# data[].attributes.headline
Άσκηση Άγαλμα 

# data[].attributes.subject
Άσκηση Άγαλμα 

# data[].attributes.body
Σωματικότητα

Ευαλωτοτητα- ένιωσα αμηχανία στην αρχή, η οποία όμως μετατράπηκε σε οικειότητα

Ενώ στην αρχή η θέση της "γλύπτριας" μου φάνηκε πιο ασφαλής, τελικά ένιωσα πιο άνετα με το είναι είμαι εγώ η ύλη.

Οικειότητα με την ύλη που δεν υπήρχε πριν

Επαναπροσδιορισμός του να "αφήνονται"

Διάφορες υποστάσεις στον χώρο

# data[].attributes.headline
Άσκηση συλλογή 

# data[].attributes.subject
Άσκηση συλλογή 

# data[].attributes.body
Αξία αντικειμένων

Προέκταση του εαυτού

Σύνδεση με στιγμές, ανθρώπους, αναμνήσεις

μια συλλογή στην αρχη ατομικά

Ένας υλικός χάρτης του εαυτού στον χώρο

Από το ατομικό στη συλλογική αναδιαμόρφωση των συνθέσεων

Νέες οπτικές νέο νόημα μέσα από τα μάτια άλλων

Μετασχηματισμός αλλαγή της σημασίας ενός αντικειμένου ανάλογα με τη θέση του στον χώρο

Πολυσημία αντικειμένων

# data[].attributes.headline
Ομαδική Εργασία: ''Αιθουσοπάθεια''

# data[].attributes.subject
Ομαδική Εργασία: ''Αιθουσοπάθεια''

# data[].attributes.body
Μία παρέα παρατηρεί και περιπλανιέται με έναν διαφορετικό τρόπο στην πόλη της Φλώρινας. Μεταφέροντας ένα στρώμα και προσωπικά αντικείμενα (μαξιλάρια, λάμπα, σκαμπό, γκαζάκι κ.α) δημιουργεί έναν διαφορετικό τόπο οικειότητας σε χώρους που δεν ανήκει: στα σκαλιά των Δικαστηρίων, στην δημοτική αγορά, στο πλακόστρωτο πλάι στο ποτάμι, στο ATM φρέσκου γάλακτος και στο πάρκο. Το στρώμα εισάγει το εφήμερο και το προσωπικό μέσα στον σταθερό και δημόσιο χώρο. Επομένως, φέρνει την έννοια της προσωρινής εγκατοίκησης σε ένα αστικό περιβάλλον με πολλαπλές στρώσεις μνήμης.

Η πόλη “διαβάζεται” με τα πόδια, με τα χέρια, με το σώμα αλλά και με το πως εμείς οι ίδιοι αισθανόμαστε τον χώρο - τα άτομα δημιουργούν μια μικρο-αφήγηση στον αστικό ιστό, υπονοώντας ζητήματα μνήμης και σχέσεις ιδιωτικού και δημόσιου χώρου. Χαρτογραφώντας την πόλη, επιλέξαμε κάποιους από τους πιο πολυσύχναστους χώρους και σημεία αναφοράς της Φλώρινας, όπου μας βοήθησε να κατανοήσουμε και να συνδιαμορφώσουμε μέσα από μια άλλη ματιά το περιβάλλον στο οποίο ζούμε. Η αλληλεπίδραση με τον κόσμο σε όλη την παρέμβαση μας έδωσε την ευκαιρία να επανοικοιειοποιηθούμε τον δημόσιο χώρο, με ένα παράδειγμα την συμμετοχή μας στο ψαράδικο της αγοράς.

Οι κενοί χώροι έγιναν γεμάτοι από βλέμματα, κουβέντες, κινήσεις. Απέκτησαν άλλη υπόσταση λόγω της χρηστικότητας που αποδώσαμε σε αυτούς. Έγιναν ο χώρος μας, το σαλόνι μας.

Οι αντιδράσεις του κόσμου στην παρέμβαση ήταν αναπόσπαστες αλλά και καθοριστικές για το τελικό μας έργο, αλλά και αποκαλυπτικές για την σχέση της κοινωνίας με τον δημόσιο χώρο. Δηλαδή το πόσο επιθυμούμε, φοβόμαστε ή αποφεύγουμε την εγγύτητα με τον δίπλα στα πλαίσια κάποιων παγιωμένων συμπεριφορών στον δημόσιο χώρο. Κάποιοι περαστικοί αναγνώρισαν το “μήνυμα” της παρέμβασης, δηλαδή την ανάγκη για οικειότητα και επαφή με τον χώρο. Ορισμένοι θεώρησαν ότι αλλοιώνει την εικόνα του εκάστοτε χώρου ή την κανονικότητα (ένιωσαν ότι εμποδίζεται η κυκλοφορία ή παραβιάζεται ένας άγραφος κανόνας της τάξης).

** Η Αιθουσοπάθεια κυριολεκτικά είναι πάθηση του αιθουσαίου συστήματος, η οποία προκαλεί διαταραχές στην αντίληψη του χώρου, του προσανατολισμού και της κίνησης. Όπως το αιθουσαίο σύστημα “μαθαίνει” ξανά την ισορροπία μετά από κρίση, έτσι και το έργο μας αποτελεί μια αναπροσαρμογή του σώματος στον χώρο.

https://youtu.be/AYl6Hxev2J0?feature=shared

# data[].attributes.headline
Εργασία "ο συλλέκτης"

# data[].attributes.subject
Εργασία "ο συλλέκτης"

# data[].attributes.body
Αντικείμενα της σύνθεσης

*Βαλίτσα

Χώρος μνήμης, χώρος μεταφοράς, αποκάλυψη

*Νήμα

Διαδρομή, δεσμός, χρόνος, δραπετεύω

*Μαριονέτα

Αναμονή, εξάρτηση

*Κέλυφος χελώνας

Προστασία, αλήθεια, ελπίδα

*Κούπα

Εύθραυστο, προσωπικό, οικειότητα

*Σημειωματάριο

Αρχείο, φόβοι, σκέψεις

*Κλειδί

Δυνατότητα, δράση, λυση

# data[].attributes.headline
A Boat Walking on Land - Flatbread Society

# data[].attributes.subject
A Boat Walking on Land - Flatbread Society

# data[].attributes.body
Δύο άντρες περπάτησαν με τα πόδια τους να ξεπροβάλλουν μέσα από μια βάρκα δεμένη στους ώμους τους κατά μήκος του πεζοδρομίου προς τον αριθμό 31B του Grønlandsleiret στο Όσλο.Η βάρκα ήταν ένα κόκκινο κανό με μια καμινάδα να φλέγεται από το μεσαίο τμήμα.Κατά την άφιξη, το κανό αφέθηκε σε τρίποδα, οι άνδρες βγήκαν έξω και άναψαν φωτιά στο φούρνο του κανό. Η πράξη αυτή δεν αποτελεί μόνο καλλιτεχνική δράση, αλλά και παρέμβαση στον τρόπο που βιώνεται ο δημόσιος χώρος. Το έργο έγινε ένα ζωντανό γεγονός μέσα στον αστικό ιστό και καλούσε και το κοινό να συμμετέχει.
Η βάρκα θα μπορούσε να είναι: μεταφορά, προσφυγιά, ταξίδι. Μια βάρκα χωρίς θάλασσα και που δεν '' ανήκει'' στον τόπο που τοποθετήθηκε, αλλάζει την υπόσταση του δημόσιου χώρου και τον μεταμορφώνει σε μια συλλογική και βιωματική διαδικασία.

# data[].attributes.attachment_link.title
A Boat Walking on Land - Flatbread Society

# data[].attributes.attachment_caption
Μπορεί ο κόσμος του ξυλοπόδαρου να λειτουργεί ως φωλιά;

# data[].attributes.headline
ΞυΛοΠοδαροι-Φωλιά

# data[].attributes.subject
ΞυΛοΠοδαροι-Φωλιά

# data[].attributes.body
Λέξεις κλειδιά: ονειρικός χώρος, κινητή φωλιά

ο ξυλοπόδαρος βιώνει τον χώρο από μεγαλύτερο ύψος, γεγονός που αλλάζει την οπτική του γωνία, το πως σχετίζεται με τα γύρω αντικείμενα, τα άλλα σώματα. Η αίσθηση της ισορροπίας είναι πιο έντονη καθώς το σώμα πρέπει να προσαρμόζεται διαρκώς στην αλλαγή του κέντρου βάρους. Η αρχιτεκτονική βασίζεται στην δομή και την ισορροπία, οι ξυλοπόδαροι αντιπροσωπεύουν αυτή τη λεπτή γραμμή μεταξύ σταθερότητας και πτώσης. Συμβολικά αντιπροσωπεύουν την αποξένωση, την εξύψωση πάνω από την πραγματικότητα, την αστάθεια. Η <<Φωλιά>> του Γκαστόν Μπασλάρ, εξετάζει τη φωλιά ως έναν προστατευτικό χώρο που προσφέρει ασφάλεια, θαλπωρή και ονειροπόληση. Οι ξυλοπόδαροι μπορούν να ερμηνευτούν ως μια φυγή από την φωλιά, μια προσπάθεια να ξεφύγουμε από την ασφάλεια του εσωτερικού μας κόσμου και να εκτεθούμε στον έξω κόσμο. Ωστόσο αντί η φωλιά να ορίζεται ως κάτι μικρό και κλειστό, για τον ξυλοπόδαρο ολόκληρος ο κόσμος μπορεί να είναι η φωλιά του, 'όχι ως κάτι σταθερό και αντικειμενικό, αλλά ως κάτι που εξαρτάται απο το πώς τον βιώνει ο ίδιος.'

# data[].attributes.body
Χορεύω στην εγκατάλειψη

Ο ίδιος ο χώρος δίνει δυνατότητα

Συνδιαμόρφωση

Η επικοινωνία μέσα από κοινό περιορισμό

Πλαστικότητα, αλλάζω σχήμα, χωρίς να χάνω την ουσία

Όριο λέξεις που έρχονται στο μυαλό:

Προσδοκία

Πίεση

Μετρό

Σημείο

Σύνορο

Απελευθέρωση

Τριβή

Ύλη

# data[].attributes.attachment_caption
<<βγαίνει πολυλαλότατος απ' αυτό, χυμάει αλλού, αερίζει το σπίτι>>

# data[].attributes.headline
Σώμα ως φθαρτό οικοδόμημα

# data[].attributes.subject
Σώμα ως φθαρτό οικοδόμημα

# data[].attributes.body
Λέξεις κλειδιά: πτώση, αόρατη φωλιά

Όπως ο πρωταγωνιστής της ταινίας '' Η κοιλιά του αρχιτέκτονα'' καταρρέει σωματικά καθώς και οι αρχιτεκτονικές κατασκεύες του, έτσι και οι ξυλοπόδαροι υποδηλώνουν την προσωρινότητα του ανθρώπινου σώματος. Οι ξυλοπόδαροι είναι μια παροδική ανύψωση, όπως και η εξουσία του αρχιτέκτονα, που τελικά δεν γίνεται να ξεφύγει από την φθορά.

# data[].attributes.attachment_caption
<<Αποσύρεται, κουρνιάζει, κρύβεται, χώνεται στη φωλιά του>>

# data[].attributes.headline
Αγκαλιά Φωλιά

# data[].attributes.subject
Αγκαλιά Φωλιά

# data[].attributes.body
Λέξεις κλειδιά: κέλυφος, περιτύλιγμα, αναδίπλωση, φωλιά απαλή

Η αγκαλιά είναι ένας χώρος παύσης του χρόνου, απόλυτης αποδοχής και αίσθησης ασφάλειας. Ο Μπασλάρ μιλάει για την φωλιά ως ένα κουκούλι, ένα κλειστό σύστημα. Τα αγκαλιασμένα σώματα δημιουργούν έναν δικό τους μικρό χώρο, σαν μια ζωντανή αρχιτεκτονική της στοργής. Οι φωλιές μπορεί να είναι μόνιμες ή προσωρινές, το ίδιο και οι αγκαλιές. Όπως ένα πουλί χτίζει και εγκαταλείπει τη φωλιά του, έτσι και οι αγκαλιές είναι στιγμές επαφής που κάποτε διαλύονται, αφήνοντας πίσω την ανάμνηση τους. Οι φωλιές και τα αγκαλιασμένα σώματα είναι δύο μορφές καταφυγίου, όπου το οικείο κυριαρχεί, αλλά με την πιθανότητα να γίνει ανοίκειο αν παραμορφωθεί ή αν χαθεί η ισορροπία. Είναι χώρος ζεστασιάς αλλά και προσωρινότητας- νησίδες όπου τα σώματα βρίσκουν καταφύγιο πριν συνεχίσουν την πορεία τους.

# data[].attributes.headline
Όταν προστέθηκε το πρώ

# data[].attributes.body
Όταν προστέθηκε το πρώτο σώμα στον άδειο χώρο ολή η προσοχή στράφηκε στο σώμα και ο χώρος φάνηκε μεγάλος. Προσθέτοντας και άλλο σώμα σε διαφορετική στάση δημιούργησε μια αντίθεση μεταξύ των διαθέσεων των σωμάτων, το πρώτο παρέμεινε χαλαρό ήρεμο ενώ το δευτέρο έδωσε μια ένταση στον χώρο. Και με την προσθήκη και άλλου σώματος ο χώρος γέμισε, έμειναν μικρά κενά, ο χώρος μίκρυνε αλλά απέκτησε περισσότερη ζωντάνια.

# data[].attributes.headline
εργασία: Η φωλιά που φεύγει αλλά παραμένει 

# data[].attributes.subject
εργασία: Η φωλιά που φεύγει αλλά παραμένει 

# data[].attributes.body
Οικείες κινήσεις, σιωπηλή συντροφιά. Η κάμερα παρακολουθεί τις λεπτομέρειες: ένα χέρι που χαιδεύει απαλά το τρίχωμα του σκύλου, το δίπλωμα των ρούχων, το άνοιγμα ενός σακιδίου ή βαλίτσας. Αυτές οι κινήσεις δεν αποτελούν διαδικασία απόδρασης, αλλά μεταφορά της φωλιάς σε κινητή μορφή. Η σχέση-σύνδεση με τον σκύλο είναι μια φωλιά. Ένα βλέμμα αρκεί για να υποδηλώσει το βαθύτερο δέσιμο, το οποίο είναι το ίδιο το υλικό της φωλιάς μας: τρυφερότητα, ζεστασιά, κοινή σιωπή. Καθώς κλείνω την πόρτα δεν εγκαταλείπω το σπίτι. Παίρνω μαζί μου την φωλιά, μέσα στο σακίδιο και στην ήσυχη εμπιστοσύνη του Σπίθα. Η φωλιά μετατρέπεται σε κατάσταση, και όχι συγκεκριμένη τοποθεσία. Η φωλιά για εμένα δεν είναι ένας συγκεκριμένος, προστατευόμενος χώρος, δεν είναι τέσσερις τοίχοι, αλλά μία ενσωματωμένη οικειότητα που παραμένει ακόμα και όταν όλα γύρω αλλάζουν. Το συγκεκριμένο video art περιγράφει το πως μένει κανείς ολόκληρος μέσα του, ακόμα και όταν φεύγει. Μια συνειδητοποίηση πως ο τόπος δεν μας ορίζει, πως η φωλιά χωράει σε ένα σακίδια, στα χέρια, στον σκύλο που ακολουθεί χωρίς ερώτηση. Ο Σπίθας δεν είναι μόνο συνοδοιπόρος αλλά και ένας ζωντανός κρίκος μεταξύ παρελθόντος και παρόντος. Μέσα από την πράξη του να μαζεύεις τα απαραίτητα και να φεύγεις, διαπιστώνεις τι είναι πραγματικά ''η κατοικία'': αυτό που δεν εγκαταλείπεται, γιατί κατοικεί εντός σου. Δεν αποχαιρετώ τον χώρο, τον αδειάζω για να τον μεταφέρω.

https://youtu.be/w8GS-SbQC_c?si=4RnqJjn2vK5U1RA0

# data[].attributes.headline
Κίνηση Αναδίπλωσης

# data[].attributes.subject
Κίνηση Αναδίπλωσης

# data[].attributes.attachment_caption
Κουβέρτα- Σώματα- Στρώμα

# data[].attributes.headline
Αποτύπωμα παρουσίας

# data[].attributes.subject
Αποτύπωμα παρουσίας

# data[].attributes.body
Οι φωλιές των σφηκών αφού εγκαταλειφθούν, παραμένουν ως υλικό ίχνος ζωής που υπήρξε, οργανώθηκε, πάλεψε, και τελικά έπαψε. Το κενό μέσα σε μια εγκαταλειμμένη φωλιά δεν είναι απλώς ένας κενός όγκος, αλλά φόρμα της μνήμης.

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης

# data[].attributes.headline
το κενό ως καταφύγιο 

# data[].attributes.subject
το κενό ως καταφύγιο 

# data[].attributes.body
Οι τεραστιοι βραχοι των Μετεωρων αναδύονται από το έδαφος, σαν να αποκόπηκαν από την γη και να υψώθηκαν στον ουρανό. Το κενό που δημιουργείται ανάμεσα τους, τα απότομα χάσματα και οι γκρεμοί δεν είναι απλώς γεωλογικά στοιχεία, είναι μια υλική έκφραση της ''μεταφυσικής αιώρησης''. Το σώμα δεν γεμίζει τον χώρο, αλλά συνυπάρχει με την κενότητα. Τα ίδια τα βράχια αποτελούν και αυτά σώματα που διακόπτουν τη συνέχεια του τοπίου

# data[].attributes.headline
Η φωλιά ως ένα οικοσύστημα ισότητας

# data[].attributes.subject
Η φωλιά ως ένα οικοσύστημα ισότητας

# data[].attributes.body
Η Κόσακ, βιολόγος και οικολόγος, έζησε στο δασικό καταφύγιο Dziedzinka μαζί με τον σύντροφο της, φωτογράφο Λέχ Βίλτσεκ. Εκεί δημιούργησαν ένα μοναδικό οικοσύστημα συνύπαρξης με άγρια ζώα. Η εν λόγω φωτογραφία με την Κόσακ να κοιμάται στο πάτωμα δεν αποτελεί απλώς ένα στιγμιότυπο συμβίωσης με τη φύση. Αποτελεί μία δήλωση: η φωλιά δεν είναι κάτι που χτίζουμε γύρω μας, αλλά κατι που δημιουργείται από τη στάση μας απέναντι στον άλλον- ακόμη και αν αυτός ο άλλος είναι ένα αγριογούρουνο. Για εκείνη, η φωλιά δεν είναι ιδιοκτησία, αλλά χώρος συνύπαρξης. Η φωλιά εδώ είναι ένα οικοσύστημα ισότητας, όπου το άγριο δεν εξημερώνεται, αλλά ενσωματώνεται.

# data[].attributes.headline
σκιές- φωλιές του κενού 

# data[].attributes.subject
σκιές- φωλιές του κενού 

# data[].attributes.body
Δεν είναι τα σώματα, αλλά η αποτύπωση τους πάνω στο φως, η φωτογραφία μαρτυρεί την παρουσία μέσω της απουσίας. Αποτελεί σχηματοποίησεις του κενού, όπου η απουσία γίνεται μορφή.

# data[].attributes.attachment_caption
Sun Rays, 1959. Photograph: Fan Ho/Modernbook Gallery

# data[].attributes.headline
Η φωτογραφία αυτή απει

# data[].attributes.body
Η φωτογραφία αυτή απεικονίζει έναν αστικό χώρο, με το φως του ήλιου να διαχέεται μέσω των κενών ανάμεσα σε κτίρια και αντικείμενα. Οι "sun rays" (ακτίνες του ήλιου) φωτίζουν τις σκιές και δημιουργούν έντονες αντιθέσεις μεταξύ φωτεινών και σκοτεινών περιοχών .Στην φωτογραφία, το φως περνά μέσα από τα κενά ανάμεσα σε κτίρια ή άλλες δομές. Αυτά τα κενά δεν είναι άδεια, αλλά λειτουργούν σαν δυναμικές περιοχές όπου το φως μπορεί να εισέλθει και να δημιουργήσει μια αίσθηση κίνησης και αλλαγής. Το κενό γίνεται πλατφόρμα για την κίνηση του φωτός, το οποίο, με τη σειρά του, διαμορφώνει τις σκιές και τις αντιθέσεις.

# data[].attributes.body
Άνοιξε τα μάτια

Κλείσε τα παράθυρα

Ξεκλείδωσε τους μύες του προσώπου σου Αποκάλυψε μιαν άλλη μορφή,

Τη μορφή της φθοράς.

Οι τοίχοι έχουν καρδιές

Άσε τον ουρανό να καταρρεύσει μέσα στο στόμα σου

Σπάστε τους τοίχους

Αφήστε με να ουρλιάξω.

Αφήστε το πάτωμα να ανοίξει και να μας καταπιεί

Να είσαι ένα σώμα σε χώρο άναρχο

Άσε τον ήχο να γίνει σάρκα

Άσε το σώμα να λιώσει

Χάσου

Άσε το δέρμα σου να ξεραθεί

Ας μείνουν μόνο κόκκαλα

Άσε τον χρόνο να σκάψει τον τάφο σου Θα σε καταπιεί η νύχτα

Θα σε καταπιεί ο χρόνος

Μην με ξεχνάς, θα πεθάνεις,

Μη με αγαπάς, θα πεθάνω.

Λέξεις κλειδιά- σκέψεις:

αποδοχή λάθους και αλλοίωσης

εξαφάνιση

# data[].attributes.headline
Φωνητική άσκηση- παροιμίες 

# data[].attributes.subject
Φωνητική άσκηση- παροιμίες 

# data[].attributes.body
Με κλειστά τα μάτια

Μέσα από τον θόρυβο των άλλων, η φωνή του συμφοιτητή μου έγινε ο χώρος μου. Διέκρινα την φωνή του ακόμα και αν άλλαζε η απόσταση. Όλα τα υπόλοιπα ήταν ένας θόρυβος από πίσω.

Όταν χτύπησα την πλάτη του συμφοιτητή μου, ο ήχος δεν έβγαινε από το στόμα αλλά από ολόκληρο το σώμα

Τα μυστικά

Η ταχύτητα και η συντομία μετέτρεψε τον λόγο σε ρυθμο.

αναγραμματισμός

Αντήχηση- η δράση μου ανακλάται στη φωνή του άλλου

Παλμός

Αποσύνθεση λόγου

Τονικότητα

Συγχρονισμός

Δημιουργία μιας κοινής γλώσσας

Προέκυψε από τη μεταξύ μας επικοινωνία

Ασφάλεια

Ελευθερία

# data[].attributes.headline
Άσκηση "Φωτογραφική μηχανή" 

# data[].attributes.subject
Άσκηση "Φωτογραφική μηχανή" 

# data[].attributes.body
Κοιτάω με προθεση-οχι τυχαία

Απομόνωση μιας λεπτομέρειας από το σύνολο

Μεταβίβαση εμπειριών

Ενσυναίσθηση

Καθοδηγουμενη παρατήρηση

Εμπιστοσύνη

Αποσπασματικός αναστοχασμός

Εστίαση

Ασφάλεια