# data[].attributes.attachment_link.readable_text
NBA to najlepsza koszykarska liga na świecie. Nie ma w niej przypadkowych osób. Z reguły to najlepsi z najlepszych, zarówno jeśli chodzi o występujących zawodników, jak i coachów, którzy muszą zarządzać swoimi gwiazdami. Wielokrotnie manager musi wiec stawać przed zarządczym dylematem - co zrobić w ciężkiej sytuacji, jaką podjąć decyzję? Czy lepszym wyjściem jest dawania gotowych rozwiązań i przejmowanie na siebie pełnej odpowiedzialności? A może to zespół powinien sam zdecydować jaka koncepcja działania najlepiej sprawdzi się w danym momencie?

DYLEMAT

A teraz wyobraź sobie sytuację, że to Ty jesteś trenerem-managerem jednego z najlepszych zespołów występujących w rozgrywkach NBA i musisz zmierzyć się z następującą sytuacją. Twój najlepszy gracz, lider drużyny, w decydującym momencie spotkania kwestionuje Twoją decyzję, obraża się na Ciebie i cały zespół i odmawia wejścia na boisko na ostatni fragment meczu. Jaką decyzję podjąłbyś w tak trudnej chwili? Co zrobiłbyś od razu, a z czym zaczekał do końca pojedynku?

HISTORIA

Ta sytuacja wcale nie jest teoretyczna. Wydarzyła się naprawdę, a jej bohaterami byli:

trener Phil Jackson, 11-krotny zwycięzca tych prestiżowych rozgrywek

Scottie Pipen - lider zespołu, który zastąpił samego Michaela Jordana

drużyna Chicago Bulls, w której oprócz Jacksona i Pipena występowali tacy zawodnicy jak Toni Kukocz czy Bill Cartwright

Wszystko wydarzyło się w 1994 roku w jednym z meczów półfinałowych tzw. Wschodniej Konferencji NBA, a stawką spotkania był awans do wielkiego finału. Na przeciwko Chicago Bulls stanęła inna świetna drużyna, czyli New York Knicks. W amerykańskiej zawodowej koszykówce, żeby przejść do kolejnej rundy nie wystarczy jedno zwycięstwo. Żeby udowodnić swoją wyższość nad przeciwną drużyną trzeba wygrać aż 4 mecze. Po pierwszych spotkaniach wynik brzmiał 2 do 0 dla Knicks i w serii do 4 zwycięstw zdecydowanie prowadzili. Trzeci mecz mógł okazać się kluczowy dla całej rywalizacji...

Gdy do końca tego spotkania zostało 2 sekundy, a wynik na tablicy był remisowy na poziomie 102 punktów, trener Jackson postanowił wziąć czas i zaplanować rozegranie ostatniej akcji. Z reguły, w takich sytuacjach stawia się na lidera, którym po przejściu na emeryturę Michaela Jordana, był Scottie Pippen. I to on powinien wykonać kluczowy rzut. Jednak manager postanowił inaczej. Pippen miał „jedynie" podać piłkę do Toni Kukocza, a ten miał rzucić piłkę do kosza. Gdy gra miała zostać wznowiona, Jackson zauważył, że Pippen siedzi na drugim końcu ławki. Gdy zapytał go, czy wie co należy zrobić, koszykarz odpowiedział: " Nie wychodzę", obrażając się, że to nie on będzie ojcem zwycięstwa. Jackson szybko zaproponował nowy wariant i zastąpił Pippena rezerwowym Petem Myersem. Myers podał idealne do Kukocza, a ten zakończył mecz zwycięstwem „Byków".

DECYZJA

Gdy drużyna wróciła do ​​szatni, a euforia z wygranej opadła, trzeba było wrócić do tematu nadzwyczajnego aktu niesubordynacji Pippena. Jackson wspomina, że ​​wchodząc do szatni, nie był pewien, co robić:

Czy powinien ukarać Pippena?

Zmusić go do przeprosin?

Udawać, że cała sprawa nigdy się nie wydarzyła?

Wszystkie oczy były zwrócone na niego. Trener rozejrzał się, omiatając wzrokiem każdego gracza i powiedział:

"To, co się stało, było bardzo trudne dla każdego z nas. Ale teraz to wy powinniście to rozwiązać."

Jackson wiedział, że jeśli podejmie działania w celu bezpośredniego rozwiązania kryzysu, sprawi, że zachowanie Pippena stanie się kwestią pomiędzy nim a zawodnikiem. Zrozumiał również, że problem jest głębszy i nie chodzi tylko o zachowanie zawodnika, ale również o to jak ma funkcjonować zespół bez wielkiej gwiazdy, jaką był Michael Jordan. Z tym, że problem spoczywał w rękach zespołu, nie na nim, i tylko oni mogli go rozwiązać. Nie miało większego znaczenia, co postanowią w tej chwili. Liczyło się to, że oni, a nie Jackson, zadecydują!

DLACZEGO?

Jaką wartość może mieć ta historia z biznesowego punktu widzenia? Większość kadry zarządzającej nie może oprzeć się pokusie samodzielnego rozwiązywania podstawowych problemów zespołu. A często nie sprawdza się to z dwóch zasadniczych powodów. Po pierwsze menedżer może utracić swój autorytet, gdy nie przedstawi optymalnego rozwiązania. Po drugie pracownicy będą czuć się zwolnieni z odpowiedzialności za funkcjonowanie całej ekipy. W sytuacjach podobnych do przedstawionej, zdecydowanie lepiej sprawdza się więc stworzenie przez managera takich warunków, w których zespół sam byłby zainteresowany podejmowaniem odpowiedniej decyzji. Mimo, że podwładni wręcz oczekują, że manager naprawi wszystko, zajmie odpowiednie stanowisko i rozwiąże problem. W końcu do tego jest powołany. Ale prawdziwa wielkość lidera często polega na kwestionowaniu oczekiwań swoich pracowników i przekazaniu odpowiedzialności na ich barki.

A jak, w takim razie, zadecydował zespół? Przede wszystkim nastąpiła mocna dyskusja prowadzona przez Billa Cartwrighta, najbardziej doświadczonego gracza zespołu. Pippen przeprosił kolegów za swoje zachowanie, a Jackson poczuł, że rozmowa mocno zbliżyła zawodników do siebie i doprowadziła do lepszego funkcjonowania całej ekipy w kolejnych meczach.

# data[].attributes.attachment_link.title
Phil Jackson - podejmowanie właściwych decyzji

# data[].attributes.attachment_link.description
NBA to najlepsza koszykarska liga na świecie. Nie ma w niej przypadkowych osób. Z reguły to najlepsi z najlepszych, zarówno jeśli chodzi o występujących zawodników, jak i coachów, którzy muszą zarządzać swoimi gwiazdami. Wielokrotnie manager musi wiec stawać przed zarządczym dylematem - co zrobić w ciężkiej sytuacji, jaką podjąć decyzję?

# data[].attributes.headline
A co Ty zrobiłbyś w podobnej sytuacji...?

# data[].attributes.subject
A co Ty zrobiłbyś w podobnej sytuacji...?

# data[].attributes.body
Posłuchaj i podejmij właściwą decyzję!

# data[].attributes.body
Gdy w 2013 roku Stefan Antiga dostał propozycję pracy jako główny trener Polaków, postawił tylko jeden warunek. Jego współpracownikiem miał zostać Philipe Blain.  Dzięki temu stworzyli trenerski super duet, wzajemnie się uzupełniający. Antiga dawał drużynie spokój i technologiczną analizę gry, Blain odpowiadał za dyscyplinę zespołu i „czytanie” tego, co dzieje się na boisku. Jak podkreślał pierwszy trener zespołu: „Philippe jest bardzo ważną częścią drużyny i jest bardzo ważny dla mnie. Od początku wiedziałem, że bez doświadczenia nie mamy szans, a on je właśnie posiada. Współpraca z nim była koniecznym warunkiem powodzenia naszej misji.” Efektem wspólnego działania było doprowadzenie polskiego teamu do mistrzostwa świata.