# data[].attributes.body
Przeczytaj pytania, zapisz sobie odpowiedzi jakich udzieliłbyś na każde pytanie. Podlicz ilość odpowiedzi a, b, c, d. Wyślij wiadomość zwrotną o wyniku testu, jaki jest Twój preferowany styl uczenia się.
źródło:  https://slideplayer.pl/slide/5689467/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wzrokowcy są wrażliwi na wszelkie elementy wizualne, zwłaszcza kolory i kształty. Kolorami kierują się przede wszystkim podczas tworzenia zestawień ciuchów. Nowa rzecz musi być przed zakupem zmierzona i obejrzana w lustrze w przymierzalni. Liczy się wygląd i estetyka, nawet za cenę wygody. Podobnie rzecz ma się z wystrojem mieszkania czy z innymi sprawami absorbującymi narząd wzroku. Liczy się wygląd. Oko nierzadko koncentruje się również na wyglądzie innych osób oraz na podtrzymywaniu kontaktu wzrokowego podczas rozmowy. Obraz musi być przyjemny dla oczu. Tym samym wzrokowców łatwo dekoncentruje nieład i ruch. Co ciekawe - nie przeszkadzają im dźwięki, włączona muzyka czy słyszane rozmowy. Przemieszczanie się innych osób w pobliżu już tak.

Opisując jakiś przedmiot, wzrokowcy wizualizują go, mówią jak gdyby obrazami. Widzą słowa, kolory i kształty. Świetnie rozwinięta jest u nich „pamięć wzrokowa" - do twarzy, przebytej drogi czy miejsca, gdzie w książce było coś napisane. Ten rodzaj pamięci powinien zostać wykorzystany w uczeniu się. Wzrokowcy najlepiej zapamiętują to, co przybiera postać graficzną. Zasłyszane informacje powinny również zostać zapisane. Omawiane treści powinny być przedstawione w jakiejkolwiek formie piśmiennej - w tekstach, zdjęciach, wykresach, tabelach, prezentacjach, filmach. Niezmiernie istotny jest sposób notowania. Notatki muszą być przejrzyste, czytelne, z zastosowaniem wielu kolorów, podkreśleń i wyróżnień, z wyodrębnieniem haseł kluczowych. Niezmiernie ważną metodą szybkiego zapamiętywania są więc dla wzrokowców mapy myśli, ale też chociażby piktogramy czy skrótowce, zawierające w wizualnych symbolach wiele treści. Dobre efekty przynosi również zawieszanie w mieszkaniu lub w pokoju, na wysokości wzroku, kolorowych karteczek z ważnymi informacjami, pojęciami lub obcymi słówkami.

Wydawać by się mogło, że właśnie z myślą o wzrokowcach wymyślono technikę nauki słówek obcych, z wykorzystaniem samokontroli. Na karteczkach zapisujemy wtedy pojedyncze słowa, z jednej strony w języku angielskim, na odwrocie tłumaczenia na język polski. Nauka jest możliwa w obie strony.

Pozytywnie oddziałują na wzrokowców różnego rodzaju prezentacje. Zakłócają je jednak uwagi słowne, dopowiadanie treści przez prowadzącego czy też długie lub skomplikowane objaśnienia. Opierając przyswajanie treści tylko na pracy uszu, wzrokowcy zazwyczaj „wyłączają się".

# data[].attributes.attachment_link.title
Style uczenia się - wzrokowiec - Teczka.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Wzrokowcy są wrażliwi na wszelkie elementy wizualne, zwłaszcza kolory i kształty. Kolorami kierują się przede wszystkim podczas tworzenia zestawień ciuchów. Nowa rzecz musi być przed zakupem zmierzona i obejrzana w lustrze w przymierzalni. Liczy się wygląd i estetyka, nawet za cenę wygody. Podobnie rzecz ma się z wystrojem mieszkania czy z innymi sprawami absorbującymi narząd wzroku.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Słuchowcy zazwyczaj unikają kontaktu wzrokowego podczas rozmowy, który często działa rozpraszająco. Skupiają się przede wszystkim na przekazie słownym, na sposobie mówienia, na zasłyszanym imieniu i nazwisku nowo poznanej osoby. Sami przywiązują dużą wagę do tego, jak mówią, rzadko dopuszczając innych do głosu. Często dopominają się o uwagę, mówiąc „Słuchaj mnie". Słuchowcy są zwykle osobami elokwentnymi, z bardzo miłym głosem. Mówią rytmicznie, akcentując wyrazy. Mają pamięć do zasłyszanych słów i wypowiedzi danych osób. Kanał słuchowy jest u nich niebywale silnie rozwinięty. Znacznie gorzej funkcjonuje za to kanał wzrokowy, co przekłada się między innymi na niestaranne pismo. Jako że pisownia wyrazów nie zawsze pokrywa się z ich brzmieniem, stąd wynikają trudności w poprawnej pisowni u słuchowców.

Osoby o słuchowym stylu uczenia się muszą przebywać w świecie dźwięków. Utrzymująca się cisza skłania ich do samodzielnego wydawania jakichkolwiek odgłosów, w tym nucenia czy pogwizdywania. Opis otoczenia zawsze zawiera w sobie wspomnienie bodźców słuchowych, efektów dźwiękowych, hałasu.

Najlepszym sposobem uczenia się w przypadku słuchowców jest słuchanie, mówienie oraz czytanie na głos. Wykłady są dla nich świetnym przekazem treści. Warto jednak podkreślić, że mimo ukierunkowania słuchowego, rozpraszająco działają niepotrzebne dźwięki z otocznia, szmery i muzyka w tle. Wszelki hałas potrafi być bardzo dekoncentrujący.

Ponieważ podczas uczenia się, słuchowcy muszą dużo mówić i słuchać, genialnym rozwiązaniem jest dla nich wspólna nauka ze znajomymi. Stwarza to okazję do tego, co lubią najbardziej - do głośnego powtarzania informacji, rozmawiania, dyskutowania i słownego przedstawiania treści. W przypadku braku możliwości wspólnej nauki, słuchowcy powinni nagrywać informacje do nauczenia się, na przykład na dyktafon lub magnetofon, a następnie je odsłuchiwać.

# data[].attributes.attachment_link.title
Style uczenia się - słuchowiec - Teczka.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Słuchowcy zazwyczaj unikają kontaktu wzrokowego podczas rozmowy, który często działa rozpraszająco. Skupiają się przede wszystkim na przekazie słownym, na sposobie mówienia, na zasłyszanym imieniu i nazwisku nowo poznanej osoby. Sami przywiązują dużą wagę do tego, jak mówią, rzadko dopuszczając innych do głosu. Często dopominają się o uwagę, mówiąc „Słuchaj mnie".

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Zmysł powonienia, szczególnie uwidaczniający się u czuciowców, pozwala „wyłapać" zapachy, na które uwagi nie zwróci między innymi wzrokowiec (na przykład lekko nieświeży produkt w lodówce). Wrażliwość zmysłowa dotyczy ponadto wielu głębszych spraw, w tym uczuć zarówno własnych, jak i ludzi wokoło. Czuciowcy są wyczuleni na elementy komunikacji niewerbalnej, a więc na mimikę twarzy, gesty, język ciała i ton głosu. Bardziej od słów wychwytują ich wydźwięk emocjonalny.

Dotykowcy lubią czymś manipulować. Przy stole rolują obrus lub serwetkę, często trzymają coś w ręku, zwłaszcza długopis. Ich gestykulacja jest żywa, ekspresyjna i dynamiczna. Ruch rąk i komunikacja pozawerbalna są głównym przekaźnikiem informacji. Czuciowcy bardzo często są „skontaktowani" z własnym ciałem, dzięki czemu rozpoznają swoje emocje, doznania różnego rodzaju czy samopoczucie. Dotyk jest dla nich środkiem poznawania. Dotyczy to zwłaszcza zakupu odzieży. Dany ciuch musi być przyjemny w dotyku, a nawet ładnie pachnieć. Jeśli tkanina nie będzie komfortowa, na pewno rzecz nie zostanie zakupiona.

Emocje powinny być głównym punktem odniesienia w podejmowanych sposobach uczenia się. Najlepsze efekty przynosi zdobywanie wiadomości poprzez zmysły, co jest możliwe szczególnie w drodze zajęć warsztatowych. Dobremu przyswojeniu treści służy więc ich „przeżywanie". Świetnym sposobem uczenia się są dla czuciowców doświadczenie i eksperymenty. Przeżywane emocje wpływają na lepsze zapamiętywanie. Dotykowcy dosyć słabo przyswajają wiedzę tradycyjnymi metodami, niepozwalającymi wychodzić poza obszar książki i biurka bądź ławy szkolnej. Powinni natomiast wykorzystać swoją skłonność do manipulowania różnymi przedmiotami i potrzebę ciągłego zajęcia czymś rąk. Na lepsze opanowanie materiału wpływa więc w ich przypadku notowanie, szkicowanie bądź rysowanie. Podczas nauki powinni trzymać w ręku długopis, rysować coś na kartce, a nawet bawić się włosami. Ręce czuciowców muszą być cały czas czymś zajęte. Dekoncentrująco działają natomiast negatywne zachowania i uczucia innych. Dotykowcom trudno jest się od nich odseparować.

# data[].attributes.attachment_link.title
Style uczenia się - czuciowiec, dotykowiec - Teczka.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Zmysł powonienia, szczególnie uwidaczniający się u czuciowców, pozwala „wyłapać" zapachy, na które uwagi nie zwróci między innymi wzrokowiec (na przykład lekko nieświeży produkt w lodówce). Wrażliwość zmysłowa dotyczy ponadto wielu głębszych spraw, w tym uczuć zarówno własnych, jak i ludzi wokoło. Czuciowcy są wyczuleni na elementy komunikacji niewerbalnej, a więc na mimikę twarzy, gesty, język ciała i ton głosu.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Pozycja wymuszająca postawę bierną jest niekomfortowa dla kinestetyków. Siedzenie na krześle zwykle jest „wzbogacane" kołysaniem się lub poruszaniem nogami. Ogólnie rzecz ujmując, kinestetyk jest osobą aktywną. Lubi przemieszczać się, podróżować, zmieniać miejsca i otoczenie.

W kontaktach z innymi kinestetyk mówi niewiele, ale zwykle żywo gestykuluje. Często jest osobą ukierunkowaną na cel, przechodząc w rozmowach „do konkretów". Jednocześnie lubi bliskie kontakty ze współrozmówcą. Przy powitaniu ma zwyczaj utrzymywania kontaktu fizycznego poprzez podawanie dłoni, poklepanie po ramieniu.

Pismo osoby o tym stylu uczenia się jest niestaranne, z licznymi błędami ortograficznymi. Ponieważ żywiołem kinestetyka jest ruch, trudno jest mu skoncentrować się na bieżących czynnościach.

Kinestetyk wykazuje ponadto silną potrzebę wygody. Dotyczy to szczególnie samopoczucia w ubraniach. Mają być one „skrojone na miarę", nieuwierające i nie powinny obciskać. Ciało kinestetyka musi odczuwać komfort również w łóżku, więc pościel powinna być przyjemna w dotyku, delikatna.

Kinestetyczny styl uczenia się bazuje na ruchu i dotyku. Dobrze, jeśli nauka opiera się na czynnościach, w które kinestetyk bardzo się zaangażuje. Jego wyobraźnia i zapamiętywanie pracują wydajnie, gdy nauka odbywa się drogą aktywności fizycznych - szczególnie podczas wycieczek, zajęć w terenie, eksperymentów czy wykonywania prac manualnych. Działanie przynosi lepsze efekty niż kanał wzrokowy czy słuchowy. Kinestetyczny styl uczenia się jest bliższy czuciowcom, gdyż tu również ważne są zapach i smaki.

Podsumowując, kinestetyk aby się uczyć, musi działać. Wystarczą nawet prace ręczne czy wcześniejszy jogging. Pomocne może być odgrywanie lub przedstawianie w inny sposób treści, które mają być przyswojone. Kinestetycy pracują lepiej, gdy podczas słuchania mogą się ruszać (co niestety jest niedopuszczalne w klasie szkolnej podczas lekcji). Idealną sytuacją dla kinestetyka byłaby więc wiedza otoczenia (nauczycieli, rodziców) o jego stylu uczenia się. Wtedy mógłby na przykład dotknąć oglądane obiekty i samodzielnie eksperymentować. Z pewnością nie byłby już zmuszany do przyjmowania pozycji w bezruchu (długiego siedzenia przy ławce szkolnej lub biurku w domu) oraz do wysłuchiwania rozbudowanych wyjaśnień.

# data[].attributes.attachment_link.title
Style uczenia się - kinestetyk - Teczka.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Pozycja wymuszająca postawę bierną jest niekomfortowa dla kinestetyków. Siedzenie na krześle zwykle jest „wzbogacane" kołysaniem się lub poruszaniem nogami. Ogólnie rzecz ujmując, kinestetyk jest osobą aktywną. Lubi przemieszczać się, podróżować, zmieniać miejsca i otoczenie. W kontaktach z innymi kinestetyk mówi niewiele, ale zwykle żywo gestykuluje.