# data[].attributes.body
Prace domowe wysyłacie na adres anna.majchrzak.sp275@gmail.com lub przez messengera.
Kart pracy nie trzeba drukować. Można odpowiedzi do zadań zapisać w zeszycie (numer zadania i odpowiedź) i przesłać mi w formie zdjęć.

# data[].attributes.body
Witajcie!

Każda  naklejka to kolejny temat lekcji (patrzcie na daty) i dodatkowe materiały do niego. Wykonujecie tylko te zadania, które przeznaczone są na konkretny dzień.

Jeśli macie jakiekolwiek pytania, możecie zadawać je w komentarzach do naklejek.

Mam nadzieję, że taka forma pracy  i forma kontaktu ułatwi Wam funkcjonowanie.
Prace domowe w formie zdjęć  kart pracy lub wydruków wysyłacie mi na adres mailowy lub messengera, jak dotychczas.
Każdego dnia czekam na zdjęcia od Was!

Pozdrawiam serdecznie.
Wasza Ukochana nauczycielka języka polskiego :)

# data[].attributes.body
Temat: Ćwiczymy umiejętności prawidłowego stosowania ę, ą, em, en, om, on.
Drugi temat to ćwiczenie i utrwalanie umiejętności. Będziesz potrzebował zeszytu ćwiczeń. Pamiętaj o prawidłowym zapisie, zaglądaj do podręcznika. Nie pisz z pamięci, jeśli masz wątpliwości. Nie powielajcie błędów!
W razie trudności możesz skorzystać ze słownika ortograficznego on-line.

Ćwiczenia do wykonania: 2/89, 3,4/90, 5/91, 8/92, 11/93.
To wszystko na dzisiaj.
W razie trudności czekam na wiadomość w komantarzu.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Włącz obsługę javascript! zgłoś uwagę

﻿ Przyłącz się do V edycji plebiscytu PWN i zgłoś swoją propozycję.
UWAGA! Zgłoszone słowo nie musi być nowe, slangowe, ani najczęstsze. Doceniamy istotność tematu oraz kreatywność języka!
Głosy można oddawać do Powiedz o plebiscycie swoim znajomym.
30 listopada 2020 r.

Weź udział w akcji „Młodzieżowe Słowo Roku 2020"!

# data[].attributes.attachment_link.description
Włącz obsługę javascript! zgłoś uwagę ﻿ Przyłącz się do V edycji plebiscytu PWN i zgłoś swoją propozycję. UWAGA! Zgłoszone słowo nie musi być nowe, slangowe, ani najczęstsze. Doceniamy istotność tematu oraz kreatywność języka! Głosy można oddawać do Powiedz o plebiscycie swoim znajomym. 30 listopada 2020 r. Weź udział w akcji „Młodzieżowe Słowo Roku 2020"!

# data[].attributes.body
Temat: Ekranizacje polskiej nowelistyki.

Wyszukaj i wypisz w zeszycie cechy gatunkowe noweli.

Do jakiego rodzaju literackiego zaliczysz ten gatunek?

Obejrzyj film „Katarynka”

Obejrzyj film „Antek”

Pisemnie w zeszycie odpowiedz na pytania:

1.     Co w postawie pana Tomasza może podobać się czytelnikowi / widzowi?

Wyjaśnij w kontekście wymowy filmu (czego uczy, na co zwraca uwagę, jakie wartości moralne przekazuje)

2.     Na czym polegała tragedia dzieci przedstawiona w noweli „Antek”

Omów sytuację i wyjaśnij jej znaczenie – uogólnij problem.

Przedstaw za pomocą dwóch argumentów.

# data[].attributes.headline
Ciekawostki o pozytywizmie - dla chętnych

# data[].attributes.subject
Ciekawostki o pozytywizmie - dla chętnych

# data[].attributes.body
Materiał dotyczy również polskiej nowelistyki. przeznaczone dla klas 6 i 7.

# data[].attributes.attachment_link.title
67. Matura z polskiego -  epoki literackie: pozytywizm

# data[].attributes.body
Antek

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Załóż konto CDA Premium i nie trać czasu na wczytywanie.
Aktywuj teraz, a 14 dni otrzymasz gratis!Aktywuj konto premium Dlaczego widzę ten komunikat?
CDA nie limituje przepustowości oraz transferu danych.
W godzinach wieczornych może zdarzyć się jednak, iż ilość użytkowników przekracza możliwości naszych serwerów wideo. Wówczas odbiór może być zakłócony, a plik wideo może ładować się dłużej niż zwykle.

W opcji CDA Premium gwarantujemy, iż przepustowości i transferu nie braknie dla żadnego użytkownika. Zarejestruj swoje konto premium już teraz!

# data[].attributes.attachment_link.title
Antek 1971 Lektor PL / ekinoonline.pl 720p

# data[].attributes.attachment_link.description
Antek jest chłopcem z biednego, wiejskiego domu. Jest on niezwykle bystry. Chłopiec bardzo lubi rzeźbić w drewnie. Każdą wolną chwilę spędza z koziekiem w ręku. Jego talent jednak nie może być wykorzystany, gdyż rodzice nie myślą o wykształceniu chłopca. Antek obserwuje otaczający go świat i tworzy swoje wiatraki.

# data[].attributes.body
Katarynka

# data[].attributes.attachment_link.description
Film na podstawie noweli Bolesława Prusa

# data[].attributes.body
Temat: Powtórka z wypowiedzeń.
Zapoznaj się z materiałami i wykonaj zadania .

Ćwiczenie 1 – on-line

Ćwiczenie 2 – zeszyt

Wyjaśnij w zeszycie znaczenie pojęcia AFORYZM (ćwiczenie dot. aforyzmu wykonaj on-line)

Ćwiczenie 5,6,7 – zeszyt

W razie trudności, pytaj w komantarzu!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
RMvWKNC91UP13 1 1

zadanie interaktywne

Zaznacz w wypowiedzeniach należących do dialogu równoważniki zdań - na zielono, zdania pojedyncze - na niebiesko i zdania złożone - na fioletowo.

niebieski fioletowy zielony

Joachim przyszedł ostatni, niosąc pod pachą zwinięty koc.

- A namiot? - zapytał Euzebiusz.

- No, to jest namiot - wyjaśnił Joachim, pokazując nam koc, który był stary, poplamiony i miał mnóstwo dziur.

- }To nie jest prawdziwy namiot! - powiedział Rufus.

- A co? Myślałeś może, że tata pożyczy mi swój nowy namiot? - zapytał Joachim. - Weźmiemy koc i będziemy udawać.

Przekształć równoważniki zdań, oznaczone w poprzednim ćwiczeniu, w zdania pojedyncze. Zapisz je tutaj lub w zeszycie.

Wypowiedzenie to grupa wyrazów połączonych ze sobą znaczeniowo i dopasowanych pod względem formy, które przekazują zrozumiałą informację, np. Sławek mieszka na wsi. Kupię chleb. Tak!

Równoważnik zdania to taki typ wypowiedzenia, który nie zawiera czasownika w formie osobowej, np. Ciężko mi. Za godzinę przed szkołą.

Zdanie to taki typ wypowiedzenia, które zawiera czasownik (bądź czasowniki) w formie osobowej, np. Mama mnie bardzo kocha*.*

Zdanie pojedyncze to zdanie, które zawiera jedno orzeczenie, np. To jest namiot. Spotkamy się przed szkołą.

Zdanie złożone zawiera więcej niż jedno orzeczenie, np. Joachim przyniósł koc, który miał mnóstwo dziur. Marek przyszedł wcześniej, żeby przygotować stoły i krzesła dla gości.

Pamiętaj, że każde wypowiedzenie zaczynamy wielką literą i kończymy kropką, wykrzyknikiem, znakiem zapytania lub wielokropkiem.

Wykorzystując podane w podpowiedzi informacje gramatyczne, ustal, z jakiego utworu pochodzą poprawione przez ciebie wypowiedzenia z poprzedniego ćwiczenia.

Podpowiedź:

zdanie złożone z dwóch zdań składowych - „Zemsta", Aleksander Fredro

zdanie pojedyncze - „Przyjaciele", Ignacy Krasicki

równoważnik zdania - „Ogólniki", Cyprian Norwid

zdanie złożone z trzech zdań składowych - „Pani Twardowska", Adam Mickiewicz

W zależności od celu wypowiedzi rozróżniamy trzy rodzaje wypowiedzeń (zdań i równoważników zdań):

oznajmujące - kiedy kogoś o czymś informujemy, np. Czekam na łące.

rozkazujące - kiedy rozkazujemy komuś, prosimy o coś, np. Przyjrzyj się biedronce.

pytające - kiedy pytamy o coś lub o kogoś, np. Czy widzisz drzewa kwitnące?

Jeśli chcemy wyrazić silne emocje, każde wypowiedzenie możemy zakończyć wykrzyknikiem. Nazywamy je wtedy wykrzyknikowym. Oto przykłady:

Wstałem! - wypowiedzenie oznajmujące wykrzyknikowe,

Skończ z tym! - wypowiedzenie rozkazujące wykrzyknikowe,

Naprawdę?! - wypowiedzenie pytające wykrzyknikowe.

Zapiszcie sentencje z poprzedniego zadania w zeszycie. Zastanówcie się, jak można je rozumieć. Porozmawiajcie o tym w klasie.

W poprzednim ćwiczeniu znajdź sentencję, która jest równoważnikiem zdania, stworzył ją najmłodszy spośród wymienionych twórców, Polak żyjący w XX wieku. Przekształć ten równoważnik zdania na zdanie pojedyncze lub złożone. Zapisz je tutaj lub w zeszycie.

zadanie interaktywne

Zapisz poprawnie poniższe wypowiedzenia. Pamiętaj o wielkiej literze i właściwych znakach interpunkcyjnych

wśródserdecznychprzyjaciółpsyzającazjadły - ..........................................................................................................
jedząpijąlulkipalą - ......................................................
jeśliniechceszmojejzgubykrokodylakupmiluby - ............................................................................................................
odpowiedniedaćrzeczysłowo - ..............................................................

zadanie interaktywne

Dopasuj opis wypowiedzenia do podanych przykładów.

zdanie pojedyncze pytające, równoważnik zdania pytającego, zdanie pojedyncze oznajmujące wykrzyknikowe, zdanie złożone pytające, zdanie pojedyncze rozkazujące, równoważnik zdania wykrzyknikowego, zdanie złożone oznajmujące

# data[].attributes.attachment_link.description
RMvWKNC91UP13 1 1 Przekształć równoważniki zdań, oznaczone w poprzednim ćwiczeniu, w zdania pojedyncze. Zapisz je tutaj lub w zeszycie. Wypowiedzenie to grupa wyrazów połączonych ze sobą znaczeniowo i dopasowanych pod względem formy, które przekazują zrozumiałą informację, np. Sławek mieszka na wsi. Kupię chleb. Tak!

# data[].attributes.body
Aforyzm (łac. aphorismus, gr. aphorismós) – złota myśl, sentencja, maksyma, gnoma, apoftegmat; zwięzła, lapidarna, przeważnie jednozdaniowa wypowiedź, wyrażająca ogólną prawdę filozoficzną lub moralną, w sposób zaskakujący i błyskotliwy.

# data[].attributes.headline
Pisarz a postać Pilota z "Małego księcia".

# data[].attributes.subject
Pisarz a postać Pilota z "Małego księcia".

# data[].attributes.body
Temat: Oswoić znaczy stworzyć więzy.

Zapoznaj się z poniższym materiałem:
1. Przeczytaj informacje o pisarzu oraz zamieszczony fragment "Małego księcia".
2.  Zadanie 3, 4 - w zeszycie.
3.  Zadanie 5,6 - online.
4. Jeśli tylko masz możliwość, obejrzyj film "Mały książę"
https://www.cda.pl/video/43218386d

5. Przeczytaj notkę "Pisarz a postać Pilota z "Małego księcia".
_____

Zadanie dla chętnych:
1. Znajdź w filmie co najmniej dwa przykłady, które dowodzą, że Pilot zachował swoją duszę dziecka. Wyszukaj następnie dwa przykłady
na to, że Dziewczynka zachowuje się jak dorosła. W którym momencie filmu widać, że Dziewczynka jest zakładnikiem czasu i chce się od tego uwolnić?

Odpowiedź wyślij do mnie na email do 26.03 (czwartek).

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Odpowiedzcie na pytania i przedstawcie swoje przemyślenia na forum klasy:

Czym jest przyjaźń?

Czy macie swoich przyjaciół? Skąd wiecie, że nimi są?

Jak można poznać, że ktoś jest prawdziwym przyjacielem?

Antoine de Saint-Exupéry

Francuski lotnik, pisarz i poeta. Najsłynniejsze dzieło Antoine'a de Saint‑Exupéry'ego Antoine'a de Saint‑Exupéry'ego to „Mały Książę" - filozoficzna baśń dla dzieci, uznawana za jedno z najważniejszych i najpopularniejszych dzieł literatury światowej.

Przeczytaj uważnie fragment „Małego Księcia" lub posłuchaj nagrania. Zwróć uwagę, jakie rady daje Małemu Księciu lis.

O spotkaniu Małego Księcia z lisem czyta Elżbieta Golińska O spotkaniu Małego Księcia z lisem czyta Elżbieta Golińska Źródło: Contentplus.pl sp. z o.o., tylko do użytku edukacyjnego na epodreczniki.pl.
Nagranie dostępne na portalu epodreczniki.pl
O spotkaniu Małego Księcia z lisem czyta Elżbieta Golińska O spotkaniu Małego Księcia z lisem czyta Elżbieta Golińska Źródło: Contentplus.pl sp. z o.o., tylko do użytku edukacyjnego na epodreczniki.pl.

Wtedy pojawił się lis.
- Dzień dobry - powiedział lis.
- Dzień dobry - odpowiedział grzecznie Mały Książę i obejrzał się, ale nic nie dostrzegł.
- Jestem tutaj - posłyszał głos - pod jabłonią.
- Ktoś ty? - spytał Mały Książę. - Jesteś bardzo ładny...
- Jestem lisem - odpowiedział lis.
- Chodź pobawić się ze mną - zaproponował Mały Książę. - Jestem taki smutny...
- Nie mogę bawić się z tobą - odparł lis. - Nie jestem oswojony.
- Ach, przepraszam - powiedział Mały Książę. Lecz po namyśle dorzucił: - Co znaczy „oswojony"?
- Nie jesteś tutejszy - powiedział lis. - Czego szukasz?
- Szukam ludzi - odpowiedział Mały Książę. - Co znaczy „oswojony"?
- Ludzie mają strzelby i polują - powiedział lis. - To bardzo kłopotliwe. Hodują także kury i to jest interesujące. Poszukujesz kur?
- Nie - odrzekł Mały Książę. - Szukam przyjaciół. Co znaczy „oswoić"?
- Jest to pojęcie zupełnie zapomniane - powiedział lis. - „Oswoić" znaczy „stworzyć więzy".
- Stworzyć więzy?
- Oczywiście - powiedział lis. - Teraz jesteś dla mnie tylko małym chłopcem, podobnym do stu tysięcy małych chłopców. Nie potrzebuję ciebie. I ty także mnie nie potrzebujesz. Jestem dla ciebie tylko lisem, podobnym do stu tysięcy innych lisów. Lecz jeżeli mnie oswoisz, będziemy się nawzajem potrzebować. Będziesz dla mnie jedyny na świecie. I ja będę dla ciebie jedyny na świecie.
- Zaczynam rozumieć - powiedział Mały Książę. - Jest jedna róża... zdaje mi się, że ona mnie oswoiła...
- To możliwe - odrzekł lis. - Na Ziemi zdarzają się różne rzeczy...
- Och, to nie zdarzyło się na Ziemi - powiedział Mały Książę.
Lis zaciekawił się:
- Na innej planecie?
- Tak.
- A czy na tej planecie są myśliwi?
- Nie.
- To wspaniałe! A kury?
- Nie.
- Nie ma rzeczy doskonałych - westchnął lis i zaraz powrócił do swej myśli: - Życie jest jednostajne. Ja poluję na kury, ludzie polują na mnie. Wszystkie kury są do siebie podobne i wszyscy ludzie są do siebie podobni. To mnie trochę nudzi. Lecz jeślibyś mnie oswoił, moje życie nabrałoby blasku. Z daleka będę rozpoznawał twoje kroki - tak różne od innych. Na dźwięk cudzych kroków chowam się pod ziemię. Twoje kroki wywabią mnie z jamy jak dźwięki muzyki. Spójrz! Widzisz tam łany zboża? Nie jem chleba. Dla mnie zboże jest nieużyteczne. Łany zboża nic mi nie mówią. To smutne! Lecz ty masz złociste włosy. Jeśli mnie oswoisz, to będzie cudownie. Zboże, które jest złociste, będzie mi przypominało ciebie. I będę kochać szum wiatru w zbożu...
Lis zamilkł i długo przypatrywał się Małemu Księciu.
- Proszę cię... oswój mnie - powiedział.
- Bardzo chętnie - odpowiedział Mały Książę - lecz nie mam dużo czasu. Muszę znaleźć przyjaciół i nauczyć się wielu rzeczy.
- Poznaje się tylko to, co się oswoi - powiedział lis. - Ludzie mają zbyt mało czasu, aby cokolwiek poznać. Kupują w sklepach rzeczy gotowe. A ponieważ nie ma magazynów z przyjaciółmi, więc ludzie nie mają przyjaciół. Jeśli chcesz mieć przyjaciela, oswój mnie!
- A jak się to robi? - spytał Mały Książę.
- Trzeba być bardzo cierpliwym. Na początku siądziesz w pewnej odległości ode mnie, ot tak, na trawie. Będę spoglądać na ciebie kątem oka, a ty nic nie powiesz. Mowa jest źródłem nieporozumień. Lecz każdego dnia będziesz mógł siadać trochę bliżej...
Następnego dnia Mały Książę przyszedł na oznaczone miejsce.
- Lepiej jest przychodzić o tej samej godzinie. Gdy będziesz miał przyjść na przykład o czwartej po południu, już od trzeciej zacznę odczuwać radość. Im bardziej czas będzie posuwać się naprzód, tym będę szczęśliwszy. O czwartej będę podniecony i zaniepokojony: poznam cenę szczęścia! A jeśli przyjdziesz nieoczekiwanie, nie będę mógł się przygotowywać... Potrzebny jest obrządek.
- Co to znaczy „obrządek?" - spytał Mały Książę.
- To także coś całkiem zapomnianego - odpowiedział lis. - Dzięki obrządkowi pewien dzień odróżnia się od innych, pewna godzina od innych godzin. Moi myśliwi na przykład, mają swój rytuał. W czwartek tańczą z wioskowymi dziewczętami. Stąd czwartek jest cudownym dniem! Podchodzę aż pod winnice. Gdyby myśliwi nie mieli tego zwyczaju w oznaczonym czasie, wszystkie dni byłyby do siebie podobne, a ja nie miałbym wakacji.
W ten sposób Mały Książę oswoił lisa. A gdy godzina rozstania była bliska, lis powiedział:
- Ach, będę płakać!
- To twoja wina - odpowiedział Mały Książę - nie życzyłem ci nic złego. Sam chciałeś, abym cię oswoił...
- Oczywiście - odparł lis.
- Ale będziesz płakać?
- Oczywiście.
- A więc nic nie zyskałeś na oswojeniu?
- Zyskałem coś ze względu na kolor zboża - powiedział lis, a później dorzucił: - Idź jeszcze raz zobaczyć róże. Zrozumiesz wtedy, że twoja róża jest jedyna na świecie. Gdy przyjdziesz pożegnać się ze mną, zrobię ci prezent z pewnej tajemnicy.
Mały Książę poszedł zobaczyć się z różami.
- Nie jesteście podobne do mojej róży, nie macie jeszcze żadnej wartości - powiedział różom. - Nikt was nie oswoił i wy nie oswoiłyście nikogo. Jesteście takie, jakim był dawniej lis. Był zwykłym lisem, podobnym do stu tysięcy innych lisów, lecz zrobiłem go swoim przyjacielem i teraz jest dla mnie jedyny na świecie.
Róże bardzo się zawstydziły.
- Jesteście piękne, lecz próżne - powiedział im jeszcze. - Nie można dla was poświęcić życia. Oczywiście moja róża wydawałaby się zwykłemu przechodniowi podobna do was. Lecz dla mnie ona jedna ma większe znaczenie niż wy wszystkie razem, ponieważ ją właśnie podlewałem. Ponieważ ją przykrywałem kloszem. Ponieważ ją właśnie osłaniałem. Ponieważ właśnie dla jej bezpieczeństwa zabijałem gąsienice (z wyjątkiem dwóch czy trzech, z których chciałem mieć motyle). Ponieważ słuchałem jej skarg, jej wychwalań się, a czasem jej milczenia. Ponieważ... jest moją różą.
Powrócił do lisa.
- Żegnaj - powiedział.
- Żegnaj - odpowiedział lis. - A oto mój sekret. Jest bardzo prosty: dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu.
- Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu - powtórzył Mały Książę, aby zapamiętać.
- Twoja róża ma dla ciebie tak wielkie znaczenie, ponieważ poświęciłeś jej wiele czasu.
- Ponieważ poświęciłem jej wiele czasu... - powtórzył Mały Książę, aby zapamiętać.
- Ludzie zapomnieli o tej prawdzie - rzekł lis. - Lecz tobie nie wolno zapomnieć. Stajesz się odpowiedzialny na zawsze za to, co oswoiłeś. Jesteś odpowiedzialny za twoją różę.
- Jestem odpowiedzialny za moją różę... - powtórzył Mały Książę, aby zapamiętać.

# data[].attributes.attachment_link.description
Odpowiedzcie na pytania i przedstawcie swoje przemyślenia na forum klasy: Czym jest przyjaźń? Czy macie swoich przyjaciół? Skąd wiecie, że nimi są? Jak można poznać, że ktoś jest prawdziwym przyjacielem? Francuski lotnik, pisarz i poeta. Najsłynniejsze dzieło Antoine'a de Saint‑Exupéry'ego Antoine'a de Saint‑Exupéry'ego to „Mały Książę" - filozoficzna baśń dla dzieci, uznawana za jedno z najważniejszych i najpopularniejszych dzieł literatury światowej.

# data[].attributes.body
Temat: Gdzie postawić przecinek?

Zapoznaj się z materiałami z podręcznika ze strony 232-233 (tabele: Przypomnienie)

Wykonaj pisemnie w zeszycie zad. 1,2,3 str. 232-233.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Przecinek, kiedy stawiać przecinek, a kiedy nie stawiać przecinka?

Przecinek to najpopularniejszy interpunkcyjny znak rozdzielający.

Kiedy stawiamy przecinek?

Przecinek stawiamy, by oddzielić zdanie podrzędne od zdania nadrzędnego przed spójnikami, zaimkami, partykułami wprowadzającymi zdanie podrzędne, np.

aby, acz, aczkolwiek, albowiem, azali, aż, ażeby, bo, boć, bowiem, by, byle, byleby, chociaż, chociażby, choć, choćby, chybaby, chyba że, chyba żeby, co, cokolwiek, czy, czyj, dlaczego, dlatego, dlatego że, dokąd, dokądkolwiek, dopiero, dopiero gdy, dopóki, gdy, gdyby, gdyż, gdzie, gdziekolwiek, ile, ilekolwiek, ilekroć, ile razy, ile że, im, iż, iżby, jak, jakby, jak gdyby, jaki, jakikolwiek, jakkolwiek, jako, jakoby, jako że, jakżeby, jeśli, jeśliby, jeżeli, jeżeliby, kędy, kiedy, kiedykolwiek, kiedyż, kim, kogo, komu, kto, ktokolwiek, którędy, który, ledwie, ledwo, mimo iż, mimo że, na co, niech, nim, odkąd, o ile, po co, po czym, podczas gdy, pomimo iż, pomimo że, ponieważ, póki, przy czym, skąd, skądkolwiek, skoro, tak jak, tylko że, tym bardziej że, w miarę jak, wprzód nim, w razie gdyby, za co, zaledwie, zanim, zwłaszcza gdy, zwłaszcza jeżeli, zwłaszcza kiedy, zwłaszcza że, że, że aż, żeby.

Zawsze przed imiesłowem zakończonym na -ąc, -łszy, -wszy.

Wyjątek stanowi:

Sytuacja, gdy imiesłów jest poprzedzony spójnikiem lub zaimkiem względnym. Można wtedy nie postawić przecinka, aby podkreślić ciągłość.

Przecinkiem rozdzielamy zdania współrzędne bezspójnikowo, części zdania połączone bezspójnikowo.

Przecinek stawiamy przed spójnikami przeciwstawnymi, np.

a, ale, aliści, inaczej, jednak, jednakże, jedynie, lecz, natomiast, przecież, raczej, tylko, tylko że, tymczasem, wszakże, zaś, za to;

Ja mówię, a on do mnie.

Chciałbym, ale nie mogę.

Pracował ciężko, tymczasem efektów nie było.

Przecinek stawiamy przed spójnikami wynikowymi, np.

więc, dlatego, toteż, to, zatem, stąd, wobec tego, skutkiem tego, wskutek tego, i (= więc, toteż), przeto, tedy;

Zdałem egzamin, więc byłem wolny.

Dotarłem do celu, zatem mogłem odpocząć.

Rozpoczął się egzamin, i zaczął wypełniać test.

Przecinek stawiamy przed spójnikami synonimicznymi (wyjaśniającymi), np.

czyli, to jest, to znaczy, innymi słowy;

Substancja okazała się mieć wzór H2O, czyli to była woda.

Przecinek stawiamy przed powtórzonym spójnikiem (jeśli pełni identyczną funkcję), np.

Albo to robisz, albo nie.

Ani nie mam na to czasu, ani ochoty.

Przecinek stawiamy przed wyrażeniami, które mają charakter dopowiedzenia lub uwypuklają wcześniejsze treści, np.

chyba, ewentualnie, na przykład, nawet, prawdopodobnie, przynajmniej, raczej, taki jak;

W księgarni było wiele książek, na przykład atlasy geograficzne, słowniki, encyklopedie.

Spotkania będą cykliczne, przynajmniej raz w tygodniu.

Widziałem samochód, taki jak nasz.

Przecinek stawiamy po wyrazach oznaczających krzyk, np.

Halo, kto mówi?

Ach, co za gol!

O Boże, co dalej?

Podwójny przecinek służy do wyodrębniania:

Wyrazu, grupy wyrazów w ramach jednego zdania, np.

Zimno było wtedy, pamiętam, jak na Syberii.

Wydarzyło się to, o ile się nie mylę, rok temu.

Dopowiedzenia, np.

Lubi muzykę, zwłaszcza poważną, choć ceni również bluesa.

Bezustannie tryumfuje, na przykład w ostatnich mistrzostwach, więc jest już zmęczony sukcesem.

Wtrącenia, np.

bez wątpienia, bynajmniej, doprawdy, istotnie, na odwrót, naturalnie, niestety, niewątpliwie, niezawodnie, oczywiście, odwrotnie, owszem, przeciwnie, rzecz jasna, rzeczywiście, zapewne

być może, jak widać, niestety, przypuszczam, rzekłbyś, sądzę, wiadomo, zdaje się

Jestem przekonany, że nie ma sensu, doprawdy, pomagać mu.

Zdania podrzędnego, równoważnika zdania od zdania nadrzędnego, np.

Lekcje, na które jutro pójdę, będą ciekawe.

Nie chce z nikim rozmawiać, a z tobą najmniej.(drugi przecinek zastąpiony jest kropką)

Wyrażenia wprowadzającego wyjaśnienia i wyliczenia,

które rozpoczynają się najczęściej od czyli, to jest, to znaczy.

Wyrazy poza zdaniem, np.

inaczej, innymi słowy, krótko, słowem, ściśle, ściślej, ściśle mówiąc

Wyrazy w wołaczu, np.

Czy mogłabyś, kochanie, zrobić to dla mnie?

W tej funkcji może zostać zastąpiony przez nawiasy i myślnik. (nawiasy, myślniki, przecinki)

Przecinka nie stawiamy

Przecinka nie stawiamy przed spójnikami łącznymi, np.

i, oraz, tudzież, i zarazem, a (=i - a w funkcji łącznej)

Wyjątek stanowią połączenia spójników łącznych z przysłówkami i zaimkami, np. i to

Przecinka nie stawiamy przed spójnikami rozłącznymi, np.

lub, albo, bądź, czy

Jedziesz czy zostajesz?

To może być białe albo czarne.

Wyjątek stanowią połączenia spójników rozłącznych z przysłówkami i zaimkami, np. albo raczej, lub raczej, czy raczej, albo lepiej, lub lepiej,

Przecinka nie stawiamy przed spójnikami wyłączającymi:

ani, ni

Wyjątek stanowią połączenia spójników wyłączających z przysłówkami i zaimkami, np. ani też, ani nawet, czy może

Przecinka nie stawiamy przed powtórzonym spójnikiem i zaimkiem względnym upodrzędniającym poprzedzonym spójnikiem łącznym lub rozłącznym, np.

i że, albo że, i jak, i który;

Piszą o tym, jak jest i jak powinno być.

Byłem pewien, że odwiedzi mnie albo że przynajmniej napisz list.

Przecinka nie stawiamy w utartych zwrotach i frazeologizmach (nie stanowią zdania pojedynczego, ale okolicznik), np.

jak z bicza trzasł, kto wie co, leżeć jak ulał, nie wiadomo kiedy, nie wiedzieć po co, po raz nie wiem który, uciec gdzie pieprz rośnie, wiedzieć co w trawie piszczy;

Przecinka nie stawiamy przed zaimkami względnymi, pozorującymi zdanie podrzędne na końcu zdania:

Nie odpowiedziała mu i nie wiedział dlaczego.

Chciał pójść, ale nie miał pojęcia gdzie.

Przecinka nie stawiamy przed spójnikiem w połączeniach z partykułą, spójnikiem i przysłówkiem. Przecinek stawiamy wtedy przed całym wyrażeniem, np.

chyba że, chyba żeby, ile że, jak gdyby, jako że, mimo że, pomimo to, pomimo że, tylko że, tym bardziej że, właśnie gdy, właśnie jak, właśnie kiedy, podczas gdy, zwłaszcza gdy, zwłaszcza jeżeli, zwłaszcza kiedy, zwłaszcza że,

dlatego iż, dlatego że, dopiero gdy, podobnie jak, potem gdy, tak aby, tak by, tak iż, tak jak, tak jakby, tak że, tak żeby, taki jak, taki sam jak, tam gdzie, tam skąd, ten sam co, teraz gdy, to co, tym bardziej iż, tym bardziej że, w miarę jak, wprzód nim, wtedy gdy, z chwilą gdy (Musisz jechać szybko, tak aby nikt cię nie dogonił.)

Wyjątek! Jeśli akcent pada na partykułę, spójnik lub wyrażenie przyimkowe lub poprzedzone są wyrazem dopiero lub właśnie, wtedy rozdzielamy je przecinkiem ( Musisz jechać tak, aby nikt cię nie dogonił).

Przecinka nie stawiamy w połączeniu dwóch spójników, spójnika i zaimka względnego, zaimka względnego i spójnika, typu:

a choć, a gdy, a jeśli, a kiedy, a mianowicie, a ponieważ, a więc, a że, i choć, który jeśli, że aby, że gdy, że jeśli

Ciekawostka:

Czasem pominięcie lub postawienie przecinka może decydować o znaczeniu zdania:

Kto wie co by się wtedy z nim stało. (= Nikt nie wie, co by się wtedy z nim stało),
Kto wie, co by się wtedy z nim stało? (= Który z was wie, co by się wtedy z nim stało?).

# data[].attributes.attachment_link.description
Przecinek to najpopularniejszy interpunkcyjny znak rozdzielający. Przecinek stawiamy, by oddzielić zdanie podrzędne od zdania nadrzędnego przed spójnikami, zaimkami, partykułami wprowadzającymi zdanie podrzędne, np.

# data[].attributes.body
Sprawdź się ! :)

# data[].attributes.attachment_link.description
Rk1pt8t7gXSWZ 1 Przecinek to - obok kropki - najczęściej stosowany znak interpunkcyjny. Pełni wiele ważnych funkcji. Bez niego trudno byłoby zrozumieć niektóre zdania. Warto zapoznać się z zasadami jego stosowania. Przeczytaj zasady stosowania przecinka. Do każdej zasady dopasuj zdanie z tekstu z poprzedniego ćwiczenia.

# data[].attributes.body
Temat: Przecinek w zdaniu pojedynczym – ćwiczenia.

Wykorzystaj wiadomości z poprzedniej lekcji i wykonaj ćwiczenia ze str. 107 i 108 w zeszycie ćwiczeń.

# data[].attributes.body
Temat: Czytamy bajki. Przypomnienie gatunku.

1. Wypisz w zeszycie nazwiska 3 znanych ci bajkopisarzy.

2. Przypomnij cechy gatunkowe bajki (ustnie).

3. Przeczytaj utwór zamieszczony na str.146 w zeszycie ćwiczeń.

4. Wykonaj pisemnie ćwiczenia 1-7 str.147/147  do tego tekstu.

# data[].attributes.body
Co to jest bajka?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

To make this website work, we log user data and share it with processors. To use this website, you must agree to our Privacy Policy, including cookie policy. I agree.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
alicja rejment klasa va bajki. co to jest bajka? bajka – to krótki utwór literacki

# data[].attributes.attachment_link.title
Alicja Rejment klasa Va Bajki. Co to jest bajka? Bajka - to krótki utwór literacki, cz ę sto wierszowany. Bajki ucz ą, bawi ą, rozwijaj ą i przestrzegaj. - ppt pobierz

# data[].attributes.attachment_link.description
Cechy bajki Istotn ą cech ą bajki jest alegoryczno ść. Bohaterami bajek mog ą by ć ludzie, a tak ż e zwierz ę ta, przedmioty i zjawiska, które uosabiaj ą typy ludzkie, cechy charakteru lub przeciwstawne pogl ą dy.

# data[].attributes.body
Temat: Jak napisać opowiadanie twórcze?

Rozmawialiśmy już na lekcjach o tym, jak urozmaicić twórczą wypowiedź pisemną. Dziś wrócimy do tego tematu.
Przeczytaj informacje na temat wypowiedzi twórczej ze str. 171-172.
Wykonaj pisemnie zad. 1,2 str. 173 z podręcznika.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak pisać dialogi? Praktyczne porady - Językowe Dylematy

# data[].attributes.attachment_link.description
Praca nad redakcją książek podsunęła mi pomysł na tekst, który może się bardzo przydać osobom chcącym pisać i wydawać to, co napiszą. Chciałbym, korzystając ze znakomitego poradnika „Edycja tekstów” Adama Wolańskiego, podać dziesięć cennych rad, które dotyczyć będą technicznej strony tworzenia dialogów. 1. Wypowiedzi dialogowe każdego bohatera zaczynać się powinny od nowego wiersza z wcięciem akapitowym i z tzw. pauzą […]

# data[].attributes.headline
Jak pisać opowiadanie?  Warto posłuchać :)

# data[].attributes.subject
Jak pisać opowiadanie?  Warto posłuchać :)

# data[].attributes.attachment_link.title
28. Jak napisać opowiadanie? Egzamin ósmoklasisty z języka polskiego

# data[].attributes.body
Temat: Jak napisać opowiadanie twórcze?

W zeszycie ćwiczeń wykonaj ćw. 2,3, 6 str. 128-130.
Wykonane ćwiczenie 6 prześlij w formie zdjęcia do sprawdzenia do 01.04. (klasa 6 d do 02.04)
Praca dla chętnych: ćw. 9 str 132 (ćwiczenia) Na prace dla chętnych czekam do piątku 03.04.

# data[].attributes.body
"Mały Książę", termin 04.05.2020

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Transkrypt

1 Antoine de Saint-Exupéry Mały Książę Przepraszam wszystkie dzieci za poświęcenie tej książki dorosłemu. Mam ważne ku temu powody: ten dorosły jest moim najlepszym przyjacielem na świecie. Drugi powód: ten dorosły potrafi zrozumieć wszystko, nawet książki dla dzieci. Mam też trzeci powód: ten dorosły znajduje się we Francji, gdzie cierpi głód i chłód. I trzeba go pocieszyć. Jeśli te powody nie wystarczą - chętnie poświęcę tę książkę dziecku, jakim był kiedyś ten dorosły. Wszyscy dorośli byli kiedyś dziećmi. Choć niewielu z nich o tym pamięta. Zmieniam, więc moją dedykację: LEONOWI WERTH gdy był małym chłopcem

2 Rozdział 1; Gdy miałem sześć lat, zobaczyłem pewnego razu wspaniały obrazek w książce opisującej puszczę dziewiczą. Książka nazywała się Historie prawdziwe. Obrazek przedstawiał węża boa, połykającego drapieżne zwierzę. Oto kopia rysunku: W książce było napisane: Węże boa połykają w całości schwytane zwierzęta. Następnie nie mogą się ruszać i śpią przez sześć miesięcy, dopóki zdobycz nie zostanie strawiona. Po obejrzeniu obrazka wiele myślałem o życiu dżungli. Pod wpływem tych myśli udało mi się przy pomocy kredki stworzyć mój pierwszy rysunek. Rysunek numer 1. Wyglądał on tak: Pokazałem moje dzieło dorosłym i spytałem, czy ich przeraża. - Dlaczego kapelusz miałby przerażać? - odpowiedzieli dorośli. Mój obrazek nie przedstawiał kapelusza. To był wąż boa, który trawił słonia. Narysowałem następnie przekrój węża, aby dorośli mogli zrozumieć. Im zawsze trzeba tłumaczyć. Mój rysunek numer 2 wyglądał następująco: Dorośli poradzili mi, abym porzucił rysowanie węży zamkniętych oraz otwartych i abym się raczej zajął geografią, historią, arytmetyką i gramatyką. W ten sposób. mając lat sześć, porzuciłem wspaniałą karierę malarską. Zraziłem się niepowodzeniem rysunku numer 1 i numer 2. Dorośli nigdy nie potrafią sami zrozumieć. A dzieci bardzo męczy konieczność

3 stałego objaśniania. Musiałem wybrać sobie inny zawód: zostałem pilotem. Latałem po całym świecie i muszę przyznać, że znajomość geografii bardzo mi się przydała. Potrafiłem jednym rzutem oka odróżnić Chiny od Arizony. Ta wiedza oddaje duże usługi, szczególnie wówczas, gdy się błądzi nocą. Zawód pilota dał mi okazję do licznych spotkań z wieloma poważnymi ludźmi. Wiele czasu spędziłem z dorosłymi. Obserwowałem ich z bliska. Lecz to nie zmieniło mej opinii o nich. Gdy spotykałem dorosłą osobę, która wydawała mi się trochę mądrzejsza, robiłem na niej doświadczenie z moim rysunkiem numer 1, który stale nosiłem przy sobie. Chciałem wiedzieć, czy mam do czynienia z osobą rzeczywiście pojętną. Lecz za każdym razem odpowiadano mi: - To jest kapelusz. - Wobec tego nie rozmawiałem ani o wężach boa, ani o lasach dziewiczych, ani o gwiazdach. Starałem się być na poziomie mego rozmówcy. Rozmawiałem o brydżu, golfie, polityce i krawatach. A dorosły był zadowolony, że poznał tak rozsądnego człowieka.

4 Rozdział 2; W ten sposób, nie znajdując z nikim wspólnego języka, prowadziłem samotne życie aż do momentu przymusowego lądowania na Saharze. Było to sześć lat temu. Coś się zepsuło w motorze. Ponieważ nie towarzyszył mi ani mechanik, ani pasażerowie, musiałem sam zabrać się do bardzo trudnej naprawy. Była to dla mnie kwestia życia lub śmierci. Miałem zapas wody zaledwie na osiem dni. Pierwszego wieczoru zasnąłem na piasku, o tysiąc mil od terenów zamieszkałych. Byłem bardziej osamotniony, niż rozbitek na tratwie pośrodku oceanu. Toteż proszę sobie wyobrazić moje zdziwienie, gdy o świcie obudził mnie czyjś głosik. Posłyszałem: - Proszę cię, narysuj mi baranka. - Co takiego? - Narysuj mi baranka. Zerwałem się na równe nogi. Przetarłem dobrze oczy. Natężyłem wzrok. I zobaczyłem niezwykłego małego człowieka, który bacznie mi się przyglądał. Oto jego najlepszy portret, który udało mi się zrobić później: Oczywiście nie jest on na tym rysunku tak czarujący jak w rzeczywistości. To nie moja wina. Gdy miałem sześć lat, dorośli zniechęcili mnie do malarstwa i dlatego umiem rysować tylko węże boa zamknięte i otwarte. Patrzyłem na to zjawisko oczyma okrągłymi ze zdziwienia. Nie zapominajcie, że znajdowałem się o tysiąc mil od terenów zamieszkałych. Tymczasem człowieczek nie wyglądał ani na zabłąkanego, ani na ginącego ze zmęczenia, ani na umierającego z pragnienia czy głodu, ani na przestraszonego. W niczym nie przypominał dziecka zgubionego w środku pustyni, o tysiąc mil od miejsc zamieszkałych. Gdy wreszcie odzyskałem mowę, odezwałem się:

5 - Ale... cóż ty tutaj robisz? A on powtórzył bardzo powoli, jak gdyby chodziło o niezwykle ważną sprawę: - Proszę cię, narysuj mi baranka... Zawsze ulega się urokowi tajemnicy. Pomimo niedorzeczności sytuacji - byłem bowiem o tysiąc mil od terenów zamieszkałych i grozi mi niebezpieczeństwo śmierci - wyciągnąłem z kieszeni kartkę papieru i wieczne pióro. W tym momencie przypomniałem sobie, że przecież uczyłem się tylko geografii, historii, rachunków i gramatyki, więc zmartwiony powiedziałem chłopcu, że nie umiem rysować. Ale on odrzekł: - To nic nie szkodzi. Narysuj mi baranka. Ponieważ nigdy w życiu nie rysowałem baranka, pokazałem mu jeden z dwóch rysunków, jakie umiałem zrobić: rysunek węża boa zamkniętego. Ku memu zdziwieniu chłopczyk odpowiedział: - Nie, nie. Nie chcę słonia połkniętego przez węża boa. Boa jest zbyt niebezpieczny, a słoń za duży. Mam za mało miejsca. Potrzebny mi jest baranek. Narysuj mi baranka. Narysowałem baranka. Mały przyjrzał się uważnie i rzekł: - Nie, ten baranek jest już bardzo chory. Zrób innego. Narysowałem. Mały przyjaciel uśmiechnął się grzecznie z pobłażaniem: - Przyjrzyj się. To nie jest baranek, to baran. On ma rogi. Zrobiłem nowy rysunek, ale został odrzucony tak jak poprzedni:

6 - Ten baranek jest za stary. Chcę mieć baranka, który będzie długo żył. Tracąc już cierpliwość - chciałem bowiem jak najprędzej zabrać się do naprawy motoru nabazgrałem ten obrazek i powiedziałem: - To jest skrzynka. Baranek, którego chciałeś mieć, jest w środku. Byłem bardzo zdziwiony, widząc radość na buzi małego krytyka. - To jest właśnie to, czego chciałem. Czy myślisz, ze trzeba dużo trawy dla tego baranka? - Dlaczego pytasz? - Bo mam tak mało miejsca... - Na pewno wystarczy. Dałem ci zupełnie małego baranka. Pochylił główkę nad rysunkiem. - Nie taki znowu mały. Zobacz, zasnął... Tak wyglądał początek mojej znajomości z Małym Księciem.

7 Rozdział 3; Dużo czasu upłynęło, zanim zrozumiałem, skąd przybył. Mały Książę, choć sam zadawał mi wiele pytań udawał, że moich nie słyszy dopiero z wypowiedzianych przypadkowo słów poznałem jego historię. Kiedy po raz pierwszy ujrzał mój samolot (nie narysuję mego samolotu, ponieważ jest to rysunek zbyt trudny), zapytał: - Co to za przedmiot? - To nie jest przedmiot. To lata. To samolot. To mój samolot. Byłem bardzo dumny, mogąc mu powiedzieć, latam. Wtedy zapytał: - Jak to? Spadłeś z nieba? - Tak - odparłem skromnie. - Ach, to zabawne... I Mały Książe wybuchnął śmiechem, który mnie rozgniewał. Wolałbym, aby poważniej traktowano moje nieszczęście. Po chwili powiedział: - A więc ty też spadłeś z nieba? Z jakiej planety pochodzisz? W tym momencie rozjaśnił mi się nieco mrok otaczający jego zjawienie się i spytałem natychmiast: - Więc ty przybyłeś z innej planety? Ale on nie odpowiadał. Schylił głowę i uważnie przyglądał się memu samolotowi. - To prawda. Przy pomocy czegoś takiego nie mogłeś przybyć z daleka. I pogrążył się w rozmyślaniach. Następnie wyjął z kieszeni baranka i zaczął uważnie przyglądać się swemu skarbowi.

8 Możecie sobie wyobrazić, jak bardzo byłem zaintrygowany tym zagadkowym zwierzeniem o innych planetach. Starałem się zatem dowiedzieć czegoś więcej. - Skąd przybyłeś, mój mały? Gdzie jest twój dom? Dokąd chcesz zabrać baranka? Po chwili pełnej skupienia powiedział: - Dobrą stroną tej skrzynki, którą mi dałeś, jest to, że będzie w nocy jego domkiem. - Naturalnie. Jeżeli będziesz grzeczny, dam ci jeszcze linkę i palik, abyś mógł go w dzień przywiązywać. Ta propozycja uraziła Małego Księcia. - Przywiązywać? Też pomysł! - Jeżeli go nie przywiążesz, to pójdzie gdziekolwiek i zginie. Mój mały przyjaciel znowu się roześmiał. - A gdzież on ma iść? - Gdziekolwiek, prosto przed siebie. Wtedy Mały Książę powiedział z powagą: - To nie ma znaczenia. Ja mam tak mało miejsca. Następnie dorzucił z odrobiną - jak mi się wydawało - smutku: - Idąc prosto przed siebie nie można zajść daleko...

9 Rozdział 4; W ten sposób dowiedziałem się drugiej ważnej rzeczy: że planeta, z której pochodził, niewiele była większa od zwykłego domu. Ta wiadomość nie zdziwiła mnie. Wiedziałem dobrze, że oprócz dużych planet, takich jak Ziemia, Jowisz, Mars, Wenus, którym nadano imiona, są setki innych, tak małych, że z wielkim trudem można je zobaczyć przy pomocy teleskopu. Kiedy astronom odkrywa którąś z nich, daje jej zamiast imienia numer. Nazywają na przykład gwiazdą Miałem pewne podstawy, aby sądzić, że planeta, z której przybył Mały Książę, jest gwiazdą B-612. Ta gwiazda była widziana raz tylko, w 1909 roku, przez tureckiego astronoma, który swoje odkrycie ogłosił na Międzynarodowym Kongresie Astronomów. Nikt jednak nie chciał mu uwierzyć, ponieważ miał bardzo dziwne ubranie. Tacy bowiem są dorośli ludzie. Na szczęście dla planety B-612 turecki dyktator kazał pod karą śmierci zmienić swojemu ludowi ubiór na europejski. Astronom ogłosił po raz wtóry swoje odkrycie w roku i tym razem był ubrany w elegancki frak. Cały świat mu uwierzył. Opowiedziałem wam te szczegóły o planecie B-612 i podałem numer ze względu na dorosłych. Dorośli są zakochani w cyfrach. Jeżeli opowiadacie im o nowym przyjacielu,

10 nigdy nie spytają o rzeczy najważniejsze. Nigdy nie usłyszycie: Jaki jest dźwięk jego głosu? W co lubi się bawić? Czy zbiera motyle? Oni spytają was: Ile ma lat? Ilu ma braci? Ile waży? Ile zarabia jego ojciec? Wówczas dopiero sądzą, że coś wiedzą o waszym przyjacielu. Jeżeli mówicie dorosłym: Widziałem piękny dom z czerwonej cegły, z geranium w oknach i gołębiami na dachu - nie potrafią sobie wyobrazić tego domu. Trzeba im powiedzieć: Widziałem dom za sto tysięcy złotych. Wtedy krzykną: Jaki to piękny dom! Jeżeli powiecie dorosłym: Dowodem istnienia Małego Księcia jest to, że był śliczny, że śmiał się i że chciał mieć baranka, a jeżeli chce się mieć baranka, to dowód, że się istnieje - wówczas wzruszą ramionami i potraktują was jak dzieci. Lecz jeżeli im powiecie, że przybył z planety B-612, uwierzą i nie będą zadawać niemądrych pytań. Oni są właśnie tacy. My jednak, którzy dobrze rozumiemy życie, kpimy sobie z cyfr. Chciałbym zacząć tę historię, jak zaczyna się baśń. Wolałbym powiedzieć: Był pewnego razu Mały Książę, który mieszkał na planecie troszeczkę większej od niego i który bardzo chciał mieć przyjaciela... Dla tych, którzy znają życie, wyglądałoby to o wiele prawdziwiej. Byłoby mi przykro, gdyby moją książkę traktowano niepoważnie. Z wielkim bólem opowiadam te wspomnienia. Sześć lat minęło już od chwili, kiedy mój przyjaciel odszedł ze swoim barankiem. Próbuję opisać go po to, aby nie zapomnieć. To bardzo przykre zapomnieć przyjaciela. A przecież nie każdy dorosły ma przyjaciela. I mógłbym stać się podobny do dorosłych, którzy interesują się tylko cyframi. Dlatego też kupiłem sobie pudełko z farbami i ołówki. Bardzo trudno zabrać się do rysowania w moim wieku, tym bardziej, że jedyne próby w tym kierunku, to były rysunki węża boa zamkniętego i otwartego, rysunki, które robiłem mając sześć lat. Postaram się jednak, aby portrety były jak najwierniejsze. Sam nie jestem pewien, czy mi się to uda. Jeden rysunek jest dobry, drugi gorszy. Myli mi się trochę wzrost Małego Księcia. Tutaj jest za duży, tam znów za mały. Waham się, malując kolory jego stroju. Błądzę w ciemnościach wspomnień i w rezultacie mylę się w rzeczach bardzo zasadniczych. Ale trzeba mi to wybaczyć. Mój przyjaciel nigdy mi nic nie objaśniał. Uważał pewnie, że jestem podobny do niego. Ja jednak nie potrafię, niestety, widzieć baranka przez ściany skrzynki. Możliwe więc, że jestem trochę podobny do dorosłych. Już się prawdopodobnie zestarzałem.

11 Rozdział 5; Codziennie dowiadywałem się czegoś nowego o planecie, o wyjeździe, o podróży. Wiadomości te gromadziły się z wolna i przypadkowo. I tak trzeciego dnia poznałem dramat baobabów. W tym przypadku stało się to dzięki barankowi. Mały Książę spytał mnie nagle, jakby w coś zwątpił: - Czy to prawda, że baranki zjadają krzaki? - Tak, to prawda. - O, to bardzo się z tego cieszę. - Nie rozumiałem, jakie znaczenie może mieć wiadomość, że baranki zjadają krzaki. Ale Mały Książę dodał: - Wobec tego one jedzą także baobaby? Wytłumaczyłem mu, że baobaby nie są krzakami, lecz drzewami, i to tak dużymi jak kościoły, i gdyby nawet zabrał ze sobą całe stado słoni, to nie dałyby one rady jednemu baobabowi. Na myśl o stadzie słoni Mały Książę roześmiał się: - Trzeba byłoby poustawiać jednego na drugim. Później dodał z namysłem: - Ale nim baobaby staną się drzewami, są malutkie. - To prawda. Ale dlaczego chcesz, żeby baranki zjadały małe baobaby?

12 Odpowiedział mi: - Dobrze, dobrze... -jakby chodziło o rzecz najzupełniej oczywistą. Musiałem zrobić duży wysiłek, aby zrozumieć to bez niczyjej pomocy. Okazało się, że na planecie Małego Księcia, tak jak na wszystkich planetach, rosły rośliny pożyteczne oraz zielska. W rezultacie znajdowały się tam dobre nasiona roślin pożytecznych i złe nasiona zielsk. Ale ziarna są niewidoczne. Śpią sobie skrycie w ziemi aż do chwili, kiedy któremuś z nich przyjdzie ochota obudzić się. Wypuszcza wtedy cudowny, bezbronny pęd, który najpierw nieśmiało wyciąga się ku słońcu. Jeżeli jest to pęd rzodkiewki albo róży, można mu pozwolić rosnąć, jak chce. Ale jeżeli jest to zielsko, trzeba wyrwać je jak najszybciej, gdy tylko sięje rozpozna. Otóż na planecie Małego Księcia były ziarna straszliwe. Ziarna baobabu. Zakażony był nimi cały grunt. A kiedy baobab wyrośnie, to na wyrwanie jest za

13 późno i nigdy już nie można się go pozbyć. Zajmie całą planetę. Przeorze ją korzeniami. A jeżeli planeta jest mała, a baobabów jest dużo, to one ją rozsadzają. - Jest to kwestia dyscypliny - powiedział mi później Mały Książę. - Rano, po umyciu się, trzeba robić bardzo dokładną toaletę planety. Trzeba się zmusić do regularnego wyrywania baobabów, i to natychmiast po odróżnieniu ich od krzewów róży, do których są w młodości bardzo podobne. Jest to praca bardzo nudna, lecz bardzo łatwa... Pewnego dnia poradził mi, abym spróbował narysować ładny obrazek, który by pomógł dzieciom z naszej planety zrozumieć niebezpieczeństwo baobabów. - Gdyby kiedyś podróżowały - mówił mi - może im się przydać. Czasem odłożenie pracy na później nie przynosi szkody. Lecz w wypadku baobabu jest to zawsze katastrofą. Znałem planetę, którą zamieszkiwał leniuch. Zlekceważył trzy pędy... Według wskazówek Małego Księcia narysowałem tę planetę. Nie lubię prawić morałów. Lecz niebezpieczeństwo baobabów jest tak mało znane, a ryzyko, na jakie narażają się ci, którzy zabłądzą na jedną z małych planet, jest tak poważne, że tym razem odstąpię od mych zasad. I mówię: dzieci, uważajcie na baobaby! Wiele pracy kosztował mnie ten rysunek, który zrobiłem po to, aby ostrzec mych przyjaciół przed niebezpieczeństwem od dawna grożącym, a nieznanym. Mój trud jednakże opłacił się. Może zapytacie, dlaczego w tej książce nie ma innych równie wspaniałych rysunków jak rysunek baobabów? Odpowiedź jest prosta: próbowałem je zrobić, lecz mi się nie udały. Gdy malowałem baobaby, kierowała mną jakaś wewnętrzna konieczność.

14 Rozdział 6; Powoli zrozumiałem, Mały Książę, twoje smutne życie. Od dawna jedyną rozrywką był dla ciebie urok zachodów słońca. Ten nowy szczegół twego życia poznałem czwartego dnia rano, gdyś mi powiedział: - Bardzo lubię zachody słońca. Chodźmy zobaczyć zachód słońca. - Ale trzeba poczekać. - Poczekać na co? - Poczekać, aż słońce zacznie zachodzić. Początkowo zrobiłeś zdziwioną minę, a później roześmiałeś się i rzekłeś: - Ciągle mi się wydaje, że jestem u siebie. Rzeczywiście, wszyscy wiedzą, że kiedy w Stanach Zjednoczonych jest godzina dwunasta, we Francji słońce zachodzi. Gdyby można się było w ciągu minuty przenieść ze Stanów do Francji, oglądałoby się zachód słońca. Niestety, Francja jest daleko. Ale na twojej planecie mogłeś przesunąć krzesełko o parę kroków i oglądać zachód słońca tyle razy, ile chciałeś... - Pewnego dnia oglądałem zachód słońca czterdzieści trzy razy - powiedział Mały Książę, a w chwilę później dodał: - Wiesz, gdy jest bardzo smutno, to kocha się zachody słońca. - Więc wówczas gdy oglądałeś je czterdzieści trzy razy, byłeś aż tak bardzo smutny? - zapytałem. Ale Mały Książę nie odpowiedział.

15 Rozdział 7; Piątego dnia, znowu dzięki barankowi, odkryłem nową tajemnicę Małego Księcia. Gwałtownie, bez żadnego wstępu, zapytał mnie, jak gdyby po długim zastanawianiu się w samotności: - Jeżeli baranek zjada krzaki, to je także kwiaty? - Baranek je wszystko, co napotka. - Nawet kwiaty, które mają kolce? - Tak, nawet kwiaty, które mają kolce. - A więc do czego służą kolce? Nie wiedziałem. Byłem w tym momencie zajęty luzowaniem zbyt ściągniętego sworznia mego motoru. Niepokoiłem się bardzo, ponieważ zacząłem rozumieć, że uszkodzenie jest poważne, a woda do picia kończy się. Myślałem o najgorszym. - Do czego służą kolce? Mały Książe nigdy nie rezygnował z postawionego raz pytania. Byłem zdenerwowany stanem mojej maszyny i odpowiedziałem byle co: - Kolce nie służą do niczego. To tylko złośliwość kwiatów. Mały Książę westchnął, a po chwili milczenia powiedział urażony: - Nie wierzę ci. Kwiaty są słabe, są naiwne. One zabezpieczają się, jak mogą. Im się wydaje, że z kolcami są bardzo groźne. Nie odpowiedziałem. Mówiłem sobie w tej chwili: Jeżeli ten sworzeń nie puści, wybiję go młotkiem. Mały Książę przerwał moje myśli. - I ty sądzisz, że kwiaty... - Ale nie, nic nie sądzę. Odpowiedziałem byle co. Zajmuję się poważnymi sprawami.

16 Popatrzył na mnie zdumiony. - Poważnymi sprawami? Widział mnie stojącego z młotkiem w ręku, z palcami czarnymi od smaru, schylonego nad przedmiotem, który wydawał mu się bardzo brzydki. - Mówisz jak dorośli. Zawstydziłem się. Ale on dodał bezlitośnie: - Nie rozumiesz nic. Mieszasz wszystko. Był naprawdę bardzo rozgniewany. Potrząsał złotymi lokami, rozsypującymi się na wietrze. - Znam planetę, na której mieszka pan o czerwonej twarzy. On nigdy nie wąchał kwiatów. Nigdy nie patrzył na gwiazdy. Nigdy nikogo nie kochał. Niczego w życiu nie robił poza rachunkami. I cały dzień powtarza tak jak ty: Jestem człowiekiem poważnym, jestem człowiekiem poważnym. Nadyma się dumą. Ale to nie jest człowiek, to jest grzyb. - Co? - Grzyb! Mały Książę był blady ze złości. - Od milionów lat kwiaty mają kolce. Mimo to od milionów lat baranki jedzą kwiaty. A czy nie wydaje ci się godne wyjaśnienia, dlaczego kwiaty zadają sobie tyle trudu dla wytworzenia kolców, które nie służą do niczego? Czy wojna między kwiatami a barankami nie jest rzeczą poważną? Czy to nie jest ważniejsze niż rachunki grubego, czerwonego pana? Jeżeli ja znam jedyny kwiat, który nigdzie poza moją planetą nie istnieje, i jeżeli mały baranek może go któregoś ranka zniszczyć za jednym zamachem, nie zdając sobie sprawy z tego, co czyni, czyż nie ma to żadnego znaczenia? Poczerwieniał. Po chwili mówił dalej; - Jeśli ktoś kocha kwiat, który jest jedyny na milionach i milionach planet, tomu wystarcza do szczęścia patrzenie na gwiazdy i mówi sobie: Gdzieś tam jest mój kwiat:. Lecz jeśli baranek zje kwiat, to tak jakby wszystkie gwiazdy zgasły. I to nie jest ważne? Nie mógł mówić dłużej. Wybuchnął płaczem. Noc zapadła. Porzuciłem moje narzędzia. Kpiłem sobie z młotka, ze sworznia, z wody i ze śmierci. Na jednej gwieździe, na planecie, na mojej Ziemi był Mały Książę, którego musiałem pocieszyć. Wziąłem go na ręce i ukołysałem. Powiedziałem: - Kwiatowi, który kochasz, nie grozi niebezpieczeństwo. Narysuję ci kaganiec dla twego baranka, narysuję osłonę dla twego kwiatu... Ja...

17 Nie wiedziałem, co powiedzieć. Czułem się nieswojo. Nie wiedziałem, jak do niego przemówić, czym go pocieszyć. Świat łez jest taki tajemniczy.

18 Rozdział 8; Wkrótce poznałem lepiej ten kwiat. Na planecie Małego Księcia kwiaty były zawsze bardzo skromne, o pojedynczej koronie płatków, nie zajmujące miejsca i nie przeszkadzające nikomu. Pojawiały się któregoś ranka wśród traw i więdły wieczorem. Krzak róży wykiełkował w ciągu dnia z ziarna przyniesionego nie wiadomo skąd i Mały Książę z uwagą śledził ten pęd, zupełnie niepodobny do innych pędów. Mógł to być nowy gatunek baobabu. Lecz krzak szybko przestał rosnąć i zaczął się formować kwiat. Mały Książę, który śledził pojawienie olbrzymiego pąka, wyczuwał, iż wykwitnie z niego jakieś cudowne zjawisko, lecz róża schowana w swoim zielonym domku przygotowywała się powoli. Starannie dobierała barw. Ubierała się wolno, dopasowywała płatki jeden do drugiego. Nie chciała rozkwitnąć pognieciona jak maki. Pragnęła zjawić się w pełnym blasku swojej piękności. O, tak! Była wielką zalotnicą. Jej tajemnicze strojenie trwało wiele dni. Aż pewnego poranka - dokładnie o wschodzie słońca - ukazała się. I oto ona - która tyle trudu włożyła w swój staranny wygląd- powiedziała ziewając:

19 - Ach, dopiero się obudziłam... Przepraszam bardzo... Jestem jeszcze nie uczesana. Mały Książę nie mógł powstrzymać słów z zachwytu: - Jakaż pani jest piękna! - Prawda odpowiedziała róża cichutko. - Urodziłam się równocześnie ze słońcem. Mały Książę domyślił się, że róża nie jest zbyt skromna, lecz jakżeż była wzruszająca! - Sądzę, że czas na śniadanie - dorzuciła po chwili - czy byłby pan łaskaw pomyśleć o mnie? Mały Książę, bardzo zawstydzony, poszedł po konewkę i podał jej świeżą wodę. Wkrótce swą trochę płochliwą próżnością zaczęła go torturować. Pewnego dnia na przykład, mówiąc o swych czterech kolcach, powiedziała: - Mogą zjawić się tygrysy uzbrojone w pazury... - Nie ma tygrysów na mojej planecie - sprzeciwił się Mały Książę - a poza tym tygrysy nie jedzą trawy. - Nie jestem trawą - odparła słodko róża. - Proszę mi wybaczyć... - Nie obawiam się tygrysów, natomiast czuję wstręt do przeciągów. Czy nie ma pan parawanu? Wstręt do przeciągów to nie jest dobre dla rośliny - pomyślał Mały Książę. - Ten kwiat jest bardzo skomplikowany. - Wieczorem proszę mnie przykryć kloszem. U pana jest bardzo zimno. Złe są tu urządzenia. Tam, skąd przybyłam... Urwała. Przybyła w postaci nasienia. Nie mogła znać innych planet. Naiwne kłamstwo, na którym dała się przyłapać zawstydziło ją. Zakaszlała dwa lub trzy razy, aby pokryć zażenowanie.

20 - A ten parawan? - Ja bym przyniósł, ale pani mówiła... Wtedy róża znów zaczęła kaszleć, aby Mały Książę miał wyrzuty sumienia. W ten sposób mimo dobrej woli płynącej z jego uczucia Mały Książę przestał wierzyć róży. Wziął poważnie słowa bez znaczenia i stał się bardzo nieszczęśliwy. - Nie powinienem jej słuchać - zwierzył mi się któregoś dnia - nigdy nie trzeba słuchać kwiatów. Trzeba je oglądać i wąchać. Mój kwiat napełniał całą planetę swoją wonią, lecz nie umiałem się nim cieszyć. Historia kolców, która tak mnie rozdrażniła, powinna rozczulić... Zwierzył się jeszcze: Nie potrafiłem jej zrozumieć. Powinienem sądzić ją według czynów, a nie słów. Czarowała mnie pięknem i zapachem. Nie powinienem nigdy od niej uciec. Powinienem odnaleźć w niej czułość pod pokrywką małych przebiegłostek. Kwiaty mają w sobie tyle sprzeczności. Lecz byłem za młody, aby umieć ją kochać.

21 Rozdział 9; Sądzę, że dla swej ucieczki Mały Książę wykorzystał odlot wędrownych ptaków. Rano przed odjazdem uporządkował dokładnie planetę. Pieczołowicie przeczyścił wszystkie wulkany. Miał dwa czynne wulkany. To się bardzo przydaje do podgrzewania śniadań. Miał też jeden wulkan wygasły. Ponieważ powtarzał zwykle: - Nic nigdy nie wiadomo - więc przeczyścił także wygasły wulkan. Jeśli wulkany są dobrze przeczyszczone, palą się powoli i równo, bez wybuchów. Wybuchy wulkanów są tym, czym zapalenie sadzy w kominie. Oczywiście my, na naszej Ziemi, jesteśmy za mali, aby przeczyszczać wulkany. Dlatego też sprawiają nam tyle przykrości. Mały Książę z odrobiną smutku wyrwał także ostatnie pędy baobabów. Nie wierzył w swój powrót. Wszystkie te codzienne prace wydawały mu się tego ranka szczególnie miłe. Kiedy po raz ostatni podlał różę i już miał ją przykryć kloszem, poczuł, że chce mu się płakać. - Do widzenia - powiedział róży. Lecz ona nie odpowiadała.

22 - Do widzenia - powtórzył. Róża zakaszlała. Lecz nie z powodu kataru. - Byłam niemądra - powiedziała mu. - Przepraszam cię. Spróbuj być szczęśliwy. Zdziwił się brakiem wymówek. Stał, całkowicie zbity z tropu, trzymając klosz w powietrzu. Nie rozumiał tej spokojnej słodyczy. - Ależ tak, ja cię kocham - mówiła róża. - Nie wiedziałeś o tym z mojej winy. To nie ma żadnego znaczenia. Ale ty byłeś równie niemądry jak ja. Spróbuj być szczęśliwy. Pozostaw spokojnie tę planetę. Nie chcę ciebie więcej. - Ależ... przeciągi... - Nie jestem już tak bardzo zakatarzona. Chłodne powietrze nocy dobrze mi zrobi. Jestem kwiatem.. - Ale dzikie bestie... - Muszę poznać dwie lub trzy gąsienice, jeśli chcę zawrzeć znajomość z motylem. To podobno takie rozkoszne. Bo któż by mnie potem odwiedzał, gdy będziesz daleko... A jeśli chodzi o dzikie bestie, nie boję się nikogo. Mam kolce. -I naiwnie pokazała cztery kolce. Po chwili dorzuciła: - Nie zwlekaj, to tak drażni. Zdecydowałeś się odjechać. Idź już! Nie chciała, aby widział, że płacze. Była przecież tak dumna.

23 Rozdział 10; Planeta Małego Księcia krążyła w okolicy planetek 325, 326, 327, 328, 329, 330. Zaczął więc od zwiedzania tych planet, aby znaleźć sobie zajęcie i czegoś się nauczyć. Pierwszą zamieszkiwał Król. Ubrany w purpurę i gronostaje, siedział na tronie bardzo skromny, lecz majestatyczny. - Oto poddany! - krzyknął Król, gdy zobaczył Małego Księcia. Mały Książę spytał: - Widzisz mnie przecież po raz pierwszy, w jaki więc sposób mogłeś mnie rozpoznać? Nie wiedział, że dla królów świat jest bardzo prosty. Wszyscy ludzie są poddanymi. - Zbliż się, abym cię widział lepiej - powiedział Król, bardzo dumny, że nareszcie może nad kimś panować. Mały Książę poszukał wzrokiem miejsca, gdzie by mógł usiąść, lecz cała planeta zajęta była przez wspaniały płaszcz gronostajowy. Stał więc nadal, a ponieważ był zmęczony podróżą, ziewnął. - Etykieta nie zezwala na ziewanie w obecności króla - rzekł monarcha. - Zakazuję ci ziewać. - Nie mogę się powstrzymać - odpowiedział Mały Książę bardzo zawstydzony. - Odbyłem długą podróż i nie spałem. - Wobec tego rozkazuję ci ziewać. Od lat nie widziałem ziewających. Zaciekawia mnie ziewanie. No! Ziewaj jeszcze! To jest rozkaz. - To mnie onieśmiela... nie mogę więcej - powiedział czerwieniąc się Mały Książę.

24 - Hm, hm! - odrzekł Król. - Wobec tego... rozkazuję ci to ziewać, to... - Bełkotał chwilę i wydawał się podrażniony. Królowi bardzo zależało, aby jego autorytet był szanowany. Nie znosił nieposłuszeństwa. Był to monarcha absolutny. Ponieważ jednak był bardzo dobry, dawał rozkazy rozsądne. - Jeśli rozkażę - zwykł mówić - jeśli rozkażę generałowi, aby zmienił się w morskiego ptaka, a generał nie wykona tego, to nie będzie wina generała. To będzie moja wina. - Czy mogę usiąść? - spytał skromnie Mały Książę. - Rozkazuję ci siąść - powiedział Król, podciągając majestatycznie jedną połę gronostajowego płaszcza. Mały Książę był zdziwiony. Planeta była maleńka. Nad kim Król mógł panować? - Najjaśniejszy panie - powiedział - proszę mi wybaczyć moje pytania... - Rozkazuję ci pytać - pospiesznie powiedział Król. - Najjaśniejszy panie, kim najjaśniejszy pan rządzi? - Wszystkim - z wielką prostotą odpowiedział Król. - Wszystkim? Król dyskretnym ruchem wskazał swoją planetę, inne planety i gwiazdy. - Tym wszystkim? - spytał Mały Książę. - Tym wszystkim - odpowiedział Król, ponieważ był to monarcha nie tylko absolutny, ale i uniwersalny. - I gwiazdy najjaśniejszego pana słuchają? - Oczywiście - odrzekł Król. - Słuchają natychmiast. Nie znoszę nieposłuszeństwa. Mały Książę zachwycił się taką władzą. Gdyby on ją posiadał, mógłby widzieć jednego dnia nie czterdzieści trzy, ale siedemdziesiąt dwa, nawet sto, nawet dwieście zachodów słońca bez przesuwania krzesełka. A ponieważ był trochę smutny z powodu swej małej opuszczonej planety, ośmielił się prosić Króla o łaskę: - Chciałbym zobaczyć zachód słońca. Proszę mi zrobić przyjemność. Proszę rozkazać słońcu, aby zaszło... - Jeśli rozkażę generałowi, aby jak motyl przeleciał z jednego kwiatka na drugi, albo rozkażę mu napisać tragedię, albo zmienić się w morskiego ptaka, a generał nie wykona otrzymanego rozkazu, kto z nas nie będzie miał racji: ja czy on? - Jego Królewska Mość - odpowiedział stanowczo Mały Książę. - Słusznie. Należy wymagać tego, co można otrzymać. Autorytet opiera się na rozsądku. Jeśli rozkażesz twemu ludowi rzucić się do morza, lud się zbuntuje. Ja mam prawo żądać posłuszeństwa, ponieważ moje rozkazy są rozsądne.

25 - Więc jak jest z moim zachodem słońca? - przypomniał Mały Książę, który nigdy nie porzucał postawionego pytania. - Będziesz miał twój zachód słońca. Zarządzę go. Lecz zaczekam, w mądrości rządzenia, aż warunki będą przychylne. - Kiedy to będzie? - informował się Mały Książę. - Hm, hm! - zamruczał Król, badając gruby kalendarz. - Hm, hm, to będzie około... około... to będzie dziś wieczorem o godzinie I zobaczysz, jaki mam posłuch. Mały Książę ziewnął. Żałował straconego zachodu słońca, a poza tym już się trochę nudził. - Nie mam tu nic do roboty. Odejdę. - Nie odchodź - odpowiedział Król, który był tak dumny z posiadania poddanego. - Nie odchodź, mianuję cię ministrem. - Ministrem czego? - Hm... sprawiedliwości! - Ależ tu nie ma kogo sądzić! - Nie wiadomo - rzekł Król. - Jeszcze nie zwiedziłem mego królestwa. Jestem bardzo stary, nie mam miejsca na karocę, a chodzenie mnie męczy. - Och! Ale ja już widziałem - powiedział Mały Książę, wychylając się, aby rzucić okiem na drugą stronę planety. - Tam także nie ma nikogo... - Wobec tego będziesz sam siebie sądzić. To najtrudniejsze. Znacznie trudniej jest sądzić siebie niż bliźniego. Jeśli potrafisz dobrze siebie osądzić, będziesz naprawdę mądry. - Ja - powiedział Mały Książę - mogę się sądzić byle gdzie. Nie ma potrzeby, abym mieszkał tutaj. - Hm, hm. Zdaje mi się, że gdzieś na mojej planecie jest stary szczur. Słyszę go nocą. Będziesz mógł od czasu do czasu sądzić tego starego szczura. Będziesz go mógł skazywać na śmierć. W ten sposób życie jego będzie zależne od twojej sprawiedliwości. Lecz za każdym razem ułaskawisz go, aby go oszczędzić. Bowiem jest tylko jeden. - Nie lubię skazywać na śmierć - odpowiedział Mały Książę - i już odchodzę. - Nie - rzekł Król. Mały Książę, który skończył już przygotowania do podróży, nie chciał martwić starego monarchy. - Jeżeli Wasza Królewska Mość chce, aby rozkazy były wykonywane natychmiast, proszę mi dać rozsądny rozkaz. Niech mi na przykład Wasza Królewska Mość rozkaże odejść stąd przed upływem jednej minuty. Zdaje mi się, że okoliczności są sprzyjające...

26 Ponieważ Król nie odpowiedział, Mały Książę po chwili wahania wyruszył w drogę, wzdychając z ulgą. - Mianuję cię moim ambasadorem! - wykrzyknął jeszcze Król. Był bardzo pewny siebie. Dorośli są bardzo dziwni! - mówił sobie Mały Książę.

27 Rozdział 11; Drugą planetę zamieszkiwał Próżny. - Ach! Ach! Oto odwiedziny wielbiciela! - krzyknął, gdy tylko zauważył Małego Księcia. Albowiem według próżnych każdy spotkany człowiek jest ich wielbicielem. - Dzień dobry - powiedział Mały Książę. - Pan ma zabawny kapelusz. - Po to, aby się kłaniać - odpowiedział Próżny. - Aby się kłaniać, gdy mnie oklaskują. Niestety nikt tędy nie przejeżdża. - Ach tak? - powiedział Mały Książę, nic nie rozumiejąc. - Uderzaj dłonią w dłoń - poradził Próżny. Mały Książę uderzył dłonią w dłoń. Próżny ukłonił się skromnie, uchylając kapelusza. To jest jednak bardziej zajmujące niż odwiedziny u Króla - powiedział sobie Mały Książę. I znów zaczął klaskać. Próżny znów kłaniał się, uchylając kapelusza. Po pięciu minutach zabawy Mały Książę zmęczył się jednostajnością gry. - A co trzeba zrobić - spytał - aby kapelusz spadł? Lecz próżny nie usłyszał. Próżni słyszą tylko pochwały.

28 - Czy ty mnie naprawdę bardzo uwielbiasz? - spytał Małego Księcia. - Co to znaczy uwielbiać? - Uwielbiać to znaczy uznać mnie za człowieka najpiękniejszego, najlepiej ubranego, najbogatszego i najmądrzejszego na planecie. - Ależ poza tobą nikogo na planecie nie ma! - Zrób mi tę przyjemność: uwielbiaj mnie mimo wszystko. - Uwielbiam cię - powiedział Mały Książę, lekko wzruszając ramionami - ale co ci to daje? I ruszył w dalszą drogę. Dorośli są zdecydowanie śmieszni - powiedział sobie podczas podróży.

29 Rozdział 12; Następną planetę zajmował Pijak. Te odwiedziny trwały bardzo krótko, pogrążyły jednak Małego Księcia w głębokim smutku. - Co ty tu robisz? - spytał Pijaka, którego zastał siedzącego w milczeniu przed baterią butelek pełnych i bateria butelek pustych. - Piję - odpowiedział ponuro Pijak. - Dlaczego pijesz? - spytał Mały Książę. - Aby zapomnieć - odpowiedział Pijak. - O czym zapomnieć? - zaniepokoił się Mały Książę, który już zaczął mu współczuć. - Aby zapomnieć, że się wstydzę - stwierdził Pijak, schylając głowę. - Czego się wstydzisz? - dopytywał się Mały Książę, chcąc mu pomóc. - Wstydzę się, że piję - zakończył Pijak rozmowę i pogrążył się w milczeniu. Mały Książę zakłopotany ruszył dalej. Dorośli są naprawdę bardzo, bardzo śmieszni - mówił sobie po drodze.

30 Rozdział 13; Czwarta planeta należała do Bankiera, który w chwili przybycia Małego Księcia tak był zajęty, że nawet nie podniósł głowy. - Dzień dobry - powiedział Mały Książę. - Pański papieros zgasł. - Trzy plus dwa równa się pięć. Pięć plus siedem - dwanaście. Dwanaście i trzy - piętnaście. Dzień dobry. Piętnaście i siedem - dwadzieścia dwa. Dwadzieścia dwa i sześć - dwadzieścia osiem. Nie mam czasu zapalić. Dwadzieścia sześć i pięć - trzydzieści jeden. Och! To razem daje pięćset jeden milionów sześćset dwadzieścia dwa tysiące siedemset trzydzieści jeden. - Pięćset jeden milionów czego? - Co? Jeszcze tu jesteś? Pięćset jeden milionów... Sam już nie wiem, czego... Tak ciężko pracowałem! Jestem człowiekiem poważnym, tak nie robię niedorzeczności, nie bawię się głupstwami. Dwa i pięć... - Pięćset jeden milionów czego? - powtórzył Mały Książę, który nigdy nie porzucał raz postawionego pytania. Bankier podniósł głowę. Przez pięćdziesiąt cztery lata, odkąd mieszkam na tej planecie, trzy razy zakłócono mi spokój. Pierwszy raz, przed dwudziestu dwoma laty, zjawił się nie wiadomo skąd chrabąszcz. Tak strasznie hałasował, że zrobiłem cztery błędy w dodawaniu. Drugi raz, jedenaście lat temu, miałem atak reumatyzmu. Nie uprawiałem gimnastyki. Nie mam czasu na włóczęgę. Jestem człowiekiem poważnym. Tak. Trzeci raz... to w tej chwili. Powiedziałem więc: pięćset jeden milionów...

31 - Milionów czego? Bankier zrozumiał, że niełatwo będzie pozbyć się gościa. - Milionów tych małych rzeczy, które się widzi na niebie. - Muszek? - Ależ nie, małych, błyszczących rzeczy. - Pszczółek? - Ależ nie. Małych złotych błyskotek, o których marzą leniuchy. Lecz ja jestem człowiekiem poważnym. Tak. Nie mam czasu na marzenia. - Aha... Gwiazd? - Tak jest. Gwiazd. - I cóż ty robisz z pięciuset milionami gwiazd? - Pięćset jeden milionów sześćset dwadzieścia dwa tysiące siedemset trzydzieści jeden... jestem poważny, jestem dokładny. - I cóż ty robisz z tymi gwiazdami? - Co ja z nimi robię? - Tak. - Nic. Posiadam je. - Posiadasz gwiazdy? - Tak.

32 - Już widziałem Króla, który... - Królowie nie posiadają. Oni panują. To zupełnie co innego. - A co ci daje posiadanie gwiazd? - Bogactwo. - A cóż ci z tego, ze jesteś bogaty? - Mogę kupować inne gwiazdy, o ile ktoś je znajdzie. Ten człowiek - powiedział sobie Mały Książę - rozumuje jak mój Pijak. Pomimo tego pytał dalej: - W jaki sposób można posiadać gwiazdy? - A czyje one są? - odburknął Bankier. - Nie wiem. Niczyje. - Wobec tego są moje, ponieważ pierwszy o tym pomyślałem. - Czy to wystarcza? - Oczywiście. Jeśli znajdziesz diament, który jest niczyj, należy on do ciebie. Jeśli odkryjesz wyspę, która nie należy do nikogo, jest twoja. Jeśli zrobisz wynalazek i opatentujesz go, jest twój. Ja mam gwiazdy, ponieważ nikt przede mną nie pomyślał o tym, żeby je zagarnąć. - To prawda - rzekł Mały Książę. - A co robisz z nimi? - Zarządzam. Liczę je i przeliczam - powiedział Bankier. - To bardzo trudne. Lecz jestem człowiekiem poważnym. Mały Książę nie był jeszcze zadowolony. - Jeśli mam szal, to mogę owinąć nim szyję i zabrać go ze sobą. Jeśli mam kwiat, mogę go zerwać i zabrać ze sobą. A ty nie możesz zrywać gwiazd. - Nie, lecz mogę je umieścić w banku. - Co to znaczy? - To znaczy, że ilość mych gwiazd zapisuję na kawałku papieru. Następnie zamykam ten papier na klucz w szufladzie. - I to wszystko? - To wystarczy. To zabawne - pomyślał Mały Książę. - To poetyczne. Ale to nie jest zbyt poważne. Mały Książę miał zupełnie inne pojęcie o rzeczach poważnych, niż mają dorośli. - Ja - dorzucił jeszcze - posiadam kwiat, który podlewam codziennie. Posiadam trzy wulkany, które przeczyszczam co tydzień. Przeczyszczam także wulkan wygasły. Nigdy nic

33 nie wiadomo. Jestem pożyteczny dla wulkanów, które posiadam, dla kwiatu, który jest mój. A jaką korzyść mają z ciebie gwiazdy? Bankier otworzył usta, lecz nie znalazł odpowiedzi, więc Mały Książę ruszył w dalszą drogę. Dorośli są jednak nadzwyczajni - powiedział sobie po prostu podczas dalszej podróży.

34 Rozdział 14; Piąta planeta była bardzo interesująca. Była najmniejsza ze wszystkich. Była tak mała, że zaledwie starczyło na niej miejsca na lampę uliczną i Latarnika. Mały Książę nie umiał sobie wytłumaczyć, do czego może służyć uliczna latarnia i Latarnik gdzieś we wszechświecie, na małej planetce pozbawionej domów i ludności. Jednak powiedział sobie: Możliwe, iż ten człowiek jest niedorzeczny. Ale on jest mniej niedorzeczny niż Król, Próżny, Bankier i Pijak. Jego praca jest przynajmniej pożyteczna. Gdy zapala lampę, to tak jakby stwarzał jeszcze jedną nową gwiazdę lub kwiat. Gdy gasi lampę, to tak jakby usypiał gwiazdę lub kwiat. To bardzo ładne zajęcie. To rzeczywiście jest pożyteczne, ponieważ jest ładne. Natychmiast po wylądowaniu Mały Książę ukłonił się z szacunkiem Latarnikowi. - Dzień dobry. Dlaczego przed chwilą zgasiłeś swą lampę? - Taki rozkaz - odpowiedział Latarnik. - Dzień dobry. - Cóż to znaczy rozkaz?

35 - Rozkaz gaszenia lampy. Dobry wieczór. Zapalił lampę. - Dlaczego zapaliłeś? - Taki jest rozkaz - odpowiedział Latarnik. - Nie rozumiem - rzekł Mały Książę. - Nic tu nie ma do rozumienia. Rozkaz jest rozkazem. Dzień dobry. Zgasił lampę. Następnie otarł sobie czoło chustką w czerwoną kratę. - Mam straszną pracę. Kiedyś miała ona sens. Gasiłem latarnię rano, a zapalałem wieczorem. W dzień mogłem odpoczywać, a w nocy spałem... - A czy teraz zmienił się rozkaz? - Rozkaz się nie zmienił. Na tym polega tragizm sytuacji. Z roku na rok planeta obraca się szybciej, a rozkaz się nie zmienia. - Więc? - spytał Mały Książę. - Więc dzisiaj, gdy planeta robi obrót w ciągu minuty, nie mam chwili odpoczynku. W ciągu każdej minuty muszę zapalić latarnię i zgasić ją! - U ciebie dzień trwa jedną minutę! Jakie to zabawne! - To wcale nie jest zabawne - powiedział Latarnik. - Już minął miesiąc, odkąd rozmawiamy. - Miesiąc? - Tak. Trzydzieści minut - trzydzieści dni. Dobranoc. Zapalił lampę. Mały Książę przyjrzał się Latarnikowi i poczuł sympatię dla tego człowieka, który tak wiernie wypełniał rozkaz. Przypomniał sobie zachody słońca na własnej planecie, kiedy podziwiał je wciąż na nowo, przesuwając tylko krzesełko. Chciał pomóc swemu przyjacielowi. - Czy wiesz... Znam sposób, dzięki któremu mógłbyś w dowolnej chwili odpocząć. - Zawsze chciałby odpoczywać - odrzekł Latarnik. Bowiem można być jednocześnie obowiązkowym i leniwym. - Twoja planeta jest tak mała, ze trzema krokami możesz ją okrążyć. Wystarczy, abyś szedł powoli i stale był w świetle słońca. Gdy zechcesz odpocząć, będziesz szedł przed siebie i dzień będzie trwać tak długo, jak długo zechcesz. - Niewiele mi to da - powiedział Latarnik - najbardziej lubię spać. - Szkoda - powiedział Mały Książę. - Szkoda - powiedział Latarnik. - Dzień dobry.

36 I zgasił lampę. Podczas dalszej podróży Mały Książę powiedział sobie: Tym człowiekiem pogardzaliby wszyscy, i Król, i Próżny, i Pijak, i Bankier. Mimo to on jeden nie wydaje mi się śmieszny. A to prawdopodobnie dlatego, że nie zajmuje się tylko sobą. Westchnął z żalu i mówił sobie jeszcze: Tylko ten człowiek mógłby być moim przyjacielem. Lecz jego planeta jest rzeczywiście za mała. Nie ma miejsca dla dwóch... Mały Książę nie chciał się przyznać, że tym, co najbardziej pociągało go w tej błogosławionej planecie, było przede wszystkim tysiąc czterysta czterdzieści zachodów słońca w ciągu dwudziestu czterech godzin.

37 Rozdział 15; Szósta planeta była dziesięć razy większa. Mieszkał na niej Starszy Pan, który pisał olbrzymie księgi. - Proszę! Oto badacz! - wykrzyknął, ujrzawszy Małego Księcia. Mały Książę usiadł za stołem, lekko dysząc. Bardzo długo już podróżował. - Skąd przybywasz? - zagadnął go Starszy Pan. - Co to za gruba księga? - spytał Mały Książę. - Co pan tu robi? - Jestem geografem - odpowiedział Starszy Pan. - Co to znaczy geograf? Jest to uczony, który wie, gdzie znajdują się morza, rzeki, miasta, góry i pustynie. - To bardzo ciekawe - powiedział Mały Książę. - Nareszcie odkryłem pożyteczne zajęcie! I rozejrzał się po planecie geografa. Nigdy jeszcze nie widział tak wspaniałej planety. - Pańska planeta jest bardzo ładna. Czy są na niej oceany? - Nie mogę tego wiedzieć - odpowiedział geograf. - Ach... - Mały Książę był rozczarowany. - A góry? - Nie mogę tego wiedzieć - powiedział geograf.

38 - A miasta, rzeki, pustynie? - Tego też nie mogę wiedzieć - odparł geograf. - Ależ pan jest geografem?! - To prawda - rzekł geograf - lecz nie jestem badaczem. Bardzo brak mi badaczy. Zadanie geografa nie polega na liczeniu miast, rzek, gór, oceanów i pustyń. Geograf jest zbyt ważną osobistością, aby mógł pozwolić sobie na łazikowanie. On nie opuszcza swego biura, lecz przyjmuje badaczy, wypytuje i notuje ich spostrzeżenia. A gdy uwagi któregoś uzna za interesujące, wtedy każe robić wywiad o moralności danego badacza. - Po co? - Ponieważ kłamiący badacz wywołałby katastrofy w księgach geografii. A także badacz, który zbyt dużo pije. - A dlaczego? - pytał Mały Książę. - Ponieważ pijany widzi podwójnie, więc geograf zanotowałby dwie góry w miejscu, gdzie jest tylko jedna. - Znam kogoś - rzekł Mały Książę - kto byłby bardzo złym badaczem. - To bardzo możliwe. Kiedy więc moralność badacza wydaje się zadowalająca, sprawdza się prawdziwość jego odkrycia. - Sprawdza się na miejscu? - Nie. To zbyt skomplikowane. Żąda się od badacza dowodów. Gdy na przykład chodzi o odkrycie wielkiej góry, żąda się, a by dostarczył wielkich kamieni. Nagle geograf ożywił się: - Ależ ty przybywasz z daleka! Jesteś badaczem! Opisz mi twoją planetę! Geograf otworzył księgę i zaostrzył ołówek. Raport badacza zapisuje się najpierw ołówkiem, a po dostarczeniu dowodów prawdziwości odkrycia - przepisuje się piórem. - Więc? - zapytał geograf. - Och, u mnie wcale nie jest ciekawie - odpowiedział Mały Książę. - Planeta jest bardzo mała. Mam trzy wulkany. Dwa czynne i jeden wygasły. Ale nigdy nic nie wiadomo. - Nigdy nic nie wiadomo - powtórzył geograf. - Mam też kwiat. - Kwiaty nas nie interesują. - A dlaczego? To najładniejsze z istniejących rzeczy! - Ponieważ kwiaty są efemeryczne. - Co znaczy efemeryczne?

39 - Księgi geografii są księgami najbardziej cennymi ze wszystkich ksiąg. Nigdy nie tracą aktualności. Bardzo rzadko zdarza się, aby góra zmieniła miejsce. Bardzo rzadko zdarza się, aby ocean wysechł. My opisujemy rz e czy wieczne. - Lecz wygasły wulkan może się obudzić - przerwał Mały Książę. - Co to znaczy efemeryczny? - Dla nas jest obojętne, czy wulkan jest czynny, czy wygasły - rzekł geograf. - Nam chodzi o górę, a góra się nie zmienia. - Co znaczy efemeryczny? - powtórzył Mały Książę, który nigdy w życiu nie porzucił raz postawionego pytania. - Znaczy to zagrożony bliskim unicestwieniem / - Mojej róży grozi bliskie unicestwienie? - Oczywiście. Moja róża jest efemeryczna - powiedział do siebie Mały Książę - i ma tylko cztery kolce dla obrony przed niebezpieczeństwem. A ja zostawiłem ją zupełnie samą... To był jego pierwszy odruch żalu. Mimo to zapytał odważnie: - Co radzi mi pan zwiedzić? - Planetę Ziemię - odpowiedział geograf. - Ma dobrą sławę. Mały Książę ruszył w dalszą drogę, myśląc o swojej róży.

40 Rozdział 16; Siódmą planetą była Ziemia. Ziemia nie jest byle jaką planetą. Liczy sobie stu jedenastu królów (nie pomijając oczywiści królów murzyńskich), siedem tysięcy geografów, dziewięćset tysięcy bankierów, siedem i pół miliona pijaków, trzysta jedenaście milionów próżnych - krótko mówiąc: około dwóch miliardów dorosłych. Aby łatwiej wam było pojąć, jak wielka jest Ziemia, powiem wam, że przed wynalezieniem elektryczności trzeba było zatrudniać na wszystkich sześciu kontynentach całą armię latarników, złożoną z czterystu sześćdziesięciu dwóch tysięcy pięciuset jedenastu osób. To był wspaniały widok - gdy się patrzyło z pewnej odległości. Ruchy tej armii były podobne do baletu. Pierwsi zaczynali pracę latarnicy Nowej Zelandii i Australii, którzy potem szli spać. Następnie do tańca wstępowali latarnicy Chin i Syberii. I oni po pewnym czasie kryli się za kulisami. Wtedy przychodziła kolej na latarników Rosji i Indii. Potem Afryki i Europy. Potem Ameryki Południowej. Następnie Ameryki Północnej. I nigdy nie pomylono porządku wchodzenia na scenę. To było wspaniałe. Tylko latarnik jedynej lampy na Biegunie Północnym i jego kolega latarnik jedynej lampy na Biegunie Południowym prowadzili niedbałe i próżniacze życie: pracowali dwa razy w roku.

41 Rozdział 17; Zdarza się czasem, że chcąc być dowcipnym, popełniamy małe kłamstwa. Nie byłem bardzo uczciwy, gdy opowiadałem wam o latarnikach. Obawiam się, że ci, którzy nie znają naszej planety, będą mieli o niej fałszywe zdanie. Ludzie zajmują na Ziemi bardzo mało miejsca. Gdyby dwa miliardy mieszkańców Ziemi stanęło razem - jeden przy drugim, jak na wiecu - to zmieściliby się z łatwością na publicznym placu o dwudziestu milach długości i dwudziestu milach szerokości. Można by więc całą ludzkość stłoczyć na maleńkiej wysepce Oceanu Spokojnego. Oczywiście dorośli wam nie uwierzą. Oni wyobrażają sobie, że zajmują dużo miejsca. Wydaje się im, że są tak wielcy jak baobaby. Więc poradźcie im, aby zrobili obliczenia. Kochają się w cyfrach: to im się spodoba. Lecz my nie traćmy czasu na ćwiczenie, które zadaje się za karę. To jest zbyteczne. Wy mi wierzycie. Po przybyciu ba Ziemię Mały Książę był bardzo zdziwiony, nie widząc żywej duszy. Przestraszył się, myśląc, że zabłądził, gdy wtem żółtawy pierścień poruszył się na piasku. - Dobry wieczór - rzekł Mały Książę na wszelki wypadek. - Dobry wieczór - powiedziała żmija. - Na jaką planetę spadłem? - spytał Mały Książę. - Na Ziemię, do Afryki. - Ach... więc Ziemia nie jest zaludniona? - Jesteśmy na pustyni. Na pustyni nikogo nie ma. Ziemia jest wielka - odrzekła żmija. Mały Książę usiadł na kamieniu i wzniósł oczy ku niebu.

42 - Zadaję sobie pytanie - powiedział - czy gwiazdy świecą po to, aby każdy mógł znaleźć swoją?... Popatrz na mojąplanetę. Jest dokładnie na nami. Ale jak bardzo daleko! - Jest piękna - odrzekła żmija. - Po co tu przybyłeś? - Mam pewne trudności z różą - powiedział Mały Książę. - Ach tak... - rzekła żmija. I oboje umilkli. - Gdzie są ludzie? - zaczął znowu Mały Książę. - Czuję się trochę osamotniony w pustyni... - Wśród ludzi jest się także samotnym - rzekła żmija. Mały Książę przyglądał jej się przez dłuższy czas. - Jesteś zabawnym stworzeniem - rzekł wreszcie - cienka jak palec... - Ach, jestem znacznie potężniejsza niż palec króla - powiedziała żmija. Mały Książę uśmiechnął się: - Nie jesteś zbyt potężna... Nie masz nawet łapek... nawet nie możesz podróżować... - Mogę cię unieść dalej niż okręt - rzekła żmija i owinęła się wokół kostki Małego Księcia na podobieństwo złotej bransolety. - Tego, kogo dotknę, odsyłam tam, skąd przybył - dodała. Lecz ty jesteś niewinny i przybywasz z gwiazdy...

43 Mały Książę nie odpowiedział. - Wzbudzasz we mnie litość, taki słaby na granitowej Ziemi... Mogę ci w przyszłości pomóc, gdy bardzo zatęsknisz za twą planetą. Mogę... - Och, bardzo dobrze zrozumiałem - odpowiedział Mały Książę - ale dlaczego mówisz ciągle zagadkami? - Rozwiązuję zagadki - rzekła żmija. I oboje umilkli.

44 Rozdział 18; Przechodząc przez pustynię, Mały Książę spotkał tylko jeden kwiat... Kwiat o trzech płatkach, nędzny kwiat... - Dzień dobry - powiedział Mały Książę. - Dzień dobry - odrzekł kwiat. - Gdzie są ludzie? - grzecznie zapytał Mały Książę. Kwiat widział kiedyś przechodzącą karawanę. - Ludzie? Jak sądzę istnieje sześciu czy siedmiu ludzi. Widziałem ich przed laty. Lecz nigdy nie wiadomo, gdzie można ich odnaleźć. Wiatr nimi miota. Nie mają korzeni - to im bardzo przeszkadza. - Do widzenia - rzekł Mały Książę. - Do widzenia - odpowiedział kwiat.

45 Rozdział 19; Mały Książę wspiął się aż wysoką górę. Jedynymi górami, które dotychczas znał, były sięgające mu kolan wulkany. Wygasły wulkan służył mu jako krzesełko. Z tak wysokiej góry jak ta - powiedział sobie - zobaczę od razy całą planetę i wszystkich ludzi... Lecz nie zobaczył nic poza ostrymi skałami. - Dzień dobry - powiedział na wszelki wypadek. - Dzień dobry... Dzień dobry... Dzień dobry - odpowiedziało echo. - Kim jesteście? - spytał Mały Książę. - Kim jesteście... Kim jesteście... Kim jesteście... - powtórzyło echo. - Bądźcie mymi przyjaciółmi, jestem samotny - powiedział. - Jestem samotny... jestem samotny... jestem samotny... - odpowiedziało echo. Jakaż to zabawna planeta - pomyślał Mały Książę. - zupełnie sucha, spiczasta i słona, a ludziom brak fantazji. Powtarzają to, co im się mówi... Na mojej gwiazdce miałem różę: ona zawsze mówiła pierwsza...

46 Rozdział 20; W końcu jednak zdarzyło się, że po długiej wędrówce poprzez piaski, skały i śniegi Mały Książę odkrył drogę. A drogi prowadzą zawsze do ludzi. - Dzień dobry - powiedział. Był w ogrodzie pełnym róż. - Dzień dobry - odpowiedziały róże. Mały Książę przyjrzał się im. Bardzo były podobne do jego róży. - Kim jesteście? - zapytał zdziwiony. - Jesteśmy różami - odparły róże. - Ach... - westchnął Mały Książę. I poczuł się bardzo nieszczęśliwy. Jego róża zapewniała go, że jest jedyna na świecie. A oto tu, w jednym ogrodzie, jest pięć tysięcy podobnych! Byłaby bardzo zdenerwowana... - pomyślał - kaszlałaby straszliwie i udawałaby umierającą, aby pokryć zmieszanie. A ja musiałbym udawać, że ją pielęgnuję, bo w przeciwnym razie umarłaby rzeczywiście, aby mnie tym upokorzyć... Później mówił sobie dalej: Sądziłem, że posiadam jedyny na świecie kwiat, a w rzeczywistości mam zwykłą różę, jak wiele innych. Posiadanie róży i trzech wulkanów sięgających mi do kolan, z których jeden prawdopodobnie wygasł na zawsze, nie czyni ze mnie potężnego księcia... I zapłakał, leżąc na trawie.

# data[].attributes.attachment_link.title
Antoine de Saint-Exupéry Mały Książę - PDF Darmowe pobieranie

# data[].attributes.attachment_link.description
1 Antoine de Saint-Exupéry Mały Książę Przepraszam wszystkie dzieci za poświęcenie tej książki dorosłemu. Mam ważne ku temu powody: ten dorosły jest moim najlepszym przyjacielem na świecie. Drugi powód: ten dorosły potrafi zrozumieć wszystko, nawet książki dla dzieci. Mam też trzeci powód: ten dorosły znajduje się we Francji, gdzie cierpi głód i chłód.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Empik Go:  Young Adult, dzieci i lektury

# data[].attributes.attachment_link.title
Antoine de Saint-Exupery "Mały Książę" audiobook

# data[].attributes.body
Temat: Opowiadanie na podstawie baśni lub legendy.

Skoro przypomnieliście sobie zasady kompozycji opowiadania twórczego, czas na opowiadanie na podstawie lub na motywach innego utworu.
Przygotujcie podręczniki na str. 216.
Przeczytajcie informacje dotyczące dzisiejszego tematu str.216-217.
Zapoznajcie się z materiałami dodatkowymi z ostatniej lekcji, jeśli jeszcze tego nie zrobiliście.

1. Przypomnij treść baśni O rybaku i złotej rybce

# data[].attributes.headline
"Bajka o rybaku i rybce" Aleksander Puszkin

# data[].attributes.subject
"Bajka o rybaku i rybce" Aleksander Puszkin

# data[].attributes.body
Temat: Złota rybka w wehikule czasu.

Wykonaj pisemnie zad. 4 str. 218.

Konstruując ramowy plan wydarzeń pamiętaj o konsekwencji stosowania formy. Piszemy albo w formie zdań, albo w formie równoważników. Np.
1. Rybak ujrzał rybkę. - zdanie
1. Ujrzenie rybki przez rybaka. - równoważnik
Nie mieszamy form!

Zdjęcie zapisanego planu wydarzeń wysyłacie na mojego maila do poniedziałku 06.04.

# data[].attributes.headline
Przykładowy plan ramowy i szczegółowy - budowa

# data[].attributes.subject
Przykładowy plan ramowy i szczegółowy - budowa

# data[].attributes.body
Temat: Powtórka z baśni i legend.

Kolejna lekcja z pracą twórczą przed Wami. Dzisiaj potrzebujecie zeszytów ćwiczeń i oczywiście podręczników z wiadomościami dotyczącymi ostatniego tematu.

Wytężcie siły, otwórzcie umysły i uruchomcie wyobraźnię.
Przed Wami ćw. 2 str.133, 4 str. 134, 5 str. 135 (zeszyt ćwiczeń).

Powodzenia i miłego weekendu po wykonaniu zadań :) Pozdrawiam!

# data[].attributes.attachment_link.description
Baśń, legenda, mit. Rozpoznajemy cechy gatunkowe. Baśń to fantastyczny utwór niewielkich rozmiarów, w którym występują nieprawdopodobne postacie, przedmioty i zdarzenia. Przyroda w baśni ma często cechy ludzkie. Bohaterowie zestawiani są w pary o przeciwstawnych charakterach i

# data[].attributes.body
Temat: Baśń na motywach baśni? Praca twórcza.

W ubiegłym tygodniu miałeś zadanie przenieść złotą rybkę w XXI wiek i przygotować plan współczesnej wersji baśni  O rybaku i złotej rybce. Dzisiaj wykorzystaj przygotowane informacje. Zajrzyj na padlet, przypomnij jeszcze raz cechy gatunkowe baśni - masz je w materiałach dodatkowych.

Polecenie : Napisz współczesną wersję baśni o złotej rybce.

Twoje zadanie to napisanie baśni, więc pamiętaj o:
- nadaniu tytułu
- początku typowym dla baśni
- optymistycznym zakończeniu
- nieokreślonych czasie i miejscu zdarzeń ( jak to zrobisz, zależy od Twojej wyobraźni)
- przedmiotach magicznych i postaciach fantastycznych
- typowych motywach, które występują w baśniach. Może wykorzystasz jakiś popularny baśniowy motyw: np. wędrowny albo walki dobra ze złem?

Życzę Wam owocnej pracy. Na efekty Waszej twórczej działalności czekam do czwartku 09.04.20. Prace w programie word lub w formie zdjęcia prześlijcie na mojego maila. W razie trudności czy pytań, piszcie.

W ramach drugiej godziny lekcyjnej uczniowie klasy 6a samodzielnie pracują nad ostateczną wersją współczesnej baśni o złotej rybce.

# data[].attributes.body
Temat: Współczesna wersja baśni o złotej rybce - praca twórcza uczniów.

W ramach drugiej godziny lekcyjnej uczniowie samodzielnie pracują nad ostateczną wersją współczesnej baśni o złotej rybce.

# data[].attributes.body
Temat: Czas na podsumowanie. Muzea w sieci.

Dzisiaj praca własna. Czas zebrać wiedzę zdobytą w ostatnich tygodniach.

1. Przeczytaj tekst zamieszczony w podręczniku na str. 235.
2. Wykonaj zadania do tekstu, wpisując do zeszytu prawidłowe odpowiedzi (1,2,3 str. 236).
3. Przypomnij zasady interpunkcji oraz pisowni wyrazów z -ą i ę z ostatnich lekcji i wykonaj zad. 6,7 str. 236.
4. Zad. 8 to praca dla chętnych. Zdjęcia zadania dla chętnych przesyłacie do czwartku 16.04

# data[].attributes.body
Temat: Być w mocy dobrych uczynków.

Przyjrzyj się obrazowi zamieszczonemu w podręczniku na str. 237.

Przyjrzyj się dokładnie postaciom ukazanym na obrazie, zwróć uwagę na szczegóły ich wyglądu. Co znajduje się na pierwszym planie obrazu? Zapoznaj się z tytułem dzieła.

Zastanów się nad poleceniem 1,2 do obrazu. Pisemnie odpowiedz na pytanie 3,4 str. 237.

# data[].attributes.body
Temat: Biblijny początek świata.

O powstaniu świata wg Starego testamentu mówiliśmy w ubiegłym roku. Przeczytaj fragment Kasięgi Rodzaju zamieszczony w podręczniku na str. 238. Zapoznaj się z informacjami na temat Biblii umieszczonymi w lewym dolnym rogu.

Pisemnie w ramach utrwalenia wiadomości wykonaj zad. 1 str. 240.

Zastanów się i odpowiedz pisemnie na pyt. 6 str. 241.

Przeczytaj wyjaśnienie terminu „powtórzenie” str. 241, naucz się go. Ustnie wykonaj polecenie 3 str. 240.

# data[].attributes.attachment_link.title
STWORZENIE ŚWIATA | Stary Testament | Odcinek 1 | Bajka po polsku | Serial animowany dla dzieci

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Poetka, prozaiczka, librecistka, tłumaczka, aktorka i inscenizatorka teatralna. Autorka dramatów, słuchowisk radiowych, utworów satyrycznych, piosenek, oratoriów, misteriów religijnych oraz książek dla dzieci i młodzieży. Urodziła się 25 marca 1928 roku w Łodzi. Zmarła 17 czerwca 2018 roku w Warszawie.

- Poetka, prozaiczka, librecistka, tłumaczka, aktorka i inscenizatorka teatralna.

Wszechstronna, twórcza i niespożycie żywotna pisarka niemal w przededniu jubileuszu swoich 90. urodzin opublikowała zbiorek "Moje żarty", obejmujący utwory z lat 1957-1987. A niewiele wcześniej - tomik poetycki "Jeszcze 37 wierszy".

Jej dorobek to ponad 50 tomów wierszy. Obok zbiorów przepojonych egzystencjalną refleksją: "Stukam, pukam", "Boże umieranie", "Cykuta", "Zawiązki", regularnie publikuje zbiory wierszy satyrycznych: "Fatum na zakręcie", "Jonasz, czyli miara epoki" czy "Trefnisiem będąc". Niewinnie dowcipne wiersze sprzed lat nabrały dziś zgoła innych znaczeń, co w wyborze "Moje żarty" znajduje potwierdzenie w inskrypcji na okładce, iż: "nie mają żadnych powiązań z dzisiejszymi wydarzeniami i postaciami, a ewentualne zbieżności są zwykłym nieporozumieniem".

Z pewnością, skoro np. "Bajka dla brzydkich kaczątek" jest opowieścią o ambitnym przedstawicielu gatunku i przeciwnie niż u Andersena: "kiedy nadeszła pora/ wyrosło coś/ na kształt paskudnego kaczora.// Który powiada, że sam/ świadomego dokonał wyboru/ gdyż łabędziom daleko! o!/ do Zdrowej Urody Kaczorów!" - pochodzi ze zbioru "Na ten słodki czas" z 1981 roku.

Inny motyw odnajdujemy w "Kłamstwie gołębim" z 1987 roku: "Po omacku/ zaplątane w zdartych sztandarach/ idą ślepe obie:/ SPRAWIEDLIWOŚĆ/ WIARA.// My za nimi -/ czujny tłum naprawiaczy - zachwiani ich śladem kaczym".

Wiedzę Joanna Kulmowa zgłębiała podczas niemieckiej okupacji na tajnych kompletach. Po wojnie zaczęła studiować historię na Uniwersytecie Łódzkim, wkrótce jednak przeniosła się na studia aktorskie. Jako aktorka po raz pierwszy stanęła na scenie łódzkiego Teatru Powszechnego jeszcze jako studentka w 1951 roku.

W 1956 roku Joanna Kulmowa - po uzyskaniu absolutorium na Wydziale Reżyserii w Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie - zadebiutowała własną inscenizacją w Teatrze Ziemi Łódzkiej. Ostatecznie uroki sceny i ekranu poświęciła dla kariery pisarskiej. W wydawnictwie Nasza Księgarnia była redaktorką działu teatralnego (1955), w gdańskim Teatrze Wybrzeże objęła funkcję kierownika literackiego (1962-1963).

A teraz fraszka: "oto co mi się marzy: ujrzeć z powrotem maski zamiast twarzy"... Napisała ją Kulmowa, przyjaciółka moja i poetka grubo niedoceniana, z którą nie wiem, czybym Cię poznała, może zresztą tak... - pisała Wisława Szymborska do Kornela Filipowicza, w liście z Paryża datowanym 8 lipca 1968 roku.

Znaczącą część twórczości Joanny Kulmowej stanowiły utwory adresowane do młodych odbiorców. Wydała tomiki wierszy dla dzieci, między innymi "Śpiew lasu", "Wiersze dla Kaji", "Zasypianki", "Krześlaki z rozwianą grzywą", "Niebo nad miastem", "Zgubione światełko".

W jej poezji dla najmłodszych ciepły liryzm łączy się z humorem. Autorka chętnie stosuje eksperymenty słowne, odwołuje się do świata dziecięcych przeżyć i wyobraźni. Zachowując własny, charakterystyczny styl nadaje wierszom postać refleksyjnej zadumy nad światem.

Jako prozaik wydała m.in. fantazyjnie powieści: "Wio, Leokadio" i "Stacja "Nigdy w Życiu"" śmiało wiodące nastoletnich czytelników w gąszcz problemów współczesnego świata, a w "Sercu jak złoty gołąb" stworzyła nowy typ metaforycznej baśni dla dzieci.

Świeżość wyobraźni, dowcip o odcieniu groteskowym, sprawnie opanowane rzemiosło, różnorodność tonacji lirycznych - te cechy poezji Kulmowej stanowią o jej odrębności, o specyfice talentu. Można tu odnaleźć pokrewieństwa z żartobliwą i różnobarwną poezją skamandrytów, z ich liryczną zmiennością, z ich ekwilibrystyką nastrojów" - pisał o niej Włodzimierz Maciąg w "Małym słowniku pisarzy polskich" cz. II, Warszawa 1981.

Poetka niepokornie deklarująca we fraszce "Wybór": "Wolę cykutę// niźli pokutę", pod koniec lat 70. podjęła współpracę ze środowiskami opozycyjnymi.

Publikowała wiersze w drugoobiegowym "Zapisie", "Pulsie", "Jedności", "Obrazie" etc. Od sierpnia 1980 roku angażowała się w działania opozycji - m.in. była autorką wiersza "Chwała", krzepiącego strajkujących pracowników Zarządu Portu Szczecin (od 1983: ZP Szczecin-Świnoujście), umieszczanego jako motto portowej prasy podziemnej ("Komunikat", "CDN") oraz na pomniku "Solidarności" w Porcie. Inny jej wiersz umieszczono na tablicy pamiątkowej poświęconej ofiarom zajść w 1982 roku w Lubinie.

W latach 1961-1996 wraz z mężem Janem Kulmą - reżyserem, muzykiem, filozofem - mieszkała w Strumianach k. Stargardu Szczecińskiego. Po wyprowadzce do Warszawy małżonkowie ofiarowali Bibliotece Głównej Uniwersytetu Szczecińskiego liczne pamiątki (obrazy, zabytkowe meble, książki) wykorzystane do stworzenia tzw. Sali Strumiańskiej, miejsca spotkań autorskich, promocji książek i wydarzeń kulturalnych.

Wspólnie z mężem była organizatorką wydarzeń artystycznych Tygodni Kultury Chrześcijańskiej. Kulmowie założyli m.in. chór i teatr dziecięcy przy parafii w Poczerninie. W latach 1996-1998 Joanna Kulmowa pełniła m.in. funkcję prezesa stołecznego oddziału Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

Badaniem jej twórczości zajęła się Urszula Chęcińska, autorka monografii "Poetka i paidia. O muzie dziecięcej Joanny Kulmowej", a także redaktorka publikacji "Dziecko i jego światy w poezji dla dzieci", będącej zapisem konferencji naukowej zorganizowanej z okazji 65. rocznicy urodzin poetki.

Paradoks własnego uwikłania w cywilizacyjny pejzaż współczesności Joanna Kulmowa ujawniła w genialnie samokrytycznym wierszu "Głębia", z tomu "Trefnisiem będąc".

Czy myśl jeżeli własna
aż tak musi być niejasna?

Po to zagłębia się w sobie
by do innych myśli nie dobiec?

Na to się wikła i gmatwa
żebyśmy mówili: niełatwa?

Rzęsą metafor zarosła
żebyśmy o niej: wzniosła?

A gdy się już oczyści uściśli
to już koniec głębi dla myśli?

Więc tysiącem znaczeń się osłania
po bezmierne
NIC
Do przekazania?

Oby wszystkim ludziom pióra udało się przekazać choć tyle NIC, co autorce "Karmanioli".

Twórczość

Książki (wybór)

1957 - "Fatum na zakręcie"

1959 - "Stukam, pukam"

1961 - "Co piszczy w trawie?"

1962 - "Boże umieranie"

1964 - "Lokomotywiątko"

1965 - "Deszczowa muzyka"

1965 - "Kameleon"

1965 - "Wio, Leokadio"

1967 - "Cykuta"

1967 - "Jonasz, czyli miara epoki"

1967 - "Stacja "Nigdy w życiu""

1967 - "Śpiew lasu"

1968 - "Młode listki"

1969 - "Ballady starostrumiańskie"

1969 - "Gdyby..."

1970 - "Wiersze dla Kaji"

1971 - "Aporemy czyli Rozmyślania przed lustrem"

1971 - "Trzy"

1972 - "Zasypianki"

1973 - "Jak Pan Jezusek Cierniowy po świecie przepatrywał"

1973 - "Kolory"

1973 - "Moje wiersze"

1973 - "Różne rzeczy Hilarego"

1975- "Plama"

1977 - "Mysz jak nie mysz"

1978 - "Krześlaki z rozwianą grzywą"

1978 - "Trefnisiem będąc"

1979 - "Moje próżnowanie"

1979 - "Zawiązki"

1981 - "Na ten słodki czas"

1981 - "Zasypianki nowe"

1982 - "Rzeczy niepotrzebne"

1984 - "Serce jak złoty gołąb"

1986 - "Niebo nad miastem"

1987 - "Kłamstwo gołębie"

1988 - "Kto?"

1988 - "Wiersze wybrane: 1954-1979"

1988 - "Zagapienie"

1988 - "Zimowe słowiki"

1990 - "Błękit"

1990 - "Zgubione światełko"

1991 - "Bajki skrzydlate"

1993 - "Garbata modlitwa"

1993 - "Wewnątrz snów"

1995 - "Ciułanie siebie"

1998 - "Dębołki"

1998 - "Kradzione: Pięć poematów"

1998 - "Psalm toastu"

2000 - "Moja pełnia, czyli wiersze lubiane"

2000 - "Wybór wierszy dla dzieci"

2001 - "Topografia myślenia"

2004 - "Strumiańskie wędrowanie"

2005 - "Niefruwak Piechotny"

2005 - "Pan Przekorneliusz"

2006 - "Co się komu śni, a nawet i nie śni"

2006 - "Różne takie modlitewki"

2010 - "Piosenka miastu mojemu, czyli pamiętnik poetycki"

2013 - "Co drzemie w nas"

2013 - "Nibywszystko"

2014 - "...prośba o nieskończenie..."

2015 - "Moje zasypianki"

2016 - "Echa śpiące"

2017 - "Jeszcze 37 wierszy"

2017 - "Moje żarty"

Teatr (wybór)

Dramaty (z datą pierwszego wystawienia)

1964 - "Brewerie czartowskie", Teatr Polski, Bydgoszcz, premiera: 19 lipca 1964

1969 - "Trochę więcej - trochę mniej, czyli sen nocy wiosennej", Teatr Lalki i Aktora Baj Pomorski, Toruń, premiera: 26 października 1969

1972 - "Ballada o niesłychanej wojnie kaszanej", Teatr Lalek Pleciuga, Szczecin, premiera: 2 grudnia 1972

1979 - "Wielki mały król", Teatr im. Juliusza Osterwy, Lublin, premiera: 13 maja 1979

1981 - "Historia o ptaku Cis", Teatr Lalek Banialuka, Bielsko-Biała, premiera: 16 maja 1981

1983 - "Wio, Leokadio", Opolski Teatr Lalki i Aktora im. Alojzego Smolki, Opole, premiera: 1 czerwca 1983

1987 - "Serce jak złoty gołąb", Teatr Lalek Banialuka, Bielsko-Biała, premiera: 27 marca 1987

1989 - "Bałwan i róża", Państwowy Teatr Lalki Tęcza, Słupsk, premiera: 30 września 1989

1993 - "Pociąg do Betlejem, czyli 715 zaginął", Wrocławski Teatr Lalek, Wrocław, premiera: 5 grudnia 1993

1993 - "Mirra, kadzidło, złoto", Teatr Dzieci Zagłębia, Będzin, premiera: 19 grudnia 1993

1996 - "Niewielki niemały król", Teatr Polski, Bielsko-Biała, premiera: 30 listopada 1996

1999 - "Szukam", Teatr 2.Strefa, Warszawa, premiera: 25 października 1999

2000 - "Joanna Skrzydlata", Teatr im. Hansa Christiana Andersena, Lublin,

premiera: 24 września 2000

2001 - "A nad nami anioły", Teatr 2. Strefa, Warszawa, premiera: 19 stycznia 2001

2006 - "Sarasafiksata, czyli ucieszny moralitet nie tylko o zwierzętach", Teatr im. Hansa Christiana Andersena, Lublin, premiera: 25 lutego 2006

2016 - "Tuliluli", Teatr Pinokio, Łódź, premiera: 28 października 2016

Teatr Polskiego Radia (wybór)

1976 - "Bałwan i róża", premiera: 1 stycznia 1976

1976 - "Antygona czterdzieści trzy", premiera: 6 września 1976

1977 - "Niebo nad miastem", premiera: 1977

1977 - "Ziarno słońca", premiera: 29 maja 1977

1977 -"Niobe z Rogu Nawrotu", premiera: 6 listopada 1977

1977 - "Świerczynowy świerszcz", premiera: 25 grudnia 1977

1977 - "Jasełka", premiera: 26 grudnia 1977

1979 - "Baw się ze mną", premiera: 8 kwietnia 1979

1979 - "Poczciwy, oswojony świat", premiera: 16 kwietnia 1979

1979 - "Prorok baru mlecznego", premiera: 8 lipca 1979

1981 - "Ślepy zajazd", premiera: 3 lipca 1981

1990 - "Ta cholerna promienność", premiera: 20 września 1990

2001 - "Aniołowie się radują", premiera: 12 stycznia 2001

2006 - "Pomyłka", premiera: 5 marca 2006

2006 - "Ramolando", premiera: 10 września 2006

2007 - "Gdzie pieprz rośnie", premiera: 11 lutego 2007

Teatr Telewizji (wybór)

1958 - "Szopka mistrza Piotra" według II księgi "Don Kichota" Miguela de Cervantesa, premiera: 8 grudnia 1958

1964 - "Brewerie czartowskie", premiera: 31 lipca 1964

1971 - "Misterium męki człowieczej", premiera: luty 1971

1976 - "Łokietek, czyli Mazurek Dąbrowskiego", premiera: na początku lat 90.

1995 - "Gdyby...", premiera: 5 marca 1995

1998 - "Historia o ptaku Cis", premiera: 18 września 1998

Libretta (wybór)

1963 - "Amfitryjon polski, czyli Odprawa Bogów Greckich", Filharmonia Narodowa, Warszawa, premiera: 7 maja 1963

1972 - "Parnassus reformowany, czyli Apollo prawodawca" (muz. Raphael), Warszawska Opera Kameralna, Warszawa, premiera: 24 czerwca 1972

1972 - "Karmaniola, czyli od Sasa do Lasa" (muz. Stanisław Moniuszko), Warszawska Opera Kameralna, Warszawa, premiera: 22 maja 1972

Film

Nagrody, tytuły (wybór)

1970 - II Nagroda w konkursie Ministerstwa Kultury i Sztuki za libretto opery "Ja, czarownica" (muz. M. Turski)

1972 - II Nagroda w konkursie Dramaturgicznym - Szczecin

1972 - III Nagroda w konkursie Biura Wydawniczego Ruch za powieść dla dzieci "Różne rzeczy Hilarego"

1975 - wyróżnienie w konkursie dramaturgicznym za sztukę "Gdzie jest błazen" - Poznań

1977 - Nagroda prezesa rady ministrów za twórczość dla dzieci i młodzieży

1979 - Nagroda za najlepszą propozycję dramaturgiczną - I Festiwal Sztuk Dziecięcych - Wałbrzych

1984 - Nagroda Episkopatu Polski za cykl "Psalmów responsoryjnych"

1985 - Premio Europeo di Letteratura (wł.)

1987 - II Nagroda za sztukę "Szukam" - w konkursie na utwór dramatyczny z okazji 75-lecia Teatru Polskiego w Warszawie - Warszawa

1988 - Nagroda Komitetu Kultury Niezależnej za całokształt twórczości

1990 - Nagroda wojewody szczecińskiego

2002 - Nagroda za książkę "Topografia myślenia" - Poznański Przegląd Nowości Wydawniczych "Książka Zimy 2001/02" - Poznań

2004 - Nagroda Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej za twórczość dla dzieci i młodzieży "Sztuka Młodym" - Warszawa

2008 - Nagroda Specjalna MKiDN

2010 - Tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Szczecińskiego

2010 - Tytuł Honorowej Obywatelki Szczecina

2013 - Tytuł Warszawskiego Twórcy - Nagroda Literacka m.st. Warszawy - Warszawa

2013 - Tytuł Honorowej Obywatelki Tomaszowa Mazowieckiego

2018 - Nagroda 100-lecia ZAiKS-u

2018 - Nagroda im. Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego Orfeusz za najlepszy tom poetycki roku 2017 - za "Jeszcze 37 wierszy"

Odznaczenia (wybór)

1975 - Medal Komisji Edukacji Narodowej

1978 - Medal Korczakowski

1980 - Złoty Krzyż Zasługi

1998 - Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Polonia Restituta

1998 - Wielki Złoty Exlibris Książnicy Pomorskiej

1998 - Medal US

2000 - Order Uśmiechu

2001 - Medal IBBY

2008 - Złoty Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"

2012 - Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski - za wybitne zasługi dla kultury polskiej, za osiągnięcia w pracy twórczej i artystycznej

Autor: Janusz R. Kowalczyk, marzec 2018

# data[].attributes.attachment_link.title
Joanna Kulmowa | Życie i twórczość | Artysta | Culture.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Poetka, prozaiczka, librecistka, tłumaczka, aktorka i inscenizatorka teatralna. Autorka dramatów, słuchowisk radiowych, utworów satyrycznych, piosenek, oratoriów, misteriów religijnych oraz książek dla dzieci i młodzieży. Urodziła się 25 marca 1928 roku w Łodzi. Zmarła 17 czerwca 2018 roku w Warszawie. - Poetka, prozaiczka, librecistka, tłumaczka, aktorka i inscenizatorka teatralna.

# data[].attributes.body
Temat: Po co Bóg stworzył człowieka?

Przeczytaj wiersz ze str. 241 w podręczniku.

Pisemnie wykonaj polecenie 1,2,3,4 str. 242.

W wierszu Joanny Kulmowej ważną rolę odgrywa dobór słownictwa. Zwróćcie uwagę, jakie wyrażenia pojawiają się w wierszu, jakie jest ich nacechowanie emocjonalne. Co moglibyście powiedzieć o człowieku, który zachowuje się jak bohater wiersza – Bóg? Czy Bóg ukazany w wierszu jest Wam bliski? Czy tak Go sobie wyobrażaliście? Czy jego zachowanie burzy Wasze wyobrażenia? Jakie uczucia budzi w Was taki obraz Boga?

Te pytania mają Wam ułatwić odczytanie wiersza, zwrócić uwagę na istotne kwestie. Pisemnie wykonujecie tylko polecenia z podręcznika.

# data[].attributes.body
Temat: Książka nad książkami.
1.Zapoznaj się z tekstem, następnie wykonaj zadania.
https://epodreczniki.pl/a/ksiazka-nad-ksiazkami/D14QI5aGW
2.W zeszycie zapisz zadanie 11, pozostałe wykonaj  online.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Przeczytaj tekst Anny Kamieńskiej o Biblii. Zwróć uwagę na pochodzenie słowa Biblia.

Słowo Biblia, przyjęte od greckiego wyrazu biblos, znaczy tyle co biblioteka, zbiór ksiąg. Ale Biblia jest to księga niezwykła. Pisały ją tysiąclecia i wieki. Pisali ją prorocy i mędrcy narodu zwanego Izraelem. Sami Izraelici nazywali swój naród Narodem Księgi.

Było na ziemi wiele ludów, wiele szczepów i plemion walczących o swoje miejsce. Byli i przeminęli. Nic o nich nie wiemy. Nie zostawili po sobie śladu. Czasem łopata archeologa odkopie wygładzony kamień, który był narzędziem, czasem okruch dawnego naczynia, szklaną ozdobę. To wszystko. Naród Izraela powziął myśl, aby zapisywać wszystko, co się wydarza. I złe, i dobre. I to, co wspaniałe, i to, co groźne. Zapisać wszystko od początku świata. Bo przecież to, co istnieje, musiało zacząć istnieć, musiało mieć początek. [...] Tworzyli wielką historię, tworzyli zapis dziejów jednego skrawka ziemi, jednego narodu, ale też i tych ludów, i państw, z którymi się stykali. Ziemia ta, zwana jeszcze dziś Ziemią Świętą, leży na Bliskim Wschodzie, stanowiąc jakby granicę pomiędzy Afryką i Azją. To dlatego właśnie była nieustannym niemal polem walki, bramą wydzieraną sobie wzajemnie przez ruchliwe, starożytne plemiona. Ziemia ta, zwana także Palestyną, jest pasmem przylegającym do Morza Śródziemnego, zwanego przez Hebrajczyków Wielkim Morzem, rozciąga się wzdłuż rzeki Jordan.

Kraina ta ma łagodny klimat i żyzne doliny, w których udają się zboża, dojrzewają winorośla, figi i oliwki. Prawdziwa Ziemia Obiecana płynąca mlekiem i miodem. [...] Kraina pełna zwierząt. Wody wielkiego jeziora Genezaret pełne ryb. Szlaki pustynne prowadzą do cienistych oaz, w których odpoczywa podróżny, a jeleń biegnie do wodopoju. [...] Lud biblijny mówiący językiem hebrajskim jest ludem pracowitym, skrzętnym, ludem pasterzy i rolników, ale także wojowników i rycerzy. [...]

Ale tym, co najważniejsze dla tego ludu, który napisał Księgę, jest to, że chwali on jednego Boga. Boga żywego. Nie jest to bożek zrobiony z drewna, metalu albo wyciosany z kamienia jak u innych ludów. Jest to Bóg duchowy. Jest to Duch Boży. On to podyktował mędrcom i pisarzom Święte Księgi. On jest prawdziwym Autorem. On to przekazał w ręce praojca Izraelskiego Ludu, Mojżesza, pierwszą Księgę - kamienne tablice, na których wypisane było prawo etyczne - dziesięć podstawowych przykazań postępowania i ludzkiego współżycia. [...]

Naród nazywający się Narodem Księgi mógłby też nazywać się narodem pamięci, bo to, co zostało złożone i utrwalone w księgach, najpierw mieszkało w głowach ludzi i przechodziło z ust do ust. Na pewno wiele przy tym słów zniekształcono lub zgubiono. Ale też zdania ogładzały się, nabierały zwartości i siły. Dlatego język, jakim napisana jest Biblia, brzmi jeszcze dla dzisiejszych ludzi jak wielka poezja. Jest w niej tak jak w wielkiej poezji spojone razem słowo i milczenie. Jest prawda rzeczy głęboko przeżytych, przecierpianych przez całe pokolenia. Jest tu zawarte doświadczenie całych narodów i doświadczenie ludzi. Słowa Biblii tłumaczono na wszystkie języki. Do słów Biblii najwięksi muzycy komponowali muzykę. Obrazy biblijne stały się tematem dla największych malarzy świata. [...]

W wielu domach książka ta leży na szczególnym miejscu, czytana jest wspólnie, a przed czytaniem z czcią całowana. W wielu krajach, w parlamentach i sądach prezydenci, sędziowie i świadkowie składają przysięgę, kładąc rękę na tej księdze, Biblii. Jest ona symbolem Prawdy i Sprawiedliwości. Dlatego przysięga na Biblię musi być dotrzymana.

Biblia weszła tak głęboko w kulturę całego naszego świata, naszej cywilizacji, że trudno jest jej nie znać i nie szanować. Jej treść przenika naszą kulturę, naszą literaturę, nasze dzieła sztuki. [...]

Długo, długo Biblia powstawała. Jest głęboka i niewyczerpana jak morze. Długo też trzeba ją czytać, długo z nią przebywać, aby nauczyć się ją odczytywać i rozumieć, aby Księga otworzyła się przed nami naprawdę. Nieraz nie wystarcza na to ludziom całego życia, bo całe życie poświęcają na czytanie tej jednej Księgi.

# data[].attributes.attachment_link.description
Przeczytaj tekst Anny Kamieńskiej o Biblii. Zwróć uwagę na pochodzenie słowa Biblia. Słowo Biblia, przyjęte od greckiego wyrazu biblos, znaczy tyle co biblioteka, zbiór ksiąg. Ale Biblia jest to księga niezwykła. Pisały ją tysiąclecia i wieki. Pisali ją prorocy i mędrcy narodu zwanego Izraelem. Sami Izraelici nazywali swój naród Narodem Księgi.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
zdarzenie, w którym padło wiele niewinnych ofiar; żartobliwie: np. o egzaminie, sprawdzianie, którego większość uczestników nie zdała;
w Ewangelii: wymordowanie w Betlejem z rozkazu Herodota wszystkich chłopców poniżej trzeciego roku życia, aby wśród nich zabić Jezusa; (Mt 2,16)

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
biblijne związki frazeologiczne i ich znaczenia

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
związki frazeologiczne z biblii i ich znaczenie

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
związki frazeologiczne w biblii i ich znaczenie

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
test z biblii tabela judaszowy grosz niewierny tomasz

# data[].attributes.attachment_link.title
→ Frazeologizmy Biblijne → Rozpocznij Naukę / Ściągnij Fiszki MP3

# data[].attributes.attachment_link.description
zdarzenie, w którym padło wiele niewinnych ofiar; żartobliwie: np. o egzaminie, sprawdzianie, którego większość uczestników nie zdała; w Ewangelii: wymordowanie w Betlejem z rozkazu Herodota wszystkich chłopców poniżej trzeciego roku życia, aby wśród nich zabić Jezusa; (Mt 2,16)

# data[].attributes.body
Temat: Szyć coś grubymi nićmi - czytamy ze zrozumieniem.
1.Przeczytaj tekst ze str. 148 w zeszycie ćwiczeń i wykonaj zadania 8-12 str. 148-149.
Pamiętaj o prawidłowym zapisie dialogu.

# data[].attributes.body
Temat: Zapiski Adama i Ewy.
1.Przeczytaj w podręczniku tekst ze str. 245.
2.Wykonaj pisemnie polecenie 1, 3.
3.Czego dowiadujesz  się o Adamie i Ewie z ich pamiętników? Zapisz w zeszycie w punktach.
4.Ustnie wykonaj zad. 6, przeczytaj nową wiadomość.  Zapamiętaj , czym jest pamiętnik.

# data[].attributes.body
Temat: Gdybym był pierwszym człowiekiem na Ziemi…

Na str. 247 w podręczniku znajduje się polecenie „praca twórcza”. Zapoznaj się z nim i wykonaj pisemnie. Efekty swojej pracy prześlij mi do poniedziałku.

Pamiętajcie! Wasze zadanie to napisanie KARTKI Z PAMIĘTNIKA!!!!

# data[].attributes.headline
Dziennik a pamiętnik - różnice i podobieństwa

# data[].attributes.subject
Dziennik a pamiętnik - różnice i podobieństwa

# data[].attributes.body
Temat: Motywy biblijne  w kulturze.
1.Zapoznaj się z materiałami  ze str. 248-249 w podręczniku.
2.Wykonaj polecenia 1-5 str. 250.
3.Aby wykonać zadanie 5, wyszukaj 3 dzieła sztuki wykorzystujące motyw anioła

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Stworzenie świata i człowieka.

Upadek pierwszych ludzi - wygnanie z raju.

Bratobójstwo - Kain i Abel.

Dzieje Noego - historia potopu.

Budowa wieży Babel.

Historia Abrahama i ofiara Izaaka.

Historia Józefa, jego braci i ich czynów w Egipcie.

Narodziny Mojżesza i wyjście z Egiptu - wędrówka do Ziemi Obiecanej.

Dziesięć plag egipskich.

Cuda podczas wędrówki.

Dekalog przekazany ludziom na górze Synaj.

Śmierć Mojżesza.

Zdobycie Jerycha.

Historia Dawida i Goliata.

Władanie i mądrość Salomona.

Pieśń nad Pieśniami.

Czasy proroków - przykłady przepowiedni

Dzieje Chrystusa:

narodziny,

dzieciństwo,

działalność (nauka i czynione cuda),

proces,

ukrzyżowanie,

zmartwychwstanie,

wniebowstąpienie.

Z działalności:

wesele w Kanie Galilejskiej

wskrzeszenie Łazarza

kazanie na górze Synaj

przypowieści

historia Marii Magdaleny

zdrada Judasza

ostatnia wieczerza

wyrok sanhedrynu, postawa Piłata, uwolnienie Barabasza

Z dziejów Kościoła apostolskiego:

List św. Pawła do Koryntian

Apokalipsa św. Jana

2. „Biblia" - MAPA MYŚLI Nazwa. Biblijne gatunki. Zakres treści. Powstanie „Biblii", Najstarsze przekłady. Wartość „Biblii"..

1. Dlaczego „Biblia" jest tak ważna i czytana nie tylko ze względów religijnych?

Jaką rolę spełnia „Biblia" w kulturze społeczeństw?

Motywy biblijne jako tematy literatury i sztuki

Jakie uniwersalne postawy, wartości, uczucia ludzkie znajdziemy w Biblii?

Na czym polega uniwersalna wartość Biblii?

# data[].attributes.attachment_link.title
Jakie tematy, wydarzenia, motywy biblijne, które trzeba zapamiętać i kojarzyć z Biblią - AleKlasa

# data[].attributes.attachment_link.description
Stworzenie świata i człowieka. Upadek pierwszych ludzi - wygnanie z raju. Bratobójstwo - Kain i Abel. Dzieje Noego - historia potopu. Budowa wieży Babel. Historia Abrahama i ofiara Izaaka. Historia Józefa, jego braci i ich czynów w Egipcie. Narodziny Mojżesza i wyjście z Egiptu - wędrówka do Ziemi Obiecanej.

# data[].attributes.body
Temat: Co to jest przypowieść? Cechy gatunku.
Zapoznaj się z materiałami dotyczącymi kompozycji i znaczenia przypowieści. Zapisz je w formie notatki.
Plan notatki:
1. Wyjaśnienie pojęcia
2. Wskazanie cech gatunkowych
3. Podanie tytułów przypowieści biblijnych i zapisanie ich znaczenia (w jednym zdaniu każde)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

To view this video please enable JavaScript, and consider upgrading to a web browser that supports HTML5 video

To make this website work, we log user data and share it with processors. To use this website, you must agree to our Privacy Policy, including cookie policy. I agree.

# data[].attributes.attachment_link.title
Przypowieść - ważny gatunek biblijny - ppt video online pobierz

# data[].attributes.attachment_link.description
Przypowieść - ważny gatunek biblijny Jezus, aby przekazać ludziom swą naukę, używał prostych przykładów krótkich opowiastek, które ilustrowały myśli i pouczenia, które chciał przekazać ludziom. I taki właśnie gatunek nazwano przypowieścią (parabolą), jej fabuła jest tylko pretekstem do ukazania ukrytych, uniwersalnych prawd.

# data[].attributes.body
Temat: Ukryte znaczenie przypowieści o siewcy. Lekcja online
1.Ustnie wykonaj polecenie 1,2,3 str. 251.
2.Pisemnie w zeszycie odpowiedz na pytania 4,5,6 str. 252.

# data[].attributes.headline
Ewangelia wg św. Łukasza - Przypowieść o siewcy

# data[].attributes.subject
Ewangelia wg św. Łukasza - Przypowieść o siewcy

# data[].attributes.attachment_link.title
31Ewangelia wg.św.Łukasza -  przypowieśc o siewcy

# data[].attributes.body
Praca domowa na 11.05 (proszę o przesłanie do sprawdzenia)

# data[].attributes.body
Temat: Kim jest prawdziwy samarytanin?
Jesteś po lekturze przypowieści, której bohaterem był Samarytanin. Odszukaj w słowniku języka polskiego hasło: samarytanin i wyjaśnij je w zeszycie.
Odpowiedz pisemnie na pytania:
1.Jakimi cechami powinien wyróżniać się człowiek, którego można nazwać samarytaninem?
2.Podaj przykłady trzech znanych Ci osób, które można określić tym mianem.
Opisz krótko, w jakich sytuacjach postąpiły wobec innych w szlachetny sposób. (Wykorzystaj znajomość lektur oraz własne doświadczenia)

# data[].attributes.body
Temat: Jak okazywać dobroć? Lekcja online
1.Przeczytaj przypowieść Miłosierny Samarytanin z podr. na str. 252
2.Wykonaj polecenie 2,3,4,5 str. 253.

# data[].attributes.body
Temat: Każdy zasługuje na drugą szansę. Lekcja online 9:50
1.Przeczytaj lub wysłuchaj Przypowieść o synu marnotrawnym zamieszczoną na padlecie.
2.Wykonaj dołączoną do tekstu kartę pracy.

# data[].attributes.body
Łk 15,11-32

Pewien człowiek miał dwóch synów. Młodszy z nich rzekł do ojca: "Ojcze, daj mi część majątku, która na mnie przypada". Podzielił więc majątek między nich. Niedługo potem młodszy syn, zabrawszy wszystko, odjechał w dalekie strony i tam roztrwonił swój majątek, żyjąc rozrzutnie. A gdy wszystko wydał, nastał ciężki głód w owej krainie i on sam zaczął cierpieć niedostatek. Poszedł i przystał do jednego z obywateli owej krainy, a ten posłał go na swoje pola żeby pasł świnie. Pragnął on napełnić swój żołądek strąkami, którymi żywiły się świnie, lecz nikt mu ich nie dawał. Wtedy zastanowił się i rzekł: Iluż to najemników mojego ojca ma pod dostatkiem chleba, a ja tu z głodu ginę. Zabiorę się i pójdę do mego ojca, i powiem mu: Ojcze, zgrzeszyłem przeciw Bogu i względem ciebie; już nie jestem godzien nazywać się twoim synem: uczyń mię choćby jednym z najemników. Wybrał się więc i poszedł do swojego ojca. A gdy był jeszcze daleko, ujrzał go jego ojciec i wzruszył się głęboko; wybiegł naprzeciw niego, rzucił mu się na szyję i ucałował go. A syn rzekł do niego: "Ojcze, zgrzeszyłem przeciw Bogu i względem ciebie, już nie jestem godzien nazywać się twoim synem". Lecz ojciec rzekł do swoich sług: "Przynieście szybko najlepszą szatę i ubierzcie go; dajcie mu też pierścień na rękę i sandały na nogi! Przyprowadźcie utuczone cielę i zabijcie: będziemy ucztować i bawić się, ponieważ ten mój syn był umarły, a znów ożył; zaginął, a odnalazł się". I zaczęli się bawić. Tymczasem starszy jego syn przebywał na polu. Gdy wracał i był blisko domu, usłyszał muzykę i tańce. Przywołał jednego ze sług i pytał go, co to ma znaczyć. Ten mu rzekł: "Twój brat powrócił, a ojciec twój kazał zabić utuczone cielę, ponieważ odzyskał go zdrowego". Na to rozgniewał się i nie chciał wejść; wtedy ojciec jego wyszedł i tłumaczył mu. Lecz on odpowiedział ojcu: "Oto tyle lat ci służę i nigdy nie przekroczyłem twojego rozkazu; ale mnie nie dałeś nigdy koźlęcia, żebym się zabawił z przyjaciółmi. Skoro jednak wrócił ten syn twój, który roztrwonił twój majątek z nierządnicami, kazałeś zabić dla niego utuczone cielę". Lecz on mu odpowiedział:
"Moje dziecko, ty zawsze jesteś przy mnie i wszystko moje do ciebie należy. A trzeba się weselić i cieszyć z tego, że ten brat twój był umarły, a znów ożył, zaginął, a odnalazł się"ť.

# data[].attributes.headline
Karta pracy - Przypowieść o synu marnotrawnym

# data[].attributes.subject
Karta pracy - Przypowieść o synu marnotrawnym

# data[].attributes.body
Nie musisz drukować, wystarczy, że wykonasz zadania w zeszycie w punktach lub w formie notatki

# data[].attributes.body
Temat: Bądźmy roztropni!

1.       Zapoznaj się z „Przypowieścią o pannach roztropnych i nierozsądnych”.

2.       Wykonaj polecenie 1,2,3 str. 256 w podręczniku.

# data[].attributes.headline
Zagadnienia do sprawdzianu z przypowieści biblijnych

# data[].attributes.subject
Zagadnienia do sprawdzianu z przypowieści biblijnych

# data[].attributes.body
Zagadnienia:

1.       Cechy gatunku

2.       Znajomość treści omawianych przypowieści, znaczenie dosłowne i przenośne , symbole ujęte w poszczególnych przypowieściach: „Przypowieść o siewcy”, „Miłosierny Samarytanin”, „O synu marnotrawnym”, „Przypowieść o talentach”, „Przypowieść o pannach roztropnych i nierozsądnych”

# data[].attributes.body
Zadanie dla chętnych:

Temat: Powtórka z mitologii.
Przed Wami prawdziwe wyzwanie. Mitologię grecką J. Parandowskiego czytaliśmy w ubiegłym roku. Sprawdźcie, ile zapamiętaliście.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Starożytni Grecy wierzyli, że na szczycie góry Olimp mieszkali bogowie. Jedli oni ambrozję i pili nektar. Były to boskie przysmaki, które zapewniały im nieśmiertelność oraz wieczną młodość. Według Greków na Olimpie panowała wieczna wiosna i piękna pogoda. Nikt nie chorował. Grecy wyobrażali sobie, że bóstwa nie tylko wyglądają jak ludzie, ale także mają ludzkie cechy charakteru. Bogowie potrafili kochać, być pomocni i przyjaźni. Często jednak bywali złośliwi, samolubni, podstępni, a nawet okrutni. Ich życie i przygody opisywały mity.

Grecy uważali, że wszystko, co dzieje się w życiu człowieka, ma związek z działaniem bogów. Z tego powodu zabiegali o ich życzliwość i przychylność. Budowali im świątynie i ofiarowywali dary: zwierzęta, wino, mleko, a nawet ciastka.

Każdą świątynię grecką budowano dla konkretnego boga lub bogini. Na środku świątyni stawiano posąg, któremu oddawano cześć. Z zewnątrz otaczały ją kolumny.

zadanie interaktywne

Starożytni Grecy zwracali się do bogów w określonych sprawach. Przeczytaj poniższe prośby i wpisz imię bóstwa, do którego mogły być skierowane.

„Dziś wychodzę za mąż. O wielka bogini, opiekuj się mną i prowadź." ............

„Panie, nie mamy już sił, by walczyć ze sztormem. Pomóż nam, gdyż w przeciwnym razie rozbijemy się o najbliższe skały." ................

„Dziś sędziowie ogłoszą wyrok w mojej sprawie. Proszę, spraw, żeby był sprawiedliwy." ............

„Zbliża się pora zbiorów. Pracowaliśmy ciężko. Prosimy, byś zesłał słoneczną pogodę bez deszczu i burzy, aby udało się nam zebrać plony." ............

Jedną z najwspanialszych greckich świątyń był ateński Partenon. Na środku świątyni stał posąg bogini Ateny, opiekunki miasta. Został wykonany z kości słoniowej i złota. Posąg miał około 11 metrów wysokości. Ustawiony był na cokole, na którym widniały płaskorzeźby. Oryginalny posąg nie zachował się - na zdjęciu jego rzymska kopia z II wieku n.e.

Wiele mitów zostało poświęconych herosom zrodzonym ze związków bogów z ludźmi. Herosi byli śmiertelni, ale dzięki boskiemu rodzicowi mieli nadludzką moc.

Jednym z najsłynniejszych herosów był Herakles, syn Zeusa i księżniczki Alkmeny. Herakles odznaczał się niezwykłą siłą - już jako niemowlę udusił węża. Był także odważny i dobrze strzelał.

Herakles popełnił straszliwą zbrodnię. Za karę bogowie kazali herosowi wykonać dwanaście prac, którym zwykli ludzie nie daliby rady.

Wybrane prace Heraklesa

Jedną z opowieści mitycznych, w której splotły się losy bogów i ludzi, była historia wojny trojańskiej. Hera, Atena i Afrodyta wadziły się, która z nich jest najpiękniejsza. Na sędziego sporu Zeus wyznaczył syna króla Troi, Parysa. Każda z bogiń starała się go przekupić: Hera obiecywała mu władzę nad całą Azją, Atena przyrzekła mądrość i zwycięstwo w walce, a Afrodyta - miłość i rękę najbardziej urodziwej kobiety na ziemi. Była nią Helena, żona króla Sparty. Parys rozstrzygnął waśń bogiń na korzyść Afrodyty, która sprawiła, że piękna Helena zakochała się w nim, gdy uprowadził ją do Troi.

Menelaos, mąż Heleny, wyruszył z wojskiem, by odzyskać żonę. Dziesięć lat trwały walki pod Troją i wydawało się, że Grekom nie uda się zdobyć miasta. Wtedy sprytny Odyseusz, król Itaki, wymyślił podstęp. Za jego namową Grecy zbudowali wielkiego drewnianego konia i ukryli się w jego wnętrzu. Reszta wojowników opuściła obóz i udała, że odpływa do ojczyzny. Trojanie myśleli, że koń ma być ofiarą dla bogów i wciągnęli go do miasta. Jednak nocą z wnętrza konia wydostali się ukryci tam Grecy. Otworzyli bramy towarzyszom, którzy tymczasem przybili po cichu do brzegu. Troja została zdobyta przez Greków i spalona. Menelaos odzyskał Helenę.

Po zakończeniu wojny Odyseusz chciał odpłynąć do swojej ojczyzny. Niestety, naraził się Posejdonowi, który sprawił, że król Itaki przez dziesięć lat tułał się po morzach, zanim dotarł do domu.

Przez wieki uważano, że opowieść o wojnie trojańskiej jest tylko mitem, legendą, gdyż nigdzie nie było śladu po wielkiej i bogatej Troi. Jednak...

Na Boże Narodzenie 1829 r. pewien siedmioletni chłopiec dostał pod choinkę książkę, w której zobaczył ilustrację przedstawiającą płonącą Troję. Postanowił, że gdy dorośnie odnajdzie zaginione miasto i legendarne skarby króla Priama. Ów chłopiec nazywał się Heinrich Schliemann [wym. Hajnrich Szliman] i był Niemcem. W młodości nie miał pieniędzy, ale dzięki zdolnościom (nauczył się aż 22 języków!) i szczęściu w handlu dorobił się ogromnego majątku. Wtedy porzucił prowadzenie interesów i oddał się swojej prawdziwej pasji - archeologii. Z Iliadą w ręku, w której została opisana wojna trojańska, udał się do Azji Mniejszej na poszukiwanie Troi. Kierując się zawartymi w dziele wskazówkami, odnalazł wzgórze, pod którym mogło się kryć zaginione miasto. Okazało się, że był to dobry trop i wkrótce udało się je odkopać. Podczas prac archeologicznych natrafiono na wielki skarb: dziesiątki złotych przedmiotów - naczyń i klejnotów.

Schliemannowi udało się potwierdzić istnienie Troi. Czy prawdziwe są także dzieje wojny trojańskiej? Jak dotąd nie ma na to żadnych dowodów i możliwe, że jej losy na zawsze pozostaną dla nas jedynie barwną legendą.

zadanie interaktywne

Odpowiedz na pytania dotyczące odnalezienia ruin Troi.

Chciał odnaleźć legendarne skarby króla Priama., Uważna lektura Iliady., Znajomość języków obcych., Zainteresowała go ilustracja zamieszczona w książce., Rozwijanie pasji, jaką była archeologia., Był ciekawy, czy Troja istniała naprawdę.

Jakie były powody, dla których Heinrich Schliemann postanowił odszukać Troję?

Co pomogło mu w realizacji tego zadania?

zadanie interaktywne

Uzupełnij zdania podanymi niżej wyrazami.

świątynie, Mity, herosi, bogów

Starożytni Grecy wierzyli w wielu ...................... . Budowali im ...................... i składali ofiary. Grecy uważali, że ze związków bogów i ludzi rodzili się ......................, obdarzeni niezwykłymi umiejętnościami. ...................... opowiadały o losach bogów i herosów.

Polecenia

1. Opowiedz, jak Grecy wyobrażali sobie swoich bogów.

2. Przypomnij, kim byli i czym się wsławili Herakles i Odyseusz.

3. Wyjaśnij, skąd mogła się wziąć nazwa wirusa komputerowego, który jest nazywany trojanem lub koniem trojańskim. Odpowiedź uzasadnij.

# data[].attributes.attachment_link.title
Przeszłość mityczna - świat bogów i herosów

# data[].attributes.attachment_link.description
Starożytni Grecy wierzyli, że na szczycie góry Olimp mieszkali bogowie. Jedli oni ambrozję i pili nektar. Były to boskie przysmaki, które zapewniały im nieśmiertelność oraz wieczną młodość. Według Greków na Olimpie panowała wieczna wiosna i piękna pogoda. Nikt nie chorował. Grecy wyobrażali sobie, że bóstwa nie tylko wyglądają jak ludzie, ale także mają ludzkie cechy charakteru.

# data[].attributes.body
Praca obowiązkowa:

Temat: Prometeusz - zbawca ludzkości.
1.Przypomnij i zapisz w zeszycie wyjaśnienie terminów: altruizm, altruista, czyn prometejski.
2.Przeczytaj tekst ze str. 256 w podręczniku.
3.Wykonaj polecenie 1-4 do przeczytanego tekstu.

# data[].attributes.body
Temat: O wielkiej sile miłości.
Lekcja online 9:50

Zapoznaj się z tekstem ze str. 260 w podręczniku. Wykonaj polecenia 1-5 str. 263 z podręcznika.

# data[].attributes.body
Temat: List do Orfeusza.
Na klasowym padlecie znajdziesz przypomnienie wiadomości związanych z  kompozycją listu prywatnego.
Wykonaj pisemnie polecenie 9 str. 263. Pamiętaj o kompozycji, pisowni zwrotów grzecznościowych.  Na zdjęcie pracy czekam do poniedziałku 18.05 - klasa 6a, do czwartku 21.05 - 6d

# data[].attributes.body
Temat: W poszukiwaniu własnej Itaki.

Przed Wami inne spojrzenie na postać mitycznego Odyseusza.
1.Zapoznaj się z informacjami na temat Odyseusza zamieszczonymi w podręczniku na str. 264.
2.Przeczytaj wiersz L. Staffa Odys str. 264
3.Wykonaj pisemnie polecenia 1-4 str. 265.

# data[].attributes.body
Temat: Czy potrzebne są zasady?

Przeczytaj test z podręcznika ze str. 272
1.Zapoznaj się z informacjami na temat powieści zamieszczonymi na str. 272
2.Wykonaj ustnie polecenie 1,2,3, 6.
3.Zapisz w zeszycie odpowiedź na pytania 5, 9 str. 274-275.

# data[].attributes.body
Temat: Czy warto budować mur wokół siebie?

1.Przeczytaj wiersz zamieszczony na str. 276 w podręczniku i wysłuchaj piosenki. Utwór dostępny jest na padlecie.
2.Wyjaśnij w zeszycie znaczenie terminu tolerancja
3.Wykonaj pisemnie polecenie 1,3,4 str. 276

# data[].attributes.body
Temat: Jak rozpoznać zdania złożone współrzędnie i podrzędnie? Lekcja online

Zdanie złożone to wypowiedzenie, które zawiera co najmniej dwa orzeczenia - to już wiesz. Dzisiaj dowiesz się, że zdania złożone możemy podzielić na współrzędnie i podrzędnie złożone.
1.Zapoznaj się z nową wiadomością ze str. 283 w podręczniku. Materiały dodatkowe dostępne są na padlecie.
2.Wykonaj zadanie 1, 3, 5, 6, 8 str. 284

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Egzaminator podpowiada - Marek Filipkowski

# data[].attributes.attachment_link.title
Zdania złożone WPROWADZENIE 1/5 - #3 język polski

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Egzaminator podpowiada - Marek Filipkowski

# data[].attributes.attachment_link.title
Zdania złożone współrzędnie 2/5 - #4 język polski

# data[].attributes.attachment_link.title
32. Zdania podrzędne. Klasówka z polskiego, egzamin ósmoklasisty z języka polskiego.

# data[].attributes.headline
A jeśli wydaje ci się, że już nic nie wiesz... obejrzyj ;)

# data[].attributes.subject
A jeśli wydaje ci się, że już nic nie wiesz... obejrzyj ;)

# data[].attributes.attachment_link.title
ZDANIA ZŁOŻONE, WYKRESY #8 POLSKI Z PASJĄ

# data[].attributes.body
Temat: Rola spójników w zdaniach złożonych współrzędnie.

Wiesz już, jak odróżnić zdanie złożone współrzędnie  od podrzędnie złożonego.
1.Zapoznaj się z nową wiadomością ze str. 286 w podręczniku.
2.Wykonaj pisemnie zad. 1,3,4 str. 287

# data[].attributes.body
Temat: Rodzaje zdań złożonych współrzędnie - ćwiczenia.
Aby utrwalić wiadomości i umiejętności zdobyte w ubiegłym tygodniu wykonaj ćw. 1, 2, 3 str. 56-57, ćw. 9 str. 59, 10-11 str. 60 (ćwiczenia)

# data[].attributes.body
Temat: Zdania złożone - utrwalenie wiadomości. Lekcja online

W czasie dzisiejszej lekcji utrwalać będziemy umiejętności rozpoznawania zdań złożonych podrzędnie.

# data[].attributes.body
Temat: Zdania złożone nie mają przed nami tajemnic!

Aby podsumować wczorajszy temat lekcji, wykonaj ćw. 4 str. 57, 5 str. 58, ćw. 12, 14 str. 61
Praca dla chętnych: ćw. 15, 17 str. 62

# data[].attributes.body
Temat: Pisownia wyrazów obcych.
Zapoznaj się z nową wiadomością ze str. 281 w podręczniku. Wykonaj zad. 1, 2, 3 str. 281-282.

# data[].attributes.body
Temat: Wyrazy obce już nam nie obce - ćwiczenia.
Aby utrwalić umiejętności poprawnego zapisu wyrazów obcych, wykonaj ćwiczenia ze str. 94-96 (zeszyt ćwiczeń).

# data[].attributes.body
Po 1 czerwca rozpoczynamy pracę z lekturą "Mały Książę"

# data[].attributes.body
Temat: Po co nam nawiasy?

Zapoznaj się z nową wiadomością ze str. 277 w podręczniku.
Wykonaj zad. 1, 3 str. 277

# data[].attributes.body
Temat: Weźmy to w nawias.

Wykonaj ćwiczenia ze str. 109-110 w zeszycie ćwiczeń.

# data[].attributes.body
Temat: Jak doszło do napisania "Małego Księcia"?

Wyszukaj w dostępnych źródłach informacje na temat genezy powstania utworu. Notatkę zapisz w zeszycie. Wyjaśnij znaczenie terminu geneza.

# data[].attributes.body
Temat: Świat przedstawiony w "Małym Księciu".

Opracuj notatkę na podstawie wiadomości zdobytych w trakcie czytania lektury.
1. Czas i miejsca wydarzeń
2. Bohaterowie: główni, drugoplanowi, epizodyczni
3. Bohaterowie realistyczni i fantastyczni
4. Zdarzenia prawdopodobne i nieprawdopodobne
5. Narracja w utworze

# data[].attributes.body
Temat: Czy Małego Księcia można nazwać baśnią?
1. Wykorzystując wiedzę na temat baśni i znajomości cech tego gatunku udowodnij, że Małego Księcia można zaliczyć do baśni.
2. Wyjaśnij w zeszycie pojęcie: powiastka filozoficzna - wskaż cechy tego gatunku.

# data[].attributes.headline
Propozycja wykonania zadania w formie karty pracy - basń, przypowieść, powiastka filozoficzna

# data[].attributes.subject
Propozycja wykonania zadania w formie karty pracy - basń, przypowieść, powiastka filozoficzna

# data[].attributes.body
Temat: W gościnie na sąsiednich asteroidach.

W czasie podróży na Ziemię Mały Książę odwiedził inne asteroidy i poznał ich mieszkańców. Każde spotkanie wywarło na bohaterze wielkie wrażenie. Każde było wyjątkowe.
Na klasowym padlecie znajdziesz kartę pracy, która pomoże Ci uporządkować wiadomości związane z podróżą bohatera.

# data[].attributes.body
Temat: Czego nauczył się Mały Książę w czasie podróży na Ziemię?

Zastanów się i zapisz, jaką naukę wyniósł Mały Książę ze spotkania z mieszkańcami innych asteroid. Pomyśl, czego nauczyć się może czytelnik... zapisz wniosek.

# data[].attributes.body
Temat: Z miłości do róży...

Uczucie Małego Księcia rodziło się powoli. Potrzebował czasu i doświadczeń zdobytych na Ziemi, by zrozumieć, czym jest miłość. Twoje dzisiejsze zadanie to uporządkowanie etapów miłości Małego Księcia. Aby wykonać zadanie, zajrzyj na klasowy padlet. Czeka tam na Ciebie karta pracy.