# data[].attributes.headline
ΒΟΛΟΒΝΙΚ ΔΗΜΗΤΡΗΣ Α1

# data[].attributes.subject
ΒΟΛΟΒΝΙΚ ΔΗΜΗΤΡΗΣ Α1

# data[].attributes.headline
ΑΛΕΞΑΚΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ Α1

# data[].attributes.subject
ΑΛΕΞΑΚΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ Α1

# data[].attributes.attachment_link.title
ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΑΛΕΞΑΚΗ - ΡΙΤΣΟΣ

# data[].attributes.headline
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

# data[].attributes.subject
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

# data[].attributes.body
ΜΑΚΡΥΔΑΚΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ Α3

# data[].attributes.headline
Η ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΘΑΛΑΣΣΑ      

# data[].attributes.subject
Η ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΘΑΛΑΣΣΑ      

# data[].attributes.body
ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΑΚΡΥΔΑΚΗΣ Α3

# data[].attributes.headline
Επιτάφιος Γιάννης Ρίτσος

# data[].attributes.subject
Επιτάφιος Γιάννης Ρίτσος

# data[].attributes.body
Σοφία Κανελλοπούλου Α3

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
(Θεσσαλονίκη. Μάης τοῦ 1936. Μιὰ μάνα, καταμεσὶς τοῦ δρόμου,
μοιρολογάει τὸ σκοτωμένο παιδί της. Γύρω της καὶ πάνω της,
βουΐζουν καὶ σπάζουν τὰ κύματα τῶν διαδηλωτῶν - τῶν ἀπερ-
γῶν καπνεργατῶν. Ἐκείνη συνεχίζει τὸ θρῆνο της):

Γιέ μου, σπλάχνο τῶν σπλάχνων μου, καρδούλα τῆς καρδιᾶς μου,
πουλάκι τῆς φτωχιᾶς αὐλῆς, ἀνθὲ τῆς ἐρημιᾶς μου,

πῶς κλείσαν τὰ ματάκια σου καὶ δὲ θωρεῖς ποὺ κλαίω
καὶ δὲ σαλεύεις, δὲ γρικᾷς τὰ ποὺ πικρὰ σοῦ λέω;

Γιόκα μου, ἐσὺ ποὺ γιάτρευες κάθε παράπονό μου,
Ποὺ μάντευες τί πέρναγα κάτου ἀπ᾿ τὸ τσίνορό μου,

τώρα δὲ μὲ παρηγορᾶς καὶ δὲ μοῦ βγάζεις ἄχνα
καὶ δὲ μαντεύεις τὶς πληγὲς ποὺ τρῶνε μου τὰ σπλάχνα;

Πουλί μου, ἐσὺ ποὺ μοῦ ῾φερνες νεράκι στὴν παλάμη
πῶς δὲ θωρεῖς ποὺ δέρνουμαι καὶ τρέμω σὰν καλάμι;

Στὴ στράτα ἐδῶ καταμεσὶς τ᾿ ἄσπρα μαλλιά μου λύνω
καὶ σοῦ σκεπάζω τῆς μορφῆς τὸ μαραμένο κρίνο.

Φιλῶ τὸ παγωμένο σου χειλάκι ποὺ σωπαίνει
κι εἶναι σὰ νὰ μοῦ θύμωσε καὶ σφαλιγμένο μένει.

Δὲ μοῦ μιλεῖς κι ἡ δόλια ἐγὼ τὸν κόρφο δές, ἀνοίγω
καὶ στὰ βυζιὰ ποὺ βύζαξες τὰ νύχια, γιέ μου μπήγω.

II

Κορώνα μου, ἀντιστύλι μου, χαρὰ τῶν γερατειῶ μου,
ἥλιε τῆς βαρυχειμωνιᾶς, λιγνοκυπάρισσό μου,

Πῶς μ᾿ ἄφησες νὰ σέρνουμαι καὶ νὰ πονῶ μονάχη
χωρὶς γουλιά, σταλιὰ νερὸ καὶ φῶς κι ἄνθο κι ἀστάχυ ;

Μὲ τὰ ματάκια σου ἔβλεπα τῆς ζωῆς κάθε λουλούδι,
μὲ τὰ χειλάκια σου ἔλεγα τ᾿ αὐγερινὸ τραγούδι.

Μὲ τὰ χεράκια σου τὰ δυό, τὰ χιλιοχαϊδεμένα,
ὅλη τη γῆς ἀγκάλιαζα κι ὅλ᾿ εἴτανε γιὰ μένα.

Νιότη ἀπ᾿ τὴ νιότη σου ἔπαιρνα κι ἀκόμη ἀχνογελοῦσα,
τὰ γερατειὰ δὲν τρόμαζα, τὸ θάνατο ἀψηφοῦσα.

Καὶ τώρα ποὺ θὰ κρατηθῶ, ποὺ θὰ σταθῶ, ποὺ θἄμπω,
ποὺ ἀπόμεινα ξερὸ δεντρὶ σὲ χιονισμένο κάμπο;

Γιέ μου, ἂν δὲ σοὖναι βολετὸ νἀρθεῖς ξανὰ σιμά μου,
πᾶρε μαζί σου ἐμένανε, γλυκειά μου συντροφιά μου.

Κι ἂν εἶν᾿ τὰ πόδια μου λιγνά, μπορῶ νὰ πορπατήσω
κι ἂν κουραστεῖς, στὸν κόρφο μου, γλυκὰ θὰ σὲ κρατήσω.

III

Μαλλιὰ σγουρὰ ποὺ πάνω τους τὰ δάχτυλα περνοῦσα
τὶς νύχτες ποὺ κοιμόσουνα καὶ πλάϊ σου ξαγρυπνοῦσα,

Φρύδι μου, γαϊτανόφρυδο καὶ κοντυλογραμμένο,
καμάρα ποὺ τὸ βλέμμα μου κούρνιαζε ἀναπαμένο,

Μάτια γλαρὰ ποὺ μέσα τους ἀντίφεγγαν τὰ μάκρη
πρωινοῦ οὐρανοῦ, καὶ πάσκιζα μὴν τὰ θαμπώσει δάκρυ,

Χείλι μου μοσκομύριστο ποὺ ὡς λάλαγες ἀνθίζαν
λιθάρια καὶ ξερόδεντρα κι ἀηδόνια φτερουγίζαν,

Στήθεια πλατιὰ σὰν τὰ στρωτὰ φτερούγια τῆς τρυγόνας
ποὺ πάνωθέ τους κόπαζε κ᾿ ἡ πίκρα μου κι ὁ ἀγώνας,

Μπούτια γερὰ σὰν πέρδικες κλειστὲς στὰ παντελόνια
ποὺ οἱ κόρες τὰ καμάρωναν τὸ δείλι ἀπ᾿ τὰ μπαλκόνια,

Καὶ γώ, μὴ μοῦ βασκάνουνε, λεβέντη μου, τέτοιο ἄντρα,
σοῦ κρέμαγα τὸ φυλαχτὸ μὲ τὴ γαλάζια χάντρα,

Μυριόρριζο, μυριόφυλλο κ᾿ εὐωδιαστό μου δάσο,
πῶς νὰ πιστέψω ἡ ἄμοιρη πῶς μπόραε νὰ σὲ χάσω;

ΙV

Γιέ μου, ποιὰ Μοῖρα στὄγραφε καὶ ποιὰ μοῦ τὄχε γράψει
τέτοιον καημό, τέτοια φωτιὰ στὰ στήθεια μου ν᾿ ἀνάψει;

Πουρνὸ - πουρνὸ μοῦ ξύπνησες, μοῦ πλύθηκες, μοῦ ἐλούστης
πριχοῦ σημάνει τὴν αὐγὴ μακριὰ ὁ καμπανοκρούστης.

Κοίταες μὴν ἔφεξε συχνὰ - πυκνὰ ἀπ᾿ τὸ παραθύρι
καὶ βιαζόσουν σὰ νἄτανε νὰ πᾶς σὲ πανηγύρι.

Εἶχες τὰ μάτια σκοτεινά, σφιγμένο τὸ σαγόνι
κι εἴσουν στὴν τόλμη σου γλυκός, ταῦρος μαζὶ κι ἀηδόνι.

Καὶ γὼ ἡ φτωχειὰ κ᾿ ἡ ἀνέμελη καὶ γὼ ἡ τρελλὴ κ᾿ ἡ σκύλα,
σοὔψηνα τὸ φασκόμηλο κι ἀχνὴ ἡ ματιά μου ἐφίλα

Μιὰ - μιὰ τὶς χάρες σου, καλέ, καὶ τὸ λαμπρό σου θωρὶ
κι ἀγαλλόμουν καὶ γέλαγα σὰν τρυφερούλα κόρη.

Κι οὐδὲ κακόβαλα στιγμὴ κι οὐδ᾿ ἔτρεξα ξοπίσω
τὰ στήθεια μου νὰ βάλω μπρὸς τὰ βόλια νὰ κρατήσω.

Κι ἔφτασ᾿ ἀργὰ κι, ὤ, ποὺ ποτὲς μὴν ἔφτανε τέτοια ὥρα
κι, ὦ, κάλλιο νὰ γκρεμίζονταν στὸ καύκαλό μου ἡ χώρα.

V

Σήκω, γλυκέ μου, ἀργήσαμε· ψηλώνει ὁ ἥλιος· ἔλα,
καὶ τὸ φαγάκι σου ἔρημο θὰ κρύωσε στὴν πιατέλα.

Ἡ μπλέ σου ἡ μπλοῦζα τῆς δουλειᾶς στὴν πόρτα κρεμασμένη
θὰ καρτεράει τὴ σάρκα σου τὴ μαρμαρογλυμμένη.

Θὰ καρτεράει τὸ κρύο νερὸ τὸ δροσερό σου στόμα,
θὰ καρτεράει τὰ χνῶτα σου τ᾿ ἀσβεστωμένο δῶμα.

Θὰ καρτεράει κ᾿ ἡ γάτα μας στὰ πόδια σου νὰ παίξει
κι ὁ ἥλιος ἀργὸς θὰ καρτερᾷ στὰ μάτια σου νὰ φέξει.

Θὰ καρτεράει κ᾿ ἡ ρούγα μας τ᾿ ἁδρὸ περπάτημά σου
κ᾿ οἱ γρίλιες οἱ μισάνοιχτες τ᾿ ἀηδονολάλημά σου.

Καὶ τὰ συντρόφια σου, καλέ, ποὺ τὶς βραδιὲς ἐρχόνταν
καὶ λέαν καὶ λέαν κι ἀπ᾿ τὰ ἴδια τοὺς τὰ λόγια ἐφλογιζόνταν

Καὶ μπάζανε στὸ σπίτι μας τὸ φῶς, τὴν πλάση ἀκέρια,
παιδί μου, θὰ σὲ καρτερᾶν νὰ κάνετε νυχτέρια.

Καὶ γὼ θὰ καρτεράω σκυφτὴ βραδὶ καὶ μεσημέρι
νἀρθεῖ ὁ καλός μου, ὁ θάνατος, κοντά σου νὰ μὲ φέρει.

...

ΙΧ

Ὦ Παναγιά μου, ἂν εἴσουνα, καθὼς ἐγώ, μητέρα,
βοήθεια στὸ γιό μου θἄστελνες τὸν Ἄγγελο ἀπὸ πέρα.

Κι, ἄχ, Θέ μου, Θέ μου, ἂν εἴσουν Θεὸς κι ἂν εἴμασταν παιδιά σου
θὰ πόναγες καθὼς ἐγώ, τὰ δόλια πλάσματά σου.

Κι ἂν εἴσουν δίκειος, δίκαια θὰ μοίραζες τὴν πλάση,
κάθε πουλί, κάθε παιδὶ νὰ φάει καὶ νὰ χορτάσει.

Γιέ μου, καλὰ μοῦ τἄλεγε τὸ γνωστικό σου ἀχεῖλι
κάθε φορὰ ποὺ ὁρμήνευε, κάθε φορὰ ποὺ ἐμίλει:

Ἐμεῖς ταγίζουμε ζωὴ στὸ χέρι: περιστέρι,
κ᾿ ἐμεῖς οὔτ᾿ ἕνα ψίχουλο δὲν ἔχουμε στὸ χέρι.

Ἐμεῖς κρατᾶμε ὅλη τὴ γῆς μὲς στ᾿ ἀργασμένα μπράτσα
καὶ σκιάχτρα στέκουνται οἱ Θεοὶ κι ἀφέντη ἔχουνε φάτσα.

Ἄχ, γιέ μου, πιὰ δὲ μοὔμεινε καμιὰ χαρὰ καὶ πίστη,
καὶ τὸ χλωμὸ καὶ τὸ στερνὸ καντήλι μας ἐσβήστη.

Καί, τώρα, ἐπὰ σὲ ποιὰ φωτιὰ τὰ χέρια μου θ᾿ ἀνοίγω,
τὰ παγωμένα χέρια μου νὰν τὰ ζεστάνω λίγο;

# data[].attributes.attachment_link.title
Γιάννης Ρίτσος - Επιτάφιος

# data[].attributes.attachment_link.description
(Θεσσαλονίκη. Μάης τοῦ 1936. Μιὰ μάνα, καταμεσὶς τοῦ δρόμου, μοιρολογάει τὸ σκοτωμένο παιδί της. Γύρω της καὶ πάνω της, βουΐζουν καὶ σπάζουν τὰ κύματα τῶν διαδηλωτῶν - τῶν ἀπερ- γῶν καπνεργατῶν.

# data[].attributes.headline
Παραδοσιακή ποίηση

# data[].attributes.subject
Παραδοσιακή ποίηση

# data[].attributes.body
Εβελίνα Κοτζαμπασάκη Α3

# data[].attributes.headline
ΖΟΥΒΕΛΕΚΗ ΚΑΤΕΡΙΝΑ Α1

# data[].attributes.subject
ΖΟΥΒΕΛΕΚΗ ΚΑΤΕΡΙΝΑ Α1

# data[].attributes.attachment_link.title
ΖΟΥΒΕΛΕΚΗ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

# data[].attributes.headline
Γιάννης Ρίτσος-Μετά Ζουβελέκη Κατερίνα Α1

# data[].attributes.subject
Γιάννης Ρίτσος-Μετά Ζουβελέκη Κατερίνα Α1

# data[].attributes.body
Μάρτυρες για τα λάθη σου δεν είχες. Μόνος μάρτυρας
ο ίδιος εσύ.

# data[].attributes.headline
ΤΣΟΥΛΟΥΦΙΔΗΣ ΦΙΛΛΙΠΟΣ Α5

# data[].attributes.subject
ΤΣΟΥΛΟΥΦΙΔΗΣ ΦΙΛΛΙΠΟΣ Α5

# data[].attributes.attachment_link.title
ΤΣΟΥΛΟΥΦΙΔΗΣ ΦΙΛΛΙΠΟΣ

# data[].attributes.headline
Γιάννης Ρίτσος - ΕἰρήνηΤ᾿ ὄνειρο τοῦ παιδιοῦ εἶναι ἡ εἰρήνηΤ᾿ ὄνειρο τῆς μάνας εἶναι ἡ εἰρήνηΤὰ λόγια τῆς ἀγάπης κάτω ἀπ᾿ τὰ δέντραεἶναι ἡ εἰρήνη.Ὁ πατέρας ποὺ γυρνάει τ᾿ ἀπόβραδομ᾿ ἕνα φαρδὺ χαμόγελο στὰ μάτιαμ᾿ ἕνα ζεμπίλι στὰ χέρια του γεμάτο φροῦτακαὶ οἱ σταγόνες τοῦ ἱδρώτα στὸ μέτωπό τουεἶναι ὅπως οἱ σταγόνες τοῦ σταμνιοῦποὺ παγώνει τὸ νερὸ στὸ παράθυρο,εἶναι ἡ εἰρήνη.Ὅταν οἱ οὐλὲς ἀπ᾿ τὶς λαβωματιὲςκλείνουν στὸ πρόσωπο τοῦ κόσμουκαὶ μὲς στοὺς λάκκους ποὔσκαψαν οἱ ὀβίδεςφυτεύουμε δέντρακαὶ στὶς καρδιὲς ποὔκαψε ἡ πυρκαγιὰδένει τὰ πρῶτα της μπουμπούκια ἡ ἐλπίδακι οἱ νεκροὶ μποροῦν νὰ γείρουν στὸν πλευρό τουςκαὶ νὰ κοιμηθοῦν δίχως παράπονοξέροντας πὼς δὲν πῆγε τὸ αἷμα τους τοῦ κάκου,εἶναι ἡ εἰρήνη.Εἰρήνη εἶναι ἡ μυρουδιὰ τοῦ φαγητοῦ τὸ βράδυ,τότε ποὺ τὸ σταμάτημα τοῦ αὐτοκινήτου στὸ δρόμοδὲν εἶναι φόβος,τότε ποὺ τὸ χτύπημα στὴν πόρτασημαίνει φίλος,καὶ τὸ ἄνοιγμα τοῦ παραθύρου κάθε ὥρασημαίνει οὐρανός,γιορτάζοντας τὰ μάτια μαςμὲ τὶς μακρινὲς καμπάνες τῶν χρωμάτων του,εἶναι εἰρήνη.Εἰρήνη εἶναι ἕνα ποτήρι ζεστὸ γάλακι ἕνα βιβλίο μπροστὰ στὸ παιδὶ ποὺ ξυπνάει,τότε ποὺ τὰ στάχυα γέρνουν τό ῾να στ᾿ ἄλλο λέγοντας:τὸ φῶς, τὸ φῶςκαὶ ξεχειλάει ἡ στεφάνη τοῦ ὁρίζοντα φῶς,εἶναι ἡ εἰρήνη.Τότε ποὺ οἱ φυλακὲς ἐπισκευάζονται νὰ γίνουν βιβλιοθῆκες,τότε ποὺ ἕνα τραγούδι ἀνεβαίνει ἀπὸ κατώφλι σὲ κατώφλι τὴ νύχτα,τότε ποὺ τ᾿ ἀνοιξιάτικο φεγγάρι βγαίνει ἀπ᾿ τὸ σύγνεφοὅπως βγαίνει ἀπ᾿ τὸ κουρεῖο τῆς συνοικίαςφρεσκοξυρισμένος ὁ ἐργάτης τὸ Σαββατόβραδο,εἶναι ἡ εἰρήνη.Τότε ποὺ ἡ μέρα ποὺ πέρασε,δὲν εἶναι μιὰ μέρα ποὺ χάθηκε,μὰ εἶναι ἡ ρίζα ποὺ ἀνεβάζει τὰ φύλλα τῆς χαρᾶς μέσα στὸ βράδυκι εἶναι μιὰ κερδισμένη μέρα κι ἕνας δίκαιος ὕπνος,ποὺ νιώθεις πάλι ὁ ἥλιος νὰ δένει βιαστικὰ τὰ κορδόνια τουνὰ κυνηγήσει τὴ λύπη ἀπ᾿ τὶς γωνιὲς τοῦ χρόνου,εἶναι ἡ εἰρήνη.Εἰρήνη εἶναι οἱ θημωνιὲς τῶν ἀχτίνων στοὺς κάμπους τοῦ καλοκαιριοῦεἶναι τ᾿ ἀλφαβητάρι τῆς καλοσύνης στὰ γόνατα τῆς αὐγῆς.Ὅταν λές: ἀδελφές μου, - ὅταν λέμε: αὔριο θὰ χτίσουμε.ὅταν χτίζουμε καὶ τραγουδᾶμε,εἶναι ἡ εἰρήνη.Ἡ εἰρήνη εἶναι τὰ σφιγμένα χέρια τῶν ἀνθρώπωνεἶναι τὸ ζεστὸ ψωμὶ στὸ τραπέζι τοῦ κόσμουεἶναι τὸ χαμόγελο τῆς μάναςΤίποτ᾿ ἄλλο δὲν εἶναι ἡ εἰρήνη.Καὶ τ᾿ ἀλέτρια ποὺ χαράζουν βαθιὲς αὐλακιὲς σ᾿ ὅλη τὴ γῆ,ἕνα ὄνομα μονάχα γράφουν:Εἰρήνη.Τίποτ᾿ ἄλλο. Εἰρήνη.Πάνω στὶς ράγες τῶν στίχων μουτὸ τραῖνο ποὺ προχωρεῖ στὸ μέλλονφορτωμένο στάρι καὶ τριαντάφυλλα,εἶναι ἡ εἰρήνη.Ἀδέρφια,μὲς στὴν εἰρήνη διάπλατα ἀνασαίνει ὅλος ὁ κόσμοςμὲ ὅλα τὰ ὄνειρά μαςΔῶστε τὰ χέρια ἀδέρφια μου,αὐτό ῾ναι ἡ εἰρήνη.

# data[].attributes.subject
Γιάννης Ρίτσος - ΕἰρήνηΤ᾿ ὄνειρο τοῦ παιδιοῦ εἶναι ἡ εἰρήνηΤ᾿ ὄνειρο τῆς μάνας εἶναι ἡ εἰρήνηΤὰ λόγια τῆς ἀγάπης κάτω ἀπ᾿ τὰ δέντραεἶναι ἡ εἰρήνη.Ὁ πατέρας ποὺ γυρνάει τ᾿ ἀπόβραδομ᾿ ἕνα φαρδὺ χαμόγελο στὰ μάτιαμ᾿ ἕνα ζεμπίλι στὰ χέρια του γεμάτο φροῦτακαὶ οἱ σταγόνες τοῦ ἱδρώτα στὸ μέτωπό τουεἶναι ὅπως οἱ σταγόνες τοῦ σταμνιοῦποὺ παγώνει τὸ νερὸ στὸ παράθυρο,εἶναι ἡ εἰρήνη.Ὅταν οἱ οὐλὲς ἀπ᾿ τὶς λαβωματιὲςκλείνουν στὸ πρόσωπο τοῦ κόσμουκαὶ μὲς στοὺς λάκκους ποὔσκαψαν οἱ ὀβίδεςφυτεύουμε δέντρακαὶ στὶς καρδιὲς ποὔκαψε ἡ πυρκαγιὰδένει τὰ πρῶτα της μπουμπούκια ἡ ἐλπίδακι οἱ νεκροὶ μποροῦν νὰ γείρουν στὸν πλευρό τουςκαὶ νὰ κοιμηθοῦν δίχως παράπονοξέροντας πὼς δὲν πῆγε τὸ αἷμα τους τοῦ κάκου,εἶναι ἡ εἰρήνη.Εἰρήνη εἶναι ἡ μυρουδιὰ τοῦ φαγητοῦ τὸ βράδυ,τότε ποὺ τὸ σταμάτημα τοῦ αὐτοκινήτου στὸ δρόμοδὲν εἶναι φόβος,τότε ποὺ τὸ χτύπημα στὴν πόρτασημαίνει φίλος,καὶ τὸ ἄνοιγμα τοῦ παραθύρου κάθε ὥρασημαίνει οὐρανός,γιορτάζοντας τὰ μάτια μαςμὲ τὶς μακρινὲς καμπάνες τῶν χρωμάτων του,εἶναι εἰρήνη.Εἰρήνη εἶναι ἕνα ποτήρι ζεστὸ γάλακι ἕνα βιβλίο μπροστὰ στὸ παιδὶ ποὺ ξυπνάει,τότε ποὺ τὰ στάχυα γέρνουν τό ῾να στ᾿ ἄλλο λέγοντας:τὸ φῶς, τὸ φῶςκαὶ ξεχειλάει ἡ στεφάνη τοῦ ὁρίζοντα φῶς,εἶναι ἡ εἰρήνη.Τότε ποὺ οἱ φυλακὲς ἐπισκευάζονται νὰ γίνουν βιβλιοθῆκες,τότε ποὺ ἕνα τραγούδι ἀνεβαίνει ἀπὸ κατώφλι σὲ κατώφλι τὴ νύχτα,τότε ποὺ τ᾿ ἀνοιξιάτικο φεγγάρι βγαίνει ἀπ᾿ τὸ σύγνεφοὅπως βγαίνει ἀπ᾿ τὸ κουρεῖο τῆς συνοικίαςφρεσκοξυρισμένος ὁ ἐργάτης τὸ Σαββατόβραδο,εἶναι ἡ εἰρήνη.Τότε ποὺ ἡ μέρα ποὺ πέρασε,δὲν εἶναι μιὰ μέρα ποὺ χάθηκε,μὰ εἶναι ἡ ρίζα ποὺ ἀνεβάζει τὰ φύλλα τῆς χαρᾶς μέσα στὸ βράδυκι εἶναι μιὰ κερδισμένη μέρα κι ἕνας δίκαιος ὕπνος,ποὺ νιώθεις πάλι ὁ ἥλιος νὰ δένει βιαστικὰ τὰ κορδόνια τουνὰ κυνηγήσει τὴ λύπη ἀπ᾿ τὶς γωνιὲς τοῦ χρόνου,εἶναι ἡ εἰρήνη.Εἰρήνη εἶναι οἱ θημωνιὲς τῶν ἀχτίνων στοὺς κάμπους τοῦ καλοκαιριοῦεἶναι τ᾿ ἀλφαβητάρι τῆς καλοσύνης στὰ γόνατα τῆς αὐγῆς.Ὅταν λές: ἀδελφές μου, - ὅταν λέμε: αὔριο θὰ χτίσουμε.ὅταν χτίζουμε καὶ τραγουδᾶμε,εἶναι ἡ εἰρήνη.Ἡ εἰρήνη εἶναι τὰ σφιγμένα χέρια τῶν ἀνθρώπωνεἶναι τὸ ζεστὸ ψωμὶ στὸ τραπέζι τοῦ κόσμουεἶναι τὸ χαμόγελο τῆς μάναςΤίποτ᾿ ἄλλο δὲν εἶναι ἡ εἰρήνη.Καὶ τ᾿ ἀλέτρια ποὺ χαράζουν βαθιὲς αὐλακιὲς σ᾿ ὅλη τὴ γῆ,ἕνα ὄνομα μονάχα γράφουν:Εἰρήνη.Τίποτ᾿ ἄλλο. Εἰρήνη.Πάνω στὶς ράγες τῶν στίχων μουτὸ τραῖνο ποὺ προχωρεῖ στὸ μέλλονφορτωμένο στάρι καὶ τριαντάφυλλα,εἶναι ἡ εἰρήνη.Ἀδέρφια,μὲς στὴν εἰρήνη διάπλατα ἀνασαίνει ὅλος ὁ κόσμοςμὲ ὅλα τὰ ὄνειρά μαςΔῶστε τὰ χέρια ἀδέρφια μου,αὐτό ῾ναι ἡ εἰρήνη.

# data[].attributes.body
eradi gjoka

# data[].attributes.headline
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

# data[].attributes.subject
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

# data[].attributes.body
Παττακού Αγγελική Γ4

# data[].attributes.headline
Γιάννης Ρίτσος 

# data[].attributes.subject
Γιάννης Ρίτσος 

# data[].attributes.body
ΕΥΑ ΔΡΟΥΔΑΚΗ Α3

# data[].attributes.headline
Γιάννης Ρίτσος 

# data[].attributes.subject
Γιάννης Ρίτσος 

# data[].attributes.body
Γιώργος Τσιλεδάκης Α2

# data[].attributes.headline
Γιάννης Ρίτσος 

# data[].attributes.subject
Γιάννης Ρίτσος 

# data[].attributes.body
Αντωνία Παπαδάκη Α4

# data[].attributes.headline
Γιάννης Ρίτσος- Πως 

# data[].attributes.body
Γιάννης Ρίτσος- Πως γράφω...(1988)
https://youtu.be/a86ESNx0PaA
Αλεξάνδρα Παπαδάκη Γ4

# data[].attributes.headline
Απόφθεγμα του Γιάννη Ρίτσου

# data[].attributes.subject
Απόφθεγμα του Γιάννη Ρίτσου

# data[].attributes.body
Χριστίνα Αλεξάκη Α1

# data[].attributes.headline
Απόσπασμα ποιήματος του Γιάννη Ρίτσου

# data[].attributes.subject
Απόσπασμα ποιήματος του Γιάννη Ρίτσου

# data[].attributes.body
Χριστίνα Αλεξάκη Α1

# data[].attributes.headline
Γιάννης Ρίτσος

# data[].attributes.subject
Γιάννης Ρίτσος

# data[].attributes.body
Σταθοπούλου Ειρήνη Γ4

# data[].attributes.attachment_link.title
Γιάννης Ρίτσος Σταθοπούλου Ειρήνη Γ4

# data[].attributes.headline
Μαριλένα Στριλιγκα β2 4ο Γυμνάσιο 

# data[].attributes.subject
Μαριλένα Στριλιγκα β2 4ο Γυμνάσιο 

# data[].attributes.headline
Αριάδνη Ντελιλάι Β2

# data[].attributes.subject
Αριάδνη Ντελιλάι Β2

# data[].attributes.headline
Κατερίνα Τσιλέδακη Β΄2 "Γιάννης Ρίτσος

# data[].attributes.subject
Κατερίνα Τσιλέδακη Β΄2 "Γιάννης Ρίτσος

# data[].attributes.headline
Λίπε Λάμπρος Α'3

# data[].attributes.subject
Λίπε Λάμπρος Α'3

# data[].attributes.headline
γιαννης ριτσος

# data[].attributes.subject
γιαννης ριτσος

# data[].attributes.body
Δημήτρης Κουγιουμουτζής
Α3

# data[].attributes.attachment_link.title
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

# data[].attributes.headline
Αριάδνη Ντελιλάι Β2

# data[].attributes.subject
Αριάδνη Ντελιλάι Β2

# data[].attributes.body
Χρόνια Πολλά Ελλάδα !

# data[].attributes.headline
Mιχάλης Χατζημαρκάκη

# data[].attributes.body
Mιχάλης Χατζημαρκάκης Β'2

# data[].attributes.attachment_link.title
Γιαννης-Ρίτσος

# data[].attributes.headline
Γιάννης Ρίτσος 

# data[].attributes.subject
Γιάννης Ρίτσος 

# data[].attributes.body
Δφέρμος Γιώργος

# data[].attributes.attachment_link.title
Γιάννης Ρίτσος 

# data[].attributes.headline
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

# data[].attributes.subject
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

# data[].attributes.body
Κώστας Παντελιδάκης     Η ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΡΜΕΝΙΣΑΜΕ ΑΚΟΜΑ.ΤΟ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΠΑΙΔΙ ΔΕ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΑΚΟΜΑ.ΤΙΣ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΕΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΤΙΣ ΖΗΣΑΜΕ ΑΚΟΜΑ.ΚΙ ΟΤΙ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΘΑ ΘΕΛΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ,ΔΕ ΣΤΟ ΠΑ ΑΚΟΜΑ,ΔΕ ΣΤΟ ΠΑ ΑΚΟΜΑ.
Ναζίμ Χικμέτ (μτφρ. Γ. Ρίτσος)         ΕΤΟΥΤΟΣ ΔΩ Ο ΛΑΟΣ ΔΕ ΓΟΝΑΤΙΖΕΙ ΠΑΡΑ ΜΟΝΑΧΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΟΥ,,,,,,,,,,,,

# data[].attributes.headline
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

# data[].attributes.subject
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

# data[].attributes.body
ΕΝΑΝΤΑ ΠΕΡΛΕΚΑ Α4

# data[].attributes.attachment_link.title
Στιγμιότυπο οθόνης (1)

# data[].attributes.body
ΔΑΦΕΡΜΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
Αὐτὰ τὰ δέντρα δὲ βολεύονται μὲ λιγότερο οὐρανό,
αὐτὲς οἱ πέτρες δὲ βολεύονται κάτου ἀπ᾿ τὰ ξένα βήματα,
αὐτὰ τὰ πρόσωπα δὲ βολεύονται παρὰ μόνο στὸν ἥλιο,
αὐτὲς οἱ καρδιὲς δὲ βολεύονται παρὰ μόνο στὸ δίκιο.

Ἐτοῦτο τὸ τοπίο εἶναι σκληρὸ σὰν τὴ σιωπή,
σφίγγει στὸν κόρφο του τὰ πυρωμένα του λιθάρια,
σφίγγει στὸ φῶς τὶς ὀρφανὲς ἐλιές του καὶ τ᾿ ἀμπέλια του,
σφίγγει τὰ δόντια. Δὲν ὑπάρχει νερό. Μονάχα φῶς.
Ὁ δρόμος χάνεται στὸ φῶς κι ὁ ἴσκιος τῆς μάντρας εἶναι σίδερο.
Μαρμάρωσαν τὰ δέντρα, τὰ ποτάμια κ᾿ οἱ φωνὲς μὲς στὸν ἀσβέστη τοῦ ἥλιου.
Ἡ ρίζα σκοντάφτει στὸ μάρμαρο. Τὰ σκονισμένα σκοίνα.
Τὸ μουλάρι κι ὁ βράχος. Λαχανιάζουν. Δὲν ὑπάρχει νερό.
Ὅλοι διψᾶνε. Χρόνια τώρα. Ὅλοι μασᾶνε μία μπουκιὰ οὐρανὸ πάνου ἀπ᾿ τὴν πίκρα τους.
Τὰ μάτια τους εἶναι κόκκινα ἀπ᾿ τὴν ἀγρύπνια,
μία βαθειὰ χαρακιὰ σφηνωμένη ἀνάμεσα στὰ φρύδια τους
σὰν ἕνα κυπαρίσσι ἀνάμεσα σὲ δυὸ βουνὰ τὸ λιόγερμα.

Τὸ χέρι τους εἶναι κολλημένο στὸ ντουφέκι
τὸ ντουφέκι εἶναι συνέχεια τοῦ χεριοῦ τους
τὸ χέρι τους εἶναι συνέχεια τῆς ψυχῆς τους -
ἔχουν στὰ χείλια τους ἀπάνου τὸ θυμὸ
κ᾿ ἔχουνε τὸν καημὸ βαθιὰ-βαθιὰ στὰ μάτια τους
σὰν ἕνα ἀστέρι σὲ μία γοῦβα ἁλάτι.

Ὅταν σφίγγουν τὸ χέρι, ὁ ἥλιος εἶναι βέβαιος γιὰ τὸν κόσμο
ὅταν χαμογελᾶνε, ἕνα μικρὸ χελιδόνι φεύγει μὲς ἀπ᾿ τ᾿ ἄγρια γένειά τους
ὅταν κοιμοῦνται, δώδεκα ἄστρα πέφτουν ἀπ᾿ τὶς ἄδειες τσέπες τους
ὅταν σκοτώνονται, ἡ ζωὴ τραβάει τὴν ἀνηφόρα μὲ σημαῖες καὶ μὲ ταμποῦρλα.

Τόσα χρόνια ὅλοι πεινᾶνε, ὅλοι διψᾶνε, ὅλοι σκοτώνονται
πολιορκημένοι ἀπὸ στεριὰ καὶ θάλασσα,
ἔφαγε ἡ κάψα τὰ χωράφια τους κ᾿ ἡ ἁρμύρα πότισε τὰ σπίτια τους
ὁ ἀγέρας ἔριξε τὶς πόρτες τους καὶ τὶς λίγες πασχαλιὲς τῆς πλατείας
ἀπὸ τὶς τρῦπες τοῦ πανωφοριοῦ τους μπαινοβγαίνει ὁ θάνατος
ἡ γλῶσσα τους εἶναι στυφὴ σὰν τὸ κυπαρισσόμηλο
πέθαναν τὰ σκυλιά τους τυλιγμένα στὸν ἴσκιο τους
ἡ βροχὴ χτυπάει στὰ κόκκαλά τους.

Πάνου στὰ καραούλια πετρωμένοι καπνίζουν τὴ σβουνιὰ καὶ τὴ νύχτα
βιγλίζοντας τὸ μανιασμένο πέλαγο ὅπου βούλιαξε
τὸ σπασμένο κατάρτι τοῦ φεγγαριοῦ.

Τo ψωμὶ σώθηκε, τὰ βόλια σώθηκαν,
γεμίζουν τώρα τὰ κανόνια τους μόνο μὲ τὴν καρδιά τους.

Τόσα χρόνια πολιορκημένοι ἀπὸ στεριὰ καὶ θάλασσα
ὅλοι πεινᾶνε, ὅλοι σκοτώνονται καὶ κανένας δὲν πέθανε -
πάνου στὰ καραούλια λάμπουνε τὰ μάτια τους,
μία μεγάλη σημαία, μία μεγάλη φωτιὰ κατακόκκινη
καὶ κάθε αὐγὴ χιλιάδες περιστέρια φεύγουν ἀπ᾿ τὰ χέρια τους
γιὰ τὶς τέσσερις πόρτες τοῦ ὁρίζοντα..........

# data[].attributes.headline
Γιάννης Ρίτσος   

# data[].attributes.subject
Γιάννης Ρίτσος   

# data[].attributes.body
Γιώργος Τσιλεδάκης Α2

Εἰρήνη εἶναι ἡ μυρουδιὰ τοῦ φαγητοῦ τὸ βράδυ,
τότε ποὺ τὸ σταμάτημα τοῦ αὐτοκινήτου στὸ δρόμο
δὲν εἶναι φόβος,
τότε ποὺ τὸ χτύπημα στὴν πόρτα
σημαίνει φίλος,
καὶ τὸ ἄνοιγμα τοῦ παραθύρου κάθε ὥρα
σημαίνει οὐρανός,
γιορτάζοντας τὰ μάτια μας
μὲ τὶς μακρινὲς καμπάνες τῶν χρωμάτων του,
εἶναι εἰρήνη.

# data[].attributes.headline
ΓΙΑΝΝΙΣ ΡΙΤΣΟΣ

# data[].attributes.subject
ΓΙΑΝΝΙΣ ΡΙΤΣΟΣ

# data[].attributes.body
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΣΜΑΡΙΑΝ

# data[].attributes.headline
ΓΙΑΝΝΙΣ ΡΙΤΣΟΣ

# data[].attributes.subject
ΓΙΑΝΝΙΣ ΡΙΤΣΟΣ

# data[].attributes.body
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΣΜΑΡΙΑΝ Α2

# data[].attributes.headline
Γιάννης Ρίτσος «ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ Ι»

# data[].attributes.subject
Γιάννης Ρίτσος «ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ Ι»

# data[].attributes.body
Λευτέρης Ανδριώτης Α2

Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,
αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ' τα ξένα βήματα,
αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,
αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.

Ετούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή,
σφίγγει στον κόρφο του τα πυρωμένα του λιθάρια,
σφίγγει στο φως τις ορφανές ελιές του και τ' αμπέλια του,
σφίγγει τα δόντια. Δεν υπάρχει νερό. Μονάχα φως.

# data[].attributes.headline
ΓΙΑΝΝΙΣ ΡΙΤΣΟΣ

# data[].attributes.subject
ΓΙΑΝΝΙΣ ΡΙΤΣΟΣ

# data[].attributes.headline
 «Αναφυλλητό»

# data[].attributes.subject
 «Αναφυλλητό»

# data[].attributes.body
Αποστολάκης Αποστόλης
Α2

Τα παιδιά θέλουν παπούτσια τα παιδιά θέλουν ψωμί θέλουνε και φάρμακα δούλεψε και εσύ

Γέλα, κλαίγε κι όλο λέγε,
το παιδί : ζωή
τίποτα άλλο ζωή

Ζύμωνε τη λάσπη
πρώτη σου μυστριά
πρώτο πηλοφόρι
ένα καλυβάκι
μια μικρούλα αυλή
για το παιδί

Ζύμωνε το χώμα με το δάκρυ δάκρυ ζύμωνε τη λάσπη φτιάξε ένα χωματένιο πουλί να πετάει τη νύχτα και να κελαηδάει  για το παιδί

Τούτη είναι   η ζωή μας
τούτο το μεγάλο τίποτα άλλο.

Γέλα , κλάψε , πες ό,τι θες .
Το παιδί : ζωή τίποτα άλλο

Γιάννης Ρίτσος

# data[].attributes.headline
Τι είναι η Ποίηση;

# data[].attributes.body
Τι είναι η Ποίηση;

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Μάνος Ορφανουδάκης

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο Γιάννης Ρίτσος μιλάει για την Ποίηση (1988)

# data[].attributes.attachment_link.title
Μονεμβασια Ριτσος

# data[].attributes.headline
Το σπίτι και η προτομή του Γιάννη Ρίτσου στη Μονεμβασιά 

# data[].attributes.subject
Το σπίτι και η προτομή του Γιάννη Ρίτσου στη Μονεμβασιά 

# data[].attributes.headline
Γιάννης Ρίτσ

# data[].attributes.body
Γιάννης Ρίτσος, Συλλογὴ «Τὰ Ἐρωτικά», 1981, ἐκδόσεις «ΚΕΔΡΟΣ»

# data[].attributes.attachment_link.title
ερωτικα ριτσου εξωφυλλο

# data[].attributes.headline
Είπε ο Γ. Ρίτσος: Πιστεύω στην ποίηση, στον έρωτα, στο θάνατο,γι’ αυτό ακριβώς πιστεύω στην αθανασία. Γράφω ένα στίχο,γράφω τον κόσμο˙ υπάρχω˙ υπάρχει ο κόσμος.Από την άκρη του μικρού δαχτύλου μου ρέει ένα ποτάμι.Ο ουρανός είναι εφτά φορές γαλάζιος. Τούτη η καθαρότητα είναι και πάλι η πρώτη αλήθεια, η τελευταία μου θέληση. 31.Ι.69    

# data[].attributes.subject
Είπε ο Γ. Ρίτσος: Πιστεύω στην ποίηση, στον έρωτα, στο θάνατο,γι’ αυτό ακριβώς πιστεύω στην αθανασία. Γράφω ένα στίχο,γράφω τον κόσμο˙ υπάρχω˙ υπάρχει ο κόσμος.Από την άκρη του μικρού δαχτύλου μου ρέει ένα ποτάμι.Ο ουρανός είναι εφτά φορές γαλάζιος. Τούτη η καθαρότητα είναι και πάλι η πρώτη αλήθεια, η τελευταία μου θέληση. 31.Ι.69    

# data[].attributes.headline
Το Πρωινό άστρο γράφτηκε το 1955 και αποτελεί ένα ξεχείλισμα πατρικής τρυφερότητας του ποιητή Γιάννη Ρίτσου για τη νεογέννητη κόρη του Έρη. O ποιητής-πατέρας τραγουδά στο βρέφος την αγάπη του, περιγράφοντας την πληρότητα που έφερε στη ζωή του η γέννησή του. Το ποίημα, δομημένο σε 19 αυτοτελείς ενότητες, προβάλλει το όραμα ενός ειρηνικότερου και δικαιότερου κόσμου. 

# data[].attributes.subject
Το Πρωινό άστρο γράφτηκε το 1955 και αποτελεί ένα ξεχείλισμα πατρικής τρυφερότητας του ποιητή Γιάννη Ρίτσου για τη νεογέννητη κόρη του Έρη. O ποιητής-πατέρας τραγουδά στο βρέφος την αγάπη του, περιγράφοντας την πληρότητα που έφερε στη ζωή του η γέννησή του. Το ποίημα, δομημένο σε 19 αυτοτελείς ενότητες, προβάλλει το όραμα ενός ειρηνικότερου και δικαιότερου κόσμου. 

# data[].attributes.attachment_link.title
Πρωινό άστρο Γ. Ρίτσος - Μουσική Ε. Ρεμπούτσικα

# data[].attributes.headline
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

# data[].attributes.subject
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

# data[].attributes.body
ΕΝΑΝΤΑ ΠΕΡΛΕΚΑ Α4΄

Να λείπεις –δεν είναι τίποτα να λείπεις.
Αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει,
θα ‘σαι για πάντα μέσα σ’ όλα εκείνα
που γι’ αυτά έχεις λείψει,
θα ‘σαι για πάντα
μέσα σ’ όλο τον κόσμο.
Γιάννης Ρίτσος

# data[].attributes.headline
Ο Ύστατος Οβολός

# data[].attributes.subject
Ο Ύστατος Οβολός

# data[].attributes.body
Δύσκολες ώρες, δύσκολες στον τόπο μας. Κι αυτός ο περήφανος,
γυμνός, ανυπεράσπιστος, ανήμπορος, αφέθηκε να τον βοηθήσουν,
εγγράψαν υποθήκες πάνω του, πήραν δικαιώματα, αξιώνουν,
μιλάνε για λογαριασμό του, του ρυθμίζουν την ανάσα, το βήμα,
τον ελεούν, τον ντύνουν μ' άλλα ρούχα ξέχειλα, χαλαρωμένα,
του σφίγγουν μ' ένα καραβόσκοινο τη μέση. Εκείνος,
μέσα στα ξένα ρούχα, ούτε μιλάει κι ούτε πια χαμογελάει
μη και φανεί που ανάμεσα στα δόντια του κρατάει (ως και την ώρα του ύπνου)
σφιχτά σφιχτά, σαν ύστατο οβολό του, (μόνο τώρα βιός του)
γυμνό, απαστράπτοντα κι ανένδοτο, το θάνατό του.

7. ΧΙ. 1968
Από την συλλογή Κιγκλίδωμα (Γιάννης Ρίτσος, 1/5/2009 -11.11.1990)

# data[].attributes.headline
Γ. ΡΙΤΣΟΣ -ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ  "ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ"  

# data[].attributes.subject
Γ. ΡΙΤΣΟΣ -ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ  "ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ"  

# data[].attributes.headline
Γ. ΡΙΤΣΟΣ "ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ"

# data[].attributes.subject
Γ. ΡΙΤΣΟΣ "ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ"

# data[].attributes.headline
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ "ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ"

# data[].attributes.subject
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ "ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ"

# data[].attributes.headline
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ

# data[].attributes.subject
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ

# data[].attributes.body
Ο ΑΠΑΡΗΓΟΡΗΤΟΣ
ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ...

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης (4)

# data[].attributes.headline
Γ.ΡΙΤΣΟΣ "ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ"

# data[].attributes.subject
Γ.ΡΙΤΣΟΣ "ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ"

# data[].attributes.body
ΣΤΗΝ ΕΞΟΡΙΑ

# data[].attributes.attachment_link.title
Γιάννης-Ρίτσος

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης (2)

# data[].attributes.headline
Γ.ΡΙΤΣΟΣ "ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ"

# data[].attributes.subject
Γ.ΡΙΤΣΟΣ "ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ"

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης (3)

# data[].attributes.headline
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ       

# data[].attributes.subject
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ       

# data[].attributes.body
"Ο ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΣ"

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης (1)

# data[].attributes.headline
Γ.ΡΙΤΣΟΣ "ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ"

# data[].attributes.subject
Γ.ΡΙΤΣΟΣ "ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ"

# data[].attributes.headline
Γ.ΡΙΤΣΟΣ "ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ"

# data[].attributes.subject
Γ.ΡΙΤΣΟΣ "ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ"

# data[].attributes.headline
Γ.ΡΙΤΣΟΣ "ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ"

# data[].attributes.subject
Γ.ΡΙΤΣΟΣ "ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ"

# data[].attributes.headline
Γ.ΡΙΤΣΟΣ "ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ"

# data[].attributes.subject
Γ.ΡΙΤΣΟΣ "ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ"

# data[].attributes.headline
Γ.ΡΙΤΣΟΣ "ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ"

# data[].attributes.subject
Γ.ΡΙΤΣΟΣ "ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ"

# data[].attributes.headline
Γ.ΡΙΤΣΟΣ "ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ"

# data[].attributes.subject
Γ.ΡΙΤΣΟΣ "ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ"

# data[].attributes.headline
Γ.ΡΙΤΣΟΣ "ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ"

# data[].attributes.subject
Γ.ΡΙΤΣΟΣ "ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ"

# data[].attributes.headline
Γ.ΡΙΤΣΟΣ "ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ"

# data[].attributes.subject
Γ.ΡΙΤΣΟΣ "ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ"

# data[].attributes.attachment_link.title
από-καπνισμένο-τσουκάλι-1024x585

# data[].attributes.attachment_link.title
Ρωμιοσύνη_Κέδρος

# data[].attributes.attachment_link.title
Γιάννης Ρίτσος, Η ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ 

# data[].attributes.headline
Γιάννης Ρίτσος

# data[].attributes.subject
Γιάννης Ρίτσος

# data[].attributes.body
"Αν όλα τα παιδιά της γης"

# data[].attributes.attachment_link.title
Γιάννης Ρίτσος  «Αν όλα τα παιδιά της γης»

# data[].attributes.headline
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ ΤΙΜΩΜΕΝΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ 2021

# data[].attributes.subject
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ ΤΙΜΩΜΕΝΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ 2021

# data[].attributes.attachment_link.title
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ ΤΙΜΩΜΕΝΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ 2021

# data[].attributes.headline
Βρες χρόνο...

# data[].attributes.subject
Βρες χρόνο...

# data[].attributes.headline
Και μόνο μια στιγμή...

# data[].attributes.subject
Και μόνο μια στιγμή...

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης

# data[].attributes.headline
Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις...

# data[].attributes.subject
Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις...

# data[].attributes.attachment_link.title
Λογοτεχνικό περιβόλι! 1  Ρωμιοσύνη μορφη του Ρίτσου.JPG

# data[].attributes.headline
Εμείς κανέναν δεν μισούμε...

# data[].attributes.subject
Εμείς κανέναν δεν μισούμε...

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης

# data[].attributes.headline
     ΓΙΑΝΝΗΣ  ΡΙΤΣΟΣ        "ΝΑ ΜΕ ΘΥΜΑΣΤΕ" ...

# data[].attributes.subject
     ΓΙΑΝΝΗΣ  ΡΙΤΣΟΣ        "ΝΑ ΜΕ ΘΥΜΑΣΤΕ" ...