# data[].attributes.headline
ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΤΩΤΕΡΗΣ - ΜΕΣΗΣ  ΒΑΘΜΙΔΑΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣΗ Θεία Κοινωνία

# data[].attributes.subject
ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΤΩΤΕΡΗΣ - ΜΕΣΗΣ  ΒΑΘΜΙΔΑΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣΗ Θεία Κοινωνία

# data[].attributes.headline
ΜΑΘΗΜΑ ΑΝΩΤΕΡΗΣ ΒΑΘΜΙΔΑΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣΆγιος Νικόλαος Πλανάς - Όσιος Παϊσιος ο Αγιορείτης: η Αγιότητα στις μέρες μας

# data[].attributes.subject
ΜΑΘΗΜΑ ΑΝΩΤΕΡΗΣ ΒΑΘΜΙΔΑΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣΆγιος Νικόλαος Πλανάς - Όσιος Παϊσιος ο Αγιορείτης: η Αγιότητα στις μέρες μας

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η αναφορά μας στον όσιο Παΐσιο δεν γίνεται για να αποκτήσουμε εμείς αίγλη, γιατί αυτό σε τίποτα δεν μας ωφελεί, εάν δεν μιμηθούμε την αγία ζωή του. Είναι γεγονός πως τους Αγίους τους γνωρίζουμε καλύτερα μετά τον θάνατό τους, γιατί ενόσω ζουν είναι ενδεδυμένοι την ανθρώπινη ασθένεια και αδυναμία και αφού είναι άνθρωποι ταπεινοί και απλοί μέσα στην καθημερινότητά τους, δεν είναι εύκολο να τους δει κανείς ως Αγίους. Έτσι και τον άγιο Παΐσιο. Ήταν ένας άνθρωπος που είχε τόση απλότητα και ταπείνωση και κατέβαινε στο επίπεδο του κάθε ανθρώπου και ακόμα πιο κάτω. Αυτό σε έκανε να αισθάνεσαι τόσο οικεία μαζί του και να νιώθεις ότι αυτός ο άνθρωπος γινόταν ένα μαζί σου. Ταυτόχρονα όμως ήταν πραγματικότητα το ότι υπήρχε μία μεγάλη αίσθηση της παρουσίας του Θεού σ'αυτόν τον άνθρωπο. Ήταν ένας άγιος άνθρωπος. Αγωνίστηκε πάρα πολύ και πέτυχε αυτό που πέτυχε.

Αυτό που θέλω να τονίσω είναι το ότι η πράξη της Εκκλησίας μας να τον κατατάξει δηλαδή στο αγιολόγιό της δεν πρόσθεσε τίποτα στην αγιότητα του Γέροντα. Δηλαδή στον Γέροντα δεν προσετέθη δόξα και χάρις από τον Θεό μετά την αγιοκατάταξή του, αφού απέλαβε τη χάρη από τον Θεό από τη ζωή αυτή, επειδή ήταν ενάρετος και Άγιος και μετά την κοίμησή του βέβαια που μπήκε στη Βασιλεία του Θεού. Εκείνο όμως που βιώσαμε όλοι μας και βιώνουμε έντονα είναι αυτή η απέραντη ευφροσύνη και χάρις η οποία προχέεται σε όλο τον κόσμο και αυτό δείχνει και τη δύναμη της Εκκλησίας. Ότι δηλαδή η Εκκλησία όταν σφραγίζει - επικυρώνει κάτι, το σφραγίζει και ο Θεός. Ο Γέροντας Παΐσιος ήταν Άγιος αλλά η Εκκλησία περίμενε μέσα στη σύνεση και στη σοφία της να περάσουν κάποια χρόνια και να έλθει ο κατάλληλος καιρός. Όταν και η Εκκλησία αποφάσισε διά της Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου την αγιότητα αυτού του ανθρώπου, αμέσως λες και άνοιξαν οι ουρανοί και εξεχύθη ένας ποταμός χάριτος σε όλο τον κόσμο και έγινε για όλους τους ανθρώπους μεγάλη ευλογία και χάρις. Έτσι αισθανόμαστε ότι ο Γέροντας πλέον είναι συνεχώς μαζί μας έτοιμος να μας ακούσει, να δεχθεί τις προσευχές μας και την τιμητική προσκύνηση που απονέμουμε σε όλους τους αγίους της Εκκλησίας μας.

Δεν έχει σημασία αν τον γνωρίσαμε ή όχι. Σήμερα έχουμε τα βιβλία τα οποία γράφτηκαν με προσοχή και επιμέλεια και τα οποία είναι αυθεντικά λόγια του Γέροντα και η διδασκαλία του, όπως την εξέφρασε και περιέγραψε και έτσι δεν υπάρχει θέμα να πούμε ότι στερηθήκαμε τη διδασκαλία του. Αντίθετα μπορούμε να γνωρίσουμε τον Άγιο αυτό μέσα από όσα έχουν γραφτεί και μέσα από την κοινωνία μαζί του με την προσευχή και την επίκληση των αγίων ευχών του.

Σκοπός δεν πρέπει να είναι η ικανοποίηση της περιέργειάς μας για τη ζωή του αγίου Παϊσίου, παρά να μιμηθούμε τη ζωή του και να εφαρμόσουμε τη διδασκαλία του, η οποία ήταν βγαλμένη μέσα από την εμπειρία του. Αυτός τελικά είναι και ο σκοπός της παρουσίας των Αγίων στη ζωή της Εκκλησίας: να παρακινηθούμε όλοι μας να μιμηθούμε τη ζωή τους, γιατί η παρουσία τους επαληθεύει το Ευαγγέλιο.

Το να μιλώ για τον Γέροντα Παΐσιο δεν είναι εύκολο, γιατί πώς θα περιγράψει κανείς έναν Άγιο, αλλά και έναν άνθρωπο γενικότερα, αφού "τά τοῦ ἀνθρώπου οὐδείς οἶδε", την καρδία του και τα εσωτερικά της ψυχής του κανείς δεν τα γνωρίζει και πολύ περισσότερο την καρδία των Αγίων ανθρώπων, παρά μόνο ο Θεός! Δεν είναι εύκολο να μιλά κανείς για έναν Άγιο άνθρωπο, γιατί αυτά τα οποία λέμε είναι αυτά που βλέπουμε και ακούμε. Η αγιότητα συντελείται μέσα στην καρδία του ανθρώπου, και δεν μπορείς να περιγράψεις την καρδία του ανθρώπου, αφού είναι ένας χώρος που είναι ναός, όπου γίνεται μία αέναη και αδιάλειπτη ιερουργία της παρουσίας του Θεού.

Εάν εγώ δεν τον γνώριζα και αν δεν τον έβλεπα, και κάποιοι μου διηγούνταν αυτά που σας διηγούμαι ή που γράφονται στα βιβλία, μπορεί να μην τα πίστευα. Ακόμη και σήμερα διερωτώμαι, αν όλα αυτά που έζησα και είδα κοντά του είναι αλήθεια. Τόσο πολύ έντονα ήταν τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος σε αυτόν τον άνθρωπο, ώστε ακόμη και εμείς οι ίδιοι που τα βλέπαμε δυσκολευόμαστε να τα πιστέψουμε. Βέβαια, δεν ήταν μία μέρα ή μία επίσκεψη η σχέση μας μαζί του αλλά ολόκληρα δεκαέξι χρόνια. Μία μεγάλη περίοδος στενής πνευματικής σχέσης στην οποία πολλές φορές μέναμε και πολλές νύχτες και μέρες κοντά του, αν και ο Γέροντας δεν κρατούσε κανένα να μένει μαζί του παρά ελάχιστους ανθρώπους και για ένα δυο βράδια για λόγους ησυχαστικούς και ασκητικούς. Βέβαια δεν αντέχαμε και περισσότερο, αφού αυτός είχε ένα τυπικό και έναν τρόπο ζωής, που δεν μπορούσε να τον αντέξει άλλος άνθρωπος. Στο τυπικό του δεν υπήρχαν δυο πράγματα: φαγητό και ύπνος. Όταν έμενα εκεί μερικές μέρες παραπάνω μου έλεγε: "διάκο, πήγαινε να φας και να 'ρθεις πάλι ή στο Μπουραζέρι ή στη μονή Σταυρονικήτα ή σε άλλο κοντινό μοναστήρι. Επομένως δεν αδικώ και τους ανθρώπους που δυσκολεύονται να πιστέψουν. Τα θαύματά του μάλιστα δεν ήταν μόνο όταν ήταν εν ζωή, αλλά πολλά έγιναν και μετά τον βιολογικό του θάνατο και υπάρχουν μαρτυρίες ανθρώπων που δεν τον γνώρισαν ή δεν τον ήξεραν.

Ο Γέροντας Παΐσιος ήταν Άγιος "ἐκ κοιλίας μητρός", αγωνίστηκε και σφράγισε την αγιότητά του με το τέλος της ζωής του. Έμεινε πιστός άχρι θανάτου στον Χριστό, παρόλο που είχε μαρτυρικό τέλος. Οι τελευταίες του λέξεις ήταν "μαρτύριο". Έτσι είπε όταν άφησε την ψυχή του στα χέρια του Χριστού. Είχε φοβερούς πόνους από την ασθένεια που είχε. Τις τελευταίες ημέρες δεν έπαιρνε φάρμακα και πέρασε φοβερό μαρτύριο. Έλαβε και τον στέφανο του Οσίου και του Μάρτυρος από τον Θεό.
Τι παράξενο πράγμα είναι και πώς αποδεικνύεται η αγιότητα! Κανονικά εμείς που τον ζήσαμε, δεν έπρεπε να τον προσκυνούμε ως Άγιο. Όταν ζεις καθημερινά έναν άνθρωπο, πολύ δύσκολα τον βλέπεις και τον προσκυνάς στο εικονοστάσι.

Πήγα κάποια μέρα στον ιερό ναό των αγίων Παϊσίου και Αρσενίου στη Λεμεσό, τον έβλεπα και του έλεγα: "Γέροντα, πόσες φορές μιλήσαμε και τι κουταμάρες σου έχω πει, τι αστεία κάναμε". Αυτόν όμως τον Άγιο, δεκαέξι ολόκληρα χρόνια, όσα κι αν έζησα μαζί του, δεν τον συνήθισα. Πολλές φορές τον περιέθαλπα ιατρικά, αφού έπασχε από πονοκεφάλους, τον βοηθούσα στα προβλήματα υγείας που είχε και σε κάποιες δουλειές του, έφαγα τόσες φορές μαζί του κι όμως ήταν ένας άνθρωπος που δεν τον συνήθιζες. Κάθε φορά που τον συναντούσα αισθανόμουν το ίδιο δέος, που αισθανόμουν τη δεύτερη φορά που τον είδα, αφού την πρώτη φορά που τον είδα τον παρεξήγησα. Ήμουν πεπεισμένος ότι ο άνθρωπος αυτός δεν είναι εκ του κόσμου τούτου. Ήταν μία άλλη πραγματικότητα. Γι'αυτό και δεν πήγα να τον δω όταν ήταν άρρωστος, γιατί δεν πίστευα ότι θα πέθαινε, κάτι θα έκανε και δεν θα πέθαινε! Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι ο Γερο-Παΐσιος θα πέθαινε.
Βέβαια, βιολογικά πέθανε όμως ήταν τέτοια η πεποίθησή μου ότι αυτός ο άνθρωπος είχε νικήσει το ανθρώπινο και ξεπέρασε τον θάνατο, ώστε το γεγονός του βιολογικού του θανάτου ήταν στο περιθώριο, γι'αυτό και δεν αισθάνθηκα την ανάγκη να πάω να τον δω, παρόλο που μου έστειλε με κάποιους Κυπρίους χαιρετίσματα και ένα σταυρουδάκι ως ευλογία. Βέβαια κακώς έπραξα.

Θα αναφέρω ένα περιστατικό που πρώτη φορά το λέω. Όταν πήγαμε στην Ιερά Μονή Παναγίας του Μαχαιρά, βρήκαμε πολλά προβλήματα και μία κατάσταση πολύ δύσκολη γύρω από το μοναστήρι. Γεμάτο εστιατόρια με μουσικές που ενοχλούσαν και δεν σέβονταν την ησυχία της μονής, πανηγύρια, άνθρωποι με άσεμνες ενδυμασίες επιχειρούσαν να μπουν στη μονή, μέχρι Καθαρά Δευτέρα και Κυριακή των Βαΐων έκαναν σούβλες κ.λπ. Μία μέρα μέχρι αργά το βράδυ σ' ένα εστιατόριο στην περιοχή είχε πολύ δυνατή μουσική. Την ακούγαμε εμείς και σίγουρα μας δυσκόλευε στην προσευχή και στο πρόγραμμά μας. Εγώ ήμουν πολύ αγανακτισμένος, γιατί αν και επιχείρησα να μιλήσω με τον υπεύθυνο του εστιατορίου εκείνος τίποτε, καμία κατανόηση. Την άλλη μέρα το μεσημέρι ενώ εμείς πήγαμε να ξεκουραστούμε, ήρθε ένα παιδί να με συναντήσει και να μου μιλήσει για κάποια προβλήματα που είχε. Όταν ήρθε στο μοναστήρι, ρώτησε που είναι ο ηγούμενος και του απάντησαν ότι ξεκουράζεται στο κελί του. Δεν βρήκε βέβαια κανένα άλλο μοναχό. Όλοι ξεκουράζονταν, αφού κάθε βράδυ οι μοναχοί είχαμε αγρυπνία στα κελιά μας και σηκωνόμαστε και πολύ πρωί. Επομένως δεν βρήκε κανένα, παρά έναν λαϊκό ο οποίος πρόσεχε τα κεριά. Κάποια στιγμή το παιδί βρήκε έναν μοναχό, ο οποίος τον ρώτησε τι ψάχνει στη μονή. Το παιδί του απάντησε ότι έψαχνε τον ηγούμενο, όμως απογοητεύτηκε που δεν τον βρήκε, αφού όλοι ξεκουράζονταν. Ο μοναχός τον ρώτησε τότε ποιο είναι το πρόβλημά του και ο νεαρός του μίλησε γι' αυτό. Ο μοναχός του είπε κάποια πράγματα, τον συμβούλεψε και τον ανάπαυσε με όσα του είπε. Εκείνη την ώρα κτύπησε το σήμαντρο για τον εσπερινό. Τότε ο μοναχός τον παρότρυνε να πάει στον εσπερινό και εκεί θα έβλεπε τον ηγούμενο (εμένα δηλαδή), για να μου μιλήσει. Ο νεαρός όμως του είπε ότι δεν χρειάζεται πια να δει τον ηγούμενο, αφού με αυτά που του είπε και τις λύσεις που του έδωσε ο ίδιος ο μοναχός, ένιωθε αναπαυμένος και πολύ καλύτερα απ' ό,τι προηγουμένως. Τότε ο νεαρός ρώτησε τον μοναχό ποιος ήταν και ποια η θέση του στη μονή. Ο μοναχός του είπε: "Αυτές τις μέρες μένω εδώ στο μοναστήρι μαζί με τους πατέρες. Είμαι από το Άγιον Όρος, όμως αυτό τον καιρό μένω εδώ και το όνομά μου είναι Παΐσιος". Το παιδί δεν είχε ιδέα ποιος ήταν. Τελικά έφεραν το παιδί κοντά μου και μου είπαν ότι με έψαχνε για ώρα. Όταν τον ρώτησα τι θέλει και γιατί με ψάχνει μου απάντησε πως δεν έχει κάτι πλέον να μου πει, αφού είχε ήδη μιλήσει με τον πατέρα Παΐσιο. Εγώ αμέσως διερωτήθηκα με ποιον πατέρα Παΐσιο μίλησε, αφού τέτοιο όνομα στο μοναστήρι δεν είχαμε. Παραξενεύτηκα! Αυτός επέμενε ότι ενώ εμείς ξεκουραζόμαστε, βρήκε έναν μοναχό στον οποίο εξομολογήθηκε, είπε τα προβλήματά του και τα θέματά του και ότι τώρα είναι καλά. Τον ρώτησα τι του είπε αυτός ο άγνωστος σε μένα μοναχός και ο νεαρός απάντησε πως ο μοναχός αυτός του είπε πως είναι από το Άγιον Όρος και ότι αυτές τις μέρες μένει εδώ στο μοναστήρι. Εμείς ούτε αγιορείτη είχαμε, ούτε ήρθε κάποιος να μας επισκεφθεί και του ζήτησα να μου τον περιγράψει. Τότε μου περιέγραψε τον Γέροντα Παΐσιο. Πράγματι αυτό το γεγονός μας στήριξε και μας παρηγόρησε, γιατί καταλάβαμε ότι η ευχή του Γέροντα ήταν μαζί μας, γιατί αν και δεν ήταν αυτός που μας έστειλε στην Κύπρο, εντούτοις πριν έρθω τον ρώτησα πολλές φορές για να έρθω, πήρα τη συμβουλή του, τη γνώμη του και την ευχή του για να έρθω.

Σκοπός μας δεν είναι να ικανοποιούμε την περιέργειά μας με θαύματα και διάφορες ιστορίες από τους Αγίους, αλλά να δούμε τι θέλουν να μας πουν και εν προκειμένω πως εμείς ωφελούμαστε από τον Γέροντα και άγιο Παΐσιο. Ο Γέροντας ήταν Άγιος για τον εαυτό του αλλά και για αυτούς όλους που ακολουθούν το δικό του παράδειγμα, διότι μνήμη Αγίου σημαίνει μίμηση Αγίου, όπως λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: "μνήμη μάρτυρος μίμηση μάρτυρος". Δεν αρκεί μόνο να ενθυμούμαστε τους Αγίους και να κάνουμε πανηγύρια στις γιορτές τους. Η μίμηση των Αγίων είναι κάτι πολύ περισσότερο σημαντική, γιατί έχει άμεση αναφορά στην προσωπική μας ζωή. Έτσι ο Γέροντας Παΐσιος είναι για μας ένα σημείο του Θεού στην εποχή μας. Ο αιώνας μας είναι ένας τρισευλογημένος αιώνας από τον Θεό, διότι είναι γεμάτος Αγίους, μάρτυρες και ομολογητές, στη Ρωσία, στην Αλβανία, στη Γεωργία, στη Βουλγαρία, στη Ρουμανία, στη Σερβία. Όμως και στον ελλαδικό χώρο με Νεομάρτυρες και Οσίους Γέροντες, οι οποίοι στιγμάτισαν αυτόν τον αιώνα και έδωσαν τη μαρτυρία τους ότι ο Χριστός είναι ο ίδιος και χθες και σήμερον και στους αιώνες. Αυτό είναι το πρώτο που μπορούμε να πούμε, ότι ο άγιος Παΐσιος έδωσε στην Εκκλησία την αγία ζωή του και τη διδασκαλία του μέσα στα δικά μας δεδομένα με απλά λόγια και στηρίζει εκατοντάδες ψυχές ανθρώπων οι οποίες επιστρέφουν κοντά στον Χριστό.
Μετά μας δείχνουν ποιο είναι το πραγματικό νόημα στη ζωή μας: η αγάπη του Θεού. Ο άνθρωπος είναι γεμάτος, όταν αγαπά τον Θεό. Έχω μείνει σε πολυτελή σπίτια και ξενοδοχεία. Σαν το καλυβάκι του Γερο- Παΐσιου δεν βρήκα. Ήταν τόσο ευλογημένος ο τόπος. Δεν είχε τίποτε μέσα ούτε μία καρέκλα. Είχε μόνο μία σπόντα στον τοίχο στην οποία κρεμόταν μία πετσέτα, που είχε να πλυθεί από τότε που την πήρε. Ήταν ένας άνθρωπος που δεν είχε ούτε ένα σουρωτήρι να φτιάξει τσάι. Όταν μάλιστα του πήρε κάποιος για το τσάι του ένα σουρωτήρι, τότε είπε πως αυτό θα θέλει μία σπόντα για να το κρεμάσει και ακόμη ένα εργαλείο για να τοποθετήσει τη σπόντα, όπως επίσης θα χρειάζεται και να το πλένει. Στο τέλος το έδωσε κι αυτό. Τα τσάγια του ήταν κάτι ξύλα. Αν και το δάσος ήταν γεμάτο από τσάγια ωραία, εντούτοις έβραζε κάποια ξύλα για τσάι. Για ψωμί είχε κάτι ξεροκόμματα. Δεν έχω δει ωραιότερη τράπεζα από την τράπεζά του. Ήταν πάνω σε έναν βράχο. Εκεί με έβαλε μία φορά και μου είπε: "Διάκο, να κάνουμε προσευχή για να φάμε". Τι θα τρώγαμε; Δυο κρεμμύδια και ένα μαρούλι και ξεροκόμματα που τα είχε σε ένα σακούλι. Εμένα μου έδωσε μία κονσέρβα καλαμαράκια, που του άφησε κάποιος. Δεν είχε κλειδί για να την ανοίξει, έπιασε ένα σκεπάρνι με το οποίο πελεκούσε τα ξύλα του και μου την άνοιξε. Είμαστε μέσα στο δάσος. Άνοιξε μια πλαστική σακκούλα, την έβαλε κάτω στη γη, άνοιξε τα χέρια του και ξεκίνησε να λέει το: "Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς". Τι να σας πω! Δεν ξανάκουσα ούτε ξαναείδα άνθρωπο να προσεύχεται έτσι. Νόμιζα ότι θα άνοιγε ο ουρανός και θα ευλογούσε ο Θεός το φαγητό μας. Καμιά φορά που του έφερναν κάποιοι φαγητό έβαζε μόνο μία δυο κουταλιές.

Όλη νύχτα προσευχόταν και αγρυπνούσε και όλη μέρα νήστευε. Βέβαια, δεν ήταν τόσο η άσκηση η επιτυχία του, αλλά το μεγάλο του κλειδί ήταν η ταπείνωση που είχε. Μεγάλη ταπείνωση από την οποία γεννήθηκε η μεγάλη αγάπη που είχε για τον Χριστό και για κάθε άνθρωπο. Συμπονούσε τον κόσμο όλο. Δεν μπορούσε να ακούσει πράγματα πονεμένα. Αμέσως τον έβλεπες ότι συνέπασχε με τους ανθρώπους. Όταν του διηγούμαστε κάποιο θλιβερό γεγονός δεν το άκουγε έτσι απλά, αλλά συνέπασχε με το γεγονός εκείνο. Τα διάφορα γράμματα που του έστελλαν και του περιέγραφαν τα προβλήματα τον συντάρασσαν και συνέπασχε με τον κόσμο αυτό. Αφιέρωνε τη νύχτα και τη μέρα του και την προσευχή του στους πονεμένους ανθρώπους. Όλη μέρα δεχόταν τον κόσμο και όλη νύχτα προσευχόταν γι' αυτούς. Μία μέρα ήρθε εκεί ένας δαιμονισμένος που του επιτέθηκε. Τον άρπαξε, τον ταρακουνούσε και τον ύβριζε. Τότε ο Γέροντας του είπε: "Καλά, καλά! Θα σε τακτοποιήσω απόψε εσένα" και εννοούσε τον διάβολο. Πράγματι όλη νύχτα προσευχόταν. Κάποια άλλη στιγμή τον ρώτησα για ένα περιστατικό που μου διηγήθηκαν κάποιοι άνθρωποι, ότι δηλαδή επισκέφθηκε ο Γέροντας ένα νοσοκομείο στον Βόλο και εκεί κάθισε δίπλα από έναν άρρωστο που ήταν στα τελευταία του και τον παρηγορούσε, τον ενδυνάμωνε και τον στήριζε. Του είπε ότι πράγματι ήρθε η ώρα να φύγει και ότι δεν πρόκειται να γίνει καλά, όμως του έδωσε πάρα πολλή δύναμη. Του είπα τότε: "Γέροντα, πως συμβαίνει αυτοί να λένε ότι σε είδαν εκεί, ενώ εσύ ήσουν εδώ"; Τότε αυτός μου απάντησε: "Άκουσε παιδάκι μου, εγώ βέβαια ήμουν εδώ, δεν πήγα στον Βόλο, αλίμονο που ξέρω εγώ να πάω στον Βόλο το βράδυ! Πολλές φορές όταν προσεύχομαι, ο Θεός με παίρνει εν Πνεύματι και βρίσκομαι σε νοσοκομεία, σε γηροκομεία, σε σπίτια ανθρώπων εγκαταλελειμμένων, σε μονήρεις ανθρώπους, τους βλέπω, τους μιλώ και καταλαβαίνω ότι με βλέπουν και μου μιλούν και το αισθάνονται, αλλά σωματικά είμαι εδώ. Ταυτόχρονα όμως με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος βρίσκομαι κι εκεί". Αυτό γινόταν πολύ συχνά. Άνθρωποι οι οποίοι σώθηκαν από δυστυχήματα που τον είδαν μπροστά τους, άλλοι τον είδαν σε οικίες πένθους, σε νοσοκομεία και σε τόπους που τον είχαν ανάγκη. Αυτά βέβαια γίνονται και μετά τον θάνατό του.
Θα σας διηγηθώ ένα άλλο περιστατικό που έγινε στη Λεμεσό. Έχω μάρτυρές μου την κατά κόσμον αδελφή μου και τους γονείς του παιδιού, για το οποίο θα σας μιλήσω. Το παιδί αυτό ήταν συγγενής μου. Πριν μερικά χρόνια ήταν περίπου 28 χρονών και έπαθε σηψαιμία. Το μετέφεραν σε μία ιδιωτική κλινική στη μονάδα εντατικής θεραπείας και οι γιατροί είχαν πει ότι δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτε και ότι το παιδί θα πέθαινε. Ήθελαν να το στείλουν στο Γενικό Νοσοκομείο της Λεμεσού, για να πεθάνει εκεί και ήταν σχεδόν βέβαιο ότι θα πέθαινε καθοδόν, αφού μόλις επιχειρούσαν να τον αποσυνδέσουν από τα μηχανήματα της εντατικής φαινόταν ότι θα πέθαινε. Ήταν η νύχτα της γιορτής του Αγίου Παϊσίου. Εγώ θα πήγαινα στον ιερό ναό του Αγίου Παϊσίου και Αρσενίου στη Λεμεσό για την αγρυπνία. Με πήραν τηλέφωνο και μου το είπαν. Φορούσα το ράσο μου και το σχήμα μου και ήμουν έτοιμος να πάω στην Εκκλησία για να μην περιμένει ο κόσμος. Με πήρε η αδελφή μου τηλέφωνο. Άκουσα κλάματα. Κατάφεραν και τον αποσύνδεσαν, όμως ήταν θέμα λεπτών να πεθάνει. Άκουγα να κλαίει η μητέρα του και οι άνθρωποι γύρω του και άκουγα τη σειρήνα του ασθενοφόρου, το οποίο μου είπαν ότι μόλις θα τον μετέφερε στο Νοσοκομείο. Συγκινήθηκα και λυπήθηκα τόσο πολύ και όπως είχα την εικόνα του αγίου Παϊσίου στο κελί μου, πήγα του άναψα ένα κερί και του είπα με όλη μου την ψυχή: "Σε παρακαλώ, Γέροντά μου, πήγαινε και θεράπευσε αυτό το παιδί. Όπως εσύ άναβες τα κεράκια για τους ανθρώπους, σου ανάβω κι εγώ αυτό το κερί και πήγαινε και θεράπευσε αυτό το παιδί και να το βοηθήσεις". Έπειτα πήγα στην Εκκλησία. Φτάνοντας εκεί είπα σε κάποιον του ναού να μου δώσει δυο λαμπάδες. Άναψα μία στον άγιο Παΐσιο και μία στον άγιο Αρσένιο και παρακάλεσα ξανά τον άγιο Παΐσιο να βοηθήσει αυτό το παιδί. Άρχισε η αγρυπνία και προσευχόμουν συνεχώς να βοηθήσει τον νέο αυτό ο Θεός. Μετά από λίγες μέρες όταν είδα έναν εντατικολόγο γνωστό μου και τον ρώτησα τι γίνεται με το παιδί, αυτός μου απάντησε ότι είναι μία χαρά, βγήκε από την εντατική και παραδέχθηκε και ο ίδιος ότι το παιδί θα πέθαινε. Και ο ίδιος ο γιατρός έκπληκτος διερωτόταν τι έγινε και το επόμενο πρωί τον έβγαλαν από την εντατική!

Αυτά και πολλά άλλα θαύματα έκανε ο Γέροντας. Γι' αυτό να επικαλείσθε τον Γέροντα Παΐσιο όπως και όλους τους Αγίους και βέβαια όχι να λέμε μόνο ότι τον γνωρίσαμε, αλλά και να τον μιμηθούμε και να μοιάσουμε έστω και λίγο στην αγία ζωή του, να μιμηθούμε τη μεγάλη ταπείνωση που είχε και τη μεγάλη αγάπη του για τον Χριστό και τους ανθρώπους. Έτσι ευαρέστησε τον Θεό!

(από απομαγνητοφωνημένη ομιλία)

# data[].attributes.attachment_link.title
ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΓΝΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΕΥΣΕΒΕΙΑΣ(Ι)

# data[].attributes.attachment_link.description
Η αναφορά μας στον όσιο Παΐσιο δεν γίνεται για να αποκτήσουμε εμείς αίγλη, γιατί αυτό σε τίποτα δεν μας ωφελεί, εάν δεν μιμηθούμε την αγία ζωή του. Είναι γεγονός πως τους Αγίους τους γνωρίζουμε καλύτερα μετά τον θάνατό τους, γιατί ενόσω ζουν είναι ενδεδυμένοι την ανθρώπινη ασθένεια και αδυναμία και αφού είναι άνθρωποι ταπεινοί και απλοί μέσα στην καθημερινότητά τους, δεν είναι εύκολο να τους δει κανείς ως Αγίους.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ο ιδανικός άνθρωπος, ο ήρωας, ο άγιος.

Χαρακτηριστικά και ποικίλες μορφές αγιότητας.

Πρωί στο κελί του Τιμίου Σταυρού του γέροντα Παΐσιου, κοντά στη Μονή Σταυρονικήτα. Τρίτη μέρα της Σαρακοστής. Είμαστε έξω στο σκεπαστό κι ο γέροντας βράζει γάλα στο καμινέτο, πάνω σ' ένα κούτσουρο.
Παραδίπλα είναι, πλαγιασμένα στα χόρτα, τα δύο παιδιά του Γιάννη, που ανεβήκαμε μαζί στο Αγιονόρος - ο Γιάννης κάθεται μόνος του, απέναντι στο βράχο.Πιο εδώ είναι δυο επισκέπτες, κι αυτοί από τη Θεσσαλονίκη.
Στέκονται όρθιοι, ακουμπώντας στην καστανιά. Πενηντάρηδες κι οι δυο, χλωμοί, στρυφνοί. Φαίνονται να είναι από κάποια παρεκκλησιαστική οργάνωση, γιατί κοιτάζουνε αυστηρά, κάπως επιτιμητικά τον γέροντα και σχολιάζουνε μεταξύ τους χαμηλόφωνα.Τα παιδιά παίζουνε, κάνουνε φασαρία -οπότε γυρίζει ο Παΐσιος και τα λέει ήρεμα:"Μην κάνετε θόρυβο, γιατί εδώ δίπλα, κάτω απ' το χώμα, είναι κρυμμένοι Αμερικανοί και θα ξυπνήσουν και θα 'ρθουν να μας χαλάσουν την ησυχία μας".
Τα παιδιά σταματούνε, σωπαίνουνε παραξενεμένα.
Ο Γιάννης, απέναντι, γέρνει πλάγια στο βράχο, πάνω στο σάκο του. Ανάβει τσιγάρο.Οι δυο επισκέπτες, που φαίνονται σκληροί ευσεβιστές, συνεχίζουν να βλέπουν με αποδοκιμασία τον γέροντα που προσέχει να μη φουσκώσει και χυθεί το γάλα.
Ώσπου ο ένας δεν αντέχει και λέει στον καλόγερο:
"Γέροντα Παΐσιε, είμαστε στις πρώτες μέρες της Σαρακοστής, έχουμε αυστηρή νηστεία, κι εσύ βράζεις να πιεις γάλα;"
Ο γέροντας σωπαίνει. Δεν απαντάει.
Πιάνει και κατεβάζει το κατσαρόλι, γιατί το γάλα έβρασε. Μετά πάει στο κελί, φέρνει έξι μικρά, παλιά, πορσελάνινα φλιτζανάκια, τα βάζει μερακλίδικα στη σειρά κι αδειάζει με προσοχή το γάλα μέσα σ' αυτά. Περιμένει λίγο να κρυώσει, ενώ όλοι τον κοιτάζουνε με απορία, σιωπηλοί.
Οι δυο ευσεβιστές τα βλέπουνε όλα αυτά με αποστροφή, γιατί σκέφτονται ότι αφού είμαστε όλοι εδώ οι επισκέπτες, έξι και τα φλιτζανάκια, άρα και σ' αυτούς θα τολμήσει ο καλόγερος να προσφέρει γάλα, τέτοιες μέρες σκληρής νηστείας.
Ο γέροντας Παΐσιος παίρνει τα γεμάτα φλιτζανάκια ένα-ένα, τα βάζει σ' ένα ξύλινο δίσκο, τα κουβαλάει και τ' αφήνει σε απόσταση εφτά μέτρων, στο χώμα, στην άκρη ενός θάμνου.
Τ' ακουμπάει όλα εκεί, στη σειρά, έπειτα έρχεται, κάθεται δίπλα μας και αρχίζει να κάνει με το στόμα του κάτι σιγανά, παράξενα σφυρίγματα, κοιτάζοντας προς τους θάμνους.
Δεν περνούνε λίγα λεπτά, και πιο εκεί, μέσα από τα τσαλιά, βγαίνει πολύ προσεκτικά μια οχιά και ύστερα πέντε μικρά φιδάκια -τα παιδιά της.
Κρατάω την αναπνοή μου.
Τα φίδια έρχονται, πλησιάζουν όλα, ένα-ένα, σέρνοντας, περνούνε δίπλα μας, πάνε σιγά-σιγά στα φλιτζανάκια, κι αρχίζουν ήρεμα να πίνουν, να ρουφούνε το πρωινό γάλα τους...

2. Επεισόδιο από τον βίο του αγίου Συμεών του διά Χριστόν σαλού

Βρήκε ένα ψόφιο σκυλί σ' ένα σωρό σκουπίδια έξω από την πόλη, έλυσε τη σχοινένια ζώνη του, έδεσε με τη μια της άκρη το ένα πόδι του σκυλιού, και το έσερνε πίσω του καθώς έτρεχε. Έτσι πέρασε την πύλη της πόλης. Υπήρχε ένα σχολείο εκεί κοντά, κι όταν τα παιδιά τον είδαν, άρχισαν να φωνάζουν, 'Δείτε, ένας τρελοκαλόγερος!', και να τρέχουν πίσω του και να τον χτυπούν.
Την άλλη μέρα που ήταν Κυριακή, πήρε λίγα καρύδια, πήγε στην εκκλησία στην αρχή της Λειτουργίας, και εκεί έσπαζε τα καρύδια και έσβηνε τα καντήλια. Όταν προσπάθησαν να τον βγάλουν έξω, σκαρφάλωσε στον άμβωνα και από κει σημάδευε τις γυναίκες με τα καρύδια. Με πολλή δυσκολία τον έβγαλαν έξω, αλλά μόλις βγήκε αναποδογύρισε τους πάγκους των ζαχαροπωλών, οι οποίοι όμως τον κτύπησαν τόσο άσχημα που παραλίγο να πεθάνει.

Από το σχολικό βιβλίο των Θρησκευτικών της Γ΄ λυκείου, ΔΕ 6, σ. 53.

Η εξαιρετική ταινία "Το Νησί" (Octrov), του εξαίρετου Μοσχοβίτη σκηνοθέτη Pavel Lungin

Η αγιότητα στον Χριστιανισμό.

1. "Η παρεξηγημένη αγιότητα"

Ίσως δεν υπάρχει πιο αποκαλυπτικό σημείο της ζωής του χριστιανού του τι είναι αγιότητα, από την εκφώνηση του ιερέως, όταν υψώνει το Τίμιο Σώμα λίγο πριν από τη Θ. Κοινωνία: "τα άγια τοις αγίοις", δηλαδή το Σώμα του Χριστού και το Αίμα Του είναι άγια και προσφέρονται στους "άγιους", τα μέλη της Εκκλησίας προς κοινωνίαν. Η απάντηση του λαού στην εκφώνηση αυτή είναι συγκλονιστική, και συνοψίζει όσα είπαμε πιο πάνω: "εις άγιος, εις Κύριος, Ιησούς Χριστός, εις δόξαν Θεού Πατρός". Ένας είναι μόνον άγιος, ο Χριστός - εμείς είμαστε αμαρτωλοί - και η αγιότητά Του, στην οποία καλούμεθα να συμμετάσχουμε και εμείς οι αμαρτωλοί, δεν αποβλέπει σε τίποτε άλλο από τη δόξα τού Θεού (εις δόξαν Θεού Πατρός). Την ώρα εκείνη η Εκκλησία βιώνει την αγιότητα στο αποκορύφωμά της. Με την ομολογία "εις άγιος", κάθε αρετή μας και κάθε αξία μας εκμηδενίζονται μπροστά στην αγιότητα του μόνου άγιου. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να προσερχώμεθα στη Θ. Κοινωνία χωρίς προπαρασκευή και αγώνα για την άξια προσέλευσή μας. Σημαίνει όμως ότι όσο και αν προετοιμαστούμε, δεν γινόμαστε άγιοι προτού κοινωνήσουμε. Η αγιότητα δεν προηγείται της ευχαριστιακής κοινωνίας, αλλ' έπεται. Αν είμαστε άγιοι πριν κοινωνήσουμε, τότε προς τι η Θ. Κοινωνία; Μόνον η μετοχή στην αγιότητα του Θεού μας αγιάζει, και αυτό είναι που μας προσφέρει η Θ. Κοινωνία. Από την παρατήρηση αυτή πηγάζει μια σειρά από αλήθειες που έχουν σχέση με το θέμα μας.

Η πρώτη είναι ότι κατανοούμε με τον τρόπο αυτό γιατί, όπως αναφέραμε στην αρχή της ομιλίας μας, στις επιστολές του Αποστόλου Παύλου όλα τα μέλη της Εκκλησίας καλούνται "άγιοι", παρά το ότι δεν χαρακτηρίζονται από ηθική τελειότητα. Εφ' όσον αγιότητα για τους ανθρώπους σημαίνει μετοχή στην αγιότητα του Θεού, όπως αυτή προσφέρεται από τον Χριστό, ο Οποίος υπέρ ημών αγιάζει εαυτόν με τη θυσία Του, όλα τα μέλη της Εκκλησίας, που μετέχουν στον αγιασμό αυτό μπορούν να καλούνται "άγιοι".

Με την ίδια "λογική", στη γλώσσα της Εκκλησίας ήδη από τους πρώτους αιώνες και τα στοιχεία της Ευχαριστίας έλαβαν το όνομα "τα άγια" (πρβ. τα άγια τοις αγίοις"), παρά το ότι από τη φύση τους δεν είναι άγια. Και με την ίδια αιτιολογία η Εκκλησία πολύ νωρίς επίσης απένειμε τον τίτλο "άγιος" στους επισκόπους. Πολλοί σκανδαλίζονται σήμερα όταν λέμε "ο άγιος δείνα" (ένας δημοσιογράφος που είχε ως κύριο έργο του να προβάλλει σκάνδαλα επισκόπων, είχε καθιερώσει τη γραφή ο άγιος - εντός εισαγωγικών - δείνα. Πλήρης άγνοια της σημασίας του όρου άγιος). Ο επίσκοπος καλείται κατ' αυτόν τον τρόπο όχι για τις αρετές του, αλλά γιατί εικονίζει στη Θ. Ευχαριστία τον μόνον άγιο, ως εικών του Χριστού και ως καθήμενος εις τόπον και τύπον Θεού, κατά τον άγιο Ιγνάτιο. Η θέση του επισκόπου στη Θ. Ευχαριστία είναι εκείνη που δικαιολογεί τον τίτλο "άγιος". Ο Ορθόδοξος λαός, πριν υποστεί τη διάβρωση του ευσεβισμού, δεν είχε καμία δυσκολία να χρησιμοποιεί τη γλώσσα του εικονισμού, και βλέπει τον ίδιο τον Χριστό στο πρόσωπο εκείνου, που τον εικονίζει μέσα στη Θ. Λειτουργία, δηλαδή στον επίσκοπο.

Έτσι η Θ. Ευχαριστία είναι η κατ' εξοχήν "κοινωνία αγίων". Σ' αυτήν αποβλέπει η άσκηση των οσίων, η οποία δεν είναι ποτέ σκοπός, αλλά μέσο προς τον σκοπό, που είναι η ευχαριστιακή κοινωνία. Το σημείο αυτό λησμονείται και παραβλέπεται από πολλούς σύγχρονους θεολόγους, ακόμα και Ορθοδόξους, οι οποίοι, ιδιαίτερα στις μέρες μας, τείνουν να ταυτίσουν την αγιότητα με την άσκηση.

Ζηζιούλας, Ι., μητρ. Περγάμου. "Η παρεξηγημένη αγιότητα". Στο

Συλλογ. (2001). Αγιότητα. Ένα Λησμονημένο Όραμα, Αθήνα: Ακρίτας.

Πηγή: περιοδικό ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, αρ. φύλλου 187 - Νοέμβριος 2007 - σελ: 2-7.

Άγιος, ο αληθινός άνθρωπος
Στα πρόσωπα των αγίων, βλέπουμε τον αληθινό άνθρωπο, εκείνον που έπλασε ο Θεός με προοπτική τη θέωση.
Ο άγιος αποδέχεται πλήρως το συνάνθρωπο του, χωρίς να προσμετρά την ομορφιά ή την ασχήμια του, τον πλούτο ή τη φτώχια του, τη σοφία ή την
άγνοιά του. Αγκαλιάζει ολόκληρη τη δημιουργία με τρόπο αφανή, μυστικό. Σε κάθε εποχή, η γνησιότητα της ζωής τους, η μεγάλη τους απλότητα και οι αρετές τους προσελκύουν τους πιστούς, οι οποίοι τους θεωρούν ως το "αλάτι της ζωής."
Η μίμηση των αγίων είναι μίμηση του Χριστού κατά το λόγο του Απ. Παύλου μιμηται μου γινεσθε καθως καγω Χριστου (μιμηθείτε εμένα, όπως κι εγώ μιμούμαι το Χριστό) (Α' Κορ. 11, 1).

http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-A106/116/898,3338/

Η αγιότητα στην καθημερινή ζωή.

- Ομαδοσυνεργασία - Κολλάζ - επιτραπέζιο παιχνίδι (παραλλαγή)": Διανέμεται σε κάθε ομάδα το ταμπλό από ένα επιτραπέζιο "φιδάκι" (σε φωτοτυπία· υπάρχει στο διαδίκτυο). Στη συνέχεια, μοιράζονται καρτέλες με σκόρπιες αρετές (π.χ. άσκηση, μετάνοια, ακατάκριτο, ελεημοσύνη, κ.ά.) και πάθη (π.χ. κατάκριση, εγωισμός, κ.ά.) ή εναλλακτικά, καλούνται οι μαθητές/μαθήτριες να τα σκεφτούν και να τα σημειώσουν ως εξής: Στο κεφάλι κάθε φιδιού ένα πάθος, στη βάση κάθε σκάλας μία αρετή. Επικουρικά δίνονται καθοδηγητικά ερωτήματα, όπως: Ποια "σκάλα" είναι η μεγαλύτερη; Ποια λίγο μικρότερη; Ποιο "φίδι" είναι το μεγαλύτερο; κ.λπ.

# data[].attributes.attachment_link.title
Α' ΛΥΚΕΙΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΣ - 1.5 ΑΓΙΟΤΗΤΑ (5ο δίωρο)

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο ιδανικός άνθρωπος, ο ήρωας, ο άγιος. Χαρακτηριστικά και ποικίλες μορφές αγιότητας. Πρωί στο κελί του Τιμίου Σταυρού του γέροντα Παΐσιου, κοντά στη Μονή Σταυρονικήτα. Τρίτη μέρα της Σαρακοστής. Είμαστε έξω στο σκεπαστό κι ο γέροντας βράζει γάλα στο καμινέτο, πάνω σ' ένα κούτσουρο.