# data[].attributes.attachment_link.description
E‑materiał zawiera 1 film, 4 ilustracje, 7 poleceń, 11 ćwiczeń, w tym 7 interaktywnych.E‑materiał wzbogacający do: „Zasady dla nastolatków”

# data[].attributes.attachment_link.title
Mariusz Kędzierski, gość ostatniego Café EPD, o swojej trudnej drodze do szczęścia.

# data[].attributes.attachment_link.title
Mariusz Kędzierski o tym, jak spełniać marzenia. Kampania społeczna #MojaDostępność.

# data[].attributes.attachment_link.title
7.7K views · 104 reactions | Pomimo bycia niepełnosprawnym od urodzenia odnosi sukcesy jako artysta, podróżuje po świecie i prowadzi wykłady motywacyjne dla dzieci i młodzieży. Mowa o Mariuszu Kędzierskim, który odwiedził dziś uczniów jednego z opolskich liceów, by podzielić się z nimi swoją historią.

https://opole.tvp.pl/74101392/mariusz-kedzierski-urodzil-sie-bez-rak-dzis-podrozuje-po-swiecie-i-prowadzi-wyklady-motywacyjne

#KurierOpolski #tvp3opole #opole #informacje #wiadomości | TVP3 Opole

# data[].attributes.attachment_link.description
Pomimo bycia niepełnosprawnym od urodzenia odnosi sukcesy jako artysta, podróżuje po świecie i prowadzi wykłady motywacyjne dla dzieci i młodzieży. Mowa o Mariuszu Kędzierskim, który odwiedził dziś...

# data[].attributes.attachment_link.title
"Święci tacy jak My" (odc. 13) - Matka Teresa z Kalkuty

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Zespół Szkolno Przedszkolny w Ślęzakach Coolturalni

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak (inaczej) rozwiązać konflikt w klasie ?  O mediacji rówieśniczej.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak Rozwiązywać Konflikty - UCIEKAJ z Trójkąta Dramatycznego !

# data[].attributes.attachment_link.title
Pięć stylów reakcji na konflikt | Krzysztof Sarnecki

# data[].attributes.attachment_link.title
Zagrożenia związane z działalnością człowieka

# data[].attributes.attachment_link.description
Zagrożenie Stan, który wywołuje u nas lęk, powoduje dyskomfort psychiczny, zaczynamy się bać utraty zdrowia, życia czy dobytku. Panika to odczuwanie niepohamowanego strachu i lęku. Skutki: utrata zdrowia i życia, znaczne straty materialne, zmiany w sferze psychicznej Przyczyny

# data[].attributes.attachment_link.title
Ripple (Award Winning)- Kindness and good deeds will come back to you

# data[].attributes.headline
Mój serdeczny kraj (A dur) nieco szybciej

# data[].attributes.subject
Mój serdeczny kraj (A dur) nieco szybciej

# data[].attributes.attachment_link.title
Pola Mańkowska, 10-12 lat, Mój serdeczny kraj, Dźwięki Wolności Gdynia 2020

# data[].attributes.attachment_link.title
Powrócisz tu - I.Santor K.Cugowski E.Gorniak AM.Jopek i inni ...

# data[].attributes.attachment_link.title
Ojczyzna M. Grechuta — wyk. Basia Pospieszalska [music]

# data[].attributes.attachment_link.title
Ojczyzna M. Grechuta — wyk. Basia Pospieszalska

# data[].attributes.attachment_link.title
BULLYING - historia Klary i Ani (spot) /RESQL

# data[].attributes.attachment_link.title
Nie daj się 9 - film edukacyjny - nasze prawa

# data[].attributes.attachment_link.title
Nie daj się 4 - film edukacyjny - siecio-zagrożenia

# data[].attributes.attachment_link.title
Nie daj się 2 - film edukacyjny - rodzaje przemocy

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nasze plecaki życiowe mieszczą całe nasze życie i jest to ok., i ile ten plecak Cię nie męczy i przez to nie zwalniasz ze swojej drogi.

Jeśli Twój plecak jest ciężki, to zapewne ciężej Ci w drodze niż innym. W upakowanym plecaku panuje choas, wszystko jest zmieszane ze wszystkim, żeby coś wyciągnąć i znaleźć w nim trzeba się nieźle napracować by wyjąć inne rzeczy, żeby znaleźć tę właściwą.

Ludzie chodzą po ulicach, dźwigając swoje plecaki - poznać ich można po tym, że idą lekko pochyleni do przodu, z głową wyciągniętą przed siebie, choć realnego plecaka nie widać.

W naszych plecakach mieści się wiele spraw:

- RELACJE, te z rodzicami, znajomymi, partnerem, przyjaciółmi, autorytetami

- EMOCJE związane z naszym życiem i te dobre i te, które sprawiają, że nam źle

- DOŚWIADCZENIA związane z naszym dorastaniem, wyniesione z domu, ze szkoły, system nawyków i skojarzeń, wszystko

- MARZENIA i te spełnione przez nas i te, do których nie mamy śmiałości

- OCZEKIWANIA innych i nasz własne

- WSZYSTKO TO, CO DO NIEGO KIEDYŚ WŁOŻYŁAŚ I WKŁADASZ

Co ciąży najbardziej? Każdego zapewne co innego.

Niektórzy z nas tak się przyzwyczaili już do danej postawy ciała i plecaka, że nie wyobrażają sobie życia bez niego. Całe życie chodzimy z nim na plecach, ciężko zdjąć, jak będzie bez niego, jak się będę zachowywać, co się stanie? Ciąży to ciąży, ale jest mój, znam go i wiem na co mogę liczyć.

Czy wiesz jak ugotować żabę?

Kiedy żabę wrzucisz do garnka ze wrzątkiem wody - wyskoczy!

Jeśli chcesz żabę ugotować, należy włożyć ją do garnka z zimną wodą i po woli podgrzewać. Żaba nawet nie zauważy, że się ugotowała...

Do plecaka ładujesz rzeczy, ludzi, doświadczenia przez całe dotychczasowe życie i nawet nie wiesz w którym momencie plecak stał się tak ciężki, że Twoje kroki zostały spowolnione. Noga za nogą.

PIERWSZYM KROKIEM JEST ŚWIADOMOŚĆ

Pierwszym i często najważniejszym krokiem do zmiany jest ŚWIADOMOŚĆ - „wiem, że mam swój plecak".

Wiele osób udaje, że go nie widzi, bagatelizuje więc wtedy nie wypakują, uporządkują spraw, które by chcieli... Taka decyzja bo brak decyzji to również decyzja, która ma wpływ na nasze życie.

Wiem, że mam swój plecak, a jak już wiesz to zajrzyj do środka i sprawdź co widzisz?

- czy są tam jakieś relacje, które chciałabyś wzmocnić bądź osłabić?

- czy są tam jakieś doświadczenia, przez pryzmat których mówisz, że nie możesz lub nie dasz rady? Może są tam doświadczenia, z których nie wyciągnęłaś jeszcze lekcji? A może takie, przed którymi Ci wstyd i warto coś z nimi zrobić?

- czy są w Twoim plecaku emocje, które pochłaniają dużo energii? Może warto przyjrzeć się niektórym z nich i sprawdzić co w tych emocjach jest?

- czy są tam jakieś marzenia, które czekają, aż coś z tym zrobisz?

DOBRA WIADOMOŚĆ ISTNIEJE

Można posprzątać w swoim plecaku. Wyjmij, popatrz, poobserwuj i sprawdź, a przede wszystkim zadecyduj co chcesz nosić, a co chcesz zatrzymać. Wszystkiego na raz nie trzeba wyjmować, po mału, małymi kroczkami.

Jeśli zaczniesz już dziś, za jakiś czas okaże się, że Twój plecak waży 5 kg mniej i nawet możesz tego nie zauważyć, dlatego zapisz dziś ile waży Twój plecak i co się w nim znajduje. Za jakiś czas będziesz mogła porównać ile pracy już wykonałaś.

I JA MAM SWÓJ PLECAK

I ja nosze swój plecak, kiedy nie byłam jego świadoma inaczej mi się żyło. Prowadziłam konsumpcyjne życie, pracowałam od do i nie widziałam większego sensu. Codzienność była rutyną, obowiązkiem, który czasem rozświetlałam wyjściem na miasto ze znajomymi, uroczystą kolacją, nowymi ciuchami, wakacjami. Moje życie było standardowe.

W pewnym momencie ktoś mi powiedział o plecaku i o tym bym zajrzała do niego i podjęła decyzję.

To był mój życiowy moment, od którego klocki zaczęły się układać, a ja zmieniłam swoje życie i świadomie selekcjonuję co jest w moim plecaku. Są jeszcze pewne rzeczy, które ciążą. Niektóre wyjmuję, a niektóre wkładam znowu świadomie do środka. Dlaczego? Bo chwilowo jeszcze nie chcę tego ruszać ;)

Dbaj o swój kręgosłup i o to co nosisz na swoich plecach :) Chyba, że nie nosisz ....

# data[].attributes.attachment_link.title
co włożyć do życiowego plecaka? - Zadbana Finansowo

# data[].attributes.attachment_link.description
Nasze plecaki życiowe mieszczą całe nasze życie i jest to ok., i ile ten plecak Cię nie męczy i przez to nie zwalniasz ze swojej drogi. Jeśli Twój plecak jest ciężki, to zapewne ciężej Ci w drodze niż innym. W upakowanym plecaku panuje choas, wszystko jest zmieszane ze wszystkim, żeby coś wyciągnąć i znaleźć w [...]

# data[].attributes.headline
Modlitwa o wschodzie słońca -wyższa tonacja

# data[].attributes.subject
Modlitwa o wschodzie słońca -wyższa tonacja

# data[].attributes.attachment_link.title
Partyzanci (Już się dopala ogień biwaków)- Dźwiękodzieło Instrumental Podkład

# data[].attributes.attachment_link.title
INKA - Danuta Siedzikówna - HARDKOR HISTORY

# data[].attributes.attachment_link.title
Biały krzyż - Patriotyczne karaoke - Poizdow1410 - Chomikuj.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Biały krzyż • Patriotyczne karaoke • pliki użytkownika Poizdow1410 przechowywane w serwisie Chomikuj.pl • Biały krzyż 2 Karaoke.mp3, Biały krzyż.wav

# data[].attributes.attachment_link.title
Ślady wilczych kłów - piosenka o żołnierzach wyklętych

# data[].attributes.attachment_link.title
CONTRA MUNDUM – „Już dopala się ogień biwaku” / Utwór do filmu ‚,Wyklęty’’ (2017)

# data[].attributes.attachment_link.title
Wojenne dziewczyny – Przysięga – scena z odc. 3

# data[].attributes.attachment_link.title
Ripple - To The Good Samaritans In Our Lives: Thank You. // Viddsee.com

# data[].attributes.attachment_link.title
Skarby Kościoła 16 maja | św. Andrzej Bobola

# data[].attributes.attachment_link.title
św. Maksymilian Kolbe - Jakie Jest Źródło SZCZĘŚCIA? Męczennik za wiarę - ŻYWOTY ŚWIĘTYCH

# data[].attributes.attachment_link.description
The Catholic Church venerates him as the patron saint of amateur radio operators, drug addicts, political prisoners, families, journalists, and prisoners.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wykorzystujemy pliki cookies i podobne technologie w celu usprawnienia korzystania z serwisu Chomikuj.pl oraz wyświetlenia reklam dopasowanych do Twoich potrzeb.

Jeśli nie zmienisz ustawień dotyczących cookies w Twojej przeglądarce, wyrażasz zgodę na ich umieszczanie na Twoim komputerze przez administratora serwisu Chomikuj.pl - Kelo Corporation.

W każdej chwili możesz zmienić swoje ustawienia dotyczące cookies w swojej przeglądarce internetowej. Dowiedz się więcej w naszej Polityce Prywatności - http://chomikuj.pl/PolitykaPrywatnosci.aspx.

Jednocześnie informujemy że zmiana ustawień przeglądarki może spowodować ograniczenie korzystania ze strony Chomikuj.pl.

W przypadku braku twojej zgody na akceptację cookies niestety prosimy o opuszczenie serwisu chomikuj.pl.

Wykorzystanie plików cookies przez Zaufanych Partnerów (dostosowanie reklam do Twoich potrzeb, analiza skuteczności działań marketingowych).

Wyrażam sprzeciw na cookies Zaufanych Partnerów

NIE

TAK

Wyrażenie sprzeciwu spowoduje, że wyświetlana Ci reklama nie będzie dopasowana do Twoich preferencji, a będzie to reklama wyświetlona przypadkowo.

Istnieje możliwość zmiany ustawień przeglądarki internetowej w sposób uniemożliwiający przechowywanie plików cookies na urządzeniu końcowym. Można również usunąć pliki cookies, dokonując odpowiednich zmian w ustawieniach przeglądarki internetowej.

Pełną informację na ten temat znajdziesz pod adresem http://chomikuj.pl/PolitykaPrywatnosci.aspx.

# data[].attributes.attachment_link.description
Życie za życie Maksymilian Kolbe.avi * Czas trwania: 1 godz. 31 min. Gatunek: Biograficzny, Obyczajowy Premiera: 3 marca 1991 Produkcja: Niemcy, Polska Reżyseria: Krzysztof Zanussi Sce

# data[].attributes.attachment_link.title
Franciszek Gajowniczek: “On odszedł za mnie na śmierć, a ja przeżyłem”

# data[].attributes.attachment_link.description
- Podszedł do mnie esesman i wskazał ręką, że mnie też wyprowadzić do tych skazańców. Więc ja w tym czasie wypowiedziałem słowa, że żal mi jest dzieci i żony - wspominał Franciszek Gajowniczek w Polskim Radiu w 1979 roku.

# data[].attributes.attachment_link.title
michał zawadka chcę być kimś - Google Search

# data[].attributes.attachment_link.description
Opis · Autor: Michał Zawadka · Grafika: Katarzyna Buk · Wydawnictwo Mind&Dream październik 2016 · "Chcę być kimś! · Część pierwsza to: · Seria swoją treścią pyta, ...

# data[].attributes.attachment_link.title
michał zawadka chcę być kimś - Google Search

# data[].attributes.attachment_link.description
Opis · Autor: Michał Zawadka · Grafika: Katarzyna Buk · Wydawnictwo Mind&Dream październik 2016 · "Chcę być kimś! · Część pierwsza to: · Seria swoją treścią pyta, ...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
- Autorytet to osoba, która pomaga nam stawać się lepszym. Jest z nami w relacji opartej o miłość rozumianą jako decyzję, postawę.
W naszym życiu pojawiają się różne autorytety: nauczyciel, trener, wychowawca. Poszukujemy kogoś, na kim można się wzorować, kogoś mądrego, kto nie zawiedzie, nie wyśmieje i nie zignoruje, ale znajdzie sposób, pomoże, pozwoli uwierzyć we własne możliwości. Dobrze mieć autorytet. Jak go znaleźć?
- Odpowiedzią jest kampania „Bądźmy poszukiwaczami autorytetu". Każdy człowiek potrzebuje czuć się kochanym, kochać i potrzebuje czuć się bezpiecznym. Te dwie podstawowe potrzeby realizujemy w relacji z autorytetem.

Największym nieszczęściem naszych czasów jest chaos pojęciowy. Dlatego nie wiemy, po czym poznać mistrza. Jedna z pomocy wykorzystywanych przy kampanii - układanka - to zestaw cech, pewien szablon, który dziecko może przyłożyć do osoby i sprawdzić, czy spełnia kryteria autorytetu. Długo zastanawialiśmy się, jakie to są kryteria. Podam dwa, choć opracowane zostały cztery. Chciałbym, aby czytelnicy zastanowili się, jakie są dwie pozostałe. Mistrza poznajemy po tym, że wskazuje na autorytety, które uznaje za lepsze od siebie. Zapytany o to, czy jest najlepszy, mówi: wiele osiągnąłem, ale nie jestem najlepszy, bo mój mistrz jest lepszy ode mnie. Druga cecha to spójność. Dzieci mówią: ta pani jest prawdziwa, ten pan jest sobą. To niezmiernie ważne, by nie odgrywać roli, tylko być autentycznym.

W naszej kampanii chcemy pokazać i nauczyć, jak szukać autorytetu. Nazwa projektu brzmi: „Bądźmy poszukiwaczami autorytetu". Poszukiwacz to ktoś, kto ma sposób, jak coś znaleźć. Dorośli powinni wzbudzić refleksję: czy mam autorytet, czy mój stosunek do autorytetu jest poprawny? Oprócz tego powinni stawać się autorytetem dla dzieci.
Jak odróżnić prawdziwe, niekwestionowane autorytety moralne czy naukowe od sfabrykowanych autorytetów medialnych i idoli?
- Do tego służy wspomniana układanka. Pokazujemy, że autorytetem można być, albo można mieć autorytet w danej dziedzinie. Przykładem może być świetny gitarzysta, który jest autorytetem dla uczących się grać. Jednak w życiu rodzinnym może mieć kłopoty z relacjami, po prostu sobie nie radzić. Czy taka osoba jest autorytetem w wychowaniu czy tylko w grze na gitarze? Są też autorytety wykreowane, które mogą być niebezpiecznie. Wyglądają na pierwszy rzut oka atrakcyjnie, ale nie prowadzą do szczęścia, do prawdy. Idąc za prawdziwym autorytetem, najpierw znajdziemy drogę do jego mistrza, a potem do szczęścia, do prawdy, do serca. Prawdziwy autorytet pomaga nam zrozumieć sens życia. Autorytet wykreowany, celebryta, postać, która nie spełnia kryteriów autorytetu, prowadzi nas do tego, abyśmy jego uwielbiali. To droga donikąd, bo ta osoba stawia na pierwszym miejscu siebie.
Co zrobić, gdy autorytet upada?
- Natychmiast należy szukać mistrza. Popatrzymy, kiedy ten człowiek jest naprawdę szczęśliwy? Gdyby zabrać mu firmowe buty, markowe ubranie i telefon - wówczas by zniknął. Jeśli ktoś nie ma żadnego autorytetu, staje się tym, co posiada. Pójście za wykreowanym autorytetem może być niebezpieczne, ponieważ... można zniknąć.
A co zrobić w sytuacji, gdy autorytetów brak?
- To kwestia spojrzenia na świat. Może ich brak, bo źle patrzymy? Jedną z cech autorytetu jest to, że potrafi dostrzec w człowieku potencjał. W Zielonkach pod Krakowem jest chór. Nazywa się Fermata. Kiedy zapytałem dzieciaki z tego chóru, kto jest dla nich autorytetem, odpowiedziały jednogłośnie: pani Ania! Pani Ania jest dyrygentem, założycielem chóru i jest niekwestionowanym autorytetem dla tych dzieci. Może niepotrzebnie szukamy autorytetów daleko? One są obok, blisko. To naprawdę mnóstwo wartościowych ludzi. Patrzmy, kto jest uśmiechnięty, kto ma poczucie humoru, kto świetnie sobie radzi w życiu i przyglądajmy się. Być może to właśnie jest autorytet.

Ks. prof. Tischner powiedział, że bycie mądrym (także autorytetem) jest bardzo proste. Najtrudniejszy jest pierwszy krok. Trzeba uświadomić sobie, że nie jestem najmądrzejszy. Są mądrzejsi ode mnie. A potem jest już z górki. Trzeba ich tylko znaleźć, słuchać, co mówią, patrzeć co robią i ani się nie obejrzymy, a będziemy tacy, jak oni. Nie chodzi więc o szukanie autorytetów odległych i wydumanych. To może być starszy kolega, nauczyciel, ojciec, matka... Chodzi o przewodnika życiowego, kogoś, kto jest blisko.
Porozmawiajmy o kampanii „Bądźmy poszukiwaczami autorytetu". Do kogo jest skierowana?
- Kampania „Bądźmy poszukiwaczami autorytetu" na początku była kierowana do rodziców i wychowawców. Jednak okazało się, że możemy dotrzeć też do młodzieży, tylko z trochę innym przekazem. Młodym ludziom pokazujemy, jak odróżnić prawdziwego przewodnika od wykreowanego. Rodzicom uświadamiamy, że są trzy rodzaje postaw, relacji, które mogą przyjąć w stosunku do swoich dzieci: rodzica permisywnego, który mówi: róbta co chceta albo rodzica tyrana, który mówi: nie obchodzi mnie, co czujesz. Masz zrobić to, co ci każę. Obie te postawy oparte są o lęk, który przeżywają dzieci. Natomiast postawa, która daje zarówno korzenie jak i skrzydła to postawa autorytetu. W naszej kampanii chcemy po pierwsze zachęcić do refleksji: jakim jestem rodzicem? Krokiem drugim jest zrozumienie, a trzecim - zmiana. Chcemy dotrzeć również do nauczycieli, którzy są dla swoich uczniów autorytetem i warto, by brali za to odpowiedzialność i nie bali się tego. Jednak aby być dobrym rodzicem czy nauczycielem trzeba nad sobą pracować. Bo autorytetem trzeba się stawać. Nie można autorytetu udawać lub odgrywać. Tylko prawdziwy człowiek pociągnie za sobą innych. Dzieci nie pójdą za kimś, kto nie jest prawdziwy. W projekcie tworzymy więc „korpus zwiadowców", to znaczy zachęcamy do poszukiwania osób, za którymi warto pójść, które pomagają stawać się lepszym. Zwiadowca to ten, kto idzie pierwszy i rozpoznaje prawdę o świecie, sprawia, że podążający za nim idą dobrą drogą i są bezpieczni.
Jakich efektów się spodziewacie?
- Efektem kampanii ma być dyskusja nt. autorytetu. Możemy się spierać, kogo należy uznać za autorytet. Ktoś kto jest mistrzem dla jednego, nie koniecznie musi odpowiadać komuś innemu. Czy jest możliwe wskazanie jednego, uniwersalnego autorytetu? Po drugie chcemy wskazać dzieciom i młodzieży, aby się nie wstydzili tego, że potrzebują autorytetu, by się nie bali prosić o pomoc. Pragniemy również pokazać rodzicom i nauczycielom jak ważne jest, żeby przyjmować postawę autorytetu.
Kiedy projekt rusza i jak długo potrwa?
- Projekt ruszył w dniu kanonizacji św. Jana Pawła II. Potem było bardzo trudno i pracowaliśmy tylko teoretycznie. Startujemy ponownie 1 września 2018 roku. Produkujemy pakiety materiałów dla dzieci, młodzieży, rodziców i nauczycieli. Pakiety te wręczymy policjantom, którzy idą do szkół na początku roku szkolnego, mówiąc o bezpieczeństwie. To oni będą zachęcali dyrektorów i rady pedagogiczne do tego, aby przeprowadzić kampanię „Bądźmy poszukiwaczami autorytetu". Jednocześnie zapraszamy młodzież do wzięcia udziału w projekcie: poszukiwania autorytetów i zgłaszania ich do korpusu zwiadowców. Mam nadzieję, że nasza kampania pozwoli zdefiniować autorytet. Udowodni, że autorytet to nie autorytarny tyran, tylko ten, kto naprawdę szanuje i kocha, stawia wymagania i konsekwentnie pilnuje ich realizacji, ale też stwarza okazję do doświadczenia sukcesu - daje korzenie i skrzydła.
Dziękuję za rozmowę.

# data[].attributes.attachment_link.title
Autorytet daje korzenie i skrzydła - rozmowa z Tomaszem Gubałą - www.wdz.edu.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Mówimy, że ktoś „zyskuje autorytet", „ma autorytet", „traci autorytet". Słowo „autorytet" używane jest często. Jaka jest Pana definicja? - Autorytet to osoba, która pomaga nam stawać się lepszym. Jest z nami w relacji opartej o miłość rozumianą jako decyzję, postawę. W naszym życiu pojawiają się różne autorytety: nauczyciel, trener, wychowawca.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Data i miejsce urodzenia

30 grudnia 1988
Gdańsk

Zawód, zajęcie

podróżnik, działacz społeczny

Rodzice

Urszula i Bogdan Mela

Strona internetowa

Jan Mela (ur. 30 grudnia 1988 w Gdańsku) - polski podróżnik i działacz społeczny. Najmłodszy w historii zdobywca biegunów - północnego i południowego w ciągu jednego roku. Pierwszy niepełnosprawny, który dokonał takiego wyczynu.

24 lipca 2002 doznał porażenia prądem, kiedy wszedł podczas deszczu do niezabezpieczonej stacji transformatorowej na placu zabaw w Malborku. Odzyskawszy przytomność, został niezwłocznie przewieziony do szpitala w Gdańsku, gdzie po trzech miesiącach leczenia podjęto decyzję o amputacji lewego podudzia i prawego przedramienia.

Rodzice Meli domagali się w imieniu syna zadośćuczynienia i pokrycia kosztów leczenia w wysokości 300 tys. zł od Koncernu Energetycznego Energa. Opierając się na opinii biegłych, sąd uznał, że bezpośrednią przyczyną wypadku nie było samo wejście Meli do budynku trafostacji, lecz dotknięcie ręką przewodów elektrycznych, zaś od 13-letniego chłopca można już było oczekiwać podstawowej znajomości zasad bezpieczeństwa związanych z urządzeniami pod napięciem. Sąd uznał Melę winnym wypadku w 25%, przyznał mu odszkodowanie w wysokości ponad 230 tys. zł i miesięczną rentę, zaś koncern Energa obarczył odpowiedzialnością za zaniedbania polegające na pozostawieniu otwartego i niezabezpieczonego budynku transformatorowni.

Życie po wypadku

Jest założycielem fundacji „ Poza Horyzonty". Współtworzył program podróżniczy Między biegunami emitowanego na antenie Radia Kraków. Zasiadał w Radzie Programowej internetowego Radia IN.

Od 5 września do 24 października 2014 brał udział w drugiej, emitowanej przez telewizję Polsat, edycji programu Dancing with the Stars: Taniec z gwiazdami. Jego partnerką taneczną była Magdalena Soszyńska, z którą odpadł w ósmym odcinku, zajmując 5. miejsce.

Był ambasadorem zorganizowanych w Krakowie Światowych Dni Młodzieży 2016.

W 2013 premierę miał film fabularny , którego scenariusz oparty był o życiorys Meli.

Linki zewnętrzne

# data[].attributes.attachment_link.description
Data i miejsce urodzenia 30 grudnia 1988 Gdańsk Zawód, zajęcie podróżnik, działacz społeczny Rodzice Urszula i Bogdan Mela Strona internetowa Jan Mela (ur. 30 grudnia 1988 w Gdańsku) - polski podróżnik i działacz społeczny. Najmłodszy w historii zdobywca biegunów - północnego i południowego w ciągu jednego roku. Pierwszy niepełnosprawny, który dokonał takiego wyczynu.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ARCHEZJA - Fundacja Wspomagająca Wychowanie 

# data[].attributes.attachment_link.title
Wśród nocnej ciszy - Kolęda polska z tekstem - Babadu TV

# data[].attributes.attachment_link.title
11 Listopada Święto Niepodległości  cz. III

# data[].attributes.attachment_link.title
5 oznak tego, że zabijasz swoją koncentrację

# data[].attributes.attachment_link.title
2 wskazówki, które zwiększą prędkość Twojego czytania o 50%

# data[].attributes.attachment_link.title
~ JAK SIĘ UCZYĆ, żeby się NAUCZYĆ? ~ Czyli łatwo, szybko i SKUTECZNIE

# data[].attributes.attachment_link.title
JAK SIĘ DOBRZE UCZYĆ - 3 SPOSOBY jak się uczyć skutecznie

# data[].attributes.attachment_link.title
10 prostych zasad etykiety przy stole | Savoir-vivre

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Zadajesz sobie czasem pytanie jakie role odgrywasz? Nie zawsze wiesz, jakie są właściwie te role? Jak to możliwe? Bo to nie Ty swoją rolę wybierasz. Rolę przydziela Ci grupa, z którą jesteś w interakcji. Najciekawsze jest to, że dość szybko się z taką rolą godzisz. Myślisz, że w Twoim przypadku jest inaczej? Sprawdź.

Nosisz maski

Jakie role odgrywasz? Nie mam teraz na myśli masek, jakie nakładasz, przy różnych okazjach, aby nie odkryć się. Żeby zaprezentować się kimś, za kogo Ty chciałbyś, aby inni Cię uważali. Tak, oczywiście, najczęściej zakładasz maskę, która ma pokazać Cię lepszego, niż jesteś w rzeczywistości. Ale wbrew pozorom nie zawsze. Czasem świadomie udajesz kogoś gorszego, niż jesteś naprawdę. Ty tak nie robisz? Na pewno? Zastanów się jeszcze raz. Może coś znajdziesz. Nadal nic? Przeczytaj tekst: Ocenianie innych, cz. 2.

I co? Nigdy nie zdarzyło Ci się, że osobie, która Cię źle oceniła, pokazałeś, iż potrafisz być jeszcze gorszy?

Wracając do niniejszego tekstu: nie dotyczy on masek, ale ról.

Jakie role odgrywasz? Role życiowe

Dla uściślenia: nie chodzi o role życiowe. Każdy z nas, czy chce, czy nie, pełni w życiu różne role: np. syna, ojca, brata, męża, pracownika, tenisisty, Polaka, podróżnika, blogera, itp. Część z nich to role przydzielone nam przez życie. Np. nie miałeś wpływu na to, że jestem czyimś synem i jednocześnie czyimś bratem, ani na to, że urodziłeś się Polakiem. Inne role są związane z Twoimi wyborami: mąż, podróżnik, bloger. Niektóre mają trochę tego i tego, np. pracownik: niekoniecznie lubisz pracować, ale to gdzie pracujesz, to był w jakiejś mierze Twój wybór.

Ale tymi rolami też się w tym tekście nie zajmuję. A są jakieś inne?

Powtarzalne role w różnych środowiskach

Zwracam uwagę na pewien socjologiczny zestaw ról, które są obsadzane w każdym środowisku, w każdej społeczności, w każdej rodzinie, każdym zespole, w każdej grupie. Innymi słowy, niezależnie od tego, z jakim środowiskiem masz do czynienia, to te role się tam pojawią. I bardzo szybko zostaną obsadzone. O niektóre z ról może się toczyć walka (i nie tylko w trakcie formowania nowego zespołu), a w przypadku innych walka może się toczyć o to, aby kto inny dostał nielubianą rolę.
Teza: podobnie jak w przypadku ról życiowych, czy chcesz, czy nie, to odgrywasz (w tym samym czasie) różne role w różnych środowiskach.
Ciekawostka polega na tym, że są to, ściśle określone role, powtarzalne w każdym środowisku, każdym zespole. Jakie? Według Jacka Fedorowicza (którego książki W zasadzie tak oraz W zasadzie ciąg dalszy szczerze polecam) te role to (o ile dobrze pamiętam): Przywódca Stada, Szara Eminencja, Trefniś/Błazen, Czarny Charakter i Gapcio.

Jakie role odgrywasz? Kto Ci je przydziela?

Ogólnie rzecz biorąc, przydział ról odbywa się dla większości uczestników w sposób podświadomy. Tzw. dynamika zespołu powoduje, że po pewnym czasie role są rozdzielone, choć najczęściej nikt ich oficjalnie nie przydzielał, ani nawet ich nie nazywał. Tak. W tych środowiskach, w których już jesteś od dłuższego czasu, role zostały rozdzielone. Na początku często trwała krótka walka o to, kto będzie Przywódcą Stada, czasem również o to, kto będzie lepszym Trefnisiem (np. kto opowiada lepsze dowcipy). Prawie nigdy nie ma walki o to, kto zostanie Czarnym Charakterem, ale jest walka, aby nim nie zostać. Niektórzy uciekają przed rolą Czarnego Charakteru w rolę Gapcia.

Jacek Fedorowicz twierdzi, że w tym samym czasie w różnych środowiskach pełnił różne role. W dodatku żadna z ról nie została mu oszczędzona. A więc był Przywódcą Stada w jednym środowisku, Szarą Eminencją w innym, Trefnisiem w trzecim, Gapciem w czwartym i Czarnym Charakterem w piątym.

Konsekwencje

Czy przydział ról ma jakieś konsekwencje? Ma. Bardzo poważne. Zdanie Przywódcy Stada najczęściej bywa decydujące, wszyscy go słuchają. Szara Eminencja musi zdobywać posłuch poprzez wpływanie na Przywódcę Stada i innych w rozmowach kuluarowych. Trefnisia nikt nie traktuje poważnie, ale wiele mu uchodzi. Gapciem grupa się opiekuje. A Czarny Charakter jest prześladowany. I ten podział ról jest tak istotny i traktowany jako coś naturalnego, że te same zachowania różnych osób wywołują różne reakcje grupy. Np. Gapcio rozlał kawę, więc wszyscy się uśmiechają: przecież to Gapcio/Niezdara zaraz sprzątniemy i opatrzymy Gapcia, bo się pewnie oparzył. Kawę rozlał Czarny Charakter. Grupa jest wściekła: zrobił to specjalnie. Niech natychmiast sprzątnie. Przywódca Stada powiedział: Idziemy do lasu. Wszyscy wstają i idą. Trefniś mówi: Idziemy do lasu. Wszyscy wybuchają śmiechem: Kto i po jaką cholerę chciałby iść do lasu?

Jest nawet jeszcze gorzej. Jakie role odgrywasz? Podświadomie akceptujesz rolę, jaką masz w danej grupie. Będąc Trefnisiem, nie silisz się na zdobywanie władzy, ale bardzo się starasz grupę rozbawiać. Przygotowujesz nowe dowcipy do opowiadania, rzucasz dowcipne komentarze itp. Jako Gapcio wiele rzeczy sobie odpuszczasz: grupa się o Ciebie zatroszczy. Nie pamiętasz więc kiedy i gdzie się spotkacie i wiele razy pytasz o to samo. Zapominasz, gdy Cię o coś proszą, za to sam prosisz o wiele przysług i nikt Ci nie odmawia. Jako Czarny Charakter nawet nie próbujesz zachowań, które miałyby pokazać, że nie jesteś Czarnym Charakterem: masz przekonanie, że grupa i tak znalazłaby interpretację Twojego zachowania potwierdzającą ich tezę, iż zasługujesz na miano Czarnego Charakteru.

A kim Ty chcesz być?

Proponuję Ci ćwiczenie. Jaką rolę chcesz dostawać? Masz już swój typ? OK. A teraz zastanów się, czy o tę rolę rzeczywiście zabiegasz? Tak? A jak to robisz? I jaka jest skuteczność Twojej metody?

Jakie role odgrywasz w środowiskach, w których przebywasz? Wiesz już? Których ról nie lubisz? W jakich środowiskach je odgrywasz? Czy coś z tym zrobisz? Co to będzie?

A może przyjrzysz się osobom, które dostały rolę Czarnego Charakteru? Lubisz je? Czy potrafisz na nie spojrzeć, pomijając ich rolę? Jak je teraz widzisz? A co z Gapciami, Szarymi Eminencjami?

Moje doświadczenie jest takie, że sam raczej nie zabiegam o rolę Szefa: wolę Szarą Eminencję. Jednak często dostaję (wybieram?) rolę Trefnisia. Gapcio bardzo mnie irytuje. A Czarnego Charakteru unikam.

# data[].attributes.attachment_link.description
Zadajesz sobie czasem pytanie jakie role odgrywasz? Nie zawsze wiesz, jakie są właściwie te role? Jak to możliwe? Bo to nie Ty swoją rolę wybierasz. Rolę przydziela Ci grupa, z którą jesteś w interakcji. Najciekawsze jest to, że dość szybko się z taką rolą godzisz. Myślisz, że w Twoim przypadku jest inaczej?

# data[].attributes.headline
„MAŁY” ROZNOSICIEL NADZIEI | KLASY 4-6Poznajcie historię Pana Stanisława. Przenieście się wraz z nim do wojennej, powstańczej Warszawy i bądźcie świadkami pięknej przyjaźni małego chłopca i dzielnej łączniczki. Posłuchajcie o tym, że nawet w najtrudniejszych chwilach pojawiał się promyk nadziei i poczujcie, że warto było narażać życie, aby przenieść listy, które dawały nadzieję i dostarczały radości w świecie opanowanym przez zło. Przekonajcie się, jak szybko trzeba było dorosnąć, i że w wojnie nie ma w pełni szczęśliwych zakończeń.

# data[].attributes.subject
„MAŁY” ROZNOSICIEL NADZIEI | KLASY 4-6Poznajcie historię Pana Stanisława. Przenieście się wraz z nim do wojennej, powstańczej Warszawy i bądźcie świadkami pięknej przyjaźni małego chłopca i dzielnej łączniczki. Posłuchajcie o tym, że nawet w najtrudniejszych chwilach pojawiał się promyk nadziei i poczujcie, że warto było narażać życie, aby przenieść listy, które dawały nadzieję i dostarczały radości w świecie opanowanym przez zło. Przekonajcie się, jak szybko trzeba było dorosnąć, i że w wojnie nie ma w pełni szczęśliwych zakończeń.

# data[].attributes.attachment_link.title
"MAŁY" ROZNOSICIEL NADZIEI CZ.1 | BOHATERON W TWOJEJ SZKOLE

# data[].attributes.attachment_link.title
"MAŁY" ROZNOSICIEL NADZIEI CZ.2 | BOHATERON W TWOJEJ SZKOLE

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak skutecznie się uczyć? Warsztaty dla uczniów #wiemikropka | Przecinek i Kropka

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak się UCZYĆ i WSZYSTKO PAMIĘTAĆ - Szkoła Szpiegów

# data[].attributes.attachment_link.title
#% minut dobra # O światełku w tunelu depresji

# data[].attributes.attachment_link.title
Czym jest detoks cyfrowy, dlaczego warto go zrobić?

# data[].attributes.attachment_link.title
Pierwsza pomoc w stanach depresyjnych - cz I

# data[].attributes.attachment_link.title
Największe bariery, to te w naszych głowach! | Mariusz Kędzierski | TEDxPolitechnikaOpolska

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Kocham Wrocław - Informacje Wrocław, Wydarzenia Wrocław, Turystyka

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Rezerwując stolik w lokalu powiedzieliśmy, że planujemy zrobić wywiad z Mariuszem Kędzierskim w roli głównej. - Tego pana już znamy, jest to stały gość wrocławskiego Rynku, często do nas zagląda - usłyszeliśmy od kierownika kawiarni. Znają go również artyści zbierający się latem w centrum Wrocławia. To właśnie tam najczęściej można go zobaczyć, jak siedzi z kartką i ołówkiem rysując swoje dzieła. Na spotkanie jesteśmy umówieni na godzinę 18, jednak przez ogromne szyby jednej z wrocławskich kawiarni można go było spotkać już kwadrans przed ustaloną godziną. Jest osobą niepełnosprawną, nie ma dłoni, jego kończyny górne kończą się na wysokości przedramion, prawa ręka zakończona jest jednym palcem. Spodziewałam się, że będzie miał obok osobę, która mu na co dzień pomaga, a co nas zastało? Sam wziął ogromny kubek z herbatą, usiadł, ściągnął kurtkę, słuchawki, i spokojnie na nas czekał, jak zwykły człowiek. -Bo ja jestem zwykłym człowiekiem - mówi skromnie Mariusz, a po chwili dodaje: -Wiem, że to średnio brzmi na pierwszym spotkaniu, ale czy możesz zapiąć mi guzik od koszuli? - niezwykle bezpośrednio i bez cienia skrępowania zwraca się do mnie z takim pytaniem. Sam się ubiera, ale przy zapinaniu guzików w koszuli ma problem z jednym, będącym tuż przy szyi. Nie waham się mu pomóc ani chwili, i daję upust mojej ciekawości, pytając, jak wiele codziennych czynności może go przerastać. -Szczerze? Wszystko robię wokół siebie sam - opuszczam głowę, a mój wzrok pada na jego buty. Pokazuję na nie palcem, a Mariusz uprzedza moje pytania: - Tak, buty również wiążę sam. Po naszej blisko trzygodzinnej rozmowie co prawda nie da się w pełni poznać człowieka, ale jedno z pewnością mogę stwierdzić - on jest absolutnie nieprzeciętny.
Kocham Wrocław: Przeglądając twoją stronę na Facebooku można zauważyć, że pojawia się coraz więcej artykułów, filmów, i wywiadów na twój temat. Szum wokół twojej osoby rośnie. Podoba ci się to?
Mariusz Kędzierski: Jak najbardz iej tak. Po pierwsze rysuję, po drugie jestem mówcą motywacyjnym. Te dwie rzeczy są przeznaczone dla ludzi, a jak ludzie się dowiadują o mnie, to tym lepiej dla mnie.
KW: Kiedy twoja kariera nabrała tempa? M: Tak naprawdę to ona cały czas się rozkręca. Właściwie to się zaczęło jakieś 3-4 lata temu na poważnie, z dużym rozmachem.. Ale to dopiero początek. KW: To dopiero początek? Czyli mamy liczyć na więcej? KW:W którym roku życia odkryłeś w sobie talent artystyczny? M: Tak naprawdę od zawsze wiedziałem, że potrafię jakoś tam rysować, że robię to trochę lepiej niż moi rówieśnicy. Na poważnie to zacząłem się tym interesować dopiero około piętnastego, może szesnastego roku życia. Po jednej z moich operacji, właściwie to po mojej ostatniej operacji, traktowałem to jako taką formę rehabilitacji. Przychodziłem do szkoły, siadałem gdzieś z boku, a że nie mogłem pisać to sobie rysowałem. Tak to się u mnie zaczęło. KW: Piętnaście lat. A teraz masz aktualnie lat..? M: Dwadzieścia trzy, w sumie dwadzieścia cztery w tym roku. KW: Czyli tak na poważnie od około ośmiu lat twoja kariera nabiera tempa?
M: Dokładnie tak, siedem-osiem lat.
KW: Od jak dawna jesteś mówcą motywacyjnym? M: Od kiedy wyszedłem z liceum, czyli od około pięć lat temu. Początkowo to były wystąpienia głównie dla dzieci i młodzieży w szkołach, dopiero od roku jest to, powiedzmy, takie bardziej profesjonalne. Teraz mam swoje pierwsze tournee motywacyjne po Polsce. Dosłownie dwa miesiące temu miałem swoje pierwsze wystąpienie tutaj, we Wrocławiu, z Architektami Umysłu. Kolejne szkolenie już 20 kwietnia w Katowicach i 8 czerwca w Warszawie. KW: Bohaterami twoich prac są najczęściej ludzie, ale można znaleźć też przedmioty. Widziałam między innymi gitarę, butelkę Coca-Coli, samochód czy żarówkę, jednak ta tematyka stanowiła znikomą część twoich prac. Dlaczego wolisz rysować ludzi? M: Wiesz co? To bierze się z bardzo prostej przyczyny. Zacząłem rysować portrety, bo w ten sposób mogłem wyrażać siebie, przez emocje, które były zawarte w spojrzeniach ludzi, w ich twarzach. Przez to mogłem sam siebie uzewnętrzniać. Jeśli chodzi o same przedmioty to fakt, nie rysuję ich za dużo. Świadczy to też o tym, że bardziej kręci mnie tematyka portretowa. KW: Jak długo powstaje taki rysunek? To są dni, tygodnie, miesiące? M: Dni, zdecydowanie. Czasami nawet tygodnie. Jeden rysunek powstaje w ciągu dwudziestu, mój rekord to jest sto godzin. KW: Twój standardowy rysunek powstaje na jakim formacie? M: Różnie, bardzo różnie. Tak bardzo standardowo 50×70 cm, może ciut mniejsze. KW: I to są przeważnie ludzie. Takie popiersia.. KW: A zdarza się, że rysujesz naturę? : Rysujesz tylko ołówkiem na papierze, czy zdarzają się też inne metody? M: Zdarza się, że maluję, ale robię to bardzo sporadycznie. Staram się dojść do najlepszego poziomu, jeśli chodzi o rysunek. Dla mnie jest to już mój pewny znak rozpoznawczy: moje rysunki są czarno-białe, robione ołówkiem, tego się trzymam. KW: Gdy oglądałam twoje prace na jednej ze stron internetowych w pewnym momencie miałam wrażenie, że oglądam zdjęcia... M: Właśnie taki jest tego cel, żeby jak najwierniej oddać tę osobę, jej wizerunek i wygląd w szczegółach. KW: Czy zdarzają się rysunki kolorowe, czy tylko czarno-białe? M: Jak już mówiłem - trzymam się swojego stylu, czyli czerni i bieli. KW: Gdzie można zobaczyć twoją twórczość? Czy masz wernisaże, wystawy, czy póki co twoje prace można je zobaczyć tylko na twoich stronach internetowych? Gdzie jeszcze można zobaczyć twoją sztukę? M: Tak fizycznie to tylko w moim domu (śmiech). Tam znajdują się wszystkie moje prace, póki co nie mam swojej galerii - jeszcze się nie dorobiłem, może w przyszłości. Póki co planuję wystawę w Nowym Jorku, jest przewidywana, jeśli wszystko dobrze pójdzie, na maj. Ona miała już się odbyć w zeszłym roku, ale pewne problemy uniemożliwiły realizację. Staramy się, razem z moim zespołem, aby ta wystawa wypaliła już za miesiąc. KW: Dlaczego Nowy Jork? KW: A tak bardziej lokalnie, może Wrocław? Pochodzisz ze Świdnicy, prawda? M: Z Jaworzyny Śląskiej, to jest koło Świdnicy, ale w Świdnicy aktualnie mieszkam.
KS: Aktualnie jesteś mieszkańcem Świdnicy, ale jak wyruszasz ze swoją sztuką, to Nowy Jork od razu
M: Już miałem swoją wystawę we Wrocławiu. KW: Gdzie można było zobaczyć twoje prace? M: W Rynku, w Piwnicy Świdnickiej miałem swoją wystawę, a poza Wrocławiem była Świdnica właśnie, Kraków, Koźmin Wielkopolski, to taka malutka miejscowość niedaleko Krotoszyna, miałem też wystawę w Niemczech, był Wiedeń, Oxford. Rozwijam się cały czas.
KW: Spory dorobek, gratuluję. Jaki jest twój ulubiony rysunek, jeśli chodzi o własne prace? Masz taki jeden wyjątkowy, ulubiony?
M: Chyba nie. Ale jest taki, który zdecydowanie darzę największym sentymentem, to portret mojej mamy, który narysowałem podczas podróży po Europie w zeszłym roku. KW: Chyba kojarzę ten rysunek (śmiech). Wszystkie twoje rysunki znajdują się w twojej pracowni, bo w niej głównie tworzysz, prawda? M: Tak. Moja pracownia znajduje się z moim mieszkaniu. KW: Wiszą tam twoje prace? M: Nie, znaczy są pooprawiane, ale większość stoi albo w szafie, bo trochę ich jest, a ja mam małe mieszkanie, wszystkie już się powoli nie mieszczą (śmiech). KW: Jak rysujesz pracę, to patrzysz na ludzi, czy patrzysz na zdjęcia, a może po prostu masz taką dobrą pamięć, że masz obraz w głowie i to przelewasz na papier? M: Generalnie nie da się rysować z pamięci, to znaczy da się z wyobraźni, i tak dalej, ale jeżeli chodzi o portrety to absolutnie nie. Ludzki mózg nie jest w stanie zapamiętać więcej niż 30% szczegółów, także nie byłbym w stanie tego zrobić. To czym się zajmuje, czyli hiperrealizm, opiera się na tym, że rysuje się z fotografii. Minus tego wszystkiego jest taki, że tworzenie takiej pracy jest bardzo długie, automatycznie należy to wiązać z cierpliwością. Sam bardzo rzadko mam okazję rysować żywego modela, taki rysunek opiera się wtedy się na czymś zupełnie innym. KW: Ale zdarza się, że masz przed sobą modela w krwi i kości? M: Zdarzało się na studiach często, teraz zdarza się rzadziej. Jak patrzę na jakieś rzeczy na żywo, to bardziej ćwiczę wtedy, doskonalę swój warsztat. Przeważnie jednak rysuję ze zdjęć. KW: Przewinął się temat studiów. Byłeś na studiach na ASP tutaj we Wrocławiu, ale te studia przerwałeś. Czy aktualnie jesteś na jakiejś ścieżce edukacyjnej? M: Nie, aktualnie nie. Szczerze powiedziawszy, już tego nie planuję. Nie uważam, żeby szkoła była potrzebna, jeśli chodzi o to, czym się zajmuję. KW: Jesteś samoukiem jeżeli chodzi o rysowanie? Nie pobierałeś wcześniej żadnych nauk, lekcji? M: Nie, jestem całkowitym samoukiem. Ten poziom, do którego doszedłem opiera się wyłącznie na mojej ciężkiej pracy. KW: Jak długo studiowałeś na ASP? M: Bardzo krótko, to były raptem 3 - 4 miesiące. To były studia niby niestacjonarne, natomiast w praktyce wyglądały jak dzienne. Nie byłem w stanie codziennie dojeżdżać i finansowo podołać, bo takie studia to jest jednak spory wydatek. Wtedy nie było mnie na to stać, po prostu.
Koniec pierwszej części wywiadu. Kolejna - dotycząca jego działalności motywacyjnej - ukaże się już w następnym tygodniu! Zainteresowanych twórczością Mariusza zapraszamy do zapoznania się z jego pracami, które umieściliśmy w naszej galerii. Więcej informacji oraz zdjęć znajdziecie na oficjalnych stronach artysty: TUTAJ oraz TUTAJ. Warto śledzić jego strony - to właśnie tam można zobaczyć jego najświeższe prace!

Wasze komentarze

Komentarze

Sponsorowane

# data[].attributes.attachment_link.title
Mariusz Kędzierski - artysta bez rąk, dla którego nie ma rzeczy niemożliwych (wywiad)

# data[].attributes.attachment_link.description
Rezerwując stolik w lokalu powiedzieliśmy, że planujemy zrobić wywiad z Mariuszem Kędzierskim w roli głównej. -Tego pana już znamy, jest to stały gość wrocławskiego Rynku, często do nas zagląda - usłyszeliśmy od kierownika kawiarni. Znają go również artyści zbierający się latem w centrum Wrocławia.

# data[].attributes.attachment_link.title
Sukces napędzany wiarą | Bartek Ostałowski | TEDxSGH