# data[].attributes.headline
Αναγέννηση:η γενικότερη πνευματική κίνηση του 15ου αιώνα με βασικό χαρακτηριστικό την αναβίωση αξιών της κλασικής αρχαιότητας, οι οποίες είχαν παραμεριστεί στο Μεσαίωνα

# data[].attributes.subject
Αναγέννηση:η γενικότερη πνευματική κίνηση του 15ου αιώνα με βασικό χαρακτηριστικό την αναβίωση αξιών της κλασικής αρχαιότητας, οι οποίες είχαν παραμεριστεί στο Μεσαίωνα

# data[].attributes.headline
Ανθρωπισμός:η στροφή προς τη βαθύτερη γνώση των ελληνικών και λατινικών γραμμάτων μέσα από τη συστηματική μελέτη, τη μετάφραση και το σχολιασμό των αρχαίων συγγραφέων

# data[].attributes.subject
Ανθρωπισμός:η στροφή προς τη βαθύτερη γνώση των ελληνικών και λατινικών γραμμάτων μέσα από τη συστηματική μελέτη, τη μετάφραση και το σχολιασμό των αρχαίων συγγραφέων

# data[].attributes.headline
Καθολικός άνθρωπος: ο νέος τύπος ανθρώπου που οραματίζονται οι ανθρωπιστές ως δημιουργό του πολιτισμού και υπεύθυνο για τη μοίρα του. 1. Ο άνθρωπος επιζητά την αληθινή πίστη αλλά ο ίδιος βρίσκεται στο κέντρο του κόσμου. 2. Η προσωπικότητα του πρέπει να είναι πολύπλευρη και να χαρακτηρίζεται από την αγάπη για δημιουργική και δραστήρια ζωή, καθώς και από την πίστη στις δυνάμεις του ανθρώπου, σωματικές και πνευματικές. 3. Ο άνθρωπος αισθάνεται πλέον ελεύθερος και έτοιμος να αναλάβει την ευθύνη για τη διαμόρφωση του κόσμου

# data[].attributes.subject
Καθολικός άνθρωπος: ο νέος τύπος ανθρώπου που οραματίζονται οι ανθρωπιστές ως δημιουργό του πολιτισμού και υπεύθυνο για τη μοίρα του. 1. Ο άνθρωπος επιζητά την αληθινή πίστη αλλά ο ίδιος βρίσκεται στο κέντρο του κόσμου. 2. Η προσωπικότητα του πρέπει να είναι πολύπλευρη και να χαρακτηρίζεται από την αγάπη για δημιουργική και δραστήρια ζωή, καθώς και από την πίστη στις δυνάμεις του ανθρώπου, σωματικές και πνευματικές. 3. Ο άνθρωπος αισθάνεται πλέον ελεύθερος και έτοιμος να αναλάβει την ευθύνη για τη διαμόρφωση του κόσμου

# data[].attributes.body
Βενετία

# data[].attributes.headline
1. Το πνεύμα των ανθρώπων απελευθερώνεται από τη μονομέρεια της θρησκευτικής μεσαιωνικής σκέψης και γίνεται πιο φιλελεύθερο, δημιουργικό και ερευνητικό. 2. Ο αναγεννησιακός άνθρωπος εμπνέεται από τον αρχαίο κόσμο αλλά στόχος του είναι το μέλλον. 3. Πραγματοποιούνται επαναστατικές επινοήσεις στην επιστήμη, την τέχνη και τη λογοτεχνία.

# data[].attributes.subject
1. Το πνεύμα των ανθρώπων απελευθερώνεται από τη μονομέρεια της θρησκευτικής μεσαιωνικής σκέψης και γίνεται πιο φιλελεύθερο, δημιουργικό και ερευνητικό. 2. Ο αναγεννησιακός άνθρωπος εμπνέεται από τον αρχαίο κόσμο αλλά στόχος του είναι το μέλλον. 3. Πραγματοποιούνται επαναστατικές επινοήσεις στην επιστήμη, την τέχνη και τη λογοτεχνία.

# data[].attributes.attachment_link.title
ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΑΚΗ ΤΕΧΝΗ

# data[].attributes.attachment_link.title
Αναγέννηση // Σεμινάριο Ιστορίας της Τέχνης

# data[].attributes.headline
Μουσείο Βατικανού

# data[].attributes.body
Μουσείο Βατικανού

# data[].attributes.body
Εικονική επίσκεψη στη Γκαλερί Uffizi στη Φλωρεντία: Botticelli

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
A virtual exhibition on the construction of the contemporary Botticelli myth through social media

On 21 March 2018 the Department of Digital Communication of the Uffizi Galleries launched an international campaign on Twitter entitled #BotticelliSpringMarathon in which they invited their followers and the most important museums in the world that preserve works by Botticelli to share a spring greeting on the Uffizi profile in recognition of the great Florentine master's art. The initiative was associated with a photographic competition, a one-week digital marathon where Uffizi visitors and online users from all over the world were asked to send their "own" visions of one of the most iconic works of the museum's collection, the subject of genuine veneration, to @UffiziGalleries: Botticelli's Spring. In a few hours the campaign went viral, social and print media were abuzz, it spread around the world, boasting the participation of important museums that decided to pay homage to the Uffizi's initiative by posting details associated with Spring from the masterpieces by Botticelli they preserve: the Louvre, the Prado, the National Gallery in London, the Puškin Museum, the Hermitage, the National Gallery in Edinburgh, the Isabella Stewart-Gardner Museum, the Museum of Houston, the Museum of Strasbourg and the Italian Poldi Pezzoli and Giorgio Cini Foundation were museums that responded with enthusiasm and sympathy to the Uffizi "digital Spring festival".

All the tweets from the Italian and international museums and galleries that took part in the social campaign are visible in the first section of this Hypervision entitled "Running the world", while the more interesting users' photos selected from the contest are grouped according to theme in the following seven sections. To be immediately redirected to this section's contents please click on the paragraph's title.

The first chapter is dedicated to photos taken by visitors directly in front of the work, in the gallery. From the point of view of semiotics and communications theory, as will be shown in more detail, these shots are united by their "spectrum", in accordance with the definition Roland Barthes provides in Camera Lucida. They are images in which the focus, with all the sign and meaning implications that ensue, is on the act of immortalizing the subject of the photograph and then analysing the emotional effects on the spectator, that is the last "user" of the photograph, the observer in a subsequent step.

The third section entitled "Digital Botticelli" is still connected to the theme of photography but is more focused on the intentions and motives of the Barthesian "operator" this time, that is, the person who takes the picture, its author. It provides the opportunity for a broader consideration, that Walter Benjamin identified as inherent to the transformation of the work of art into an object of consumption, typical of the technological age. The use of the photograph of a masterpiece as a metalanguage or, as Roland Barthes put it, "intertext" ("I take a photo of the person taking a photo of Botticelli's Spring or of myself with a selfie") made possible by the widespread and now standardized use of digital devices, often mobile phones and other devices rather than cameras, which have become widely used as virtual message boards ready for sharing on social networks or as albums of instantaneous memories that can be edited in real time.

From digital technology to digital art, the fourth section leaves the field open to users and their free, ironical and post-modern reinterpretations of Botticelli's masterpiece, using software for the processing of digital images.

And still on the theme of free creativity, taking inspiration from art as a sort of "game", the fifth section is a collection of photos by people who, in imitation or in fun, have paid homage to The Spring, confirming, if that is still necessary, how much Botticelli has really penetrated - and is still strongly present in - popular contemporary culture, to the point of inducing many critics to speak of a veritable "fetish" of our times, in an anthropological sense. The history of the creation of the contemporary Botticelli myth is intriguing. It began in England in the middle of the nineteenth century, at the end of the Georgian age, and was fuelled, some ten years later in Victorian times by the Confraternity of Pre-Raphaelites, marking the turning point and arriving in the United States between the nineteenth and twentieth centuries with a domino effect involving the whole of Europe. Here perhaps the first "pop" turning point took place for the Florentine genius in the 1940s, and spread into contemporary culture through typical twentieth-century media: photography, fashion (understood as a mass phenomenon) and above all video.

Quoting, dismantling, fragmenting, dismembering and reconstructing, even cannibalizing the surroundings - as well as the idea - are all hallmarks of contemporary culture, as had already been perfectly intuited by the pioneer of reflection on the "post-modern condition", Jean-François Lyotard and, in Italy, Umberto Eco, who among others defined this phenomenon perfectly. Not even Botticelli's Spring seems to escape these dynamics or the desire of followers to build semantic networks of hypertext around it in accordance with their own codes of communication, which by no coincidence are those of the internet. The sixth chapter of the Hypervision investigates this link, based on the suggestions of the philosopher and the semiologist: "Springspired".

The seventh section looks at the selection of The Spring as a true mass media icon of our time, an image so deeply rooted in the contemporary world view to become not only an anthropological fetish but an object of daily consumption, proof of the confirmation in twenty-first century pop culture of the process of transformation of art into consumer goods: the transformation of Botticelli into a "brand".

The name Botticelli has become so "branded" worldwide that quite a few followers have even rendered the two absolute icons of the Florentine master interchangeable in a free and unstoppable association of ideas (or stream of consciousness?) by superimposing the idea of The Spring onto the idea of the Birth of Venus. Perhaps this is because both imply the generation of new, positive forces related to nature, because both have the same strong "nature" element just as both have the same aesthetic and erotic principle embodied by Venus; those principles that in any case reside in an idealized vision of femininity... or perhaps because the name Botticelli alone has become an "umbrella brand" that brings together and represents the individual "brands". In any case, no error is ever random, no slip is devoid of meaning and we would like to dedicate the last section of this Hypervision - that, with equal irony, we have called "One Botticelli does not mean it's Spring" - to these more or less conscious and ironic "errors" made by followers who "thought of" The Spring but "said" Venus.
Credits A project by Simone Rovida in collaboration with Claudio di Giuseppe and the Department of Digital Strategies of the Uffizi Galleries

# data[].attributes.attachment_link.description
A virtual exhibition on the construction of the contemporary Botticelli myth through social media On 21 March 2018 the Department of Digital Communication of the Uffizi Galleries launched an international campaign on Twitter entitled #BotticelliSpringMarathon in which they invited their followers and the most important museums in the world that preserve works by Botticelli to share a spring greeting on the Uffizi profile in recognition of the great Florentine master's art.

# data[].attributes.headline
Καπέλα Σιστίνα ή Παρεκκλήσιο του Σίξτου: παρεκκλήσιο του Αποστολικού Παλατιού, της επίσημης κατοικίας του Πάπα, στην πόλη του Βατικανού

# data[].attributes.subject
Καπέλα Σιστίνα ή Παρεκκλήσιο του Σίξτου: παρεκκλήσιο του Αποστολικού Παλατιού, της επίσημης κατοικίας του Πάπα, στην πόλη του Βατικανού

# data[].attributes.body
Ο Μιχαήλ Άγγελος φιλοτέχνησε σε διάστημα τεσσάρων ετών (1508-1512), περισσότερες από 300 βιβλικές φιγούρες και άλλες θρησκευτικές παραστάσεις, όπως σκηνές από την Γένεση, την ιστορία του Νώε ή τη Δευτέρα Παρουσία.

# data[].attributes.headline
Αναγεννησιακή Αρχιτεκτονική

# data[].attributes.subject
Αναγεννησιακή Αρχιτεκτονική

# data[].attributes.attachment_link.title
ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ ΗΤΑΝ Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 7 ΛΕΟΝΑΡΝΤΟ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ

# data[].attributes.headline
Ποια αντίληψη για τον άνθρωπο και τη ζωή διαμορφώνεται στα πλαίσια του κινήματος της Αναγέννησης; Να απαντήσετε, αφού μελετήσετε τις παρακάτω πηγές.

# data[].attributes.subject
Ποια αντίληψη για τον άνθρωπο και τη ζωή διαμορφώνεται στα πλαίσια του κινήματος της Αναγέννησης; Να απαντήσετε, αφού μελετήσετε τις παρακάτω πηγές.

# data[].attributes.body
1. ΄Οσο για τη γνώση των πραγμάτων της φύσης, επιθυμώ να αφοσιωθείς σ’ αυτά με περιέργεια, να μην υπάρχει θάλασσα, ποτάμι, πηγή που να μην ξέρεις τα ψάρια τους, όλα τα πουλιά, όλα τα δέντρα, τους θάμνους, τα βότανα, όλα τα μέταλλα..., τους πολύτιμους λίθους... τίποτα να μη σου είναι άγνωστο.

Ραμπελέ

# data[].attributes.headline
2. Τα μάτια μου γοητ

# data[].attributes.body
2. Τα μάτια μου γοητευμένα απο τέτοια πράγματα και η ψυχή μου κυριευμένη από τη φροντίδα της σωτηρίας της δεν έχουν άλλο τρόπο να υψωθούν στον ουρανό απ’ την παρατήρηση όλης της ομορφιάς. Από τα πιο ψηλά αστέρια κατεβαίνει μια τέτοια λαμπρότητα που ελκύουν την επιθυμία μας προς αυτά: Αυτό είναι που εδώ κάτω ονομάζουμε έρωτα.

Μιχαήλ ΄Αγγελος

# data[].attributes.headline
Το κοσμοείδωλο της Αναγέννησης

# data[].attributes.subject
Το κοσμοείδωλο της Αναγέννησης

# data[].attributes.body
3.

Ο κόσμος δημιουργήθηκε βέβαια από το Θεό, αλλά ο άνθρωπος τον μεταμόρφωσε και τον βελτίωσε. Γιατί ό,τι μας περιβάλλει είναι δικό μας έργο, το έργο των ανθρώπων [...].Από μας προέρχονται οι ζωγραφιές και τα γλυπτά, από μας προέρχονται το εμπόριο, οι επιστήμες και τα φιλοσοφικά αριστουργήματα. Από μας προέρχονται όλες οι εφευρέσεις, όλες οι γλώσσες και όλα τα είδη των λογοτεχνικών κειμένων.

Απόσπασμα από κείμενο του Chianozzo Manetti (1452), στο J. R. Hale, Fursten, Kunstler, Humanisten, Αμβούργο 1973, 26.

# data[].attributes.body
Παρουσιάστε τη συμβολή των Ελλήνων λογίων στην Αναγέννηση, αφού μελετήσετε τα παρακάτω κείμενα.

# data[].attributes.headline
Ο Φίλιππος Μοννιέ έγ

# data[].attributes.body
Ο Φίλιππος Μοννιέ έγραφε στο 1912 ξεχωρίζοντας τον Χρυσολωρά: Αυτός είναι από το Βυζάντιο. Είναι ευγενής, είναι λόγιος... κατέχει την επιστήμη των μεγάλων πραγμάτων. Είναι ο πρώτος ΄Ελλην διδάσκαλος που, αναζωογονώντας την παράδοση, εκάθησε πάλι σε μια έδρα της Ιταλίας, ο Καμπάνο σημαντικός και αυτός ουμμανιστής, τον εξήγησε, τον Δημήτριο Χαλκοκονδύλη, διατυπώνοντας τα εξής χαρακτηριστικά λόγια: Ακούω με αγαλλίαση τα μαθήματα του, πρώτον γιατί είναι ΄Ελλην, δεύτερο γιατί είναι Αθηναίος και τρίτον γιατί είναι ο Δημήτριος. Είναι ωσάν άλλος Πλάτων. Σχεδόν όλοι οι σοφοί ΄Ελληνες του Βυζαντίου που πήγαν στην Ιταλία βοήθησαν – ο Ιωάννης Αργυρόπουλος ήταν απ’ τους καλύτερους, στη συστηματική στροφή των πνευμάτων προς την ελληνική αρχαιότητα ειδικότερα προς την ελληνική γλώσσα. Ο Ιωάννης Αργυρόπουλος θαυμάστηκε ιδιαίτερα για τις μεταφράσεις έργων του Αριστοτέλους. Στα τέλη του ΙΕ΄ αιώνα, ο Μάρκος Μουσούρος εμφανίζεται στη Βενετία ως πολύτιμος συνεργάτης του περίφημου ΄Αλδου Μανουτίου αρχηγού μιας δυναστείας τυπογράφων που ήταν ταυτόχρονα λόγιοι και εκδότες. Στο 1500, ο ΄Αλδος περιστοιχισμένος από πολλούς ΄Ελληνες, προπάντων Κρητικούς, ονόμασε τον κύκλο του, που είχε αφιερωθεί στην έκδοση Ελλήνων συγγραφέων ,Νέα Ακαδημία.

Π. Κανελλόπουλος, Ιστορία του Ελληνικού πνεύματος, Τόμος Β

# data[].attributes.body
«Όταν, λοιπόν, [...] εκλέχθηκα δημόσια να διδάξω ελληνικά γράμματα, νόμισα σωστό να πω κάτι, που δεν είναι εκτός θέματος, πόση χρησιμότητα, ύφος και τελειότητα φέρνουν [τα ελληνικά γράμματα] και πως η μελέτη της ελληνικής φιλολογίας έχει εξηγήσει και εξηγεί τα λατινικά γράμματα. [...] Πιστεύω ότι κανείς από σας δεν αγνοεί ότι οι Λατίνοι παρέλαβαν κάθε είδος ελευθερίων τεχνών από τους Έλληνες. Και άλλο τόσο είναι γνωστό ότι δημιουργοί όλων αυτών των τεχνών ήταν οι Έλληνες και το ίδιο το όνομα των τεχνών έχει τις ρίζες του στα ελληνικά. [...] Εφ’ όσον η λατινική γραμματική συνδέεται με την ελληνική και φαίνεται να εξαρτάται από αυτή, πως είναι δυνατόν να έχει κανείς μια πλήρη γνώση της, αν δεν γνωρίζει τα ελληνικά γράμματα; [...] Κανείς από εκείνους (τους παλαιούς Λατίνους συγγραφείς) δεν αγνοούσε τα ελληνικά γράμματα. Πραγματικά πολλοί από αυτούς τιμούσαν την ελληνική λογοτεχνία τόσο βαθιά ώστε αναρωτιέται κανείς αν γνώριζαν καλύτερα την ελληνική ή τη λατινική φιλολογία».

Δ. Χαλκοκονδύλης (argolikivivliothiki.gr)