# data[].attributes.body
Euskalkiak

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Euskarak zenbait puntutan handik honako aldeak, desberdinak diren aldaerak dituela begien bistakoa da, bideetan zehar dabilen edozeinentzat. Gertaera horrek berez ez du aparteko azalpenik behar, natura zein kulturako edozein eragilek aldaketak sorrarazten baititu; beraz, hizkuntzak ez du zertan egonkorragoa izan erakunde politikoak edo lurraren erliebea baino. Baina aldaketok gertatzen direnean, ez dauka leku guztietan zertan berdin egokitu.

Euskararen kasuan, gainera, ezin da ahaztu, euskara ez dela hizkuntza ofiziala izan luzaroetan eta, ondorioz, ez dela irakaskuntzan erabili izan. Horrek ez du esan nahi, hala ere, aldaera "literariorik" egon ez denik, idatziz erabiltzean normalizatu bihurtu direnak. Gertatu dena da, aldaera batek ere ez duela iraun besteen gainetik, eta ondorioz, bakoitzaren nagusitasuna eskualde mailakoa izan dela esan daiteke.

Dena dela, uste okerra da euskalkien historian dena bereizkuntza izan dela pentsatzea, bateratasunak izan direla kontuan hartu gabe. Sarritan hasierako edo sorrerako sustrai berdina bilatu nahi izaten da, baina aldi berean eta berdintsu jaso dituzten berrikuntzek berdindu egiten dituzte dialektoak, gure kasuan euskalkiak. Horregatik, euskal hizkera guztietan bat datozen fenomenoen kopurua guztira handitu egiten da ikaragarri frogagarriena bakarrik neurtzen badugu, hau da, aldaera guztietan berdin bereganatutako berrikuntzak.

Fonetikan, esate baterako, zenbait hitz, bakarrean erabili ordez beste hitz baten hasierako atal bihurtzen direnean, azken soinuak aldatu egiten dira: begi>bet- (betilun), idi>it- (itaurren), etxe>etxa- (etxaurre), gari>gal- (galbahe), itsaso>itsas- (itsasontzi), gurdi>gurt- (gurtardatz). Eta hori euskararen eskualde guztietan ikusten da.

Euskarak latinetik hartu dituen hitzetan, zenbait aldaketa orokorrak izan dira, zehaztasunetan ezberdintasunak egon arren: hasierako kontsonante gorrak soinudun bihurtu ( parcere>barkatu, turris>dorre, cella>gela), bokal arteko -n- galdu ( arena>harea, corona>koroa, honorem>ohore), edo bokal artean -l->-r- bihurtzea ( voluntatem>borondate, colum>goru, coelum>zeru). Aldi berean, latin eta erromantzearen ekarpena euskal lexikoan bateratzailea izan da, ia gaur arte, hainbat berba ekarri dituztelako leku guztietarako berdinak: arima, aingeru, bekatu, gorputz...

Morfosintaxiaren alderdian, aditz sintetikoak, euskalki batetik bestera alde txikiak izan arren -batean dakusagu, bestean dakusku, han dazagut, hemen dazaut-, euskalki bakoitzaren barruan bateratsu joan dira indarra galtzen, aditz perifrastikoen mesedetan. Fenomeno hori, gainera, Europa sartaldeko beste hizkuntza batzuetan ere berdin antzera gertatu dela gogora dezagun.

Gramatika-atzizkietara bagatoz, izen-deklinabidean, ablatibo kasuan badira oraindik atzizki zahar bi, -rik eta -ti, -tikatzizkiaren mesedetan indarra galtzen joan direnak euskalki guztietan; bazterretako hizkeretan iraun dute bizirik, baina beti atzeraka. Hala urterik urtera edo etxeti nator esaldietako ablatiboak urtetik eta etxetik bihurtu dira ia leku guztietan.

# data[].attributes.attachment_link.title
Euskara mintzagai bilduma: Euskara eta euskalkiak (4.a) - Eusko Jaurlaritza - Euskadi.eus

# data[].attributes.attachment_link.description
Euskara mintzagai bilduma: Euskara eta euskalkiak (4.a)

# data[].attributes.body
Euskaltzaindia

# data[].attributes.body
Jakin

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Osasun krisiak bete-betean harrapatu du kultur jarduna, eta lehendik zetozen arazo eta baldintzak ez dira ezdeusean geratu, alderantziz baizik. Hori dela eta, aurrera egiteko edo, nahi bada, itxialditik osasuntsuago ateratzeko, azken urteotako kultur analisiak plazaratu ditu Jakinek, guztiak librean deskargatzeko moduan utziz. Osasunbide onik ez dagoelako diagnostiko zehatzik gabe.

# data[].attributes.attachment_link.description
Osasun krisiak bete-betean harrapatu du kultur jarduna, eta lehendik zetozen arazo eta baldintzak ez dira ezdeusean geratu, alderantziz baizik. Hori dela eta, aurrera egiteko edo, nahi bada, itxialditik osasuntsuago ateratzeko, azken urteotako kultur analisiak plazaratu ditu Jakinek, guztiak librean deskargatzeko moduan utziz. Osasunbide onik ez dagoelako diagnostiko zehatzik gabe.

# data[].attributes.body
Gogoeta 1

# data[].attributes.attachment_link.description
Enjoy the videos and music you love, upload original content, and share it all with friends, family, and the world on YouTube.

# data[].attributes.body
Gogoeta 2

# data[].attributes.attachment_link.description
Enjoy the videos and music you love, upload original content, and share it all with friends, family, and the world on YouTube.

# data[].attributes.body
Euskalkien mapak

# data[].attributes.body
Amarauna

# data[].attributes.body
Argia

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Hogeita hamar urte luze egin berri ditu euskara batuak, eta gogoeta bat plazaratzeko erabili nahiko nuke urtemuga hau. Hasteko, esango dut, gauza bitan behinik behin, euskaldunik gehienok batera samar gatozela:

Euskara batua ezinbesteko tresna dugula.

Euskara batua erdialdeko euskalkian eraiki izana erabaki zuzena izan zela.
Ostera, euskara batu hori erabiltzeko moduek banatzen gaituzte euskaldunok sarri, eta horretan ere iritziak bateratzeko garaia badela iruditzen zait. Esan dezadan aurrera baino lehen, 1960ko hamarkada hartan batez ere hutsune nagusi bi bete nahi izan zirela euskara batuaren bidez:

Leku urrunetako euskaldunek bata bestearekin euskaraz ulertu ahal izatea.

Gairik jasoenak ere euskaraz erabili ahal izatea.
Euskara batua bultzatzeko beste arrazoi batzuk ere baziren, jakina, baina hauexek biok ziren zuzen-zuzenean hizkuntzari berari zegozkionak.
Eta hogeita hamar urteko ibilbideak euskara batuak hutsune bi horiek egoki bete ditzakeela erakutsi du. Dagoeneko ez dugu zertan erdarara jo behar beste edozein euskaldunekin hitz egiteko, eta dagoeneko ez dugu zertan erdarara jo behar edozein gairen inguruan jarduteko. Eta baldin eta erdarara jotzen badugu euskaldunarena da hobena, eta ez euskararena.
Baina kontua da aipatutako baldintza nagusi bi horiek aldatzen direnean, ez dugula denok hain "ezinbestekotzat" jotzen euskara batua. Hau da: leku urrunetako hiztunak gabe, herri edo eskualde berekoak batzen garenean, eta oso gai jasoak gabe, eguneroko bizimodukoez dihardugunean, nahitaez erabili behar ote dugu, orduan ere, euskara batua? Ez ote zaizkie esparru horiek betiko euskalkiei utzi behar? Sarri egiten dira galdera hauek, eta batzuek eta besteek emandako erantzun desberdinek piztu ohi dute eztabaida.
Gauzak bere leku egokian ipintzen hasteko, hiru hiztun multzo bereizi behar direlakoan nago:

Erdialdeko hiztunak, hau da, Gipuzkoako giputzak -Deba arrokoak ez besteak- eta Nafarroako mendebalekoak.

Euskaldun "berriak" ala ez, euskara batua besterik ez dakitenak.

Erdialdeko euskalkia ez den besteren bat hitz egiten dutenak.
Garbi dago arazoa oso desberdin ikusten dela multzo batekoa edo bestekoa izan. Erdialdeko eremukoendako euskara batua ez da, azken baten, maila jasoagoko hizkera baino eta, beraz, ez du horretan ikusten oztopo larririk.
Euskara batua baino ez dakitenek, berriz, dakiten horrekin euren beharrizan guztiak asetzea lor dezakete, eta multzo honetako zenbaitek ere ez du ikusten horrela jarraitzeko ezinik. Dena dela, euskara batua ikasita gero, hango edo hemengo hizkera ikasi eta bertakotzen direnak ere badira.
Baina batez ere hirugarren multzokoak dira auzia oso bestela ikusten dutenak. Betidanik erabili ohi duten euskara nabarmen aldentzen da eredu estandarretik. Kontua ez da hitz bat edo beste ikasi behar dutela. Kontua ez da egitura hau edo hura bere hizkeratik batura aldatzen dela. Kontua da sistemaren zati handi bat dela desberdina. Multzo honetakoena da, beraz, arazoa, eta batez ere eurok dira korapiloa askatzen ahalegindu beharko dutenak.

Euskalkien auzia aipatu ohi denean, Bizkaiko edo Zuberoako adibideetara jo izan da beti, baina ez dago zertan hain urrun joan behar. Hurbilagoko beste edozein lekutan, Baztanen esate baterako, geldi gaitezke. Jo dezagun etxekoengandik "errain datzut" eta "gaki naiz" ikasi duen hiru urteko haurra eskolara joan, eta eskolatik etxerakoan "esango dizut" eta "noa" esanez itzuli dela. Hor hasi da arazoa.
Eta arazoa ez da Baztanen beti esan ohi diren "errain datzut" eta "gaki naiz" belaunaldi bakar batek galtzea. Horrek ere eman beharko liguke zer pentsa, baina galtze horren ostean dagoena da benetako kezka. Euren seme-alabak etorkizunerako prestatze alde eskolara bidali dituzten gurasoak berehala ohartzen dira eurena ez bezalako euskara irakasten dietela. Eta berehala ohartzen dira eskolan ez eze, gainerako esparru esanguratsuetan ere eurena ez bezalako euskara erabiltzen dela: telebistan, irratian, egunkarian, herriko iragarkietan... Eta galdera hauxe egingo dio beraren buruari: zertako Baztango euskara? Baztan ibarreko muga estuetan erabiltzeko, bistan da. Baina ez edozein baztandarrekin ere, gero! Baztango hizkerak ez baitu, nonbait, eskolara doazen gazteekin eta eskolan ibili diren helduekin erabiltzeko balio. Baserri giroko eta adin haundiko baztandarren artean erabiltzeko baizik ez baitu, nonbait, Baztango hizkerak balio.
Horrela edo horrelatsu ikusi ohi ditu gauzak Baztango gurasoak, eta gauzak horrela ikusteak beste ondorio batzuk ekarriko ditu.

Beraren euskarak gizarte hiritar eta modernorako ez duela balio uste duen gurasoak nekez erakutsi ohi die seme-alabei. Ahal duen neurrian, telebista ikusiaz, irratia entzunaz, seme-alaben jarduna adituaz... ikasi duen euskara berria erabiltzen saiatuko da bera ere. Garbi dago euskara berri hori menderatzen ez duenez, hanka sartze galantak egingo dituena. Garbi dago, era berean, euskara berri horretan ez duela lortuko bere betikoan izango zukeen jarioa, grazia, zehaztasuna eta dotoretasuna.
Eta argi izan behar dugu gaur egun hitzetik hortzera aipatzen dugun euskararen osasun edo kalitate ezak gurasoen eta seme-alaben arteko hizkuntza lotura ezarekin ere baduela zerikusia. Ez diezaiogun, beti bezala, osasun txarraren erru guztia erdaran murgilduta bizitzeari egotzi. Horrek ere badu bere eragina, baina ez da inondik inora ere gure ezin guztien iturburua.
Era berean, ez dezagun sinestu haurrak eskolara bidaltzea eta ETBren aurrean jarrita ipintzea euskara ona ikasteko nahikoa denik. Eskola eta hedabideak lagungarri dira, ezbairik gabe, baina etxea eta lagunartea dira denetan oinarririk sendoenak. Eta osasun oneko euskara nahi badugu, belaunaldi batetik besterako hizkuntza lotura horri -"hizkuntzaren transmisioari", gaur egun esan ohi denez- eutsi beharko diogu.

Gurasoak izan ohi dira seme-alaben lehen irakasle. Hainbat bider gertatu zaigu geuri ere "Josemariri ikusi deutset kalien" esan, eta gurasoen oharra entzun izana: "Zer ikusi deutsek, ba? Belarrixe, ala?" Baina gurasoak horrelako zuzenketa bat egin ahal izateko konfiantza osoa izan behar du beraren buruan. Eta nola izango du beraren buruan konfiantza, baldin eta seme-alabek ikasten duten euskara berarena bezalakoa ez bada? Nola izango du beraren buruan konfiantza, azken baten beraren euskararen lotsa baldin bada? Baldin eta beraren euskara txarra dela, kaxkarra dela, zaharkitua dela uste badu?
Bestalde, seme-alabek eskolan ikasten badute euskara, nor da gurasoa ezer zuzentzeko? Ez ote dira irakasleak horretarako? Eta zer, gainera, irakasleak irakatsitakoa bada haurrak dioena? Eta, azken baten, isil-isilik geldituko da gurasoa... badaezpada ere! Eta hona hemen atzera berriro euskararen osasunaren auzia jokoan.

ARAZOAREN BESTE OSAGAI BATZUK.

Hogeita hamar urteko ibilbidean mintzagai dugun auziarekin zerikusia duten beste akats batzuk ere sumatu dira euskara batua erabiltzeko orduan. Horietarik bi aipatuko ditut jarraian:

Urruneko gauzak, gauza exotikoak, sarri sortu ohi dute lilura, eta hizkuntza kontuetan ere gertatzen da hori. Eta, jakina, zenbat eta norberaren hizkuntzarenganako lotsa eta konplexu handiagoa izan, orduan eta handiagoa izango da urrunekoarenganako lilura. Hori dela-eta, esate baterako, mendebaleko hiztunengan, eta zer esanik ez idazleengan, oso nabarmena da mendebaleko hitzak eta egiturak bertan behera utzi eta inorenak erabiltzeko joera. Aldi eta alde orotako hitzak eta egiturak nahastuaz, euskara aberastu egiten dela uste du, gainera, zenbaitek; baina aberastu beharrean, hoztu eta arroztu egiten du horrek.
Esango dit norbaitek aldi eta alde orotako osagaiak jakitea onuragarria eta ezinbestekoa dela, eta esango diot norbait horri zeharo bat natorrela berarekin. Baina gauza bat da jakitea eta, oso beste bat, inolako oreka eta zentzu gabe erabiltzea. Adibide baten bidez erakutsiko dut esan nahi dudana. Gaztelaniaren komunitatean, esate baterako, egokia eta onuragarria da "guagua" eta "frijoles" zer diren "jakitea", baina desegoki eta zentzugabe irudituko litzaiguke Bilboko kaleetan bilbotar biren solasean hitz horiek "erabiltzea". Petralkeria eta sasiletraukeria hutsa iritziko genioke, ezbairik gabe, horrela mintzatzeari, "autobus" eta "alubias" direlako Bilboko jardunean ohikoak. Eta euskaraz dihardugula, ostera, zenbat petralkeria eta sasiletraukeria ez ote ditugu entzuten Bilboko eta beste hainbat lekutako bazterretan!
Bizkaitar baten euskara ez da hobea eta aberatsagoa "bainator, konpontzen ari naiz, zure zain nengoelarik, politika dela medio, kirolari buruz, demagun, adibidez, bederen, noski, agian"... esateagatik. Izatekotan ere, pedanteagoa izango da. Zeren eta Bizkaiko jardunean "nator-eta, konpontzen nabil/dihardut, zure zain nengoela, politika dela eta, kirolaren gainean, jo daigun (= dezagun), esate baterako, behintzat/behinik behin, jakina, beharbada/baliteke" dira ohikoak. Zer dela-eta, orduan, Bizkaian ohikoak diren, eta betidanik izan diren, horiek alde batera utzi eta inorenak erabili? "Bizkaikoak direlako", hain zuzen. Eta gauza jakina da Bizkaiko euskara ez dela ona, ez dela dotorea.
Garbi dago inorena ere jakin egin beharko duguna, eta jakin ez eze, erabiltzeko gai ere izan egin beharko duguna; baina noiz den, non den eta norekin den, erabiliko dugu. Eta noiz, non, norekin horiek zuzen bereizten dituenak daki ondo euskaraz; ez bateko eta besteko osagaiak noiznahi, nonahi eta nornahirekin nahas-mahasean darabiltzanak.

Bada gurean bestetan ez den berezitasun bat. Edozein herritan hizkuntza eskolan ikasi duenak, behin maila jakin bat iritsi ondoren jatorrizko hiztunak hartu ohi ditu eredu eta irakasle. Eta hiztun horiek bere inguruan ez dituenean, dauden lekura joan ohi da bertan egonaldi bat egitera.
Kontua ez da eskolan hizkuntza txarra irakasten dela; kontua da eskoletan hizkuntzaren zati bat baino ez dela irakasten. Eta delako hizkuntza hori erabiltzen duten jatorrizko hiztunekin hobetu ohi da fonetika eta prosodia, aberastu ohi da lexikoa eta, azken baten, ikasi ohi da hizkuntza bere osotasun eta zabaltasun guztian.
Euskal Herrian, ostera, munduko eskolarik hoberenak ditugu nonbait, zeren behin eskolan agiri edo profil jakin bat lortuz gero, ez dago zer ikasi gehiago. Eskolako agiria duenak lasai asko egin dezake lan Iparraldean, Bizkaian zein Nafarroan. Irakaskuntzan dela, leihatila baten herritarrekin hartu-emanetan dela... edozertan jardun dezake eskolako agiria eskuratu duenak. Arrakasta osoa, benetan, gure eskoletakoa!
Baina gure egoera ez dela batere arrakastatsua ikusiko dugu kalera irten bezain laster. Zer zirrara eta zer tristura sortzen duen euskara behar bezala menderatzen ez duen eta euskararen senik ez duen kazetariak euskaldun peto-petoari zer edo zer galdetu eta honek bere euskara ez dela ona eta ez duela hitz egin nahi erantzuteak! Zer zirrara eta zer tristura sortzen duen euskaldun peto-petoa bulego batera joan eta bertako langile euskaldunarekin erdaraz jarduteak! Zer zirrara eta zer tristura sortzen duen guraso euskaldun peto-petoa seme-alaben irakasle euskaldunarengana joan eta bien arteko solasa erdaraz izateak!
Eta joan den urteetan zenbat bider ez ote ditugu horrelakoak entzun eta ikusi! Ezbairik gabe, meritu handia dauka agiriak eta profilak lortzeak; baina askozaz ere meritu handiagoa dauka hizkuntzaren bidezko komunikazioa lortzen eta inkomunikazioa saihesten egoki asmatzeak.

ETORKIZUNARI BEGIRA OHAR BATZUK.

Gaur egungo ikuspegitik begiratuta, harritzekoa ere bada euskalkien arteko aldeak hain handiak izan, eta euskara batua zabaltzeko inolako plangintzarik tajutu ez izana. Horrek, jakina, badu bere arrazoia. Ez dugu ahaztu behar 1968an aurkeztu zela euskara batua, bete-betean Francoren diktadura garaian. Euskaltzaindia zen orduan euskara garatzeko eta bultzatzeko erakunde bakarra; bitartekoetan urri eta ahalmenetan mugatu zen Euskaltzaindia. Ahal bezala egin ziren gauzak orduan, eta ahal bezala egin dira gauzak gero. Baina, joanak joan, etorkizunari begira jarri behar dugu, eta nahiz eta berandu gabiltzan, oraindik ere ez dago dena galduta.
Helburua behinik behin argia da: euskararen osasuna hobetu behar da, eta horretarako hiztunak beraren euskaran konfiantza osoa izan behar du. Eta beraren euskara erdialdeko euskalkia ez bada, batuarekin batera eta batuaz gainera, beste horiek ere erabili egin beharko dira. Euskalkiak erabiltzeko, berriz, lau arlo ikusten ditut:
- Aisialdia.
- Irakaskuntza.
- Herri hedabideak.
- Administrazioa, batez ere udal eta foru esparruetakoa.
Izango da arloz arlo gauzak hobeto zehazteko aukera, baina ohar orokor batzuk egingo ditut behinik behin.

Alor honexeri deritzot euskalkiak lantzeko bitartekorik egokiena. Neska-mutilek eskolorduetatik kanpo egin ohi dituzten kirol saioak, ikastaroak (pintura, musika, argazkigintza, zeramika, bideogintza...), ibilaldiak, kanpaldiak... sartzen dira sail honetan. Ekintza hauetan guztiotan ahozko hizkuntza erabili ohi da gehienbat; nekez hizkuntza idatzia. Esparru hau "zeharo eta erabat" dagokio, nire ustez, euskalkiari.

Irakaskuntzan badirudi mailaz mailakoa izan beharko lukeela euskalkitik baturako bidea. Esango nuke, Europako beste herrialde batzuetan bezala, lehen mailetako irakasleak haurraren euskalki berekoak izan beharko luketela. Ez da nahikoa irakasleak euskaraz jakite hutsa; haurraren euskalkia ere jakin egin behar du. Ondorengo mailetan, berriz, irakurmenaren eta idazmenaren bidez landu liteke euskara batua, eta mintzamena bertako euskalkian egin.
Irakaskuntzaren barruan leku esanguratsua dute euskaltegiek, eta arlo honetan ere gauzak zeharo beste era batera egin beharko liratekeela iruditzen zait. Inguruko jardunean erabilienak diren hitzak eta egiturak irakatsi beharko litzaizkioke lehenengo eta behin ikasleari. Horrela egitera, eskolan ikasitakoa berehala baliatu ahalko luke eskolatik kanpo ere. Baina, ostera, bertako hizkerarekin zerikusirik ez daukan bat irakasten bazaio, "Kutsidazu bidea, Ixabel" kontakizuneko protagonistari bezala, suahiliera begitanduko zaio autoktonoek darabiltena eta hauek, berriz, amaigabeko eztabaidetan galduko dira euskaltegiko ikaslearen euskalkia Bonaparteren mapan kokatu ezinda.

Ez dago zalantzarik ETBko, Euskadi Irratiko, "Euskaldunon Egunkaria"ko, ARGIA aldizkariko hizkuntza euskara batua izan behar duela. Euskal Herri osoko hedabideak direnez, bidezkoa da Euskal Herri osoko hizkuntza erabiltzea. Baina bidezkoa da, era berean, esparru murritzagoko hedabideetan esparru horietako entzule, ikusle eta irakurleei gertuagokoa zaien hizkera erabiltzea. Horixe da, esate baterako, Bizkaia Irratiak, Eibarko Arrate Irratiak eta "Eta kitto!" aldizkariak egin duten aukera, eta aukera hori egin izatean dago, besteak beste, hedabideok lortu duten arrakasta.
Herri hazietan -aipatu berri den Eibar bera, esate baterako- bidezkoa da euskalkiarekin batera euskara batua ere erabiltzea, asko direlako halako herrietan euskara batua besterik ez dakitenak. Baina estandarra erabili arren, lexikoan eta sintaxian bertakoari eman beharko litzaioke erabateko nagusitasuna.
Hedabideen artean, gainera, ahoz eta idatziz dihardutenak bereizi behar dira. Batez ere ahozko hizkuntza lantzen duten herri irrati eta telebistetan erabili beharko litzateke euskalkia.

Nahitaezkoa da herritarrekin hartu-emanetan jardun behar duenak herritarren hizkera jakitea. Hizkuntza nolakoa den, halakoa izango da herritarren eta Administrazioko ordezkarien arteko hartu-emana. Eta hurbileko hartu-emana nahi bada, hurbilekoa izan beharko da hizkuntza.
Dena dela, administrazio mota asko dira, eta bakoitzean erabili beharreko hizkera motak ere desberdinak izango dira. EAE osokoa den "Euskal Herriko Agintaritzaren Aldizkaria"n (alegia, boletin ofizialean), esate baterako, euskara batua erabiltzea da zentzuzkoa. Ostera, Nafarroako Malerreka eskualde euskaldunean pediatra lanetan diharduenak bertako euskara erabiltzea litzateke zentzuzkoa. Orobat Bizkaiko Lea-Artibai eskualde euskaldunean basozain lanetan diharduenak.
Etorkizunari begira, beraz, artikuluan zehar aipatu diren lau arlo hauetako bakoitzean bertako egoera aztertu eta plangintza zehatz bat tajutu beharko litzatekeela uste dut. Ezinbestekoa iruditzen zait, bestalde, lau arlo hauetako ordezkarien elkarlana, eta ezinbestekoa, era berean, Euskaltzaindiaren esku hartzea. Euskaltzaindia bera izan liteke, gainera, egitasmoaren gidaria

# data[].attributes.attachment_link.description
Euskara batuak hutsune ugari bete ditu urte hauetan zehar eta dagoeneko ez dugu erdarara jo behar nahi duguna adierazteko.30 urte hauetan akats batzuk somatu ditu euskara batua erabiltzeko orduan.

# data[].attributes.body
Argia

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Edukiak kopiatu, moldatu, zabaldu eta argitara ditzakezu, egiletza aitortu eta baldintza beretan eginez gero. Lizentzia hau baliagarria da testuentzat eta, argazkien eta ilustrazioen kasuan, ARGIAren sinadura daramatenentzat soilik.

# data[].attributes.attachment_link.description
Euskara, hizkuntza zaharrenetariko eta misteriotsuarenaren inguruko galdera asko argitu eta bizi euskararen historiako esperientzia dokumental honen bidez. Beste hiru hizkuntzetan ere ikusgai da bideoa: frantsesez - gaztelaniaz - ingelesez Egileak: Azkue Fundazioa eta Euskararen Etxea

# data[].attributes.body
EITB

# data[].attributes.attachment_link.title
Nola uztartzen dituzte idazleek batua eta euskalkiak literaturan?

# data[].attributes.attachment_link.description
Euskalkiak ataleko bideoak Etb1eko Tribuaren Berbak saioan. Ikusi doan Euskalkiak ataleko bideo guztiak.

# data[].attributes.body
Zu Zeu

# data[].attributes.attachment_link.description
Euskararen misterioa (I). Mitxelena hizkuntzalari eta euskaltzainak zioenez euskararen historiak ezkutatzen duen misterioa ez da jatorria, iraupena baizik

# data[].attributes.body
Berria

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Artikulu honen izenburua Victor Hugorena da, XIX. mendeko idazle frantses handiarena. Idazle kristauak oso argi zuen Elizak eta Estatuak bananduta egon behar zutela. Antzeko zerbait aurkitzen dugu San Mateoren ebanjelioan 22, 21: "Ordain iezaiozue Zesarri Zesarrarena dena, eta Jainkoari Jainkoarena dena"; eta San Lukasenean, 16, 13: "Ezin duzue Jainkoa eta Dirua batera zerbitzatu". Ebanjelioaren arabera, Jesusek berak kanporatu zituen merkatariak tenplutik; orain, berriz, Eliza katolikoak me...

# data[].attributes.attachment_link.title
Berria - Euskal Herriko euskarazko egunkaria

# data[].attributes.attachment_link.description
Artikulu honen izenburua Victor Hugorena da, XIX. mendeko idazle frantses handiarena. Idazle kristauak oso argi zuen Elizak eta Estatuak bananduta egon behar zutela. Antzeko zerbait aurkitzen dugu San Mateoren ebanjelioan 22, 21: "Ordain iezaiozue Zesarri Zesarrarena dena, eta Jainkoari Jainkoarena dena"; eta San Lukasenean, 16, 13: "Ezin duzue Jainkoa eta Dirua batera zerbitzatu".

# data[].attributes.body
Testigantza 1

# data[].attributes.attachment_link.description
Enjoy the videos and music you love, upload original content, and share it all with friends, family, and the world on YouTube.

# data[].attributes.body
EITB

# data[].attributes.attachment_link.description
Aisia, azken orduko albisteak, argazkiak, telebista-saioen bideoak, irratsaioen audioak, kirolak, blogak eta abar.