarza na polu szeroko pojętej mody. Niedawno Murakami podjął współpracę z japońską firmą odzieżową Uniqlo, w ramach której w połowie marca do sprzedaży trafiła linia T-shirtów sygnowana jego nazwiskiem. Na koszulkach znalazły się motywy nawiązujące do książek i audycji radiowej bestsellerowego autora, m.in. koty, ptaki i płyty.

Przy okazji Murakami udzielił firmowemu magazynowi Uniqlo wywiadu, w którym opowiadał o swoich odzieżowych upodobaniach. „Staram się nosić zwykłe ubrania, im prostsze, tym lepsze. Dżinsy i T-shirt, bluza lub sweter. Ponieważ nie muszę pokazywać się w biurze, mogę założyć cokolwiek mi się podoba. Ale zawsze mam na sobie to samo. Nie jestem pewien, czy potrafię powiedzieć, dlaczego tak jest" - przyznaje.

Czytelników może zaciekawić anegdota, która ujawnia, po co Murakami zawsze nosi przy sobie zapasową parę długich spodni. „Latem zawsze noszę koszulkę, szorty i klapki. Pewnego razu zaproszono mnie do tradycyjnej restauracji w Ginzie, ale kiedy pokazałem się ubrany w ten sposób, host zatrzymał mnie przy drzwiach i powiedział: 'W szortach nie można wchodzić'. Zaskoczyło mnie to, bo przecież byłem gościem. Na szczęście zawsze na taką sytuację pakuję do torby parę spodni z długimi nogawkami, więc założyłem je na szorty i wszystko grało. Host nie mógł uwierzyć w to, co zobaczył. Pomysł noszenia przy sobie zapasowych spodni podchwyciłem od pisarza Komimasy Tanaki. Na projekcje filmowe prawie zawsze udawał się w szortach, ale w salach kina było zimno. Więc kiedy tam docierał, zakładał długie spodnie, które miał w torbie. Pomyślałem, że to świetny pomysł i zacząłem robić tak samo" - opowiada Murakami.

Ostatnie aktywności publiczne pisarza mogą zdziwić tych, którzy pamiętają go jako osobę chroniącą swoją prywatność. Tymczasem stosunkowo niedawno wydał książkę, w której ujawnił sekrety swojego warsztatu pisarskiego, odpowiadał na liczne pytania czytelników (materiały te w Japonii również zebrano w książce), zaczął prowadzić audycje radiową, a nawet podarował swoje archiwum i kolekcję winyli Uniwersytetowi Waseda w Tokio, gdzie obecnie powstaje Biblioteka Harukiego Murakamiego.

I na to pisarz ma odpowiedź. „Należy wziąć pod uwagę, że moja pozycja stopniowo się zmieniała na przestrzeni lat. Kiedyś byłem zadowolony z robienia swoich rzeczy, ale kiedy się zestarzałem i zyskałem umiarkowaną pozycję społeczną, zacząłem czuć, że muszę wywiązywać się ze swoich obowiązków. Po tych wszystkich latach, które spędziłem za granicą, mogę wciąż być osobą prywatną i żyć wszędzie, ale w coraz większym stopniu część mnie chce zaakceptować moją tożsamość jako japońskiego autora" - wyznaje, dodając że to m.in. potrzeba ugruntowania się na tej pozycji stanowiła motywację do stworzenia biblioteki Murakamiego.

# data[].attributes.attachment_link.title
Haruki Murakami wydaje książkę, w której pokazuje i opisuje swoją kolekcję koszulek

# data[].attributes.attachment_link.description
Wielu czytelników Harukiego Murakamiego słyszało o jego kolekcji 10 tysięcy płyt winylowych i zamiłowaniu do biegania, ale nie wszyscy wiedzą, że japoński pisarz ma jeszcze jedną pasję: zbiera koszulki. Pod koniec 2021 roku na rynku anglojęzycznym ukaże się książka, w której autor "Kroniki ptaka nak

# data[].attributes.headline
25. rocznica śmierci Krzysztofa Kieślowskiego

# data[].attributes.subject
25. rocznica śmierci Krzysztofa Kieślowskiego

# data[].attributes.body
W sobotę 13 marca mija ćwierć wieku od śmierci Krzysztofa Kieślowskiego, jednego z najwybitniejszych polskich reżyserów.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nie mam wielkiego talentu filmowego. Miał go na przykład Orson Welles (...) − tak mówił o sobie polski reżyser Krzysztof Kieślowski, który za „wybitny twórczy wkład do kultury ruchomego obrazu" został uhonorowany członkostwem Brytyjskiego Instytutu Filmowego. Był też członkiem Akademii Filmowej w USA.

Warto przypomnieć, że zanim się to stało, Kieślowski jako młody człowiek przez kilka miesięcy uczęszczał do szkoły pożarniczej we Wrocławiu. W Autobiografii wspominał ją tak: W szkole strażackiej nie dali mi specjalnie w kość, ale zrozumiałem jedno: że nie mogę robić różnych rzeczy, które są związane z regulaminem, z trąbką, z gwizdkiem. [...] To wynika z indywidualizmu. Wcześniej, w latach 1951-1960, mieszkał w Sokołowsku niedaleko Wałbrzycha, gdzie od kilku lat odbywa się Międzynarodowy Festiwal HOMMAGE A KIEŚLOWSKI.

13 marca 2021 roku mija 25 rocznica śmierci reżysera. Jest to wyjątkowa okazja, by zaprezentować materiały promujące jego filmy, zgromadzone w ossolińskich zbiorach dokumentów życia społecznego.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Aktualności. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

# data[].attributes.attachment_link.title
Krzysztof Kieślowski - 25. rocznica śmierci

# data[].attributes.attachment_link.description
Nie mam wielkiego talentu filmowego. Miał go na przykład Orson Welles (...) − tak mówił o sobie polski reżyser Krzysztof Kieślowski, który za „wybitny twórczy wkład do kultury ruchomego obrazu" został uhonorowany członkostwem Brytyjskiego Instytutu Filmowego. Był też członkiem Akademii Filmowej w USA.

# data[].attributes.body
8 książek, których bohaterki warte są zapamiętania, poleca autorka bloga Wielki Buk.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Świętujmy razem nadchodzący Międzynarodowy Dzień Kobiet! Święto kobiecości, święto dziewczęcości, czyli święto jak najbardziej wyjątkowe - nasze Święto!
Można na Dzień Kobiet sprawić bliskiej kobitce albo samej sobie (bo czemu nie?) kwiatka, można wyczarować ciacho, a można zapolować na książkę.

W tym roku w ramach inspiracji wybrałam 8 tytułów, różnych gatunków, których bohaterki warte są zapamiętania, warte są Waszej uwagi, warte są tego, byście poznali ich opowieści.

! A jakby tego było mało - czeka na Was również specjalny rabat te 8 wybranych przeze mnie dzisiaj książek na stronie Księgarni Tania Książka:

8% rabatu na hasło: WIELKIBUK8
Czas trwania: 5-7 marca 2021

„Od jednego Lucypera" Anna Dziewit-Meller
Ania znów powraca na rodzinny Śląsk, by snuć poruszającą i wstrząsającą opowieść o śląskich kobietach, górniczkach, o czasach stalinizmu, a wszystko to oparte o prawdziwe wydarzenia, oparte o prawdziwe, wstrząsające historie.

Między słowami znajdziemy tu jednak przejmującą i niezwykle uniwersalną historię kobiecości, emancypacji i rodzinnej traumy, która przechodzi z pokolenia na kolejne pokolenie kobiet.
W tej opowieści jest wszystko co najważniejsze, a nawet więcej, bo okazuje się, że pewne doświadczenia są ponadczasowe, nie tylko z perspektywy kobiet.

„Gorzko, gorzko" Joanna Bator
Moja najulubieńsza polska pisarka powróciła z wyjątkową opowieścią o czterech pokoleniach kobiet, które połączyła wspólna tajemnica i trauma. To wspaniała proza, która zachwyca snującą się niesamowitością niczym w „Stu latach samotności" Marqueza. I pewną jednością, spójnością, która łączy kolejne generacje kobiet.

„Bezmatek" Mira Marcinów
Skomplikowany, zagmatwany, bezlitosny obraz więzi między córką a matką. Rozbebeszony związek rodzinny, pełen wzlotów, choć częściej upadków. O rodzinie i relacjach niełatwych, budowaniu wyidealizowanych portretów i upadku idoli. O rozpaczy, o tęsknocie, o miłości też i o wstydzie. O wspomnieniu. To brutalna opowieść - brutalna w obrazach i brutalnie oddziałująca na czytelnika. Nic dziwnego, że została odznaczona Paszportem Polityki.

„Trzynasta opowieść" Diane Setterfield
Gotycka opowieść o książkach, o pewnej rodzinie i jej dramatycznych losach, a także o siostrach i siostrzanych więzach silniejszych niż śmierć. Pełna pasji, pełna zakazanej miłości, szaleństwa i mroku. Nie sposób jej przewidzieć, nie sposób też nie wysłuchać jej do końca. Diane Setterfield oczarowuje i hipnotyzuje, karmi czytelnika łyżeczka po łyżeczce, a my zauroczeni słuchamy dalej, wciąż nienasyceni. I żałujemy wreszcie, że opowieść dobiegła końca. Prawdziwa perełka.

„Moja przyjaciółka opętana" Grady Hendrix
Wielbiciele Bezsennych Śród i opowieści grozy koniecznie muszą zwrócić uwagę na tę historię wielkiej dziewczyńskiej przyjaźni, szkolnych perypetii i pewnej nocy, która zmieniła wszystko w szalonym kolorowym duchu lat 80.! Przyjaźń to tutaj siła, która potrafi pokonać największe możliwe zło i przetrwać najgorsze próby, a także leczyć traumę, której żadna dziewczyna nigdy nie chce doświadczyć.

„Magik" Magdalena Parys
Rozpoczynający Trylogię Berlińską thriller paryski (od nazwiska autorki) - jedyny w swoim rodzaju gatunek, który łączy dreszczowiec polityczny, kryminał, powieść historyczną i literaturę piękną. To opowieść o demonach przeszłości, które budzą się z uśpienia i o historii, która nigdy się nie kończy. A także o śledztwie, które prowadzi prosto w ciemność.

„Cud, miód, malina" Aneta Jadowska
Idealny wybór dla miłośników fantastyki, czyli Kroniki Rodu Koźlaków, zbiór opowieści o pewnej rodzinie czarownic, ich pełnych szaleństwa przygodach i magicznych wpadkach. Odjechane, pełne czarnego humoru, sarkazmu i magii przygody, wtopy, triumfy i wpadki absolutnie szalonych, niezależnych babeczek, których nie sposób nie pokochać, nie sposób nie polubić. I Babcia Narcyza na dokładkę.

„Ginczanka. Nie upilnuje mnie nikt" Izolda Kiec
Biografia wybitnej, długo uśpionej w niepamięci poetki Zuzanny Ginczanki i próba uchwycenia portretu tej niezwykłej kobiety, która zginęła rozstrzelana w 1944 roku, w wieku zaledwie 27 lat. O jej poezji, o życiu, o wspomnieniach tych, którzy ją znali i zachwycie, który wciąż budzi między słowami.
BONUS:

„Własny pokój" Virginia Woolf
Jeden z esejów najważniejszych. Błyskotliwy, ostry jak brzytwa i wciąż diabelnie aktualny tekst, który każda kobieta mogłaby znać. O idei tytułowego „własnego pokoju", który nie jest wyłącznie dosłowną, fizyczną przestrzenią, ale rozumiany jest jako metafora dla oddania niezależności myśli i pielęgnowania własnego „ja". Ważny tekst. Po prostu.
A wszystkim kobietom, kobietkom, babeczkom i dziewczętom życzę w tym roku dużo siły, wszelkich wspaniałości i wyjątkowych lektur!
Bo warto czytać.

O.

# data[].attributes.attachment_link.description
Świętujmy razem nadchodzący Międzynarodowy Dzień Kobiet! Święto kobiecości, święto dziewczęcości, czyli święto jak najbardziej wyjątkowe - nasze Święto! Można na Dzień Kobiet sprawić bliskiej kobitce albo samej sobie (bo czemu nie?) kwiatka, można wyczarować ciacho, a można zapolować na książkę.

# data[].attributes.headline
10 marca do księgarń trafiła najnowsza powieść Stephena Kinga, „Później”. 

# data[].attributes.subject
10 marca do księgarń trafiła najnowsza powieść Stephena Kinga, „Później”. 

# data[].attributes.body
Mistrz grozy serwuje nam świeżą, a jednocześnie wpisującą się w nurt klasycznych jego dzieł historię o chłopaku, który widzi zmarłych.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
10 marca do księgarń trafi najnowsza powieść Stephena Kinga, „Później". Mistrz grozy serwuje nam świeżą, a jednocześnie wpisującą się w nurt klasycznych jego dzieł historię o chłopaku, który widzi zmarłych. „To, co najbardziej mnie zainteresowało w Jamiem, to dar, z którym się urodził. On akceptuje go jako część siebie, tak jak wtedy, gdybyśmy urodzili się z wrodzonym zniekształceniem stopy lub niewidomi. Przyzwyczailibyśmy się do tej sytuacji, ponieważ nie znalibyśmy innej. To nie jest na przykład Johnny Smith z 'Martwej strefy', który jest zwykłym facetem, a potem ma wypadek i budzi się ze zdolnością widzenia przyszłości" - komentował King w wywiadzie udzielonym „USA Today". Poniżej publikujemy przedpremierowo sam początek powieści „Później", który pozwoli wam zapoznać się z głównym bohaterem.
NIE LUBIĘ ZACZYNAĆ OD przeprosin - jest na to pewnie nawet jakaś zasada w stylu tej, że nie zaczyna się zdania od „więc" - ale po przeczytaniu prawie trzydziestu stron, które już napisałem, mam wrażenie, że muszę to zrobić. Chodzi o pewne słowo, którego stale używam. Od matki nauczyłem się wielu brzydkich wyrazów i (jak się wkrótce przekonacie) używałem ich od wczesnej młodości, ale to słowo do nich nie należy. Chodzi o „później", w wyrażeniach takich jak „nieco później" albo „później dowiedziałem się", albo „dopiero później zrozumiałem". Wiem, że się powtarzam, nie mam jednak wyboru, ponieważ ta historia zaczyna się w czasach, kiedy jeszcze wierzyłem w Świętego Mikołaja i Wróżkę Zębuszkę (choć jako sześciolatek miałem już pewne wątpliwości). Dzisiaj mam dwadzieścia dwa lata, czyli jest później, prawda? Pewnie po czterdziestce - oczywiście pod warunkiem, że dożyję - wspomnę coś, co wydawało mi się zrozumiałe, kiedy byłem dwudziestodwulatkiem, i dotrze do mnie, że wielu rzeczy nie rozumiałem w ogóle. Zawsze jest jakieś później, teraz to wiem. Przynajmniej do śmierci. Bo wtedy wszystko inne jest już wcześniej.

Nazywam się Jamie Conklin i kiedyś wydawało mi się, że na Święto Dziękczynienia narysowałem tak pięknego indyka, że mucha nie siada. Później - zresztą niewiele później - okazało się, że było to raczej gówno, na którym muchy siadają. Czasami prawda jest do dupy.

Myślę, że ta historia to horror. Posłuchajcie.

1

WRACAŁEM Z MATKĄ ZE szkoły do domu. Trzymała mnie za rękę. W drugiej dłoni ściskałem swojego indyka, jednego z tych, które zrobiliśmy w pierwszej klasie tydzień przed Świętem Dziękczynienia. Byłem z niego taki dumny, że z radości prawie waliłem w gacie. Bo wiecie, kładło się rękę na kawałku brystolu i obrysowywało świecówką. Tak powstawał ogon i tułów. Z głową każdy musiał radzić sobie sam.

Pokazałem rysunek mamie, a ona na to, że tak, tak, tak, jasne, jasne, naprawdę super, ale właściwie to chyba nawet go nie widziała. Pewnie myślała o jednej z książek, które próbowała sprzedać. „Opchnąć produkt" - tak o tym mówiła. Bo musicie wiedzieć, że mama była agentką literacką. Dawniej zajmował się tym jej brat, wujek Harry, ale przejęła od niego interes na rok przed tym momentem, o którym wam teraz opowiadam. To długa historia i trochę dołująca.

- Użyłem zieleni leśnej, bo to moja ulubiona kredka. Wiedziałaś o tym, prawda? - zapytałem.

Prawie doszliśmy do naszego budynku. Znajdował się tylko trzy przecznice od szkoły.

Ona na to, że jasne, jasne. I jeszcze:

- Młody, jak wrócimy, to pójdziesz się pobawić albo pooglądasz Barneya, albo Magiczny autobus, bo ja muszę obdzwonić milion osób.

Wtedy to z kolei ja odpowiedziałem, że jasne, jasne, a ona szturchnęła mnie łokciem i uśmiechnęła się. Uwielbiałem wywoływać uśmiech u matki, bo nawet jako sześciolatek rozumiałem, że traktuje świat bardzo poważnie. Później dowiedziałem się, że było tak między innymi z mojego powodu. Podejrzewała, że wychowuje wariata. Dzień, o którym wam opowiadam, to ten, kiedy uznała, że jednak nim nie jestem. Czyli w pewnym sensie musiała poczuć ulgę, a w pewnym sensie wcale nie.

- Nie rozmawiaj o tym z nikim, młody - powiedziała mi później tamtego dnia. - Tylko ze mną. Albo nawet ze mną nie. Dobra?

Odparłem, że dobra. Kiedy jesteś mały i chodzi o twoją mamę, na wszystko mówisz, że dobra. Chyba że chodzi o pójście spać, ma się rozumieć. Albo o dojedzenie brokułu.

Doszliśmy do naszego budynku. Winda dalej była zepsuta. Można by mówić, że gdyby działała, sprawy potoczyłyby się inaczej, ale ja tak nie uważam. Uważam, że ci wszyscy, którzy twierdzą, że o życiu decydują nasze wybory i drogi, jakimi idziemy, pieprzą bzdury. No bo słuchajcie: czy windą, czy schodami, i tak dotarlibyśmy na drugie piętro. Kiedy kapryśny los wskazuje cię palcem, wszystkie drogi prowadzą w to samo miejsce, tak właśnie uważam. Może zmienię zdanie, gdy będę starszy, ale wątpię.

- Pieprzona winda - rzuciła matka. A potem: - Nie słyszałeś tego, młody.

- Czego nie słyszałem? - zapytałem, na co znów odpowiedziała uśmiechem.

To był jej ostatni uśmiech tego popołudnia, na sto procent. Zapytałem, czy chce, żebym poniósł jej siatkę, w której jak zwykle miała maszynopis, tego dnia bardzo gruby, taki pięćsetstronicowy. (Kiedy była ładna pogoda, mama zawsze czytała na ławce przed szkołą, czekając, aż wyjdę).

- Urocza propozycja - odparła. - Ale co ja ci zawsze powtarzam?

- Że każdy musi dźwigać swoje brzemię.

- Dokładniusio.

- To Regis Thomas? - zapytałem.

- Zgadza się. Stary dobry Regis, który płaci za nasz czynsz.

- Coś o kolonii Roanoke?

- Jamie, naprawdę musisz pytać?

Zachichotałem. Wszystko, co pisał stary dobry Regis, było o Roanoke. Właśnie takie brzemię dźwigał.

Weszliśmy schodami na drugie piętro, gdzie znajdowały się dwa mieszkania plus nasze, trzecie, na końcu korytarza. Nasze było najelegantsze. Przed mieszkaniem 3A stali państwo Burkettowie i od razu wiedziałem, że coś jest nie tak, bo pan Burkett palił papierosa, co widziałem po raz pierwszy, zresztą w naszym budynku był zakaz palenia. Oczy miał przekrwione, a siwe włosy sterczały mu na wszystkie strony. Zawsze mówiłem do niego „proszę pana", choć tak naprawdę był panem profesorem Burkettem i wykładał coś bardzo mądrego na Uniwersytecie Nowojorskim. Literaturę angielską i europejską, jak się później dowiedziałem. Jego żona stała boso i miała na sobie koszulę nocną. Ta koszula była bardzo cienka i było przez nią widać to i owo.

- Co się stało, Marty? - zapytała moja matka.

Zanim pan Burkett zdążył odpowiedzieć, pokazałem mu swojego indyka. Zrobiłem to, bo wyglądał smutno, więc chciałem go pocieszyć, ale także dlatego, że byłem bardzo dumny.

- Niech pan popatrzy! Narysowałem indyka! Niech pani popatrzy!

Pokazując rysunek pani Burkett, zasłoniłem nim sobie twarz, bo nie chciałem, by myślała, że patrzę na jej to i owo.

Pan Burkett w ogóle nie zwrócił na to uwagi. Chyba mnie nawet nie słyszał.

- Mam okropną wiadomość, Tio. Dziś rano zmarła Mona.

Matka upuściła między stopy siatkę z maszynopisem i przyłożyła rękę do ust.

- O nie! To nie może być prawda!

Nasz sąsiad zaczął płakać.

- Wstała w nocy i powiedziała, że chce się napić wody. Z powrotem położyłem się spać, a rano leżała na kanapie z kołdrą podciągniętą pod brodę, więc poszedłem do kuchni na palcach i nastawiłem kawę, bo pomyślałem, że ten ładny zapach ją o... o... obudzi...

Wtedy na dobre się rozsypał. Mama chwyciła go za ramiona, tak jak chwytała mnie, kiedy coś sobie zrobiłem, mimo że pan Burkett miał już ze sto lat (siedemdziesiąt cztery, jak się później dowiedziałem).

Właśnie w tym momencie odezwała się do mnie jego żona. Trudno ją było usłyszeć, ale nie tak trudno jak niektórych, bo była jeszcze w miarę świeża.

- James, indyki nie są zielone - powiedziała.

- No ale mój jest - odparłem.

Moja matka wciąż trzymała pana Burketta i tak jakby nim kołysała. Nie słyszeli pani Burkett, bo nie mogli, i nie słyszeli mnie, bo robili dorosłe rzeczy: ona go pocieszała, a on ryczał.

- Wezwałem doktora Allena - ciągnął. - Przyjechał i stwierdził, że chyba miała wyziew. - A przynajmniej coś takiego usłyszałem, bo tak bardzo płakał, że trudno go było zrozumieć. - Zadzwonił do zakładu pogrzebowego. Przyjechali i ją zabrali. Nie wiem, co ja bez niej zrobię.

- Jeżeli mój mąż nie będzie uważał, sfajczy twojej matce włosy papierosem - stwierdziła pani Burkett.

I rzeczywiście to zrobił. Poczułem swąd przypalanych włosów, taki kojarzący się z salonem kosmetycznym. Mama była zbyt uprzejma, żeby coś powiedzieć, ale zmusiła go, żeby ją puścił, a potem wyjęła mu z ręki papierosa, rzuciła go na podłogę i zdeptała. Pomyślałem, że brzydko zrobiła, bo nie wolno tak śmiecić, ale się nie odezwałem. Rozumiałem, że to wyjątkowa sytuacja.

Wiedziałem też, że mógłby się przerazić, gdybym dalej rozmawiał z jego żoną. Mama zresztą też. Nawet małe dziecko wie parę podstawowych rzeczy, jeśli tylko nie ma nierówno pod sufitem. Mówi się „proszę", mówi się „dziękuję", nie wymachuje się ptaszkiem przy ludziach, nie żuje się jedzenia z otwartą buzią i nie rozmawia z martwymi ludźmi, kiedy stoją tuż obok żywych, którzy właśnie zaczynają tęsknić. Na swoją obronę chcę powiedzieć tylko tyle, że kiedy ją zobaczyłem, nie wiedziałem, że nie żyje. Później nauczyłem się lepiej dostrzegać różnicę, ale wtedy dopiero się tego uczyłem. To jej koszula nocna prześwitywała, nie ona. Martwi wyglądają tak samo jak żywi, tylko że zawsze mają na sobie ubranie, w którym umarli.

Tymczasem pan Burkett opisywał wszystko po kolei. Powiedział mojej matce, że siedział na podłodze przy kanapie i trzymał żonę za rękę, dopóki nie przyjechał doktor, a po nim ktoś z zakładu pogrzebowego, żeby ją zabrać. „Odtransportować" - tak konkretnie powiedział, a ja nie rozumiałem, co to znaczy, dopóki mama mi nie wytłumaczyła. Najpierw, może z powodu zapachu jej przypalanych włosów, myślałem, że powiedział „z zakładu pięknościowego". Jego płacz zdążył się już trochę uspokoić, ale teraz znowu się nasilił.

- Nie ma jej biżuterii. Ani obrączki, ani pierścionka zaręczynowego, tego z dużym brylantem. Szukałem na szafce po jej stronie łóżka, tam gdzie zawsze je kładzie, kiedy wciera sobie w dłonie tę śmierdzącą maść na artretyzm...

- Faktycznie cuchnie - przyznała pani Burkett. - Lanolina to w zasadzie płyn do odkażania owiec, ale naprawdę pomaga.

Kiwnąłem głową na znak, że zrozumiałem, ale nic nie mówiłem.

- ...i na umywalce w łazience, bo tam je czasami zostawia... Szukałem wszędzie!

- Na pewno się znajdą - pocieszyła pana Burketta moja matka. Teraz, gdy jej włosy były bezpieczne, znowu wzięła go w ramiona. - Znajdą się, Marty, nie martw się.

- Tak strasznie za nią tęsknię! Tęsknię już teraz!

Pani Burkett pomachała sobie ręką przed twarzą.

- Daję mu sześć tygodni, zanim zaprosi Dolores Magowan na lunch.

Jej mąż ryczał, a mama uspokajała go po swojemu, tak jak zawsze uspokajała mnie, kiedy obtarłem kolano albo gdy pewnego razu chciałem jej zrobić herbatę i wylałem sobie na rękę wrzątek. Innymi słowy, robiła dużo hałasu, dlatego zaryzykowałem, chociaż cicho:

- Gdzie jest pani biżuteria? Wie pani?

Oni po śmierci muszą mówić prawdę. Jako sześciolatek nie wiedziałem o tym; sądziłem po prostu, że wszyscy dorośli mówią prawdę, i żywi, i martwi. Oczywiście wtedy wydawało mi się również, że Złotowłosa z bajki o trzech misiach była prawdziwą dziewczynką. Możecie sobie mówić, że byłem głupi. Przynajmniej nie wierzyłem, że tamte misie naprawdę umiały mówić.

- Na górnej półce szafy w przedpokoju - odpowiedziała. - Bardzo głęboko, za albumami.

- Dlaczego tam? - zapytałem, a matka dziwnie na mnie spojrzała.

Z jej perspektywy rozmawiałem z pustymi drzwiami... chociaż już wtedy wiedziała, że nie jestem taki jak inne dzieci. Po tym, co wydarzyło się w Central Parku, a nie było to przyjemne - opowiem później -usłyszałem, jak któremuś ze znajomych redaktorów mówi przez telefon, że jestem „jasnowidzący"; wystraszyłem się jak cholera, bo myślałem, że to znaczy, że mam coś z oczami.

- Nie mam zielonego pojęcia - odparła pani Burkett.

- Pewnie już wtedy miałam wylew. Moje myśli tonęły we krwi.

„Moje myśli tonęły we krwi". Nigdy tego nie zapomniałem.

Mama zaproponowała, żeby pan Burkett przyszedł do nas na herbatę („albo coś mocniejszego"), ale odmówił, bo chciał jeszcze raz poszukać zaginionej biżuterii żony. Zapytała, czy chce trochę chińszczyzny, którą zamierzała zamówić na kolację, a on na to, że bardzo chętnie, dziękuję, Tio.

Matka powiedziała de nada (co powtarzała prawie tak często jak „tak, tak, tak" i „jasne, jasne"), a potem obiecała, że przyniesiemy mu jedzenie koło szóstej, chyba że woli zjeść u nas, bo jeśli tak, to zapraszamy. Odpowiedział, że nie, woli u siebie, ale chciałby, żebyśmy zjedli razem z nim. Tylko że tak naprawdę powiedział „u nas", jakby pani Burkett ciągle żyła. A nie żyła, chociaż była obecna przy tej rozmowie.

- Wtedy już na pewno znajdziesz jej biżuterię - dodała mama. Wzięła mnie za rękę. - Chodź, Jamie. Z panem Burkettem spotkamy się później, ale teraz zostawmy go samego.

- Indyki nie są zielone, Jamie - powtórzyła pani Burkett. - A zresztą to w ogóle nie wygląda jak indyk.

Wygląda jak kleks, z którego sterczą palce. Rembrandtem to ty nie będziesz.

Martwi muszą mówić prawdę, co jest dobre, kiedy chce się poznać odpowiedź na jakieś pytanie, ale jak już mówiłem, czasami prawda jest do dupy. Zaczynałem być zły na panią Burkett, potem jednak się rozpłakała, więc mi przeszło. Odwróciła się do męża i spytała:

- Kto teraz będzie pilnował, żebyś trafił paskiem w szlufkę z tyłu spodni? Dolores Magowan? Już to widzę! - Pocałowała go w policzek... albo raczej pocałowała okolicę jego policzka, nie umiałem tego odróżnić. - Kochałam cię, Marty. Dalej cię kocham.

Uniósł rękę i podrapał się w miejscu, którego dotknęła ustami, jakby go zaswędziało. Pewnie tak o tym pomyślał.

2

NO WIĘC OWSZEM, WIDZĘ martwych ludzi. O ile pamiętam, to od zawsze. Ale to nie tak jak w tym filmie z Bruce'em Willisem. Czasami to jest ciekawe, czasami przerażające (jak tamten gość w Central Parku), czasami wkurzające, natomiast zwykle po prostu... jest. To coś jak leworęczność, umiejętność gry na klasycznym instrumencie w wieku trzech lat albo wczesny początek alzheimera, zupełnie jak u wujka Harry'ego w wieku zaledwie czterdziestu dwóch lat. Ja miałem dopiero sześć, więc ktoś czterdziestodwuletni wydawał mi się stary, ale nawet wtedy rozumiałem, że to bardzo wcześnie, żeby zapomnieć, kim się jest. Albo jak się nazywają różne rzeczy - z niewiadomego powodu właśnie to przerażało mnie najbardziej, kiedy odwiedzaliśmy wujka Harry'ego. Jego myśli nie tonęły we krwi z pękniętego naczynka, lecz mimo wszystko tonęły.

Poczłapaliśmy do mieszkania 3C i mama otworzyła drzwi. Trochę to trwało, ponieważ były w nich trzy zamki. Mówiła, że taka jest cena życia w dobrym stylu. Mieliśmy sześciopokojowe mieszkanie z widokiem na aleję. Mama nazywała je Pałacem przy Parku. Dwa razy w tygodniu przychodziła sprzątaczka. Mama trzymała range rovera w garażu przy Drugiej Alei i czasami jeździliśmy do wujka Harry'ego do Speonk. Dzięki Regisowi Thomasowi i paru innym pisarzom (ale głównie staremu dobremu Regisowi) żyliśmy pełną gębą... do czasu. Ale ten przygnębiający rozwój wydarzeń omówię już niedługo. Z perspektywy lat mam wrażenie, że moje życie było jak powieść Dickensa, tylko że z bluzgami.

Mama rzuciła na kanapę siatkę z maszynopisem i torebkę, a potem usiadła. Z kanapy dobiegło pierdnięcie, które zazwyczaj nas bawiło, natomiast tego dnia nie.

- Jezu kurwa Chryste - powiedziała mama i zaraz podniosła rękę, jakby chciała powstrzymać te słowa. - Nie...

- Nie słyszałem tego, oczywiście.

- Dobrze. Powinnam mieć taką elektryczną obrożę, która porażałaby mnie prądem za każdym razem, kiedy przy tobie zaklnę. Może to by mnie czegoś nauczyło. - Wysunęła dolną wargę i zdmuchnęła grzywkę. - Mam do przeczytania jeszcze dwieście stron nowego Regisa...

- Jaki tytuł? - zapytałem, dobrze wiedząc, że w tytule będzie Roanoke. Jak zawsze.

- Widmowa panna z Roanoke. To jedna z jego lepszych książek, jest w niej dużo se... dużo przytulania i całowania.

Zmarszczyłem nos.

- Sorry, młody, panie uwielbiają te bijące serca i rozgrzane uda. - Spojrzała na siatkę z maszynopisem Widmowej panny z Roanoke, jak zwykle spiętym kilkoma gumkami recepturkami, z których jedna zawsze pękała, a wtedy mama rzucała najlepszymi bluzgami. Niektórych używam do dziś. - W tej chwili mam ochotę tylko na kieliszek wina. Albo może całą butelkę. Mona Burkett była wkurzająca jak cholera, może bez niej Marty'emu będzie nawet lepiej, ale w tej chwili jest załamany. Boże, mam nadzieję, że ma jakichś krewnych, bo bycie Naczelną Pocieszycielką średnio mi się uśmiecha.

- Ona też go kochała - powiedziałem.

Mama popatrzyła na mnie dziwnie.

- Tak myślisz?

- Wiem to. Powiedziała coś wrednego o moim indyku, ale potem się rozpłakała i pocałowała pana Burketta w policzek.

- James, ty to sobie wyobraziłeś - rzuciła, lecz bez przekonania.

Wtedy musiała już rozumieć coś więcej, jestem tego pewien, ale dorosłym jest trudno uwierzyć i zaraz wam powiem dlaczego. Kiedy w dzieciństwie dowiadują się, że Święty Mikołaj nie istnieje, Złotowłosa nie jest prawdziwa, a zając wielkanocny to ściema - podaję tylko trzy przykłady, choć mógłbym więcej -tworzy się pewien kompleks i przestają wierzyć w cokolwiek, czego nie mogą zobaczyć na własne oczy.

- Wcale sobie tego nie wyobraziłem. Powiedziała, że nie będę Rembrandtem. Kto to jest?

- Taki artysta - wyjaśniła mama i znowu zdmuchnęła grzywkę.

Nie wiem, dlaczego po prostu jej nie ścięła albo nie czesała się inaczej. Choć mogła, bo była bardzo ładna.

- Kiedy pójdziemy do pana Burketta, ani mi się waż mówić o tym, co ci się wydaje, że widziałeś.

- Nie powiem. Ale ona miała rację, mój indyk jest do kitu. - Było mi z tego powodu przykro.

Mama chyba to zauważyła, bo wyciągnęła ramiona.

- Chodź tu, młody.

Podszedłem i przytuliłem się do niej.

- Twój indyk jest piękny. To najpiękniejszy indyk, jakiego w życiu widziałam. Powieszę go na lodówce i zostanie tam na zawsze.

Uścisnąłem ją jak najmocniej i przywarłem twarzą do zagłębienia w jej ramieniu, tak żeby poczuć jej perfumy.

- Kocham cię, mamo.

- Ja też cię kocham, Jamie, na milion procent. A teraz idź się pobaw albo coś pooglądaj. Muszę trochę podzwonić, zanim zamówię chińszczyznę.

- Dobra. - Ruszyłem do swojego pokoju, lecz się zatrzymałem. - Położyła biżuterię na górnej półce szafy w przedpokoju, za jakimiś albumami.

Matka patrzyła na mnie z rozdziawionymi ustami.

- Dlaczego miałaby je tam schować?

- Zapytałem, ale powiedziała, że nie wie. Mówiła, że wtedy jej myśli tonęły już we krwi.

- O Boże - szepnęła mama i dotknęła ręką szyi.

- Kiedy pójdziemy do niego z chińszczyzną, powinnaś mu to jakoś powiedzieć. Przestanie się martwić. Mogę zamówić kurczaka generała Tso?

- Tak. I brązowy ryż zamiast białego.

- Jasne, jasne - rzuciłem i poszedłem bawić się klockami Lego.

Budowałem robota.

3

MIESZKANIE BURKETTÓW BYŁO MNIEJSZE od naszego, ale ładne. Po kolacji, kiedy jedliśmy ciasteczka z wróżbą (w moim było napisane: Pióro w dłoni jest lepsze od ptaka w powietrzu, co zupełnie nie miało sensu), mama zapytała:

- Marty, szukałeś może w szafach? Tej biżuterii Mony.

- Po co miałaby chować biżuterię w szafie? - Całkiem sensowne pytanie.

- No, skoro miała wylew, mogła nie myśleć przytomnie.

Jedliśmy przy okrągłym stoliku we wnęce kuchennej. Pani Burkett siedziała na jednym ze stołków przy blacie i kiedy mama to powiedziała, zaczęła żywiołowo kiwać głową.

- Może sprawdzę - powiedział pan Burkett. Zabrzmiało to dość nieprecyzyjnie. - Teraz jestem zbyt zmęczony i roztrzęsiony.

- Szafę w sypialni sprawdź przy okazji. Ja sprawdzę teraz tę w przedpokoju. Po wieprzowinie w sosie słodko‑kwaśnym dobrze mi zrobi trochę ruchu.

- Sama to wszystko wymyśliła? - odezwała się pani Burkett. - Nie wiedziałam, że jest taka mądra.

Zaczynałem ją słyszeć coraz słabiej. Wkrótce miałem nie słyszeć jej już w ogóle i tylko widzieć, że porusza ustami, jakby znajdowała się za grubą szybą. Niedługo potem miała zniknąć zupełnie.

- Moja mama jest bardzo mądra - powiedziałem.

- Nigdy nie twierdziłem, że nie - odparł pan Burkett. - Ale jeśli znajdzie tę biżuterię w przedpokoju, to mi kaktus wyrośnie.

W tej samej chwili moja matka zawołała: „Bingo!" i weszła do kuchni z biżuterią na wyciągniętej dłoni. Obrączka wyglądała dość zwyczajnie, za to pierścionek zaręczynowy był wielki jak gałka oczna. Mocno się świecił.

- O mój Boże! - zawołał pan Burkett. - Jakim cudem...?

- Pomodliłam się do świętego Antoniego - wyjaśniła mama, zerkając przy tym na mnie. I uśmiechając się. - „Święty Antku, spójrz tu z nieba, zgubę szybko znaleźć trzeba!" I jak widzisz, podziałało.

Miałem ochotę przypomnieć panu Burkettowi, żeby czasem podlewał tego kaktusa, ale się powstrzymałem. To nie był dobry czas na żarty, a poza tym mama zawsze powtarza, że nikt nie lubi przemądrzalców.
(...)

Stephen King „Później"
tłumaczenie: Rafał Lisowski
wydawnictwo: Albatros
ilość stron: 384

Opis: Tylko umarli nie mają sekretów. Jamie od najmłodszych lat widuje zmarłych. I nie przypomina to tego, co znamy ze słynnego filmu z Bruce'em Willisem. Jamie może zobaczyć to, czego nikt inny nie widzi, i poznać sekrety, których nikt inny nie zna. Ale cena, jaką musi płacić za swoje nadnaturalne zdolności, jest bardzo wysoka. O czym doskonale wie matka Jamiego, która namawiała go, aby nikomu nie mówił, co potrafi. Taki dar nie może długo jednak pozostać niezauważony. I Jamie wkrótce będzie musiał pomagać nowojorskiej policji w śledztwie w sprawie, w której pewien morderca groził uderzeniem zza grobu.

„Później", najnowsza powieść Stephena Kinga, to horror w najlepszym wydaniu - przerażający i poruszający. To także historia o straconej niewinności i konieczności wyborów między dobrem a złem. Uważny czytelnik znajdzie w niej echa jednej z najsławniejszych powieści Kinga - „To" - i odpowiedź na pytanie, co trzeba zrobić, aby stawić czoło złu we wszystkich jego postaciach.

Kategoria: fragmenty książek

# data[].attributes.attachment_link.title
Jamie i jego wyjątkowy dar. Przeczytaj przed premierą fragment nowej powieści Stephena Kinga "Później"

# data[].attributes.attachment_link.description
10 marca do księgarń trafi najnowsza powieść Stephena Kinga, „Później". Mistrz grozy serwuje nam świeżą, a jednocześnie wpisującą się w nurt klasycznych jego dzieł historię o chłopaku, który widzi zmarłych. „To, co najbardziej mnie zainteresowało w Jamiem, to dar, z którym się urodził.

# data[].attributes.headline
7 marca mija 24. rocznica śmierci Agnieszki Osieckiej

# data[].attributes.subject
7 marca mija 24. rocznica śmierci Agnieszki Osieckiej

# data[].attributes.body
Sprawdźcie swą wiedzę na temat piosenek z tekstami legendarnej poetki. https://kultura.onet.pl/muzyka/wiadomosci/osiecka-w-tvp-jak-dobrze-znasz-piosenki-agnieszki-osieckiej-quiz/wc2mhm8

# data[].attributes.headline
3 marca obchodzimy Międzynarodowy Dzień Pisarzy i Pisarek

# data[].attributes.subject
3 marca obchodzimy Międzynarodowy Dzień Pisarzy i Pisarek

# data[].attributes.body
Jak zacząć pisać książkę?
https://lubimyczytac.pl/miedzynarodowy-dzien-pisarzy-i-pisarek-jak-zaczac-pisac-ksiazke

# data[].attributes.headline
Fryderyk Chopin urodził się      1 marca 1810. 

# data[].attributes.subject
Fryderyk Chopin urodził się      1 marca 1810. 

# data[].attributes.body
Z tej okazji Narodowy Instytut Fryderyka Chopina przygotował koncerty urodzinowe https://nifc.pl/pl/home/aktualnosci/music/59/

# data[].attributes.headline
Nagrody i wyróżnienia dla sportowców za 2020 r.

# data[].attributes.subject
Nagrody i wyróżnienia dla sportowców za 2020 r.

# data[].attributes.body
Wśród nagrodzonych znaleźli się uczniowie i trenerzy naszej szkoły. Gratulujemy!

# data[].attributes.body
Kolekcja cyfrowa BN zawiera bezcenne skarby polskiej kultury, m.in. Kazania świętokrzyskie, Psałterz floriański, Rozmyślanie przemyskie, Psałterz puławski,  Bogurodzicę.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Biblioteka Narodowa prezentuje kolekcję cyfrową poświęconą najstarszym zabytkom języka polskiego. Zawiera ona bezcenne skarby polskiej kultury, m.in. Kazania świętokrzyskie, Psałterz floriański, Rozmyślanie przemyskie, Psałterz puławski, Bogurodzicę. Obok nich pokazano teksty mniej znane, ale wciąż intrygujące. Zdigitalizowane rękopisy opatrzone komentarzem są dostępne w bibliotece cyfrowej polona.pl.

Nakładem Wydawnictwa Biblioteki Narodowej ukazała się też publikacja Pierwsze/Najstarsze, przybliżająca dwanaście skarbów kultury polskiej - zabytków rękopiśmiennych przechowywanych w skarbcu BN, które leżą u podstaw polskiej tożsamości narodowej. Jej kolejne rozdziały odnoszą się bądź do pojedynczego kodeksu jako całości, bądź też tylko do jednego z zawartych w nim tekstów, czasem zaś do zaginionego oryginalnego utworu, którego zachowanym śladem jest zespół przechowujących go kopii (tzw. tradycja rękopiśmienna danego utworu umożliwiająca rekonstrukcję jego oryginalnego brzmienia). Poszczególne eseje zostały również opublikowane na blogu POLONY:

Najstarsze zabytki języka polskiego, jak i ponad trzy miliony innych obiektów ze zbiorów polskich bibliotek, udostępniono w bibliotece cyfrowej polona.pl. Jest to nie tylko jedna z największych bibliotek cyfrowych w Europie, lecz także największa czytelnia online w Polsce z nieodpłatnym i szerokim dostępem do obiektów cyfrowych wysokiej jakości. Są wśród nich: książki, czasopisma, rękopisy, starodruki, mapy, rysunki, grafiki, fotografie, pocztówki, nuty i druki ulotne, a także e-booki i audiobooki. Zasoby otwartej polona.pl są wzbogacane również o utwory pozostające pod ochroną prawnoautorską pisarzy żyjących lub zmarłych niedawno takich, jak: Stanisław Lem, Zbigniew Herbert, Tadeusz Różewicz, Jarosław Iwaszkiewicz, Adam Zagajewski, Urszula Kozioł, Ryszard Krynicki, Pola Gojawiczyńska.

Źródło zdjęć: polona.pl

# data[].attributes.attachment_link.title
Najstarsze zabytki języka polskiego - Lustro Biblioteki

# data[].attributes.attachment_link.description
Biblioteka Narodowa prezentuje kolekcję cyfrową poświęconą najstarszym zabytkom języka polskiego. Zawiera ona bezcenne skarby polskiej kultury, m.in. Kazania świętokrzyskie, Psałterz floriański, Rozmyślanie przemyskie, Psałterz puławski, Bogurodzicę. Obok nich pokazano teksty mniej znane, ale wciąż intrygujące. Zdigitalizowane rękopisy opatrzone komentarzem są dostępne w bibliotece cyfrowej polona.pl.

# data[].attributes.headline
Kultowa książka autobiograficzna                  „My, dzieci z dworca Zoo” Christiane Felscherinow doczekała się nowej ekranizacji.  

# data[].attributes.subject
Kultowa książka autobiograficzna                  „My, dzieci z dworca Zoo” Christiane Felscherinow doczekała się nowej ekranizacji.  

# data[].attributes.body
Premiera ośmioodcinkowego serialu w Polsce już 27 lutego.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kultowa książka autobiograficzna „My, dzieci z dworca Zoo" Christiane Felscherinow doczekała się nowej ekranizacji. Ośmioodcinkowy serial zrealizowany przez Constantin Television i Amazon Studios będzie miał w Polsce swoją premierę w HBO GO już 27 lutego. W kwietniu produkcja emitowana będzie w HBO.
Serial „My, dzieci z dworca Zoo" to historia sześciorga nastolatków, którzy szukając swojego miejsca w świecie, intensywnie żyją w samym środku Berlina. Christiane, Stella, Babsi, Axel, Michi i Benno poznają się podczas undergroundowych imprez w pełnych narkotyków berlińskich klubach. Są silni, odważni i wiodą szalone życie w „raju", który początkowo wydaje im się być feerią kolorów, brawury i ekscytacji.

Centralną postacią i osią dla całej grupy jest Christiane, na życiu której ogromne piętno odcisnęło rozstanie jej rodziców. Dziewczyna ucieka z domu, by odnaleźć się w niezwykle kuszącym alternatywnym świecie. Zacieśniające się z biegiem czasu więzi między nastolatkami sprawiają, że członkowie grupy w hedonistycznych uniesieniach szukają kolejnych dreszczy emocji, przeżywając pełne euforii wzloty i mroczne, niebezpieczne wręcz, upadki. Podczas gdy ich życie i związki na zmianę rozwijają się i rozpadają, ich własne traumy wciągają ich w wir, z którego nie każdy jest w stanie uciec.

„My, dzieci z dworca Zoo" to poszerzona do formuły serialu wersja bestsellerowej autobiografii Christiane Felscherinow (na okładce podpisywała się jako Christiane F.). Książka, w której napisaniu pomogli nastolatce dwaj zawodowi dziennikarze, została przetłumaczona na 30 języków i sprzedana na całym świecie w 5 milionach egzemplarzy. W wielu niemieckich szkołach stała się lekturą obowiązkową. Już w 1980 roku na podstawie „My, dzieci z dworca Zoo" powstał niskobudżetowy film, który premierę miał rok później. Do popularności obrazu przyczyniło się zaangażowanie w produkcję Davida Bowiego, który był ulubionym artystą Christiane F. Użyczył nie tylko nagrań na potrzeby ścieżki dźwiękowej, ale też zgodził się wziąć udział w filmie z występem na scenie podczas koncertu.

Muzyka, która rozbrzmiewa w nowym serialu, również powstała z inspiracji twórczością Davida Bowiego i we współpracy z jego spadkobiercami. Autorami ścieżki dźwiękowej są producenci Robot Koch i Michael Kadelbach, którzy łączą nowoczesne dźwięki z ikonicznymi brzmieniami. Akcja serialu została bowiem również osadzona w latach 70., ale nie stawiano na wierność historyczną, lecz stworzenie wrażenia znajdowania się poza konkretnym czasem. Nowa produkcja nie jest tak ponura i przerażająca jak film z 1981 roku. Twórcy serialu zrezygnowali z najbardziej drastycznych scen, skupiając się na pokazaniu stylowo ubranych młodych ludzi, którzy schodzą na złą drogę. Główna scenarzystka, Annette Hess, podkreślała w jednym z wywiadów, że chodziło o wywołanie sprzecznego wrażenia. Widzowie powinni poczuć się tak, jakby chcieli się uzależnić, a jednocześnie zrozumieć, że zdecydowanie tego nie chcą.

W roli Christiane występuje Jana McKinnon, na którą twórcy serialu natrafili przypadkiem. Oglądając materiały wideo z kilkoma kandydatami, w tle jednego z ujęć zobaczyli inną dziewczynę, Janę, która czekała na casting do kolejnej produkcji. I to właśnie ją obsadzili w tej roli. „Patrzyła w kamerę, a ja powiedziałem 'to ona'. Ma w sobie taki smutek, ma czyste, bardzo emocjonalne, głębokie spojrzenie" - mówi producent Oliver Berben. W pozostałych głównych rolach również znaleźli się aktorzy, którzy nie byli wcześniej znani. Michelangelo Fortuzzi występuje jako Benno, Lea Drinda jako Babsi, Lena Urzendowsky jako Stella, Jeremias Meyer jako Axel oraz Bruno Alexander jako Michi.

Reżyserem produkcji jest Philipp Kadelbach, który jest także jednym z autorów serialu razem z Annette Hess, pełniącą obowiązki głównej scenarzystki oraz producentki kreatywnej. Premiera „My, dzieci z dworca Zoo" odbędzie się 27 lutego w HBO GO. Tego dnia do serwisu dodanych zostanie wszystkich 8 odcinków produkcji. Emisja na antenie HBO zaplanowana została na kwiecień.
Poniżej możecie zobaczyć zwiastun serialu:
Tematy: Amazon Studios, HBO, My dzieci z dworca Zoo, narkotyki, Niemcy, non-fiction, seriale telewizyjne

# data[].attributes.attachment_link.title
Powstał nowy serial na podstawie książki "My, dzieci z dworca Zoo". Premiera 27 lutego w HBO GO, emisja w HBO od kwietnia

# data[].attributes.attachment_link.description
Kultowa książka autobiograficzna "My, dzieci z dworca Zoo" Christiane Felscherinow doczekała się nowej ekranizacji. Ośmioodcinkowy serial zrealizowany przez Constantin Television i Amazon Studios będzie miał w Polsce swoją premierę w HBO GO już 27 lutego. W kwietniu produkcja emitowana będzie w HBO.

# data[].attributes.headline
Spotkania z polskimi  laureatami nagród literackich za 2020 r. w wersji online

# data[].attributes.subject
Spotkania z polskimi  laureatami nagród literackich za 2020 r. w wersji online

# data[].attributes.body
Pierwsze spotkanie odbędzie się we wtorek 9 marca o godz. 19:00. Będzie to rozmowa z Dorotą Kotas (laureatką Nagrody Literackiej Gdynia i Nagrody Conrada).

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W marcu Wrocław odwiedzą laureatki i laureaci wszystkich najważniejszych polskich nagród literackich przyznanych w ubiegłym roku. Będzie to powrót do spotkań z pisarzami z cyklu „Salon zdobywców". Rozmowy będą transmitowane na żywo w sieci, ale jeśli sytuacja na to pozwoli - czytelnicy będą mogli pojawić się również w Klubie Proza, gdzie odbywać się będą wydarzenia.
„Salon zdobywców" od 2018 roku stał się tradycyjnym elementem grudniowych Wrocławskich Targów Dobrych Książek i stanowił swoiste podsumowanie sezonu nagród literackich w Polsce. Gośćmi cyklu byli do tej pory m.in.: Anna Bikont, Paweł Sołtys, Julia Fiedorczuk, Małgorzata Lebda, Zyta Rudzka czy Marcin Wicha. W grudniu 2020 roku z powodu pandemii COVID-19 ani targi książki, ani „Salon zdobywców" nie mogły się odbyć, ale do rozmów z autorkami i autorami najlepszych ubiegłorocznych książek mamy okazję wrócić w marcu.

Pandemiczna odsłona „Salonu zdobywców" została pomyślana jako trzy osobne wieczory - 9, 14 i 30 marca. Michał Nogaś oraz Irek Grin porozmawiają ze zdobywczyniami i zdobywcami następujących nagród literackich w 2020 roku: Nagrody Literackiej Gdynia, Nagrody Literackiej im. Witolda Gombrowicza, Nagrody Conrada, Paszportu „Polityki", Nagrody Literackiej m.st. Warszawy, Nagrody Literackiej Nike, Górnośląskiej Nagrody Literackiej Juliusz oraz Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego za reportaż literacki.

Pierwsze spotkanie odbędzie się we wtorek 9 marca o godz. 19:00. Będzie to rozmowa z Dorotą Kotas (laureatką Nagrody Literackiej Gdynia i Nagrody Conrada), Barbarą Sadurską ( laureatką Nagrody Literackiej im. Witolda Gombrowicza) oraz Dominiką Słowik ( laureatką Paszportu „Polityki"). Z kolei w niedzielę 14 marca o godz. 17:00 zaplanowano spotkanie z Łukaszem Orbitowskim ( laureatem Nagrody Literackiej m.st. Warszawy) i Radkiem Rakiem ( laureatem Nagrody Literackiej Nike). 30 marca o godz. 19:00 cykl zakończą Agnieszka Dauksza (laureatka Górnośląskiej Nagrody Literackiej Juliusz) i Katarzyna Kobylarczyk ( laureatka Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego za reportaż literacki).

Wszystkie spotkania będzie można śledzić na żywo podczas transmisji z Klubu Proza na Facebooku m.in. Wrocławskiego Domu Literatury i Wrocławskich Targów Dobrych Książek oraz na stronie internetowej www.literatura.wroclaw.pl. Ponadto - jeśli tylko pozwolą na to przepisy związane z organizacją wydarzeń kulturalnych - organizatorzy przewidują udział publiczności dla tych, którzy chcieliby w spotkaniach uczestniczyć osobiście. Informacje na temat zapisów zostaną podane 25 lutego na Facebooku Wrocławskiego Domu Literatury. Udział publiczności w spotkaniach odbędzie się w pełnym reżimie sanitarnym.

[am]
fot. (1) Radka Raka: Mikołaj Starzyński, (2) Dominiki Słowik: Wojciech Karliński, (3) Łukasza Orbitowskiego: Max Pflegel/WDL

Tematy: Agnieszka Dauksza, Barbara Sadurska, Dominika Słowik, Dorota Kotas, Irek Grin, Katarzyna Kobylarczyk, Michał Nogaś, proza polska, Radek Rak, Wrocław, Wrocławski Dom Literatury, Wrocławskie Targi Dobrych Książek, Łukasz Orbitowski

# data[].attributes.attachment_link.title
Salon zdobywców - wrocławskie spotkania z laureatami polskich nagród literackich z 2020 roku w wersji online, a być może również w tradycyjnej formie

# data[].attributes.attachment_link.description
W marcu Wrocław odwiedzą laureatki i laureaci wszystkich najważniejszych polskich nagród literackich przyznanych w ubiegłym roku. Będzie to powrót do spotkań z pisarzami z cyklu "Salon zdobywców". Rozmowy będą transmitowane na żywo w sieci, ale jeśli sytuacja na to pozwoli - czytelnicy będą mogli po

# data[].attributes.headline
548 lat temu urodził się Mikołaj Kopernik

# data[].attributes.subject
548 lat temu urodził się Mikołaj Kopernik

# data[].attributes.body
Słynny astronom urodził się 19 lutego 1473 roku w Toruniu

# data[].attributes.attachment_link.title
Historia. Mikołaj Kopernik – z wizytą w Domu astronoma

# data[].attributes.body
19 lutego 2016 r. zmarł włoski pisarz i eseista, semiotyk Umberto Eco, autor "Imienia róży"

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
19 lutego 2016 r. zmarł włoski pisarz i eseista, semiotyk Umberto Eco. Autor "Imienia róży" - wiele razy wymieniany jako kandydat do Literackiej Nagrody Nobla - był również lingwistą, mediewistą, filozofem, bibliofilem i aktywnym uczestnikiem życia społecznego we Włoszech. "Kto nie czyta, w wieku 70 lat może powiedzieć, że przeżył tylko jedno życie. Kto czyta, przeżył 5 tysięcy lat" - te słowa Umberto Eco przeszły już do historii!

Urodził się 5 stycznia 1932 roku w mieście Alessandria w Piemoncie na północy Włoch. W 1954 roku ukończył filozofię na uniwersytecie w Turynie, pracę magisterską poświęcił świętemu Tomaszowi z Akwinu. Był to efekt jego wcześniejszych związków z Kościołem katolickim i działalności w Akcji Katolickiej w latach młodości. Jednocześnie studia te rozbudziły w nim zainteresowanie średniowieczem, którym zaczął zajmować się równolegle z semiologią i współczesną kulturą masową.

W 1956 r. Eco opublikował pierwszą książkę - "Problem estetyki u świętego Tomasza", - będącą rozwinięciem tez pracy magisterskiej. Wygrał też wtedy konkurs w telewizji RAI, która szukała reporterów i dziennikarzy mających w zamierzeniach kierownictwa ją odmłodzić, m.in. przez krzewienie kultury współczesnej. Poprawiał teksty starszych dziennikarzy, pracował w redakcji katolickiej i zajmował się programami dla dzieci z udziałem słynnej włoskiej maskotki myszki Gigio.

Fascynacja tym nowym wówczas medium, w którym pracował prawie do końca lat 50., zaowocowała publikacją jednego z najsłynniejszych artykułów Eco - "Fenomenologia Mike'a Bongiorno". Dedykował go znanemu prezenterowi włoskiej telewizji, który przez następne dekady odnosił ogromne sukcesy, prowadząc najpopularniejsze programy rozrywkowe.

W latach 1959-1975 Umberto Eco pracował jako redaktor wydawnictwa Bompiani - w nim wydał wszystkie swoje książki. W 1962 r. ukazał się esej "Dzieło otwarte", którego międzynarodowy sukces zaskoczył także samego autora. Duże poruszenie w kręgach krytyki wywołała przedstawiona tam koncepcja semiotycznej analizy dzieła sztuki. Publikacja ta zapoczątkowała sławę Eco, wykraczającą poza granice Włoch.

Pracę w wydawnictwie łączył z karierą uniwersytecką. Od lat 60. wykładał w Turynie, Mediolanie, Florencji i w Bolonii - gdzie w 1975 r. otrzymał katedrę semiotyki i został profesorem zwyczajnym. Również na uniwersytecie bolońskim kierował Instytutem Komunikacji i Rozrywki DAMS i prowadził zajęcia z teorii mediów i komunikacji. Analizował największe fenomeny środków przekazu i kultury masowej, m.in. postać Jamesa Bonda i popularne komiksy, których był wielkim znawcą.

Pracę wykładowcy zakończył wraz z przejściem na emeryturę w 2007 roku. Przełomowy dla Umberto Eco był rok 1980 - wydał wtedy swą pierwszą powieść " Imię róży". Przyznał później, że przewidywał, że sprzeda najwyżej 3 tys. egzemplarzy. Książka stała się światowym bestsellerem - przetłumaczona na 44 języki, ukazała się w nakładzie ponad 30 mln egzemplarzy. Drugą powieść, "Wahadło Foucaulta", wydał w 1988 r.

Felietony pisane dla tygodnika "L'Espresso" opublikowano w latach 90. w zbiorach "Zapiski na pudełku od zapałek". Inne jego powieści to "Wyspa dnia poprzedniego" (1994), "Baudolino" (2000), "Tajemniczy płomień królowej Loany" (2004), "Cmentarz w Pradze" (2010) i "Temat na pierwszą stronę" (2015).

"Cmentarz w Pradze" wywołał ogromne poruszenie na świecie, bo ukazał mechanizmy manipulacji i rozbudzania antysemityzmu od XIX w., a na tym tle - powstania głośnych tak zwanych "Protokołów mędrców Syjonu", stanowiących ideologiczną podstawą prześladowań Żydów.

Eco jest również autorem wielu rozpraw, m.in.: "W poszukiwaniu języka uniwersalnego", "Między kłamstwem a ironią", "Filozofia frywolna", "Historia piękna", "Rakiem. Gorąca wojna i populizm mediów", "Jak napisać pracę dyplomową. Poradnik dla humanistów", "Historia brzydoty" i "Teoria semiotyki".

Umberto Eco - osiągnięcia

W 1996 r. otrzymał tytuł doktora honoris causa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W 2007 r. - dyplom Polskiej Akademii Umiejętności, został też mianowany członkiem zagranicznym Wydziału Filologicznego PAU. Przy tej okazji przypomniał, że w 1968 r. uczestniczył w Polsce w kongresie semiologów. Wspomniał również swe kontakty naukowe z filozofem i semiotykiem Jerzym Pelcem i z filozofem Leszkiem Kołakowskim.

W 2015 r. Eco został doktorem honoris causa Uniwersytetu Łódzkiego. "Przy muzyce Chopina wzrastałem, a jako 12-latek przeczytałem +Quo vadis?+. Później miałem kontakt z twórczością Stanisława Jerzego Leca, którego utwory jako redaktor zleciłem tłumaczyć" - opowiadał przy tej okazji.

Wspomniał o Szymborskiej i żartował, że gdyby spotkali się wcześniej, mogłaby z tego wyniknąć historia miłosna.

Zgłębiałem również esperanto Zamenhofa oraz dzieła Tadeusza Kotarbińskiego, a pisząc o estetyce, korzystałem z książek Romana Ingardena - dodał.

Umberto Eco uczestniczył w życiu społecznym Włoch, m.in. brał udział w różnych inicjatywach intelektualistów - przeciwników byłego premiera Silvio Berlusconiego. Porównał medialnego magnata i lidera centroprawicy do Adolfa Hitlera, a także zapowiadał, że wyjedzie z kraju, jeśli ponownie wygra on wybory.

W 2010 r. na targach książki w Turynie Eco powiedział, że "Internet, zdolny do pamiętania wszystkiego, to idiota". Wyraził opinię, że obecna epoka pełna pamięci o wszystkich czasach, wywołuje tylko zamęt. Jego zdaniem pamięć ma sens tylko wtedy, kiedy jest selektywna. "Nie sposób przecież pamiętać nazwisk wszystkich żołnierzy walczących pod Waterloo" - wyjaśnił.

Dzisiaj jest inaczej, wszystko się pamięta, a w sieci jest i to, co zamieszczają wybitni naukowcy, jak i to, co piszą najgorsi kretyni, są negacjoniści i świadkowie obozów, a ta masa informacji uniemożliwia zrozumienie, co zachować w pamięci, a czego nie - ocenił Eco.

Ostatnią, wydaną już po śmierci Eco, jego książką był zbiór felietonów opublikowanych na łamach tygodnika "L'Espresso" zatytułowany "Pape Satan Aleppe" - cytatem zaczerpniętym z VII pieśni "Piekła" z "Boskiej komedii" Dantego. Słowa te są symbolem niezrozumiałości, ponieważ - jak się przypomina - zawiodły wszelkie próby ich przetłumaczenia. Ostatecznie jednak symboliczny tytuł uzupełniono podtytułem "Kroniki płynnego społeczeństwa".

Umberto Eco wielokrotnie wymieniany był jako kandydat do Literackiej Nagrody Nobla. Zmarł 19 lutego 2016 r. Spoczywa na Cmentarzu Monumentalnym w Mediolanie.

# data[].attributes.attachment_link.title
5. rocznica śmierci Umberto Eco. "Kto nie czyta, w wieku 70 lat może powiedzieć, że przeżył tylko jedno życie"

# data[].attributes.attachment_link.description
19 lutego 2016 r. zmarł włoski pisarz i eseista, semiotyk Umberto Eco. Autor "Imienia róży" - wiele razy wymieniany jako kandydat do Literackiej Nagrody Nobla - był również lingwistą, mediewistą, filozofem, bibliofilem i aktywnym uczestnikiem życia społecznego we Włoszech. "Kto nie czyta, w wieku 70 lat może powiedzieć, że przeżył tylko jedno życie.

# data[].attributes.headline
Artusowe Dyktando z okazji Międzynarodowego Dnia Języka Ojczystego

# data[].attributes.subject
Artusowe Dyktando z okazji Międzynarodowego Dnia Języka Ojczystego

# data[].attributes.body
Jeśli niestraszne są Wam słowa takie jak gżegżółka, chomąto, moździerz, sufrażystka, higroskopijny czy zżymać się – ta zabawa jest dla Was!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Czy wiecie, że 21 lutego obchodzimy Międzynarodowy Dzień Mowy Ojczystej? W dobie smartfonów i szybkich wiadomości wysyłanych przez komunikatory tekstowe coraz mniej zwracamy uwagi na błędy, które pojawiają się w naszych wiadomościach, licząc że wychwyci je autokorekta... A gdyby tak, jak w dawnych szkolnych czasach zmierzyć się z prawdziwym, pisanym odręcznie dyktandem bez pomocy nowoczesnych technologii do sprawdzania pisowni?

Specjalnie z okazji zbliżającego się święta przygotowaliśmy dla Was nie lada gratkę! Jeśli niestraszne są Wam słowa takie jak gżegżółka, chomąto, moździerz, sufrażystka, higroskopijny czy zżymać się - ta zabawa jest dla Was!

Na Sali Wielkiej oraz artusowym Facebooku i YouTube przeprowadzimy dla Was prawdziwe dyktando - staniecie w szranki z graczami z całej Polski, aby zmierzyć się w pisaniu specjalnie przygotowanego tekstu związanego z naszym regionem - najeżonego wprost wyzwaniami ortograficznymi i interpunkcyjnymi. Dyktando czytane przez lektorkę należy zapisać odręcznie, by od razu po zakończeniu przekazać je do naszych ekspertów, aby sprawdzili, czy otrzymacie tytuł Mistrza Polskiej Mowy. Na najlepszych czekają nagrody! Na ławie naszych ekspertów zasiądzie znany toruński polonista - Artur Nowak z I Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika w Toruniu - a o pięknie mowy ojczystej opowie nam dr Sebastian Żurowski z Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.

Do udziału w zabawie zapraszamy wszystkich! Wystarczy kartka papieru i coś do pisania! W przypadku formuły online wydarzenia potrzebny będzie także smartfon umożliwiający zrobienie wyraźnego zdjęcia zapisanego dyktanda, aby przesłać je przez udostępniony formularz. Pamiętajcie tylko, że każde skreślenie i popełniony błąd oddala Was od zwycięstwa w rozgrywce.

Formularz dostępny będzie w dniu wydarzenia - 21 stycznia 2021 roku, godz. 16:00 - na stronie Dworu Artusa artus.torun.pl.

Nagrodami w Dyktandzie są między innymi vouchery o wartości 100 i 50 zł ufundowane przez Księgarnię Kafka i spółka, oraz nagrody rzeczowe od Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, Gminy Miasta Toruń, a także Centrum Kultury Dwór Artusa.

Szczegółowe informacje w Regulaminie Artusowego Dyktanda

# data[].attributes.attachment_link.description
Czy wiecie, że 21 lutego obchodzimy Międzynarodowy Dzień Mowy Ojczystej? W dobie smartfonów i szybkich wiadomości wysyłanych przez komunikatory tekstowe coraz mniej zwracamy uwagi na błędy, które pojawiają się w naszych wiadomościach, licząc że wychwyci je autokorekta... A gdyby tak, jak w dawnych szkolnych czasach zmierzyć się z prawdziwym, pisanym odręcznie dyktandem bez pomocy nowoczesnych technologii do sprawdzania pisowni?

# data[].attributes.body
Święto obchodzone jest 21 lutego. Zostało ustanowione przez UNESCO 17 listopada 1999 roku.

# data[].attributes.headline
Enrico Mazzone narysował gigantyczną ilustrację do "Boskiej komedii".

# data[].attributes.subject
Enrico Mazzone narysował gigantyczną ilustrację do "Boskiej komedii".

# data[].attributes.body
Pochodzący z Turynu we Włoszech artysta Enrico Mazzone spędził ponad pięć lat, rysując ołówkami 97-metrową ilustrację do „Boskiej komedii” .

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Pochodzący z Turynu we Włoszech artysta Enrico Mazzone spędził ponad pięć lat, rysując ołówkami gigantyczną ilustrację do „Boskiej komedii" na arkuszu papieru o długości 97 metrów i szerokości 4 metrów. Praca powstała w hołdzie dla Dantego Alighieri. W tym roku obchodzona jest we Włoszech 700. rocznica śmierci pisarza.
Wykonanie tak dużego dzieła wymagało nie tylko ogromnej ryzy papieru ważącej 300 kilogramów, ale też ponad 1000 ołówków i tytanicznego wysiłku. Arkusz o takich rozmiarach trzeba było rozkładać na podłodze. Oznacza to, że Mazzone mógł rysować jedynie w pozycji leżącej na brzuchu. W ten sposób, podpierając się poduszką, spędzał po 11 godzin dziennie.

Format papieru wymagał specjalnych warunków do pracy. Artysta potrzebował zadaszonego pomieszczenia, w którym można by jak najdalej rozwinąć tworzone dzieło. Pracował w wielu miejscach: na dworcach autobusowych, w magazynach, domu kultury, zadaszonym targowisku. Przez cały ten czas praktycznie nigdy nie był w stanie rysować na w pełni rozpostartym arkuszu.

Mazzone postanowił zaprezentować całą „Boską komedię" w formie jednej długiej sekwencji. Z uwagi na ograniczenia związane z przestrzenią kontynuował dzieło na takiej zasadzie, jakby montował film, scena po scenie, klatka po klatce.

Technika, stosowana przez artystę, imitowała litografię. Do wykonania ilustracji Mazzone stosował ołówki grafitowe. Nieustannie stukał nimi w arkusz. Dzięki temu powstawała ogromna kropkowana siatka, która pozwoliła uzyskać efekt światłocienia.

Pomysł na projekt narodził się w 2015 roku w małej miejscowości Rauma w Finlandii, gdzie artysta przebywał, pracując nad wielkoformatową ilustracją do „Kalevali". Inspiracja pojawiła się, gdy biegał po lesie, który przypominał mu opisy Dantego z XIII pieśni „Boskiej komedii". Lokalna firma papiernicza Upm podarowała mu rolkę papieru. To właśnie w Finlandii powstała duża część prac. Gdy wybuchła pandemia koronawirusa, Mazzone postanowił wrócić do Włoch, by być bliżej rodziny. Tu też, dokładnie w Rawennie, gdzie zmarł Dante, dokończył w połowie stycznia 2021 roku swoje dzieło.

Ilustracja została zdigitalizowana i zostanie udostępniona publiczności online. Teraz trwają przygotowania do tego, by można było odpowiednio zaprezentować oryginał. Architekt Mauricio Cardenas przygotował w tym celu modułową konstrukcję wykonaną z bambusa, która jest łatwa i szybka w montażu. Trzeba jeszcze znaleźć ścianę odpowiednich rozmiarów.

# data[].attributes.attachment_link.title
Włoski artysta narysował ołówkami długą na 97 metrów ilustrację do "Boskiej komedii"

# data[].attributes.attachment_link.description
Pochodzący z Turynu we Włoszech artysta Enrico Mazzone spędził ponad pięć lat, rysując ołówkami gigantyczną ilustrację do „Boskiej komedii" na arkuszu papieru o długości 97 metrów i szerokości 4 metrów. Praca powstała w hołdzie dla Dantego Alighieri. W tym roku obchodzona jest we Włoszech 700. rocznica śmierci pisarza.

# data[].attributes.body
Nie ma nic lepszego niż wieczór      z książką, kocem i kotem u boku.     A jeśli dodatkowo książka jest o… kotach, to taki wieczór mógłby trwać całą zimę. Oto najlepsze książki o kotach https://www.koty.pl/ksiazki-o-kotach/

# data[].attributes.body
Urodziła się15 lutego 1910 r. Sprawiedliwa Wśród Narodów Świata, która w czasie II wojny światowej ryzykowała własnym życiem, aby ratować Żydów.

# data[].attributes.attachment_link.title
Irena Sendlerowa: „Robiłam zwyczajną rzecz”

# data[].attributes.headline
Kolejna  powieść Kena Folletta już w listopadzie.

# data[].attributes.subject
Kolejna  powieść Kena Folletta już w listopadzie.

# data[].attributes.body
Książka zatytułowana „Never" ma stanowić nowy kierunek w twórczości brytyjskiego pisarza.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ken Follett zaskoczył wszystkich! W krótkim czasie przeczytamy kolejną powieść, która ma wyznaczyć nowy kierunek w twórczości pisarza

# data[].attributes.attachment_link.description
W czasie pandemii Ken Follett nie próżnował, w efekcie czego w krótkim - jak na niego - czasie otrzymamy kolejną powieść, której światowa premiera zapowiedziana jest na listopad. Książka zatytułowana "Never" (z ang. "Nigdy") ma stanowić nowy kierunek w twórczości brytyjskiego pisarza. Można powie

# data[].attributes.headline
Walentynkowe spotkanie         z poezją Agnieszki Jabłońskiej

# data[].attributes.subject
Walentynkowe spotkanie         z poezją Agnieszki Jabłońskiej

# data[].attributes.body
W niedzielę, 14 lutego, na facebookowym profilu Książnicy Kopernikańskiej wystąpi Agnieszka Jabłońska. Poetka przedstawi wiersze z najnowszego zbioru. Początek o godz. 12.00.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
. Na W niedzielę, 14 lutego, polecamy walentynkowe spotkanie z poezją facebookowym profilu Książnicy Kopernikańskiej wystąpi Agnieszka Jabłońska. Poetka przedstawi wiersze z najnowszego zbioru. Początek o godz. 12.00. Agnieszka Jabłońska: Jako, że miłość ma niejedno imię, jako autorka prezentuję różne oblicza miłości: małżeńskiej, rodzicielskiej i do łonków rodziny (do córki, do babci, do dzieci).

# data[].attributes.attachment_link.title
14 LUTEGO: Oblicza miłości. Walentynkowe spotkanie z poezją Agnieszki Jabłońskiej

# data[].attributes.attachment_link.description
Na W niedzielę, 14 lutego, polecamy walentynkowe spotkanie z poezją facebookowym profilu Książnicy Kopernikańskiej wystąpi Agnieszka Jabłońska. Poetka przedstawi wiersze z najnowszego zbioru. Początek o godz. 12.00. Agnieszka Jabłońska: Jako, że miłość ma niejedno imię, jako autorka prezentuję różne oblicza miłości: małżeńskiej, rodzicielskiej i do łonków rodziny (do córki, do babci, do dzieci).

# data[].attributes.body
W walentynki dobrze jest mieć jakiś romans. Wypożycz go w bibliotece.

# data[].attributes.headline
Zakochaj się w książce          na walentynki 

# data[].attributes.subject
Zakochaj się w książce          na walentynki 

# data[].attributes.headline
Laureaci największego plebiscytu kulturalnego           w Polsce – Bestsellery Empiku 2020. 

# data[].attributes.subject
Laureaci największego plebiscytu kulturalnego           w Polsce – Bestsellery Empiku 2020. 

# data[].attributes.body
Zwyciężczynią w kategorii Literatura piękna okazała się Katarzyna Nosowska i jej książka Powrót z Bambuko

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wczorajszego wieczoru, 9 lutego, podczas uroczystej gali transmitowanej na żywo z Alvernia Studios, poznaliśmy laureatów największego plebiscytu kulturalnego w Polsce - Bestsellery Empiku 2020. To już 22. finał wyłaniający twórców, którzy w minionym roku zawładnęli wyobraźnią Polaków i którzy, nie bójmy się tego określenia - pomogli nam przetrwać trudny czas pandemii. Sprzedażowe hity podzielono na trzy kategorie: muzyka, literatura i film. Poznaliśmy również najważniejsze wydarzenie roku oraz Odkrycia roku, czyli twórców docenionych przez jury złożone z ekspertów w danej dziedzinie sztuki.

Bestsellery Empiku 2020

Gala 22. finału największego plebiscytu kulturalnego w Polsce Bestsellery Empiku 2020 odbyła się niestety bez udziału publiczności. Podobnie jak większość ostatnich wydarzeń kulturalnych, które musiały dostosować się do obostrzeń związanych z panującą pandemią koronawirusa. Organizatorzy stanęli jednak na wysokości zadania i zafundowali wyśmienite widowisko artystyczne widzom telewizji TVN oraz internautom śledzącym transmisję online na oficjalnym fanpage'u, oraz stronie Empiku.

Dyrektorem muzycznym gali był Igor Walaszek, wokalista grupy Bass Astral x Igo, który przygotował nowe aranżacje wielu utworów, do tej pory znane tylko z wersji singlowych. Na scenie zobaczyliśmy m.in. Katarzynę Nosowską w parafrazie utworu Arahja Kultu, Margareth i Tomasza Organka w nowoczesnej odsłonie utworu Republiki Zapytaj mnie czy Cię kocham oraz duet PRO8LEM z Martyną Jakubowicz w parafrazie ponadczasowego przeboju W domach z betonu.

Gospodarzem gali był Marcin Prokop. Wspólnie z zapraszanymi na scenę gośćmi prezentował nominowanych w poszczególnych kategoriach oraz ogłaszał zwycięzców. U jego boku znaleźli się m.in. Mela Koteluk, Marysia Sadowska, Joanna Bator, prezes spółki Empik Ewa Szmidt-Belcarz oraz Katarzyna Grochola.

Laureaci plebiscytu Bestsellery Empiku 2020 w kategorii: książka

Empik podczas finału plebiscytu Bestsellery Empiku nagradza twórców w trzech kategoriach: książka, muzyka, film, po których dzieła Polacy sięgali najchętniej. Zwraca także uwagę na najważniejsze wydarzenie i przyznaje nagrodę za Odkrycie roku - niezależne od gustu klientów, a które wyłania jury złożone z ekspertów. My przyjrzymy się zwycięzcom i nominacjom, które nas, Książkoholików, interesują najbardziej, czyli kategorii: książka.

Literatura piękna

Zwyciężczynią w kategorii Literatura piękna okazała się Katarzyna Nosowska i jej książka (Wielka Litera). O laur zwycięstwa walczyła z takimi pozycjami wydawniczymi, jak:

Literatura obyczajowa

Wśród przedstawicieli nurtu literatury obyczajowej zatriumfowała Abby Jimenez ze swoją powieścią (Wydawnictwo Muza S.A.), wyprzedzając, takie tytuły, jak:

Kryminał/sensacja/thriller

W tej kategorii statuetkę w kształcie empikowego przecinka odebrał Zygmunt Miłoszewski za Kwestię ceny (Wydawnictwo W.A.B.). Książki, z którymi mierzyła się jego powieść, to:

Literatura dla dzieci

W plebiscycie Bestsellery Empiku 2020, w kategorii literatury dziecięcej wygrała Totalna demolka. Dziennik cwaniaczka. Tom 14 , autorstwa Jeffa Kinney'a (Wydawnictwo Nasza Księgarnia). Inne książki, które najchętniej rodzice kupowali dzieciom, to:

Audiobook

scena z: Anna Kazejak, Filip Kasperaszek, Krzysztof Czeczot, fot. Jacek Kurnikowski/AKPA

Najchętniej słuchanym audiobookiem w aplikacji EmpikGo okazał się oryginalny serial audio pt. Fucking Bornholm, według scenariusza Filipa Kasperaszka i Anny Kazejak. W rolach głównych możemy w nim usłyszeć Michała Czerneckiego, Olgę Kalicką, Leszka Lichotę i Magdalenę Różczkę. Tytuł ten wyprzedził:

Kroniki koronawirusowe, Malcolm XD, Oryginalny Serial Audio; czyta Józef Pawłowski

Wyrwa . Historia Ułana, Produkcja Oryginalna według scenariusza Wojciecha Chmielarza; w rolach głównych: Nikodem Rozbicki, Adam Woronowicz, Katarzyna Warnke, Jacek Beler

Odkrycia Empiku 2020 w kategorii: Literatura

W tym roku nad decyzją o wyborze Odkrycia Empiku 2020 w dziedzinie literatury obradowało jury w składzie: Joanna Bator, Wojciech Chmielarz, Marcin Maćkiewicz oraz eksperci Empiku: Ewa Sołek i Natalia Szostak. Nagrodę otrzymał Igor Jarek za powieść (Nisza). Joanna Bator podczas ogłaszania wyników, przeczytała uzasadnienie kapituły:

Za oddanie głosu tym, którzy w życiu mają pod górkę i nie potrafią pięknie mówić. Za stylistyczny skok na główkę. Za język, który dręczy, kłuje i uwiera, ale nie pozwala się oderwać. Za przeniesienie Nowej Huty w świat rodem z filmów Tarantino. Za narodziny pisarza.

Igor Jarek odbierając statuetkę, ze wzruszeniem w głosie podziękował pani Katarzynie Zdanowicz-Cyganiak, która pracując w regionalnym ośrodku kultury, około dziesięciu lat wcześniej odkryła u niego talent. Wspomniał również o swojej żonie, która chodziła do pracy, podczas gdy on zajmował się pisaniem. I właśnie za to, że pozwoliła mu ona na zajęcie się tylko twórczością - również bardzo jej podziękował.

W tej kategorii nominowane były również cztery kobiety:

Gala Bestsellery Empiku 2020 za nami - poznajcie wszystkich zwycięzców! tinyurl.com/BestselleryEmpiku20-ZWYCIEZCY
Są...

Opublikowany przez empik Wtorek, 9 lutego 2021

Powiązane artykuły:
Książka jest dla mnie relaksem, rozrywką, lekarstwem, terapią, ucieczką, nauką. Czystą przyjemnością! I za każdym razem ważnym przeżyciem. Szeroki zakres zainteresowań pozwala mi na radość zarówno podczas lektury kryminałów, klasyki literatury pięknej, jak i pozycji popularnonaukowych czy tych związanych z samorozwojem. Zakochana w słowie od zawsze - chłonę cudze, tworzę własne.

# data[].attributes.attachment_link.title
Laureaci plebiscytu Bestsellery Empiku 2020 - Co Przeczytać

# data[].attributes.attachment_link.description
Wczorajszego wieczoru, 9 lutego, podczas uroczystej gali transmitowanej na żywo z Alvernia Studios, poznaliśmy laureatów największego plebiscytu kulturalnego w Polsce - Bestsellery Empiku 2020. To już 22. finał wyłaniający twórców, którzy w minionym roku zawładnęli wyobraźnią Polaków i którzy, nie bójmy się tego określenia - pomogli nam przetrwać trudny czas pandemii.

# data[].attributes.headline
Konstrukcja z kloców Lego inspirowana bitwami                 z „Władcy Pierścieni” pobiła rekord Guinnessa.  

# data[].attributes.subject
Konstrukcja z kloców Lego inspirowana bitwami                 z „Władcy Pierścieni” pobiła rekord Guinnessa.  

# data[].attributes.body
Miłośnicy książek J.R.R. Tolkiena i filmów Petera Jacksona z pewnością rozpoznają niektóre lokalizacje i postacie znane ze Śródziemia.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Zbudowana w Chinach ogromna diorama inspirowana bitwami z „Władcy Pierścieni" pobiła rekord Guinnessa dla największej konstrukcji wykonanej z klocków Lego.
Cała budowla składa się ze 150 milionów klocków i zajmuje powierzchnię 191,4 metra kwadratowego. Do wykonania jej zespół 50 projektantów potrzebował aż trzech lat. Biorąc pod uwagę czas i ilość materiałów wykorzystaną do realizacji przedsięwzięcia, można przypuszczać, że niełatwo będzie pobić ten rekord.

Konstrukcję przygotowano z myślą o wystawie w muzeum dla dzieci Smaerd Land zlokalizowanym w mieście Shenzhen w prowincji Guangdong bezpośrednio graniczącej z Hongkongiem. Motywem przewodnim, który przyświecał twórcom dioramy, był „Władca Pierścieni".

Miłośnicy książek J.R.R. Tolkiena i filmów Petera Jacksona z pewnością rozpoznają niektóre lokalizacje i postacie znane ze Śródziemia. Są więc minifigurki uruk-hai, siedziba elfów Rivendell, a nawet smok Smaug. Projektanci skupili się głównie na bitwach, podeszli jednak do swojego przedsięwzięcia z pewną dozą swobody. Stąd też zamiast jednego Orthanku mamy czarną fortecę otoczoną czterema podobnymi wieżami.
Poniższy materiał filmowy, udostępniony przez Księgę Rekordów Guinnessa, pokazuje zakres prac wykonanych przez projektantów z Chin:
Tematy: Chiny, fantastyka i groza, Lego, rekord Guinnessa, Władca Pierścieni

# data[].attributes.attachment_link.title
Konstrukcja z klocków Lego inspirowana "Władcą Pierścieni" zdobyła rekord Guinnessa

# data[].attributes.attachment_link.description
Zbudowana w Chinach ogromna diorama inspirowana bitwami z „Władcy Pierścieni" pobiła rekord Guinnessa dla największej konstrukcji wykonanej z klocków Lego. Cała budowla składa się ze 150 milionów klocków i zajmuje powierzchnię 191,4 metra kwadratowego. Do wykonania jej zespół 50 projektantów potrzebował aż trzech lat.

# data[].attributes.headline
140. rocznica śmierci Fiodora Dostojewskiego

# data[].attributes.subject
140. rocznica śmierci Fiodora Dostojewskiego

# data[].attributes.body
Rosyjski pisarz i eseista, mistrz prozy psychologicznej, prekursor egzystencjalizmu. Zmarł 9 lutego 1881 r. w wieku 59 lat.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dziś 140. rocznica śmierci Fiodora Dostojewskiego.

Kim był Fiodor Dostojewski?

Rosyjski pisarz i eseista, mistrz prozy psychologicznej, prekursor egzystencjalizmu. ✝ 59.

Pełne nazwisko: Fiodor Michajłowicz Dostojewski
Data urodzenia: (niedziela)
Data śmierci: w wieku 59 lat
Przyczyna śmierci: na skutek choroby
Znak Zodiaku: ♏ Skorpion
Miejsce urodzenia: Moskwa, Rosja
Miejsce śmierci: Petersburg, Sankt Petersburg, Rosja
Obywatelstwo: Rosja
Wykształcenie: Wojskowa Akademia Inżynieryjna im. Waleriana Kujbyszewa
W roku 2021 przypada: 200. rocznica urodzin i 140. rocznica śmierci.

Ciekawostki - tego możesz nie wiedzieć

Podobnie jak bohater jego książki „Idiota", sam cierpiał na epilepsję. ~gość

Pochodził z rodziny o polskich korzeniach, mówił biegle po polsku, cenił Mickiewicza, nigdy jednak nie przyznawał się do polskiego pochodzenia, a Polacy pojawiający się na kartach jego powieści na ogół nie byli przedstawiani w pozytywnym świetle (przyjęcie przez Polaków katolicyzmu traktował jako zdradę wobec Słowian jednoczonych przez religię prawosławną). ~gość

Interesujące ciekawostki o Fiodorze Dostojewskim znaleźć można w książce "Wspomnienia z martwego domu" (wyd. Wydawnictwo MG), a także w anglojęzycznej książce "Dostoevsky".

Życiorys Fiodora Dostojewskiego

Fiodor Dostojewski - urodzony 30 października 1821 w Moskwie, zmarły 28 stycznia 1881 w Sanki Petersburgu, rosyjski pisarz i eseista, mistrz prozy psychologicznej, prekursor egzystencjalizmu, jeden z najwybitniejszych powieściopisarzy w historii światowej literatury. Do jego najważniejszych dzieł należą „Zbrodnia i kara" (1866), „Idiota" (1868), „Biesy" (1872), „Bracia Karamazow" (1881). Problematyka dzieł Dostojewskiego skupiona jest wokół pytania o istnienie Boga, naturę zła oraz kwestię niezawinionego cierpienia. Pisarz wielokrotnie eksplorował również problem rodzącego się wówczas socjalizmu, w którym widział duże zagrożenie dla dotychczasowego porządku opartego na rosyjskiej tradycji, silnej władzy cara i religii prawosławnej.

Twórczość Dostojewskiego obfituje w niezwykle skomplikowanych bohaterów ścierających się ideologicznie na tle XIX-wiecznego rosyjskiego społeczeństwa, jego powieści mają formę polifoniczną (wielogłosową) - każda postać lub idea jest samodzielna i równouprawniona, a wątki poboczne są silnie rozwijane. Strona duchowa bohaterów powieści Dostojewskiego, ich postawy i wybory są świadectwem ogromnej erudycji autora, świetnie orientującego się w nowinkach z dziedziny literatury, filozofii, socjologii czy polityki. Osobiste poglądy Dostojewskiego charakteryzowała niechęć do świata Zachodu i silna wiara w prosty lud rosyjski, który na gruncie wiary prawosławnej przechowuje najtrwalsze wartości moralne.

Dostojewski zmarł na krwotok płucny. Wbrew powszechnym opiniom, nie doznał go na skutek wcześniejszego przeszukania przez tajną policję carską, pierwszy krwotok nastąpił, gdy pisarz podnosił upuszczone pióro.

Książki o Fiodorze Dostojewskim

Książki o Fiodorze Dostojewskim po angielsku 🌎

Dostoevsky
Carefully preserving the original work\'s acclaimed narrative style and combination of biography, intellectual history, and literary criticism, this title illuminates the author\'s works from his first novel \"Poor Folk\" to \"Crime and Punishment\" and \"The Brothers Karamazov\" by setting them in their personal, historical, and ideological context.

W Bookdepository darmowa przesyłka na cały świat
Niezależnie od kwoty i ilości zamówionych książek. Bookdepository to jedna z największych księgarni internetowych na świecie. Zamów już teraz.

Śmierć Fiodora Dostojewskiego

Fiodor Dostojewski umiera 09/02/1881 w miejscowości Petersburg, Sankt Petersburg, Rosja (na skutek choroby).

Policja carska, poszukując członków organizacji Narodnaya Volya, przyszłych oprawców cara, zarządziła przeszukanie w sąsiednim mieszkaniu. Następnego dnia pisarz doznał pierwszego krwotoku z płuc. Żona Anna zaprzeczyła, jakoby krwotok miał związek z przeszukaniem. Krwotoki powtórzyły się kilkukrotnie. Dostojewski zdążył pożegnać się z rodziną, jego ostatnimi słowami był cytat z Biblii. Pochowano go na Cmentarzu Tichwińskim w obecności (wg różnych szacunków) od 50 000 do 100 000 żałobników.

Cytaty Fiodora Dostojewskiego

Wasze pytania dotyczące Fiodora Dostojewskiego

Wasze wspomnienia o Fiodorze Dostojewskim

Wydarzenia z życia Fiodora Dostojewskiego

Fiodor Dostojewski przychodzi na świat w miejscowości Moskwa, Rosja.

Fiodor Dostojewski umiera w miejscowości Petersburg, Sankt Petersburg, Rosja (na skutek choroby).

Miejsca Fiodora Dostojewskiego

Biografia24.pl - biografie i książki

Powyższe treści mogą być dowolnie kopiowane i modyfikowane, pod warunkiem podania linku zwrotnego.

Biografia24.pl powstaje z miłości do biografii i tworzenia stron. Reklamy na stronie nie pokrywają nawet kosztów serwera.

Dlatego mimo że dokładamy wszelkich starań, by wszystkie dane zawarte na stronie Biografia24.pl były poprawne, nie wykluczamy możliwości pojawienia się błędów. W takim wypadku prosimy o kontakt.

Biografie:

Książki biograficzne:

FAQ

Kim był Fiodor Dostojewski?

Rosyjski pisarz i eseista, mistrz prozy psychologicznej, prekursor egzystencjalizmu.

Jak zmarł Fiodor Dostojewski?

Policja carska, poszukując członków organizacji Narodnaya Volya, przyszłych oprawców cara, zarządziła przeszukanie w sąsiednim mieszkaniu. Następnego dnia pisarz doznał pierwszego krwotoku z płuc. Żona Anna zaprzeczyła, jakoby krwotok miał związek z przeszukaniem. Krwotoki powtórzyły się kilkukrotnie. Dostojewski zdążył pożegnać się z rodziną, jego ostatnimi słowami był cytat z Biblii. Pochowano go na Cmentarzu Tichwińskim w obecności (wg różnych szacunków) od 50 000 do 100 000 żałobników.

Ile lat żył Fiodor Dostojewski?

Fiodor Dostojewski przeżył dokładnie 59 lat.

Kiedy urodził się Fiodor Dostojewski?

Fiodor Dostojewski urodził się 11/11/1821.

Kiedy zmarł Fiodor Dostojewski?

Fiodor Dostojewski zmarł 09/02/1881.

Gdzie urodził się Fiodor Dostojewski?

Fiodor Dostojewski urodził się w miejscowości Moskwa, Rosja.

Gdzie zmarł Fiodor Dostojewski?

Fiodor Dostojewski zmarł w miejscowości Petersburg, Sankt Petersburg, Rosja.

# data[].attributes.attachment_link.title
Fiodor Dostojewski - książki cytaty, ciekawostki

# data[].attributes.attachment_link.description
Dziś 140. rocznica śmierci Fiodora Dostojewskiego. Rosyjski pisarz i eseista, mistrz prozy psychologicznej, prekursor egzystencjalizmu. ✝ 59. Pełne nazwisko: Fiodor Michajłowicz Dostojewski Data urodzenia: (niedziela) Data śmierci: w wieku 59 lat Przyczyna śmierci: na skutek choroby Znak Zodiaku: ♏ Skorpion Miejsce urodzenia: Moskwa, Rosja Miejsce śmierci: Petersburg, Sankt Petersburg, Rosja Obywatelstwo: Rosja Wykształcenie: Wojskowa Akademia Inżynieryjna im.

# data[].attributes.body
Obchodzony z inicjatywy Komisji Europejskiej od 2004 roku

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dzień Bezpiecznego Internetu (DBI) ustanowiony został z inicjatywy Komisji Europejskiej w 2004 roku. Świętowany jest na całym świecie. Z pełną listą zaangażowanych państw i instytucji oraz podjętymi przez nie działaniami zapoznać się można na stronie www.saferinternetday.org.

Organizatorem wydarzenia w Polsce od 2005 roku jest Polskie Centrum Programu Safer Internet (PCPSI), które tworzą państwowy instytut badawczy NASK oraz Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę - realizatorzy unijnego programu „Digital Europe". Głównym partnerem wydarzenia jest Fundacja Orange.

DBI ma na celu inicjowanie i propagowanie działań na rzecz bezpiecznego dostępu dzieci i młodzieży do zasobów internetowych, zaznajamianie rodziców, nauczycieli i wychowawców z problematyką bezpieczeństwa online oraz promocję pozytywnego wykorzystywania internetu.

Dzień Bezpiecznego Internetu 2024 przypada na 6 lutego, ale jego obchody w formie realizowanych w całej Polsce lokalnych inicjatyw edukacyjnych są zaplanowane aż do końca marca 2024.

6 lutego odbędzie się Gala DBI 2024 - dostępna zarówno stacjonarnie (Warszawa), jak i online. Zainteresowane osoby będą miały możliwość zapoznania się z planami na DBI 2024 oraz ciekawymi wystąpieniami eksperckimi i programem artystycznym.

Nauczyciele i inni profesjonaliści zaangażowani w DBI będą mogli również poszerzyć swoją wiedzę w zakresie profilaktyki zagrożeń online i edukacji cyfrowej w ramach szeregu .

Jak co roku organizatorzy DBI zachęcają szkoły, organizacje pozarządowe, firmy i osoby prywatne do zaangażowania poprzez organizację lokalnych inicjatyw DBI (ZOBACZ MAPĘ INICJATYW) (m.in. zajęć edukacyjnych, happeningów, kampanii informacyjnych, konkursów) i zgłaszania ich do końca marca 2024 r. za pomocą elektronicznego formularza na stronie DBI.pl.

W organizacji lokalnych inicjatyw pomocne będą konspekty lekcji i inne materiały edukacyjne opracowane przez FDDS i NASK (MATERIAŁY EDUKACYJNE DOSTĘPNE ).

Zaangażowanie w DBI 2024 możliwe będzie też poprzez zaproszenie uczniów do udziału w prowadzonych online przez organizatorów i partnerów DBI od 6 lutego do końca marca 2024.

Lokalni organizatorzy DBI będą mogli wziąć udział w konkursie na najciekawszą inicjatywę DBI 2024. Na zwycięzców czekają atrakcyjne nagrody ufundowane przez partnerów akcji.

Każda instytucja/osoba, która zarejestrowała inicjatywę DBI na stronie DBI.pl będzie miała możliwość wygenerowania elektronicznego zaświadczenia o udziale w DBI 2024 (FORMULARZ JUŻ WKRÓTCE).

# data[].attributes.attachment_link.title
Co czeka na zwiedzających w Muzeum Twierdzy Toruń?

# data[].attributes.headline
5 lutego otwarto Muzeum Twierdzy Toruń (ul. Wały Generała Sikorskiego 23/25). 

# data[].attributes.subject
5 lutego otwarto Muzeum Twierdzy Toruń (ul. Wały Generała Sikorskiego 23/25). 

# data[].attributes.body
Tego dnia (oraz w kolejnych), w godzinach 10:00-16:00 będzie można zwiedzać najnowszy oddział Muzeum Okręgowego w Toruniu.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Godziny otwarcia

w poniedziałki nieczynne

Ceny biletów
Kup bilet on-line
Lokalizacja obiektu

Muzeum Twierdzy Toruń mieści się w zlokalizowanych przy Dworcu Autobusowym PKS budynku dawnych Koszar Bramy Chełmińskiej, będących elementem XIX-wiecznego fortecznego systemu obronnego, powstałego dla wzmocnienia wschodniej granicy Prus. Dziś toruńskie fortyfikacje to jeden z najlepiej zachowanych w Europie zespołów budowli obronnych, stanowiący niezwykle cenny zabytek architektury militarnej. Doskonale zachowany zespół obiektów, składający się z fortów, schronów, baterii artyleryjskich i budowli zaplecza, stanowi nie lada gratkę dla wszystkich miłośników dawnego budownictwa obronnego.

W Koszarach Bramy Chełmińskiej przeznaczonych dla około 160 żołnierzy, mieściło się także laboratorium amunicyjne. Służyło ono do przygotowywania amunicji dla dział ustawionych na wale przykrywającym budynek. Długi, mierzący 113 metrów blok koszarowy, składa się z trzech skrzydeł, mieszczących 16 komór podzielonych na 26 pomieszczeń. Obiekt zabezpieczono przed ogniem artyleryjskim, wylewając nad sklepieniami pomieszczeń ponad metrowej grubości warstwę betonu, skutecznie chroniącą przed wszelkimi stosowanymi wówczas pociskami.

W salach dawnych koszar przygotowano wystawę, która za pomocą plansz, makiet, dioram i urządzeń multimedialnych przybliża zwiedzającym wielowiekową historię fortyfikacji Torunia oraz wszelkie aspekty z nią związane. Wystawę uzupełniają cenne eksponaty m.in. przewoźna wieża pancerna czy też broń będąca na wyposażeniu żołnierzy broniących miasta. W salach ekspozycyjnych można zapoznać się z poszczególnymi etapami powstawania i funkcjonowania Twierdzy Toruń, od średniowiecza, poprzez czasy nowożytne, wiek XIX aż do końca II wojny światowej.

W muzeum jest również miejsce na organizację wystaw czasowych i okolicznościowych oraz zaprezentowanie twierdzy toruńskiej współcześnie - aktualny stan poszczególnych dzieł fortecznych oraz sposób ich wykorzystania.

Tematyka poszczególnych bloków prezentowana jest w sposób chronologiczny, pozwalający na ukazanie ewolucji fortów toruńskich na przestrzeni dziejów sztuki fortyfikacyjnej. W każdej sali wystawowej (komorze koszar) przedstawiono jedno zagadnienie.

Ogólny scenariusz wystawy prezentuje tematykę:

rozwój przestrzenny fortyfikacji (ich rdzenia i zewnętrznego pasa umocnień)

dzieje Torunia, gdy był on miastem przygranicznym

wpływ twierdzy na miasto

pruskie koncepcje fortyfikowania Torunia

garnizon twierdzy i jego wpływ na życie miasta

codzienność twierdzy

wybitnych dowódców

sprzętu związanego z twierdzą

historię hal balonowych i lotnictwa

# data[].attributes.attachment_link.title
Muzeum Twierdzy Toruń - oddział muzealny | Informacje - Muzeum Toruń

# data[].attributes.attachment_link.description
Godziny otwarcia w poniedziałki nieczynne Ceny biletów Kup bilet on-line Lokalizacja obiektu Muzeum Twierdzy Toruń mieści się w zlokalizowanych przy Dworcu Autobusowym PKS budynku dawnych Koszar Bramy Chełmińskiej, będących elementem XIX-wiecznego fortecznego systemu obronnego, powstałego dla wzmocnienia wschodniej granicy Prus. Dziś toruńskie fortyfikacje to jeden z najlepiej zachowanych w Europie zespołów budowli obronnych, stanowiący niezwykle cenny zabytek architektury militarnej.

# data[].attributes.body
Kolekcja współczesnych książek i archiwów pisarza zostanie umieszczona w Bibliotece Uniwersyteckiej w Bolonii, natomiast starodruki trafią do Biblioteki Publicznej Braidense w Mediolanie.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Trybunał Obrachunkowy we Włoszech dał zielone światło przejęciu przez tamtejsze Ministerstwo Dziedzictwa Kulturowego księgozbioru należącego do Umberta Eco. Kolekcja współczesnych książek i archiwów pisarza zostanie umieszczona w Bibliotece Uniwersyteckiej w Bolonii, natomiast starodruki trafią do Biblioteki Publicznej Braidense w Mediolanie.
Po śmierci Umberta Eco w lutym 2016 roku jego rodzina zadecydowała, że ogromna i niezwykle cenna biblioteka pisarza nie będzie sprzedawana na aukcji kolekcjonerom, lecz przekazana włoskim instytucjom kultury. Zainteresowanie wykazały m.in. Uniwersytet Boloński, na którym Umberto Eco wykładał przez długi czas, oraz Biblioteka Publiczna Braidense w Mediolanie - mieście, w którym autor „Imienia róży" mieszkał.

Spadkobiercy pisarza chcieli przekazać uczelni kolekcję ponad 30 tysięcy książek z jego prywatnych zbiorów. Są to publikacje, które Eco czytał, przeglądał i zamieszczał w nich notatki. Natomiast tzw. „Bibliotheca semiologica curiosa, lunatica, magica et pneumatica", czyli 1200 tomów antykwarycznych, w tym 36 inkunabułów i 380 starodruków, miała zostać przejęta za nieujawnioną kwotę przez bibliotekę publiczną w Mediolanie.

Kłopot w tym, że państwowy organ sprawujący nadzór nad losami tego typu archiwów określił zbiory jako „mające duże znaczenie kulturowe". Taki status nadawany jest po to, by zapobiec rozdrabnianiu cennych kolekcji. Biblioteki Eco nie można więc było podzielić między dwie wymienione wyżej instytucje. Rodzina pisarza odwoływała się w tej sprawie do sądu, który ostatecznie znalazł salomonowe rozwiązanie.

Na mocy porozumienia całe zbiory przechodzą na własność Ministerstwa Dziedzictwa Kulturowego, ono zaś umieszcza zbiory antykwaryczne w Bibliotece Publicznej Braidense, zaś kolekcję ponad 30 tysięcy książek oraz archiwa pisarza wypożycza na 90 lat Uniwersytetowi w Bolonii. Państwo musiało zapłacić jedynie za tomy antykwaryczne i jednocześnie zagwarantować ich konserwację, opiekę i udostępnienie. Powołany zostanie komitet naukowy składający się z pięciu osób (w tym dwóch członków wybiorą spadkobiercy Eco, a dwóch kolejnych - ministerstwo), który będzie odpowiedzialny za ustalanie metod konserwacji i digitalizacji zbiorów antykwarycznych.

Natomiast współczesna kolekcja posłuży do stworzenia wielkiego projektu badawczego. Jego celem będzie prześledzenie lektur, które autor „Imienia róży" przeczytał w każdym momencie swojej kariery, i zbudowanie wielkiego mentalnego atlasu obrazującego proces kształtowania się myśli tego słynnego włoskiego pisarza i filozofa.
Poniżej możecie zobaczyć krótki materiał filmowy pokazujący domową bibliotekę Umberta Eco:
Tematy: kolekcjonerstwo, proza światowa, Umberto Eco, Włochy

# data[].attributes.attachment_link.title
Ogromna biblioteka Umberta Eco stała się własnością państwa włoskiego. Zbiory podzielone zostaną między dwie instytucje

# data[].attributes.attachment_link.description
Trybunał Obrachunkowy we Włoszech dał zielone światło przejęciu przez tamtejsze Ministerstwo Dziedzictwa Kulturowego księgozbioru należącego do Umberta Eco. Kolekcja współczesnych książek i archiwów pisarza zostanie umieszczona w Bibliotece Uniwersyteckiej w Bolonii, natomiast starodruki trafią do Biblioteki Publicznej Braidense w Mediolanie.

# data[].attributes.body
Mikołaj Rej, herbu Oksza, urodził się 4 lutego 1505 r. Pisarz, poeta, dramaturg, tłumacz. Nazywany ojcem polskiej literatury.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Mikołaj Rej herbu Oksza, pseudonim Ambroży Kurczbok Rożek. Pisarz, poeta, dramaturg, tłumacz. Nazywany ojcem polskiej literatury.

- Pisarz, poeta, dramaturg, tłumacz

Urodził się 4 lutego 1505 w Żurawnie pod Haliczem. Zmarł na jesieni (dokładna data nie jest znana) 1569 w Rejowcu. Przydomek "z Nagłowic" bierze się, jak podano w jego biografii, od wsi w ziemi krakowskiej, skąd wywodzi się jego "starożytny ród". Był synem dość zamożnego, ale niepiśmiennego szlachcica. Nauki pobierał w Skalbmierzu i Lwowie. W 1518 wstąpił na Uniwersytet Jagielloński, gdzie wytrzymał zaledwie rok.

Mając lat dwadzieścia znalazł się na kilka lat na dworze Andrzeja Tęczyńskiego, wojewody sandomierskiego. Po śmierci ojca osiadł w Ziemi Chełmskiej i zajął się gospodarstwem. Zarządzał majątkiem z talentem i powodzeniem, był człowiekiem zamożnym. Ożenił się z majętną panną Zofią Kosnówną i wiódł szczęśliwe życie rodzinne. Brał czynny udział w życiu publicznym: jeździł na sejmy, czasem sam bywał posłem. Bardzo popularny i towarzyski, uczestniczył też w życiu sąsiedzkiego ziemiaństwa. Założył miasteczka Rejowiec i Oksza. Król Zygmunt Stary podarował mu majątek Temerowka za polski przekład psałterza. Król Zygmunt August w uznaniu jego zasług obywatelskich oddał mu w dożywocie wieś Dziewięciele.

Rej był pisarzem wszechstronnym i niezwykle płodnym. Jednak mimo wielu wydań i wznowień tylko część pism zachowała się do dzisiaj. Pisał wyłącznie w języku polskim, świadomie realizując renesansowy postulat rozwoju języka narodowego.

Renesans był ruchem ogarniającym całą Europę. Stanowił reakcję na tendencje i ideały średniowiecza. Odwoływał się do tradycji antycznej, jej antropocentryzmu, wzorców harmonijnego rozwoju człowieka, refleksji nad ludzką kondycją wobec świata, społeczeństwa, przyrody i Boga. Występując przeciw dogmatyzmowi średniowiecza przyznawał wolność ludzkiemu rozumowi. Negując średniowieczny ascetyzm i obojętność wobec dóbr doczesnych głosił prawo do szczęścia życia ziemskiego. Pisarze renesansowi często tworzyli w języku łacińskim, ale była to antyczna, nieskażona łacina w przeciwieństwie do średniowiecznej vulgaty. Silna była też tendencja do rozwijania własnego języka narodowego. Duża część pisarzy tego okresu tworzyła w dwu językach. Rej, mimo iż łacinę znał dobrze, wybrał język polski.

Do dziś funkcjonuje pewien stereotyp przeciwstawiający dwu najważniejszych twórców polskiego renesansu - prostaka Reja i subtelnego humanistę Kochanowskiego. Stereotyp taki tworzyli przeciwnicy polityczni Reja, przedstawiając go jako nieokrzesanego nieuka, opoja i żarłoka, który młodość spędził jak dzikus, szkół unikał i żył rozpustnie. Do takiego obrazu przyczynił się nieco sam Rej, który nie gardził sprośną anegdotą, grubym dowcipem i brzydkim słowem rodem ze szlacheckiej biesiady.

Stereotyp ten nie jest do końca prawdziwy. Rej, mimo że w dużej mierze był samoukiem, był też człowiekiem światłym i wykształconym. Na uniwersytecie był krótko, ale należy pamiętać, że uczelnia była ośrodkiem humanizmu renesansowego na skalę europejską i Rej spotkał tam wiele wybitnych postaci. Kilkuletni pobyt na dworze Tęczyńskich pozwolił mu zdobyć rozległą, choć zapewne nieco chaotyczną wiedzę w dziedzinie literatury i sztuki. Miał dobrą znajomość pism europejskich twórców renesansowych (wystarczy popatrzeć, kogo naśladował i czyje dzieła sobie przywłaszczał). Głęboko też zaangażował się w reformowanie Rzeczpospolitej. Tyle, że dążenia i wzorce humanizmu renesansowego wpisał w obszar kultury nie dworskiej, lecz szlacheckiej, kreśląc niezmiernie wyrazisty i barwny obraz jej obyczajowości, poglądów i mowy.

Ważnym elementem renesansu były ruchy religijne, objęte wspólną nazwą reformacji. Wyzwolenie rozumu ludzkiego spod władzy dogmatów, swoboda refleksji dotyczyła także myśli religijnej. Oznaczało to samodzielną lekturę i interpretację Pisma Świętego, wypowiedzenie posłuszeństwa papiestwu i powstawanie kościołów "heretyckich". Najważniejszymi były kościół luterański i kalwiński. W Polsce nowe ruchy religijne wiązały się dodatkowo z fermentem gospodarczo-społecznym: szlachta wydała walkę przywilejom ekonomicznym kleru, domagając się m.in. zniesienia dziesięciny, która obciążała ją finansowo, a Kościołowi pozwalała gromadzić niewspółmierne do zasług bogactwa.

Rej poznał doktrynę kalwińską prawdopodobnie na dworze innowiercy Mikołaja Sieniawskiego, gdzie bywał częstym gościem. Zmienił wyznanie i stał się ważną postacią tego kościoła, który współkształtował zarówno w literaturze, jak i w życiu społecznym. Bywał na kalwińskich synodach, w swoich majątkach zakładał zbory i szkoły wyznaniowe. Wybitnie przyczynił się do rozwoju rodzimego języka biblijno-teologicznego, dotychczas zarezerwowanego dla łaciny. W 1546 wydał " Psałterz Dawidów", przekład prozą z łaciny. " Postilla Pańska", tom kazań, który ukazał się w 1557, zdobył ogromną popularność i był wielokrotnie wznawiany, podobnie jak " Apokalypsis, to jest Dziwna sprawa skrytych tajemnic Pańskich" wydana w 1565, a zawierająca rozważania religijne i komentarze do Biblii.

Wykład poglądów religijnych kalwinizmu zawiera także dramat " Kupiec, to jest Kształt a podobieństwo Sądu Bożego Ostatecznego", który ukazał się w 1549. Utwór jest swobodną przeróbką dzieła " Mercator seu indicium" niemieckiego humanisty Naogeorgusa. Dramat Reja jest znacznie obszerniejszy od oryginału i odwołuje się do tradycji średniowiecznego moralitetu. Bohaterowie - Książę, Biskup, Gwardian i Kupiec - stają przed sądem bożym, chcąc dostać się do nieba. Trzej pierwsi rzucają na wagę wszystkie swoje dobre uczynki i zasługi, dary dla Kościoła i ufundowane klasztory. Niestety, nie przeważają one grzechów i wrota niebios pozostają zamknięte. Dostaje się do nich tylko Kupiec, człowiek niezbyt uczciwy, oszust i krętacz. Jego dobre uczynki są znikome, sakramenty, którymi usiłował wspomóc go ksiądz na łożu śmierci, też mają niewielkie znaczenie. Do nieba wpuszcza go głęboka wiara, która jest znacznie ważniejsza niż wszystkie zasługi i praktyki religijne. Ten nieco rozwlekły i statyczny dramat, właściwie rozpisany na głosy traktat teologiczno-moralizatorski dowodzący wyższości wiary nad dobrymi uczynkami, jest miejscami udaną parodią ziemskich sądów szlacheckich, do których Rej miał stosunek mocno krytyczny.

Drugim ważnym dramatem o tematyce moralno-religijnej był wydany w 1545 " Żywot Józefa z pokolenia żydowskiego, syna Jakubowego, rozdzielony w rozmowach person, który w sobie wiele cnót i obyczajów zamyka". Utwór dedykowany został Izabelli, królowej węgierskiej, córce Zygmunta Starego. Rej wykorzystał tu średniowieczną tradycję apokryfu - swobodnej opowieści osnutej wokół żywotów świętych. Temat pożyczył sobie od Corneliusa Crocusa, autora utworu " Comedia sacra cui titulus Joseph". Wierszowany dramat liczy sobie ok. 6000 wersów, składa się z 12 aktów ("spraw"), jest rozwlekły i przegadany, pełen moralizatorskich przemów. Opowiada historię biblijnego Józefa, który z ubogiego żydowskiego chłopca wyrósł do najwyższych godności (był namiestnikiem faraona).

Szczyty perswazji moralnej osiągnął Rej w "sprawie", w której Józef kuszony jest przez Zafirę, niewierną żonę Putyfara i bardzo obszernie poucza ją o wartości cnoty. Dramat zamyka tekst adresowany do czytelnika "Ku dobremu towarzyszowi, co czedł ty książki", jeszcze raz pouczający, że w życiu trzeba troszczyć się o sprawy ostateczne.

Ten przydługi, rozpisany na głosy traktat moralny okazał się po odpowiedniej obróbce świetnym surowcem scenicznym. Szczególne triumfy święcił w latach 50. i 60. XX wieku, kiedy zainteresował się nim Kazimierz Dejmek. Tekst znacznie skrócił, wmontował weń fragmenty " Kupca" i opracował brawurową inscenizację odwołującą się do średniowiecznych misteriów. Wystawił dramat kilkakrotnie: w Teatrze Nowym w Łodzi (1958), w Teatrze Narodowym (1965) i w Teatrze Polskim (1985) w Warszawie. W ślad za nim poszły teatry w Zielonej Górze, Bielsku-Białej, Rzeszowie i czeskiej Pradze.

Dialog był w ogóle ulubioną formą Reja. W jego licznych, różnej długości utworach rozmawiają ludzie, zwierzęta, ptaki... Każdy tekst zawiera jakąś anegdotę i prowadzi do morału. Najbardziej znanym dialogiem jest " Krótka rozprawa między trzema osobami, Panem, Wójtem a Plebanem, którzy i swe, i innych ludzi przygody wyczytują, a takież i zbytki i pożytki dzisiejszego świata" wydana w 1543. Należy ona do dużej grupy utworów krytykujących porządki panujące w Rzeczpospolitej i nawołujących do gruntownych reform. Dialog rozpoczyna wiersz " Ambroży Kurczbok Rożek ku dobrym towarzyszam". Dalej trzej bohaterowie dialogu oskarżając się wzajemnie poddają totalnej krytyce zachłanność i egoizm kleru, nieuzasadnione przywileje Kościoła, władzę magnaterii, funkcjonowanie instytucji demokracji szlacheckiej, sądownictwa, skarbu, skorumpowanych urzędników, wreszcie naganne obyczaje. Wypominając sobie wady i błędy rozmówcy podają przykłady, które są barwnymi obrazkami z życia Polski szlacheckiej.

W zakończeniu dialogu pojawia się Rzeczpospolita i "narzekając mówi":

"Ja już jedno zaglądam z daleka
Znajdzie li też jeszcze człowieka
Aby mię wżdy kto z łaską wspomionął
Bacząc, że mój stan prawie utonął."

Utworem wielokrotnie wznawianym i cieszącym się dużą poczytnością był wydany w 1558 wierszowany traktat " Wizerunek własny żywota człowieka poczciwego, w którem każdy swe sprawy oglądać może. Zebrany z filozofów, i z różnych obyczajów świata tego". Traktat był, jak to często u Reja, przeróbką " Zodiacus vitae", tekstu włoskiego humanisty Marcella Palingeniusa. Łaciński pierwowzór przystosował Rej do realiów kultury szlacheckiej. Jego bohater, młody ziemianin, pobiera nauki u słynnych filozofów, m.in. Arystotelesa, Sokratesa, Diogenesa, Epikura, Anaksagorasa, Solona... Każdy z nich zgodnie z własną filozofią uczy go różnych cnót: rozwagi, dobrego obyczaju, umiaru, radości życia, wiary i troski o sprawy religijne, a gani za wady i niewłaściwe wybory.

W 1562 ukazał się " Źwierzyniec, w którym rozmaitych ludzi, źwirząt i ptaków kstałty, przypadki i obyczaje są właśnie wpisane". Tom jest bardzo interesujący formalnie. Rej podjął w nim próbę opanowania swojego swobodnego gawędziarskiego stylu używając modnych wówczas form, takich jak apoftegmaty, emblematy, herbarze. Trzon tomu stanowi ok. 700 epigramów zbudowanych z 8-wierszowych trzynastozgłoskowców. Część I - apoftegmaty, czyli ważkie moralnie wypowiedzi znanych mędrców, w dużej mierze inspirowane były twórczością Erazma z Rotterdamu i Battisty Fulgosa. W części II, rodzaju herbarza przedstawiającego galerię "stron i domów niektórych zacnego narodu polskiego", zaprezentował postaci królów, mężów stanu, ale również siebie samego, przyjaciół i znajomych. Oddał też hołd Janowi Kochanowskiemu, którego twórczość niezmiernie cenił. Te dwie pierwsze części zdobiły drzeworyty Macieja Wirzbięty.

Część III traktowała "o przypadkach osób ku sprawom świeckim należących" i przedstawiała panoramę dostojników kościelnych i świeckich, urzędników państwowych; ich powinności, sposoby pełnienia obowiązków - zarówno te godne uznania, jak i wysoce naganne.

Część IV jest swoistym poradnikiem dobrych obyczajów: wskazuje, jak należy, a jak nie, zachowywać się w różnych sytuacjach publicznych, towarzyskich i domowych, a nawet, jakich zasad higieny należy przestrzegać.

Najbardziej wyrafinowana formalnie jest część V tomu zawierająca tzw. emblematy. Forma ta, bardzo rozpowszechniona w literaturze XVI wieku, składała się z inskrypcji - krótkiej sentencji moralnej, następnie z ilustracji przedstawiającej alegorię pojęcia moralnego, oraz subskrypcji, czyli epigramu stosującego pojęcie do praktyki życiowej. Emblematy dawały znakomite pole do popisu poecie-moraliście (przykłady tytułów: " Nadzieje figura", " Poczciwości figura"). I wydanie pozbawione było ilustracji, pojawiły się one w wydaniu II z 1574.

Do emblematów dołączony został cykl bajek ezopowych, w których zwierzęta są figurami typów i zachowań ludzkich. W II wydaniu ukazały się także " Figliki" - ponad 200 epigramów o treści komicznej. Część wzorowana był na łacińskich facecjach m.in. Poggia Braccioliniego i Heinricha Bebela, lecz adaptowanych do obyczajowości rodzimej, część była pomysłu samego Reja. Stanowią one doskonały obraz szlacheckiej kultury biesiadnej: rubasznej, często wręcz wulgarnej. Średnio udane literacko, są jednak cennym dokumentem języka i obyczajów epoki.

W 1568 wyszedł w Krakowie w oficynie Macieja Wirzbięty obszerny tom zatytułowany " Źwierciadło albo Kstałt, w którym każdy stan snadnie się może swym sprawam jako we źwierciadle przypatrzyć". Tom składa się z wielu bardzo różnych utworów, tak jakby Rej w przeczuciu zbliżającego się końca opróżnił szuflady i wydał wszystko, czego jeszcze nie opublikował.

Główną częścią " Źwierciadła... " jest " Żywot człowieka poczciwego", do którego dołączone zostały " Przemowa krótka, do tychże ksiąg należąca, do krześcijańskiego człowieka każdego" i " Spólne narzekanie wszej korony na porządną niedbałość naszę". Dalej następują cykle wierszy: " Apoftegmata, to jest krótkie a roztropne powieści", " Przemowa krótka do poczciwego Polaka stanu rycerskiego" i " Żegnanie ze światem". Kolejne utwory to: " Zbroja pewna każdego rycerza krześcijańskiego" oraz " Żywot i sprawy poczciwego, ślachcica polskiego, Mikołaja Reja z Nagłowic, który był za sławnych królów polskich, Zygmunta Wielkiego, pirwszego tym imieniem króla polskiego, a potym za Zygmunta Augusta, syna jego, także wielkiego a sławnego króla polskiego. Który napisał Andrzej Trzecieski, jego dobry towarzysz, który wiedział wszytki sprawy jego".

Renesansowe " Zwierciadła", nawiązujące do tradycji literatury greckiej, przedstawiały wzorcowe wizerunki i żywoty, spełniające ideały epoki. Miały charakter dydaktyczny i moralizatorski, pouczały, jak godnie żyć i osiągnąć szczęście. Taki też jest tom Reja, a szczególnie utwór pierwszy i ostatni. W "" podsumował wszystko, co wcześniej napisał o doskonałej kondycji ludzkiej.

Ideałem jest życie szlachcica-ziemianina, pełne harmonii, toczące się zgodnie z rytmem przyrody, poświęcone trosce o rodzinę i majątek, ale również o sprawy duchowe. Młody szlachcic powinien żyć na łonie natury i oddawać się zajęciom fizycznym, pobierać trochę nauk, ale nie za wiele. Może otrzeć się o dwór magnacki dla nabrania ogłady, ale winien wystrzegać się na dłużej roli dworzanina, a także unikać kariery urzędniczej i wojskowej, choć jako dobry obywatel powinien bronić ojczyzny w potrzebie i troszczyć się o sprawy publiczne. Może podróżować, ale jego celem jest osiedlenie we własnym majątku, szczęśliwe małżeństwo i wychowanie dzieci.

Takie życie, pełne umiaru i ufności w Bogu zapewnia spokój i pogodę u schyłku lat. Instrukcje, jak ten ideał osiągnąć, daje Rej dość szczegółowe, w krótkich rozdziałach zatytułowanych np.: " Jako mają rodzice starać się o wychowywanie młodych dziatek swoich i jako mają rozeznawać przyrodzenie ich", " Jedła jakie mają być dzieciom dawane", " Jakichże nauk do wolnego żywota potrzeba", " Jako jest wdzięczne małżeństwo zgodne", " Czytać poczciwemu, kto umie, jest rzecz bardzo potrzebna", " Stary wiek w dziwnej obronie pańskiej".

Tekst ostatni, biografia, o której autorstwo podejrzewano czasem samego Reja, mówi pośrednio, że on właśnie cel osiągnął i własnym życiem stworzył wzorcowy wizerunek.

Rej był za życia pisarzem bardzo popularnym, znanym, cytowanym i naśladowanym. Jego dzieła wielokrotnie wznawiano. Świadectwem siły oddziaływania jego pism jest także pasja, z jaką zwalczali go przeciwnicy kalwinizmu, m.in. jezuita Jakub Wujek i biskup Jakub Wereszczyński. W następnych wiekach ta popularność nieco zmalała, choć twórczość Reja pozostawiła trwałe ślady w polszczyźnie. Powrócił triumfalnie do pamięci literackiej dzięki " Prelekcjom paryskim" Adama Mickiewicza. W wieku XIX powstało wiele studiów poświęconych jego osobie i twórczości. W 1895 ukazała się obszerna monografia Stanisława Windakiewicza " Mikołaj Rej z Nagłowic".

W 1905 uroczyście obchodzono 400-lecie urodzin pisarza. Odbył się z tej okazji zjazd literacki, wydano księgę jubileuszową " Z wieku Mikołaja Reja". Aleksander Bruckner opublikował cenną monografię " Mikołaj Rej. Studium krytyczne". W 1969, równie uroczyście, na licznych sesjach naukowych obchodzono 400-lecie jego śmierci. Ukazał się m.in. tom prac " Mikołaj Rej. W czterechsetlecie śmierci" (1971). Od 1953 w Bibliotece Pisarzów Polskich zaczęły wychodzić kolejne tomy " Dzieł wszystkich".

Rej, postać malownicza i rubaszna, doskonale nadawał się na bohatera literackiego, co wykorzystali m.in. Adolf Nowaczyński (w komedii " Jegomość pan Rej w Babinie" 1906) i Ludwik Hieronim Morstin (w sztuce teatralnej " Polacy nie gęsi" 1953). W Nagłowicach znajduje się pomnik Mikołaja Reja.

Rok 2005 został ogłoszony przez Sejm Rokiem Reja w 500-lecie jego urodzin.

Najważniejsze wydania: " Dzieła wszystkie", Wrocław 1953-71 (nieukończone); " Pisma wierszem", Wrocław 1954, oprac. Julian Krzyżanowski; " Wybór pism", Warszawa 1975, 1979, oprac. Jan Ślaski.

Autor: Halina Floryńska-Lalewicz, kwiecień 2005.

# data[].attributes.attachment_link.title
Mikołaj Rej | Życie i twórczość | Artysta | Culture.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Pisarz, poeta, dramaturg, tłumacz. Urodził się 4 lutego 1505 w Żurawnie pod Haliczem. Zmarł na jesieni 1569 w Rejowcu. Przydomek "z Nagłowic" bierze się, jak podano w jego biografii, od wsi w ziemi krakowskiej, skąd wywodzi się jego "starożytny ród".

# data[].attributes.body
Dla wszystkich, którzy kochają polską literaturę, bogaty zbiór multimediów na temat (licealnych) lektur szkolnych od średniowiecza po współczesność. Lektur tych jest dwanaście, a materiałów im poświęconych – dużo, dużo więcej.

# data[].attributes.headline
9. rocznica śmierci Wisławy Szymborskiej

# data[].attributes.subject
9. rocznica śmierci Wisławy Szymborskiej

# data[].attributes.body
9 lat temu, 1 lutego 2012 r. w Krakowie zmarła Wisława Szymborska, laureatka Nagrody Nobla w dziedzinie literatury (1996)

# data[].attributes.attachment_link.title
Życiorys - Fundacja Wisławy Szymborskiej

# data[].attributes.attachment_link.description
Krótka biografia Wisława Szymborska - ur. 2 lipca 1923 r., zm. 1 lutego 2012 r. w Krakowie. Od 1929 r. mieszkała w Krakowie, w latach 1945-1948 studiowała filologię polską i socjologię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Debiutowała w marcu 1945 r. wierszem Szukam słowa, ogłoszonym w dodatku do „Dziennika Polskiego".

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Noblistka obchodzi swoje święto 29 stycznia, w tym roku spędzi wyjątkowy dzień w towarzystwie najbliższych. Składając jej, w imieniu wszystkich wrocławian, najserdeczniejsze życzenia, zapraszamy do posłuchania, jak mieszkająca we Wrocławiu pisarka czyta fragment swojej najnowszej książki „Czuły narrator".

Magdalena Talik

Podczas grudniowego spotkania z Olgą Tokarczuk zaprzyjaźniony z nią profesor Ryszard Koziołek zapytał, z jakiego powodu (podając cztery wymieniane niegdyś przez George'a Orwella - wśród nich entuzjazm estetyczny i egoizm) Olga Tokarczuk zasiada do pisania.

- Z piątego, wampirycznego, nic innego nie umiem robić - opowiedziała noblistka przytaczając rozmowę z honorowym krwiodawcą, który wyjaśniał jej, że kiedy co pewien czas nie odda krwi jest wręcz nerwowy. - Mnie też się coś takiego zdarza. Kiedy nie piszę, czuję niepokój - dodała Olga Tokarczuk.

Wrocław w wyjątkowy sposób pamięta o Oldze Tokarczuk, pierwszej noblistce związanej z miastem w jego powojennej historii.

W 2019 roku Wrocław świętował przyznanie Nagrody Nobla

Dokładnie 10 grudnia 2019 roku w Sztokholmie Olga Tokarczuk odebrała z rąk króla Karola XVI Gustawa literacką Nagrodę Nobla. Wrocław przygotował się na ten dzień w szczególny sposób. Na rynku przez kilka godzin kilka tysięcy jej wielbicieli, czytelników rozmawiało o książkach, dumnie przypinało plakietki okolicznościowe, stało w długich kolejkach, by wpisać się do księgi gratulacyjnej. I padało sobie w ramiona, gdy autorka „Ksiąg Jakubowych" kłaniała się królowi i zgromadzonej w stolicy Szwecji publiczności.

Pamiętaliśmy o Noblu

Ale i w ubiegłym roku, mimo epidemii, udało się uczcić pierwszą rocznicę zarówno przyznania (10 października), jak i wręczenia (10 grudnia) Oldze Tokarczuk najważniejszej literackiej nagrody na świecie.

W październiku 2020 Olga Tokarczuk oficjalnie zainaugurowała działalność swojej fundacji (dotychczas udało się już zrealizować wiele inicjatyw, m.in. konkursy literackie dla młodzieży szkolnej).

Także w październiku, podczas świętowania rocznicy przyznania Nagrody Nobla pisarka przeczytała w Arsenale fragment z nowego tomu „Czuły narrator".

Olga Tokarczuk czyta „Krainę Metaksy"

W zamieszczonej na samym końcu książki „Czuły narrator" nocie pisarka przyznała, że czas przymusowego pandemicznego odosobnienia dał jej impuls, aby uporządkować wcześniejszą twórczość eseistyczną.

Czytelników nowego tomu noblistki ucieszy, z pewnością, fakt, że w 12 tekstach zamieszczonych w nowej książce, równie silnie, co w powieściach i opowiadaniach, wybrzmiewa głos pisarki. W tym przypadku również dlatego, że część utworów to wykłady i odczyty, jakie Olga Tokarczuk wygłosiła w minionych kilku latach m.in. podczas Gdańskich Spotkań Literackich „Odnalezione w tłumaczeniu", czy na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Łódzkiego.

Waldemar Popek, zastępca redaktora naczelnego Wydawnictwa Literackiego, które opublikowało tom „Czuły narrator", nie tylko zwraca uwagę na fakt, że otrzymujemy książkę eseistyczną, ale coś znacznie cenniejszego. - Olga Tokarczuk zaprasza nas za kulisy swojej twórczości i opowiada o laboratorium swoich idei. Jest tu także szeroko komentowana Mowa Noblowska, którą każdy z Państwa chciałby mieć w postaci książki - podkreśla.

W grudniu prezydent Jacek Sutryk wręczył autorce „Biegunów" i „Ksiąg Jakubowych" statuetkę idealną dla pisarki - z wyrzeźbionym piórem.

# data[].attributes.attachment_link.title
Urodziny Olgi Tokarczuk | www.wroclaw.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Noblistka obchodzi swoje święto 29 stycznia, w tym roku spędzi wyjątkowy dzień w towarzystwie najbliższych. Składając jej, w imieniu wszystkich wrocławian, najserdeczniejsze życzenia, zapraszamy do posłuchania, jak mieszkająca we Wrocławiu pisarka czyta fragment swojej najnowszej książki „Czuły narrator".

# data[].attributes.headline
Dziś, 29 stycznia, 59. urodziny obchodzi Olga Tokarczuk.

# data[].attributes.subject
Dziś, 29 stycznia, 59. urodziny obchodzi Olga Tokarczuk.

# data[].attributes.body
Pisarka, eseistka, poetka i autorka scenariuszy, laureatka Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 2018. Biblioteka szkolna zaprasza do lektury książek pisarki.

# data[].attributes.body
Paszporty „Polityki” otrzymali artyści związani z Toruniem - Justyna Sobczyk (oraz tworzony przez nią Teatr 21) w kategorii Teatr oraz duet Siksa w kategorii Muzyka popularna. To jedne z najważniejszych polskich nagród przyznawanych twórcom różnych dziedzin kultury.

# data[].attributes.headline
Paszporty „Polityki” przyznane po raz 28. Nagrodę w kategorii „literatura” odebrała Mira Marcinów za debiut prozatorski „Bezmatek”.

# data[].attributes.subject
Paszporty „Polityki” przyznane po raz 28. Nagrodę w kategorii „literatura” odebrała Mira Marcinów za debiut prozatorski „Bezmatek”.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Paszporty „Polityki" przyznane po raz 28. W trakcie gali, która z powodu pandemii koronawirusa odbyła się bez udziału publiczności, nagrodę w kategorii „literatura" odebrała Mira Marcinów za debiut prozatorski „Bezmatek".
Jak podkreśliła w uzasadnieniu przyznania Paszportu Justyna Sobolewska, nagrodę wręczono „za intensywną opowieść o relacji córki i matki, o życiu i umieraniu. Wybitność 'Bezmatka' wykracza daleko poza temat żałoby, dotyczy też języka literackiego zarazem wywrotowego i precyzyjnego". Książka - pisana ponoć na smartfonie - ukazała się w 2019 roku nakładem Wydawnictwa Czarne. Marcinów próbuje znaleźć nowy język na opisanie straty i ze skrajnej intymności robi literaturę: transową, mocną, dowcipną, a jednocześnie drżącą, okrutnie szczerą, pełną czułości i tęsknoty nie wiadomo za czym, choć wiadomo, że tej pustki wypełnić się nie da.

Mira Marcinów to pierwsza laureatka Paszportu „Polityki", która wcześniej znalazła się także w finale Nagrody Naukowej „Polityki". Autorka jest bowiem doktorem psychologii i filozofką, która zajmuje się filozofią psychiatrii i teorią szaleństwa. Ma już w swoim dorobku książki poświęcone temu zagadnieniu, m.in. „Na krawędzi wolności. Szaleństwo jako wybór w filozofii Henryka Struvego" oraz pierwszy tom „Historii polskiego szaleństwa".

Odbierając Paszport „Polityki", Mira Marcinów powiedziała: „Bardzo dziękuję, zwłaszcza że jest to dla mnie pierwsza nagroda za twórczość literacką, za opowieść o dwóch kobietach z małego miasta, o ich miłości, miłości córki do matki. I właśnie o sile opowieści chciałabym opowiadać, o literaturze, która stawia na nogi, ale za długo mówić nie mogę, dlatego paszport, który nadal kojarzy mi się z wolnością - nie wiem, na zasadzie międzypokoleniowego przekazu traumy, chciałabym zadedykować wszystkim kobietom, które wychodzą dziś na ulice i walczą o wolność".

Paszporty „Polityki" po raz 28. wręczone zostały młodym twórcom i artystom za wybitne osiągnięcia artystyczne w ośmiu kategoriach: film, literatura, teatr, sztuki wizualne, muzyka poważna, muzyka popularna i kultura cyfrowa. Dodatkowo przyznano nagrodę specjalną dla Kreatora Kultury oraz - z uwagi na wyjątkowy rok - wyróżnienie w kategorii „Kultura Zdalna". Widząc, w jak dramatycznej sytuacji są twórcy, redakcja tygodnika postanowiła też podwyższyć finansowy wymiar nagród dla laureatów oraz po raz pierwszy w historii przyznać paszportowe „diety" również nominowanym. W kategorii „literatura" trafiły więc one do Igora Jarka i Patrycji Sikory.

Przez 28 lat kapituła Paszportów „Polityki" uhonorowała 177 laureatów, w tym 223 artystów i twórców (licząc zespoły), oraz wyróżniła 24 Kreatorów Kultury. Tegoroczna gala odbyła się na antenie stacji TVN, a poprowadzili ją Grażyna Torbicka i redaktor naczelny „Polityki" Jerzy Baczyński.

Tematy: Czarne, featured, full-image, Justyna Sobolewska, Mira Marcinów, Paszporty Polityki, proza polska

# data[].attributes.attachment_link.title
Mira Marcinów laureatką Paszportu "Polityki" 2020 w kategorii "literatura"

# data[].attributes.attachment_link.description
Paszporty „Polityki" przyznane po raz 28. W trakcie gali, która z powodu pandemii koronawirusa odbyła się bez udziału publiczności, nagrodę w kategorii „literatura" odebrała Mira Marcinów za debiut prozatorski „Bezmatek". Jak podkreśliła w uzasadnieniu przyznania Paszportu Justyna Sobolewska, nagrodę wręczono „za intensywną opowieść o relacji córki i matki, o życiu i umieraniu.

# data[].attributes.headline
Międzynarodowy Dzień Pamięci o Ofiarach Holokaustu

# data[].attributes.subject
Międzynarodowy Dzień Pamięci o Ofiarach Holokaustu

# data[].attributes.body
To święto obchodzone w rocznicę wyzwolenia byłego Niemieckiego Nazistowskiego Obozu Koncentracyjnego i Zagłady Auschwitz-Birkenau. Zostało uchwalone przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w 2005 r.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Międzynarodowy Dzień Pamięci o Ofiarach Holokaustu to święto obchodzone w rocznicę wyzwolenia byłego Niemieckiego Nazistowskiego Obozu Koncentracyjnego i Zagłady Auschwitz-Birkenau. Zostało uchwalone przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w 2005 r. W tym dniu na całym świecie odbywają się wydarzenia oraz inicjatywy upamiętniające.

Tegoroczne obchody Dnia Pamięci o Ofiarach Holokaustu będą miały przede wszystkim wirtualny charakter. Wiele organizacji i instytucji kultury przygotowało także specjalne materiały edukacyjne poświęcone temu zagadnieniu, z których mogą skorzystać uczniowie i nauczycie.

Międzynarodowy Dnia Pamięci o Ofiarach Holokaustu - inicjatywy

Zachęcamy uczniów, nauczycieli, studentów do uczestnictwa w wydarzeniach on-line organizowanych z okazji Międzynarodowego Dnia Pamięci o Ofiarach Holokaustu. Będą to m.in. spotkania ze świadkami historii, spektakle i występy artystyczne, okolicznościowe pieśni i modlitwy. Przygotowały je instytucje, które zajmują się kultywowaniem i upowszechnianiem pamięci o historii Żydów.

Przedstawiamy wybrane inicjatywy związane z obchodami Międzynarodowego Dnia Pamięci o Ofiarach Holokaustu.

Miejsce Pamięci i Muzeum Auschwitz-Birkenau
W związku z pandemią koronawirusa obchody 76. rocznicy wyzwolenia Niemieckiego Nazistowskiego Obozu Koncentracyjnego i Zagłady Auschwitz-Birkenau odbędą się w przestrzeni internetowej.
Transmisja wydarzenia rozpocznie się o godz. 16:00 i będzie dostępna na stronachwww.auschwitz.org oraz http://www.auschwitz.org/rocznica2021 oraz w mediach społecznościowych.
Głównym motywem obchodów 76. rocznicy wyzwolenia będzie los dzieci w Auschwitz.
Program obchodów

Fundacja Shalom
Z okazji Dnia Pamięci o Ofiarach Holokaustu Fundacja Shalom zaprezentuje m.in. modlitwę spod pomnika Bohaterów Getta w Warszawie, przemówienia okolicznościowe oraz pieśni powstałe w gettach w czasie II wojny światowej. Będzie można również uczestniczyć w spotkaniu z przedstawicielkami Polskiego Stowarzyszenia Sprawiedliwych Wśród Narodów Świata oraz obejrzeć spektakl „Pieśń o zamordowanym żydowskim narodzie" Icchaka Kacenelsona. Wydarzenia można śledzić naprofilu Fundacji Shalom na Facebooku oraz na stronie Teatru Żydowskiego na Facebooku.
Program obchodów

Materiały edukacyjne o Holokauście

Instytucje i organizacje związane z kultywowaniem pamięci o zagładzie Żydów udostępniają na swoich stronach materiały dla uczniów i nauczycieli, w tym scenariusze lekcji o Holokauście. Pedagodzy mogą również korzystać ze szkoleń dotyczących edukacji o Holokauście.

Na stronach tych instytucji dostępne są także informacje na temat warsztatów, wykładów, spacerów edukacyjnych, spotkań ze świadkami historii. Ze względu na ograniczenia związane z epidemią wydarzenia mogą one się odbywać jedynie w formie on-line.

Rada opiniodawczo-doradcza ds. edukacji o Holokauście

Od 2018 r. przy Ministrze Edukacji i Nauki (wcześniej Ministrze Edukacji Narodowej) działa Rada opiniodawczo-doradcza do spraw edukacji o Holokauście, która współpracuje z przedstawicielami środowisk akademickich, muzealnych i organizacji pozarządowych. Do zadań Rady należy przedstawianie nowych propozycji działań w dziedzinie edukacji o Holokauście, konsultowanie projektów opracowań i materiałów z tej dziedziny oraz współpraca merytoryczna w zakresie przedsięwzięć promujących polskie rozwiązania w dziedzinie edukacji o Holokauście w kulturze masowej w kraju i za granicą.

Rada opiniowała m.in. film „Świadkowie. Obywatele polscy w KL Auschwitz" oraz filmy dokumentalne dotyczące historii obozów koncentracyjnych w Gusen i Ravensbrück.

Działalność Rady wpisuje się w działania Ministerstwa Edukacji i Nauki na rzecz edukacji o Holokauście na każdym poziomie kształcenia oraz rozwoju dobrych praktyk w tym obszarze, a także w zobowiązania Polski przyjęte na forach międzynarodowych.

Edukacja o Holokauście

Warto podkreślić, że Polska jest jednym z nielicznych państw na świecie, w których nauczanie o Holokauście ma charakter obowiązkowy - na wszystkich poziomach kształcenia.

Cele kształcenia i treści nauczania dotyczące Holokaustu są uwzględnione w dotychczasowej podstawie programowej (szkoła podstawowa, gimnazjum, szkoły ponadgimnazjalne), w nowej podstawie programowej kształcenia ogólnego dla szkoły podstawowej oraz w podstawie programowej dla szkół ponadpodstawowych.

Wśród przykładowych zapisów w podstawie programowej można wymienić, m.in.:

Uczeń szkoły podstawowej charakteryzuje politykę Niemiec na terenach okupowanej Europy; przedstawia zagładę Żydów oraz Romów i eksterminację innych narodów; zna przykłady bohaterstwa Polaków ratujących Żydów z Holokaustu;

uczeń szkoły ponadpodstawowej przedstawia ideologiczne podstawy eksterminacji Żydów oraz innych grup etnicznych i społecznych, prowadzonej przez Niemcy hitlerowskie; charakteryzuje etapy eksterminacji Żydów (dyskryminacja, stygmatyzacja, izolacja, zagłada); rozpoznaje główne miejsca eksterminacji Żydów polskich i europejskich oraz innych grup etnicznych i społecznych na terenie Polski i Europy Środkowo-Wschodniej (w tym: Auschwitz-Birkenau, Treblinka, Sobibór, Babi Jar). Opisuje postawy ludności żydowskiej wobec Holokaustu, z uwzględnieniem powstania w getcie warszawskim; charakteryzuje postawy społeczeństwa polskiego i społeczności międzynarodowej wobec Holokaustu, z uwzględnieniem „sprawiedliwych", na przykładzie Ireny Sendlerowej, Antoniny i Jana Żabińskich oraz rodziny Ulmów.

Dodatkowo Ministerstwo Edukacji i Nauki prowadzi działania na rzecz doskonalenia kompetencji nauczycieli w zakresie wiedzy o relacjach polsko-żydowskich i Holokauście oraz wspierania realizacji spotkań młodzieży z Polski i Izraela.

Departament Informacji i Promocji

Ministerstwo Edukacji i Nauki

# data[].attributes.attachment_link.title
Międzynarodowy Dzień Pamięci o Ofiarach Holokaustu - włącz się w obchody! - Ministerstwo Edukacji i Nauki - Portal Gov.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
27 stycznia to Międzynarodowy Dzień Pamięci o Ofiarach Holokaustu. Tegoroczne obchody, ze względu na ograniczenia wynikające ze stanu epidemii, odbędą się przede wszystkim w formie on-line. Będą to m.in. spotkania ze świadkami historii, seminaria, dyskusje, spektakle i występy artystyczne, okolicznościowe pieśni oraz modlitwy. Wiele organizacji i instytucji kultury przygotowało także specjalne materiały edukacyjne dotyczące zagłady Żydów.

# data[].attributes.headline
Z okazji 100. rocznicy urodzin Krzysztofa Kamila Baczyńskiego Poczta Polska wprowadziła do obiegu znaczek upamiętniający życie  i twórczość poety, zaś w Warszawie odsłonięto mural poświęcony jego pamięci.

# data[].attributes.subject
Z okazji 100. rocznicy urodzin Krzysztofa Kamila Baczyńskiego Poczta Polska wprowadziła do obiegu znaczek upamiętniający życie  i twórczość poety, zaś w Warszawie odsłonięto mural poświęcony jego pamięci.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W piątek 22 stycznia obchodzimy 100. rocznicę urodzin Krzysztofa Kamila Baczyńskiego. Z tej okazji Poczta Polska wprowadziła do obiegu znaczek upamiętniający życie i twórczość poety, zaś w Warszawie odsłonięto mural poświęcony jego pamięci.
Wydany w wielomilionowym nakładzie znaczek przedstawia Krzysztofa Kamila Baczyńskiego na tle ściany z cegieł. Autorem projektu jest Jarosław Ochendzan. Poczta Polska wydała też w limitowanej wersji kopertę pierwszego dnia obiegu, na której widnieje fragment rękopisu utworu „Wesele poety" (na zdj. poniżej).

„Nasza najnowsza emisja filatelistyczna przypomina postać legendarną - poetę uznawanego za jednego z najwybitniejszych twórców pokolenia wojennego, który miał i ma ogromny wpływ na twórców następnych pokoleń. Krzysztof Kamil Baczyński dał przykład, że walczyć za ojczyznę można nie tylko z bronią w ręku, ale także mocą słowa" - mówi wiceprezes Poczty Polskiej Wiesław Włodek.

O godz. 9:00 na ścianie budynku przy ulicy Solec 85 w Warszawie dokonano uroczystego odsłonięcia muralu z wizerunkiem Krzysztofa Kamila Baczyńskiego. Portretowi poety towarzyszą słowa z wiersza „Spojrzenia": „I jeden z nas - to jestem ja, / którym pokochał. Świat mi rozkwitł / jak wielki obłok, ogień w snach / i tak jak drzewo jestem - prosty".

Mural powstał z inicjatywy Narodowego Centrum Kultury, które podkreśla, że Baczyński był utalentowany literacko, ale także plastycznie. Rozpoczęcie studiów na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych uniemożliwiła mu II wojna światowa, podczas której zginął. W związku z zamiłowaniami plastycznymi poety, uznano, że najlepiej oddać mu hołd właśnie w formie graficznej. Autorem projektu muralu jest Bartosz Kosowski.

„Jeśli chodzi o samo rysowanie portretu Baczyńskiego, było to trochę problematyczne, bo trzeba pamiętać, że żył niestety bardzo krótko. Tych fotografii jest mało. Fotografia w latach 40. różniła się troszeczkę od fotografii dzisiejszej. Nie było zdjęć w tak dużej rozdzielczości. Większość zdjęć była w jakiś sposób retuszowana. Są fotografie, na których go widać, ale te fotografie są na tyle małe, że pozostawia to sporo miejsca na własne interpretacje, co z jednej strony jest fajne, bo nie musimy się trzymać tego, co zastaliśmy, z drugiej strony jest nie lada wyzwaniem, bo na takiej bardzo ziarnistej fotografii nie wiemy dokładnie, jakie miał oczy, jakie miał brwi, jaki miał nos, jakie miał usta, jak wygląda jego fryzura, która na większości zdjęć jest bardzo zblurowana, więc nie wiadomo, co się tam w tych włosach dzieje" - powiedział Bartosz Kosowski.

„W związku z tym, że mam kreskę dość szczegółową, nie mogłem tego pozostawić, więc musiałem to sobie wykombinować, jakie były w tamtym okresie fryzury, jak wyglądali ludzi. I na tej podstawie spróbowałem zrekonstruować z tych fotografii to, jak mógł wyglądać, oczywiście z zachowaniem stylu, w którym rysuję. Ze zdjęć, które są dostępne, zdecydowałem się bazować na fotografii, która jest najbardziej znaną fotografią Baczyńskiego, a to z tego względu, że trzeba pamiętać, że projektując mural czy plakat, musi on być czytelny dla odbiorcy" - dodał autor muralu.

Krzysztof Kamil Baczyński był polskim poetą okresu wojennego, jednym z najwybitniejszych przedstawicieli tzw. Pokolenia Kolumbów, pokolenia literackiego obejmującego pisarzy polskich urodzonych około 1920 roku, dla których okres wchodzenia w dorosłość przypadł na lata II wojny światowej. Był żołnierzem Armii Krajowej i brał udział w Powstaniu Warszawskim, podczas którego poniósł śmierć w wieku 23 lat.

Twórczość Baczyńskiego charakteryzuje się dużą dynamiką zmian - ewolucją postawy wobec rzeczywistości, która pociągała za sobą zmianę w repertuarze środków artystycznych. W swoim 23-letnim życiu, zakończonym czwartego dnia Powstania Warszawskiego, stworzył ponad 500 wierszy, kilkanaście opowiadań i kilka poematów. Rok 2021 sejm ustanowił m.in. Rokiem Krzysztofa Kamila Baczyńskiego.

Tematy: fotografia, Krzysztof Kamil Baczyński, mural, Narodowe Centrum Kultury, poczta, poezja i dramat, Warszawa, znaczki pocztowe

# data[].attributes.attachment_link.title
100. rocznica urodzin Krzysztofa Kamila Baczyńskiego: Poczta Polska wypuściła okolicznościowy znaczek, w Warszawie odsłonięto mural poświęcony poecie

# data[].attributes.attachment_link.description
W piątek 22 stycznia obchodzimy 100. rocznicę urodzin Krzysztofa Kamila Baczyńskiego. Z tej okazji Poczta Polska wprowadziła do obiegu znaczek upamiętniający życie i twórczość poety, zaś w Warszawie odsłonięto mural poświęcony jego pamięci. Wydany w wielomilionowym nakładzie znaczek przedstawia Krzysztofa Kamila Baczyńskiego na tle ściany z cegieł. Autorem projektu jest Jarosław Ochendzan.

# data[].attributes.headline
Zmarł Henryk Jerzy Chmielewski znany jako „Papcio Chmiel”. Twórca kultowych komiksów o Tytusie, Romku i A’Tomku.

# data[].attributes.subject
Zmarł Henryk Jerzy Chmielewski znany jako „Papcio Chmiel”. Twórca kultowych komiksów o Tytusie, Romku i A’Tomku.

# data[].attributes.body
Był najdłużej tworzącym artystą komiksowym w Polsce. Jego kariera graficzna rozpoczęła się niedługo po wojnie, w 1947 roku, i trwała przez ponad 70 lat aż do śmierci w wieku 97 lat.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W nocy 21 stycznia, z czwartku na piątek, zmarł Henryk Jerzy Chmielewski znany jako „Papcio Chmiel". Twórca kultowych komiksów o Tytusie, Romku i A'Tomku miał 97 lat. Wiadomość o śmierci artysty przekazał m.in. jego wydawca oraz Muzeum Powstania Warszawskiego.
Henryk Jerzy Chmielewski był najdłużej tworzącym artystą komiksowym w Polsce. Jego kariera graficzna rozpoczęła się niedługo po wojnie, w 1947 roku, i trwała przez ponad 70 lat aż do śmierci w wieku 97 lat.

Urodzony 7 czerwca 1923 roku w Warszawie Henryk Jerzy Chmielewski, zanim został znanym i uwielbianym przez rzesze czytelników autorem komiksowym, uczestniczył w Powstaniu Warszawskim jako żołnierz Armii Krajowej. Do zaciągnięcia się do wojska namówił go kolega. Jak opowiadał, wszyscy znajomi wokół gdzieś należeli, więc wydawało mu się to naturalne. W konspiracji posługiwał się pseudonimem „Jupiter", bo cała jego drużyna wzięła pseudonimy od gwiazd. Sam miał zostać później gwiazdą nieco innego formatu.

Talentem plastycznym wykazał się już podczas służby wojskowej, którą odbywał po wojnie w Toruniu. Po przejściu do cywila w sierpniu 1947 roku zaczął pracować w „Świecie Przygód". Na początku zajmował się wszystkim: sortował listy, odpisywał czytelnikom, a nawet wyprowadzał ratlerka. W gazecie ukazywały się dość swobodnie przedrukowywane komiksy z Zachodu. Kiedy pewnego razu zagraniczne gazety nie dotarły do redakcji, Chmielewskiego poproszono o kontynuowanie historii na własną rękę.

W 1949 roku „Świat Przygód" przekształcono w „Świat Młodych". W czasach stalinizmu nie można tam było publikować komiksów, ale sytuacja zmieniła się w 1957 roku. Wtedy to zgodzono się na zamieszczanie w odcinkach przygód Tytusa, Romka i A'Tomka.

„Po wydrukowaniu pierwszego odcinka ze strachem czekaliśmy (na reakcję) z Komitetu Centralnego, z Wydziału Prasowego, jak to będzie przyjęte, bo bez zezwolenia, bez cenzury puszczono. Okazało się, że sekretarz tego wydziału miał syna 10-letniego. Zadzwonił do nas do redakcji i mówi: 'Mojemu synowi się bardzo podoba i możecie to puszczać. To nawet pożyteczne jest'" - wspominał po latach Papcio Chmiel w dokumencie „Komiks - Superbohater PRL".

Historie tak przypadły do gustu czytelnikom, że Wydawnictwo Harcerskie postanowiło w końcu wydać „Tytusa" w formie zeszytu. „To że komiks był wydrukowany w harcerskiej gazecie, partia mogła wybaczyć, ale w oddzielnej książeczce wzorem kapitalistycznego Zachodu? Brrr... herezja, towarzysze! Starszy Brat za Bugiem nie podjąłbym takiej decyzji" - pisał po latach Henryk Jerzy Chmielewski.

Wydawnictwo Harcerskie mogło publikować jedynie książki o tematyce harcerskiej. Autor dostał więc listę tematów, które muszą znaleźć się w zeszycie (jak np. test na harcerza, życie obozowe, pomoc słabszym na szlaku „Niewidzialnej ręki", ochrona zabytków). Dzięki kreatywności zdołał je wszystkie zmieścić na 53 stronach i jeszcze dodać solidną porcję humoru.

Komiks o uczłowieczaniu gadającego szympansa przez dwóch harcerzy podbił listy sprzedaży. Po autografy do autora ustawiały się takie kolejki, że porządku musiała pilnować milicja. Przez długi czas Henryk Jerzy Chmielewski musiał umiejętnie lawirować, żeby realizować narzucone propagandowo tematy, nie podpaść cenzorom, a jednocześnie tworzyć humorystyczne historie, które spodobałyby się dzieciakom.

Gdy na początku lat 70. komiks zyskał jeszcze większą popularność, wydawcy dali autorowi nieco więcej swobody, obawiając się, żeby nie zrezygnował z dalszej współpracy. Po upadku PRL-u Chmielewski kontynuował przygody swoich bohaterów, w ostatnich latach czyniąc ich uczestnikami historycznych wydarzeń już nie w komiksach, lecz w ilustrowanych albumach. Ostatni tom, który zdążył narysować przed śmiercią, „Tytus, Romek i A'Tomek pomagają księciu Mieszkowi ochrzcić Polskę z wyobraźni Papcia Chmiela narysowani", ukaże się w sprzedaży 28 stycznia.

Chmielewski został odznaczony m.in. Warszawskim Krzyżem Powstańczym, Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis", i Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

[am]
fot. Dawid Skoblewski/Wikimedia Commons
źródło: Muzeum Powstania Warszawskiego, Wikipedia, „Tytus, Romek i A'Tomek - Księga I", „Komiks - Superbohater PRL"

Tematy: featured, full-image, Henryk Jerzy Chmielewski, komiks, śmierć, Tytus Romek i A'Tomek

# data[].attributes.attachment_link.title
Zmarł Henryk Jerzy Chmielewski, twórca "Tytusa, Romka i A'Tomka"

# data[].attributes.attachment_link.description
W nocy 21 stycznia, z czwartku na piątek, zmarł Henryk Jerzy Chmielewski znany jako "Papcio Chmiel". Twórca kultowych komiksów o Tytusie, Romku i A'Tomku miał 97 lat. Wiadomość o śmierci artysty przekazał m.in. jego wydawca oraz Muzeum Powstania Warszawskiego. Henryk Jerzy Chmielewski był najdłuż

# data[].attributes.headline
Sto lat temu, 24 stycznia 1921 roku, w Toruniu urodził się jeden z najbardziej znanych polskich podróżników – Tony Halik.

# data[].attributes.subject
Sto lat temu, 24 stycznia 1921 roku, w Toruniu urodził się jeden z najbardziej znanych polskich podróżników – Tony Halik.

# data[].attributes.body
Z tej okazji toruńskie Muzeum Okręgowe przygotowało specjalną wystawę.

# data[].attributes.attachment_link.title
Sto lat temu w Toruniu urodził się Tony Halik. Specjalna wystawa w Muzeum Okręgowym

# data[].attributes.attachment_link.description
Sto lat temu, 24 stycznia 1921 roku, w Toruniu urodził się jeden z najbardziej znanych polskich podróżników - Tony Halik. Z tej okazji toruńskie Muzeum Okręgowe przygotowało specjalną wystawę.

# data[].attributes.headline
100. rocznica urodzin Krzysztofa Kamila Baczyńskiego

# data[].attributes.subject
100. rocznica urodzin Krzysztofa Kamila Baczyńskiego

# data[].attributes.body
22 stycznia 1921 roku urodził się najwybitniejszy poeta pokolenia Kolumbów

# data[].attributes.attachment_link.title
Krzysztof Kamil Baczyński w 100. rocznicę urodzin

# data[].attributes.headline
"Lektury na ucho", czyli niebanalne korepetycje dla maturzystów w Radiu Katowice.        

# data[].attributes.subject
"Lektury na ucho", czyli niebanalne korepetycje dla maturzystów w Radiu Katowice.        

# data[].attributes.body
Nie doczytałeś? Zapomniałeś? Teraz nadrobisz zaległości.

# data[].attributes.attachment_link.title
Lektury na ucho - Radio Katowice Podcasty

# data[].attributes.attachment_link.description
Ze względu na epidemię koronawirusa, która ogranicza dostęp do placówek oświaty i bezpośredniej możliwości pozyskiwania wiedzy od pedagogów, proponujemy Lektury na ucho jako uzupełnienie edukacji, ale również poszerzenie horyzontów w zakresie literatury, kultury i krytycznego myślenia, pomagając w uchwyceniu uniwersalnych, humanistycznych walorów dzieł.

# data[].attributes.body
Spadkobiercy pisarki nawiązali współpracę z projektantką Karen Mabon, która przygotowała limitowaną serię luksusowych piżam i apaszek ozdobionych wzorami nawiązującymi do książek brytyjskiej królowej kryminału.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Agatha Christie wkracza do świata mody. Spadkobiercy pisarki nawiązali współpracę z projektantką Karen Mabon, która przygotowała limitowaną serię luksusowych piżam i apaszek ozdobionych wzorami nawiązującymi do książek brytyjskiej królowej kryminału.
Karen Mabon jest szkocką projektantką i ilustratorką mieszkającą w Londynie. Zajmuje się tworzeniem luksusowych akcesoriów. Zazwyczaj są to apaszki, piżamy, koce i poduszki. Spadkobiercy Agathy Christie przyznają, że uwielbiają prace Karen, dlatego złożyli jej propozycję wypuszczenia limitowanej kolekcji opartej na motywach nawiązujących do twórczości pisarki.

„Oczywiście, że powiedziałam 'tak'. Bo to Agatha Christie, jest ikoną, w jej dziełach uwielbiam wszystko, jej historie, jej przedziwną wyobraźnię" - mówi Karen Mabon.

Projektantka została zaproszona na plan filmu „Śmierć na Nilu", gdzie miała okazję obejrzeć scenografię i wiele przedmiotów nawiązujących do epoki, w której rozgrywała się akcja. Karen stworzyła dwa wzory. Jeden o nazwie „Queen of Crime" (z ang. „Królowa kryminału") bazuje na okładkach książek Christie. Na drugim, „Murder Mystery" (z ang. „Powieść kryminalna" albo „Tajemnica morderstwa"), znajdują się obiekty obecne w dziełach pisarki, w tym najdziwniejsze rodzaje broni, które mogły posłużyć do dokonania zbrodni.

Motyw „Queen of Crime" wykorzystano na luksusowej jedwabnej piżamie. Obydwa wzory dostępne są również na apaszkach. Określenie „luksusowe" nie zostało w tym przypadku użyte na wyrost. Wyprodukowane we Włoszech piżamy kosztują 295 funtów (ok. 1500 złotych), natomiast apaszki - po 100 funtów (ok. 500 złotych).

Piżamy będą dostępne w sklepie The Pantry w domu towarowym Liberty London w Londynie oraz w sieci sklepów Neiman Marcus w Stanach Zjednoczonych. Całą kolekcję klienci z innych krajów mogą kupić w sklepie internetowym projektantki. Warto się pośpieszyć. Jeden wzór apaszek jest już niedostępny.

# data[].attributes.attachment_link.title
Spadkobiercy Agathy Christie podjęli współpracę z projektantką mody Karen Mabon. Do sprzedaży trafiła luksusowa jedwabna piżama i apaszki z wzorami nawiązującymi do twórczości pisarki

# data[].attributes.attachment_link.description
Agatha Christie wkracza do świata mody. Spadkobiercy pisarki nawiązali współpracę z projektantką Karen Mabon, która przygotowała limitowaną serię luksusowych piżam i apaszek ozdobionych wzorami nawiązującymi do książek brytyjskiej królowej kryminału. Karen Mabon jest szkocką projektantką i ilustratorką mieszkającą w Londynie. Zajmuje się tworzeniem luksusowych akcesoriów. Zazwyczaj są to apaszki, piżamy, koce i poduszki.

# data[].attributes.headline
CKE opublikowała aneksy      do informatorów                        o egzaminach w 2021 roku 

# data[].attributes.subject
CKE opublikowała aneksy      do informatorów                        o egzaminach w 2021 roku 