# data[].attributes.body
-Hoe laat ik een model er kostbaar/rijk uit zien?
-Model als beeld/sculpturale fotografie
-Hoe maak ik zichtbaar dat iets 100 jaar op de zeebodem heeft gelegen?

# data[].attributes.body
James bond

# data[].attributes.body
Monster

# data[].attributes.body
Kitch met fesst

# data[].attributes.body
koriel

# data[].attributes.body
1. Dat hij verschillende meningen krijgt
2.  Hij gebruikt verschillende materialen
3.hij maakt er een hele show van
4. Hij gelooft zijn eigen werk

# data[].attributes.body
Onderwaterscènes
Veel algen

# data[].attributes.body
Veel kleur
Koraal lijkt heel echt
Veel detail
Verschillende maten
Opvallend
Kitch
Koraal
Oud
Onderwater
Zilver
Goud
INTERESANT

# data[].attributes.body
Veel verschillende kleuren en hij gebruikt veel verschillend materiaal.

# data[].attributes.body
Groot fantasie verhaal achter het kunstwerk
Verschillende culturen
Levende dingen
Nu & Vroeger
Duur materiaal
Doel is voornamelijk veel geld verdienen
Verschillende meningen

# data[].attributes.body
Sommige dingen klein sommige groot

# data[].attributes.body
koraal
zee
oud
verschillende matrialen
veel kleur
bekende dingen
duur
veel fantasie
opvallend
verschillende grootes
veel details
perfectie
kitsch
artistiek
verschillende culturen

# data[].attributes.body
Koraal
Kleur
Goed onderwerp

# data[].attributes.body
Veel kleur
Orgineel
Veel dieren
Oud en nieuw

# data[].attributes.body
1. Hij krijgt veel verschillende meningen maar dat vind hij juist leuk
2.hij geeft het een soort vieze look
3. Hij maakt gebruik van verschillende materialen en hoogtes
4. Hij houdt ervan om alles in actie te zetten zodat mensen het echt geloven dat het uit het water komt.
5. Zijn thema is onderwater
6. Hij gelooft in zijn eigen werk

# data[].attributes.body
De kunstwerken zijn niet eeuwen oud

# data[].attributes.body
Rommelig
Gefotoshopt
Kleur
Mickey mouse
Het komt niet echt uit de zee
Alle beelden zijn groot
Het is duur
Hij gelooft dat het echt kan
Sommige beelden zijn de mensen herkenbaar en de andere niet
De een gelooft het en de ander niet
Hij daagt mensen uit

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Het is 'm toch weer gelukt, die dekselse Damien Hirst, om aandacht te krijgen en de mondiale pers al een maand over hem te laten schrijven. Want als er iemand is die weet hoe je een strategisch pr-beleid moet voeren, dan is het de 51-jarige Britse kunstenaar. Door namelijk een maand vóór de Biënnale in Venetië twee grote tentoonstellingen te openen, in Palazzo Grassi en Punta della Dogana, waardoor alle aandacht begin april exclusief naar hem toeging, en hij ook nog kon profiteren van alle Biënnale-bezoekers en verzamelaars die later zouden komen.

Superieur uitgedacht en even superieur uitgevoerd, in elk geval wat omvang betreft. Niet alleen door de opzet van deze dubbeltentoonstelling, ook door het werk zelf. Want zou er een overtreffende trap bestaan van groot, groter, grootst? Grotesk? Gigantisch? Krankzinnig?

Wat er in beide musea te zien is, tart alle fantasie en elke vorm van smaak. Hirst probeert eigenhandig de scheiding tussen kunst en kitsch te overbruggen met, inderdaad, krankzinnige beelden. Hirst lanceerde voor deze exposities het verhaal dat hij in 2008 werd benaderd om een zeeschat te bergen voor de kust van Oost-Afrika, waar in de 1ste eeuw na Christus een schip vol kostbaarheden zou zijn vergaan.

Wat ze daar aantroffen wordt nu in Venetië getoond. Je voelt natuurlijk al vanaf de eerste 'vondst' nattigheid, zeker omdat tussen de klassieke naakten, faraobeelden, gouden munten en roestige steekwapens ook beeltenissen van Disney's Goofy en Mowgli uit Jungle Book, onder het kleurige koraal, te herkennen zijn. Om het geheel de gewenste authenticiteit te geven worden in Palazzo Grassi filmbeelden geprojecteerd van de berging zelf, schitterend uitgelicht alsof het onderwaterscènes zijn in een James Bond-productie, opgenomen in de bassins van de Pinewood Studios in Londen - wat zomaar eens zou kunnen, want alles is natuurlijk nep.

Nu heeft Hirst altijd een naam gehad de regels van de officiële kunst aan zijn laars te lappen, op een schaal die ieders fantasie te boven ging. Het begon met een tijgerhaai op sterk water, begin jaren negentig, en doorgezaagde koeien. Gevolgd door vitrines vol uitgedrukte peuken en later met de opening van eigen restaurant The Pharmarcy. Waarna de weg openlag voor een veiling bij Sotheby's, in 2008, waar Hirst meer dan tweehonderd werken verkocht voor een totaalbedrag van 140 miljoen euro, zonder daar zijn galeriehouders bij te betrekken (kassa!). Ondertussen verschenen er foto's van een landhuis in Gloucestershire, waar naar verluidt ooit zijn eigen omvangrijke Murderme-collectie zal worden ondergebracht. En ondertussen liet hij ook nog eens een schedel inleggen met meer dan duizend diamanten.

En nu dus, na een kleine tien jaar nauwelijks te hebben geëxposeerd, de stap die hij in Venetië heeft gezet, die verrassend is, maar dit keer niet meevalt. Na eerste overweldigende, 5 tot 25 meter hoge fantasiebeelden begint al dat zogenaamde oude schatten bergen en kijk-mij-eens-een discussie-aanzwengelen-over-wat-wel-en-niet-echt-is op den duur behoorlijk vermoeiend te worden. De beelden zijn gekke varianten op bestaande klassiekers: naakten met te grote borsten, Egyptische koppen met een te groot achterhoofd, gezichten die op Kate Moss zouden lijken - de meligheid slaat na de zoveelste gimmick genadeloos toe. Zeker in het licht dat hij, na zoveel jaar stilzwijgen, zijn carrière weer een nieuwe boost probeert te geven.

Vroeger deed je dat als kunstenaar door je stilistisch te ontwikkelen, een nieuwe artistieke richting te kiezen. Bij Hirst gaat het om een onverwachte beweging maken, in welke richting ook, zolang iedereen maar op het verkeerde been wordt gezet. Vandaar die gekke opeenvolging van haai, restaurant, veiling, landhuis, schedel en nu, oceaanschatten.

Het is een strategisch principe, om te kijken wat voor reacties het oproept bij het publiek, maar vooral bij de verzamelaars, galeriehouders en handelaren. En niet te vergeten bij de veilinghuizen. Want laten we er geen doekjes om winden: is het gek dat Hirst zijn nieuwste spullen uitgerekend in de twee musea van François Pinault heeft ondergebracht?

Pinault, die buiten een groot verzamelaar ook eigenaar is van veilinghuis Christie's. Wat wel aangeeft in welke 'richting' Hirst zijn kunst graag ziet ontwikkelen. En dat heeft weinig te maken met een brug slaan tussen kunst en kitsch; wel met de kachel brandend houden en de kassa rinkelend.

# data[].attributes.attachment_link.title
Het is die dekselse Damien Hirst weer gelukt: iedereen praat over dit kunstwerk

# data[].attributes.attachment_link.description
Het is 'm toch weer gelukt, die dekselse Damien Hirst, om aandacht te krijgen en de mondiale pers al een maand over hem te laten schrijven. Want als er iemand is die weet hoe je een strategisch pr-beleid moet voeren, dan is het de 51-jarige Britse kunstenaar.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Damien Hirst: Treasures from the Wreck of the Unbelievable.
T/m 3/12 in Palazzo Grassi en Punta della Dogana, Venetië.
Inl: palazzograssi.it

●●●●●

Damien Hirst toont in Venetië een van de mooiste tentoonstellingen die je je kunt voorstellen. Een beeldenpandemonium is het, vol fantasie en kleur en technische virtuositeit en ambitie - en die schoonheid blijkt een ongelofelijke hoeveelheid agressie op te roepen. Zo vond de Engelse krant The Telegraph de tentoonstelling een „spectacular failure" waarmee Hirsts carrière ongetwijfeld schipbreuk zou leiden. („Ugh"). The Times vond dat de hele expositie maar in zee moest worden gedonderd. En ook op Facebook regende het boosheid: „Je reinste kitsch. Boerenbedrog. Volksverlakkerij." „Kan het nog erger worden?" De term 'populisme' viel, niet één keer, maar vaak, en dat is binnen het huidige politieke klimaat het ergste verwijt dat een kunstenaar kan treffen.

Wat heeft Hirst gedaan?

Eerst maar even wat feiten. De tentoonstelling Treasures from the Wreck of the Unbelievable toont in twee Venetiaanse musea, Punta della Dogana en Palazzo Grassi, 189 nieuwe beelden en tekeningen die Damien Hirst en zijn studio de afgelopen tien jaar hebben gemaakt. Die werken worden verbonden door een verhaal. Meteen bij de ingang van de expositie staat te lezen dat in 2008, in de Indische Oceaan voor de kust van de oude handelsstad Azania, het wrak werd gevonden van een schip, de Apistos, dat ergens in de eerste eeuw was vergaan. Het schip vervoerde de schatten van Cif Amotan II, een rijke vrijgemaakte slaaf die van over de hele wereld kunstvoorwerpen en objecten ('commissions, copies, fakes, purchases and plunder', aldus de tekst) had verzameld om die in een apart daarvoor gebouwde tempel te exposeren. Maar het schip zonk en de objecten verdwenen voor tweeduizend jaar op de zeebodem.

Nu is de lading met veel moeite naar boven gehaald en worden de werken voor het eerst getoond. Alleen niet in hun oorspronkelijke staat: de vele eeuwen op de zeebodem hebben hun sporen achtergelaten, de vazen en de zwaarden zijn zwaar verweerd en de (veelal klassieke) beelden overwoekerd met hardnekkig, veelkleurig koraal. Inderdaad: dit is een tentoonstelling als een tijdcapsule, een sprookje, een grote, ambitieuze moderne mythe.

Om misverstanden te voorkomen: het Apistos-verhaal is natuurlijk kolder. Maar toch heeft Hirst zich veel moeite getroost om het geloofwaardig te maken. Het opmerkelijkste, in dit opzicht, zijn de vele films en foto's (in lichtbakken) die laten zien hoe een groot aantal van de werken in de tentoonstelling daadwerkelijk vanaf de zeebodem omhoog worden getakeld - ze hebben daar dus ooit, even echt gelegen.

Inhoudelijk is dat onzin, want, om misverstanden te voorkomen, het 'koraal' op de beelden is beschilderd brons. Maar dat betekent dus dat Hirst bereid is geweest om louter voor een conceptueel meta-idee tientallen bronzen beelden op de zeebodem af te zinken en ze vervolgens (meteen?) weer omhoog te takelen. Of neem de teksten bij de afzonderlijke werken: daarin trekt Hirst een enorm blik van mythische en historische figuren open die op allerlei manieren met de beelden te maken hebben. Opnieuw is het vast voor een groot deel verzonnen maar de uitwerking is voor hedendaagse kunst zo verregaand, ongekend en idioot, dat je onwillekeurig respect krijgt voor Hirsts perfectionisme - en dat is precies de bedoeling.

Met 'Treasures' probeert Hirst een fantastische schijnwereld maximale geloofwaardigheid te geven - je zou aan Ovidius' Metamorfosen kunnen denken, maar evengoed aan Disneyland of aan de Efteling. Een wereld vol verwondering en vermaak, gemaakt om ons af te leiden van de harde werkelijkheid, onder te dompelen in fantasie en kleur en bekende emoties, een bijna kleverige vorm van schoonheid. Wat we normaal kitsch noemen.

Maar is dat het ook?

Proleet van de hedendaagse kunst

Laat ik maar eerlijk toegeven: ik twijfel. Dat komt allereerst door de Pavlov-reactie die Hirst bij veel kunstliefhebbers oproept (en waar hij overigens zelf van harte aan meewerkt): Hirst is de proleet van de hedendaagse kunst, die een schedel beplakt met diamanten (verkoopwaarde 50 miljoen pond) en in 2008 één keer 244 werken direct uit zijn atelier liet veilen om zo 111 miljoen pond op te strijken.

Maar wie Hirst louter als een patser wegzet, vergeet dat hij door die enorme bedragen ook een kwestie aansnijdt die in de kunst steeds belangrijker wordt: op welke manier vertegenwoordigt kunst een waarde? Wie bepaalt dat? Het zou zomaar kunnen dat Hirst daar op 'Treasures' (let op die titel) een interessant antwoord op formuleert, alleen moeten we daarvoor iets doen wat in de hedendaagse kunstwereld vrij ongebruikelijk is: hem inhoudelijk serieus nemen. Ja, dat is even slikken.

Toch zijn daar wel redenen voor. Wie iets langer op 'Treasures' rondloopt, ziet dat Hirst iets interessants doet: door het verhaal van het scheepswrak geeft hij zichzelf de mogelijkheid op de tentoonstelling verschillende soorten esthetiek voorbij te laten komen. Bijna perfect nagemaakte klassieke beelden zitten ertussen, maar ook soortgelijke beelden overwoekerd door 'koraal' en klassiek uitziende beelden die opvallend veel lijken op Kate Moss of Hirst zelf - waarmee Hirst je nadrukkelijk de vraag voorlegt waarom de ene stijl eigenlijk mooier of beter zou zijn dan de andere.

Of neem een gekoesterd begrip als authenticiteit. Waarom accepteren we al eeuwen dat kunstenaars uit de Renaissance de stijlmiddelen van de Grieken en Romeinen ongegeneerd kopieerden, maar mag je datzelfde mechanisme als hedendaagse kunstenaar niet gebruiken? Hirst voert zulke vragen wellustig, tot in het absurde, door: kijk, daar staat Quetzalcoatl, de Azteekse slangengod, helemaal in goud, of is het een Transformer? (let op die naam) En kijk, Goofy, in brons, helemaal bedekt met 'koraal'.

Hoe zien we eigenlijk dat die perfect verweerde potten en ringen en zwaarden in die vitrine niet 'echt' zijn? En lijkt de Cerberus, het mythische driekoppige monster, in zijn uitvoering niet opvallend veel op Dioskilos, het monster dat de legendarische poppenmaker Ray Harryhausen vervaardigde voor de film Clash of the Titans (let op die titel)? Welke tijd, welke cultuur, oosters of westers, jong of oud, is hier eigenlijk dominant? Waar baseren we onze voorkeur eigenlijk op? Op smaak? Op geschiedenis? Of op geld?

Andere culturen

Daar raakt Hirst een gevoelige snaar. Sinds enkele jaren is de hedendaagse westerse kunstwereld in de ban geraakt van het besef dat 'we' wel heel lang op onszelf gericht zijn geweest. Of beter: dat we kunst te lang, te stug hebben beoordeeld vanuit de eigen westerse traditie, die via romantiek en avant-garde leidde naar de de-materialisering van de conceptuele kunst. Dat moet veranderen, vinden veel mensen, er moet meer oog komen voor kunst uit andere culturen. Alleen: daarbij dringt maar heel langzaam het besef door dat onze conceptuele traditie zelf een tweekoppig monster is.

Allereerst beseffen 'we' nauwelijks dat de conceptuele traditie in de wereld zoveel invloed heeft verworven omdat ze werd gesteund door een macht die ook economisch en politiek mondiaal de dienst uitmaakte. En tegelijk heeft die conceptuele traditie onze smaak zo vernauwd dat 'we' nauwelijks meer beseffen dat ze er in niet-westerse landen vaak een heel andere smaak op na houden - sterker nog: dat in de hele wereld, behalve het vooruitstrevende Westen, begrippen als ambacht, schoonheid en traditie in de kunst nog heel belangrijk zijn. Die landen worden nu rijker, en machtiger. Hun esthetiek wordt invloedrijker.

En daar komt Hirst weer in beeld.

Want hoe confronterend het ook lijkt: deze 'Treasures', met hun complexe kluts van schoonheden, sluit perfect aan op die mondiale smaakverandering. Hirst geeft de aandacht voor traditie, voor schoonheid, voor ambacht een nieuwe lading - en is het dan niet ironisch dat juist de westerse, progressieve kunstliefhebber die vindt dat we open moeten staan voor andere culturen deze tentoonstelling verschrikkelijk zal vinden? Sterker nog: hoe langer je hier rondloopt, hoe dwingender het besef wordt dat iedereen Hirsts werk mooi vindt, op een kleine elitaire westerse groep progressieve kunstliefhebbers na.

Dat is het confronterende aan deze Treasures: Hirst laat zien dat het conceptuele westerse schoonheidsideaal nog maar heel kort meegaat en een beperkte reikwijdte heeft. Ik ben ervan overtuigd dat hij zijn gelijk niet alleen gaat beweren, hij gaat het ook bewijzen: je kunt er vergif op innemen dat een groot deel van deze werken de komende jaren gaat opduiken in al die nieuwe musea die nu worden gebouwd in Qatar, Dubai, India, Rusland. Daarmee krijgt Hirst het gelijk van de macht, van het geld - en was dat niet óók het mechanisme dat de westerse avant-garde de afgelopen tweehonderd jaar zoveel invloed heeft verschaft? Zo bekeken is Hirsts 'Treasures' zomaar een artistiek statement van jewelste: een groot, verleidelijk, gecompliceerd statement over een veranderend schoonheidsideaal in een veranderende wereld.

Poenerig en patserig

Natuurlijk, het valt niet mee om Damien Hirst ineens te beschouwen als een serieuze cultuurcriticus. Het aura van poenerigheid en patserigheid is hardnekkig. Maar zijn 'Treasures' zouden heel goed een harde les kunnen zijn over de westerse culturele dominantie: wie echt wil openstaan voor andere culturen, zal steeds vaker iets moeten slikken wat hij niet lekker vindt.

Wen er maar aan. Dat veel westerse kunstliefhebbers Hirsts beelden kitsch vinden, daar is niks mis mee, maar het kan geen kwaad als we óók beseffen dat dit oordeel mondiaal vermoedelijk niet breed gedragen zal worden. En misschien wel nooit breed is gedeeld.

# data[].attributes.attachment_link.description
Damien Hirst: Treasures from the Wreck of the Unbelievable. T/m 3/12 in Palazzo Grassi en Punta della Dogana, Venetië. Inl: palazzograssi.it ●●●●● Damien Hirst toont in Venetië een van de mooiste tentoonstellingen die je je kunt voorstellen. Een beeldenpandemonium is het, vol fantasie en kleur en technische virtuositeit en ambitie - en die schoonheid blijkt een ongelofelijke hoeveelheid agressie op te roepen.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Het was een tijd stil rondom kunstenaar Damien Hirst, maar die stilte in nu voorbij. In een palazzo in Venetië zijn momenteel maar liefst 189 nieuwe werken van hem te zien.

In de tentoonstelling Treasures from the Wreck of the Unbelievable draait het om een wrak van een fictief schip. Deze zou eeuwen geleden voor de kust van Oost-Afrika zijn gezonken. Aan boord zijn meerdere kunstvoorwerpen en artefacten gevonden, die dus in werkelijkheid door Damien Hirst zijn gemaakt. Of door zijn team, Hirst kennende.

Bonte mix van traditionele kunst

De kunst aan boord van het schip is een bonte mix van traditionele kunst met invloeden van de Azteken, Egyptenaren, Romeinen en Inca's. Veel van de werken zijn de eeuwen op de zeebodem niet ongeschonden doorgekomen en zijn beschadigd of begroeid met koraal. Om het werk zo authentiek mogelijk eruit te laten zien, hebben veel kunstwerken ook daadwerkelijk een tijd in het water gelegen.

Het gerucht gaat dat Treasures from the Wreck of the Unbelievable de duurste tentoonstelling ooit is. In een interview met de BBC liet Damien Hirst weten dat hij tientallen miljoenen heeft uitgegeven aan het creëren van de kunstwerken.
Bron en foto's

Op dit moment is in het Tate in Londen een overzichtstentoonstelling te zien van het werk van Damien Hirst. Samen met curator Ann Gallagher leidt hij de kijker rond langs zijn belangrijkste werken. Het is [...]

Nu de beurzen zich weer van de slechtste kant laten zien, hebben we op MixedGrill een goede beleggingstip: deze zilveren schildpad van Damien Hirst. De schildpad is gemaakt van massief zilver en heeft twee diamanten [...]

# data[].attributes.attachment_link.title
Damien Hirst is terug met Treasures from the Wreck of the Unbelievable - Mixed Grill

# data[].attributes.attachment_link.description
In de tentoonstelling Treasures from the Wreck of the Unbelievable draait het om een wrak van een fictief schip. Deze zou eeuwen geleden voor de kust van Oost-Afrika zijn gezonken. Aan boord zijn meerdere kunstvoorwerpen en artefacten gevonden, die dus in werkelijkheid door Damien Hirst zijn gemaakt. Of door zijn team, Hirst kennende.

# data[].attributes.headline
Damien Hirst - 'Treasures from the Wreck of the Unbelievable'

# data[].attributes.subject
Damien Hirst - 'Treasures from the Wreck of the Unbelievable'

# data[].attributes.body
De wereld draait door

# data[].attributes.attachment_link.description
'Treasures from the Wreck of the Unbelievable', zo heet de spectaculaire tentoonstelling in Venetië van kunstenaar Damien Hirst. Hij is de rijkste en meest controversiële kunstenaar van dit moment, bekend van onder andere 'For The Love of God', een schedel bezet met diamanten.