# data[].attributes.body
In een gesprek met mijn zusje hebben we de gedachte besproken of hechting niet al tijdens de zwangerschap begint.
In het volgende relaas zal ik dit nader toelichten.

Mijn zus heeft vier kinderen. De oudste dochter van mijn zus was zeer gewenst en heeft nu een hechte band met mijn zusje.
Haar oudste zoon, Carlos,  was door zijn biologische ouders ongewenst. Hij is emotioneel  beschadigd.
Tijdens de zwangerschap van haar tweede dochter is mijn zusje ziek geweest en kon niet echt genieten van het kind in haar buik. Dit kind heeft wel een band met mijn zus, maar houdt altijd een zekere afstand en is geboren met een hartafwijking (??)
Hoewel haar jongste kind zeer welkom was, had zij tijdens deze zwangerschap veel zorgen over haar andere drie kinderen. Ook hij heeft  een band met zijn ouders, maar toch heeft hij een zekere gereserveerdheid en toont hij zich overbezorgd naar de andere kinderen.

Tijdens mijn eigen zwangerschap werkte ik bij de post. Het was altijd druk wat praten en schreeuwen betreft. Heeft Milan daardoor ADHD? Of komt dit doordat hechting niet goed is verlopen??
Volgens Rien Verdult (Hechting: risico of bescherming) begint hechting al tijdens de zwangerschap en zijn de gevolgen in de rest van je leven te herleiden tot die 'goede' of 'slechte' hechting. Hij geeft als voorbeeld dat een dementerende oudere een hechtingspatroon vertoont, zoals hij dat in zijn vroegste leven had (Miesen 1990, Verdult 2003)

# data[].attributes.body
Hechting

Mijn mindmap hechting zou niet anders uitzien dat de eerste mindmap. Ik was al aardig bevooroordeeld over hechting, gezien de situatie van mijn neefje.

# data[].attributes.headline
Carlos is geboren in Kalì, Colombia uit een aan drugsverslaafde vader en moeder. Als kleine baby moest hij in eerste instantie  afkicken van de drugs. De eerste twee maanden van zijn leven heeft hij bij zijn ouders gewoond, maar daar zij de zorg niet konden dragen is die taak overgedragen aan de zus van zijn moeder. Ook zijn tante kon Carlos niet bieden wat hij nodig had en heeft hem naar het kindertehuis gebracht waar hij tot de leeftijd van 18 maanden heeft gewoond. In de periode dat hij ingeschreven stond in het weeshuis, is hij meerdere malen geopereerd en heeft hij in het ziekenhuis verbleven. 

# data[].attributes.subject
Carlos is geboren in Kalì, Colombia uit een aan drugsverslaafde vader en moeder. Als kleine baby moest hij in eerste instantie  afkicken van de drugs. De eerste twee maanden van zijn leven heeft hij bij zijn ouders gewoond, maar daar zij de zorg niet konden dragen is die taak overgedragen aan de zus van zijn moeder. Ook zijn tante kon Carlos niet bieden wat hij nodig had en heeft hem naar het kindertehuis gebracht waar hij tot de leeftijd van 18 maanden heeft gewoond. In de periode dat hij ingeschreven stond in het weeshuis, is hij meerdere malen geopereerd en heeft hij in het ziekenhuis verbleven. 

# data[].attributes.body
Mijn zus en schoonbroer hebben Carlos geadopteerd en hebben hem als baby van 18 maanden opgehaald uit Colombia. Al vanaf het begin bemerkte mijn zus dat Carlos niet "normaal" reageerde in bepaalde situaties. Hij was emotioneel niet ontwikkeld en toonde geen affectie. Wel sloeg hij met zijn hoofd tegen de vloer als hij aandacht wilde of als iets niet ging zoals hij wilde. Carlos is wel cognitief goed ontwikkeld en is heel goed in staat om zijn 'fouten' te verbloemen.
In het leven van Carlos draait alles om gebruik maken van! Als hij iets doet, is dat om iets te krijgen of om iets gedaan te krijgen. Alles moet functioneel zijn. Een voorbeeld hiervan: de oudste dochter van mijn zus is gehandicapt en zit als ze ergens naar toe gaan in een rolstoel. Dit is een doorn in het oog van Carlos, want hij krijgt in de eerste plaats minder aandacht door haar handicap en verder is het alleen maar lastig dat zij gehandicapt is. Maar als ze een dagtochtje maken naar een pretpark, maakt hij er graag gebruik van dat zij als gehandicapte voorrang krijgt bij de attracties.

Enkele symptomen die zich bij Carlos vertonen zijn het slaan met het hoofd tegen de vloer om aandacht te krijgen, het geen contact kunnen maken met de medemens en het geen keuze kunnen maken, op welk gebied dan ook.

Mijn zus en schoonbroer hebben van alles geprobeerd om toch een band met Carlos op te bouwen. Ze geven hem mindere keuzemogelijkheden, zodat hij minder opties krijgt om uit te kiezen. Ze reageren niet emotioneel, omdat Carlos daar niet mee om kan gaan. Hij kan zelf niet met emoties omgaan, maar ook niet met de emoties van anderen. Ze lossen dit op door een zakelijke houding. Daarbij stellen ze heel strakke grenzen; dit is niet alleen voor Carlos, maar ook voor henzelf. Structuur en een consequente aanpak biedt aan Carlos veel duidelijkheid en voor mijn zus geeft dat houvast om maatregelen te nemen. .

Dit neemt niet weg dat zij het ontzettend moeilijk hebben om met de situatie om te gaan. In eerste instantie hebben ze geprobeerd om zelf de situatie en problemen aan te pakken, maar dit was toch complexer dan gedacht. Zij hebben hulp ingeroepen bij Jeugdzorg. Echter dit levert weinig tot geen resultaten op. Het verraderlijke aan de situatie is dat Carlos een engeltje kan zijn voor iemand die hem totaal niet kent en op die manier om de vinger kan winden en een rad voor ogen kan draaien. Bij diverse instanties wordt niet (h)erkend dat er een probleem is.
De situatie zoals die er nu voorstaat: Carlos woont uit huis (17 jaar) onder begeleiding. Dit verloopt ook niet zonder problemen; zo stookt hij een vuurtje in zijn eigen kamer, wat goed is afgelopen maar wat desastreuze gevolgen had kunnen hebben.
Op dit moment gaat hij niet naar school; hij is op zijn laatste school geschorst en wordt op geen enkele school meer toegelaten. Hij is totaal niet lui en gaat werken. Daarnaast is hij op zoek naar een stageplek omdat hij de ambitie heeft in het nieuwe schooljaar aan een opleiding te starten.