# data[].attributes.body
Francuski malarz.

W swoich obrazach przedstawiał naturę w wyjątkowym, spontanicznym i żywym stylu.

Poruszał szeroki zakres tematów – począwszy od scen miejskich, rozległych krajobrazów, na swym ukochanym ogrodzie skończywszy.

Monet starał się uchwycić istotę tego, co zobaczył w naturze, bez ograniczeń formalnych.

# data[].attributes.body
Krótki, prawie 5 minutowy filmik z komentarzem obrazujący to, co artysta pozostawił po sobie w ukochanym Giverny.

# data[].attributes.attachment_link.title
Claude Monet Giverny: Inside House, Garden, Water Lily Pond, France 4K

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Claude Monet - wczesne lata

Claude Oscar Monet urodził się 14 listopada 1840 roku w Paryżu. Został ochrzczony 20 maja 1841 roku w kościele Notre-Dame-de-Lorette. Był drugim synem Luise Justine z domu Lecadre i Claude'a Adolph'e Monetów. Rodzina mieszkała przy rue Laffitte pod numerem 45, utrzymując się z prowadzenia sklepu.

W 1845 roku postanowili o przeprowadzce do normandzkiego portu Hawr. Tam ojciec Monet'a znalazł zatrudnienie w sklepie kolonialnym swego szwagra Jacques'a Lecadre, a po jego śmierci przejął rodzinny interes.

Kalendarium

1840 14 listopad, Paryż, Claude Monet przychodzi na świat

1845 rodzina Moneta przenosi się do Hawru

1851 pierwsze lekcje rysunku z Jaquise Francais Ochand

1856-1857 Monet poznaje swojego mentora, Eugéne Boudin

1856 pierwsza prezentacja rysunków na wystawie w Rouen

1857 umiera matka Caude'a, przechodzi pod opiekę ciotki Marie Jeanne Lecadre

1859 wyjeżdża do Paryża, rozpoczyna naukę w Academie Suisse

1861 służba wojskowa w Algierii

1862 podejmuję naukę w atelier Charles Gleyre'a w Paryżu. Poznaje Sisleya , Bazillea i Renoira

1865 Obraz „Kobieta w zielonej sukni" wystawiony na Salonie

1867 - urodziny pierwszego syna, Jeana

1870 - ślub z Camillą, pobyt w Londynie podczas wojny Francusko-pruskiej, spotkanie z Paul Durant Rouelem.

1974 - Pierwsza wystawa impresjonistów

1878 - narodziny drugiego syna Michela

1879 - umiera żona Camila

1883 - Monet osiedla się w Giverny

1892 poślubia Alice Horshede

1923 przechodzi dwie operacje na kataraktę

1926 - 5 grudzień, umiera w Giverny w wieku 86 lat.

Rodzina wiodła dostatnie życie, w kontakcie ze sztuką. Monetowie bywali często w towarzystwie, częto spotyklai się i stali się dość znani w tamtejszym otoczeniu . Matka braci Monet, osoba niezwykle muzykalna, często organizowała koncerty i przyjęcia, na których uwielbiała śpiewać.

Claude przysparzał rodzicom kłopotów. Nudził się na lekcjach, uczył się źle. Zeszyty zapełniał karykaturami i rysunkami kwietnych girland. Chodził coraz częściej na wagary żeby szkicować z natury. Jego zdolności plastyczne zostały dostrzeżone w gimnazjum w Hawrze. Nauczycielem rysunku był wówczas Francois Ochard, uczeń wielkiego Jacques'a Louisa Davida.

Matka Clouda Moneta - Louise Justine

W sklepie Graviera nastoletni Monet poznał malarza amatora Eugene'a Boudina 1824-1898, pracującego w drukarni w Hawrze, który z czasem otworzył własny sklep z materiałami malarskimi, gdzie organizował wystawy obrazów.

Boudin podziwiał jego rysunki i zachęcał do szkicowania i malowania otoczenia. Monetowi spodobał się taki sposób uprawiania sztuki i całymi godzinami włóczył się z Boudinem po okolicy, szkicował w plenerze, podziwiał zachody słońca. Boudin miał wielki wpływ na rozwój Moneta jako malarza w tamtych czasach.

"W sierpniu, 1858 roku, w katalogu wystawy organizowanej przez władze miejskie Hawru pod numerami 51 i 52 figurują obrazy Boudina, Pejzaże Dolina Rouelles. W tym samym katalogu pojawia się po raz pierwszy nazwisko Moneta.

"to było tak, jakby nagle jakaś zasłona rozsunęła mi się przed oczyma: zrozumiałem, czym może być malarstwo"

Claude Monet o E.Boudin

Gdy w 1857 roku zmarła matka Claude'a, opiekę nad dziećmi przejęła jej owdowiała siostra, malarka amatorka Jeanne Lecadre. Claude przerwał naukę przed ostatnimi egzaminami - między 1855 a 1857 - rokiem, czym bardzo rozzłościł ojca. Zaczął natomiast marzyć o życiu artysty w Paryżu.

Ciotka, ze względu na zwoje zainteresowania, miała tam przyjaciół. Znała kilku artystów wystawiających swoje prace w Salonie. Wsparła go więc przed ojcem, aby wyraził zgodę na wyjazd syna. Ten w końcu uległ, zwłaszcza, ze Monet zdeklarował się, że będzie pobierać nauki w jednej z pracowni związanych z Akademią.

Tak więc ciotka nadała listy polecające do znajomych malarzy, natomiast ojciec wystąpił dodatkowo do władz miasta Hawr o przyznanie dla syna stypendium. W czasie gdy przyszła druga odpowiedź odmowna - Claude Monet był już w Paryżu.

List ojca do władz miasta :
"Mam zaszczyt oświadczyć, że mój syn Oscar Monet liczący lat osiemnaście, który pracował już z panami Ochard, Vasseur i Boudin, pragnie ubiegać się o tytuł stypendysty sztuk pięknych miasta Hawru. Jego naturalne skłonności i prawdziwe zamiłowanie do malarstwa nie pozwalają mi sprzeciwiać się temu powołaniu; nie dysponując wszakże odpowiednimi środkami, by wysłać go do Paryża na naukę u znakomitych mistrzów, pragnę prosić o przychylne przyjęcie kandydatury".

Pierwszy pobyt Claude Moneta w Paryżu

Po przyjeździe do Paryża przyjaciel ciotki związany z Salonem, Tryjon, po przeglądzie prac Moneta poradził mu, by przez kilka miesięcy uczył się w stolicy, a potem na samo lato wrócił do Hawru, aby studiować krajobraz. Pomysł został poparty przez ciotkę i ojca. Uzgodnili też, że będą przesyłali Claude'owi pieniądze na życie, tak długo jak będzie się uczył w odpowiedniej pracowni.

Ciotka poleciła, aby zgłosił się do malarza Thomasa Couture'a. Był to znany członek Akademii, cieszący się znakomita opinia jeśli chodzi o przegotowywanie studentów do nauki w Ecole des Beaux Arts. Monetowi jednak nie przypadł on do gustu. Stary zrzędliwy malarz zrobił na nim wrażenie odpychającego. Claude Monet wynajął mieszkanie na Montmartrze przy rue Roider 5 i zaczął samodzielnie malować i rysować. Gdy po przerwie wrócił do Paryża w lutym 1860 roku, wynajął pokój na poddaszu przy rue Pigalle. Został też stałym uczniem Academie Suisse.

Służba w wojsku

W kwietniu 1861 roku o Claude Moneta upomniało się wojsko. Było to związane z interwencją Francji w Algierii. Ustawa z dn. 26 kwietnia 1855 roku stanowiła, że poborowi mogą być zwolnieni ze służby, jeśli wpłacą odpowiednią kwotę do specjalnego funduszu na poszukiwanie zastępcy.

Dla rocznika 1860 kwota ta wynosiła 2500 franków. Ojciec zadeklarował, że wykupi Clauda jeśli ten zgodzi się na powrót do firmy. "Tych siedem lat, które innym wydawały się tak trudne do przeżycia, dla mnie zapowiadały się uroczo. Pewien znajomy służący w Strzelcach Afrykańskich i kochający wojskowe życie, zaraził mnie swym entuzjazmem i umiłowaniem przygód. Nic nie wydawało się wówczas bardziej pociągające od niekończących się konnych wypadów, syku prochu, cięć szablą i nocy spędzonych pod namiotem na pustyni, odpowiedziałem więc na propozycje ojca gestem wyrażającym absolutną obojętność" [ 2]. Claude Monet dostał przydział do I Pułku Strzelców Afrykańskich.

Na początku 1862 roku poważnie zachorował na tyfus i musiał opuścić szeregi armii. Należy jednak dodać, że podczas swojej służby nie zerwał z malarstwem i rysunkiem. Na ile pozwalały mu okoliczności - tworzył. Tak później wspominał swój pobyt w wojsku, zwierzając się swemu przyjacielowi Gustave'owi Geffroy : "Dobrze mi to zrobiło pod każdym względem i nauczyło trochę rozumu."

Johan Borthold Jonkind nowy mistrz Claude Moneta

Na okres rekonwalescencji powrócił do Hawru. W tym czasie również intensywnie pracował. Malował razem z Boudinem, poznał wówczas również w tym czasie Johana Bortholda Jonkinda 1819-1891, holenderskiego malarza pejzażystę doskonale odtwarzającego subtelne efekty luministyczne.

Prywatnie holenderski artysta był nieprzewidywalny, wyniszczony przez alkohol oraz nie krył przed nikim, że mieszka z kochanką. Takie towarzystwo nie podobało się rodzinie Moneta. Stał się on więc głównym powodem, dla którego ojciec oraz ciotka zdecydowali o konieczności ponownego podjęcia przez niego studiów w Paryżu.

"Jongkind kazał pokazywać sobie szkice, wyjaśnił, na czym polega jego maniera, dopełniając w ten sposób wcześniejsze nauki Boudina, i odtąd stał się moim prawdziwym mistrzem. Jemu zawdzięczam ostateczne ukształtowanie oka"

Claude Monet

Camille Léonie Doncieux, 1847 - 1879

Atelier Gleyra i spotkanie z młodymi malarzami

W międzyczasie ciotka zapłaciła wymaganą przez państwo dość pokaźną kwotę pieniędzy, aby Claude został zwolniony z dalszej służby wojskowej. Skontaktowała się również z mężem jednej ze swoich kuzynek, pejzażystą Augustem Toulmouch'em. Ten polecił młodemu malarzowi naukę w pracowni u Charles'a Gleyre'a.

Największą korzyścią, jaką Monet wyniósł z nauki w atelier, było nawiązanie współpracy z takimi samymi jak on malarzami zapaleńcami. Wraz z Frederickiem Bazillem, Alfredem Sisley'em i Pierrem Augustem Renoire'em bardzo szybko utworzyli oddzielną grupę.

Poza tym Claude niechętnie słuchał porad starego malarza Gleyre'a udzielanych w atelier, w których ten z reguły krytykował podejście młodego malarza, odbiegające od klasycznych reguł sztuki. Musiał jednak przez cały czas udowadniać rodzinie, że pilnie uczy się w Paryżu pod okiem jakiegoś mistrza. W przeciwnym razie ojciec zdecydowałby o wstrzymaniu miesięcznych wypłat na utrzymanie syna.

Kłopoty finansowe

W kolejnym roku, w związku z pogarszającym się stanem wzroku, Gleyre zamknął swoją pracownię. Grupa przyjaciół pozostała więc niezależna.

Pieniądze przysyłane przez ciotkę Lecadre nie wystarczały Monetowi, który sprzedawał bardzo mało, za to wydawał dużo. W konsekwencji zaciągał wiele długów.

W 1866 roku tryumfował za to na Solonie dwoma obrazami, pejzażem i portretem Camille Doncieux, który przeszedł do historii jako "Kobieta w zielonej sukni". Camille, która pozowała później do wielu innych obrazów, stała się dla Moneta bliską osobą. Para w końcu zamieszkała razem, Monet chciał przedstawić Camille rodzinie, lecz ta, nie akceptując tego związku, odmówiła spotkania z modelką.

W marcu 1867 roku Monet przeprowadził się na ulicę Visconti, do zamożnego, poczciwego Bazille'a, który przygarnął już Renoira. Tego samego roku jury Salonu odrzuciło obrazy artysty, oceniając je jako zbyt bliskie "młodemu malarstwu" zaciekle zwalczanemu przez potężnych, znanych i uznanych zwolenników akademizmu.

"Camille, Zielona suknia" 1866 - Claude Monet

Kłopoty finansowe coraz bardziej zakłócały życie młodych, a sytuacja stała się jeszcze trudniejsza gdy w 1867 roku przyszedł na świat ich syn Jean. Niewypłacalnego Moneta wyrzucano nawet z restauracji, w której się stołował. W tym czasie dużym wsparciem finansowym był Frederic Bazill, który wspierał go finansowo na przykład poprzez zakup obrazów. Monet pisał wiele błagalnych listów do przyjaciela, opisując w nich trudną sytuację, w jakiej się znalazł i prosząc o wsparcie finansowe.

W czerwcu 1870 roku, mimo niechęci rodziny, Monet zalegalizował związek z Kamilą. Wkrótce z powodu wybuchu wojny francusko-pruskiej, w celu uniknięcia służby wojskowej, zdecydował się na samotny wyjazd do Londynu. Gdy wrócił do Francji, Kamila otrzymała niespodziewany spadek, dzięki któremu mogli wynająć domek w Argenteuil koło Paryża. Tam często odwiedzali go przyjaciele i wspólnie malowali nad brzegami Sekwany.

Wraz z nowo poznanym malarzem Gustavem Caillebott'em i starymi przyjaciółmi z pracowni Gleyre'a postanowili założyć stowarzyszenie artystów niezależnych. Pierwszą wystawę zorganizowano w 1874 roku u słynnego fotografa Nadar'a. Sprzedano niewiele, publiczność i krytycy w większości wykpili obrazy młodych malarzy m.in. Impresję, Wschód słońca Moneta. Wymyślony spontanicznie przez Maneta tytuł obrazu spowodował nadanie nazwy nowemu nurtowi w malarstwie. Wystawa przeszła do historii jako pierwsza wystawa impresjonistów.

"Impresja wschód słońca" Claude Monet 1872-1872 Musée Marmottan Monet 48 cm x 63 cm

Claude Monet i Alice Hoschede

W latach 70 tych bogaty przedsiębiorca Ernest Hoschede zamówił u Moneta cztery płótna do swego pałacu w Montgerton. Wkrótce między nim a żoną przedsiębiorcy nawiązała się zażyła przyjaźń. W 1877 roku Hoschede zbankrutował, co groźnie odbiło się na stanie finansów Moneta.

W 1878 roku malarzowi i Kamili urodził się drugi syn, którego chrzestnym ojcem został Manet. Niestety Kamila bardzo ciężko zachorowała. Stan zdrowia się pogarszał coraz bardziej, ostatecznie zmarła w Vetheuil, gdzie spędzali wspólnie na lato. Monet na szyi umierającej żony zawiązał jej ulubiony medalion wykupiony z lombardu przez zdjętego litością malarza. Tego dnia, 1879 roku namalował jej ostatni obraz Camille na łożu śmierci.

Ernest Hoschede usiłując ocalić resztki majątku, osiedlił się w Paryżu. Jednak jego żona i ich sześcioro dzieci zostali Monetem i jego dwoma synami. Choć pozory były zachowane, dla wszystkich stawało się coraz bardziej oczywiste, że Monet i Alice Hoschede stanowili parę. Alice z resztą zastępowała matkę dzieciom Kamili i Moneta.

Jednak wspólne, rodzinne życie malarza i małżonki mecenasa i dobroczyńcy wywoływało oburzenie i kpiny. Monet poślubił Alice dopiero w 1892 roku, po śmierci jej męża.

Tymczasem wiosną 1882 roku Claude Monet wziął udział w VII wystawie impresjonistów. Mieszkał wówczas w Poissy z dziećmi i rodziną Hoschede. Był zadłużony po uszy. W dodatku współpracujący z nim marszand Durad-Ruel przestał chwilowo kupować jego obrazy, sam zagrożony plajtą. W 1883 wynajął dom w Giverny.

Wyczekana stabilizacja finansowa

Z biegiem czasu sytuacja finansowa powoli się odmieniała. W 1891 roku Monet kupił dotychczas wynajmowaną posiadłość w Giverny. Jego obrazy zaczęły znajdywać nabywców a ich ceny rosnąć, zwłaszcza że dzięki skutecznej działalności Paul Durand-Ruela, coraz częściej kupowali je Amerykanie. Największy jednak sukces przyszedł w 1912 roku, kiedy to marsznad zorganizował wystawy prac impresjonistów w Paryżu, Wiedniu, Frankfurcie i Bostonie.

W latach 1890 -1894 Claude Monet namalował słynną serię obrazów poświęconych kilku wybranym tematom obserwowanym przy różnym oświetleniu i różnych porach dnia. Powstały cykle: Stogi, Topole, Katedry.

Alice i Claude Monet na placu św. Marka w Wenecji w 1908 roku

Uwolniony od trosk finansowych Monet postanowił urządzić ogród w Giverny, tak aby przypominał żywy obraz, który można by malować każdego dnia. Naradzał się ze sprzedawcami nasion i sadzonek, zatrudnił pięciu ogrodników. Od śmierci Alice oraz jego syna Jeana (1814) malarz nie opuszczał już Giverny a tym samym swego ukochanego ogrodu.

Po pierwszej wojnie światowej zaprzyjaźniony z Monetem premier Grorges Clemaneau, skłania go do ofiarowaniu państwo serii Nenufary. Dar został przekazany w 1922 roku. Miejscem eksponowania tego cyklu miało być paryskie muzeum Oranżeria Ogrodów Tuileries (w pobliżu Luwru). Artysta nie

doczekał jednak oficjalnej inauguracji, która miała miejsce w 1927 roku. W tym czasie Monet był już ślepy, miał kataraktę obu oczu. Po operacji w 1923 roku przeszedł dwie operacje, po której mógł wrócić do pracy. Po tych zabiegach musiał nosic szkła, które dawały żółte zabarwienie - wymienił je wiec na kolorowe. Opiekowała się nim synowa Blanche (córka Alice, wdowa po jego synu Jeanie). To ona dostarczał mu farb i płócien. Pod koniec 1926 roku stwierdzono u niego nowotwór lewego oka. W ostatnich dniach pisał do przyjaciela, że stara się być posłuszny lekarzom, odzyskuje apetyt i lepiej śpi. Ma również nowe pomysły dotyczące urządzenia ogrodu i pracowni.

Zmarł 6 grudnia 1926 roku. Pogrzeb odbył się w Giverny. Wolą artysty było, by ceremonia miała charakter prywatny. Na uroczystość przybyły jednak tłumy, w tym zagraniczni dziennikarze.

Claude Monet przeżył wszystkich swoich kolegów impresjonistów. Nie popadł w rutynę, nie stworzył własnej maniery. Zawsze był niezależny i realizował cele, które sobie wyznaczał, świadom najróżniejszych ograniczeń. Bardzo zależało mu na prezentowaniu tylko tych prac, które sam uznał za tego godne; zdarzało się, ze niszczył swoje obrazy. Twierdził, że nie chce aby stało się tak jak po śmierci Maneta, gdy marszandzi kupowali wszystko co po sobie zostawił: "Tak mnie to zaniepokoiło, że postanowiłem zniszczyć wszystko, czego nie lubię, zanim dopadną tego handlarze". Malarza podziwiano, pielgrzymowali do niego inni artyści. Był człowiekiem upartym i pedantycznym, w jego pracowni panował wzorowy porządek; gości przyjmował o wyznaczonych porach.

1, 2 Monet Biografia, Pascal Bonafoux, Kolekcja PWN, 2007

Źródła:
Wielcy malarze, ich życie, inspiracje i dzieło; Claude Monet, nr 2, Eaglemoss Polska; 1998 Wielka kolekcja sławnych malarzy; Claude Monet; Oxford Educational Sp. z o.o.; 2006

Claude Monet jako młody malarz borykał się z problemami finansowymi. Ojciec nie wspierał jego zamiłowania do malarstwa.Zachowała się korespondencja, z której możemy się dowiedzieć o ciężkiej sytuacji malarza od niego samego. W listach do Frederica Bazille'a Monet prawie błaga przyjaciela o wsparcie. Korespondencja Moneta i Bazille'a.

# data[].attributes.attachment_link.description
Claude Oscar Monet urodził się 14 listopada 1840 roku w Paryżu. Został ochrzczony 20 maja 1841 roku w kościele Notre-Dame-de-Lorette. Był drugim synem Luise Justine z domu Lecadre i Claude'a Adolph'e Monetów. Rodzina mieszkała przy rue Laffitte pod numerem 45, utrzymując się z prowadzenia sklepu. W 1845 roku postanowili o przeprowadzce do normandzkiego portu Hawr.

# data[].attributes.attachment_caption
olej na płótnie, 48 × 63 cm, Musée Marmottan Monet, Paryż

# data[].attributes.body
Na swoim obrazie Claude Monet ukazał port w Hawrze skąpany w porannej mgle i dymie uchodzącym z kopcących kominów.

To właśnie w Hawrze, nadmorskim mieście w Normandii, "stawiał on swoje pierwsze artystyczne kroki".

# data[].attributes.body
Cykl ok. 250 obrazów Claude'a Monet'a. Wszystkie dzieła z cyklu przedstawiają staw w ogrodzie malarza w Giverny i rosnące w nim grzybienie białe; namalowane zostały techniką impresjonistyczną.

Przedstawiają one ogród malarza w Giverny.

Powstawały przez 30 ostatnich lat życia artysty.

# data[].attributes.headline
Malowanie i ogrodnictwo - dwie największe miłości Claude'a Monet'a

# data[].attributes.subject
Malowanie i ogrodnictwo - dwie największe miłości Claude'a Monet'a

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Żywoty impresjonistów zaskakująco często rozpoczynały się od złamania serc rodziców i zniweczenia ich planów: Gustave Caillebotte miał zostać prawnikiem, Alfred Sisley - handlarzem, natomiast Claude Monet miał przejąć po ojcu rodzinny sklep. Jak dobrze wiemy, nie przejął. Został za to jednym z najwybitniejszych malarzy XIX wieku, prekursorem impresjonizmu, mistrzem uchwycenia chwili na płótnie, wrażliwym obserwatorem przyrody i... ogrodnikiem.

Kiedy Monet przybył do Giverny na początku lat 80., w kilka lat po śmierci pierwszej żony, Camille, nie spodziewał się zapewne, że jego serce zostanie tam do końca życia. Początkowa nieśmiałość, z jaką obcował z okolicznym krajobrazem, stosunkowo szybko przerodziła się w ogromne, pełne uczucie bezkompromisowej miłości. Do czasu przeprowadzki do Giverny Monet zmieniał miejsce zamieszkania wielokrotnie - przebywał w Hawrze, Sainte-Adresse, Argenteuil, Louveciennes, Paryżu - ale dopiero ta niepozorna wieś pod Vernon, będąca rajem dla impresjonisty, podbiła jego serce na czterdzieści przyszłych lat. Lat, które spędził umorusany po łokcie w farbach i świeżej ziemi. W 1883 roku pisał w liście do marszanda Paula Durand-Ruela:

„Osiadłszy tu, mam nadzieję tworzyć arcydzieła".

Oj, nie pomylił się.

Największa miłość Moneta

„Myślę o Giverny, o pięknej pogodzie, i tak mi szkoda, że możesz tam być - nawet nie masz pojęcia" - pisał Monet w liście do swojej drugiej żony, Alice.

Pośród zaprojektowanego przez Moneta ogrodu pełnego kwiatów i pnączy stał dom. Pasteloworóżowy, delikatny, z zielonymi okiennicami, od cokołu po dach obrośnięty bluszczem - prawdziwe wcielenie uroku impresjonizmu.

Cały ogród był zresztą miejscem z marzeń Moneta, kształtowanym przez lata wedle jego uznania, niepodlegającym żadnym innym prawom. Nawet mimo niestabilnej sytuacji finansowej artysty, w zakładanie ogrodu zaangażowanych zostało nie tylko sześciu ogrodników, ale i cała rodzina malarza.

Wspólnymi siłami stworzyli niesamowitą kompozycję z labiryntu wąskich ścieżek, winorośli pnących się nad nimi po delikatnych pergolach; z gąszczu czerwonych róż, pól lawendy, z rabat fiołków i piwonii. Wszystko to stanowiło prawdziwy azyl dla zmęczonego Paryżem artysty i szybko przyniosło widoczne owoce. Monet mógł kreować swoje obrazy najpierw wśród kwiatów, a później, z pełną swobodą, przenieść je na płótno.

Ta ujmująca atmosfera ogrodu wyostrzała jeszcze bardziej niezwykłą wrażliwość Moneta na otaczającą go naturę. Doskonale wpisują się w to jego słowa:

„Chcę malować powietrze wokół mostu, domu, łodzi. Piękno tego powietrza wokół nich, a to przecież nic innego jak niemożliwość".

Nenufary

Claude Monet potrafił wielokrotnie zmieniać obiekt swojego zainteresowania w trakcie jednego wyjścia w plener. O świcie zaczynał malować na pobliskim wzgórzu, po czym przenosił się do wioski, by zaraz znaleźć się na drogach prowadzących do pobliskich miasteczek, w środku pól, pod drzewami rozgałęziającymi się nad brzegami Epte, wśród krzewów nad Sekwaną.

Ta zmienność Moneta uzewnętrzniła się w jego pracach - z jednej strony widać w nich pragnienie uchwycenia emocjonalnego wrażenia, które płynie z uważnej obserwacji, ale z drugiej - pewną niecierpliwość, nawet niechlujność. Wszystko to kreuje jednak ten charakterystyczny dla impresjonistycznych dzieł urok. Choć Monet malował całymi dniami, rzadko kiedy wracał z pleneru niosąc ze sobą więcej niż jedną ukończoną pracę.

Dopiero później, z biegiem czasu, Monet począł staranniej dobierać swoich modeli - zaczęły powstawać całe serie obrazów, jak chociażby Topole, Bele siana czy niesamowite Lilie wodne, które utkwiły w centrum zainteresowania mistrza na długi czas. Zafascynowany nenufarami Monet nie mógł przestać o nich myśleć: sprowadzał z daleka sadzonki, zamawiał je pocztą, zdobywał od przyjaciół. Pisał o nich:

„Nagle doznałem objawienia magii, którą skrywał mój staw. Lilie pochłonęły całą moją paletę. Od tej chwili nie miałem już innego modela".

A po operacji na zaćmę w 1923 roku artysta tworzył coraz bardziej zbliżone do abstrakcji wersje:

Przez trzydzieści długich lat powstawały kolejne odsłony wizerunku stawu pełnego nenufarów: o wschodzie słońca, w środku dnia, w słońcu i pod zachmurzonym niebem. Kiedy latem 1897 roku dziennikarz Maurice Guillemot wszedł do pracowni Moneta i zobaczył ściany pokryte ogromnymi, panoramicznymi płótnami pełnymi lilii, był pod ogromnym wrażeniem delikatności, z jaką malarzowi udało się oddać ich niezwykłą aurę. Bez wątpienia niezwykle wyraźnie widać na obrazach tę nietypową więź, która łączyła Moneta i obiekt jego fascynacji.

Właśnie na potrzeby przechowywania i wykańczania Lilii artysta stworzył osobne studio, zupełnie odmienne od pierwszego - prostego, przypominającego raczej magazyn wypełniony od podłogi po sufit dziesiątkami obrazów. Tym razem malarz wybudował rozległy budynek z garażem, ciemnią dla fotografa, pracownią pod otwartym niebem i miejscem do przechowywania płócien wyjątkowych wymiarów.

Królestwo na wodzie

Najwspanialsze studio malarza stanowił jednak brzeg Sekwany. Monet był zafascynowany wodą: jej niezwykłą fakturą, połyskiem, grą światła na przezroczystej tafli. Dlatego nie dziwi fakt, że to w jej otoczeniu spędzał najwięcej czasu. Postanowił nawet dokupić kawałek ziemi, gdzie założył oczko wodne pełne lilii, zwieńczone zielonym japońskim mostkiem, niczym z grafik Hiroshige. Monet natychmiast został oczarowany tym miejscem.

Stał się do tego stopnia pochłonięty swoim japońskim zakątkiem, że wyznaczył do opieki nad nim osobnego ogrodnika. Nakazał mu wyławiać poszczególne niechciane liście z wody, pragnąc uniknąć zaburzenia wymarzonej kompozycji. Zaaranżowanie oczka wodnego spotkało się jednak ze sprzeciwem mieszkańców Giverny - ponieważ Monet dostał pozwolenie na doprowadzenie do stawu jednego z dopływów Sekwany, sąsiedzi martwili się, że roślinność zanieczyści rzekę. Urząd wystosował do Moneta nawet specjalny dokument, który zobowiązywał go do dbania o przejrzystość wody, co nieco utrudniło malarzowi pracę, ale nie zniechęciło do dalszych działań.

Nieśmiertelne Giverny

Pod koniec życia Monet oddał się niemal wyłącznie ogrodowi. Pragnął go wciąż rozwijać, kupował nowe rośliny; nad obrazami pracował coraz mniej, wykańczał je z mniejszym pietyzmem - jeśli w ogóle.

Malarz zmarł w środku zimy - 5 grudnia, w wieku 86 lat. Obecni na jego pogrzebie mówili, że właśnie w dniu pogrzebu dolina Sekwany stworzyła najpiękniejsze kreacje dla swojego mistrza.

Ogród Giverny można dziś zwiedzać w całej jego okazałości - odnowiony dom, odbudowany japoński most, zadbane rabaty, świeżo pomalowane ławki. W domu malarza znajduje się muzeum impresjonizmu z wieloma oryginalnymi pracami Moneta i jego przyjaciół.

Podczas najbliższej wizyty w Paryżu waszej uwadze polecamy też Musée de l'Orangerie, gdzie w niezwykły sposób są wyeksponowane są największe formaty Moneta przedstawiające nenufary.

Dziękujemy Ci, że czytasz nasze artykuły. Właśnie z myślą o takich cudownych osobach jak Ty je tworzymy. Osobach, które lubią czytać i doceniają nasze publikacje. Wszystko, co widzisz na portalu jest dostępne bezpłatnie, a ponieważ wkładamy w to dużo serca i pracy, to również zajmuje nam to sporo czasu. Nie mamy na prowadzenie portalu grantu ani pomocy żadnej instytucji. Bez Waszych darowizn nie będziemy miały funduszy na publikacje. Dlatego Twoje wsparcie jest dla nas bardzo ważne. Jeśli lubisz czytać niezłosztukowe artykuły - wesprzyj nas.
Dziękujemy Ci bardzo, Joanna i Dana, założycielki Fundacji Niezła sztuka

A może to Cię zainteresuje:

# data[].attributes.attachment_link.title
Malowanie i ogrodnictwo. Dwie największe miłości Claude'a Moneta

# data[].attributes.attachment_link.description
Claude Monet przybył do Giverny na początku lat 80., w kilka lat po śmierci pierwszej żony, nie spodziewał się zapewne, że...

# data[].attributes.body
Cykl 31 obrazów przedstawiających gotycką katedrę Notre-Dame w Rouen.

Monet koncentruje się na świetle i kolorze, ich nasyceniu i głębi.

Ukazuje fragment zachodniej fasady budynku, obserwowany z dwóch różnych punktów. Tym samym odzwierciedla na obrazach nie tylko stan pogody, ale również własny punkt widzenia.

# data[].attributes.attachment_caption
olej na płótnie, 50x70 cm, Muzeum d’Orsay, Paryż

# data[].attributes.body
Obraz przestawia dwie kobiety w towarzystwie dzieci spacerujące wśród wysokich traw i rozsypanych po polu maków. Ich stylowe kapelusze i parasolki sugerują, że przybyły z miasta, aby zaczerpnąć przyjemności ze spaceru w wiejskiej scenerii.