# data[].attributes.body
SYSTEM PRZESYŁANIA INFORMACJI POMIĘDZY POŁĄCZONYMI KOMPUTERAMI ZNAJDUJĄCYMI SIĘ W RÓŻNYCH MIEJSCACH

# data[].attributes.attachment_link.title
Sieć komputerowa - Co to jest i jak działa? Informatyka dla nieinformatyków #2 [ENG SUB]

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Media społecznościowe ulegają wielu zmianom wynikających z rozwoju tech nologii, nowym możliwościom komuniacji i idących za tym zmian zwyczajów użytkowników. Pod wpływem różnych czynników i trendów poszczególne portale stają się mniej lub bardziej popularne. Niektóre są na chwilowej fali popularności, inne niezmiennie widnieją w czołówce najchętnie użytkowanych. W Polsce przeszliśmy od serwisów takich jak Grono.net, przez Fotkę.pl i Naszą Klasę, po aktywne użytkowanie portali od światowych gigantów firm. Jak wygląda to w innych krajach? Czy korzystamy z portali równie popularnych w innych miejscach na świecie? Portal przygotował zestawienie 22 serwisów społecznościowych, których użytkownikami stajemy się najchętnej. Czy znacie wszystkie z nich?

Tumblr to popularna platforma mikroblogowa, na której użytkownicy mogą publikować wpisy w postaci tekstów, obrazków, plików dźwiękowych, klipów wideo, cytatów czy linków. Posiadacze konta mogą dostosowywać wygląd swoich mikro blog ów, śledzić aktywność innych osób, przekazywać dalej interesując treści i wchodzić w interakcję za pomocą lajków.

Swarm to aplikacja, która umożliwia odnajdywanie znajomych w pobliżu, a dzięki konwersacji i informowaniu o lokalizacji, pozwala na organizowanie spotkań z nimi. Każde zameldowanie się to zdobycie monet wyminialnych na nagrody, co wiąże się więc z rywalizacją pośród grup znajomych w tygodniowych rankingach.

Na 14. miejscu Lifewire umieściło Shots - sieć społecznościową pozwalającą udostępniać zdjęcia i wideo, z której korzystają głównie młode osoby. To jedna z niewielu aplikacji, która nie zawierała komentarzy i lajków do zdjęć i mówiło się, że to uproszczona wersja Instagrama. Jak się jednak okazuje, pod koniec ubiegłego roku firma przebrandowała się na Shots Studio i zamieniła w studio tworzące content wideo. W miejsce Shots w Google Play pojawiła się aplikacja Memep, która pozwala na udostępnianie memów z sieci w ramach jednej aplikacji.

Wciąż przybywa serwisów społecznościowych dostosowanych do obowiązujących trendów. Także Facebook jest bacznym obserwatorem zachodzących zmian i rozwija możliwości portalu. Istneiej wiele serwisów dla danych grup zainteresowań, takich jak wspomnane wyżej portale dla pisarzy i muzyków. W rzeczywistości ich lista jest jeszczedłuższa, dlatego wydaje się, że każdy z nas może odnaleźć swoją sieć społecznościową, do której chce przynależeć i za pomocą której chce się komunikować z innymi.

# data[].attributes.attachment_link.title
22 serwisy społecznościowe, z których korzystamy najczęściej

# data[].attributes.attachment_link.description
Media społecznościowe ulegają wielu zmianom wynikających z rozwoju tech nologii, nowym możliwościom komuniacji i idących za tym zmian zwyczajów użytkowników. Pod wpływem różnych czynników i trendów poszczególne portale stają się mniej lub bardziej popularne. Niektóre są na chwilowej fali popularności, inne niezmiennie widnieją w czołówce najchętnie użytkowanych.

# data[].attributes.body
iso/osi

# data[].attributes.attachment_link.title
Sieci komputerowe odc. 2 - Modele ISO/OSI i TCP/IP

# data[].attributes.body
Cypisek the Yeti

# data[].attributes.attachment_link.title
Komunikacja przez Internet - najważniejsze cechy |

# data[].attributes.attachment_link.description
Dziedzina którą najbardziej zmienił Internet to komunikacja, która jeszcze nigdy nie była tak prosta, tania i dająca tak wiele możliwości. Czym różni się komunikacja przez Internet od tej w realu.

# data[].attributes.body
SIECI KOMPUTEROWE;
Host – urządzenie końcowe sieci komputerowej, stanowiące źródło lub celu przesyłania danych w sieci. Hostem jest każde urządzenie w sieci, któremu przypisano adres IP.
Serwer – komputer, na którym zainstalowane jest specjalistyczne oprogramowanie, oferujący usługi innym komputerom (WWW, poczta elektroniczna, zasoby plikowe).
Klient – komputer korzystający z usług udostępnianych przez serwery.
Klient – Serwer – architektura sieci komputerowej, w której występuje komputer udostępniający usługi (serwer) oraz komputery korzystające z tych usług (klienci).
Peer to Peer (P2P) – architektura sieci komputerowej, w której nie występuje jeden komputer udostępniający usługi, wszystkie komputery w tej sieci działają na równorzędnych prawach.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Netykieta

Netykieta jest to zbiór zasad kultury obowiązującej wszystkich w Internecie ( Internet jest nazwą własną konkretnej, największej na świecie sieci, pisze się ją zatem dużą literą). Co chyba najgorsze, bardzo wiele osób nawet nigdy nie słyszało o czymś takim jak netykieta. Niniejsza netykieta nie jest zbiorem sztywnych nakazów, ma na celu uświadomienie, pouczenie i zwrócenie uwagi na pewne zachowania i sytuacje.

Służyć ma ona uświadomieniu bądź przypomnieniu pewnych zasad obowiązujących w bardzo już licznej społeczności internautów. A zasady służą nam wszystkim - mnie, Tobie i "im" - byśmy wszyscy mogli tworzyć zdrową społeczność w kraju (sieci) bez granic.

Zasady każdej netykiety są aktualne niezależnie od daty jej napisania! To, że czasem coś gdzieś w sieci zauważyłeś, nie oznacza wcale, że to jest dobre i poprawne.

3 główne zasady:

Zalecenia netykiety

Dla grup i list dyskusyjnych są to:

zakaz spamowania (m.in. wysyłania niechcianych linków do stron)

zakaz wysyłania tzw. "łańcuszków szczęścia"

nakaz zapoznania się z wykazem FAQ przed zadaniem pytania

stosowanie się do reguł pisania obowiązujących w danej grupie (sposób kodowania polskich liter, zasad cytowania, możliwości wysyłania (lub nie) wiadomości formatowanych w HTML-u, możliwości dołączania (lub nie) plików binarnych, co zwykle jest szczegółowo opisane w FAQ danej grupy

zakaz nadmiernego cross-postowania czyli wysyłania e-maili lub postów do kilku grup naraz

zakaz wysyłania e-maili/postów do wielu osób naraz z jawnymi adresami poczty elektronicznej (stosujemy kopię ukrytą)

zakaz pisania nie na temat (OT - OffTopic)

zakaz pisania kilka razy z rzędu (szczególnie restrykcyjnie używany na forach posiadających funkcję edycji postu)

zakaz toppostowania (odpowiadania nad cytowanym fragmentem)

zakaz pisania wiadomości wielkimi literami

Dla usług interaktywnych (IRC, komunikatory, czaty, fora dyskusyjne na stronach WWW):

zakaz floodowania (wysyłania identycznych wiadomościu, w krótkich odstępach czasowych)

nakaz zapoznania się z FAQ danego kanału/forum/czatu i przestrzeganie zawartych tam zasad szczegółowych

zakaz nagabywania (upartego łączenia się z) osób które sobie tego nie życzą

zasady dotyczące znaków diakrytycznych - użytkownicy niektórych kanałów IRC nie życzą sobie używania polskich liter, natomiast na forach internetowych pisanie bez polskich znaków diakrytycznych bywa źle widziane; sprawy te regulowane są czasem przez lokalną netykietę lub FAQ,

zasady korzystania z różnych języków na kanałach wielonarodowościowych

zakaz ciągłego pisania wielkimi literami

zakaz pisania naprzemiennie wielkich i małych liter (tzw. nowomowa internetowa, poke-pismo)

nakaz używania emotikon z rozwagą (mają być dodatkiem do tekstu, a nie główną treścią)

na forach internetowych zwracamy się po nicku lub imieniu jeśli rozmówca wyraża na to zgodę. Nigdy samym nazwiskiem.

Przykładem zachowania sprzecznego z netykietą jest trollowanie, czyliantyspołeczne zachowanie charakterystyczne dla forów dyskusyjnych i innych miejsc w Internecie, w których prowadzi się dyskusje.

Źródła: www.wikipedia.org, http://www.netykieta.dlawas.net/

# data[].attributes.attachment_link.description
Netykieta jest to zbiór zasad kultury obowiązującej wszystkich w Internecie ( Internet jest nazwą własną konkretnej, największej na świecie sieci, pisze się ją zatem dużą literą). Co chyba najgorsze, bardzo wiele osób nawet nigdy nie słyszało o czymś takim jak netykieta.

# data[].attributes.body
http://lozbjn.edu.pl/bi/netykieta.html
Julia M.

# data[].attributes.body
Cypisek the Yeti

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jednym z najczęstszych pytań jakie otrzymuję od dostawców rozwiązań IT (głównie z Polski, ale też reszty świata), to pytanie: DLACZEGO MOJE ROZWIĄZANIE NIE JEST NA LIŚCIE? DLACZEGO O NAS NIE PISZESZ?

W głowie zawsze przypominam ten niesamowity wpis Grzegorza - Clown Computing - Definicja. Tuż po chwili jednak znajduję lepszy powód lub (jeżeli wiem, że druga strona się nie obrazi) tłumaczę dlaczego: WASZE USŁUGI NIE SĄ USŁUGAMI CLOUD COMPUTING.

Hola, hola Mirek. Ale jakim prawem Ty decydujesz, że coś jest Cloud, a coś Clown? Dokładnie takim jak każdy inny. Nie ma jednej definicji „Cloud Computing". Zobacz np. odpowiedzi największych autoryterów w Polsce. Masa różnych odpowiedzi.

Do pewnego czasu używałem prostego sformuowania:

Cloud Computing to marketingowe określenie dostarczania na żądanie infrastruktury, platformy, bądź aplikacji, z konsumpcyjnym modelem rozliczania.

I mimo tego, że ten opis najbardziej pasuje do większości standardów, to nie jest pełny. Najbliżej jest określenie NIST SP 800-145, The NIST Definition of Cloud Computing z 2011 roku, które jest dla mnie punktem wyjścia.

Zespół Chmurowisko będzie w najbliższych miesiacach rozbudowywał zestawienie usług chmury publicznej o nowych dostawców, budował raport o dostawcach chmury na rynku polskim oraz prowadził szkolenia dla kilku dostawców chmury publicznej w Polsce o konkurencji.

Postanowiłem więc ułożyć definicję Chmurowisko - Czym Jest Cloud Computing.

Jest szansa, że nie będziesz się zgadzać z tą definicją, ale pamiętaj:

Dostawcy usług korzystają z różnych definicji cloud computing - nie ma jednej

Jedna definicja, którą się posługujemy na portalu Chmurowisko jest tu potrzebna, aby lepiej dostarczać Ci treść, bez potrzeby akceptacji dostawców z kategorii Clown Computing

Charakterystyki Cloud Computing

1. Self-Service

Klient (głównie programista), zarówno przy usłudze publicznej i prywatnej, może sam stworzyć zasoby, bez komunikacji z dostawcą usługi. Wykonuje to przez CLI, API, konsolę, narzędzia firm trzecich lub wszystkie z powyższych.

WAŻNE - czasami do uruchomienia usługi cloud computing (po raz pierwszy) potrzebujemy interakcji ludzi. Zauważalne szczególnie przy bardziej zaawansowanych usługach skierowanych do określonych branż.

2. Elastyczność Na Żądanie

Klient (głównie programista) może skalować usługę w górę lub w dół (do zera) w zależności od potrzeb lub konfiguracji. Potrafi to zrobić bez potrzeby komunikowania się z dostawcą usługi (patrze self-service), do określonych przez dostawcę limitów.

WAŻNE - zwiększenie limitów nie powinno mieć wpływu na rachunek klienta, o ile klient nie użył udostępnionych zasobów.

3. Rozliczalność Za Wykorzystane Zasoby

Klient (głównie programista) musi mieć wiedzę o wykorzystanych zasobach, które w połączeniu z kosztem jednostkowym dadzą mu informacje o kwocie do zapłacenia lub pobrania z przedpłaconych środków.

WAŻNE - pomiar jest określony przy akceptacji warunków współpracy i może się zmieniać (jeżeli warunki się zmienią). Nie ma określenia czasu pomiaru, np. AWS EC2 Reserved Instances liczone są w okresie 1 lub 3 lat, zwykłe AWS EC2 liczone są w okresie 1 godziny, większość usług SaaS w okresie miesięcznym, większość suług Google Cloud Platform i Microsoft Azure w okresie 1 minuty.

Tylko Trzy?

TAK. Z mojego doświadczenia i patrząc na dostawców cloud computing oraz firmy budujące prawdziwe rozwiązania private cloud computing, te 3 cechy w zupełności wystarczy. Reszta, jak API (pamiętajmy, że np. AWS nie zawsze udostępnia API do swoich usług w pierwszej kolejności, więc nie możemy powiedzieć, że jest dostawcą cloud computing tylko czasami), czy dostęp przez Internetu (tu dyskwalifikujemy dużo rozwiązań private cloud computing), są dodatkami, które pasują do części rozwiązań.

Sposoby Dostarczania Cloud Computing

IaaS

Rozwiązanie, w którym mamy dostęp do systemu operacyjnego, którym zarządzamy. Na tym systemie instalujemy wymagane w naszym systemie składniki. Rozwiązanie zawieraz wszystkie parametry opisane w charakterystykach cloud computing.

WAŻNE: Usługi storage (takie jak Amazon S3) lub networking (takie jak Azure Virtual Network) nie są usługami IaaS, bo nie mamy dostępu do systemu operacyjnego, którym zarządzamy. System oparacyjny to nie tylko Windows/Linux, ale też bardziej zaawansowane rozwiązania jak systemy zarządzające środowiskami wirtualizacyjnymi, macierzami dyskowymi, urządzeniami sieciowymi, etc.

Przykład:

AWS EC2

Azure Virtual Machines

Wirtualne Maszyny e24cloud

PaaS

Rozwiązanie, w którym nie mamy (lub mamy ograniczony) dostępu do systemu operacyjnego. Otrzymujemy usługę pełniącą pewną rolę, którą może wykorzystać klient rozwiązania (głównie programista) do zbudowania systemu.

WAŻNE: Usługa wymaga umieszczenia w niej danych i zaprogramowania lub umieszczenia w niej kodu, aby mogła świadczyć wartość biznesową.

Przykład:

AWS Redshift

Azure App Service

Google Cloud Functions

SaaS

Rozwiąznie, w którym wartość biznesowa jest świadcza bez potrzeby programowania.

WAŻNE: Rozwiązanie dostępne przez przeglądarkę intrnetową i (opcjonalnie) grubego klienta lub API.

Przykład:

Znów Tylko 3?

Tak. Pojawia się cała masa nazw, które ułatwiają lub utradniają promowanie rozwiązań, takich jak IDaaS, FaaS, DBaaS. Możemy je jednak podciągnąć pod jedną z powyższych usług, po odpowiedzeniu sobie na pytanie, na którym poziomie mamy dostęp do usługi.

Modele Cloud Computing

Public Cloud Computing

System opisany charakterystykami cloud computing znajduje się pod zarządzaniem innej firmy.

Przykład:

Private Cloud Computing

System opisany charakterystykami cloud computing znajduje się pod zarządzaniem tej samej firmy.

Przykład:

Oczywiście ilość wdrożeń chmury prywatnej posiadającej charakterystyki cloud computing można policzyć w Polsce na palcach jednej ręki, więc nie jest tematem moich rozważań, ani tematem na tym blogu. Clown Computing jest tutaj częściej spotykany niż przy public cloud computing.

I?

I to wszystko. Różne firmy wymyślają swoje definicje cloud computing. Znajdziesz ich dziesiątki: Hybrid Cloud Computing, Community Cloud Computing, Enterprise Private Cloud Computing, Hosted Private Cloud Computing, Industry Cloud Computing i... masa innych nazw, które mogą w przyszłości prowadzić do takich wynalazków jak Hybrid Hosted Od-Demand Private Community Cloud.
Gdzie jest więc sens?
W marketingu panuje od lat zasada Blue Ocean Strategy. Łatwiej odnieść sukces, gdy pracujemy na rynku, na którym jestśmy liderem. Dlatego cześć firm (i nie ma w tym nic złego) operuje nowymi terminami, a część firm pracuje nad tym, aby nowe terminy znajdować, na którym będą mogli być liderem (otóż wymyśliliśmy ten termin).
A Hybrid Cloud Computing?
Hybrid Cloud Computing polega na użyciu przynajmniej dwóch środowisk, z których przynajmniej jedna nazywa się Public Cloud Computing. Jest wieć wykorzystaniem (na ponad 8 sposobów) różnych zasobów, aby świadczyć jedną usługę. Nie jest niczym nowym, tak jak niczym nowym nie jest Hosted Private Cloud Computing.

Przykład:

Wykorzystanie AWS EC2 i fizycznej maszyny w lokalnym Data Center do zbudowania aplikacji jest modelem Hybrid Cloud Computing

Wykorzystanie Azure Service Bus i Cloud Foundry postawionym na wirtualnych maszynach na środowisku VMware w lokalnym Data Center jest modelem Hybrid Cloud Computing

Wykorzystanie usługi Google BigQuery i Azure App Service jest modelem Hybrid Cloud Computing

Podsumowanie

Pamiętajmy, że to tylko nazewnictwo, które powinno ułatwiać, a nie utrudniać. Łączyć, a nie dzielić. Niech żyje cloud computing!

# data[].attributes.attachment_link.title
Co To Cloud Computing? (Ostateczna Odpowiedź) - Chmurowisko

# data[].attributes.attachment_link.description
Jednym z najczęstszych pytań jakie otrzymuję od dostawców rozwiązań IT (głównie z Polski, ale też reszty świata), to pytanie: DLACZEGO MOJE ROZWIĄZANIE NIE JEST NA LIŚCIE? DLACZEGO O NAS NIE PISZESZ? W głowie zawsze przypominam ten niesamowity wpis Grzegorza - Clown Computing - Definicja.

# data[].attributes.body
1. jeden z drugim drugi z trzecim i tak dalej.2 każdy z każdym. Stasiu

# data[].attributes.body
https://pl.wikipedia.org/wiki/Komunikacja_internetowa

Komunikacja internetowa – forma komunikacji interpersonalnej, polegająca na wymianie informacji między uczestnikami dyskusji za pośrednictwem Internetu.

W Internecie istnieją różne formy dyskusji, powstałe niezależnie (niekiedy poza Internetem), korzystające z różnych protokołów komunikacyjnych, mające różne możliwości i służące do różnych celów:

grupa dyskusyjna – używa protokołu internetowego NNTP, dyskusja toczy się w Usenecie lub na oddzielnych serwerach grup z wykorzystaniem czytników grup;

lista dyskusyjna – używa protokołów poczty elektronicznej, korzysta z wyspecjalizowanego oprogramowania list, serwerów pocztowych i klientów poczty;

forum dyskusyjne – używa protokołu HTTP, dyskusja toczy się na serwerach www z wykorzystaniem wyspecjalizowanego oprogramowania forum i przeglądarek internetowych;

czat – pogawędka, dyskusja toczona w czasie rzeczywistym:

IRC – używa protokołu IRC, dyskusja toczy się na serwerach IRC z wykorzystaniem klientów IRC;

komunikator internetowy – używa własnego protokołu, korzysta z własnych serwerów i klientów, może pracować w trybie peer-to-peer;

BBS – tablica ogłoszeniowa, może używać połączeń telefonicznych (modemowych) i własnych protokołów, korzysta z własnych serwerów i klientów;

konferencja Fidonetu – odpowiednik e-mailowej listy dyskusyjnej w popularnej sieci BBS.

Grosiu

# data[].attributes.headline
podstawowe zasady korzystania z internetu.

# data[].attributes.subject
podstawowe zasady korzystania z internetu.

# data[].attributes.body
Internet jako sposób do masowego komunikowania się na świecie.
Rodzaje sieci :
sieć lokalna lan
sieć miejska MAN
sieć rozległa (kontynentalna) WAN
INTERNET
sieć lan jako sieć lokalna może obejmować tylko bardzo ograniczony obszar np.budynek szkoły.
Natomiast już sieć miejska wan jak sama nazwa wskazuje będzie obejmować już rozleglejsze terytorium czyli chociażby miasto np.Poznań
,,wireless Poznań''
Następuje po tym rodzaj sieci kontynentalnej wan lub mówiąc inaczej jest to sieć rozległa i może obejmować wspomniany już kontynent.
Jako ostatni umieściłem internet , który to obejmuje cały świat lecz jest uzależniony od sieci lokalnych , miejskich i rozległych które to przesyłają do niego informacje.

# data[].attributes.headline
komunikacja przydaje się NA duże odległości

# data[].attributes.subject
komunikacja przydaje się NA duże odległości

# data[].attributes.body
Cypisek the Yeti

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Każdy internauta chciałby ściągać dowolne multimedia legalnie i bez żadnych opłat. Niestety, przepisy dotyczące pobierania plików, zapisywania strumieni multimediów czy udostępniania treści w serwisach społecznościowych są niejasne i pozostawiają wiele wątpliwości.

(Thinkstockphotos)

Korzystając z sieci, rzadko zastanawiamy się, czy nie łamiemy przy tym przepisów prawa autorskiego. Pojawiające się co jakiś czas inicjatywy, takie jak ACTA czy próba objęcia sieci nadzorem ONZ, pokazują jednak, że aktywność internautów jest coraz uważniej śledzona. Tymczasem przeciętnemu Kowalskiemu trudno znaleźć rzetelne informacje o tym, co wolno, a czego nie wolno w internecie. Poruszamy się po sieci po omacku, bo przepisy są niejednoznaczne, a wyroki sądów często pozostawiają więcej pytań niż odpowiedzi. Jak korzystać z serwisów hostingowych, usług strumieniowania multimediów czy portali społecznościowych, nie wchodząc przez nieuwagę w konflikt z prawem?

Niejasne i skomplikowane przepisy pozwalają organizacjom zbiorowego zarządzania prawami autorskimi do woli szukać haczyków uzasadniających wzywanie internautów do płacenia idących w tysiące euro odszkodowań. Na celowniku są przede wszystkim użytkownicy sieci wymiany plików, gdyż zaskakująco łatwo ich zidentyfikować, a udostępnianie pobranych danych bez wątpienia wykracza poza tzw. dozwolony użytek osobisty. Nie brakuje jednak bardziej kontrowersyjnych przypadków, na przykład związanych z archiwizacją w chmurze bądź w serwisach hostingowych legalnie zakupionych filmów czy plików muzycznych.

Więcej dozwolonego użytku czy nowy podatek od internetu?

Choć w Polsce wciąż nie mówi się wiele na ten temat, próby rozwiązania problemu wynikającego z niejasnych przepisów prawa autorskiego dotyczących plików w internecie są przedmiotem debaty w wielu europejskich krajach. Z jednej strony we Francji wprowadzono surowe „prawo trzech uderzeń". odcinające piratów od dostępu do sieci. Z drugiej ONZ traktuje możliwość korzystania z internetu jako jedno z praw człowieka, a w Niemczech rozważa się poszerzenie definicji dozwolonego użytku osobistego. Mówi się też o wprowadzeniu swoistego abonamentu na dobra kultury, czyli stałej opłaty ponoszonej przez każdego internautę i legalizującej kopie chronionych utworów pochodzące z sieci P2P i innych niepewnych źródeł. O tym, czy takie rozwiązanie byłoby korzystne dla twórców i internautów, piszemy na ostatniej stronie artykułu. Wcześniej wyjaśniamy, na co pozwala obecnie obowiązujące prawo, a jakie kwestie nie doczekały się jeszcze jednoznacznej interpretacji.

HOSTING PLIKÓW: Prawny Dziki Zachód

Platformy pozwalające na anonimowe udostępnianie plików są sieciowym Eldorado -. pytanie brzmi: jak długo tak pozostanie?

Użytkownicy sieci wymiany plików muszą liczyć się z tym, że ich aktywność i adresy IP są stale monitorowane. Identyfikowanie w ten sam sposób użytkowników serwisów hostingowych jest niemożliwe. Ich operatorzy mogliby co najwyżej ujawnić dane zarejestrowanych użytkowników, tak jak szwajcarskie banki sprzedały niemieckiemu rządowi dane oszustów podatkowych trzymających tam pieniądze. Czy użytkownikom szwajcarskiego Rapidshare faktycznie grozi podobny los? - Nasi klienci w ogóle nie muszą zadawać sobie takich pytań. Nie mamy żadnego interesu w ujawnianiu ich danych -. jednoznacznie odpowiada Daniel Raimer, rzecznik firmy. W tej sytuacji serwisy hostingowe są bardzo atrakcyjne dla piratów, bo chronią ich przed ogromnymi roszczeniami właścicieli praw autorskich, na jakie narażają się użytkownicy sieci peer-to-peer. Właściciel praw do utworu może domagać się na drodze sądowej odszkodowania w wysokości sięgającej trzykrotności utraconych dochodów, więc przy wielu udostępnionych plikach suma może łatwo urosnąć
do kilkunastu tysięcy złotych.
Wolno pobierać, ale nie udostępniać

Z perspektywy użytkownika chcącego tylko pobrać plik przepisy są zaskakująco jasne. Polskie prawo precyzuje, że dzieła, które zostały już rozpowszechnione, są objęte tzw. dozwolonym użytkiem osobistym, zatem ściąganie filmu czy utworu muzycznego jest legalne, o ile został on już oficjalnie wydany. Nie chodzi przy tym o premierę polską, ale światową, więc amerykański serial można legalnie ściągnąć od razu po jego pierwszej emisji. Uzyskane w ten sposób utwory możemy udostępniać osobom z kręgu rodziny i najbliższym znajomym -. również poprzez serwisy hostingowe, pod warunkiem że nie będą mogli pobrać ich stamtąd ludzie, których nie znamy.

Udostępnienie odnośnika do pliku na Facebooku będzie już jednak nielegalnym rozpowszechnieniem utworu, tak samo jak korzystanie z sieci peer-to-peer wiążące się z udostępnianiem plików nieznajomym. Dozwolone jest za to tworzenie kopii zapasowych, przy czym prawo zabrania tworzenia, sprzedaży i korzystania z programów i narzędzi służących do łamania zabezpieczeń przed kopiowaniem. Z drugiej strony łamanie zabezpieczeń jest zabronione jedynie wówczas, jeśli miałoby służyć nieuprawnionemu korzystaniu z utworu. Wobec niejednoznacznej sytuacji prawnej, aby uniknąć kłopotów, lepiej zrezygnować z archiwizowania zabezpieczonych plików. Trzeba też pamiętać, że przepisy o dozwolonym użytkowaniu nie dotyczą oprogramowania komputerowego.

Podsumowanie: Możemy legalnie pobierać utwory, które zostały wcześniej ofi cjalnie opublikowane, jednak zabronione jest ich publiczne udostępnianie. Podczas archiwizacji danych w sieci musimy pamiętać, by nie udostępniać publicznie odnośników do plików chronionych prawem autorskim i nie łamać ewentualnych zabezpieczeń przed kopiowaniem. Pobieranie z internetu płatnego oprogramowania komputerowego zawsze jest przestępstwem.

Polecamy w wydaniu internetowym chip.pl: **"Smart TV z każdego telewizora"**
STRUMIENIOWANIE: Zapisywanie dozwolone

YouTube i inni chcą zakazać używania narzędzi zapisujących strumienie multimediów. Prawo nie mówi jednak, że to zabronione.

Do pobierania z internetu muzyki i filmów wcale nie potrzeba sieci peer-to-peer czy serwisów hostingowych. Tak jak kiedyś piosenki z radia nagrywało się na kasety, dziś można zapisywać na dysku utwory z obszernych zbiorów YouTube'a czy podobnych portali. Nie brakuje programów czy usług internetowych błyskawicznie konwertujących strumienie multimediów do plików MP3. Ponieważ zmniejsza to liczbę odsłon oryginalnej strony, a w konsekwencji przychody z reklam, nic dziwnego, że przemysł muzyczny oraz YouTube i jego konkurenci zgodnie walczą z tego rodzaju narzędziami, zarzucając ich operatorów pozwami. Zdaniem portali multimedialnych internauci zgrywający strumienie multimediów na dysk naruszają ich wewnętrzne regulaminy zabraniające takich działań. Jako użytkownicy, nie mamy jednak czym się przejmować. Żeby móc powoływać się na regulamin, YouTube musiałby wyświetlać go przed każdym odtworzeniem dowolnego klipu, ale tego nie robi. A przecież z portalu korzysta cała rzesza internautów, którzy nie mają tam konta,
więc nie zaakceptowali regulaminu przy rejestracji. Jeżeli jesteśmy zarejestrowanymi użytkownikami, to faktycznie łamiemy zawarte w regulaminie warunki użytkowania, ale grozi nam za to najwyżej zablokowanie konta.
Czy YouTube'owi wolno ograniczać prawa użytkowników?

Na korzyść użytkowników przemawia również fakt, że -. w odróżnieniu od sieci BitTorrent czy serwisów hostingowych - platformy streamingowe są dla wielu wytwórni płytowych jednym z kanałów promocji wydawanych przez nie utworów. Zwykłemu internaucie trudno więc rozpoznać, czy oglądany albo pobierany materiał został legalnie udostępniony przez właściciela czy też nie. Najciekawsze, choć rzadziej stawiane pytanie brzmi jednak: czy zapisy o dozwolonym użytku osobistym obejmują również zgrywanie na dysk strumieni multimediów? Co prawda, regulaminy internetowych wideotek, portali strumieniowania muzyki bądź usług Video on Demand kategorycznie tego zabraniają, ale nie mogą one ograniczać uprawnień wynikających z ogólnych przepisów. Jeśli nie łamiemy żadnych zabezpieczeń i nie udostępniamy pobranych danych poza krąg najbliższych, nie widać prawnych przeszkód dla zapisywania strumieni multimediów.

Niejasne pozostaje też, czy blokada IP uniemożliwiająca Polakom dostęp do zagranicznych serwisów takich jak Netflix jest zabezpieczeniem w rozumieniu prawa. Usługi VPN i proxy pozwalają obchodzić takie blokady poprzez używanie adresu IP z puli innego kraju. Wówczas korzystanie z amerykańskich czy angielskich serwisów nie stanowi kłopotu. Na razie nie ma informacji, by ktokolwiek został pozwany w związku z korzystaniem ze wspomnianych usług.

Podsumowanie: Odtwarzanie strumieni multimediów jest legalne niezależnie od ich źródła. Wolno też zapisywać przesyłane dane na dysku, jeśli tylko nie łamiemy przy tym przepisów o dozwolonym użytku osobistym.

Polecamy w wydaniu internetowym chip.pl: **"Smart TV z każdego telewizora"**
FACEBOOK: Kto postuje, ten żałuje

Udostępnianie cudzych zdjęć to facebookowa codzienność. Pierwsze pozwy dowodzą jednak, że nie można czuć się zbyt pewnie.

Pozew za wpis na Facebooku to prawdziwa rzadkość. Oczywiście nie w tym rzecz, że obrońcy praw autorskich przymykają oko na aktywność internautów w sieci społecznościowej, ale dotychczas brakowało im środków technicznych, by ją śledzić. Coraz częściej jednak wpisy na Facebooku pojawiają się w wynikach wyszukiwania w Google'u, a stąd już prosta droga do oskarżania ich autorów o nielegalne rozpowszechnianie treści. Za naszą zachodnią granicą użytkownik portalu został pozwany o odszkodowanie, ponieważ na jego tablicy pojawiło się zdjęcie należące do kogoś innego. Pikanterii sprawie dodaje fakt, że nie był to nawet jego własny post, ale fotografia wrzucona przez znajomego.

W Polsce na razie nie słychać o podobnych przypadkach, ale na wszelki wypadek być może warto zmienić ustawienia profilu w taki sposób, by inni nie mogli dodawać postów na naszej stronie. Odpowiednią opcję znajdziemy w menu „Opcje prywatności | Oś czasu i zaznaczanie".

Jeżeli samodzielnie udostępniamy treści chronione prawem autorskim, w każdym przypadku narażamy się na odpowiedzialność karną i cywilną. Nawet ograniczenie widoczności postów do grona znajomych niewiele tu zmienia, ponieważ każdy z nich może udostępnić nasz post kolejnym osobom, co wyłącza przepisy o dozwolonym użytku osobistym i może znacznie podnieść kwotę ewentualnego odszkodowania. W świetle prawa istotne jest, ile osób mogło obejrzeć daną treść, a nie jakie były ustawienia na Facebooku. To ważna uwaga również dla użytkowników popularnego serwisu Pinterest (patrz: ramka po prawej stronie), którego główną funkcją jest przypinanie zdjęć z różnych witryn na własnej wirtualnej tablicy.

W konflikt z wymiarem sprawiedliwości może popaść również ten, kto na Facebooku grozi bądź ubliża innym. W Europie zdarzały się przypadki, kiedy policja pukała do domów nastolatków, którzy choćby po nieudanej klasówce dodawali na Facebooku posty zawierające na przykład wyrażenie „.... to ich pozabijam". Co prawda, sam post nigdy nie pociągnął za sobą wyroku skazującego, jednak delikwenci lub ich rodzice mogli być obciążeni kosztami policyjnej akcji oraz postępowania sądowego, ponieważ miały one charakter prewencyjny i wynikały z konkretnych przesłanek. Brzemienne w skutki może okazać się również facebookowe wydarzenie, przez nieuwagę oznaczone jako publiczne, na którym pojawią się setki czy tysiące gości - za nielegalną organizację imprezy masowej grozi w Polsce nawet kara więzienia.

Podsumowanie: Bez zgody właściciela praw autorskich nie wolno udostępniać żadnych chronionych treści, w tym znalezionych w sieci zdjęć czy tekstów. Wątpliwości prawne budzą nawet same odnośniki. Należy również uważać z prywatnymi groźbami czy obelgami, które szybko mogą stać się publiczne.

UŻYWANE PROGRAMY: Recykling licencji

Kiedy znudzą nam się piosenki kupione w sklepie iTunes, możemy sprzedać je w amerykańskim serwisie ReDigi. Na tej samej stronie można też kupić używane pliki MP3. Pomysł jest genialny i aż korci, by zastosować go w przypadku innych rodzajów cyfrowych treści. Tymczasem jednak pozew wytwórni EMI pozwoli wyjaśnić, czy sklep z używanymi plikami MP3 w ogóle może legalnie działać. Jeśli chodzi o oprogramowanie, Europejski Trybunał Sprawiedliwości już zdecydował. W sprawie Oracle przeciwko UsedSoft sędziowie orzekli, że dozwolona jest sprzedaż używanych licencji na oprogramowanie oraz płyt CD czy DVD z aplikacjami, jeśli tylko sprzedający zaprzestanie ich użytkowania. Wyrok dotyczy zarówno firm, jak i prywatnych użytkowników.

Prawnicy spierają się teraz, czy wyrok można rozciągnąć również na inne rodzaje treści. Na pewno nie można odsprzedawać plików z zabezpieczeniem DRM, ponieważ wymagałoby to jego złamania, czego zabrania prawo autorskie. Teoretycznie pliki MP3 bez zabezpieczenia DRM można odsprzedawać dokładnie tak samo jak używane płyty CD czy DVD, jeśli tylko usunie się je przy tym z własnego dysku. Bez zabezpieczeń typu DRM nie da się jednak zagwarantować, że sprzedawca faktycznie to zrobił.

Podsumowanie: Zgodnie z wyrokiem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości wolno bez ograniczeń sprzedawać używane treści w formie cyfrowej. Nie można jednak przy tym łamać zabezpieczeń przed kopiowaniem.

Polecamy w wydaniu internetowym chip.pl: **"Smart TV z każdego telewizora"**
ABONAMENT ZA KULTURĘ: wygodny, ale nieprzemyślany

Zryczałtowana opłata za dobra kultury legalizowałaby pirackie pliki i zapewniałaby artystom źródło dochodu. Tylko czy kolejny parapodatek faktycznie ma sens?

Sama koncepcja jest pociągająca: każdy internauta co miesiąc płaciłby kilkadziesiąt złotych, by móc bez ograniczeń i całkowicie legalnie pobierać z sieci filmy, seriale, piosenki czy e-booki. Pomysł zryczałtowanej opłaty za dostęp do dóbr kultury powraca jak bumerang w dyskusjach o reformie prawa autorskiego. Jego zwolennicy dostrzegają w stałej opłacie za dostęp do dóbr kultury szansę na stworzenie nowoczesnego, sprawiedliwego systemu ochrony praw autorskich. Każdy, kto korzysta z utworów wyłącznie w celach prywatnych, mógłby też nadal dzielić się swoimi filmami i plikami MP3 z rodziną i przyjaciółmi. - Dzielenie się jest właściwym i neutralnym działaniem, a nie czymś, za co należy płacić, lub czymś, co wymaga skruchy -. pisze Józef Halberstadt z Internet Society Poland.
Pobieranie opłaty sięgającej 20-3. złotych od każdego abonenta przez providerów internetowych nie stanowiłoby najmniejszego problemu, zwłaszcza że według francuskich badań z 2005 roku 75 proc. internautów byłoby gotowych na opłacanie comiesięcznego ryczałtu za legalizację dzielenia się plikami.

Znacznie trudniej uporać się jednak z kwestią sprawiedliwego podziału zebranych środków pomiędzy twórców. Ponieważ według obecnych przepisów twórcy nabywają autorskie prawa majątkowe automatycznie, bez konieczności rejestracji utworów, a w dodatku w świecie internetowych remiksów, kolaży i memów granica między twórcą a konsumentem coraz bardziej się zaciera, już sama identyfikacja tych, którym przysługiwałyby pieniądze, nastręczałaby dużych problemów. Oprócz tego trzeba byłoby przyjąć kryteria podziału środków uwzględniające różną popularność artystów. W idealnym przypadku wiązałoby się to z rejestrowaniem każdorazowego odtworzenia, skopiowania czy usunięcia dowolnego pliku multimedialnego. W praktyce jednak wymagałoby to nadawania takim plikom jednoznacznych identyfikatorów i śledzenia aktywności każdego użytkownika, każdej platformy hostingowej czy streamingowej oraz wszystkich sieci peer-to-peer. Pomijając nawet fakt, że równałoby się to wprowadzeniu inwigilacji internautów na niespotykaną skalę, jest to
po prostu technicznie niewykonalne.

Bardziej realistycznym wariantem są wyrywkowe badania podobne do tych, na podstawie których ustala się oglądalność stacji telewizyjnych. Pomocni mogliby być również sami internauci, którzy mogliby dobrowolnie udostępniać statystyki odtwarzanych multimediów, podobnie jak robi to dziś ponad 5. milionów użytkowników serwisu Last.fm. Warunkiem byłoby jednak powierzenie rozdzielania środków transparentnym organizacjom, cieszącym się zaufaniem internautów, czego o obecnie działających organizacjach zbiorowego zarządzania prawami autorskimi nie da się powiedzieć. Dość zauważyć, że ich system dysponowania pieniędzmi pobieranymi od każdej sprzedanej nagrywarki DVD, kopiarki czy ryzy papieru, który musi przecież w jakiś sposób rozwiązywać wspomniane problemy, okrywa całkowita tajemnica. Tak czy inaczej, trudno wyobrazić sobie rozwiązanie, który nie wykluczałoby z podziału środków niszowych artystów i nie premiowałoby tych najbardziej znanych, blokując w ten sposób rozwój kultury i zawężając ją do dzieł twórców
głównego nurtu. Ze sprawiedliwym podziałem miałoby to niewiele wspólnego.

Artyści tracą, użytkownicy płacą podwójnie

Model ryczałtowy budzi wątpliwość. Płacić musiałby każdy -. nawet ten, kto nigdy nie ściągnąłby piosenki czy filmu. Co gorsza, chcąc postawić na półce płytę Blu-ray z ulubionym filmem czy album zarejestrowany na płycie CD, użytkownicy płaciliby podwójnie.

Najbardziej poszkodowani byliby oczywiście sprzedawcy cyfrowych treści, tacy jak iTunes, Amazon czy Deezer. - Znaczenie straciłyby dwie najważniejsze cechy dające tym platformom przewagę nad sieciami peer-to-peer: legalność oferowanych utworów oraz wynagradzanie właścicieli praw autorskich -. mówi Christian Handke z Uniwersytetu Erasmusa w Rotterdamie badający ekonomiczne aspekty prawa autorskiego. Już dziś miliony użytkowników chętnie płacą takim serwisom, jeśli tylko oferta jest aktualna i dostatecznie szeroka. Gdyby wszystko można było ściągać za darmo, straciłyby one rację bytu, a ich twórcy - zainwestowane pieniądze.

Równie krytycznie do pomysłu stałej opłaty podchodzi branża filmowa. Grit Buscher z sieci kin Cinemaxx obecnej w Niemczech i kilku innych europejskich krajach zauważa, że „abonament za kulturę miałby ten skutek uboczny, że całkowicie pomijałby wartość pojedynczego produktu". Wątpliwe, by filmowcy -. od Hollywood do Bollywood - pogodzili się z wprowadzeniem takiego modelu tylko w jednym kraju. Mogliby oni nawet zaprzestać dystrybucji nowych treści w takim kraju, co uczyniłoby go kulturalną pustynią. W końcu płaska opłata podważałaby działający od lat łańcuch dystrybucji filmów. Producenci najpierw zarabiają na nich, kiedy wchodzą na ekrany kin, a później dodatkowo czerpią zyski ze sprzedaży i wypożyczania płyt DVD i Blu-ray oraz umów z sieciami telewizyjnymi i operatorami VoD. Kto płaciłby za to wszystko, gdyby mógł od razu po premierze ściągnąć film z internetu? Choć trudno o badania potwierdzające tę tezę, zarówno producenci filmowi, jak i muzyczni twardo stoją na stanowisku, że jakakolwiek poważniejsza
zmiana obecnego modelu spowodowałaby ograniczenie dostępnego finansowania i zagrażałaby jakości wydawanych utworów.

A może problem nie istnieje?

Niezależnie od stanowiska właścicieli praw autorskich aktywiści popierający płaską opłatę często zapominają o dwóch innych ważnych kwestiach. Po pierwsze, co z providerami internetowymi? Ich infrastrukturę już dziś zatyka ciągle nasilający się ruch związany ze strumieniowaniem multimediów i działaniem sieci P2P. Niektórzy, na razie nieśmiało, zapowiadają, że za kilka lat za płynne korzystanie z takich usług trzeba będzie dodatkowo płacić. Całkowita legalizacja wymiany plików bez potężnych inwestycji spowodowałaby, że internet pękłby w szwach. Wątpliwości budzi też dostosowanie modelu ryczałtowego do globalnej gospodarki. Środki z ryczałtu musiałyby zostać rozdzielone nie tylko między krajowych twórców, ale również między artystów, wytwórnie, studia i wydawnictwa z całego świata. Jak pogodzić ich interesy? Ujmijmy problem z innej strony: kogo interesowałby „abonament", który nie pozwalałby legalnie ściągać absolutnie wszystkiego?

Być może jednak kontrowersyjna płaska opłata to po prostu rozwiązanie nieistniejącego lub raczej błędnie sformułowanego problemu. Debata o prawie autorskim wynika przecież przede wszystkim z wątpliwości co do tego, czy użytkownicy w ogóle chcą płacić za dobra kultury. Zarówno przywołane wcześniej francuskie badania, jak i ogromny sukces iTunes oraz jego naśladowców pokazują, że tak. Również ubiegłoroczny raport „Obiegi kultury", podsumowujący badanie tysięcy polskich internautów przeprowadzone przez Centrum Cyfrowe, pokazał, że dla użytkowników istotniejsza od kwestii finansowych jest szeroka oferta i łatwość dostępu do treści. Wygląda na to, że zamiast biurokratycznej machiny regulującej dostęp do bezpłatnych źródeł kultury w internecie, potrzebujemy więcej wolnego rynku, który sam znajduje skuteczniejsze i prostsze rozwiązania. Dopóki jednak przemysł rozrywkowy nie dopasuje swoich modeli biznesowych do realiów internetu, o wytępieniu sieciowych piratów raczej nie ma co marzyć. Nie da się też ukryć, że bez
głębokiej reformy nie da się dostosować prawa autorskiego do nowoczesnych możliwości technicznych i znaleźć kompromisu satysfakcjonującego wszystkich twórców.

Polecamy w wydaniu internetowym chip.pl: **"Smart TV z każdego telewizora"**

# data[].attributes.attachment_link.title
Pobieranie bez strachu. Dowiedz się, jak ściągać legalnie

# data[].attributes.attachment_link.description
Każdy internauta chciałby ściągać dowolne multimedia legalnie i bez żadnych opłat. Niestety, przepisy dotyczące pobierania plików, zapisywania strumieni multimediów czy udostępniania treści w serwisach społecznościowych są niejasne i pozostawiają wiele wątpliwości. (Thinkstockphotos) Korzystając z sieci, rzadko zastanawiamy się, czy nie łamiemy przy tym przepisów prawa autorskiego.

# data[].attributes.headline
Sposoby Komunikowania się przez internet.

# data[].attributes.subject
Sposoby Komunikowania się przez internet.

# data[].attributes.body
https://pl.wikipedia.org/wiki/Komunikator_internetowy
Raczkowski

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=TAUp8h9-DLM
(Oskar)

Komunikatory internetowe

Komunikatory internetowe powalają:

– prowadzić pogawędki na żywo,

– wysyłać krótkie wiadomości,

– śledzić obecność rozmówców w sieci.

-Najnowsze komunikatory oferują

wideokonferencje lub rozmowy głosowe (VoIP)

• Różne sieci IM (różne protokoły) mają w różny sposó rozwiązane

kwestie

nawiązywania połączeń

czy przekazywania informacji o stanie.

Użytkownicy w sieciach IM posiadają jednoznaczne identyfikatorów,

które

pozwalają na precyzyjne określenie odbiorcy komunikatów

• Aby uzyskać identyfikator poszukiwanego użytkownika

większość sieci

IM oferuje katalogi

, w których każdy z użytkowników może zamieścić

informacje o sobie - imię, nazwisko, niekiedy adres,

numer telefonu czy

też inne informacje.

# data[].attributes.body
it's my Cyprian the Yeti

# data[].attributes.attachment_link.title
Netykieta - podstawowe zasady jak być zawsze mile widzianym internautą |

# data[].attributes.attachment_link.description
Netykieta to zabiór zasad, który powinien znać każdy internauta. Przypominamy najważniejsze, najbardziej akceptowane i nie akceptowane w społeczności internetowej wzorce zachowań .

# data[].attributes.body
https://pl.wikipedia.org/wiki/Internet   https://pl.wikipedia.org/wiki/Sieć_komputerowa Internet przydaje nie na duże odległości. Dzięki nim istnieje wiele stron internetowych takich jaki np. facebook, youtube czy instagram. Istnieją sieci takie jak:
LAN - Sieć lokalna
MAN - Sieć miejska
WAN - Sieć rozległa
a internet łączy ze sobą prawie wszystkie sieci na świecie. https://pl.wikipedia.org/wiki/Strona_internetowa

# data[].attributes.body
https://pl.wikipedia.org/wiki/Sie%C4%87_komputerowa
to ja stanisław