# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wakacje z dzieckiem | Najlepsze campingi | Globtroterek.com

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kraków to miasto pełne zabytków, ciekawej i burzliwej historii, uroczych zakątków i miejskich opowieści. Dziś podsuniemy Wam nasze ulubione legendy krakowskie.

Legendy krakowskie dla dzieci

Miejskie legendy idealnie nadają się do wykorzystania w czasie zwiedzania Krakowa z dziećmi. Zobaczcie najbardziej znane i te mniej popularne legendy o grodzie Kraka.

Legenda o smoku wawelskim
Dawno temu w Krakowie, w jamie pod Wawelem, zamieszkał smok. A raczej smoczysko 😉 Były z nim same kłopoty! Smok był ogromny, miał długi ogon, wielkie zęby, a jak ryczał to słyszało go całe miasto. Do tego straszył dzieci, brzydko pachniało mu z pyska spalenizną, pluł ogniem i robił wielkie kupy na trawnikach. Pustoszył stada okolicznych rolników, bo połykał krowy i owce w szybkim tempie. Wielu dzielnych rycerzy próbowało zgładzić bestię, ale wszyscy ginęli w brzuchu smoka. Aż pewnego dnia chłopiec, zwany Szewczykiem Dratewką, wpadł na pomysł jak pozbyć się smoka. - Główka pracuje - mruczał pod nosem, kiedy przygotowywał dla smoka poczęstunek. Szewczyk Dratewka wypchał siarką najdorodniejszą owcę ze stada, zaszył ją dokładnie i podrzucił pod smoczą jamę. Smok, gdy tylko poczuł zapach obiadku, wyskoczył z jaskini i jednym kłapnięciem połknął owcę-niespodziankę. Jednak za chwilę smok pożałował swojego obżarstwa. Siarka zaczęła go palić w gardło, więc pędem poczłapał w stronę Wisły i zaczął pić wodę z rzeki. Żłopał, żłopał i nie mógł przestać. Aż w końcu zrobił się okrąglutki i pękł jak zielony balonik. Całe miasto świętowało pozbycie się smoka. A król wynagrodził Szewczyka Dratewkę.
Pomimo tego, że smok wcale fajny nie był, to z czasem Krakowianie polubili legendę o nim i zrobili z niego symbol swojego miasta. Smoka znajdziesz przy jamie pod Zamkiem Królewskim, gdzie zieje ogniem.

Legenda o magicznym Czakramie
Kolejna legenda, która od lat krąży po Krakowie, dotyczy magicznego kamienia ukrytego w murach Zamku Królewskiego na Wawelu. Według niej hinduski bóg Sziwa, pochodzący z Indii, rozrzucił po świecie 7 czakramów czyli magicznych kamieni, które dają moc, siłę i chronią przed nieszczęściami. Kamienie trafiły w różne miejsca na ziemi - do Kapadocji, Dehli, Mekki, Jerozolimy, Rzymu, Velehradu i Krakowa. Do dziś trwa spór o to czy faktycznie na Wawelu znajduje się magiczny kamień. Na pewno jednak jest miejsce pełne pozytywnej energii 🙂

Legenda o Hejnale Mariackim
Dawno temu w Krakowie, aby ogłosić, że wybiło południe lub gdy w mieście działo się coś złego, z wieży Kościoła Mariackiego rozbrzmiewał hejnał. W trąbkę dął z całych sił trębacz, który całe dnie przebywał na wieży i obserwował miasto. Pewnego razu wdrapał się na wieżę bardzo wcześnie. Uważnie rozejrzał się dookoła i zobaczył, że na miasto pędzi banda złych Tatarów, którzy chcieli zniszczyć Kraków. Trębacz z całych sił zaczął grać hejnał, by ostrzec mieszkańców przed niebezpieczeństwem. Dzięki niemu Krakowianie szybko stanęli do walki z najeźdźcą. Tatrom nie spodobało się to, że hejnalista ostrzegł mieszkańców o ich ataku. Zaczęli kierować swoje strzały w kierunku wieży. Jedna z nich dosięgnęła hejnalistę i melodia nagle się urwała. Trębacz zginął, trzymając w dłoniach swoją trąbkę. Na cześć dzielnego hejnalisty, codziennie z Wieży Mariackiej, rozbrzmiewa hymn, który kończy się równie gwałtownie jak setki lat temu.

Legenda o wieżach Kościoła Mariackiego
Dawno temu mieszkańcy Krakowa uznali, że należy wybudować nowy, piękny kościół. Budowę zlecono dwóm braciom, znanym i cenionym murarzom. Kościół rósł w szybkim tempie, a bracia podzielili się pracami. Starszy brat miał za zadanie wybudować wieżę północną, a młodszy południową. Starszy ukończył szybko swoją pracę. Powstała wysoka wieża, na której szczycie zabłysła złota korona. Jednak budowniczy nie był zadowolony. Zdał sobie sprawę, że wieża młodszego brata, budowana jest wolniej, ale solidniej i ma znacznie lepszą konstrukcję, która pozwoli na wybudowanie wieży, która przewyższy jego dzieło. I tak wspólne, braterskie prace przerodziły się w rywalizację i zabójczą zawiść. Starszy brat, zaślepiony zazdrością, śmiertelnie ugodził młodszego nożem. Gdy zorientował się co złego uczynił, wspiął się na wieżę północą i rzucił z rozpaczy. Nikt nie odważył się kontynuować prac, dlatego do dziś wieże kościoła są nierówne. A nóż, narzędzie bratobójczej walki, został powieszony w Sukiennicach. Ma być przestrogą i pamiątką tej krwawej historii.

Legenda o żółtym trzewiczku
Dawno temu, pewien biedny chłopczyk, który umiał pięknie rzeźbić w drewnie, trafił na naukę do mistrza Wita Stwosza. Wit pracował właśnie nad ołtarzem do Kościoła Mariackiego i był pod wielkim wrażeniem umiejętności chłopca. Nawet sam król, który przybył sprawdzić postęp prac, był zachwycony rzeźbami chłopca. W nagrodę za jego sumienną pracę podarował mu parę żółtych bucików, o których chłopiec skrycie marzył, bo często marzły mu stópki. Chłopak był ogromnie szczęśliwy! Bardzo dbał o swoje nowe trzewiczki. W końcu nadszedł dzień odsłonięcia ołtarza. Była to uroczystość, na którą zaproszono najważniejsze osoby w państwie. Tuż przed rozpoczęciem cześć oficjalnej, zauważono, że rzeźbie brakuje jednego elementu. Chłopiec bez namysłu wspiął się na ołtarz, by uzupełnić brakującą część. W tym momencie zsunął się mu z nogi bucik i poturlał się za ołtarz. Przeleżał tam 400 lat! Odnaleziono go dopiero podczas renowacji ołtarza.

Legenda o zaczarowanych gołębiach w Krakowie
Dawno temu Polską rządził chciwy władca. Mieszkał w Krakowie, w zamku na Wawelu i pragnął być bardzo bogaty. Nakazał wiedźmie mieszkającej pod Krakowem, by ta zamieniła jego rycerzy w gołębie. Następnie rozkazał ptakom odłupywać kawałki muru z Wież Mariackich. Spadające kamienie zamieniały się w złoto. Gdy władca uzbierał tyle bogactwa, ile pragnął, ruszył w podróż, zostawiając swoich rycerzy uwięzionych w ciele gołębi. Król już nie powrócił do kraju, a zaczarowane gołębie do dziś latają nad krakowskim Rynkiem, wypatrując swojego pana.

Dawno temu, pewnej nocy, Tatarzy ponownie zakradli się pod bramy Krakowa, chcąc rano zaatakować jego mieszkańców. Ich plany przejrzeli dwaj chłopcy, którzy w pobliżu ich kryjówki trzymali swoje łodzie. Niewiele myśląc złapali za ciężkie wiosła i przepędzili Tatarów gdzie pieprz rośnie 🙂 Później wpadli na pomysł, by zrobić Krakowianom psikusa. Przebrali się w tatarskie stroje, buzie umazali sadzą z ogniska i „zaatakowali" miasto. Mieszkańcy bardzo się wystraszyli najeźdźców. Na szczęście szybko poznali prawdę i bardzo się ucieszyli. Na cześć wioślarzy urządzono miejską ucztę. A wizerunek chłopca, przebranego w tatarskie stroje, jadącego na drewnianym koniku stał się jednym z symboli Krakowa.
Legenda o stópce królowej Jadwigi
Dawno temu do Krakowa przybyła z Węgier młoda dziewczyna Jadwiga, która została żoną króla Władysława Jagiełły. Królowa miała bardzo dobre serce i pomagała mieszkańcom Krakowa. Oddała swoją biżuterię na rozbudowę uniwersytetu i wspomagała szpitale. Przekazała też pieniądze na budowę nowego kościoła. Do pracy przy budowie kościoła zatrudniono wielu murarzy. Wśród nich kamieniarza, który ciosał kamienne bloki, potrzebne do wzniesienia świątyni. Pracował ciężko i sumiennie. Pewnego dnia przyszedł do pracy bardzo smutny, ponieważ jego żona ciężko zachorowała, a on nie miał pieniędzy na lekarstwa. Akurat w tym dniu królowa Jadwiga postanowiła zajrzeć na plac budowy. Zobaczyła przygnębionego kamieniarza i spytała co go martwi. Gdy usłyszała historię o chorobie żony, bez namysłu postawiła stopę na kamiennym bloku i odpięła od buta złotą ozdobę. Wręczyła ją kamieniarzowi, by miał za co opłacić lekarza i kupić lekarstwa. Następnego dnia kamieniarz przyszedł do pracy w znacznie lepszym humorze, gdyż jego żona czuła się dużo lepiej. Gdy zabrał się do pracy, zauważył, że na kamiennym bloku, w miejscu w którym Jadwiga postawiła nogę, pozostał odcisk jej buta. To wydarzenie okrzyknięto cudem, a kamień z odciskiem stopy królowej wmurowano w ścianę budowanego kościoła.

Szlakiem krakowskich legend

My wykorzystaliśmy legendy krakowskie do fajnego zwiedzania Krakowa z dzieckiem. Na Kraków bowiem padł blady strach! Diabeł, zwany Czortem, bohater wielu krakowskich legend, zapragnął zostać symbolem miasta. Do akcji musiała wkroczyć Drużyna Smoka, ale sama nie dałaby rady rozprawić się z łobuzem. Dlatego zamieniliśmy się w Superposzukiwaczy Przygód, dotarlismy do największych krakowskich bohaterów, poznaliśmy legendy i zdobyliśmy wskazówki, które pozwoliły stworzyć Tajne Zaklęcie sprowadzające Czorta z powrotem do piekielnych czeluści. Zobaczcie!

Kraków z dziećmi - pomysł na rodzinne zwiedzanie miasta

# data[].attributes.attachment_link.title
Legendy krakowskie i pomysł na zwiedzanie Krakowa szlakiem legend

# data[].attributes.attachment_link.description
Kraków to miasto pełne zabytków, ciekawej i burzliwej historii, uroczych zakątków i miejskich opowieści. Dziś podsuniemy Wam nasze ulubione legendy krakowskie. Miejskie legendy idealnie nadają się do wykorzystania w czasie zwiedzania Krakowa z dziećmi. Zobaczcie najbardziej znane i te mniej popularne legendy o grodzie Kraka. Dawno temu w Krakowie, w jamie pod Wawelem, zamieszkał smok.

# data[].attributes.headline
Legenda o tym, jak powstał Kraków - K. Makuszyński, co to jest legenda?

# data[].attributes.subject
Legenda o tym, jak powstał Kraków - K. Makuszyński, co to jest legenda?

# data[].attributes.attachment_link.title
Legenda o tym, jak powstał Kraków - K. Makuszyński, co to jest legenda?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wrocław przez lata przechodził z rąk do rąk, coraz to inni władcy zapisywali w jego dziejach kolejne karty historii. Toczono tutaj niezliczoną ilość wojen, a przez miasto przewinęło się mnóstwo skarbów. Z pokolenia na pokolenie przekazywano sobie różne opowieści i podania; nie wszystkie spisano, więc po latach te same historie mogą nieco różnić się od siebie.

Źródło: © whitelook - Fotolia.com

Do dnia dzisiejszego wiele opowieści brzmi niczym baśnie, ale w niektórych z pewnością można odnaleźć cień prawdy. Miasto o tak bogatej historii jak Wrocław skrywa niezliczone ilości legend i opowieści - niektóre romantyczne, inne mrożące krew w żyłach, ale wszystkie godne przytoczenia.

Głowa na wieży katedry
Legenda głosi, że żył niegdyś we Wrocławiu bogaty złotnik imieniem Franciszek. Miał on piękną córkę - Barbarę, o której względy zabiegały tuziny młodzieńców. Ojciec postanowił jednak, że odda ślicznotkę tylko w bogate ręce. Pech chciał, że w Barbarze zakochał się jego czeladnik imieniem Henryk - chłopak niemający grosza przy duszy. Barbara odwzajemniała jego uczucia i spotykali się w ukryciu, w tajemnicy przed ojcem. Niestety, złotnik miał również drugiego czeladnika, który wiedząc o potajemnych schadzkach kochanków, postanowił z zazdrości wydać spisek Henryka i Barbary. Złotnik wprawdzie nie wierzył w to, co słyszy, ale nie omieszkał sprawdzić prawdomówności swojego informatora. Pewnego razu nakrył obejmujących się kochanków, zezłościł się piekielnie i wygonił Henryka ze swego domu. Żadne zapewnienia o płomiennej miłości, jaką darzyli się młodzi, nie pomagały. Opuszczając Wrocław, Henryk poprzysiągł sobie, że wróci do miasta, gdy będzie bogaty.

Włóczył się po okolicy dniami i nocami, zmarznięty i głody, aż pewnego razu napadli go zbójcy. Nie miał nic cennego, więc nie zrobili mu krzywdy, a wręcz zaproponowali, żeby się do nich przyłączył. I tak oto Henryk zaczął „zarabiać", łupiąc podróżnych na szlaku handlowym z Wrocławia do Pragi. Lata mijały, zbójcy zostali schwytani, a na wolności został tylko Henryk. Uzbierał podczas grabieży wystarczający majątek, postanowił więc wrócić do Wrocławia i starać się o rękę Barbary. Zarówno dziewczyna, jak i złotnik uwierzyli w jego zapewnienia o uczciwej pracy, jednak gdy Franciszek pożądliwie przeglądał skarby Henryka, natknął się na zakrwawiony świstek papieru. Był to list napisany przez jego przyjaciela, którego niedawno zamordowali zbójcy. Domyślił się wszystkiego i natychmiast ponownie wygonił Henryka, a ten w odwecie postanowił spalić mu dom. Jak postanowił, tak uczynił, a żeby lepiej widzieć swoje dzieło, wdrapał się na wieżę katedry. Spotkała go jednak zasłużona kara - mury katedry zacisnęły się wokół
jego szyi i pochłonęły jego ciało, a z wieży do dziś wystaje jego skamieniała twarz wykrzywiona w przedśmiertnym grymasie. Ku przestrodze...

O lwie przy wejściu do katedry
Po obydwu stronach głównego wejścia do katedry wrocławskiej znajdują się dwie wytarte kamienne rzeźby. Na pierwszy rzut oka nie przypominają niczego konkretnego, jednak jedna z nich przedstawia lwa, a druga orła. Legenda głosi, że jeśli samotna kobieta chce rychło poznać swojego przyszłego ukochanego, powinna dotknąć lwa, natomiast samotny mężczyzna szukający żony - orła. Gdy przyjrzymy się bliżej, dostrzeżemy, że podobizna lwa jest już bardzo mocno wytarta...

Ognioodporna rzeźba
Podczas II wojny światowej, gdy Armia Czerwona oblegała Festung Breslau, Niemcy byli przekonani, że Rosjanie nie będą niszczyć zabytków i kościołów. Zorganizowali więc magazyn broni i amunicji wewnątrz katedry. Rosjanie mieli jednak świetnych szpiegów, którzy bardzo szybko donieśli, że należy ostrzeliwać właśnie Ostrów Tumski. W końcu jedna z radzieckich armat ustawiona na terenie Ogrodu Botanicznego trafiła w świątynię. Wybuch spowodował ogromny pożar, który w zastraszającym tempie zaczął się rozprzestrzeniać w głąb kościoła. Gdy ogień dotarł już prawie do ołtarza, nagle ze ściany spadła rzeźba Madonny. ¬Piekielny ogień zaczął gasnąć w niewytłumaczalny sposób i zatrzymał się tuż przed leżącą rzeźbą. Dzięki temu ocalały kaplice: Elektorska, św. Elżbiety oraz Mariacka. Co ciekawe, Madonna mimo eksplozji, bliskości ognia i upadku z wysokości nie została uszkodzona.

Rzeźbę można dzisiaj oglądać w północnej części katedry przy Kaplicy Elektorskiej. Została wykonana w 1854 r. przez pochodzącego z Bremy Karola Steinhausera.

Uczta na Psim Polu
Wiele nazw istnieje od tak dawna, że nikt już nie pamięta, skąd się właściwie wzięły. Nietrudno wytłumaczyć, dlaczego dzielnice Stare Miasto albo Śródmieście noszą takie, a nie inne miana. Ale skąd wzięła się nazwa Psie Pole?

Otóż faktem historycznym jest to, że w 1109 r. na terenie obecnej dzielnicy Psie Pole rozegrała się bitwa pomiędzy wojskami polskimi i niemieckimi. Dobrze uzbrojeni i liczebniejsi Niemcy dotarli pod Wrocław, licząc na rozstrzygnięcie trwającej już od dłuższego czasu wojny. Losy bitwy potoczyły się jednak inaczej, niż się spodziewano. W otwartym boju największa potęga ówczesnej Europy została pokonana, a na polu walki pozostały setki ciał niemieckich żołnierzy. Legenda głosi, że po bitwie na polu zaczęły gromadzić się bezpańskie psy, które zrobiły sobie straszliwą ucztę ze szczątków poległych ludzi. Od tamtej pory tereny te nazywano Psim Polem.

Dzwon grzesznika
W 1368 r. na południowej wieży kościoła św. Marii Magdaleny zawisł niezwykły dzwon - ważący niemal 6 t kolos o obwodzie 6,5 m, którego rozkołysanie wymagało jednoczesnej półminutowej pracy czterech dzwonników. Wykonanie takiego dzwonu było nie lada sztuką, więc odlew zlecono najlepszemu ludwisarzowi w mieście, mistrzowi Michaelowi Wildemu. Zadanie wymagało niezwykłej precyzji i musiało powieść się przy jednej próbie. Każdy błąd sprawiłby, że mistrz musiałby rozpoczynać swoją pracę od nowa. Legenda głosi, że po odlaniu odpowiedniej formy i przygotowaniu potrzebnej ilości metalu ludwisarz oddalił się do pobliskiej gospody, zostawiając w warsztacie tylko swojego czeladnika, który miał sprawować nad wszystkim pieczę. Niestety, czeladnik przez swoją nieostrożność sprawił, że otworzył się tygiel z rozgrzanym stopem żelaza i cała jego zawartość spłynęła do formy. Czeladnik czym prędzej pobiegł do mistrza błagać o wybaczenie, ten jednak, gdy tylko usłyszał złe wieści, chwycił nóż i zadał swojemu pracownikowi
śmiertelny cios. Okazało się, że mimo braku nadzoru mistrza dzwon został odlany bez skazy. Radość szacownego pana Wildego nie trwała jednak długo, gdyż u drzwi jego warsztatu już czekali pachołkowie miejscy z rozkazem wtrącenia go do więzienia. Ostatnim życzeniem ludwisarza było, aby mógł choć raz usłyszeć brzmienie swojego dzwonu. Jego prośba została spełniona - niestety, w momencie, gdy popędliwego rzemieślnika prowadzono na stracenie. Od tamtej pory bicie dzwonu obwieszczało każdą egzekucję w mieście.

Uniwersytecka Biała Dama
Nie od dziś wiadomo, że każdy zamek ma swojego ducha, a tak się składa, że Uniwersytet Wrocławski stoi w miejscu dawnego średniowiecznego zamku. Tak więc - chociaż uczelnia może i nie ma własnego ducha, to z pewnością mogła go odziedziczyć.

Legenda głosi, że kasztelan żyjący niegdyś na zamku był szalenie okrutnym człowiekiem, a jego pasję stanowiło torturowanie więźniów przy pomocy skrzyni nabitej gwoździami, zwanej Żelazną Dziewicą. Skrzynia posiadała zamykane klapy, na których znajdowały się kolce raniące (w miarę zamykania się) umieszczonego w środku nieszczęśnika. W teorii Żelazna Dziewica miała nie uszkadzać ważnych dla życia organów, jednak powiadano, że nikt nie przeżył jej uścisku. Upływ krwi i odniesione rany powodowały, że tak czy owak więźniowie po odwiedzinach w skrzyni nie wracali już do świata żywych. Wspomniany kasztelan miał córkę imieniem Elżbieta, zakochaną z wzajemnością w pewnym wrocławskim młodzieńcu. Pewnego razu chłopak popełnił niewielkie wykroczenie; pech jednak chciał, że trafił w ręce kasztelana, a ten słowa „litość" w swoim słowniku nie posiadał. Młodzieńca czekało spotkanie z Żelazną Dziewicą. Elżbieta, nie mogąc pogodzić się z takim stanem rzeczy, pewnej nocy wykradła ojcu klucze i pobiegła do lochów ratować
ukochanego. Okrutnik jednak podświadomie czując, że coś się święci, przebudził się, a spostrzegłszy brak kluczy, chwycił sztylet i również ruszył do podziemi. W wyniku szarpaniny z córką i zakochanym w niej młodzieńcem zatoczył się i wpadł w objęcia swojej nieszczęsnej skrzyni. Wieko błyskawicznie zatrzasnęło się, a ze szczelin pociekła krew. Nim jednak skonał, zdążył przekląć córkę, która od tamtej pory błąka się po uniwersyteckich korytarzach i straszy studentów.

Eliza Czyżewska,Jakub Wolski/udm/if

Bezdroża

]( http://bezdroza.pl/ksiazki/wroclaw-przewodnik-celownik-wydanie-1-eliza-czyzewska-jakub-wolski,bewro1.htm )

# data[].attributes.attachment_link.description
Wrocław przez lata przechodził z rąk do rąk, coraz to inni władcy zapisywali w jego dziejach kolejne karty historii. Toczono tutaj niezliczoną ilość wojen, a przez miasto przewinęło się mnóstwo skarbów. Z pokolenia na pokolenie przekazywano sobie różne opowieści i podania; nie wszystkie spisano, więc po latach te same historie mogą nieco różnić się od siebie.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
LEGENDY WROCŁAWIA
Dawne były czasy gdy na miejscu dzisiejszego Wrocławia szumiały gęste lasy, a nad brzegami Odry i Oławy bobry budowały swe żerenie. A że nie było wówczas uczonych kronikarzy , więc tylko wśród ludu przechowały się niewyraźne wspomnienia o tym, jak na owym miejscu osiedlili sie pierwsi ludzie. Z czasem powstały coraz to większe i piękniejsze budowle, osiedla, dzielnice.Niemal każda z nich ma swoją historię, tajemnicę, legendę...
PSIE POLE

Lotnicze Zakłady Naukowe znajdują się w dzielnicy Psie Pole. Zatem odpowiedzmy sobie na pytanie; Dlaczego właściwie "Psie Pole"?! Otóż w roku 1109 pod Wrocławiem naprzeciw siebie ustawiły się wojska polskie i niemieckie, które pewne zwycięstwa z radością oczekiwały wojny. Mimo zmęczenia pochodem w kraju wrogiej im polskiej ludności, pozostali ufni w swą przewagę liczebną i lepsze uzbrojenie.Pragnęli nareszcie rozstrzygnięcia wojny. Jednak losy wojny potoczyły się inaczej, niż się spodziewano.W ogromnym, otwartym boju skruszyła się największa potęga ówczesnej Europy. Po bitwie na polu została masa niemieckich trupów, z których zrobiły sobie straszliwą ucztę wszystkie okoliczne, bezpańskie psy. Od tego czasu miejsce to nosi nazwę Psiego Pola.

WĘDROWNY KAZNODZIEJA
Biegł często do wiosek, na place i rozstaje dróg, aby znaleźć tych, których Ewangelia nazywa chorymi i kulawymi, i nakarmić ich życiodajnym posiłkiem, a upadających umocnić. Przypiekało go południowe słońce, krwawy pot niemal go zalewał, gardło wysychało z pragnienia, lecz jego nie zmęczyła ani nie złamała niepogoda ani trudy podróży i pracy. Jedynym jego pragnieniem było znaleźć zbłąkane owce, zagubione wyprowadzić na prostą drogę, a ich dusze zbawiennie pokrzepić.
OBLĘŻENIE WROCŁAWIA
Z postoju pod Raciborzem Tatarzy szybko przybywają pod Wrocław. A kiedy wszyscy mieszczanie ogarnięci podobnym strachem jak krakowianie do tego stopnia, że chwytali w największym popłochu i pośpiechu tylko cenniejsze rzeczy, uciekając pospiesznie, jakby Tatarzy byli już na miejscu, opuścili miasto pełne nie tylko żywności, ale i wielu bogactw, rycerze i ludzie Henryka wyszedłszy z zamku, który obsadzili dla obrony, z wielkim pośpiechem zwożą do zamku majątek i żywność i dopiero wtedy puste miasto przezornie podpalają, żeby Tatarzy nie mogli zawładnąć jego domami i chlubić się jego spaleniem albo urządzić tam postoju. Tatarzy zaś zastawszy miasto spalone i ogołocone, zarówno z ludzi, jak z jakiegokolwiek majątku, oblegają zamek wrocławski. Lecz gdy przez kilka dni przeciągali oblężenie, nie usiłując zdobyć zamku, brat Czesław z Zakonu Kaznodziejskiego, z pochodzenia Polak, pierwszy przeor klasztoru św. Wojciecha we Wrocławiu, który sam z braćmi ze swojego zakonu i innymi wiernymi schronił się na zamku wrocławskim, modlitwą ze łzami wzniesioną do Boga odparł oblężenie. Kiedy bowiem trwał w modlitwie, ognisty słup zstąpił z nieba nad jego głową i oświetlił niewypowiedzianie oślepiającym blaskiem całą okolicę i teren miasta Wrocławia. Pod wpływem tego niezwykłego zjawiska serca Tatarów ogarnął strach i osłupienie do tego stopnia, że zaniechawszy oblężenia, uciekli raczej niż odeszli.
NOWY MOJŻESZ
Straszliwi Tatarzy, przebiegłszy Ruś oraz całą Polskę, zabijając i paląc wszystko wzdłuż i wszerz, dotarli również na Śląsk, gdyż żadni obrońcy nie potrafili ich zatrzymać. Oblegli Wrocław, główną twierdzę tej ziemi. Pod naporem wroga, w obawie przed ogniem i mieczem, wrocławianie porzucili miasto i schronili się na zamku. Nie wiedzieli nieszczęśni, co mogłoby ich obronić. Rzeka? Tę mogli wrogowie przejść. Mury? Te umieli Tatarzy zniszczyć ogniem. Żołnierze? Tych nie było. Zwracają oczy na Czesława, który był wówczas w mieście, i w tym wielkim niebezpieczeństwie życia oraz mienia błagają o pomoc. Ten, pod wpływem nalegań, odważył się na przedziwny czyn; niby drugi Mojżesz, który powalił Amalekitów wyciągniętym ramieniem [por. Wj 17, 11-13]. Oddał się cały modlitwom i złożył się w świętej ofierze za wszystkich. A kiedy zstąpił na mury zamku, aby swoją piersią, którą osłaniała tarcza wiary, bronić uciśnionych przed wrogiem, oto płomień łagodnego i kojącego światła zstąpił na niego z nieba i otoczył w postaci kuli jego głowę. Kulę tę natychmiast zauważyli w swoim obozie wrogowie, a ponieważ wielu spośród nich zabiła, w obawie przed śmiercią odstąpili od oblężenia.
KLUSKOWA BRAMA
Dawno, dawno temu żyła sobie spokojna rodzina Agnieszka i Konrad. Agnieszka gotowała pyszne kluski. Konrad robił naczynia, a później sprzedawał je na rynku. Pewnego dnia Agnieszka ciężko zachorowała. Po kilku dniach umarła. Zmartwiony Konrad chodził głodny, bo nie umiał gotować. Sąsiadki zawsze gotowały trochę więcej i częstowały go, ale to mu nie smakowało. Pewnego dnia, kiedy Konrad wracał z targu zmęczony i głodny zasnął pod bramą. Przyśniła mu się Agnieszka, która we śnie dała mu miskę klusek. Postawiła mu warunek. Codziennie w misce miał zostawić jedną kluskę, a następnego dnia miska znów będzie pełna. Nagle Konrad obudził się, ale śnił mu się dziwny sen, pomyślał -patrzy, a tam miska. Konrad szybko zabrał się do jedzenia. Na dnie miski zostawił jedną- największą kluskę. Pomyślał sobie, że ta kluska na pewno jest najlepsza, więc warto ją zjeść. Wziął kluskę do ręki , ale ona mu uciekła. Złapał ją jeszcze raz ,ale ona znowu mu uciekła. Chwycił kluskę , ale ona znowu mu wypadła, tym razem na bramę. Zaczął się wspinać i kiedy już wszedł na górę kluska skamieniała. Konrad zszedł, zabrał miskę i poszedł do domu. Następnego dnia patrzy, a miska jest pusta. I tak od tej pory kamienna kluska leży na jednej z wrocławskich bram
KOŚCIÓŁ NA DACHU
Dawno , dawno temu żyli sobie książę Henryk i biskup Tomasz. Książę był bardzo dobrym człowiekiem. Miał tylko jedną wadę-myślał, że jest najważniejszy. Tak samo myślał o sobie biskup i ciągle się kłócili o to , który z nich jest najważniejszy . Pewnego dnia pojechali prosić arcybiskupa o rozstrzygnięcie sporu. Arcybiskup poradził im, żeby na znak zgody wybudowali kościół. Kościół miał nosić nazwę Św. Bartłomieja. Kopiąc dół pod fundamenty jeden z robotników zobaczył korzenie w kształcie krzyża. Natychmiast powiadomił o tym biskupa. Po wysłuchaniu tej wiadomości biskup poszedł do księcia i zaproponował zmianę nazwy kościoła na kościół pod wezwaniem Św. Krzyża , ale na to nie chciał zgodzić się książę. I znowu pojechali do arcybiskupa. Ten powiedział, że najlepiej będzie, jeżeli wybudują jeden kościół na dachu drugiego. I tak do kościoła Św. Krzyża wchodzi się dwudziestoma czterema schodami w górę, a do kościoła Św. Bartłomieja siedemnastoma w dół.
LEGENDA O KAMIENNEJ GŁOWIE
Niegdyś żył sobie człowiek zwany Mistrzem. Miał piękną i bogatą córkę. Chciał, aby wyszła za mąż za bogatego człowieka. W córce zakochał się jeden z uczniów Mistrza. Chciał się z nią ożenić, ale on nie zgadzał się. Uważał, że uczeń chce się żenić dla bogactwa. Mistrz zagroził, że jeżeli będzie się spotykał z jego córką to wyrzuci go z warsztatu. Uczeń zlekceważył tę groźbę, a Mistrz dotrzymał danego mu słowa i wydalił go, aby się zemścić uczeń podpalił jego dom. Wszedł na wieżę kościelną i patrzył przez małe okienko na płonący dom. Cieszył się ze swojej zemsty. Głowa utknęła mu w małym okienku i nie mógł jej wyciągnąć. Chciał wołać o pomoc, ale nie mógł, bo zamienił się w kamień.

# data[].attributes.attachment_link.description
LEGENDY WROCŁAWIA Dawne były czasy gdy na miejscu dzisiejszego Wrocławia szumiały gęste lasy, a nad brzegami Odry i Oławy bobry budowały swe żerenie. A że nie było wówczas uczonych kronikarzy , więc tylko wśród ludu przechowały się niewyraźne wspomnienia o tym, jak na owym miejscu osiedlili sie pierwsi ludzie.

# data[].attributes.attachment_link.title
Legendy wrocławskie -  Wrocławski Teatr Lalek

# data[].attributes.attachment_link.title
LEGENDA O KRAKOWSKIM OBWARZANKU - czyta Klaudia Boczoń

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wakacje z dzieckiem | Najlepsze campingi | Globtroterek.com

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kraków to miasto pełne zabytków, ciekawej i burzliwej historii, uroczych zakątków i miejskich opowieści. Dziś podsuniemy Wam nasze ulubione legendy krakowskie.

Legendy krakowskie dla dzieci

Miejskie legendy idealnie nadają się do wykorzystania w czasie zwiedzania Krakowa z dziećmi. Zobaczcie najbardziej znane i te mniej popularne legendy o grodzie Kraka.

Legenda o smoku wawelskim
Dawno temu w Krakowie, w jamie pod Wawelem, zamieszkał smok. A raczej smoczysko 😉 Były z nim same kłopoty! Smok był ogromny, miał długi ogon, wielkie zęby, a jak ryczał to słyszało go całe miasto. Do tego straszył dzieci, brzydko pachniało mu z pyska spalenizną, pluł ogniem i robił wielkie kupy na trawnikach. Pustoszył stada okolicznych rolników, bo połykał krowy i owce w szybkim tempie. Wielu dzielnych rycerzy próbowało zgładzić bestię, ale wszyscy ginęli w brzuchu smoka. Aż pewnego dnia chłopiec, zwany Szewczykiem Dratewką, wpadł na pomysł jak pozbyć się smoka. - Główka pracuje - mruczał pod nosem, kiedy przygotowywał dla smoka poczęstunek. Szewczyk Dratewka wypchał siarką najdorodniejszą owcę ze stada, zaszył ją dokładnie i podrzucił pod smoczą jamę. Smok, gdy tylko poczuł zapach obiadku, wyskoczył z jaskini i jednym kłapnięciem połknął owcę-niespodziankę. Jednak za chwilę smok pożałował swojego obżarstwa. Siarka zaczęła go palić w gardło, więc pędem poczłapał w stronę Wisły i zaczął pić wodę z rzeki. Żłopał, żłopał i nie mógł przestać. Aż w końcu zrobił się okrąglutki i pękł jak zielony balonik. Całe miasto świętowało pozbycie się smoka. A król wynagrodził Szewczyka Dratewkę.
Pomimo tego, że smok wcale fajny nie był, to z czasem Krakowianie polubili legendę o nim i zrobili z niego symbol swojego miasta. Smoka znajdziesz przy jamie pod Zamkiem Królewskim, gdzie zieje ogniem.

Legenda o magicznym Czakramie
Kolejna legenda, która od lat krąży po Krakowie, dotyczy magicznego kamienia ukrytego w murach Zamku Królewskiego na Wawelu. Według niej hinduski bóg Sziwa, pochodzący z Indii, rozrzucił po świecie 7 czakramów czyli magicznych kamieni, które dają moc, siłę i chronią przed nieszczęściami. Kamienie trafiły w różne miejsca na ziemi - do Kapadocji, Dehli, Mekki, Jerozolimy, Rzymu, Velehradu i Krakowa. Do dziś trwa spór o to czy faktycznie na Wawelu znajduje się magiczny kamień. Na pewno jednak jest miejsce pełne pozytywnej energii 🙂

Legenda o Hejnale Mariackim
Dawno temu w Krakowie, aby ogłosić, że wybiło południe lub gdy w mieście działo się coś złego, z wieży Kościoła Mariackiego rozbrzmiewał hejnał. W trąbkę dął z całych sił trębacz, który całe dnie przebywał na wieży i obserwował miasto. Pewnego razu wdrapał się na wieżę bardzo wcześnie. Uważnie rozejrzał się dookoła i zobaczył, że na miasto pędzi banda złych Tatarów, którzy chcieli zniszczyć Kraków. Trębacz z całych sił zaczął grać hejnał, by ostrzec mieszkańców przed niebezpieczeństwem. Dzięki niemu Krakowianie szybko stanęli do walki z najeźdźcą. Tatrom nie spodobało się to, że hejnalista ostrzegł mieszkańców o ich ataku. Zaczęli kierować swoje strzały w kierunku wieży. Jedna z nich dosięgnęła hejnalistę i melodia nagle się urwała. Trębacz zginął, trzymając w dłoniach swoją trąbkę. Na cześć dzielnego hejnalisty, codziennie z Wieży Mariackiej, rozbrzmiewa hymn, który kończy się równie gwałtownie jak setki lat temu.

Legenda o wieżach Kościoła Mariackiego
Dawno temu mieszkańcy Krakowa uznali, że należy wybudować nowy, piękny kościół. Budowę zlecono dwóm braciom, znanym i cenionym murarzom. Kościół rósł w szybkim tempie, a bracia podzielili się pracami. Starszy brat miał za zadanie wybudować wieżę północną, a młodszy południową. Starszy ukończył szybko swoją pracę. Powstała wysoka wieża, na której szczycie zabłysła złota korona. Jednak budowniczy nie był zadowolony. Zdał sobie sprawę, że wieża młodszego brata, budowana jest wolniej, ale solidniej i ma znacznie lepszą konstrukcję, która pozwoli na wybudowanie wieży, która przewyższy jego dzieło. I tak wspólne, braterskie prace przerodziły się w rywalizację i zabójczą zawiść. Starszy brat, zaślepiony zazdrością, śmiertelnie ugodził młodszego nożem. Gdy zorientował się co złego uczynił, wspiął się na wieżę północą i rzucił z rozpaczy. Nikt nie odważył się kontynuować prac, dlatego do dziś wieże kościoła są nierówne. A nóż, narzędzie bratobójczej walki, został powieszony w Sukiennicach. Ma być przestrogą i pamiątką tej krwawej historii.

Legenda o żółtym trzewiczku
Dawno temu, pewien biedny chłopczyk, który umiał pięknie rzeźbić w drewnie, trafił na naukę do mistrza Wita Stwosza. Wit pracował właśnie nad ołtarzem do Kościoła Mariackiego i był pod wielkim wrażeniem umiejętności chłopca. Nawet sam król, który przybył sprawdzić postęp prac, był zachwycony rzeźbami chłopca. W nagrodę za jego sumienną pracę podarował mu parę żółtych bucików, o których chłopiec skrycie marzył, bo często marzły mu stópki. Chłopak był ogromnie szczęśliwy! Bardzo dbał o swoje nowe trzewiczki. W końcu nadszedł dzień odsłonięcia ołtarza. Była to uroczystość, na którą zaproszono najważniejsze osoby w państwie. Tuż przed rozpoczęciem cześć oficjalnej, zauważono, że rzeźbie brakuje jednego elementu. Chłopiec bez namysłu wspiął się na ołtarz, by uzupełnić brakującą część. W tym momencie zsunął się mu z nogi bucik i poturlał się za ołtarz. Przeleżał tam 400 lat! Odnaleziono go dopiero podczas renowacji ołtarza.

Legenda o zaczarowanych gołębiach w Krakowie
Dawno temu Polską rządził chciwy władca. Mieszkał w Krakowie, w zamku na Wawelu i pragnął być bardzo bogaty. Nakazał wiedźmie mieszkającej pod Krakowem, by ta zamieniła jego rycerzy w gołębie. Następnie rozkazał ptakom odłupywać kawałki muru z Wież Mariackich. Spadające kamienie zamieniały się w złoto. Gdy władca uzbierał tyle bogactwa, ile pragnął, ruszył w podróż, zostawiając swoich rycerzy uwięzionych w ciele gołębi. Król już nie powrócił do kraju, a zaczarowane gołębie do dziś latają nad krakowskim Rynkiem, wypatrując swojego pana.

Dawno temu, pewnej nocy, Tatarzy ponownie zakradli się pod bramy Krakowa, chcąc rano zaatakować jego mieszkańców. Ich plany przejrzeli dwaj chłopcy, którzy w pobliżu ich kryjówki trzymali swoje łodzie. Niewiele myśląc złapali za ciężkie wiosła i przepędzili Tatarów gdzie pieprz rośnie 🙂 Później wpadli na pomysł, by zrobić Krakowianom psikusa. Przebrali się w tatarskie stroje, buzie umazali sadzą z ogniska i „zaatakowali" miasto. Mieszkańcy bardzo się wystraszyli najeźdźców. Na szczęście szybko poznali prawdę i bardzo się ucieszyli. Na cześć wioślarzy urządzono miejską ucztę. A wizerunek chłopca, przebranego w tatarskie stroje, jadącego na drewnianym koniku stał się jednym z symboli Krakowa.
Legenda o stópce królowej Jadwigi
Dawno temu do Krakowa przybyła z Węgier młoda dziewczyna Jadwiga, która została żoną króla Władysława Jagiełły. Królowa miała bardzo dobre serce i pomagała mieszkańcom Krakowa. Oddała swoją biżuterię na rozbudowę uniwersytetu i wspomagała szpitale. Przekazała też pieniądze na budowę nowego kościoła. Do pracy przy budowie kościoła zatrudniono wielu murarzy. Wśród nich kamieniarza, który ciosał kamienne bloki, potrzebne do wzniesienia świątyni. Pracował ciężko i sumiennie. Pewnego dnia przyszedł do pracy bardzo smutny, ponieważ jego żona ciężko zachorowała, a on nie miał pieniędzy na lekarstwa. Akurat w tym dniu królowa Jadwiga postanowiła zajrzeć na plac budowy. Zobaczyła przygnębionego kamieniarza i spytała co go martwi. Gdy usłyszała historię o chorobie żony, bez namysłu postawiła stopę na kamiennym bloku i odpięła od buta złotą ozdobę. Wręczyła ją kamieniarzowi, by miał za co opłacić lekarza i kupić lekarstwa. Następnego dnia kamieniarz przyszedł do pracy w znacznie lepszym humorze, gdyż jego żona czuła się dużo lepiej. Gdy zabrał się do pracy, zauważył, że na kamiennym bloku, w miejscu w którym Jadwiga postawiła nogę, pozostał odcisk jej buta. To wydarzenie okrzyknięto cudem, a kamień z odciskiem stopy królowej wmurowano w ścianę budowanego kościoła.

Szlakiem krakowskich legend

My wykorzystaliśmy legendy krakowskie do fajnego zwiedzania Krakowa z dzieckiem. Na Kraków bowiem padł blady strach! Diabeł, zwany Czortem, bohater wielu krakowskich legend, zapragnął zostać symbolem miasta. Do akcji musiała wkroczyć Drużyna Smoka, ale sama nie dałaby rady rozprawić się z łobuzem. Dlatego zamieniliśmy się w Superposzukiwaczy Przygód, dotarlismy do największych krakowskich bohaterów, poznaliśmy legendy i zdobyliśmy wskazówki, które pozwoliły stworzyć Tajne Zaklęcie sprowadzające Czorta z powrotem do piekielnych czeluści. Zobaczcie!

Kraków z dziećmi - pomysł na rodzinne zwiedzanie miasta

# data[].attributes.attachment_link.title
Legendy krakowskie i pomysł na zwiedzanie Krakowa szlakiem legend

# data[].attributes.attachment_link.description
Kraków to miasto pełne zabytków, ciekawej i burzliwej historii, uroczych zakątków i miejskich opowieści. Dziś podsuniemy Wam nasze ulubione legendy krakowskie. Miejskie legendy idealnie nadają się do wykorzystania w czasie zwiedzania Krakowa z dziećmi. Zobaczcie najbardziej znane i te mniej popularne legendy o grodzie Kraka. Dawno temu w Krakowie, w jamie pod Wawelem, zamieszkał smok.

# data[].attributes.attachment_link.title
Legendy warszawskie - oficjalny portal turystyczny stolicy Polski

# data[].attributes.attachment_link.description
Legendy warszawskie - Syrenka, Kamienny Niedźwiedź, Bazyliszek, Wars i Sawa, Złota Kaczka

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Historia Warszawy, jak wielu innych miast i miejsc w Polsce, owiana jest wieloma tajemnicami, a to wiąże się również z powstaniem wielu legend, które opowiadają o dziejach stolicy na przełomie wielu lat. Każdy z nas, a z pewnością każdy z warszawiaków, już słyszał o niektórych z nich. Co więcej, dzięki tym opowieściom, możemy wyruszyć na wspaniałą wycieczkę po stolicy- śladem legend warszawskich. Poniżej przedstawiamy te najciekawsze i najpopularniejsze.
Legenda o warszawskiej syrence
Bardzo dawno temu, u brzegów Wisły, znajdowała się osada rybacka. W głębinach Wisły mieszkała Syrena, której nikt nigdy nie widział, jednak co noc rybacy słyszeli jej piękny śpiew. Pewnego dnia rybacy postanowili złapać istotę i sprzedać ją księciu za garść złota. Początkowo została przez nich schwytana, jednak dzięki pomocy jednego z rybaków urzeczonych jej pięknym śpiewem, syrenie udało się uciec i wrócić do wód rzeki. Rybakom wspomniała, że była z nimi, by śpiewem ostrzec ich przed niebezpieczeństwem, ale przez ich czyn odchodzi i wróci z tarczą oraz mieczem, aby ich obronić, gdy niebezpieczeństwo będzie tak wielkie, że sami sobie nie poradzą. Do tej pory nie wróciła. Stąd też na brzegu Wisły stoi pomnik syreny z mieczem oraz tarczą, aby strzec bezpieczeństwa miasta.
Legenda o Bazyliszku
Bazyliszek to straszny potwór, smok o głowie koguta i ogonie węża. Zamieszkiwał piwnicę jednej z kamienic na Starym Mieście, a jego zadaniem było pilnowanie znajdującego się tam skarbu. Bazyliszek swoim wzrokiem zamieniał każdego, na kogo spojrzał, w kamień. Pewnego dnia pokonał go wędrowny krawczyk, który poszedł na spotkanie z Bazyliszkiem uzbrojony w lustro. Bazyliszek, porażony swoim własnym spojrzeniem, skamieniał na zawsze.
Legenda o Złotej Kaczce
Historia ta związana jest z Zamkiem Ostrogskich. Złota Kaczka to zaklęta królewna, a każdy kto ją miałby odnaleźć w podziemiach zamku, stawał się niezwykle bogaty. Udało się to biednemu krawczykowi - Lutkowi. Kaczka podarowała mu sto dukatów i obiecała wieczne bogactwo, ale pod jednym warunkiem - otrzymane sto dukatów musiał wydać jednego dnia i nie mógł dzielić się nimi z nikim. Krawczyk wydał większość dukatów, jednak pod koniec dnia spotkał żebraka. Zrobiło mu się szkoda biedaka i oddał mu ostatnie monety. W tym momencie ukazała mu się Złota Kaczka i powiedziała, że nie spełnił jej warunków i przez to pozostanie biedny na zawsze. Ku pamięci tej historii przy Pałacu Ostrogskich można obejrzeć pomnik Złotej Kaczki
Legenda o Kamiennym Niedźwiedziu
Na Starym Mieście, przy kościele o. Jezuitów stoi kamienny niedźwiedź. Według tej legendy jest to zaklęty książę, który poszukuje prawdziwej miłości. Historia ta mówi o szlachetnym i dobrym księciu, który niestety nie był zbyt urodziwy, a swoim wyglądem przypominał niedźwiedzia. Pewnej niedzieli, przy kościele, spotkał piękną dziewczynę, w której zakochał się od pierwszego wejrzenia. Co tydzień przyjeżdżał do kościoła, aby jej się przyglądać, aż pewnego dnia zobaczył, jak idzie do ślubu ze swoim wybrankiem. Przez smutek i żal zamienił się w kamiennego niedźwiedzia, aby już więcej nie czuć cierpienia.

Legend warszawskich jest znacznie więcej, tych bardziej lub mniej popularnych, a dzięki nim zwiedzanie Warszawy może stać się znacznie ciekawsze, a także pozostawić po sobie niesamowite i niepowtarzalne wrażenie. Zachęcamy wszystkich to wyruszenia tropem bajek i legend warszawskich.

# data[].attributes.attachment_link.title
Legendy warszawskie - jakie historie wiążą się z dziejami polskiej stolicy?

# data[].attributes.attachment_link.description
Historia Warszawy, jak wielu innych miast i miejsc w Polsce, owiana jest wieloma tajemnicami, a to wiąże się również z powstaniem wielu legend, które opowiadają o dziejach stolicy na przełomie wielu lat. Każdy z nas, a z pewnością każdy z warszawiaków, już słyszał o niektórych z nich.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Historia ta wydarzyła się za czasów, kiedy na toruńskim zamku mieszkało dwunastu krzyżackich rycerzy. Odważni, silni i przystojni rycerze przyciągali tęskne spojrzenia miejscowych dziewcząt.

Lecz tylko jeden z rycerzy miał powodzenie trzy a nawet czterokrotnie większe niż jego „bracia". Zakonnikom nie dane było poznać kobiecej miłości, każdy z nich złożył bowiem śluby na wierność Bogu

Z tego powodu aby uniknąć pokus, wystrzegali się kobiecego wzroku i zalotów. Pewnego dnia najprzystojniejszy rycerz zakonu, wybrał się na samotną wędrówkę po Toruniu. Wszędzie gdzie się udał napotykał go wzrok młodych dziewcząt, które zafascynowane rycerzem przyglądały mu się uważnie. Dumny zakonnik nie zwracał uwagi na żadną z nich, pamiętając o złożonych ślubach. Jednak los chciał, aby rycerz zaznał miłości.

W jednej z uliczek trafił na młodą dziewczynę, która początkowo nie zwracała uwagi na rycerza. Zakonnik zatrzymał się podziwiając niezwykła urodę dziewczyny, w duchu przypominając sobie śluby zakonne. Wtem dziewczyna spojrzała w jego stronę ich wzrok się spotkał. Rycerz poczuł niezwykłe uczucie, nigdy wcześniej nie spotkało go nic podobnego. Dziewczyna stała bez ruchu, jednak kiedy rycerz się poruszył uciekła w przeciwnym kierunku. Zakonnik nie gonił jej lecz udał się na zamek.

Nie mogąc myśleć o niczym innym, rozpamiętywał to niezwykłe spotkanie. Następnego dnia o tej samej godzinie, udał się w dokładnie to samo miejsce, lecz nie spotkał tam owej dziewczyny. Przez kolejny tydzień o tej samej porze chodził na spacer w miejsce spotkania swojej miłości. Dopiero po tygodniu dziewczyny wyszła mu naprzeciw.

Wytłumaczyła mu, że przychodziła tu aby go zobaczyć, lecz ukrywała się pragnąc sprawdzić czy jego uczucie jest tak silne jak jej. Od tamtej pory umawiali się na spotkania w różnych częściach miasta. Widywali się codziennie, nie bacząc na konsekwencje. Planowali wspólną ucieczkę, która nie doszła do skutku. Ktoś bowiem zauważył młodych i doniósł do Miejskiej Rady i Krzyżackiego Komtura. Wzburzeni radcy, surowo osądzili dziewczę, za zawrócenie rycerza z zakonnej drogi, wymierzono jej 25 batów, które otrzymała przy Bramie świętego Jakuba i wydalono z miasta, aby nigdy więcej nie spotkała się ze swym lubym.

Karę dla rycerza miał zarządził Komtur. Po dłuższym namyśle nakazał rycerzowi wybudować przekrzywioną wieżę, która miała symbolizować życie rycerza, odbiegające od złożonych ślubów. Zakonnik budował wieżę, przez okrągły miesiąc. Budowla była wysoka na piętnaście metrów i odchylona od pionu o niemal półtora metra. Wieża ta miała przypominać mieszkańcom Torunia i innym rycerzom zakonnym o miłosnym występku dwojga ludzi, którzy złamali śluby jednego z nich.

# data[].attributes.attachment_link.description
Historia ta wydarzyła się za czasów, kiedy na toruńskim zamku mieszkało dwunastu krzyżackich rycerzy. Odważni, silni i przystojni rycerze przyciągali tęskne spojrzenia miejscowych dziewcząt. Lecz tylko jeden z rycerzy miał powodzenie trzy a nawet czterokrotnie większe niż jego „bracia".

# data[].attributes.headline
Legendy lubelskie - wybierz, przeczytaj, posłuchaj

# data[].attributes.subject
Legendy lubelskie - wybierz, przeczytaj, posłuchaj

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kto nie lubi słuchać opowieści z dawnych czasów? Legendy lubelskie w fascynujący sposób opowiadają o tradycji i przeszłości naszego miasta. Poznawanie Lublina warto zacząć od lektury tych historii, aby dowiedzieć się co przyśniło się Leszkowi Czarnemu, skąd wziął się na stole ślad Czarciej Łapy i co znajdowało się w pewnej skrzyni.

Poznaj Lubelskie Legendy

"O wielkiej lubości Zofii Filipowiczowej czary czyniącej i za czary skazanej"

"Podanie o Drzewie Krzyża Św. u Dominikanów"

"Herb Lublina z koziołkiem"

"Jak Boczarski na młynie"

"Piękna Rosjanka: Tamara Kondratiewowa"

Festiwal Legend Lubelskich

Barwne legendy o naszym mieście, jego powstaniu, symbolach, ważnych miejscach i postaciach można również odkryć podczas Festiwalu Legend Lubelskich. Od pierwszej edycji w 2015 roku Festiwal zjednał sobie wierną publiczność w każdym wieku, która biorąc aktywny udział w inscenizacjach staje się jego częścią.

# data[].attributes.attachment_link.title
Legendy Lubelskie / lublin.eu - oficjalny portal miasta Lublin

# data[].attributes.attachment_link.description
Kto nie lubi słuchać opowieści z dawnych czasów? Legendy lubelskie w fascynujący sposób opowiadają o tradycji i przeszłości naszego miasta. Poznawanie Lublina warto zacząć od lektury tych historii, aby dowiedzieć się co przyśniło się Leszkowi Czarnemu, skąd wziął się na stole ślad Czarciej Łapy i co znajdowało się w pewnej skrzyni.

# data[].attributes.attachment_link.title
Legendy Lubelskie - Sąd Diabelski, Tajemniczy Skarb, Kamień Nieszczęscia

# data[].attributes.attachment_link.description
W kategorii Legendy Lubelskie, znajdują się legendy z terenów dzisiejszego województwa lubelskiego, do którego zaliczamy takie regiony etnograficzne jak Lubelszczyzna, Zamojszczyzna, Ziemia Łukowska i Ziemia Chełmska oraz Polesie Zachodnie.

# data[].attributes.attachment_link.title
Legendy Podlaskie - legendy białostockie, legendy augustowskie

# data[].attributes.attachment_link.description
Legendy Podlaskie, to legendy pochodzące z Podlasia i Suwalszczyzny. W przeciwieństwie do legend z innego regionu Legendy Podlaskie, często odwołują się do natury. Zwierzętom nadają ludzkie cechy zarówno te negatywne jak i pozytywne, w ten sposób uczono dzieci o postawach pożądanych i niepożądanych.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W roku 1499 jednemu z miejscowych franciszkanów, we śnie ukazał się Anioł. Wiadomość, którą miał do przekazania, nie była dobra. Za złe uczynki mieszkańców, Toruń w roku 1500 ma spotkać straszna kara, miasto zostanie doszczętnie zniszczone tak, że kamień na kamieniu nie pozostanie.

Była jednak szansa na ratunek, mieszkańcy mieli odziać się w wory pokutne i prosić Boga o przebaczenie.

Początkowo nikt franciszkaninowi nie wierzył, nawet przeor klasztoru, nie był do końca przekonany. Jednak Anioł, który był opiekunem miasta, wsparł mnicha w jego działaniu. Ku przestrodze torunian objawiał im różne znaki. Z czasem mieszkańcy, uwierzyli mnichowi i rozpoczęli post i pokutę. Wszyscy łącznie z miejskimi radnymi przez wiele dniu odmawiali sobie przyjemności. Codziennie we wszystkich kościołach odprawiano msze, jednak niebiosa nie dawały żadnego znaku.

W końcu ustalono, że aby przebłagać Boga za grzechy ludu, należy odlać wielki dzwon. Dzwon ten ważył siedem ton, miał ponad dwa metry średnicy i trzy metry wysokości. Natychmiast zawieszono go na wieży fary staromiejskiej św. Jana, jednocześnie ofiarując ten dzwon na chwałę Bożą. Bóg zadowolony ze zmiany torunian i tak pięknego prezentu, który swym dźwiękiem miał obwieszczać mieszkańcom, że nadszedł czas by oddać cześć Bogu, postanowił nie tylko odsunąć karę od miasta, ale również nagrodzić jego mieszkańców. Przywołał do siebie Anioła, który był opiekunek Torunia i wręczył mu klucz do miasta. Dopóki ów Anioł trzyma klucz dopóty ma prawo bronić Torunia przed największymi zagrożeniami ze strony wrogów. Aby obwieścić torunianom, że kara Boża została odsunięta, Anioł postanowił się objawić mieszkańcom.

Pewnej niedzieli, kiedy ludzie wyszli z kościoła na niebie pojawił się Anioł, trzymający klucz. Przybrał on postać kobiety, jako znak że matczyną opieką i ciepłem otacza całe miasto. Tego dnia Anioła, który pojawił się na niebie, przez chwilę mogli zobaczyć jedynie te osoby, które były już na mszy niedzielnej. Z tego powodu przez jeszcze długi czas debatowano, czy Anioł powinien pojawić się w herbie Torunia. Ostatecznie zdecydowane, że jest to najlepszy sposób aby podziękować swemu opiekunowi, za ratunek od zguby i ochronę. Od tamtej pory postać Anioła widnieje w herbie Torunia.

# data[].attributes.attachment_link.description
Z tego powodu przez jeszcze długi czas debatowano, czy Anioł powinien pojawić się w herbie Torunia. Ostatecznie zdecydowane, że jest to najlepszy sposób aby podziękować swemu opiekunowi, za ratunek od zguby i ochronę. Od tamtej pory postać Anioła widnieje w herbie Torunia.

# data[].attributes.attachment_link.title
Piernikowa legenda "O Katarzynie i Bogumile"

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dawno, dawno temu w starym Wrocławiu zwanym z niemiecka Breslau, a jeszcze dawniej Vratislavia żyły sobie krasnoludki.

Strzegły miasta i opiekowały się jego mieszkańcami; dawały radość dzieciom i dorosłym.Byli wśród nich: Strażnik Miejski ( pod Sukiennicami), Strażnik- Śpioch przy Kościele św. Elżbiety w Rynku, Grajek i Meloman ( na ul.Oławskiej), Kuźnik ( na Kuźniczej), Więziennik z kulą u nogi za kratami więzienia, Życzliwek przy fontannie w Rynku; Pracz nad Odrą ( Bulwary Włostowica), Gołębnik przy Spiżu, Syzyfki, które pchały kamienne kule do budowy Ratusza.

Pełno było skrzatów na wrocławskich latarniach- tzw. Słupników obserwujących z góry miasto. Wrocławskimi Zakładami Kąpielowymi na placu Teatralnym i jego klientami opiekowały się Bulbulek, Plumplumek, Helpik i Ratuś.

Wszystkie krasnoludki żyły ze sobą w zgodzie i pomagały wrocławianom oraz umilały czas turystom: Pierożnik zapraszał do restauracji na pyszne pierogi; Grajek pięknie trącał struny swej mandoliny...

Ale pewnego razu pojawiły się w mieście złe Gremliny, zazdrosne o szczęście Wrocławia! Słupniki już dawno odkryły nacierające Gremliny i zawiadomiły króla Krasnoludków, stojącego na Wielkim Palcu jak na tronie, o ich szturmie na miasto. Król postawił na straży wartowników,żeby strzegły największego skarbu krasnoludków- magicznego kamienia, mającego wielką moc- dającego skrzatom życie i nieśmiertelność! A umieszczonego w krypcie przed Kościołem św. Elżbiety ( Garnizonowym)

Gdy Gremliny w nocy napadły na uśpiony Wrocław Wartownik- Śpioch akurat spał... Złe stworki wykradły magiczny kamień i od tej pory spadł czar życia z krasnali i wszystkie- jak jeden mąż- zamieniły się w kamień. Teraz- gdy pojawiają się nowe krasnoludki- a pojawiają się, gdyż na szczęście zachowały dar nieśmiertelności i bardzo ukochały nasze miasto- są już z... kamienia...

Straszliwy los spotkał jednego z najmłodszych krasnali- Kinomana ( stojącego przed kinem Helios), gdyż okrutny Gremlin- Turysta z Zachodu ( Dzikiego), któremu nie spodobał się Festiwal Filmowy ,, Nowa Era" odciął mu głowę maczetą! Biedny skamieniały krasnoludek stał jeszcze jakiś czas zupełnie bez głowy na kamiennej kamerze filmowej niczym na rowerze i wytrwale zapraszał do kina...

Tak kończy się legenda o wrocławskich krasnoludkach spisana przez redaktora krasnoludka, Wiktora Dudka ;))

# data[].attributes.attachment_link.description
Dawno, dawno temu w starym Wrocławiu zwanym z niemiecka Breslau, a jeszcze dawniej Vratislavia żyły sobie krasnoludki. Strzegły miasta i opiekowały się jego mieszkańcami; dawały radość dzieciom i dorosłym.Byli wśród nich: Strażnik Miejski ( pod Sukiennicami), Strażnik- Śpioch przy Kościele św.

# data[].attributes.headline
Poznaj legendy poznańskie - poczytaj lub posłuchaj (do pobrania plik MP3)

# data[].attributes.subject
Poznaj legendy poznańskie - poczytaj lub posłuchaj (do pobrania plik MP3)

# data[].attributes.attachment_link.description
Legendy. Poznański Szlak Legend dla Dzieci to projekt skierowany do dzieci w wieku 6-10 lat oraz ich rodziców/opiekunów. Na terenie Starego Miasta wytyczona została trasa kulturowa, która wiodąc po jego placach, ulicach, kościołach i kamienicach prowadzi odbiorcę do miejsc-symboli związanych z poznańskimi legendami.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kilka lat po tym jak Lech przybył na tereny dzisiejszej Wielkopolski i wybudował tam wspaniały gród Gniezno. Podległe mu ziemie z czasem zaczęły się rozrastać. Lech władał coraz obszerniejszymi terenami. Jednak nie zawsze wiedział, kto na owych ziemiach poluje. Lech miał zwyczaj raz w tygodniu wypadać ze swoją drużyna na łowy do pobliskiej puszczy.

{module Reklama - Czerwona Responsywna}

Lasy te urodzaje w owoce leśnie i obwite w dziczyznę idealnie nadawały się do tego typu rozrywek. Najczęściej ofiarą Lecha padały jelenie, które były ulubionym przysmakiem wodza. Czasem drużyna Lecha upolowała kilka bażantów, kuropatw a nawet dzika. Od czasu do czasu Lech dla rozrywki polował na niedźwiedzia, którego skóra była wręcz królewskim atrybutem. Pamiętnego dnia Lech wraz z drużyna polowali na tego wielkiego zwierza.

Przez kilka godzin tropili zwierza po całej puszczy. Nagle w oddali usłyszeli róg. Nie był to jednak róg żadnego ze znanych im plemion. Lechowi przypominał on dźwięk innego rogu, jednak był zmieniony. Wojowie szybko się zebrali w grupę, naszykowali broń i w bezszelestnym kroku ruszyli w stronę grania rogu. Po niespełna godzinie dodarli na niewielką polanę, na której odpoczywało spore wojsko. Przy największym ognisku siedziało dwóch, jak się zdawało Lechowi, wodzów.

Lech zdając sobie sprawę z przewagi wroga nakazał swojej drużynie rozproszyć się na około polany i wdrapać się na drzewa. Sam pozostają na ziemi, wystrzelił strzał ostrzegawczy w stronę przyjezdnych wodzów. Wojsko natychmiast złapało za broń szukając miejsca z którego zostali zaatakowani. Wtem z lasu na ciemnym koniu wyjechał Lech, w prawej dłoni dzierżył miecz. Jeden z wodzów obcych wojsk nakazał wstrzymać się swoim żołnierzom.

- Kim jesteście? I czego szukacie na moich ziemiach? - krzyknął Lech

- Wybacz Panie musieliśmy zbłądzić. Sądziliśmy, że ziemie te są niczyje. Nie szukamy zwady.

- Podjedź do nas dobry człowieku i posil się. - dodał drugi

- Cóż to za gościna, częstować gospodarza w jego własnym domu? - odparł Lech i kontynuował - Nie jestem sam, jeden mój znak i ze wszystkich stron posypią się na was strzały. Lepiej aby wasi ludzie odłożyli broń, i pozostali na widoku.

- Czyńcie co każe. - rzekł wódz do rycerzy. Wojowie natychmiast odrzucili miecze, na bok, ciągle wpatrując się w Lecha.

Lech powoli podjechał do nie znajomych, zszedł z konia i zdjął hełm. Przybysze również to uczynili.

- Poznajesz nas? - zapytał jeden z wodzów

- Poznaje! - krzyknął uradowany Lech - Bracia moi kochani - dodał i rzucił się braciom na szyję. Po radosnym przywitaniu nakazał swoim ludziom, wyjść z ukrycia i dosiąść się do gości.

Czech i Rus nie byli zdziwieni odwagą swego brata, który pomimo mniejszej liczebności wojska, wyszedł im naprzeciw. Znali Lecha doskonale i wiedzieli, że będzie walczył o to co kocha. Bracia gościli u Lecha przez dziesięć dni, a po tym czasie powrócili do swoich krain. Lech ku upamiętnieniu niezwykłego spotkania, postanowił w miejscu polany zbudować gród, który nazwał Poznań. Do dziś miasto to jest nie tylko chlubą Wielkopolski ale i całej Rzeczpospolitej.

{module Reklama - Czerwona Responsywna}

# data[].attributes.attachment_link.description
Lech ku upamiętnieniu niezwykłego spotkania, postanowił w miejscu polany zbudować gród, który nazwał Poznań. Do dziś miasto to jest nie tylko chlubą Wielkopolski ale i całej Rzeczpospolitej.

# data[].attributes.headline
Posłuchaj Legendy o świętym Marcinie i piekarzu Walentym

# data[].attributes.subject
Posłuchaj Legendy o świętym Marcinie i piekarzu Walentym

# data[].attributes.attachment_link.title
OPOWIEŚĆ: Legenda o królu kruków. BajOla opowiada

# data[].attributes.headline
Góra zamkowa w Poznaniu - legendy, podania i baśnie z Wielkopolski

# data[].attributes.subject
Góra zamkowa w Poznaniu - legendy, podania i baśnie z Wielkopolski

# data[].attributes.attachment_link.title
Góra zamkowa w Poznaniu - legendy, podania i baśnie z Wielkopolski

# data[].attributes.headline
Założenie Poznania - legendy, podania i baśnie z Wielkopolski

# data[].attributes.subject
Założenie Poznania - legendy, podania i baśnie z Wielkopolski

# data[].attributes.attachment_link.title
Założenie Poznania - legendy, podania i baśnie z Wielkopolski

# data[].attributes.attachment_link.title
Rogale Świętomarcińskie - legenda poznańska

# data[].attributes.attachment_link.title
Legenda o św. Marcinie - PATRON POZNANIA

# data[].attributes.attachment_link.title
Legenda o Poznańskich Koziołkach (Koziołki Poznańskie)

# data[].attributes.headline
Pytania do Legendy o koziołkach poznańskich

# data[].attributes.subject
Pytania do Legendy o koziołkach poznańskich

# data[].attributes.attachment_link.title
Podsumowanie lekcji o legendzie o poznańskich koziołkach

# data[].attributes.headline
Legenda o nazwie miasta Lublina - posłuchaj

# data[].attributes.subject
Legenda o nazwie miasta Lublina - posłuchaj

# data[].attributes.attachment_link.title
Bajkowisko – Toruńskie pierniki – słuchowisko dla dzieci

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.description
Przeciągnij i upuść elementy w odpowiedniej kolejności.. , , , , .

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1) Kto jest głównym bohaterem Legendy?? a) złota lampa z Dżinem b) Wróżka c) księżniczka Elfów d) Złotą rybka e) Syrena f) królowa jednorożców 2) Jaki kolor ogona miała Syrena? a) zielony b) żółty c) pommarańczowy d) zielono-żółty e) żadna odpowiedź nie jest poprawna f) nie wiadomo 3) Co szczególnego miała Syrena? a) szybki i silny ogon b) piękne włosy c) czarujący głos 4) W jakim wieku była Syrena? a) 13 lat b) 14 lat c) 15 lat d) 16 lat e) żadna odpowiedź nie jest poprawna f) nie wiadomo 5) Gdzie mieszkała Syrena? a) w rzece b) w oceanie c) w morzu d) w jeziorku e) żadna odpowiedź nie jest poprawna f) nie wiadomo 6) Kto chciał schwytać Syrenę a) Łowcy b) Leśniczy c) Rybacy d) łucznicy e) ochroniarze przyrody 7) Ilu rybaków chciało schwytać Syrenę? a) 2 b) 6 c) 5 d) 4 e) 7 f) 3 8) Dla kogo rybacy chcieli złapać Syrenę? a) dla króla b) dla królowej c) dla księcia d) dla księżniczki e) żadna odpowiedź nie jest poprawna f) nie wiadomo 9) Jak rybacy nie ulegli śpiewu Syreny? a) zatkali uszy woskiem b) założyli nauszniki c) założyli zatyczki do uszu d) żadna odpowiedź nie jest poprawna e) nie wiadomo 10) W co rybacy złapali Syrenę? a) w cienki worek b) w cienką sieć c) w gruby worek d) w grubą sieć e) żadna odpowiedź nie jest poprawna f) nie wiadomo 11) Jaki był księżyc podczas łapania Syreny? a) sierp b) pełnia c) kwadra d) niebo było tak zachmurzone, że nie było widać księżyca e) nie wiadomo 12) Który rybak został na straży z Syreną? a) najmłodszy wiekiem rybak b) średni wiekiem rybak c) najstarszy wiekiem rybak d) nie wiadomo 13) Dlaczego rybak wypuścił Syrenę? a) pokłócił się z dwoma innymi rybakami b) od samego początku to planował c) Syrena uwiodła go swoim śpiewem d) żadna odpowiedź nie jest poprawna 14) Który z rybaków wypuścił Syrenę? a) najmłodszy wiekiem rybak b) średni wiekiem rybak c) najstarszy wiekiem rybak d) nie wiadomo 15) Dlaczego Syrena co noc śpiewała dla rybaków? a) żeby przyjemniej im się spędzało czas b) żeby w razie problemów ich ostrzec c) Syrena kochała to robić d) żadna odpowiedź nie jest poprawna e) nie wiadomo 16) Co dzisiaj stoi na miejscu rybackiej wioski? a) małe miasteczko b) stare ruiny c) wielki posąg upamiętniający tą rybacką wioskę d) żadna odpowiedź nie jest poprawna e) nie wiadomo

# data[].attributes.attachment_link.description
1) Kto jest głównym bohaterem Legendy?? a) złota lampa z Dżinem b) Wróżka c) księżniczka Elfów d) Złotą rybka e) Syrena f) królowa jednorożców 2) Jaki kolor ogona miała Syrena? a) zielony b) żółty c) pommarańczowy d) zielono-żółty e) żadna odpowiedź nie jest poprawna f) nie wiadomo 3) Co szczególnego miała Syrena?

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1) Bohater legendy miał na imię: a) Bartek b) Bartłomiej c) Bogumił 2) Młody piekarczyk pracował w cukierni u: a) mistrza Bogumiła b) mistrza Bartłomieja c) mistrza Bogdana 3) Piekarczyk był: a) bardzo pracowity i smutny b) leniwy i wesoły c) wesoły i pracowity 4) Córka mistrza miała na imię: a) Rózia b) Kinga c) Klara 5) Pewnego dnia piekarczyk wybrał się: a) nad strumień b) nad morze c) na pole 6) Bogumił chciał tam: a) pobiegać b) zerwać bukiet kwiatów c) obserwować przyrodę 7) Chłopiec uratował pszczołę, która... a) złamała skrzydełka b) została zaatakowana przez szerszenia c) topiła się w strumieniu 8) Kto podziękował Bogumiłowi za uratowanie życia małej pszczółce? a) pszczelarz b) królowa krasnoludków c) nikt nie podziękował 9) Jaką radę dała królowa Bogumiłowi: a) ,,Do pierników, które wypiekasz, dodaj imbiru i przypraw korzennych" b) ,,Do pierników, które wypiekasz, dodaj cynamonu i przypraw korzennych" c) ,,Do pierników, które wypiekasz, dodaj miodu i przypraw korzennych" 10) Jaki tytuł nadano Bogumiłowi? a) Mistrza Toruńskiego b) Mistrza Piekarskiego c) Piernikowego Mistrza.

# data[].attributes.attachment_link.title
Legenda Toruńskie pierniki wg Marty Berowskiej

# data[].attributes.attachment_link.description
1) Bohater legendy miał na imię: a) Bartek b) Bartłomiej c) Bogumił 2) Młody piekarczyk pracował w cukierni u: a) mistrza Bogumiła b) mistrza Bartłomieja c) mistrza Bogdana 3) Piekarczyk był: a) bardzo pracowity i smutny b) leniwy i wesoły c) wesoły i pracowity 4) Córka mistrza miała na imię: a) Rózia b) Kinga c) Klara 5) Pewnego dnia piekarczyk wybrał się: a) nad strumień b) nad morze c) na pole 6) Bogumił chciał tam: a) pobiegać b) zerwać bukiet kwiatów c) obserwować przyrodę 7) Chłopiec uratował pszczołę, która...

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1) Jak nazywał się król z legendy o smoku? a) Kruk b) Krak 2) Jakiego miasta dotyczy ta legenda? a) Krakowa b) Warszawy 3) Gdzie mieszkał Smok Wawelski? a) Na zamku na wzgórzu. b) W jaskini u stóp zamku. 4) Co jadł Smok Wawelski? a) Owce i krowy. b) Ludzi. 5) Kto próbował bezskutecznie pokonać Smoka? a) Rycerze b) Księżniczki 6) Jak nazywał się śmiałek, który także chciał pokonać Smoka? a) Kowal Grześ. b) Szewczyk Skuba. 7) Czym zajmował się dzielny szewczyk? a) Szył buty. b) Szył ubrania. 8) Co takiego zjadł Smok? a) Krowę wypchaną węglem. b) Baranią skórę wypchaną siarką. 9) Z jakiej rzeki wodę pił Smok? a) Z Wisły b) Z Odry 10) Jak zginął zły Smok? a) Utonął w rzece. b) Wybuchł od nadmiaru wody w brzuchu.

# data[].attributes.attachment_link.description
1) Jak nazywał się król z legendy o smoku? a) Kruk b) Krak 2) Jakiego miasta dotyczy ta legenda? a) Krakowa b) Warszawy 3) Gdzie mieszkał Smok Wawelski? a) Na zamku na wzgórzu. b) W jaskini u stóp zamku. 4) Co jadł Smok Wawelski? a) Owce i krowy. b) Ludzi.

# data[].attributes.headline
Toruńskie pierniki zabawa dla przedszkolaków

# data[].attributes.subject
Toruńskie pierniki zabawa dla przedszkolaków

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.description
1) Według legendy, Bartłomiej nie równał się z nikim, bo to on wypiekał najlepsze ... 2) Zanim się dowiesz jak piernik smakuje?

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.description
1) Według legendy, Bartłomiej nie równał się z nikim, bo to on wypiekał najlepsze ... 2) Zanim się dowiesz jak piernik smakuje?

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Krak - Jak nazywał się król z legendy o Smoku?, Kraków - Jak nazywa się miasto z legendy o Smoku?, Jaskinia - Gdzie mieszkał Smok Wawelski?, Krowy - Przysmakiem Smoka były owieczki oraz..., Rycerze - Kto próbował bezskutecznie pokonać Smoka?, Skuba - Jak miał na imię dzielny szewczyk?, Buty - Co takiego szył szewczyk?, Siarką - Czym była wypchana barania skóra, którą zjadł Smok?, Wisła - Jak nazywała się rzeka, z której Smok pił wodę?, Pękł - Jak zginął zły Smok?,

# data[].attributes.attachment_link.description
Krak - Jak nazywał się król z legendy o Smoku?, Kraków - Jak nazywa się miasto z legendy o Smoku?, Jaskinia - Gdzie mieszkał Smok Wawelski?, Krowy - Przysmakiem Smoka były owieczki oraz..., Rycerze - Kto próbował bezskutecznie pokonać Smoka?, Skuba - Jak miał na imię dzielny szewczyk?, Buty - Co takiego szył szewczyk?, Siarką - Czym była wypchana barania skóra, którą zjadł Smok?, Wisła - Jak nazywała się rzeka, z której Smok pił wodę?, Pękł - Jak zginął zły Smok?,

# data[].attributes.attachment_link.description
Jaki był Kuba? Jaki był smok? Wybierz odpowiednie przymiotniki.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.description
Натиснете съвпадение отговор да го отстранят. Повторете, докато всички отговори са отминали.. BAZYLISZEK, ZŁOTA KACZKA, WARS I SAWA, WARSZAWSKA SYRENKA.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1) Kto jest bohaterem legendy o Złotej Kaczce? a) drwal Jasiek b) piekarz Jacek c) szewczyk Lutek 2) Kim był Bazyliszek? a) złotą kaczką b) potworem podobnym do smoka c) syrenką 3) Kim była złota kaczka? a) wróżką b) wiedźmą c) królewną 4) Co szewczyk Lutek miał zrobić z pieniędzmi otrzymanymi od złotej kaczki? a) wydać wszystkie tylko na swoje potrzeby b) rozdać biednym c) pożyczyć sąsiadom 5) Co rybacy chcieli zrobić z syrenką złapaną z Wisły? a) Usmażyć b) Sprzedać księciu c) Ożenić się z nią 6) Czym zabijał Bazyliszek? a) dźwiękiem b) mieczem c) wzrokiem 7) Co syrenka powiedziała rybakom odpływając na zawsze? a) Jeżeli wrócę to z mieczem i tarczą, aby was bronić, ale wtedy, gdy niebezpieczeństwo będzie zbyt duże. b) Zemszczę się na was. c) Nigdy więcej mnie nie zobaczycie. 8) Skąd wzięła się nazwa miasta Warszawa? a) Od nazwy klubu sportowego Varsovia b) Od imion legendarnego Warsa i Sawy c) Od imienia wielkiego wodza Warszowa

# data[].attributes.attachment_link.description
1) Kto jest bohaterem legendy o Złotej Kaczce? a) drwal Jasiek b) piekarz Jacek c) szewczyk Lutek 2) Kim był Bazyliszek? a) złotą kaczką b) potworem podobnym do smoka c) syrenką 3) Kim była złota kaczka? a) wróżką b) wiedźmą c) królewną 4) Co szewczyk Lutek miał zrobić z pieniędzmi otrzymanymi od złotej kaczki?

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.description
Jak na imię miał biedny szewc?, Gdzie mieszkał szewc znany z legendy o Złotej Kaczce?, Co obiecywano tym, którzy odnajdą Złotą Kaczkę?.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1) Kto jest bohaterem legendy? a) szewczyk Jacek b) piekarz Jacek c) szewczyk Lutek d) piekarz Jasiek 2) Gdzie mieszka bohater legendy? a) w Krakowie b) w Poznaniu c) w Warszawie 3) Kogo odnalazł w podziemiach? a) złotą kurę b) złotą kaczkę c) dzikiego łabędzia 4) Kim była złota kaczka? a) wróżką b) wiedźmą c) królewną 5) Co szewczyk miał zrobić z pieniędzmi otrzymanymi od złotej kaczki? a) wydać wszystkie tylko na swoje potrzeby b) rozdać biednym c) pożyczyć sąsiadom 6) Co to jest morał w legendzie? a) nauka, która płynie z przeczytanego tekstu b) piosenka c) przebieg wydarzeń

# data[].attributes.attachment_link.description
1) Kto jest bohaterem legendy? a) szewczyk Jacek b) piekarz Jacek c) szewczyk Lutek d) piekarz Jasiek 2) Gdzie mieszka bohater legendy? a) w Krakowie b) w Poznaniu c) w Warszawie 3) Kogo odnalazł w podziemiach? a) złotą kurę b) złotą kaczkę c) dzikiego łabędzia 4) Kim była złota kaczka?

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
MORAŁ - Puenta legendy, bajki, ZŁOTY - Kolor kaczki, KACZKA - Ptak występujący w legendzie, JASIEK - Imię chłopca lub nazwa małej poduszki, CZERWIEC - Miesiąc, o którym mowa w legendzie, SZEWCZYK - Zawód Jaśka, KRÓLEWNA - Była zaklęta w kaczkę, DUKATY - Pieniądze , o których mowa w legendzie, TEATR - Jasiek był tam pierwszy raz, WYCIECZKA - Wyprawa za miasto, ZAMEK - Większy niż pałac, PODZIEMIA - Inaczej piwnica, JEZIORKO - Pływała po nim kaczka, MAGDALENA - Imię autorki legendy,

# data[].attributes.attachment_link.description
MORAŁ - Puenta legendy, bajki, ZŁOTY - Kolor kaczki, KACZKA - Ptak występujący w legendzie, JASIEK - Imię chłopca lub nazwa małej poduszki, CZERWIEC - Miesiąc, o którym mowa w legendzie, SZEWCZYK - Zawód Jaśka, KRÓLEWNA - Była zaklęta w kaczkę, DUKATY - Pieniądze , o których mowa w legendzie, TEATR - Jasiek był tam pierwszy raz, WYCIECZKA - Wyprawa za miasto, ZAMEK - Większy niż pałac, PODZIEMIA - Inaczej piwnica, JEZIORKO - Pływała po nim kaczka, MAGDALENA - Imię autorki legendy,

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Prawda: Akcja legendy toczy się w Krakowie., Bohaterem legendy jest trębacz., Tatarzy napadli na Kraków., Strażnik grał na trąbce hejnał., Fałsz: Akcja legendy toczy się w Warszawie., Bohaterem legendy jest smok wawelski., Niemcy napadli na Kraków., Rycerz grał na trąbce hejnał.,

# data[].attributes.attachment_link.description
Prawda: Akcja legendy toczy się w Krakowie., Bohaterem legendy jest trębacz., Tatarzy napadli na Kraków., Strażnik grał na trąbce hejnał., Fałsz: Akcja legendy toczy się w Warszawie., Bohaterem legendy jest smok wawelski., Niemcy napadli na Kraków., Rycerz grał na trąbce hejnał.,

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Bugaj - Ulica Warszawy wymieniona w legendzie., Szymon - Imię kuma Mateusza., Barnaba - Imię pustelnika z legendy., lipiec - Miesiąc, w którym toczy się akcja legendy., lipa - Nazwa drzewa, z którego zerwano gałęzie kwiatem okryte., pastuch - Był nim Staszek., Czersk - Miejsce, gdzie znajdował się zamek księcia., śpiew - Staszek jak żyje, nie słyszał nic podobnego., Wisła - Rzeka z legendy.,

# data[].attributes.attachment_link.description
Bugaj - Ulica Warszawy wymieniona w legendzie., Szymon - Imię kuma Mateusza., Barnaba - Imię pustelnika z legendy., lipiec - Miesiąc, w którym toczy się akcja legendy., lipa - Nazwa drzewa, z którego zerwano gałęzie kwiatem okryte., pastuch - Był nim Staszek., Czersk - Miejsce, gdzie znajdował się zamek księcia., śpiew - Staszek jak żyje, nie słyszał nic podobnego., Wisła - Rzeka z legendy.,

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.description
Słowa są ukryte w siatce liter. Znajdź je tak szybko, jak tylko potrafisz.. smok, Kraków, Wawel, Legenda, Polska, Popiel, zamek, Sukiennice, Barbakan.

# data[].attributes.headline
Wykreślanka związana z legendami krakowskimi

# data[].attributes.subject
Wykreślanka związana z legendami krakowskimi

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.description
Słowa są ukryte w siatce liter. Znajdź je tak szybko, jak tylko potrafisz.. Krakus, Wanda, Rydygier, Lech.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.description
Pasujące pary - Klikaj kolejno pary kart, aby sprawdzić, czy do siebie pasują.

# data[].attributes.headline
Historia publikacji o legendach gdańskich

# data[].attributes.subject
Historia publikacji o legendach gdańskich

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
LEGENDY GDAŃSKIE. Pierwsze publikacje zbiorów tradycyjnych legend i podań gdańskich, utrwalanych wcześniej w ustnej tradycji miasta, pojawiły się w latach trzydziestych XIX wieku na fali romantycznej mody na tematykę ludową. Bezpośrednią inspirację do ich literackiego przetworzenia przypisuje się wydanym w latach 1812-1815 zbiorom baśni braci Jakuba i Wilhelma Grimmów, w których znalazła się legenda o skamieniałym chlebie z klasztoru cystersów w Oliwie.

Pierwsza antologia zawierająca legendy gdańskie, autorstwa Wilhelma Johanna Alberta von Tettau i Jodocusa Donatusa Hubertusa Temmego, zatytułowana Die Volkssagen Ostpreussens, Litthauens und Westpreussens, została wydana w 1837 roku. Zawiera siedem legend związanych z Gdańskiem: o pochodzeniu nazwy Gdańska, o założeniu miasta, o krucyfiksie z kościoła Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny (NMP), o skamieniałym chlebie ( Ursprung der Stadt Danzig, Erbauung der Stadt Danzig, Der Marienbrunnen zu Danzig, Das Krucifix in der Marienkirche zu Danzig, Adam und Eva zu Danzig, Der Brodstein zu Danzig, Der Brodstein zu Oliva).

W latach 1843-1844 O.F. Karl (nierozszyfrowany pseudonim jednego z gdańskich pisarzy) zebrał i opublikował dwa zeszyty Danziger Sagen, zawierające 34 podania ze wskazaniem źródeł (z tradycji ustnej, dawnych kronik, prac historycznych): O gospodzie Jeruzalem, O świętej studzience, O niesprawiedliwym burmistrzu, O kamieniu młyńskim w murach miejskich, O dwóch końskich głowach w herbie, Jak ukarano niewiernego kochanka, Wielka burza w Gdańsku. Kolejni dwaj twórcy ujęli tematy gdańskich legend w formę wierszowaną: w 1868 roku Hermann Böhnke wydał Bilder aus Danzigs Vorzeit, a w 1872 ukazały się Danziger Sagen Eduarda Ludwiga Garbego (w tym tomie znalazła się między innymi Papuga Jana Heweliusza). W 1883 roku Franz August Brandstäter opublikował Danziger Sagenbuch: Sagen von der Stadt und ihren Umgebungen, gdzie omówił 109 motywów legend i podań, grupując je tematycznie według topografii miasta. W 1885 roku wydano zbiór legend Ottona Knoopa Volkssagen, Erzählungen, Aberglauben, Gebräuche und Märchen aus dem östlichen Hinterpommern (wydanie polskie z 2008 pod tytułem Legendy pomorskie). W 1908 roku swój zbiór legend Westpreußischer Sagenschatz przedstawił Paul Behrend (wydanie z 1924 Sagenschatz des Weichsellandes: Paul Behrends Westpreußischer Sagenschatz), zawierając w nim legendy O zegarze astronomicznym w kościele Mariackim, O gdańskim krucyfiksie, O ręce podniesionej z grobu, Chustka na wietrze, Jeruzalem, Adam i Ewa, Góra Gradowa, Święta Studzienka, O założeniu klasztoru w Oliwie, Skamieniały chleb w Oliwie. Pierwsze literacko przetworzone opracowanie znanych motywów gdańskich legend dał Herbert Sellke, publikując w 1917 roku Danziger Nachtgesichte. Ein Sagenbuch.

W 1923 roku Senat II Wolnego Miasta Gdańska rozpisał konkurs na najlepszą lokalną legendę. Pierwsze miejsce zdobyła legenda z okolic Elbląga, drugie otrzymała Elsa Faber za Eine Nacht auf der Speicherinsel ( Noc na Wyspie Spichrzów). Ta sama autorka, zwana „gdańską bajarką" („Danziger Märchenfrau"), do 1945 roku opublikowała sześć zbiorów legend, do najważniejszych zaliczane są Danziger Goldwasser und andere Märchen ( Gdańska złota wódka i inne baśnie, 1921) i Danziger Märchen ( Gdańskie baśnie, 1940). W 1924 roku nakładem gdańskiej oficyny Augusta Wilhelma Kafemanna) ukazały się dwa zbiory baśni i legend z Gdańska i Pomorza, zebrane i opracowane przez Carla Stanitzkego: Heimatmärchen aus Danzig und Pomerellen, do których ilustracje przygotował Willi Rudolf Schwalm, oraz Heimatsagen aus Danzig und Pomerellen z ilustracjami Waldemara Hannemanna. Polskim tekstem literackim, którego popularność spowodowała przekształcenie motywu literackiego w gdańską legendę, była Panienka z okienka autorstwa Jadwigi Łuszczewskiej (Deotymy) z 1898 roku.

Po II wojnie światowej gdański baśniokrąg zaczęli uzupełniać polscy autorzy. Ich twórczość przebiegała dwutorowo: tłumaczyli lub twórczo nawiązywali do dawnych gdańskich motywów baśniowych i legendarnych albo konstruowali nowe wątki, nawiązujące do nieobecnych wcześniej w legendach wydarzeń ukazujących związki Gdańska z Polską. Autorami najważniejszych powojennych zbiorów legend byli Franciszek Fenikowski ( Okręt w herbie: legendy gdańskie, 1955), Andrzej Januszajtis ( Legendy dawnego Gdańska na nowo opowiedziane, 2005, wcześniej trzy legendy umieścił w przewodniku Z uśmiechem przez Gdańsk z 1968), Jerzy Samp ( Legendy gdańskie: baśnie, podania i przypowieści (1992), Uczta stulecia: dawne i nowe legendy gdańskie (1994), Legendy gdańskie: dawne, nowe i najnowsze (2000), Gdańskie legendy nieznane (2010)).

Z myślą o najmłodszych czytelnikach powstały nowe opowiadania przybliżające w legendarno-baśniowej formie wydarzenia z historii miasta, a także jego zabytki, na przykład cykl Stana Bogdana ( Stanisław Bogdanowicz) O małym Kostku i herbie Ferberów (1999), Szczęśliwy połów (2000), Złoty baranek (2001), Bursztynowa korona (2005), Jakubowa muszla (2009), Niebezpieczny ładunek (2009). Popularyzacji historii i zabytków wśród najmłodszych służą wydawnictwa gdańskich instytucji miejskich i kulturalnych: Co zbroiła Zbrojownia czyli Zwariowany przewodnik po Gdańsku (2008) i publikowana przez Muzeum Historyczne Miasta Gdańska ( Muzeum Gdańska) seria „Sowi...": Sowi Dwór Artusa (2009), Sowi Ratusz Głównego Miasta (2011), Sowi Dom Uphagena (2012), Sowi herb Gdańska (2017) oraz Srebrna łyżeczka Jacka Friedricha (2007).

Po 2000 roku opublikowano także tłumaczenia gdańskich legend na język kaszubski: Pòwiôstczi gduńscze Stana Bogdana i Gduńsk: basniowô stolëca Kaszub Jerzego Sampa.

Wybrane legendy gdańskie umieszczano w zbiorach legend kaszubskich i pomorskich, na przykład Władysława Łęgi Legendy Pomorza (1958, tu znalazły się opowieści Chleb zamienił się w kamień, Zegar kościoła Mariackiego), Franciszka Sędzickiego Baśnie kaszubskie (1957, na przykład Stolim tułacz w Gdańsku, Jak Neptun zniknął z Gdańska, O kamieniu mającym kształt bochenka chleba), Józefa Ceynowy Dobro zwycięża: legendy z Kaszub i Pomorza (1985, między innymi Bochen chleba w kamień zamieniony, Cudowny zegar i jego majster, Szalony rzeźbiarz, Proroczy sen). Gdańskie legendy publikowano w antologiach ogólnopolskich, na przykład Klechdy domowe: podania i legendy polskie (1957), Podania i legendy o miastach polskich (1964).

Najpopularniejszymi motywami legend gdańskich są postacie historyczne: św. Wojciech ( Legenda o św. Wojciechu), Ferberowie ( Legenda o herbie Ferberów), Jan Heweliusz ( Papuga Jana Heweliusza), a także budynki i zabytki (lwy z Ratusza Głównego Miasta, diabelski ząb w Dworze Artusa, Żabi Kruk, kościół NMP, wieża kościoła NMP, krzesło Stolema, gdańska Piękna Madonna, krucyfiks z kościoła NMP, zegar astronomiczny, kaplica św. Jakuba). Znane są też legendy poszczególnych dzielnic: Oliwy (legenda o powstaniu klasztoru w Oliwie, skamieniały chleb w oliwskim kościele Trójcy Świętej, diabelski kamień w Dolinie Radości), Wyspy Spichrzów (noc na Wyspie Spichrzów), Oruni (o Oranie i jej braciach, legenda związana z górą Pięciu Braci), Wrzeszcza (cudowny zdrój, Święta Studzienka, o Gospodzie Jerozolimskiej).

# data[].attributes.attachment_link.description
LEGENDY GDAŃSKIE. Pierwsze publikacje zbiorów tradycyjnych legend i podań gdańskich, utrwalanych wcześniej w ustnej tradycji miasta, pojawiły się w latach trzydziestych XIX wieku na fali romantycznej mody na tematykę ludową. Bezpośrednią inspirację do ich literackiego przetworzenia przypisuje się wydanym w latach 1812-1815 zbiorom baśni braci Jakuba i Wilhelma Grimmów, w których znalazła się legenda o skamieniałym chlebie z klasztoru cystersów w Oliwie.

# data[].attributes.headline
Legendy Podlasia - przeczytaj i rozwiąż zadania

# data[].attributes.subject
Legendy Podlasia - przeczytaj i rozwiąż zadania

# data[].attributes.attachment_link.title
Podlaskie Legendy "Kociołek" FUT Białystok 2021

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nie ma chyba takiego miasta, które obok swej oficjalnej historii, nie posiadałoby legend z nim związanych. Podobnie jest w przypadku Gdańska i jego okolic. Dziś przypomnimy niektóre z nich.
Jak to ze spojrzeniem gdańskich lwów było...

Pierwsza wersja gdańskiego herbu. mat. gdansk.pl

A tu wersja herbu z Ratusza Głównego. fot. Michał Lipka

Większość gdańszczan doskonale kojarzy herb miasta. Są na nim oczywiście dwa lwy, które patrzą na siebie. Ale czy wszystkie?
Gdańsk od dłuższego czasu był solą w oku władcy Prus, Fryderyka II. By w końcu wymusić od niepokornego grodu uległość, niemiecki monarcha postanowił w 1765 roku otworzyć komorę celną w Kwidzynie. Choć w niedługim czasie odbiło się to dość znacznie na sytuacji ekonomicznej Gdańska, mieszczanie nie zamierzali rezygnować ze swej wolności, ani tym bardziej odwracać się od Rzeczpospolitej.

Swą postawę postanowili zatem zamanifestować - zapadła decyzja by przyozdobić miejski ratusz nowym herbem. Tu warto zaznaczyć, że w owych czasach Gdańsk mógł się poszczycić kamieniarzami najwyższej, światowej klasy. Najznamienitszym z nich był zaś Daniel Eggert. Ulubionymi postaciami, jakie rzeźbił, były lwy. Mistrz poczuł się niezwykle wyróżniony, że to właśnie jego spotkał taki zaszczyt i od razu zabrał się do pracy.

Wspomnijmy, tak w ramach oczywistego przypomnienia, jak wygląda herb Gdańska - znajduje się na nim tarcza z koroną, pod którą umiejscowione są dwa krzyże. Całość "trzymana" jest przez dwa lwy, spoglądające na siebie. Oczywiście każdy artysta pragnie by jego dzieło było najpiękniejsze i jedyne w swoim rodzaju. Podobnie było i tym przypadku. Po kilku tygodniach wytężonej pracy zadanie zostało wykonane.

Ruszyły zatem przygotowania do uroczystego odsłonięcia nowego dzieła. Miejscy radni postanowili zrobić z tego huczne wydarzenie, które miało podtrzymać na duchu mieszczan. Gdy jednak w kulminacyjnym momencie osłonięto wynik pracy mistrza Daniela, początkowy zachwyt ustąpił miejsca zdziwieniu i niedowierzaniu. No bo jak to tak - korona jest, krzyże i tarcza również, ale lwy nie spoglądają na siebie, tylko w jednym kierunku! Czy to możliwe, żeby mistrz aż tak się pomylił? Coraz głośniejsze stawały się głosy oburzenia i nie wiadomo jak to by się ostatecznie dla Daniela skończyło, gdyby z tłumu nie wystąpił stary mistrz kamieniarstwa Krzysztof. Spojrzał on na herb, odwrócił się w stronę mieszczan i rzekł te słowa "czyż nie widzicie w którą stronę patrzą nasze lwy? Patrzą tam, gdzie zaczyna się Droga Królewska, ku Wyżynnej i Złotej Bramie. Stamtąd, od strony Rzeczpospolitej, od króla Stanisława, przyjdzie pomoc i wsparcie dla naszego Gdańska". Wszyscy zgromadzeni podążyli wtedy za spojrzeniem lwów i dopiero wtedy zrozumieli zamysł Daniela.

Choć jego dzieło faktycznie podniosło ducha u mieszczan, lwy nadaremno wypatrywały polskiego władcy. Oczekiwana pomoc nie nadeszła, a niedługo potem Gdańsk dostał się pod pruską strefę wpływów. Jednak każda legenda powinna posiadać dobre zakończenie, więc nie inaczej jest i tym razem, bo ostatecznie po wielu wielu latach Gdańsk powrócił do Rzeczpospolitej. A Lwy? Cóż, dalej zdobią fasadę Ratusza Miejskiego, patrząc razem w tym samym kierunku.
Pierwszym, który zobaczył Amerykę był...
Dawno dawno temu, w kaszubskiej wsi Kolno, mieszkał młody chłopak imieniem Jan. Już od najmłodszych lat ciągnęło go w stronę morza, gdyż niczego bardziej nie pragnął jak tylko zostać wielkim żeglarzem i odkrywcą. Możemy sobie wyobrazić jego radość, gdy pewnego dnia udał się wraz z kuzynem do portowego Gdańska.

Gdy razem weszli na Drogę Królewską oczom Jana ukazał się stojący na fontannie Neptun. Ówczesna tradycja nakazywała, że kto po raz pierwszy go zobaczy musi niezwłocznie złożyć pocałunek na jego... pośladkach. Miało to w przyszłości zapewnić całującemu niezmierzone bogactwo i szczęście. Jan oczywiście nie chciał być gorszy, lecz gdy już wskoczył do fontanny i zbliżył się do rzeźby, nagle usłyszał głos Władcy Mórz, mówiący: "nigdzie nie będziesz mnie całował! Znam Twe marzenia, zatem szybko biegnij do portu i znajdź statek "Ostatnia Nadzieja". Gdy już to uczynisz, wejdź na niego i poczekaj aż wyjdzie on w morze. Na statku mieszka dobry duszek, Klabaternik. Łatwo go poznasz, bo ubrany jest w strój marynarski i kapelusz spod którego twarzy mu nie widać. On to właśnie pomoże Ci w realizacji Twojego marzenia".

W tym miejscu warto tylko powiedzieć, że Klabaternik zwany również czasem Klabautermannem, był dobrym, opiekuńczym duszkiem statku. Znany był ze swojego przyjaznego usposobienia. Z jednej strony pomagał pracowitym marynarzom, a z drugiej nie miał litości dla tych leniwych, często dość znacznie uprzykrzając im życie. Nigdy nie opuszczał swego statku chyba, że nie było już żadnej szansy na jego ratunek.

Dobrego duszka można było oczywiście zobaczyć, ale najczęściej wyłącznie o północy przy kluzie kotwicznej. No chyba, że sam Klabaternik zadecydował inaczej. Wracając do naszej opowieści, gdy już na morzu załoga odkryła Jana, pasażera na gapę, w pierwszym odruchu chciała go po prostu wyrzucić za burtę. Wtedy właśnie pojawił się Klabaternik i poprosił, by pozwolono mu mimo wszystko zostać i uczestniczyć w dalszym rejsie.

Tak też zaczęła się przygoda Jana z morzem. Trwała ona przez wiele lat, a nasz bohater wyrósł na dzielnego i mężnego żeglarza, któremu zawsze towarzyszył oddany przyjaciel, którym nie mógł być nikt inny, jak tylko Klabaternik. Podczas jednej z ich licznych rozmów, duszek zdradził Janowi, że Amerykę tak naprawdę odkrył nie Kolumb, ale imiennik naszego bohatera - Jan z Kaszub. Nie wiedzieć tylko czemu w późniejszych latach kronikarze pomijali ten fakt, uparcie twierdząc, że to Krzysztof Kolumb był tam pierwszy.

Mijały kolejne lata, podczas których Jan dorobił się ogromnej fortuny i własnego statku który nazwał "Jan z Kolna". Wtedy przypomniał sobie opowieść duszka o Ameryce i postanowił wziąć udział w wyścigu do jej brzegów. Jak się niebawem okazało, jego przeciwnikiem był nie byle kto. "Jan z Kolna" miał się ścigać z galeonem "Krzysztof Kolumb". Oj, ciężka to była podróż, naznaczona przez liczne sztormy i huragany. Cała załoga, nie wyłączając Klabaternika miała pełne ręce roboty - sam duszek nie raz pomagał załodze łatać dziury czy też swą latarenką wskazywał drogę między mieliznami. Ostatecznie to "Jan z Kolna" wygrał wyścig. Tym razem w cały świat poszła wieść kto pierwszy przybił do wybrzeża Ameryki. I tak oto, skromny Jan z Kolna nie dość że spełnił swe marzenia to jeszcze pokonawszy Krzysztofa Kolumba "odkrył" Nowy Świat. Warto o tym pamiętać jadąc jedną z gdańskich ulic która nosi imię "sławnego" kaszubskiego odkrywcy.

Kamienne "więzienie" pewnego Czarta

Wraz z przybyciem do Gdańska Zakonu Braci Kaznodziejów, zwanych również Dominikanami, tradycją się stało, by co rok organizować odpust ku czci świętego Dominika. Kto tylko mógł przybywał zatem do miasta, by posłuchać mądrych dominikańskich nauk i kazań. Licznie przybywali na to wydarzenie również i Kaszubi.

Cała ta sytuacja, jak można się domyślać, zupełnie nie podobała się zupełnie gdańskiemu Czartowi. No bo jak tu kusić, jak ludzi na złą drogę sprowadzać, gdy moc modlitw skutecznie to uniemożliwia? Pewnego dnia przyszedł mu do głowy iście szatański pomysł. Postanowił wziąć największy głaz jaki zdoła unieść i rzucić go przed Bramę Wyżynną blokując tym samym dostęp do miasta.

Jak wymyślił, tak zrobił - udał się zatem do lipuskiego lasu w poszukiwaniu odpowiedniego kamienia. Poszukiwania nie trwały co prawda długo ale sama podróż nie należała do najłatwiejszych. Czy nasz Czart był wątłej budowy, czy też skutecznie osłabiły go dominikańskie modlitwy, tego nie wiemy, ale już po niespełna kilometrze lotu siły zaczęły go opuszczać. Niedaleko miejscowości Kościerzyna, jakby tego wszystkiego było mało, do uszu Czarta doszło pianie koguta, a jak powszechnie wiadomo, obok wody święconej modlitw i kilku innych rzeczy, diabły boją się promieni słońca.

Przestraszony już nie na żarty Czart zaczął zatem szukać schronienia. Ponieważ nie dały one rezultatu, a na niebo zaczynało już wschodzić słońce, nasz bohater postanowił zrzucić głaz na pobliską drogę, wywiercić w nim niewielki otwór i to w nim się schować. Dalszą podróż do Gdańska postanowił odbyć kolejnej nocy. Nie przewidział tylko jednej rzeczy.

Otóż już za dnia mieszkańców okolicznej wioski niezmiernie zaskoczył widok leżącego na drodze ogromnego kamienia, którego wcześniej tu nie było. Mimo licznych prób, nie udało im się go przesunąć. Sprowadzony na miejsce proboszcz jednoznacznie stwierdził, że to znak od Boga i że mieszkańcy w owym głazie powinni ustawić krzyż. Niebawem pojawił się kowal z krucyfiksem, który niezwłocznie osadzono... w dziurze, w której nadal siedział Czart. Głaz pozostawiono na miejscu, a do miasta wyznaczono nową drogę. Spoczywa on tam po dziś dzień i podobno gdy się przyłoży do niego ucho, słychać ciche złorzeczenia uwięzionego w nim diablika...

# data[].attributes.attachment_link.description
Nie ma chyba takiego miasta, które obok swej oficjalnej historii, nie posiadałoby legend z nim związanych. Podobnie jest w przypadku Gdańska i jego okolic. Dziś przypomnimy niektóre z nich. Jak to ze spojrzeniem gdańskich lwów było... Pierwsza wersja gdańskiego herbu. mat. gdansk.pl A tu wersja herbu z Ratusza Głównego. fot.

# data[].attributes.headline
Legenda o Jakubie i Annie legendarnych gdańskich kochankach

# data[].attributes.subject
Legenda o Jakubie i Annie legendarnych gdańskich kochankach

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W jednym z zakątków Starego Miasta przy zabytkowej kamienicy można usłyszeć głosy "Pamiętasz Anno? Pamiętasz Jakubie?" Kto tak szepcze i dlaczego? Otóż dwie kamienne figury na barokowym portalu dawnego domu opieki szpitala św. Ducha przy ul. U Furty 3. To Jakub i Anna - legendarni gdańscy kochankowie.

Oboje chodzili do tej samej szkoły parafialnej przy Kościele Mariackim dla ubogich dzieci, gdyż ich rodzice byli biedni, ale bardzo kochali swoje pociechy. Wspólna droga do szkoły, wspólne dzielenie szkolnej ławy, były przyczynkiem do przyjaźni. Jakub był typowym urwisem, nie w głowie mu była nauka i wkuwanie czytanek, a bijatyki i gonitwy, gdzie pokazywał swoją siłę i zręczność. Nie jeden raz Ania ratowała go z opresji przed bakałarzem.
Lata mijały, Jakub wyrósł na silnego i wysokiego przystojniaka, a Ania piękniała w oczach. Przyjaźń przerodziła się w miłość. Młodzi bardzo się kochali i chcieli pobrać, a że ślub i wesele kosztowały i trzeba było zapewnić byt rodzinie Jakub postanowił wyruszyć w morze i zdobyć majątek. W tamtych czasach to właśnie na morzu "czekały" pieniądze, niejeden marynarz wracał z pieniędzmi, które starczyły na rozkręcenie własnego interesu. Ania rozumiała ukochanego, lecz serce już wyrywało się z tęsknoty. I tak Jakub zaciągnął się na statek, a Anna przysięgła, że będzie czekała nawet i 30 lat...

Czekała wiernie, a czas upływał jej na pracy jako służąca. Lata mijały. Miała chwile zwątpienia, przecież tyle czekała i nic, "Może wyjść za innego?" Ależ nie, przecież przysięgała. Nadeszła starość, siły odeszły, uroda przeminęła. Anna nie miała żadnej rodziny, nie miał kto się nią opiekować, pozostała jej tylko jałmużna za którą opłacała pobyt w przytułku św. Ducha. Stała pod Bramą Szewską przy Kościele Mariackim i wyciągała do przechodniów drewnianą miseczkę "Co łaska". Pewnego dnia przy kościele pojawił się ?nowy? nędzarz. Anna poznała w nim swojego ukochanego Jakuba. Fortuna nie była mu dana, a podczas jednego z rejsów na Morzu Śródziemnym dostał się do tureckiej niewoli i doczekał w niej starości.

Odnaleźli się dzięki miłości i byli nierozłączni. Mieszkali w przytułku przy kościele św. Ducha, wspólnie wyczekiwali jałmużny. W tamtych czasach żebracy musieli uzyskać zezwolenie na żebranie, po zdaniu egzaminu ze znajomości prawd wiary i modlitwy. I tak historia zatoczyła koło, Anna podpowiadała Jakubowi, który zdał i otrzymał żebraczą odznakę. Śmierć zabrała ich oboje podczas epidemii dżumy. Ich historię znała cała okolica, kiedy w 1640 roku wzniesiono nowy budynek przytułku św. Ducha figury przedstawiające starców umieszczono w portalu gdzie stoją do dziś.

# data[].attributes.attachment_link.title
Legenda o Jakubie i Annie legendarnych gdańskich kochankach

# data[].attributes.attachment_link.description
W jednym z zakątków Starego Miasta przy zabytkowej kamienicy można usłyszeć głosy "Pamiętasz Anno? Pamiętasz Jakubie?" Kto tak szepcze i dlaczego? Otóż dwie kamienne figury na barokowym portalu dawnego domu opieki szpitala św. Ducha przy ul. U Furty 3. To Jakub i Anna - legendarni gdańscy kochankowie.

# data[].attributes.headline
Legendy: Stolem siada na wieży kościoła, Tragiczny finał miłości córki burmistrza i zegarmistrza, Historia bałtyckich sztormów.

# data[].attributes.subject
Legendy: Stolem siada na wieży kościoła, Tragiczny finał miłości córki burmistrza i zegarmistrza, Historia bałtyckich sztormów.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dwa tygodnie temu opisaliśmy część najbardziej znanych legend związanych z Gdańskiem. Dziś pora na ciąg dalszy: historię tragedii miłosnej związanej z największym kościołem w mieście, kolejną miłość, która zagościła w murach klasztoru oraz legendę o tym, skąd wzięły się bałtyckie sztormy. Wyjaśnimy też nazwę jednej z gdańskich ulic.
Stolem siada na wieży kościoła
Bazylika Mariacka jest największą świątynią na świecie zbudowaną z cegły. Nie na darmo zresztą nosi miano "korony miasta Gdańska". I choć budowano ją z licznymi przerwami przez prawie 160 lat to według jednej z legend niewiele brakowało, by w ogóle nie powstała.

Wiele wieków temu gdańszczanie postanowili w swoim mieście wybudować wspaniałą i okazałą świątynie. Budowa przyszłej Bazyliki Mariackiej ruszyła 25 marca 1343 roku (ten fakt może nam potwierdzić, częściowo zachowany po dziś dzień napis znajdujący się nad wejściem do zakrystii). Prace posuwały się do przodu, a okazałą budowlę było widać z wielu kilometrów. Po latach, do ostatecznego zakończenia budowy brakowało już tylko jednego elementu - wykończenia wieży, którą miał zwieńczyć wysoki, strzelisty dach.

Wtedy to kościołem zainteresował się jeden ze stolemów, czyli przedstawicieli rodu olbrzymów mieszkających na Kaszubach. Według jednych przekazów byli oni okrutni dla ludzi i często uprzykrzali im życie czy wręcz nawet ich prześladowali (za co spotkała ich z czasem zasłużona kara). Według innych, stolemowie byli przyjaźni ludziom i im pomagali.

W naszej historii niewątpliwie wystąpił przedstawiciel tych drugich. Gdy bowiem pewnego dnia spoglądał na otaczającą go okolicę i ujrzał niemal zakończoną budowę gdańskiej świątyni, ucieszył się niezmiernie. Sądził, że dobrzy ludzie zbudowali mu stołek, na którym będzie mógł odpoczywać.

Tu trzeba zaznaczyć, że ów stolem był nie tylko przyjazny ludziom, ale był też utalentowanym rzemieślnikiem, który potrafił z kamienia "wyczarować" przepiękne rzeźby. Postanowił podziękować mieszczanom za tak niezwykły w jego mniemaniu prezent. Wybrawszy najpiękniejsze ze swych dzieł, czyli kamienne figurki, medaliony, ornamenty, które chciał przekazać gdańszczanom, wyruszył w drogę.

Widok zbliżającego się olbrzyma wywołał spore poruszenie wśród gdańszczan, którzy w panice pochowali się w swych domach. W tym czasie stolem dotarł do kościoła i zmęczony... usiadł na jego wieży. Tu niewątpliwie należy oddać hołd budowniczym, bo mimo tak ogromnego ciężaru wieża nie zawaliła się.

Gdy stolem nieco odpoczął, z przyniesionego worka zaczął wyciągać swoje rzeźby, które w ramach podziękowań umieścił na gdańskich kamienicach. Mieszkańcy, którzy przekonali się, że przybysz nie ma wobec nich złych zamiarów, tłumnie wylegli na ulice. Widząc nowe ozdoby na swych domach zaczęli wiwatować i dziękować stolemowi.

Szybko podjęto decyzję, o zmianie wykończenia wieży - od tej chwili miała być płaska, by stolem, gdy tylko poczuje zmęczenie, mógł sobie na niej przysiąść i odpocząć. I tak też pozostało aż po dzień dzisiejszy...

Tragiczny finał miłości córki burmistrza i zegarmistrza

Z Bazyliką Mariacką związana jest inna legenda, tym razem z tragicznym zakończeniem. Pewnego razu Gdańskiem rządził burmistrz, który miał córkę niezwykłej urody. Chciał ją wydać za któregoś z bogatych mieszczan, ale ona - jak to młoda dziewczyna - nie chciała o tym słyszeć.

Gdy dziewczyna zaczęła znikać z domu na dłuższy czas, ojciec zaczął się niepokoić. Po Gdańsku zaczęły krążyć plotki, że jego córka co prawda spędza ten czas w bazylice Mariackiej, ale wcale nie na modłach, tylko odwiedza tam zegarmistrza Hansa, konstruującego zegar, który miał zdobić świątynię.

Choć był on utalentowanym rzemieślnikiem, to w oczach burmistrza miał jedną, ale ogromną wadę - należał do niższej warstwy społecznej, niż on sam i jego córka. Ponieważ nie mógł dopuścić do mezaliansu, udał się do bazyliki, by rozmówić się z zegarmistrzem.

W kościele Hans stał na drabinie i montował kolejny element swojego zegara. Gdy burmistrz zaczął rozmowę, rzemieślnik go nie usłyszał i nie zwrócił na niego uwagi. Burmistrz potraktował to jako lekceważenie, którego nie mógł puścić płazem. W przypływie furii wyciągnął sztylet i wbił go w plecy Hansa.

Cios okazał się śmiertelny, a spadający z drabiny zegarmistrz chwytał się elementów zegara, w efekcie całkowicie niszcząc jego mechanizm.

Gdy córka dowiedziała się o czynie swego ojca, nie chciała go już znać. Burmistrz skazany został na karę śmierci a sam zegar... No cóż, dopiero w naszych czasach doczekał się całkowitej renowacji i naprawy.
Tragedii miłosnych ciąg dalszy
W legendach gdańskich sporo miejsca zajmują nieszczęśliwe historie miłosne, w których często występują osoby duchowne. Jedna z nich związana jest z kościołem Świętej Trójcy.

W XIII w. na pomorskich ziemiach pojawili się franciszkanie. Do Gdańska dotarli w 1420 r. dysponując wydaną przez papieża Marcina V zgodą na budowę w tym mieście swego klasztoru. Otrzymanie wszystkich dodatkowych zgód od władz Gdańska zajęło braciom dwa lata. W tym samym czasie ruszyła również budowa ich kościoła, który z czasem uległ znacznej przebudowie i rozbudowie. Dziś na pokryciu jego dachu możemy zaobserwować charakterystyczne, ułożone z kolorowych dachówek krzyże. Skąd się tam wzięły?

Pewnego razu jeden z braci zakonnych zakochał się z wzajemnością w parafiance. Początkowo spotykali się wyłącznie w mieście, starając się nie rzucać nikomu zbytnio w oczy. Jednak z czasem oboje zatracili czujność i przenieśli spotkania do celi zakonnika. Z czasem doszło do tego, że młoda gdańszczanka zamieszkała z zakonnikiem, cały czas jednak kryjąc się przed innymi braćmi.

Przez pewien czas udawało im się jeszcze ukryć swój związek, ale jak łatwo się domyślić ich tajemnica w końcu wyszła na jaw. Wywołało to ogromne wzburzenie we franciszkańskim gronie. Szybko też postanowiono zrobić z tym porządek. Młoda mieszczka z miejsca została wygnana z celi, natomiast na poszukiwania jej wybranka, który akurat przebywał na terenie klasztoru, ruszyli inni bracia.

Gdy zakonnik dostrzegł zbliżająca się ku niemu grupę z miejsca pojął, że odkryto jego miłosny sekret i rzucił się do ucieczki. Ścigano się po zakamarkach całego klasztoru, by wreszcie dotrzeć na dach świątyni. Tam, widząc że bracia nie rezygnują, młody franciszkanin zerwał z dachu kilka dachówek, by przez powstałą dziurę zeskoczyć w głąb świątyni. Niestety, to była fatalna decyzja, bo spadający do wnętrza kościoła zakonnik zginął.

Współbracia z czasem mu wybaczyli i postanowili w jakiś sposób uczcić jego pamięć, dlatego też podczas remontu dachu w miejsce powstałej dziury ułożono nowe dachówki. Miały one jednak różne kolory przez co wyraźnie odcinają się na dachu w kształcie krzyża.
Historia bałtyckich sztormów
Zgodnie z legendą, przed wiekami Bałtyk był bardzo spokojnym morzem, nienawiedzanym przez sztormy. Dzięki temu było to idealne miejsce do wielkich połowów.

Jednym z pierwszych rybaków, który osiedlił się w pobliżu Rozewia, był Fabisz. Zapewne żyłby długo i spokojnie w swej chacie, gdyby z nieznanych przyczyn nie uwziął się na niego miejscowy diablik imieniem Purtk. Utrudniał on życie naszemu rybakowi jak tylko mógł - a to porwał mu sieci, innym razem uszkodził mu łódź.

Z czasem działania Purtka tak bardzo zaczęły przeszkadzać Fabiszowi, że postanowił rozprawić się fortelem z uciążliwym diabłem. Obiecał mu swą duszę, ale pod jednym warunkiem - Purtk miał ją otrzymać wyłącznie wtedy, gdy zdoła zatrzymać płynącą łódź rybacką trzymając jej kotwicę. Diabeł, ufny w swą siłę, zgodził się na to.

Po wypłynięciu w morze rybak przywiązał Purtka do kotwicy (rzekomo po to by nie wyrwały mu jej z rąk podwodne prądy) i wyrzucił za burtę. Pomimo sporego wiatru, Fabisz zauważył, że łódź zaczęła zwalniać. W tym momencie odciął kotwicę, która opadłą na dno wraz z uwięzionym diabłem.

Fabisz wrócił na ląd i odtąd żył spokojnie i dostanio. Tyle tylko, że był to koniec spokojnego Bałtyku. Odtąd za każdym razem, gdy uwięziony Purtk starał się wydostać ze swej pułapki, na morzu pojawiały się wielkie fale i rozpoczynał się sztorm.

Po dziś dzień, gdy jesteśmy świadkiem bałtyckiego sztormu i uważnie się wsłuchamy w szum morza, usłyszymy pełen gniewu krzyk uwięzionego diabła.
Jak to z Żabim Krukiem było
Podczas spaceru po Głównym Mieście w Gdańsku warto zwrócić uwagę na osobliwą "ozdobę" znajdującą się na jednej ze ścian Dworu Artusa. Według legendy jest to diabelski ząb, a jego historia jego jest jedną z piękniejszych gdańskich legend.

Cała nasza historia zaczyna się właśnie w Dworze Artusa. Dawno dawno temu w Gdańsku mieszkał młody flisak, który nazywał się Wojciech Kruk. Zakochał się on z wzajemnością w córce bogatego mieszczanina - Róży. Jak to w legendach bywa, na drodze do ich szczęścia stanęła różnica społeczna.

Wojtek jednak nie zamierzał rezygnować z życia z Różą. Dzięki swej pracowitości udało mu się uzbierać pieniądze, za które kupił wystawny strój mieszczanina. Przywdziawszy go postanowił udać się do ojca Róży, by poprosić go o jej rękę.

Plan by się powiódł, gdyby nie to, że Róża nie potrafiła się oprzeć urokowi swojego pięknie wystrojonego wybranka i z miejsca porwała go na bal, który odbywał się właśnie w Dworze Artusa. Zakochani zatańczyli parę tańców, ale wtedy na sali pojawił się niezwykle urodziwy, ubrany na czarno jegomość, który z miejsca odbiwszy Wojciechowi Różę zaczął z nią tańczyć.

Nowa para wywołała na parkiecie duże poruszenie, gdyż oboje tańczyli jak w transie. Wojtek, choć początkowo strapiony takim obrotem sprawy, szybko zauważył, że nieznajomy pod cylindrem ukrywa diabelskie rogi. Gdy próbował ostrzec o tym swą ukochaną usłyszał tylko złowieszcze "nie kracz mi tu złowieszczych słów". Nim zdążył mrugnąć czart skierował w jego stronę swą dłoń zmieniając flisaka w kruka. Róża, która była już pod diablim urokiem, zniknęła nagle wraz z nim.

Zmieniony w kruka Wojciech próbował szukać Róży i wzbił się w powietrze, jednak jako że nie był biegły w sztuce latania, zderzył z jedną z kościelnych wież i zakończył swój lot w niewielkim oczku wodnym nieopodal Starego Przedmieścia.

Tu mogłaby się nasza historia zakończyć, gdyby nie żaby, które na rozkaz swojego króla uratowały nieszczęśliwca. Gdy Wojtek odzyskał przytomność i opowiedział swą historię, Żabi Król postanowił mu pomóc. Odkrył, że zmęczony ciągłym płaczem Róży czart zmienił ją w kwiat.

Król Żab wiedział jak pomóc zaczarowanym zakochanym: Flisak musiał odebrać coś czartowi. Gdzie mu jednak było mierzyć się z diabelską istotą? I ponownie nieodzowna okazała się pomoc władcy żab, który podarował Wojciechowi magiczny eliksir o usypiającej mocy.

Bladym świtem Wojtek udał się do czarciej pieczary, w której zmęczony diabelskimi uczynkami Zły spał głębokim snem. Wojtek wlał diabłu w usta magiczny eliksir i odszukał zmienioną w kwiat ukochaną. Delikatnie w dziobie wyniósł ją z pieczary, a następnie powrócił, by odebrać coś czartowi. Jego wybór padł na ząb. Uderzając dziobem wybił go diabłu, a wtedy zły czar prysł. Wojtek i Róża znów byli ludźmi.

Oboje wrócili do Gdańska, zabierając ze sobą swe "czarcie trofeum". Ojciec Róży, wzruszony odwagą Wojtka i odzyskaniem córki z rąk szatana, zgodził się na ślub obojga.

Na pamiątkę tych wydarzeń jedna z ulic Gdańska nosi nazwę Żabiego Kruka, a na Dworze Artusa zawisł Czarci Ząb.

# data[].attributes.attachment_link.title
Legendy gdańskie: miłość, diabły i stolemowie

# data[].attributes.attachment_link.description
Dwa tygodnie temu opisaliśmy część najbardziej znanych legend związanych z Gdańskiem. Dziś pora na ciąg dalszy: historię tragedii miłosnej związanej z największym kościołem w mieście, kolejną miłość, która zagościła w murach klasztoru oraz legendę o tym, skąd wzięły się bałtyckie sztormy.

# data[].attributes.headline
Legendy Gdańskie - Chleb zamienił się w kamień

# data[].attributes.subject
Legendy Gdańskie - Chleb zamienił się w kamień

# data[].attributes.attachment_link.title
Legendy Gdańskie - Chleb zamienił się w kamień

# data[].attributes.headline
Legendy Gdańskie - Lwy z ratuszowego portalu

# data[].attributes.subject
Legendy Gdańskie - Lwy z ratuszowego portalu

# data[].attributes.attachment_link.title
Legendy Gdańskie - Lwy z ratuszowego portalu

# data[].attributes.attachment_link.description
Find and create gamified quizzes, lessons, presentations, and flashcards for students, employees, and everyone else. Get started for free!

# data[].attributes.attachment_link.title
Podlaskie Legendy "Zaprosiny" Forum Uczelni Technicznych Białystok 2021 roku

# data[].attributes.attachment_link.title
Suwałki - Baśnie i legendy Suwalszczyzny

# data[].attributes.attachment_link.description
Suwałki - Baśnie i legendy Suwalszczyzny

# data[].attributes.attachment_link.title
Suwałki - Baśnie i legendy Suwalszczyzny

# data[].attributes.attachment_link.description
Suwałki - Baśnie i legendy Suwalszczyzny

# data[].attributes.headline
Legenda to opowieść o postaciach historycznych lub uważanych za historyczne oraz o bohaterach będących uczestnikami wydarzeń niezwykłych, którą  najczęściej przekazywano w formie ustnej z pokolenia na pokolenie. 

# data[].attributes.subject
Legenda to opowieść o postaciach historycznych lub uważanych za historyczne oraz o bohaterach będących uczestnikami wydarzeń niezwykłych, którą  najczęściej przekazywano w formie ustnej z pokolenia na pokolenie. 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

To make this website work, we log user data and share it with processors. To use this website, you must agree to our Privacy Policy, including cookie policy. I agree.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak koziołek trafił do herbu Lublina - ppt pobierz

# data[].attributes.attachment_link.description
Jak koziołek trafił do herbu Lublina Opowiadam i opowiadam, aż mi w gardle zaschło. Oczywiście, że czasem chce mi się pić, jak każdemu normalnemu duchowi. O, zobacz, koziołek! To nasza lubelska fontanna. Podoba ci się? Napiję się wody, chociaż prawdę mówiąc, wolałbym kozie mleko. Nie mów, że nigdy nie piłeś.

# data[].attributes.headline
Definicja legendy - zdania do uzupełnienia brakujących wyrazów.

# data[].attributes.subject
Definicja legendy - zdania do uzupełnienia brakujących wyrazów.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Legenda to ludowa ____ przekazywana z pokolenia na ____, zawierająca elementy realistyczne oraz ____.Dotyczy ona ____ miejsc, osób lub ____. Tematem legend mogą być na przykład początki ____ i miast oraz pochodzenie zjawisk ____.

# data[].attributes.attachment_link.description
Legenda to ludowa ____ przekazywana z pokolenia na ____, zawierająca elementy realistyczne oraz ____.Dotyczy ona ____ miejsc, osób lub ____. Tematem legend mogą być na przykład początki ____ i miast oraz pochodzenie zjawisk ____.

# data[].attributes.headline
Królewskie bajki Legenda o czarciej łapie

# data[].attributes.subject
Królewskie bajki Legenda o czarciej łapie

# data[].attributes.attachment_link.title
Królewskie bajki "Legenda o czarciej łapie"

# data[].attributes.attachment_link.title
Czarcia łapa, książę, szczupak lub lin? Poznaj lubelskie legendy | Wiking i Wilkołak w podróży #026

# data[].attributes.headline
Sprawdź swoje wiadomości ze znajomości o wybranych legendach lubelskich

# data[].attributes.subject
Sprawdź swoje wiadomości ze znajomości o wybranych legendach lubelskich

# data[].attributes.headline
Quiz o legendach: Sąd diabelski, Kamienień nieszczęścia i Pan Boczarski. 

# data[].attributes.subject
Quiz o legendach: Sąd diabelski, Kamienień nieszczęścia i Pan Boczarski. 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
„Legendy polskie" wydano drukiem w 2000 roku. Chotomska przez całe życie tworzyła głównie z myślą o młodym czytelniku. Ta sama myśl przyświecała jej podczas spisywania znanych i lubianych legend staropolskich. „Legendy są to takie pałeczki w sztafecie pokoleń. Starsi przekazują je młodszym, żeby nie zaginęła pamięć o tym, co kiedyś było, co się dawno, dawno temu zdarzyło" - wyznaje autorka w przedmowie do swego dzieła zaznaczając, że utwór jest przeznaczony zarówno dla młodszych, jak i starszych czytelników.

„Legendy" zostały docenione przez czytelników i krytyków. Książka została nagrodzona przez Polską Sekcję IBBY i otrzymała tytuł „Książki Roku 2000".

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
plan wydarzeń - „legenda o popielu i mysiej wieży”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
czas i miejsce akcji - „legenda o popielu i mysiej wieży”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
plan wydarzeń - „legenda o piaście i postrzyżynach jego syna siemowita”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
czas i miejsce akcji - „legenda o piaście i postrzyżynach jego syna siemowita”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
plan wydarzeń - „legenda o smoku ze smoczej jamy”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
czas i miejsce akcji - „legenda o smoku ze smoczej jamy”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
plan wydarzeń - „legenda o czarodziejskim młynku z wieliczki”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
czas i miejsce akcji - „legenda o czarodziejskim młynku z wieliczki”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
plan wydarzeń - „legenda o warsie i sawie”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
czas i miejsce akcji - „legenda o warsie i sawie”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
czas i miejsce akcji - „legenda o bazyliszku”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
plan wydarzeń - „legenda o złotej kaczce”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
czas i miejsce akcji - „legenda o złotej kaczce”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
plan wydarzeń - „legenda o sielawowym królu”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
czas i miejsce akcji - „legenda o sielawowym królu”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
plan wydarzeń - „legenda o pięknej pasterce i księciu z raciborza”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
czas i miejsce akcji - „legenda o pięknej pasterce i księciu z raciborza”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
bohaterzy „legendy o czarodziejskim młynku z wieliczki”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
bohaterzy „legendy o smoku ze smoczej jamy”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
bohaterzy „legendy o piaście i postrzyżynach jego syna siemowita”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
bohaterzy „legendy o popielu i mysiej wieży”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
bohaterzy „legendy o pięknej pasterce i księciu z raciborza”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
plan wydarzen - „legenda o popielu i mysiej wiezy”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
czas i miejsce akcji - „legenda o popielu i mysiej wiezy”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
plan wydarzen - „legenda o piascie i postrzyzynach jego syna siemowita”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
czas i miejsce akcji - „legenda o piascie i postrzyzynach jego syna siemowita”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
plan wydarzen - „legenda o smoku ze smoczej jamy”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
plan wydarzen - „legenda o czarodziejskim mlynku z wieliczki”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
czas i miejsce akcji - „legenda o czarodziejskim mlynku z wieliczki”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
plan wydarzen - „legenda o warsie i sawie”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
plan wydarzen - „legenda o zlotej kaczce”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
czas i miejsce akcji - „legenda o zlotej kaczce”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
plan wydarzen - „legenda o sielawowym krolu”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
czas i miejsce akcji - „legenda o sielawowym krolu”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
plan wydarzen - „legenda o pieknej pasterce i ksieciu z raciborza”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
czas i miejsce akcji - „legenda o pieknej pasterce i ksieciu z raciborza”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
bohaterzy „legendy o czarodziejskim mlynku z wieliczki”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
bohaterzy „legendy o piascie i postrzyzynach jego syna siemowita”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
bohaterzy „legendy o popielu i mysiej wiezy”

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
bohaterzy „legendy o pieknej pasterce i ksieciu z raciborza”

# data[].attributes.attachment_link.title
Legendy polskie - Geneza „Legend polskich"

# data[].attributes.attachment_link.description
„Legendy polskie" wydano drukiem w 2000 roku. Chotomska przez całe życie tworzyła głównie z myślą o młodym czytelniku. Ta sama myśl przyświecała jej podczas spisywania znanych i lubianych legend staropolskich. „Legendy są to takie pałeczki w sztafecie pokoleń.

# data[].attributes.headline
Smok Strachota oraz Legenda o kamiennej głowie

# data[].attributes.subject
Smok Strachota oraz Legenda o kamiennej głowie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Bogata, tysiącletnia historia Wrocławia przypomina o sobie nie tylko w licznych zabytkach architektury. Prawdziwym, a zarazem niematerialnym skarbem tego pięknego miasta są także legendy wrocławskie, które mieszkańcy przekazują z pokolenia na pokolenie. Jeśli chodzi o tego typu atrakcje, Wrocław jest miastem wyjątkowo obfitującym w legendy i podania. Tym razem przedstawimy trzy mroczne opowieści, które krążą po Wrocławiu od wieków: o smoku Strachocie, o kamiennej głowie i o uniwersyteckiej Białej Damie.

Wrocław, tak jak większość miast o długiej historii, kryje w sobie wiele opowieści. Choć rodowici mieszkańcy znają ich dziesiątki, tylko część z nich została odkryta przez turystów. Fascynującą przygodę z legendami wrocławskimi warto zacząć od tych, które wywołają dreszczyk emocji.

Smok Strachota - mieszkaniec lasu i mniej znana atrakcja Wrocławia

Mało kto wie, że własnym smokiem może poszczycić się nie tylko Kraków. Dawno temu, a było to jeszcze w XIII wieku, wielki i straszny smok miał zamieszkiwać las położony na wschodnim krańcu Wrocławia. Historia głosi, że leśne straszydło było wyższe od drzew i wywoływało paniczny strach wśród miejscowej ludności. Smok zagrażał im nie tylko w lesie, ale i w okolicach domostw, skąd porywał bydło, a czasem nawet... córki gospodarzy.

Legenda o kamiennej głowie - mroczna historia katedry we Wrocławiu

Inną mrożącą krew w żyłach historią, i to z morałem, jest wrocławska legenda o kamiennej głowie, która wystaje z jednego z okienek katedry św. Jana Chrzciciela. Bohaterem opowieści jest ubogi czeladnik Henryk, który zakochał się w córce swojego mistrza, bogatego złotnika Franciszka, i zapragnął wziąć z nią ślub. Ojciec dziewczyny, który nie chciał dopuścić do zaręczyn, postawił młodemu adoratorowi warunek: Henryk otrzyma zgodę na małżeństwo, jeśli zdobędzie pokaźny majątek.

Wrocławska Biała Dama - straszy studentów i przyciąga turystów

Inną popularną opowieścią miejską, która fascynuje turystów i stanowi jedną z większych atrakcji Wrocławia, jest legenda o Białej Damie, która błąka się po korytarzach gmachu Uniwersytetu Wrocławskiego. Skąd się tam wzięła i jaka jest jej historia? Otóż w miejscu, które jest obecnie siedzibą Uniwersytetu Wrocławskiego, stał dawniej średniowieczny zamek piastowski. Mieszkał w nim pewien bezduszny kasztelan, który lubował się w torturowaniu więźniów. Do wymierzania kary za najdrobniejsze przewinienia używał tzw. żelaznej dziewicy, czyli skrzyni, której drzwi i ścianki wyłożone były od wewnątrz ostrymi kolcami zaciskającymi się na ciele torturowanego. W wyniku odniesionych obrażeń więźniowie umierali w potwornych mękach i bardzo powoli.

Podobało Ci się? Udostępnij!

Świat w 30 sekund

Miejsce spotkań prawdziwych smakoszy

Poczuj magię miejsca

Zachód słońca ze szczytów Rio

# data[].attributes.attachment_link.title
Legendy wrocławskie, które przyprawią Cię o dreszcze | Accor

# data[].attributes.attachment_link.description
Bogata, tysiącletnia historia Wrocławia przypomina o sobie nie tylko w licznych zabytkach architektury. Prawdziwym, a zarazem niematerialnym skarbem tego pięknego miasta są także legendy wrocławskie, które mieszkańcy przekazują z pokolenia na pokolenie. Jeśli chodzi o tego typu atrakcje, Wrocław jest miastem wyjątkowo obfitującym w legendy i podania.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze lekcje w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1) LEGENDA a) zawiera ziarno prawdy b) dotyczy wyłącznie postaci, miejsc i wydarzeń nieprawdziwych c) zawiera wątki fantastyczne, które łączą się z prawdziwymi d) dotyczy postaci, miejsc lub wydarzeń historycznych e) jest całkowicie zmyślona f) stara się wyjaśnić pradzieje naszego państwa

# data[].attributes.attachment_link.description
Una serie de preguntas de opción múltiple. Presiona la respuesta correcta para continuar.. 1) LEGENDA

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.description
1) Co może tłumaczyć legenda? 2) Jakim tekstem jest legenda? Epickim czy lirycznym? 3) Kto występuje w legendzie? 4) Jakie miejsca pojawiają się w legendzie?

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Legenda o bazyliszku": , Mieszkał w piwnicach kamienicy w Warszawie, jego wzrok zamieniał ludzi w kamień. , "Legenda o Królu Sielaw": , Domagał się od rybaków ofiary, spowodował wyginięcie ryb, pokonał go syn rybaka Mikołajek., "Legenda o Popielu i Mysiej Wieży": , Legendarny władca, który mieszkał w Kruszwicy i którego zjadły myszy., "Legenda o Smoku Wawelskim": , Pokonał go Szewczyk Dratewka baranią skórą wypełnioną siarką. , "Legenda o Warsie i Sawie": , Błagała Warsa o uwolnienie z rąk wodnika. ,

# data[].attributes.attachment_link.description
"Legenda o bazyliszku": , Mieszkał w piwnicach kamienicy w Warszawie, jego wzrok zamieniał ludzi w kamień. , "Legenda o Królu Sielaw": , Domagał się od rybaków ofiary, spowodował wyginięcie ryb, pokonał go syn rybaka Mikołajek., "Legenda o Popielu i Mysiej Wieży": , Legendarny władca, który mieszkał w Kruszwicy i którego zjadły myszy., "Legenda o Smoku Wawelskim": , Pokonał go Szewczyk Dratewka baranią skórą wypełnioną siarką.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1) Jak miała na imię ,,Królowa Bałtyku,,? (.............., królowa Bałtyku) a) Justyna b) Joanna c) Jurata d) Janina 2) Czego władcą był ,,Perkun,,? (Jurata, królowa Bałtyku) a) Piorunów b) Burz c) Bałtyku d) Bursztynów 3) Jak miała na imię żona Piasta? (Piast Kołodziej) a) Rzepicha b) Rozalia c) Żaneta d) Renata 4) Jakie imię wędrowcy wybrali dla syna Piasta? (Piast Kołodziej) a) Zenon b) Zbigniew c) Siemowit d) Ziemowit 5) Który brat pierwszy odłączył się razem ze swoim ludem? (O Lechu, Czechu i Rusie) a) Lech b) Czech c) Rus d) Wszyscy razem 6) Które miasto zostało pierwszą stolicą Polski? (O Lechu, Czechu i Rusie) a) Warszawa b) Olsztyn c) Kraków d) Gniezno 7) Jak miał na imię brat Magdy? (O warszawskim Bazyliszku) a) Mateusz b) Marek c) Maurycy d) Mieszko 8) Czym zasłoniła się Magda u Bazyliszka? (O warszawskim Bazyliszku) a) Szklanką b) Złotym łańcuszkiem c) Lustrem d) Srebrną bransoletką 9) Kto przyniósł miód dla św. Jakuba? (O świętym Jakubie) a) Niedźwiedź b) Mrówka c) Pszczoła d) Jeleń 10) Jak św. Jakub nazwał wioskę którą odwiedził i jest do dziś? (O świętym Jakubie) a) Olsztynek b) Olszyn c) Olsztyn d) Otszyn

# data[].attributes.attachment_link.description
1) Jak miała na imię ,,Królowa Bałtyku,,? (.............., królowa Bałtyku) a) Justyna b) Joanna c) Jurata d) Janina 2) Czego władcą był ,,Perkun,,? (Jurata, królowa Bałtyku) a) Piorunów b) Burz c) Bałtyku d) Bursztynów 3) Jak miała na imię żona Piasta? (Piast Kołodziej) a) Rzepicha b) Rozalia c) Żaneta d) Renata 4) Jakie imię wędrowcy wybrali dla syna Piasta?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nasza literatura obfituje w ciekawe ludowe podania. Czy dobrze je znasz?

Przypomnij sobie legendy o Borucie, Duchu Gór, pewnym diable z Kalisza... i inne, równie ciekawe lokalne opowieści.

# data[].attributes.attachment_link.description
Nasza literatura obfituje w ciekawe ludowe podania. Czy dobrze je znasz? Przypomnij sobie legendy o Borucie, Duchu Gór, pewnym diable z Kalisza... i inne, równie ciekawe lokalne opowieści. Rozwiąż quiz!

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Legenda o Smoku Wawelskim - Pokonał go szewczyk Dratewka baranią skórą wypełnioną siarką, Legenda o bazyliszku - Mieszkał w piwnicach kamienicy w Warszawie, jego wzrok zamieniał ludzi w kamień, Legenda o Warsie i Sawie - Błagała Warsa o uwolnienie z rąk rybaka , Legenda o Popielu i Mysiej Wieży - Legendarny władca mieszkający w Kruszwicy, według zjadły myszy, Legenda o Królu Sielaw - Domagał się od rybaków ofiary, spowodował wyginięcie ryb, pokonał go syn rybaka- Mikołajek ,

# data[].attributes.attachment_link.description
Legenda o Smoku Wawelskim - Pokonał go szewczyk Dratewka baranią skórą wypełnioną siarką, Legenda o bazyliszku - Mieszkał w piwnicach kamienicy w Warszawie, jego wzrok zamieniał ludzi w kamień, Legenda o Warsie i Sawie - Błagała Warsa o uwolnienie z rąk rybaka , Legenda o Popielu i Mysiej Wieży - Legendarny władca mieszkający w Kruszwicy, według zjadły myszy, Legenda o Królu Sielaw - Domagał się od rybaków ofiary, spowodował wyginięcie ryb, pokonał go syn rybaka- Mikołajek ,

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jak się nazywał ojciec Wandy? W jakim mieście sprawował władzę?, Kto objął władzę w Krakowie po śmierci Kraka?, W jakim celu niemieccy posłowie przybyli do Krakowa?, Z jakich powodów Wanda nie przyjęła oświadczyn Rytgiera?, Czym zagrozili wysłannicy Rytgiera, gdy Wanda odrzuciła starania ich księcia?, Dlaczego Wanda rzuciła się w spienione wody Wisły?, Jak mieszkańcy Krakowa uczcili bohaterstwo dzielnej córki Kraka?, Czym była uroczystość postrzyżyn?, Kim był Piast?, Jak nazywała się żona Piasta?, Jak Piast i jego żona przyjęli niespodziewanych wędrowców? , Jakie fantastyczne zdarzenia miały miejsce w domu Piasta po odejściu wędrowców?, Dlaczego władcy Polski nazywani byli Piastami?, Jakie imię otrzymał syn Piasta i kim został?, Czego uczy nas legenda o Piaście?, Dlaczego Lech, Czech i Rus wyruszyli w podróż?, Wymień kraje, jakie według legendy założyli Lech, Czech i Rus?, W jaki sposób, według legendy o Lechu, Czechu i Rusie, powstało Gniezno, pierwsza stolica Polski?, Jaki związek z legendą o Lechu, Czechu i Rusie ma godło Polski?, Co zadecydowało, że Lech i jego plemię postanowili pozostać w miejscu wybranym na odpoczynek?.

# data[].attributes.attachment_link.description
Jak się nazywał ojciec Wandy? W jakim mieście sprawował władzę?, Kto objął władzę w Krakowie po śmierci Kraka?, W jakim celu niemieccy posłowie przybyli do Krakowa?, Z jakich powodów Wanda nie przyjęła oświadczyn Rytgiera?, Czym zagrozili wysłannicy Rytgiera, gdy Wanda odrzuciła starania ich księcia?, Dlaczego Wanda rzuciła się w spienione wody Wisły?, Jak mieszkańcy Krakowa uczcili bohaterstwo dzielnej córki Kraka?, Czym była uroczystość postrzyżyn?, Kim był Piast?, Jak nazywała się żona Piasta?, Jak Piast i jego żona przyjęli niespodziewanych wędrowców?

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
POZNAŃ - Miasto koziołków, SMOK - Mieszkał pod wzgórzem wawelskim, WIELICZKA - Miasto z kopalnią soli, SÓL - Wiano królowej Kingi, KRAKÓW - W tym mieście mieszkał smok, KINGA - Żona Bolesława Wstydliwego, ORZEŁ - Wskazał Lechowi miejsce na gród , LUTEK - Szukał skarbu złotej kaczki, JELEŃ - Gonili go po puszczy trzej bracia, GRZEŚ - Zaprowadził koziołki na wieżę, LECH - Jasnowłosy założyciel Gniezna, SYRENKA - W herbie Warszawy, WANDA - Polska królowa, która Niemca nie chciała, RYDYGIER - Imię niemieckiego księcia, który chciał poślubić Wandę,

# data[].attributes.attachment_link.description
POZNAŃ - Miasto koziołków, SMOK - Mieszkał pod wzgórzem wawelskim, WIELICZKA - Miasto z kopalnią soli, SÓL - Wiano królowej Kingi, KRAKÓW - W tym mieście mieszkał smok, KINGA - Żona Bolesława Wstydliwego, ORZEŁ - Wskazał Lechowi miejsce na gród , LUTEK - Szukał skarbu złotej kaczki, JELEŃ - Gonili go po puszczy trzej bracia, GRZEŚ - Zaprowadził koziołki na wieżę, LECH - Jasnowłosy założyciel Gniezna, SYRENKA - W herbie Warszawy, WANDA - Polska królowa, która Niemca nie chciała, RYDYGIER - Imię niemieckiego księcia, który chciał poślubić Wandę,

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Lech - Brat Czecha i Rusa, Wawel - Mieszkał tam słynny smok, Gniezno - Pierwsza stolica Polski, Popiel - Zjadły go myszy, Bazyliszek - Jego spojrzenie zamieniało w kamień, Orzeł - Ptak - symbol Polski, Kaczka - Złoty ptak z legendy,

# data[].attributes.attachment_link.description
Lech - Brat Czecha i Rusa, Wawel - Mieszkał tam słynny smok, Gniezno - Pierwsza stolica Polski, Popiel - Zjadły go myszy, Bazyliszek - Jego spojrzenie zamieniało w kamień, Orzeł - Ptak - symbol Polski, Kaczka - Złoty ptak z legendy,

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze lekcje w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1) Jak nazywali się 3 bracia założyciele Polski, Rosji i Czech ? a) Karol Jan Paweł b) Robert Witold Maciej c) Lech Czech Rus d) Mateusz Michel Anna 2) Co zjadło Popiela ? a) Myszy b) Dziki c) Wilki d) Łosie 3) Co zjadł smok Wawelski ? a) Krowę b) Owcę c) Konia d) Świnie 4) Dzięki jakiemu przedmiotowi pokonano Bazyliszka ? a) Lustro b) Pistolet c) Magiczna różdżka d) Miecz 5) Gdzie w kosmos uciekł pan Twardowski ? a) Mars b) Pluton c) Wenus d) Księżyc 6) Kim była Sawa ? a) Elfem b) Syreną c) Krasnoludem d) Wampirem 7) Co dała Lutkowi Złota kaczka ? a) Worek klejnotów b) Sztabkę złota c) Sakiewkę dukatów d) Plik banknotów 8) Na czym trębacz grał hejnał Mariacki ? a) Puzon b) Gitara c) Perkusja d) Trąbka 9) Co mieli wybudować dwaj bracia w Krakowie ? a) Kościół b) Zamek c) Szpital d) Ratusz 10) Kogo nie chciała Wanda ? a) Ruska b) Polaka c) Niemca d) Węgra 11) Jakie zwierzę zdobi poznański zegar na ratuszu ? a) Lisy b) Koziołki c) Sarny d) Smoki 12) Jakie wypieki są Świętomarcińskie ? a) Rogale b) Bagietki c) Pączki d) Drożdżówki 13) Jaki tajny składnik dodał do pierników Bogumił ? a) Cynamon b) Kakao c) lukrecję d) Miód 14) W co zamienił się chleb skąpego gospodarza ? a) Złoto b) Kamień c) Drewno d) Bursztyn 15) Czego strzegli śpiący rycerze w Tatrach ? a) Wolności b) Złota c) Króla d) Jedzenia

# data[].attributes.attachment_link.description
1) Jak nazywali się 3 bracia założyciele Polski, Rosji i Czech ? 2) Co zjadło Popiela ? 3) Co zjadł smok Wawelski ?

# data[].attributes.attachment_link.title
Eduelo - Rozwiąż quiz i sprawdź swoją wiedzę

# data[].attributes.attachment_link.description
Sprawdź, czy poradzisz sobie z rozwiązaniem quizu Eduelo. Odpowiedz na pytanie z działu: V - Język polski - Lektury - Legendy polskie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kto wie naprawdę, jak powstało nasze państwo? Kto nim władał? Gdzie mieściły się jego stolice? Oto legendarne postacie, z którymi związane są początki państwa polskiego oraz historia trzech polskich stolic.

Przedstawieni tu bohaterowie nie są postaciami, których istnienie potwierdzają źródła historyczne, ale nie należą też do grona fikcyjnych postaci literackich. Skąd więc znamy te postacie? Najpierw ktoś opowiedział jedną historię, potem jakaś inna osoba ją uzupełniła, później ktoś jeszcze dołożył coś od siebie, a w końcu okazało się, że istnieje wiele wersji tego samego zdarzenia.

Lech - wymyślił godło

Miał dwóch braci: Czecha i Rusa. Podzielili się zdobytymi ziemiami, dając w ten sposób początek trzem państwom. Czech założył Czechy, Rus - Rosję, a Lech - Polskę (stąd kiedyś Polacy nazywani byli Lechitami).

Kiedy poddani Lecha wycinali drzewa na budowę grodu, znaleźli całe gniazdo białych orłów. Lech przywiązał do tego znaleziska ogromne znaczenie, dlatego postanowił, że jego nowy gród zostanie wybudowany dokładnie w tym miejscu, gdzie znaleziono gniazdo. Od słowa „gniazdo" pochodzi nazwa „Gniezno", a orzeł, który do dziś widnieje w naszym narodowym godle, jest pamiątką po ptakach, które Lech znalazł w gnieździe. Lech wybrał orła na znak wojenny swojego rodu.

Popiel - czy skończył jako posiłek myszy

Postać Popiela znana jest nie tylko z legend. Pisał o nim również Gall Anonim - autor najstarszej kroniki opisującej dzieje Polski.

Popiel (zwany też Pumpilem albo Pompiliuszem) mieszkał w Gnieźnie i to on miał szansę stać się założycielem pierwszej dynastii królującej Polską. Tak się jednak nie stało. Dlaczego? Popiel był bardzo złym i podstępnym człowiekiem. Bardziej zależało mu na zaspokojeniu własnych ambicji niż na sprawiedliwych rządach. Jego krewni napominali go, by starał się lepiej rządzić podległymi mu ziemiami. Popiel nie chciał słuchać mądrych rad swoich stryjów, którzy stanowili przeszkodę w osiągnięciu przez niego pełni władzy. Zaprosił więc ich na ucztę do swego zamku i ugościł potrawami, do których dosypał truciznę. Ciała zamordowanych wrzucił do jeziora. Jak głosi jedna z wersji ludowego podania, z ciał zabitych wylęgły się w myszy, które zaatakowały zamek Popiela. Wraz z rodziną schronił się na wieży w Kruszwicy (wieża ta zwana jest do dziś Mysią Wieżą). Niewiele to jednak pomogło, bo myszy i tak go znalazły i... zjadły.

Piast - mąż Rzepki, praprzodek Mieszka

To właśnie Piast, nie Popiel, został uznany za założyciela pierwszej królewskiej dynastii rządzącej Polską. Nie urodził się wielkim władcą. Wraz z żoną Rzepichą mieszkał w ubogiej chacie na podgrodziu gnieźnieńskim w tym samym czasie, w którym okolicą rządził Popiel.

Nadeszła pora postrzyżyn dwóch synów Popiela i syna Piasta. Popiel wydał ogromną ucztę, a Piast - tylko skromną uroczystość. Kiedy dwaj zmęczeni drogą wędrowcy zastukali we wrota grodu gnieźnieńskiego, zostali przepędzeni. Serdecznie przyjęto ich dopiero w ubogiej chacie Piasta. W zamian za gościnę dokonali cudownego rozmnożenia jedzenia. Dostąpili też zaszczytu postrzyżenia syna Piasta, któremu na wróżbę wielkiej przyszłości nadali imię Siemowit. I rzeczywiście wróżba się spełniła. Gdy Popiel opuścił Gniezno, nowym księciem został Siemowit. Po nim panował Lestek (Leszek), potem - Siemomysł, po którym księciem został jego syn Mieszko - pierwszy książę polski, którego istnienie potwierdzają źródła historyczne. A pierwsza dynastia panująca w Polsce nazwana została dynastią piastowską.

Postrzyżyny - bardzo ważna słowiańska uroczystość, podczas której chłopak przechodził spod opieki matki w ręce ojca. Ojciec obcinał długie włosy chłopca i nadawał mu imię.

Krak - pogromca smoka

Kraków nazwę zawdzięcza swojemu założycielowi. Było to miasto Kraka, którego wspominają nie tylko ludowe podania, ale i kronika Wincentego Kadłubka.

Niektóre podania przekazują, że Krak pokonał smoka osiadłego w pieczarze tuż przy grodzie. Kiedy straszliwej bestii nie mogła zgładzić żadna broń, Krak kazał swemu słudze wypełnić siarką skóry owcy i wołu, a potem podrzucić je pod smoczą jamę. Gdy bestia pożarła przygotowane „smakołyki", rzuciła się do Wisły. Piła, piła ... i pękła. Krak uciął głowę smoku i pokazał mieszkańcom, że od tej pory nie ma się już czego bać. A nad smoczą jamą, na górze wzniósł gród kamienny. Krak był ojcem dwóch synów: Kraka, Lecha i córki Wandy. Po śmierci starego Kraka, panowali obaj bracia. Ponieważ jednak Lech chciał sam panować w grodzie, zabił Kraka. Kiedy wyjaśniła się tajemnica morderstwa, starszyzna grodu wypędziła Lecha, a na tronie zasiadła Wanda.

Wanda - uparta patriotka

Przepiękna córka Kraka, która ślubowała czystość i panieństwo. Kiedy wiadomość o tym, że na tronie w Krakowie zasiada kobieta, dotarła do niemieckiego księcia Rytgara (Rytgiera), ten natychmiast postanowił zdobyć miasto i Wandę. Postawił warunek: jeśli Wanda dobrowolnie zostanie jego żoną, nikomu nie stanie się krzywda. Krakowska księżniczka nie chciała złamać ślubów. Co zrobiła? Tu wersji jest wiele. Jedna z nich głosi, że Wanda wybrała wojnę. Gdy ubrana w zbroję stanęła na czele swojego wojska, zdarzyło się coś nieoczekiwanego: niemieckie wojsko, zobaczywszy piękną Wandę, rozpierzchło się na wszystkie strony i do walki nie doszło.

W bardziej znanym wariancie tego podania Wanda popełniła samobójstwo. Przez lata Wanda utrwaliła się w naszej świadomości jako ta, która „nie chciała Niemca". Nie da się jednak stwierdzić, czy przeszkodą w zamążpójściu były złożone śluby czystości, czy też niemieckie pochodzenie księcia Rytgara.

Pan Twardowski - pierwszy człowiek na Księżycu

To kolejna ciekawa postać związana z Krakowem. Podobno żył w XVI wieku, na dworze Zygmunta Augusta. Został sprzedany diabłu zanim... się urodził. O dziwo, udało mu się jednak uwolnić spod mocy piekielnych. Jako młody kleryk wybrał się do piekła i wyłudził cyrograf, który przed laty podpisał jego ojciec.

Ale na tym nie koniec... Jakiś czas później Twardowski sam zawarł pakt z diabłem: w zamian za zdolności magiczne obiecał oddać duszę, ale tylko w Rzymie. Diabelski układ pozwolił Twardowskiemu na dziwne sztuczki: jeździł na kogucie i na malowanym koniu, pływał łodzią w górę Wisły bez wiosła i żagli, szkiełkiem zapalał odległe o sto mil wioski... Również ożenił się dzięki diabelskiej pomocy. Tu jednak czarcie działanie nie wyszło mu na dobre: ponoć żonka okazała się niezłą złośnicą (o czym pisze Adam Mickiewicz w balladzie „Pani Twardowska").

Twardowski zlecał diabłu wykonywanie coraz bardziej skomplikowanych prac. Diabeł musiał: przynieść wysoką skałę i postawić ją cienkim końcem ku dołowi, wykąpać się w wodzie święconej, zbudować z piasku karczmę, ożywić malowanego konia i przez rok być mężem... pani Twardowskiej. Diabeł dwoił się i troił, ale spełniał wszystkie rozkazy swego pana. W końcu zniecierpliwiony długim oczekiwaniem na obiecaną duszę zbudował karczmę, którą nazwał Rzym. Podstępem zwabił tam Twardowskiego, który i tym razem poradził sobie z diabłem. Przed piekłem uratowała go modlitwa: odmówił różaniec i odśpiewał godzinki. Matka Boska ulitowała się nad nim i sprawiła, że diabeł pozostawił go w połowie drogi do piekła, czyli... na Księżycu.

Wars i Sawa - pierwsi warszawiacy

Legend o powstaniu Warszawy jest wiele. Jedna z nich opowiada, że Wars i Sawa byli ubogimi rybakami, zamieszkującymi nad brzegiem Wisły. Pewnego dnia pojawił się tam książę, którego przyjęli pod swój dach. Miejsce to tak bardzo mu się spodobało, że postanowił przenieść tu swoją siedzibę. Po jakimś czasie w miejscu, gdzie stała chata rybaków, książę wybudował zamek, wokół którego wkrótce rozrósł się cały gród. A na pamiątkę gościnnych rybaków miejsce to nazwane zostało Warszawą.

Jeszcze inny przekaz uznaje Warsa i Sawę za... dwóch braci, którzy zbudowali wspólnie osadę na podobieństwo Romulusa i Remusa uznawanych za założycieli Rzymu.

Syrena - panna z ogonem

Gdyby chodziło o Syreny mitologiczne, wszystko byłoby jasne: morskie stwory, pół-kobiety, pół-ryby z ptasimi skrzydłami wabiące podróżnych swoimi śpiewami. Ale skąd wzięła się Syrena w Wiśle? Wersji jest oczywiście wiele. Może jedna z Syren morskich zgubiła się i przypadkiem trafiła do naszej rzeki, a może rybacy żeglujący po morzach schwytali ją w sieci i przywieźli do Polski. Dlaczego nie wróciła do swych morskich towarzyszek? Nie mogła znaleźć drogi powrotnej albo zakochała się w jednym z warszawskich flisaków. I dziś zdobi naszą stolicę, choć w brudnych odmętach wiślanej wody od dawna nikt jej nie może wypatrzeć. Przez wieki nasza warszawska Syrena wypiękniała. Z obrzydliwej stwory jej wizerunek przemienił się w piękną kobietę z rybim ogonem. Spójrzcie na herb Warszawy. A może widzieliście odnowiony pomnik Syreny na Starówce?

Złota kaczka - nie wolontariuszka

Zaklęta w złotą kaczkę księżniczka pływała w podziemiach jednego z pałaców warszawskich. Aby wyzwolić ją ze złego czaru, trzeba było przez trzy dni ze wskazanego przez nią miejsca brać 100 dukatów. Należało je wszystkie wydać, ale wyłącznie na... hulanki. Nie można było przeznaczyć ich na przykład na pomoc innym. Mało brakowało, a jednemu żołnierzowi udałoby się uwolnić księżniczkę. Przez dwa dni nie oszczędzał na niczym, czyli umiejętnie rozporządzał pieniędzmi. Niestety pod wieczór trzeciego dnia ostatni grosz oddał napotkanemu żebrakowi. Złota kaczka znikła i nigdy więcej się nie pojawiła.

Bazyliszek - ofiara zwierciadła

Stwór, który zabijał spojrzeniem. Do jego istnienia przyznają się aż dwie polskie stolice. Wedle niektórych przekazów Bazyliszek zamieszkiwał w kamienicy Krzysztofory na Krakowskim Rynku, według innych przebywał w lochach jednej z warszawskich kamienic. Bazyliszka pokonać mógł tylko jego własny wzrok. Walkę z nim podjął skazaniec, który w zamian za ułaskawienie wybrał się do lochu zamieszkiwanego przez potwora. Nim jednak spotkał się z Bazyliszkiem, przygotował sobie ubranie z luster, w których mógłby odbijać się wzrok potwora. Wystarczyło jedno spojrzenie potwora w lustro i Bazyliszek został pokonany... własną bronią.

Podanie - opowieść ludowa przekazywana zazwyczaj ustnie, związana z jakimś miejscem, zdarzeniem, postacią, nazwą. W podaniu nie da się oddzielić faktów od fantazji. Podaniami są opowieści o Romulusie i Remusie, Kraku, Popielu, Piaście czy Twardowskim.

Legendą również nazywa się opowieść o przeszłości, ale kiedyś dotyczyła tylko opowieści o świętych, np. Legenda o św. Aleksym. Pod koniec XVIII wieku legendami zaczęto określać także podania ludowe, w których ukazane zostały wierzenia ludowe i wpływ sił boskich na ludzkie życie.

W podaniach i legendach występują elementy cudowności i fantastyki, ale też zdarzenia, które mogły mieć miejsce.

# data[].attributes.attachment_link.description
Kto wie naprawdę, jak powstało nasze państwo? Kto nim władał? Gdzie mieściły się jego stolice? Oto legendarne postacie, z którymi związane są początki państwa polskiego oraz historia trzech polskich stolic. Przedstawieni tu bohaterowie nie są postaciami, których istnienie potwierdzają źródła historyczne, ale nie należą też do grona fikcyjnych postaci literackich.